Σηκώνομαι όλο ενέργεια από το κρεβάτι. Εκπλήσσομαι ευχάριστα από την θετική αύρα που με περιβάλλει αφού ο βραδινός μου ύπνος ήταν τόσο εφιαλτικός που ο Στίβεν Κινγκ θα εμπνεόταν για νέο μπεστ σέλερ! Μια γρήγορη ματιά στο κινητό μου λειτουργεί σαν προσωπική γραμματέας καθώς μου υπενθυμίζει το ραντεβού με την φίλη μου Λουκία.

Μπαίνω σαν σίφουνας μες το μπάνιο με το είδωλο μου στον καθρέφτη να μου χαμογελάει ειρωνικά. Γνωρίζω πολύ καλά τον λόγο μα κάνω πως δεν καταλαβαίνω.
“Καμιά συγγένεια με τον Alice Cooper όταν μεσουρανούσε;” με ρωτάει προκλητικά, κάνοντας αναφορά στα μουντζουρωμένα από την μάσκαρα που δεν αφαίρεσα πριν κοιμηθώ μάτια μου.

Με κόπο χώνω τα μπούτια μου στο τζιν παντελόνι γεγονός που ανεβάζει τους παλμούς μου. Μα είναι δυνατόν η κραιπάλη των προηγούμενων ημερών να με έκανε από το σήμερα στο αύριο “Μις Αφράτα Μπούτια 2019”; Τα απανωτά χτυπήματα της μοίρας δεν έχουν τελειωμό με αποκορύφωμα την μέχρι πρότινος σε γενικές γραμμές καλή στην εφαρμογή ροζ, κουκλίστικη μπλούζα μου για την οποία είχα σκάσει ένα σεβαστό ποσό.

 

Όχι δεν ήταν εφαρμοστή και όχι η κοιλίτσα μου δεν τονιζόταν τόσο πολύ, λες και είμαι στον πέμπτο μήνα!

Στο λεωφορείο υπάρχει για άλλη μια φορά ο γνωστός συνωστισμός με καμία θέση φυσικά κενή.Ένας παππούς με έντονα προβλήματα Πάρκινσον πετάγεται όρθιος λες και τον τσίμπησαν καρφίτσες και πινέζες.

“Δεσποινίς μην στέκεστε όρθια στην κατάστασή σας, σε ενδιαφέρουσα είστε! Άντε και μ’έναν πόνο που λέμε στο χωριό μου!”

Δεν ξέρω αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω! Με ενθουσιάζει το “δεσποινίς” αφού έχω ήδη πατήσει τα πρώτα άντα και βάλε με ρίχνει όμως στα τάρταρα η τραγική αλήθεια: Ένας συνταξιούχος μου παραχωρεί την θέση του θεωρώντας με εγκυμονούσα!

Χαμογελώντας του προσπαθώ να εξηγήσω πως κάνει λάθος μα εκείνος δεν ακούει καλά οπότε δεν μου μένει τίποτα άλλο από το να παλουκωθώ. Αφού αναθεματίζω την ώρα και την στιγμή που φόρεσα την συγκεκριμένη μπλούζα συνειδητοποιώ ότι κάτι δεν πάει καλά στην κοιλιακή μου χώρα. Η ασφυκτική πίεση που δέχεται το κουμπί του παντελονιού μου από την φουσκωμένη σαν μπαλόνι κοιλιά μου έχει ως αποτέλεσμα τον άμεσο εκσφενδονισμό του.

Η αμηχανία μου αποκτά διαστάσεις τεράστιες νιώθω ότι όλο το λεωφορείο κάνει focus στο κουμπί που πετάχτηκε πριν λίγο κοντά στα πόδια του διπλανού μου, ο οποίος έχει πέσει με τα μούτρα σε ένα βιβλίο. Kάτι με τραβάει στο εξώφυλλο κι έτσι πιάνω τον εαυτό μου να ρίχνει κλεφτές ματιές στις ανοιχτές σελίδες που τόσο πολύ έχουν απορροφήσει τον διοπτροφόρο συνεπιβάτη μου.

Είναι βιβλίο που ασχολείται με την Τέχνη, κάτι που μου αρέσει ιδιαίτερα. Ταυτίζομαι με την “Γέννηση της Αφροδίτης” του Μποτιτσέλι καθώς το όλο καμπύλες κορμί της θεάς φέρνει προς το δικό μου ή έτσι θέλω να πιστεύω. Ρίχνοντας ένα πιο ερευνητικό βλέμμα πάνω μου απορρίπτω αμέσως την ταύτιση με την Αφροδίτη, εξάλλου ετοιμόγεννη με χαρακτηρίσανε όχι αναγεννησιακή καλλονή!

Ο άνδρας δίπλα μου γυρίζει σελίδα.

Ο Σωκράτης στην σελίδα 32 με κοιτάζει αυστηρά.

“Μπορεί εν οίδα ότι ουδέν οίδα, μα στην περίπτωσή σου οίδα και μάλιστα πολύ κάλα! Κλείσε λίγο το στόμα σου γιατί δεν σε βλέπω να κυκλοφορείς φέτος σε αμμουδιές κι ακτές!” τον ακούω να μου ψιθυρίζει.

Με σκυμμένο κεφάλι αφού η αλήθεια του με πληγώνει του ζητάω ικετευτικά:”Σωκράτη τον χιτώνα σου παρακαλώ! Θα μου χρειαστεί για να καλύψω κάποια σημεία του κορμιού μου. Κι όταν “μαζέψω” στον επιστρέφω” του λέω.

Ο διπλανός μου με κοιτάει με συμπόνια.

“Αποστόλης Δούκας, δέχομαι με ραντεβού. Μην ανησυχείτε η εγκυμοσύνη λειτουργεί περίεργα σε ορισμένες γυναίκες” με χτυπάει φιλικά στον ώμο ενώ ταυτόχρονα μου κλείνει την επαγγελματική του κάρτα στην χούφτα.
“Αποστόλης Δούκας, ψυχίατρος” διαβάζω σοκαρισμένη καθώς ο διοπτροφόρος κατεβαίνει στην επόμενη στάση....

Γράφει η Χριστίνα Καρρά

Το όνομά μου είναι Χριστίνα και είμαι συγγραφέας και καθηγήτρια Γερμανικών.Είμαι έγγαμη με έναν γιο που σπουδάζει.Κάθε εβδομάδα θα τα λέμε μέσα από δω,θα ανακαλύπουμε ξανά πράγματα που τα θεωρούσαμε πολύ μακρινά μας πια,θα γελάσουμε,θα κάνουμε έναν εσωτερικό διάλογο με τον εαυτό μας και κυρίως....θα περάσουμε καλά!

https://www.forwoman.gr