Υπάρχουν στιγμές που κανείς αισθάνεται πως βιώνει την απόλυτη συναισθηματική παραφωνία. Όλα τόσο γρήγορα, όλα τόσο πρόσκαιρα, τοποθέτηση ευτελών ταμπέλων σε κάτι που στην ουσία είναι κάτι παραπάνω από πολύτιμο και ακούει στο όνομα έρωτας κι αργότερα αν ριζώσει για τα καλά απόλυτη αγάπη.

Βιαστικές αναγνωριστικές κινήσεις με σκοπό το πλησίασμα που ατόμου που μας ενδιαφέρει, περιορισμός των λέξεων που θα εκφράσουν το χτυποκάρδι που προκαλεί ένα λάγνο βλέμμα ή ένα τυχαίο μα τόσο καθοριστικό άγγιγμα, αποκλειστική χρήση της τεχνολογίας για την ανταλλαγή μηνυμάτων κι αποφυγή του “παιχνιδιού” με τα μάτια που λένε καμιά φορά περισσότερα από τα χείλη.

Ζούμε στην εποχή του φλερτ των δευτερολέπτων, της επικράτησης των ορμών και της επίδειξης της νέας μας κατάκτησης λες και είναι τρόπαιο.
Με τεντωμένα χέρια προσπαθούμε να ψηλαφίσουμε μες το σκοτάδι του εφήμερου έρωτα εκείνον ή εκείνη που κατάφερε να επιβιώσει από το τσουνάμι του ”Σε γουστάρω για μια νύχτα” και περιμένει στωικά πάνω στον βράχο του “Για πάντα μαζί”, κάποιο πλάσμα σαν κι εμένα ή εσένα, κάποιο πλάσμα που ακόμη πιστεύει σε Ρωμαίους και Ιουλιέτες. Ο χρόνος αναμονής δοκιμάζει συνήθως την αντοχή, την υπομονή, τα πιστεύω και αξίες, δημιουργεί αμφιβολίες και πάλη με το μεγαλύτερο από όλα τέρας που λέγεται ΕΓΩ.

Ωστόσο όλο αυτό το περίμενε μπορεί και να αξίζει, μεγάλη υπόθεση να γευτείς τον έρωτα γουλιά γουλιά σαν ένα μπουκάλι καλό, παλιό κρασί κι όχι να τον καταπιείς μονορούφι σαν ένα αναψυκτικό της σειράς!

Θα γίνουν λάθη και θα υπάρξουν πίκρες που όμοιες δεν ήξερες πως θα σου τύχουν, θα χαλαστείς και θα θελήσεις να στραφείς στο “Για λίγο” αψηφώντας επιδεικτικά το “Όσο πιο πολύ κρατήσει”, θα πονέσεις και θα κλάψεις. Μα σκέψου την θαλπωρή που θα νιώσεις καλυμμένος από τις φτερούγες της γλυκιάς ηδονής και της απατηλής μα τόσο ξεχωριστής αίσθησης του άτρωτου!

“Μίλα και πάλι άγγελέ μου. Είσαι τόσο λαμπρή καθώς φωτίζεις πάνω από το κεφάλι μου τη νύχτα”. Λόγια ενός νεαρού προς την καλή του, λόγια του Ρωμαίου προς την Ιουλιέτα του, που ίσως ηχούν ξένα στα δικά μας αυτιά, τα τόσο εκπαιδευμένα στην “μοντερνιά”, παρόλα αυτά είναι ικανά να φτάσουν ως τα μύχια της ψυχής μας. Δεν υπάρχει μόνο άσπρο και μαύρο πουθενά, ακόμη και στην αγάπη.

Ο καθένας ρυθμίζει την βελόνα της ερωτικής του πυξίδας όπως αυτός νομίζει. Υπάρχουμε όμως κι εμείς τα σπάνια,ονειροπόλα είδη που σφαλίζοντας τα βλέφαρά μας φανταζόμαστε τον Ρωμαίο ή την Ιουλιέτα να μας προσμένει με χτυποκάρδι σε κάποια γωνίτσα του μπαλκονιού μας...

Γράφει η Χριστίνα Καρρά

Το όνομά μου είναι Χριστίνα και είμαι συγγραφέας και καθηγήτρια Γερμανικών.Είμαι έγγαμη με έναν γιο που σπουδάζει.Κάθε εβδομάδα θα τα λέμε μέσα από δω,θα ανακαλύπουμε ξανά πράγματα που τα θεωρούσαμε πολύ μακρινά μας πια,θα γελάσουμε,θα κάνουμε έναν εσωτερικό διάλογο με τον εαυτό μας και κυρίως....θα περάσουμε καλά!

https://www.forwoman.gr