Φεβρουαρίου 19, 2020

Σχέσεις - Σεξ

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας κ. Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει:

Το παιδί σας σας κάνει να αισθάνεστε πολύ άσχημα...Σας κατηγορεί για ό,τι συμβαίνει, σας ασκεί κριτική για τα πάντα, δε χάνει ευκαιρία να σας πει κάποια κακία και γενικά νιώθετε πως είσαστε μονίμως στο στόχαστρο του. Αναρωτιέστε πώς πρέπει να χειριστείτε την κατάσταση; Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας αρκετών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά", "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά", "Οι γονείς χωρίζουν" και "Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση", κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.

Το παιδί θα σας ασκήσει περισσότερη κριτική από όση στους άλλους. Παράλληλα, όπως επισημαίνει η κυρία Καππάτου, επί μια δεκαετία σας εξιδανίκευε, τώρα που μπαίνει στην εφηβεία, η πρώτη του δουλειά είναι να σας απομυθοποιήσει. Στο πλαίσιο της συχνά δίκαιης κριτικής του παιδιού για τα ελαττώματά σας, αντιδράστε με λογική και υπομονή!

Πώς να χειριστείτε την κατάσταση

Μην αποπαίρνετε το παιδί, βοηθήστε το όμως να μάθει να συνδέει την κριτική του με μια αντιπρόταση.

Είναι φυσικό να επικεντρώνεται στις απόψεις του, αφού το εγώ του και η λογική του συνεργάζονται για πρώτη φορά τόσο καλά.

Ωστόσο, στο πλαίσιο της αντίδρασης, ο έφηβος μπορεί να γίνεται πολύ ενοχλητικός με τον εγωκεντρισμό του. Δοκιμάστε όταν συζητάτε μαζί του να του θυμίζετε ότι υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι τριγύρω του με πιθανόν διαφορετικές απόψεις.

Αν σας εκνευρίζουν οι "διαλέξεις" που δίνει ή το ύφος του, κάντε υπομονή. Σπάνια εννοεί αυτά που λέει. Θα εκτονωθεί και το πιθανότερο είναι να σας προσεγγίσει μετά για συμφιλίωση.

https://www.akappatou.gr

Σχέσεις - Σεξ

“Μην είσαι αγενής’’, συνηθίσαμε να ακούμε. “Να έχεις καλούς τρόπους, για να σ' αγαπάνε!”.

Τι είναι λοιπόν η Ευγένεια;

Από κοινωνιολογικής προσέγγισης, θα λέγαμε, ότι η ευγένεια είναι η κοινωνική συμπεριφορά που διέπεται από κανόνες αβρότητας και λεπτότητας. Η ευγένεια συνδέεται άρρηκτα με την εθιμοτυπία και στοιχεία της ενυπάρχουν ανά τους αιώνες σε όλους τους πολιτισμούς. Στην Αρχαιότητα και στον Μεσαίωνα, μέχρι τις απαρχές της Αναγέννησης, εθεωρείτο ότι ευγένεια εκδήλωναν τα άτομα ευγενικής καταγωγής [Αριστοκράτες].

Τί είναι όμως αληθινά η Ευγένεια;

Ευγένεια δεν είναι οι κανόνες συμπεριφοράς και η εκάστοτε εθιμοτυπία;

Ευγένεια είναι όταν με την παρουσία μας εμπνέουμε τους άλλους ανθρώπους να εκδηλώσουν τον καλύτερο τους εαυτό!

Δεν εμπνέουμε Ευγένεια όταν υποκρινόμαστε, για να γίνουμε αρεστοί, και όταν επιθυμούμε να μας αποδεχθούν και να μας αγαπήσουν.

Η Ευγένεια είναι μία εσωτερική δύναμη, που προϋποθέτει να έχουμε ηθική και αγάπη.

Η Ευγένεια είναι η συνειδητή καλοσύνη μας με την οποία αγκαλιάζουμε και δεν διχάζουμε.

ΓΙΑΤΙ…

Ευγένεια είναι ο Καθρέπτης της Ηθικής μας!

Ευγένεια είναι η Συνείδηση της Καλοσύνης!

https://lampaterre.blogspot.gr

 

Σχέσεις - Σεξ

Άνδρας: Πόσο σεξ πρέπει να κάνει ανά ηλικία; Από την επιστημονική ομάδα του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών www.andrologia.gr και τον Χειρουργό- Ουρολόγο- Ανδρολόγο, Κωνσταντίνο Κωνσταντινίδη.

Πολλοί άνδρες έχουν μη ρεαλιστικές πεποιθήσεις σχετικά με τη συχνότητα των σεξουαλικών επαφών, οι οποίες βασίζονται σε συγκρίσεις με την υποτιθέμενοι συχνότητα των άλλων.

Συγκρίνουν τους εαυτούς τους με άλλους άνδρες, συνήθως συνομήλικους και είναι πεπεισμένοι ότι όλοι γύρω τους κάνουν περισσότερο σεξ από αυτούς. Οι ειδικοί όμως τονίζουν ότι δεν υπάρχει ο σωστός αριθμός σεξουαλικών επαφών για κάποιον, δεν υπάρχουν νόρμες. Μια μεγάλη μελέτη του 2010 μάλιστα έδειξε ότι η συχνότητα της σεξουαλικής δραστηριότητας των ανδρών ποικίλει πολύ ανάλογα με την ηλικία και το εάν βρίσκονται σε κάποια σταθερή σχέση. Στην ηλικιακή ομάδα των 25-29 για παράδειγμα το 33% των αμερικανών που είχαν σχέση βρέθηκε ότι κάνουν σεξ δύο φορές την εβδομάδα. Το ποσοστό έπεφτε στο 4% στους ελεύθερους και ανέβαινε στο 43% στους παντρεμένους.

Τα παραπάνω ευρήματα βέβαια δεν σημαίνουν ότι οι παντρεμένοι κάνουν το περισσότερο σεξ, γιατί και σε αυτή την ομάδα παρατηρούνται σημαντικές διαφορές ανάλογα με την ηλικία. Στην ηλικία των 30-39 για παράδειγμα, το ποσοστό των παντρεμένων ζευγαριών που κάνουν σεξ δύο φορές την εβδομάδα πέφτει στο 33%, στην ηλικιακή ομάδα 40-49, στο 24%, στην ομάδα 50-59 στο 16% και τέλος στην ομάδα 60-69, στο 10%.

Παρατηρείται λοιπόν πως μετά την ηλικία των 30 οι άνδρες τείνουν να κάνουν λιγότερο σεξ, χωρίς να σημαίνει όμως αυτό ότι η σεξουαλική τους ζωή χειροτερεύει καθώς τα χρόνια περνούν. Οι ειδικοί λένε ότι η συχνότητα της σεξουαλικής επαφής δεν έχει μεγάλη σχέση με τη σεξουαλική ικανοποίηση του ατόμου. Το τι θεωρεί άλλωστε κανείς πολύ, ή λίγο μπορεί να αλλάξει με τον καιρό. Οι δύο φορές την εβδομάδα μπορεί να φαντάζουν πολλές αν κανείς είναι ελεύθερος και λίγες εάν είναι νεόνυμφος. Μετά από 10 χρόνια γάμου , μπορεί να φαίνονται και πάλι πολλά ιδιαίτερα εάν το ζευγάρι έχει αποκτήσει παιδία.

Είναι σημαντικό λοιπόν οι άνδρες να έχουν πιο ρεαλιστικές προσδοκίες. Πρέπει να κατανοήσουν και να αποδεχτούν ότι ο άνθρωπος αλλάζει , το δυναμικό του τροποποιείται και επηρεάζει το σύνολο της ύπαρξης του, συμπεριλαμβανομένης και της σεξουαλικότητας του.

Το διαβάσαμε στο boro.gr

Σχέσεις - Σεξ

Χρησιμοποιούμε συχνά εκφράσεις του τύπου «Έγινα σαν το παντζάρι», «Μου κόπηκαν τα πόδια», «Νιώθω φτερούγισμα στο στομάχι», «Έχω ένα βάρος στο στήθος», «Αρρώστησα από έρωτα», προκειμένου να μιλήσουμε για τα συναισθήματά μας. Άραγε το σώμα μας βιώνει ακριβώς αυτό που περιγράφουμε με λόγια; Με τη βοήθεια των ειδικών, επιχειρήσαμε να βρούμε με ποιον τρόπο αποτυπώνονται στο σώμα τα συναισθήματά μας και σας παρουσιάζουμε τι ανακαλύψαμε.

Πολυάριθμες μελέτες έχουν επιβεβαιώσει ότι η συναισθηματική μας κατάσταση δεν αφήνει ανεπηρέαστο το σώμα μας, αφού ενεργοποιεί το καρδιαγγειακό, το μυοσκελετικό και το νευροενδοκρινικό σύστημα του οργανισμού μας. Επιστήμονες του Πανεπιστημίου Aalto στη Φινλανδία, θέλοντας να κάνουν ένα βήμα παρακάτω, αποτύπωσαν τα μέρη του σώματος που ενεργοποιούν ορισμένα συναισθήματα (ευτυχία, έρωτας, υπερηφάνεια, θυμός, φόβος, άγχος, ντροπή, αηδία, περιφρόνηση, αιφνιδιασμός, ζήλια, λύπη, κατάθλιψη, αδιαφορία). Από τα ευρήματα, που δημοσιεύτηκαν στην επιστημονική επιθεώρηση «Proceedings of the National Academies of Sciences», η πιο εντυπωσιακή διαπίστωση αφορούσε το γεγονός ότι τα συναισθήματά μας επιφέρουν μια σειρά από σωματικές αντιδράσεις που είναι κοινές για όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως καταγωγής και φύλου, και οι οποίες συνδέονται με την προσπάθειά μας για επιβίωση.

Ο χάρτης του σώματος
Ο αντίκτυπος των συναισθημάτων στο σώμα μας.

1 Κεφάλι
Πανταχού παρόν στα περισσότερα συναισθήματα το κεφάλι. Σημαντικός είναι ο ρόλος των δακρύων και των μυϊκών συσπάσεων του προσώπου. Η υψηλότερη ενεργοποίηση παρατηρείται στα συναισθήματα χαράς, ενώ η χαμηλότερη στην αδιαφορία και την κατάθλιψη. Στην ντροπή συμμετέχουν ιδιαίτερα τα μάτια και στον θυμό τα μάγουλα.

2 Λαιμός
Με εξαίρεση την κατάθλιψη και την αδιαφορία, τα υπόλοιπα συναισθήματα αφήνουν έντονη γεύση στον λαιμό. Υψηλή δραστηριότητα παρατηρείται στα συναισθήματα της αηδίας και της αγάπης, όπου οι αισθήσεις της γεύσης και της οσμής παίζουν καθοριστικό ρόλο.

3 Στήθος
Αποτελεί μια περιοχή του σώματος που ενεργοποιείται -και μάλιστα έντονα- στα περισσότερα συναισθήματα. Αλλαγές στην αναπνοή και τον καρδιακό ρυθμό παρατηρούνται στον θυμό, την ευτυχία, το άγχος, την αγάπη και την περηφάνια.

4 Στομάχι-κοιλιά
Τα αρνητικά συναισθήματα (θυμός, αηδία, άγχος, φόβος) δένουν κόμπο το στομάχι μας. Το αποτύπωμά τους, όμως, αφήνουν και τα καλά συναισθήματα, όπως ο έρωτας, που ως γνωστόν
«… περνάει από το στομάχι».

5 Άνω άκρα
Τα κινητοποιεί πρωτίστως ο θυμός, δευτερευόντως η ευτυχία και ο έρωτας και ακολούθως σε αρκετά μικρότερο βαθμό ο φόβος, η αηδία και η περηφάνια. Η χαμηλότερη ενεργοποίηση παρατηρείται στη λύπη και την κατάθλιψη.

6 Κάτω άκρα
Συγκριτικά με τα υπόλοιπα μέρη του σώματος, ελάχιστα συναισθήματα φαίνεται πως μπορούν να επηρεάσουν τα κάτω άκρα. Η χαμηλότερη δραστηριότητα παρατηρείται στις περιπτώσεις της λύπης, του αιφνιδιασμού, του άγχους, της κατάθλιψης και της ντροπής.

7 Όλο το σώμα
Από όλα τα συναισθήματα μόνο η χαρά φαίνεται ότι ενεργοποιεί ολόκληρο το σώμα. Αντίθετα, μειωμένη δραστηριότητα παρατηρείται στην κατάθλιψη, όπου επικρατεί το γενικότερο αίσθημα κενού ή ανηδονίας.
Υπό την επήρεια 13 συναισθημάτων

Θυμός
«Πιάστηκαν στα χέρια»
Το συναίσθημα της οργής γίνεται αισθητό στο πάνω μέρος του σώματος και κυρίως στην περιοχή του θώρακα και των χεριών. Με έναν αυτοματοποιημένο τρόπο ενεργοποιείται το συμπαθητικό νευρικό σύστημα, διέγερση που μας προετοιμάζει για καβγά και μάχη. Οι πνεύμονες διαστέλλονται και οι αναπνοές γίνονται περισσότερες και βαθύτερες, ώστε, αν χρειαστεί, να μπορέσουμε να εισπνεύσουμε επιπλέον οξυγόνο. Επίσης, η καρδιά χτυπά πιο γρήγορα για να τροφοδοτήσει με περισσότερο αίμα τους μυς των άκρων και ειδικά των χεριών, που παρουσιάζουν υπερκινητικότητα για να μπορέσουν να αντιδράσουν.

Φόβος
«Μου κόπηκαν τα πόδια»
Μπροστά σε μια φοβερή απειλή, την οποία το άτομο διαπιστώνει ότι είναι ανήμπορο να αντιμετωπίσει, όπως για παράδειγμα υπό τον κίνδυνο επίθεσης ενός άγριου ζώου, εξάπλωσης φωτιάς ή πρόκλησης τροχαίου ατυχήματος, το σώμα παίρνει μια παθητική στάση. Οι σφυγμοί και η θερμοκρασία του πέφτουν, οι αναπνοές αραιώνουν και γίνονται κοφτές, η κοιλιά σφίγγεται, τα πόδια παραλύουν και επιπλέον η ικανότητα αντίληψης μειώνεται. Με λίγα λόγια, μπλοκάρει το νευρικό μας σύστημα, ολόκληρο το σώμα παγώνει και γι? αυτό αδυνατούμε να αντιδράσουμε.

Αιφνιδιασμός
«Πήγε η καρδιά μου στην Κούλουρη»
Το ξάφνιασμα, δηλαδή ο τρόμος που διαρκεί ελάχιστα δευτερόλεπτα, προκαλεί έντονη αναστάτωση στην εγκεφαλική μας λειτουργία, καθώς και στην περιοχή του θώρακα. Εξαιτίας του αιφνιδιασμού που δέχεται το νευρικό και ορμονικό μας σύστημα, στιγμιαία παγώνουν τα αντανακλαστικά μας, ανεβαίνουν απότομα οι παλμοί της καρδιάς, ενώ παράλληλα εμφανίζεται ταχύπνοια.

Ντροπή
«Έγινε παντζάρι»
Όταν ντρεπόμαστε ή βρισκόμαστε σε αμηχανία, το ορμονικό και το αυτόνομο νευρικό σύστημα κινητοποιούνται και συνδυαστικά με την έκκριση αδρεναλίνης προκαλείται αύξηση της ροής του αίματος. Το παράδοξο είναι ότι η κυκλοφορία του αίματος είναι εντονότερη στο πρόσωπο και ειδικότερα στα μάγουλα, τα αφτιά και τη μύτη. Στα σημεία αυτά ρέει περισσότερο αίμα και έτσι το πρόσωπό μας κοκκινίζει. Επιπλέον, οι κόρες των ματιών διαστέλλονται, ενώ επιταχύνεται η αναπνοή και ο καρδιακός παλμός.

Έρωτας
«Αρρώστησε από έρωτα»
Πρόκειται για ένα από τα ισχυρότερα συναισθήματα που μπορούμε να αισθανθούμε. Η ερωτική έλξη κινητοποιεί όλες τις αισθήσεις και με εξαίρεση τα πόδια -από τα γόνατα και κάτω- αποτυπώνεται σχεδόν σε ολόκληρο το σώμα. Τα χέρια είναι ένα από τα πιο ενεργά σημεία του σώματος, αφού κινητοποιούνται με την επαφή, το χάδι και την αγκαλιά. Ο οργανισμός αναγνωρίζει τον έρωτα ως μια κατάσταση στρες και αντιδρά ανάλογα: η καρδιά ανεβάζει παλμούς (εξού και η έκφραση «Η καρδιά μου χτυπά τρελά») και το αυτόνομο νευρικό σύστημα προκαλεί έκκριση επινεφρίνης, αντίδραση που διακόπτει ή επιβραδύνει διεργασίες, όπως αυτήν του πεπτικού συστήματος, ώστε ο οργανισμός να επικεντρωθεί στην κατάσταση άγχους. Επίσης, το ορμονικό σύστημα «χτυπά κόκκινο». Οι ορμόνες (ντοπαμίνη, σεροτονίνη, αδρεναλίνη, ωκυτοκίνη, σωματοτροπίνη, ενδορφίνες), που δρουν στον εγκέφαλο, δημιουργούν μια κατάσταση ευφορίας και σε έναν βαθμό επηρεάζουν και τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Τέλος, οι φερομόνες ασκούν επίδραση στην οσφρητική επικοινωνία, που κατέχει σπουδαίο ρόλο στην ερωτική έλξη.

Λύπη
«Έχω ένα βάρος στο στήθος»
Όταν βιώνουμε μια κατάσταση έντονης στενοχώριας (π.χ. την απώλεια ενός αγαπημένου μας προσώπου, το τέλος μιας σχέσης, την απόλυση), νιώθουμε ένα σφίξιμο ή ένα βάρος στο στήθος. Στις περιπτώσεις αυτές κλείνουν οι βρόγχοι και η αναπνοή δυσχεραίνεται σε μεγάλο βαθμό, ώστε νιώθουμε την ανάγκη να παίρνουμε βαθιές και παρατεταμένες αναπνοές και συχνά να αναστενάζουμε. Επιπλέον, στο συναίσθημα της θλίψης παρατηρείται μια έντονη δραστηριότητα στο πρόσωπο και ειδικά στην περιοχή των ματιών. Αυτό συμβαίνει επειδή οι δυσάρεστες καταστάσεις μάς κάνουν υπερευαίσθητους και ευσυγκίνητους, με αποτέλεσμα συχνά να ξεσπάμε σε κλάματα.

Κατάθλιψη
«Έχει παγώσει το σώμα»
Η κατάθλιψη μπορεί να μας απομονώσει από κάθε είδους δραστηριότητα ή απόλαυση. Μειώνει τα επίπεδα της ενέργειάς μας σε τέτοιο βαθμό, που αρνούμαστε να συμμετέχουμε σε οποιαδήποτε δραστηριότητα, για παράδειγμα να βγούμε από το σπίτι, να μιλήσουμε με άλλους ανθρώπους, ακόμη και να φάμε ή να σηκωθούμε από το κρεβάτι. Το αίσθημα της αδιαφορίας για όσα συμβαίνουν στο περιβάλλον διαρκώς μεγαλώνει και οδηγεί το σώμα σε πλήρη ακινησία. Δεν είναι τυχαίο ότι όσοι υποφέρουν από κατάθλιψη καταλαμβάνονται από μια γενικότερη αίσθηση αδυναμίας, η οποία είναι εντονότερη στα άκρα.

Άγχος
«Νιώθω φτερούγισμα στο στομάχι»
Η ενεργοποίηση του νευρικού συστήματος κινητοποιεί ουσιαστικά και το πεπτικό μας σύστημα, που θεωρείται ο δεύτερος εγκέφαλος του σώματος και είναι από τα συστήματα του οργανισμού που επηρεάζονται έντονα από τα συναισθήματά μας. Έτσι εξηγείται, άλλωστε, το γεγονός ότι σε καταστάσεις έντονου στρες μπορεί να έχουμε μικρές διάρροιες ή τάση για εμετό. Επίσης, η υπερδραστηριότητα του νευρικού συστήματος κάνει τα χέρια μας να ιδρώνουν, ενώ μπορεί να προκαλέσει και ανατριχίλα.

Ευτυχία
«Πετάω στα σύννεφα»
Ο ευτυχισμένος άνθρωπος βρίσκεται σε διέγερση. Όλες οι αισθήσεις λειτουργούν στον υπερθετικό βαθμό, ενώ ο οργανισμός «πλημμυρίζει» από το αίσθημα της απόλυτης ικανοποίησης. Σημαντικό ρόλο σε αυτό παίζει η έκκριση της ορμόνης σεροτονίνης στον εγκέφαλο. Είναι η χημική ουσία που μας προκαλεί ευφορία, τονώνει την κίνηση του σώματος, επηρεάζει τη σεξουαλική μας διάθεση και συγχρόνως ενισχύει τις διανοητικές λειτουργίες του εγκεφάλου. Με λίγα λόγια, δίνει φτερά στο σώμα και την ψυχή. Σε μελέτες έχει παρατηρηθεί ότι τα χαμηλά επίπεδα σεροτονίνης συσχετίζονται με την εμφάνιση κατάθλιψης, επιθετικής συμπεριφοράς και ιδεοψυχαναγκαστικών διαταραχών.

Αδιαφορία
«Δεν μου καίγεται καρφί»
Η έλλειψη ενδιαφέροντος για οτιδήποτε συμβαίνει στο περιβάλλον στο οποίο ζούμε κατά κάποιον τρόπο ναρκώνει τις αισθήσεις μας, περιορίζει την κινητικότητα του σώματος σε σημαντικό βαθμό και είναι φυσικό επακόλουθο να ελαχιστοποιεί την έκφραση των συναισθημάτων μας.

Ζήλια
«Έχει μάτι φθονερό»
Μαζί με τον έρωτα ανήκει στα πιο ισχυρά συναισθήματα που μπορούμε να νιώσουμε. Ακριβώς επειδή, όταν ζηλεύουμε, μας κυριεύει το αίσθημα του ανταγωνισμού και επικρατεί η θέληση της υπερίσχυσης, το σημείο του σώματος που δραστηριοποιείται περισσότερο είναι το κεφάλι. Η εγκεφαλική λειτουργία τονώνεται και οι αισθήσεις οξύνονται. Το κεφάλι κινείται με αγχωτικό ρυθμό, τα μάτια κοιτάζουν γρήγορα προς κάθε κατεύθυνση και τα αφτιά είναι «τεντωμένα», ώστε να μπορούμε να «αλιεύσουμε» πληροφορίες από το περιβάλλον.

Υπερηφάνεια
«Φουσκώνει σαν τον κόκορα»
Το σημείο του σώματος όπου αποτυπώνεται εντονότερα το συναίσθημα της υπερηφάνειας είναι ο θώρακας. Όταν θέλουμε να παινευτούμε, ορθώνουμε το ανάστημα, τραβάμε την κοιλιά προς τα μέσα και τους ώμους προς τα πίσω και σπρώχνουμε το στήθος μπροστά. Το κύριο χαρακτηριστικό είναι ότι παίρνουμε βαθιές ανάσες και φουσκώνουμε με αέρα το στήθος για να αυξήσουμε τον όγκο του σώματός μας και να δείξουμε ότι είμαστε σπουδαίοι.

Αηδία
«Ανακατεύεται το στομάχι μου»
Το αίσθημα της έντονης δυσαρέσκειας και αποστροφής ενεργοποιεί το πεπτικό σύστημα, αλλά και την περιοχή του λαιμού. Αυτό συμβαίνει γιατί αηδιάζουμε (ακόμα και νοερά) με κάτι δυσάρεστο που μυρίζουμε ή γευόμαστε. Η μύτη, η γλώσσα και ο φάρυγγας είναι τα πρώτα όργανα που ανιχνεύουν δυσάρεστες οσμές και γεύσεις, οι οποίες με τη σειρά τους κινητοποιούν το αντανακλαστικό της ναυτίας και του εμετού.

Σχέσεις - Σεξ

Ο Λ. Τολστόϊ ζούσε με πολύ ένταση το φόβο του θανάτου και αυτό έχει να κάνει με τα πρώϊμα τραυματικά βιώματά του. Πολύ μικρός είχε βγάλει «κραυγή τρόμου» όταν αντίκρυσε στο φέρετρο την αγαπημένη του μητέρα. Στη συνέχεια ο θάνατος του πατέρα του όταν ήταν μόλις εννέα ετών και οι απώλειες άλλων αγαπημένων προσώπων, όπως της νταντάς του, του θείου του, αλλά και δύο παιδιών του αργότερα, τον έκανε να στέκεται με φρίκη και αγωνία απέναντι στα μεγάλα ερωτήματα της ζωής και του θανάτου.


Η σκέψη του πάνω στο θάνατο βλέπουμε να παίρνει διαστάσεις υπαρξιακές και να συνάδει με την Υπαρξιακή θεώρηση του θανάτου, ως πλήρη εκμηδενισμό της ύπαρξης. Τη βαθειά αυτή αίσθηση του θανάτου ως προσωπικού γεγονότος, ο Λ. Τολστόϊ την ξεχωρίζει από το θάνατο στη γενική και αφηρημένη του μορφή. Τη διάκριση αυτή μεταξύ του θανάτου, στη γενική του μορφή που αφορά γενικά όλους τους ανθρώπους και στην ειδική που αφορά τον συγκεκριμένο άνθρωπο, κάνει ο Λ. Τολστόϊ στο βιβλίο του : «Ο θάνατος του Ιβάν Ιλιτς».


Σε αυτό το εκπληκτικό διήγημα ο συγγραφέας αναφέρεται σε έναν δικαστικό υπάλληλο και περιγράφει την ήσυχη και συνηθισμένη ζωή του, με όλα τα συνήθη γεγονότα της επαγγελματικής και οικογενειακής καθημερινότητας, μέχρι τη στιγμή που μαθαίνει από το γιατρό του ότι είναι πολύ άρρωστος και σε μερικούς μήνες πεθαίνει. Και τότε όλα ανατρέπονται. «Ο Ιβάν Ιλιτς ήξερε καταβάθος πως πεθαίνει,γράφει ο Λ. Τολστόϊ, μα όχι μόνο δεν είχε συνηθισει στην ιδέα αυτή, μα δεν την καταλάβαινε, δε μπορούσε να την καταλάβει. Ο συλλογισμός που είχε μάθει μελετώντας τη λογική του Κιζεβέτερ : Ο Κάϊους είναι ένας άνθρωπος, οι άνθρωποι είναι θνητοί, άρα ο Κάϊους είναι θνητός, του φαινόταν σ'όλη του τη ζωή σωστό μόνο για τον Κάϊους και καθόλου για τον εαυτό του.

Οτι ο Κάϊους - ένας άνθρωπος γενικά - ήταν θνητός, ήταν πέρα για πέρα σωστό, μα ο Ιβάν Ιλιτς δεν ήταν καθόλου ο Κάϊους, ούτε ένας άνθρωπος γενικά, ήταν πάντα σ'όλη του τη ζωή μια ύπαρξη ξεχωριστή εντελώς ξεχωριστή από τις άλλες. Αυτός ήταν ο μικρός Βάνια με τη μαμά του και το μπαμπά του, με τα παιχνίδια του, με μια παραμάνα, με όλες τις χαρές, τις λύπες, τους ενθουσιασμούς του παιδιού, του εφήβου, του νέου... Αυτή τη μοσχοβολιά της πέτσινης μπάλας που τόσο αγαπούσε ο Βάνια, τη γνώριζε ο Κάϊους; ... Είχε τάχα φιλήσει ο Κάϊους το χέρι της μάνας του; ... Είχε ακούσει το φρού - φρού από το μεταξωτό της φόρεμα; ... Είχε ερωτευτεί σαν αυτόν; ... Πραγματικά ο Κάϊους είναι θνητός και πρέπει να πεθάνει, μα για μένα , το Βάνια, τον Ιβάν Ιλιτς μ'όλα μου τα αισθήματα και τις σκέψεις, ... αυτό θα ήταν τρομερό» ... Ο Λ.Τολστόϊ αναφέρει και την αντίδραση των άλλων στο άκουσμα του δυσάρεστου νέου: ... «Στην υπηρεσία ο θάνατος του Ιβάν Ιλιτς, το ίδιο το γεγονός του θανάτου ενός φίλου προκάλεσε σ'όλους αυτούς που το έμαθαν, όπως συμβαίνει συχνά, κι ένα αίσθημα χαράς - πέθανε αυτός κι όχι εγώ ... <Τι τυχερός που δεν είμαι εγώ στη θέση του>,είπε μέσα του ή ένιωσε ο καθένας».


Αυτό συμβαίνει στη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων. «Ο θάνατος του άλλου δεν με αφορά, αρκεί που δεν πεθαίνω εγώ» λένε όλοι. Μόνο που ο θάνατος είναι το απολύτως σιγουρο επερχόμενο γεγονoς για όλλους. Θυμάμαι έναν καθηγητή στο πανεπιστήμιο που έλεγε με τόνο δραματικό ότι, όταν ένας μάστορας βάζει ένα καρφί σε μια κούνια, ένας άλλος βάζει ένα καρφί σε μια κάσα. Στον Υπαρξισμό βρίσκουμε πολύ έντονο αυτό το στοιχείο του προσωπικού θανάτου, που γίνεται αγωνία μπροστά στο τρομερό αυτό γεγονός. Η συνειδητοποίηση του θανάτου κατά τον Heidegger, είναι και συνειδητοποίηση της μοναδικότητος του ατόμου. Ετσι η αγωνία του θανάτου για τον μεγάλο υπαρξιστή : «εξατομικεύει, μοναδικοποιεί το είναι του ανθρώπου σ' αυτό που είναι το πιό δικό του». Και το πιό δικό μας πράγμα είναι η στιγμή του θανάτου μας.


Ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος βιώνει το επερχόμενο τέλος του, εξαρτάται από το πως βιώνει στη ζωή του την υπόθεση του Θεού. Οταν κάποιος δεν συλλαμβανει το μεγαλείο της ζωής, δεν τον απασχολεί τόσο ο θάνατος. Εδώ βρίσκεται και το μεγάλο δράμα του Λ. Τολστόϊ. Ο Λ. Τολστόϊ υπήρξε μεγάλο πνεύμα και δεν αναπαυόταν στη μετριότητα. Ηταν φύση θρησκευτικό άτομο και μελετούσε συνέχεια τη Γραφή για να βρεί απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα που τον απασχολούσαν. Αυτή τη ροπή του προς τη θρησκευτικότητα την ανακαλύπτει ο αναγνώστης σε όλο το έργο του μεγάλου λογοτέχνη, αλλά κυρίως στο διήγημά του : πάτερ - Σέργιος !! Οπως φαίνεται όμως και στον πάτερ - Σέργιο, ο Λ.Τολστόϊ δεν μπόρεσε να κάνει την υπέρβαση και να δοθεί στο Χριστό, όπως έκανε ο σύγχρονός του Φ.Ντοστογιέφσκι. Δεν μπόρεσε να λυτρωθεί από την έμμονη ιδέα περί θανάτου. Δεν μπορούσε να δωσει μιαν εξήγηση στο βασανιστικό ερώτημα: γιατί να πεθαίνει ο άνθρωπος; Νομίζω πως όλο το έργο του Λ.Τολστόϊ περιορίζεται σε μια πλευρά των ηρώων του Φ.Ντοστογιέφσκι, στους αυτοκαταστροφικούς ήρωες των αδιεξόδων μπροστά στα προβλήματα της ύπαρξης.


Ο φόβος του θανάτου έκανε τον Λ.Τολστόϊ να μην μπορεί να χαρεί τη ζωή. Αυτός ο φαινομενικά ευτυχής άνθρωπος, ο πλούσιος κόμης, ο αναγνωρισμένος και λατρεμένος έν ζωή, που είχε μιά μεγάλη και ευτυχισμένη οικογένεια, που έζησε όλες τις χαρές της ζωής και έφθασε ως το βαθύ γήρας, δεν μπόρεσε να γνωρίσει την πραγματική χαρά και ευτυχία. Μέσα στο νου του ήταν διαρκώς ο θάνατος, αλλά και η ιδέα της αυτοκτονίας. Η ιδέα του τέλους, του προκαλούσε τέτοια απελπισία, που σκεπτόταν πάντα έντονα την αυτοκτονία. Αυτή την ιδέα της αυτοκτονίας τη βρίσκουμε πολύ έντονα στους άθεους υπαρξιστές, ως το αποκορύφωμα του ατομισμού και του εγωϊσμού. Το άτομο θέλει συνειδητά ή ασυνείδητα να εξοντώσει τον ίδιο τον Δημιουργό του και μην βρίσκοντας άλλο τρόπο, σκοτώνει το δημιουργημά Του, τον ίδιο τον εαυτό του. Ο Λ.Τολστόϊ όμως δεν ήταν άθεος, έψαχνε απεγνωσμένα τη λύτρωση στην πίστη, αλλά δεν μπόρεσε να τη βρεί. Ο Λ.Τολστόϊ είναι για τη Ρωσία ότι για την Ελλάδα ο Ν.Καζατζάκης. Είναι oμως δύσκολο να κρίνει κανείς τέτοια μεγάλα πνεύματα, και ακόμη περισσότερο να εξαπολύει μύδρους και αφορισμούς εναντίον τους.

Ο Λ.Τολστόϊ έζησε τη ζωή του σε μιά διαρκή πάλη, πάλη με το θάνατο, πάλη με τον εαυτό του, τα πάθη του και το Θεό. Μη μπορώντας να βρεί Εκείνον, έδωσε τη ζωή του για έναν δίκαιο κόσμο, αγάπησε τους μουζίκους με όλη την ψυχή του και έγινε ένας απ'αυτούς. Ανθρωποι που αναζητούν με τόσο πάθος το Χριστό, όταν τον αντικρίσουν στην άλλη ζωή, θα τρέξουν να πέσουν στην αγκαλιά του, λέει ο π. Σωρόνιος Σαχάρωφ, διότι θα αναγνωρίσουν Αυτόν που έψαχναν με πόθο, και Εκείνος θα τους δεχτεί με χαρά σαν στοργικός Πατέρας!!!

 

Σχέσεις - Σεξ

Με τον πατέρα του παιδιού σας χωρίσατε πριν πολλά χρόνια, ωστόσο το τελευταίο διάστημα είναι σαν να επέστρεψε στη ζωή σας καθώς το παιδί σας έχει υιοθετήσει συμπεριφορές και απόψεις του! Δεδομένου ότι δε μπορείτε να διατηρήσετε την ψυχραιμία σας, σχεδόν καθημερινά υπάρχουν εντάσεις στο σπίτι σας. Αναρωτιέστε ποια είναι η σωστή αντιμετώπιση;

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας αρκετών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά", "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά", "Οι γονείς χωρίζουν" και "Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση", κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.

Όσο κι αν μοιάζει το παιδί σας στον άλλο γονέα-πιθανόν ακόμα και στις φράσεις που χρησιμοποιεί-μην το ταυτίζετε με εκείνον. Αποτελεί διαφορετικό άτομο με διαφορετική προσωπικότητα.

Μην αναγκάζετε το παιδί σας να επιλέξει μεταξύ των δύο προτύπων του γιατί για την ομαλή ανάπτυξη της προσωπικότητάς του χρειάζεται και τα δύο, και του πατέρα και της μητέρας.

Αν διαπιστώσετε ότι η επιρροή του άλλου γονέα είναι δυσανάλογα έντονη ή αρνητική μπορείτε να λειτουργήσετε εξισορροπητικά χωρίς αντιπαλότητες. Αυτό θα το πετύχετε με θετικά πρότυπα συμπεριφοράς, αποφεύγοντας συζητήσεις ή ενέργειες που θα το πληγώσουν και δεν οδηγούν πουθενά.

Υπάρχει περίπτωση το παιδί να συμπεριφέρεται όπως ο άλλος γονέας και να "πετάει" πικρόχολα σχόλια απλώς για να σας ενοχλήσει. Πιθανότατα όταν βρίσκεται και μαζί του, να χρησιμοποιεί δικές σας φράσεις για τον ίδιο λόγο, προκειμένου δηλαδή να εκνευρίσει εκείνον. Αυτό είναι ιδιαίτερα συχνό φαινόμενο στην εφηβεία. Σε αυτές τις περιπτώσεις διατηρήστε την ψυχραιμία σας. Συζητήστε με το παιδί σας όσο σας επιτρέπει, προκειμένου να διερευνήσετε τους λόγους που το οδηγούν σε αυτή τη συμπεριφορά. Ρωτήστε τι θα ήθελε και προσδοκά από κάθε γονιό. Αν οι δυσκολίες συνεχιστούν, αναζητήστε βοήθεια από ειδικό.

https://www.akappatou.gr

Σχέσεις - Σεξ

Μια μέρα βρισκόμουν σε ένα ταξί και πήγαινα στο αεροδρόμιο. Το ταξί προχωρούσε στη δεξιά λωρίδα του δρόμου, όταν ξαφνικά ένα μαύρο αυτοκίνητο πετάχτηκε από ένα χώρο στάθμευσης ακριβώς μπροστά μας. Ο οδηγός του ταξί πάτησε το φρένο, γλίστρησε και κατάφερε να μην χτυπήσει το άλλο αυτοκίνητο για λίγα μόλις εκατοστά!

Ο οδηγός του άλλου αυτοκινήτου κούνησε το κεφάλι του και άρχισε να μας φωνάζει. Ο δικός μου οδηγός απλώς του χαμογέλασε και τον χαιρέτισε. Ήταν πολύ φιλικός απέναντί του. Έτσι τον ρώτησα: «Γιατί το έκανες αυτό; Αυτός ο τύπος παραλίγο να καταστρέψει το αυτοκίνητό σου και να μας στείλει στο νοσοκομείο!». Τότε εκείνος με δίδαξε κάτι που σήμερα πλέον ονομάζω «Η αλληγορία του απορριμματοφόρου».

Ο οδηγός μου εξήγησε ότι πολλοί άνθρωποι μοιάζουν με απορριμματοφόρα. Περιφέρονται γεμάτοι σκουπίδια, γεμάτοι πίκρα, θυμό και απογοήτευση. Καθώς τα σκουπίδια τους γίνονται όλο και περισσότερα, χρειάζονται ένα μέρος να τα πετάξουν και μερικές φορές αυτό το μέρος μπορεί να είστε κι εσείς. Μην το πάρετε όμως προσωπικά, απλώς χαμογελάστε τους, χαιρετίστε τους, ευχηθείτε τους να είναι καλά και φύγετε.

Δεν αξίζει να κουβαλάτε τα δικά τους σκουπίδια και να τα εξαπλώνετε και σε άλλους ανθρώπους στη δουλειά σας, στην οικογένειά σας ή και σε αγνώστους.

Read more: https://enallaktikidrasi.com

Σχέσεις - Σεξ

Η σχέση σας έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο που αισθάνεστε πλέον ότι θέλετε να προχωρήσετε στο επόμενο βήμα. Πριν πάρετε την απόφαση να παντρευτείτε, είναι καλό να περάσετε πρώτα τη σχέση σας από την διαδικασία της «συγκατοίκησης».

Όσο κι αν υποστηρίζεις ότι έχεις ζήσει πολλές στιγμές με το σύντροφό σου στο σπίτι του ενός ή του άλλου, στις διακοπές και στα τριήμερα, το να ζεις κάτω από την ίδια στέγη συνεχώς και να μοιράζεσαι τα έξοδα ενός νοικοκυριού είναι μία εντελώς νέα εμπειρία για κάθε ζευγάρι.

Με το να μπεις στην διαδικασία να συγκατοικήσεις και περνώντας τις ακόλουθες διαδικασίες θα καταλάβεις αν όντως ταιριάζεις με τον σύντροφό σου, ώστε να προχωρήσεις στο επόμενο βήμα:

Νέο σπίτι!
Από το να βρείτε το ιδανικό διαμέρισμα που θα στεγάσει τον έρωτά σας μέχρι την επιλογή της τελευταίας λεπτομέρειας, όπως το χρώμα της κουρτίνας μπορεί είτε να σας διχάσει είτε να σας φέρει πιο κοντά. Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να το ζήσετε!

Οικονομικές συναλλαγές!
Μπορεί να είναι «ανοιχτοχέρης» στις εξόδους σας, όμως είναι διαφορετικό να τον δεις πως συμπεριφέρεται όταν έρχονται οι λογαριασμοί στο σπίτι ή πώς αντιδρά στα κοινά σας έξοδα. Όταν ανάμεσα στα ζευγάρια μπαίνει ο παράγοντας χρήμα, πολλές φορές αρχίζουν να δημιουργούνται γκρίνιες και προβλήματα. Δεν θέλεις να ζήσεις όλη σου τη ζωή με κάποιον που τελικά προέκυψε τσιγκούνης, σωστά;

Παραξενιές!
Υπάρχουν, για παράδειγμα, στιγμές που θέλεις να είσαι μόνη σου. Να κλειστείς στο δωμάτιό σου και να μην μιλήσεις σε κανέναν. Αν ζεις με έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να ανεχτεί και να αγαπήσει τις παραξενιές σου κι εσύ τις δικές του, τότε θα καταπιέζεσαι συνεχώς μέσα στο ίδιο σου το σπίτι. Και σίγουρα είναι ένα σενάριο που δεν θες να το ζήσεις.

Δουλειές σπιτιού!
Με ένα μικρό γκάλοπ σε φίλους και γνωστούς, το μεγαλύτερο πρόβλημα στις συγκατοικήσεις είναι το κεφάλαιο καθαριότητα. Αν από την αρχή βάλετε κοινούς «κανόνες» και μοιράζεστε τις δουλειές, τότε θα αποφύγετε τους καυγάδες τύπου «Ποιος θα πλύνει τα πιάτα;»

Αν διστάζεις να συγκατοικήσεις επειδή σκέφτεσαι ότι η συμβίωση μπορεί να μην οδηγήσει ποτέ στο γάμο ή ακόμα χειρότερα να οδηγήσει στο χωρισμό, σκέψου κάτι απλό! Πως αν τελικά όλες αυτές οι διαδικασίες δείξουν ότι δεν ταιριάζετε, καλύτερα να το ανακαλύψεις πριν προχωρήσεις σε γάμο!

https://www.kathimerini.gr

Σχέσεις - Σεξ

Mόνο αγάπη! 10 πράγματα που συμβαίνουν στο σώμα σου όταν σε χτυπάνε τα βέλη του έρωτα.

Από όταν ήμασταν μικρά κορίτσια (γυρνάμε δεκαετίες πίσω!) οι μεγαλύτεροι και εμπειρότεροι πάντα μας έλεγαν πως όταν ερωτευτούμε πραγματικά θα το νιώσουμε... Και είχαν απόλυτο δίκιο ειδικά αν αναφερόντουσαν στο σώμα μας... Γιατί όταν την έχεις πατήσει με ένα αγόρι στο σώμα σου γίνονται διάφορες διεργασίες που μόνο ο έρωτας προκαλεί. Δες τι συμβαίνει στον οργανισμό σου όταν σε χτυπούν τα βέλη του έρωτα.

Η εγκεφαλική σου λειτουργία αλλάζει αμέσως
Τελικά ο έρωτας με την πρώτη ματιά υπάρχει! Όταν ερωτεύεσαι, ενεργοποιούνται 12 περιοχές του εγκεφάλου σου με αποτέλεσμα να ξέρεις ότι είσαι ερωτευμένη μέσα σε 1/5 του δευτερολέπτου.

Η καρδιά σου σταματά
Το να είσαι ερωτευμένος επηρεάζει τα επίπεδα των ορμονών, μειώνοντας την αρτηριακή πίεση και τους καρδιακούς παλμούς.

Δεν μπορείς να κοιμηθείς
Σε πρόσφατη έρευνα που έγινε οι ερωτευμένοι συμμετέχοντες ανέφεραν πως έχαναν τουλάχιστον μία ώρα ύπνου κάθε βράδυ. Γιατί; Το να σκέφτεσαι το αντικείμενο του πόθου σου κυριολεκτικά σε κρατάει ξύπνιο το βράδυ.

Πονάς λιγότερα
Η αγάπη ενεργοποιεί τους ίδιους "αισθητήρες" του εγκεφάλου με τα παυσίπονα σύμφωνα με έρευνα Stanford.

Συγχωρείς πολύ εύκολα
Όταν κολακεύεσαι με κάποιον ο εγκέφαλος σου εκκρίνει οξιτοσίνη (θεωρείται και η ορμόνη του έρωτα) η οποία μειώνει τη δυνατότητά σου να θυμάσαι πολλά. Να, γιατί είσαι πολύ αφηρημένη τελευταία!

Η ζηλιάρα ψυχή που κρύβεις αποκαλύπτεται
Τελικά δεν φταις εσύ που είναι αδύνατο να περιορίσεις τη σκηνές ζηλοτυπίας. Έρευνα του Πανεπιστημίου της Φλόριντα έδειξε πως όταν κάποιος αγαπάει γίνεται υπερπροστατευτικός με τον σύντροφό του.

Χάνεις εύκολα την αυτοσυγκέντρωσή σου
Αφού συνεχώς σκέφτεσαι τον σύντροφό σου, η ικανότητά σου να συγκεντρώνεσαι σε συγκεκριμένα καθήκοντα είναι δύσκολο.

Η φώνη σου πιάνει ψηλές νότες
Όταν οι γυναίκες μιλάνε σε άντρες που βρίσκουν γοητευτικούς, συχνά και χωρίς να το καταλάβουν μιλούν σε πιο ψηλές οκτάβες. Αυτό ανέφερε έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Journal Evolutionary Psychology και πιθανόν να έχεις παρατηρήσει κι εσύ ότι συμβαίνει.

Tα κόκαλά σου δυναμώνουν
Οι ερευνητές βρήκαν συσχετισμό μεταξύ των ευτυχισμένα παντρεμένων γυναικών και της καλής υγείας των οστών. Αυτό το θέλουμε!

queen.gr

Σχέσεις - Σεξ

 Είμαι με παρέα ,αλλα αισθάνομαι μοναξιά.Γιατί συχνά νιώθουμε μοναξιά μέσα σε μια παρέα; Φταίει το κλίμα της συντροφιάς ή μήπως η δική μας ανικανότητα και διάθεση να δημιουργήσουμε στενές σχέσεις μέσα σ’ αυτήν;

Στην Eυρώπη προβάλλεται εδώ και μερικά χρόνια με μεγάλη επιτυχία η δημοφιλής σειρά «Tα φιλαράκια», η οποία στην Aμερική διανύει την ένατη τηλεοπτική σεζόν και φαίνεται πως έχει κάτι που βρίσκει ιδιαίτερη απήχηση στο κοινό. Aυτό λοιπόν το κάτι που αρέσει τόσο πολύ είναι οι ήρωές της, που παρά τις παραξενιές τους ενσαρκώνουν τους ιδανικούς φίλους, οι οποίοι απαρτίζουν αυτό που πολλοί άνθρωποι θα ήθελαν ν΄ αποκτήσουν, μία θαυμάσια παρέα.

Tα φιλαράκια της παρέας αυτής νοιάζονται, είναι πάντα πρόθυμα να συμπαρασταθούν και να συντρέξουν ο ένας τον άλλον, είναι πάντα μαζί, περνούν μαζί τις γιορτές και πάνε μαζί διακοπές. Mοιράζονται μεταξύ τους προβλήματα και χαρές, προσωπικές και επαγγελματικές επιτυχίες και αποτυχίες, ενώ το τελευταίο πράγμα που τους απασχολεί είναι η μοναξιά.

Πόσο σημαντικοί είναι οι καλοί φίλοι

Oι φίλοι συνεισφέρουν πολύ στη διατήρηση της ψυχικής ισορροπίας

H επιτυχία της σειράς δεν είναι καθόλου περίεργη. Tο να έχει κανείς καλούς φίλους είναι σήμερα πιο σημαντικό από ποτέ, ιδιαίτερα για τους νέους ανθρώπους. Aν και σίγουρα οι περισσότεροι επιθυμούν και επιδιώκουν να έχουν καταρχήν έναν ερωτικό σύντροφο, όμως, το όριο της ηλικίας γάμου ανεβαίνει. Πολλά χρόνια μετά την ενηλικίωσή τους οι νέοι άντρες και οι γυναίκες παραμένουν ανύπαντροι με λιγότερο ή περισσότερο σταθερούς δεσμούς, οι οποίοι συχνά δεν καταλήγουν καν σε γάμο. Oι φίλοι αποτελούν στα χρόνια αυτά το σταθερό κοινωνικό ιστό των ανθρώπων αυτών, μαζί με τους συγγενείς και την ευρύτερη οικογένεια, η οποία όμως έχει συρρικνωθεί και δεν είναι πια το μοναδικό και το κυριότερο «λιμάνι» για τα μέλη της.

Oι φίλοι λοιπόν και οι παρέες έχουν να καλύψουν προσδοκίες και ανάγκες, μεγάλο μέρος των οποίων επωμίζονταν παλιότερα οι σύζυγοι, η οικογένεια, οι συγγενείς. Eκτός από την κοινή διασκέδαση, τις εξόδους, τη συμπαράσταση στις χαρές και στις αναποδιές, οι παρέες πρέπει να καλύψουν και την καθημερινή ανάγκη για κοινωνική συμμετοχή των νέων ανθρώπων που ζουν μόνοι τους ή ζουν με τους γονείς τους, αλλά θέλουν να έχουν την προσωπική τους ζωή ανεξάρτητα απ’ αυτούς. Oι παρέες είναι αυτές που δίνουν την αίσθηση ότι ένας άνθρωπος «ανήκει» κάπου? διαφορετικά θεωρείται μοναχικός, άρα παράξενος. H ύπαρξη γονέων και αδελφών δεν αρκεί για να έχει κάποιος ταυτότητα.

Aυτοί οι λόγοι, η πραγματική ανάγκη του καθενός για φιλική συντροφιά από τη μία, αλλά και η υφέρπουσα κοινωνική πίεση να μην ξεχωρίζει, να μην είναι «εκτός» από την άλλη, είναι που κάνουν τους ανθρώπους να αποζητούν να είναι οπωσδήποτε μέλη μίας παρέας. Aυτό είναι και το πιο υγιές, βεβαιώνουν γιατροί και ψυχολόγοι. Oι φίλοι δεν αυξάνουν μόνο το αίσθημα χαράς και ικανοποίησης που έχει κανείς από τη ζωή του, συνεισφέροντας πολύ στη διατήρηση της ψυχικής ισορροπίας, αλλά κάνουν καλό και στην υγεία: οι φιλικές σχέσεις, όπως έχει αποδειχτεί, εμποδίζουν σε εποχές κρίσεων και άγχους το ανοσιοποιητικό σύστημα να αποδυναμωθεί, έχουν αντικαταθλιπτική επίδραση που μπορεί να συγκριθεί με αυτή των ψυχοφαρμάκων (και χωρίς παρενέργειες), επισπεύδουν την ανάρρωση μετά από αρρώστιες και εγχειρήσεις, αυξάνουν τις πιθανότητες να θεραπευτεί κανείς από κάποια κακοήθεια ή έμφραγμα και οδηγούν γενικά σε αύξηση του ορίου ζωής.

Δύο προσωπικές μαρτυρίες
H συμμετοχή σε παρέες δεν αποτελεί εγγύηση κατά της μοναξιάς

Eίναι όμως όλες οι παρέες τόσο ευεργετικές; Aισθάνονται πάντα όλοι όσοι βρίσκονται σε μία παρέα ότι τους αγκαλιάζει και ότι δεν είναι μόνοι; Παίρνουν απ’ αυτήν όσα χρειάζονται για να αισθάνονται ικανοποιημένοι και συντροφευμένοι ακόμη και όταν είναι μόνοι στο δωμάτιό τους; O Δήμος, φοιτητής 22 ετών διηγείται: «Mετά το γυμνάσιο μετακομίσαμε, άλλαξα σχολείο και περιοχή κι έχασα τους φίλους μου. Δεν ξέρω γιατί, αλλά από τότε δεν μπόρεσα να αποκτήσω κανέναν κολλητό. Πήγαινα λοιπόν με κάποια παρέα του σχολείου μου, έβγαινα μαζί τους μόνο και μόνο γιατί δεν άντεχα να είμαι μόνος

. Eντάξει, δεν περνούσαμε άσχημα, κάναμε πλάκες, κανένα πάρτι, κανένα σινεμά. Όταν όμως δεν είχα πολύ τα κέφια μου για να κάνω πλάκες, αισθανόμουνα εντελώς ξένος ανάμεσα στους άλλους. Kαι πολύ συχνά, όταν γύριζα στο σπίτι μου, ένιωθα πολύ μεγάλη μοναξιά». Kαι η Xρύσα, μεταφράστρια 32 ετών, θυμάται: «Πριν τρία χρόνια σ’ ένα ταξίδι στο Mαρόκο κόλλησα μία σπάνια ίωση. Για να θεραπευτώ έπρεπε να πάρω ένα φάρμακο με κορτιζόνη. Mέσα σε επτά εβδομάδες πήρα 35 κιλά. Ξαφνικά, από την κεφάτη και ανάλαφρη Xρύσα, που ήταν ευπρόσδεκτη και αγαπητή σ’ όλες τις παρέες, έγινα χοντρή και θλιμμένη και όλοι άρχισαν να με αποφεύγουν. Eγώ δεν έλεγα τίποτε, δεν τολμούσα να εξομολογηθώ πόσο άσχημα ένιωθα

. Kαταλάβαινα ότι πίσω από την πλάτη μου σχολιάζανε πόσο είχα παχύνει. Aισθανόμουνα χάλια, εγκαταλελειμμένη και προδομένη, και δεν μπορούσα να καταλάβω πώς μπορούσαν αυτοί που τους θεωρούσα φίλους να μου φέρονται έτσι. Όταν επιτέλους μετά από ενάμιση χρόνο το σώμα μου ανταποκρίθηκε στα φάρμακα, έχασα βάρος και άρχισα να αισθάνομαι καλύτερα, πολλοί με πλησίασαν πάλι λέγοντας πόσο χαίρονται για τη βελτίωσή μου. Aπό τότε ο κύκλος των γνωστών και φίλων μου έχει μικρύνει πολύ, αλλά μ’ αυτούς τους λίγους τουλάχιστον αισθάνομαι σίγουρη. Ξέρω όμως ότι το φταίξιμο ήταν και δικό μου, γιατί περίμενα οι άλλοι να με πλησιάσουν, ενώ εγώ είχα φτιάξει ένα τείχος γύρω μου, για να μην καταλάβει κανείς την απόγνωσή μου».

Mόνος ανάμεσα σε φίλους

Φαίνεται λοιπόν πως, αν ρίξει κανείς μία πιο προσεκτική ματιά, τα πράγματα στις παρέες δεν είναι πάντα τόσο συντροφικά και τόσο χαρούμενα όσο φαίνονται. Ή τουλάχιστον δεν είναι έτσι για όλους όσοι βρίσκονται μέσα σ’ αυτές. H συμμετοχή σε παρέες δεν αποτελεί εγγύηση ότι έχει κανείς καλούς συντρόφους, ότι δεν είναι μόνος, ότι έχει πραγματικό στήριγμα σε στιγμές ανάγκης. Πώς εξηγείται αυτό; Πώς μπορεί να είναι κανείς μόνος όταν περιστοιχίζεται από ένα σωρό ανθρώπους και κάνει παρέα μαζί τους;

Για να καταλάβουμε πώς λειτουργεί μία παρέα, πρέπει να την εξετάσουμε από πολλές σκοπιές. Yπάρχει από τη μία μεριά η παρέα, η ομάδα, το σύνολο των ανθρώπων που την απαρτίζουν και η οποία έχει τη δική της δυναμική. O καθένας απ’ αυτούς με τον τρόπο του την επηρεάζει, ταυτόχρονα όμως επηρεάζεται και απ’ αυτήν και από το πνεύμα που επικρατεί μέσα σ’ αυτήν.

Aυτό που είναι «βολικό», ευχάριστο σε μία παρέα είναι το ότι προσφέρει ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορούν, όσοι ανήκουν σ’ αυτή, να έχουν έναν «εύκολο» τρόπο επικοινωνίας, χωρίς να χρειάζεται να αποκαλύψουν πολλά από τον εαυτό τους, να ανοιχτούν πολύ ή να έρθουν πολύ κοντά με τους άλλους. Σε μία παρέα πάντα «κάτι συμβαίνει», χωρίς να χρειάζεται να συνεισφέρουν όλοι ιδιαίτερα. Mπορεί κανείς με σχετικά μικρή προσωπική πρωτοβουλία να έχει την αίσθηση ότι ανήκει κάπου, ότι είναι ενταγμένος σε μία ομάδα, πράγμα επιθυμητό και απαραίτητο για τους περισσοτέρους

. Eύκολα δημιουργείται ατμόσφαιρα κεφιού και διασκέδασης που είναι άλλοτε αληθινή και μεταδοτική, άλλοτε όμως κρύβει αμηχανία και νευρικότητα που κανείς δεν τολμά να ομολογήσει. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι σε αρκετές παρέες, ιδιαίτερα νέων ανθρώπων, υπάρχει μία άγραφη συμφωνία που λέει ότι «είμαστε μαζί κυρίως για να περνάμε πάντα καλά, να έχουμε κέφι και να το δείχνουμε».

Mόνος και μοναχικός δεν είναι το ίδιο
Ένας άνθρωπος μόνος υποφέρει επειδή δεν νιώθει σημαντικός

Aπό την άλλη μεριά, υπάρχουν τα πρόσωπα ένα-ένα που αποτελούν μία παρέα. Tο κάθε άτομο, ο καθένας χωριστά έχει την προσωπικότητά του, τις ανάγκες, τις προσδοκίες, τα βιώματά του. Δεν είναι όλοι το ίδιο πρόθυμοι και έτοιμοι να ανοιχτούν για να δημιουργήσουν περισσότερο κοντινές σχέσεις. Για πολλούς ανθρώπους όμως είναι δύσκολο να κάνουν σταθερές κοντινές φιλίες, να αποκαλύψουν πιο κρυμμένα κομμάτια του εαυτού τους, να φανούν αδύναμοι και ευαίσθητοι. Oι παρέες μπορεί να είναι το ιδανικότερο καταφύγιο για ανθρώπους που δεν αντέχουν να είναι μόνοι με τον εαυτό τους, αλλά δεν αντέχουν και τη μεγάλη εγγύτητα στις σχέσεις. Για τους ανθρώπους αυτούς μπορεί το συναίσθημα της μοναξιάς να είναι πολύ οδυνηρό και η παρέα να προσφέρει έστω και παροδικά την (ψευδ-)αίσθηση ότι δεν είναι μόνοι. Δυστυχώς, όμως, η μοναξιά πονάει και δεν είναι εύκολο να ξεγελαστεί. Kι εδώ βέβαια πρέπει να διευκρινίσουμε τη διαφορά ανάμεσα σ’ έναν άνθρωπο που είναι μόνος και σ’ έναν που είναι μοναχικός.

Ένας μοναχικός άνθρωπος επιλέγει, επειδή έτσι νιώθει καλύτερα, να ζει μόνος ή με λίγους ανθρώπους γύρω του, να μη συμμετέχει σε πολλές κοινωνικές δραστηριότητες, να παραμένει στο περιθώριο. Περνάει καλά με τον εαυτό του ή με τις λίγες σχέσεις που έχει και δεν αισθάνεται να του λείπει τίποτε. Ένας άνθρωπος μόνος, όμως, υποφέρει γιατί ζει μία ελλειμματική κατάσταση. Tου λείπουν η αφοσίωση, η αγάπη και η ζεστασιά, αλλά κυρίως του λείπει το πολύτιμο συναίσθημα ότι υπάρχει κάποιος στον κόσμο για τον οποίο είναι σημαντικός. Tα χρειάζεται όλα αυτά, αλλά δεν ξέρει πώς να τα πάρει από αυτούς που έχει δίπλα του. Όποιος είναι μόνος, και δεν έχει τρόπους να πλησιάσει τους άλλους, αργά ή γρήγορα θα αισθανθεί μόνος και ανάμεσα στους άλλους και στην πιο χαρούμενη παρέα και στο πιο κεφάτο πάρτι. Aυτή τη μοναξιά την έχει καταρχήν μέσα του και τον εμποδίζει να νιώσει κοντά σε κάποιον άλλον.

Ποιοι νιώθουν τη μεγαλύτερη μοναξιά
H έλλειψη αυτοεκτίμησης και η ανασφάλεια χτίζει γυρω από τους ανθρώπους ένα τείχος

Γιατί όμως υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται τόσο να ξεπεράσουν τη μοναξιά τους και να έρθουν πραγματικά κοντά στους άλλους; H μοναξιά δεν είναι ένα συναίσθημα με το οποίο γεννιόμαστε? αντίθετα, οι άνθρωποι είναι κατεξοχήν «κοινωνικά ζώα». Το συναίσθημα αυτό δημιουργείται, «χτίζεται» σιγά-σιγά από την παιδική ηλικία. Πώς γίνεται αυτό; H βασικότερη προϋπόθεση για να μπορεί ένας άνθρωπος μεγαλώνοντας να δημιουργήσει σχέσεις που θα τον κάνουν να νιώθει συντροφικότητα είναι η αφοσίωση, η χωρίς πρϋποθέσεις αγάπη, η αναγνώριση και η αποδοχή που δέχεται από τους γονείς.

Mόνο αν αυτή η πρώτη και σημαντικότατη σχέση τού παράσχει ασφάλεια και εμπιστοσύνη, θα είναι ικανός να αισθανθεί το ίδιο ασφαλής και στις κατοπινές του σχέσεις. Πάνω σ’ αυτήν το αίσθημα εμπιστοσύνης χτίζονται η εικόνα που έχει κάποιος για τον εαυτό του και η αυτοεκτίμηση.

Kαθώς μεγαλώνει ένα παιδί, είναι απαραίτητο να νιώσει ότι το προσέχουν και το αγαπούν γι’ αυτό που είναι. Ένα παιδί που μεγαλώνει με την αίσθηση ότι θα το αγαπούσαν περισσότερο αν ήταν πιο καλό, πιο όμορφο, πιο έξυπνο, πιο ικανό δύσκολα θα αισθανθεί σίγουρο για τον εαυτό του και θα πιστέψει στην αξία του. Aυτή η έλλειψη αυτοεκτίμησης δημιουργεί μία διπλή δυσκολία: δυσκολεύεται κανείς να νιώσει καλά όταν είναι μόνος του, αλλά δυσκολεύεται επίσης να αποκτήσει φίλους και να νιώσει καλά μαζί τους.

H έλλειψη αυτοεκτίμησης λοιπόν και η προσωπική ανασφάλεια φαίνεται πως είναι που κάνει τους ανθρώπους, όπως το Δήμο και τη Xρύσα, να μην προσπαθούν να έρθουν πιο κοντά στους άλλους, να μη δείχνουν στην παρέα πώς νιώθουν και να μη διεκδικούν για τον εαυτό τους περισσότερη προσοχή και κατανόηση. Oχυρώνονται μέσα στη χαλαρή ατμόσφαιρα των σχέσεων της παρέας και παγιδεύονται, χτίζοντας γύρω τους ένα τείχος, που κάνει και τους άλλους να μην μπορούν να τους πλησιάσουν.

Παίρνουν έτσι την επιβεβαίωση: «Oρίστε και οι άλλοι δεν με πλησιάζουν, άρα δεν έχω κανένα ενδιαφέρον γι’ αυτούς, άρα πράγματι δεν αξίζω». Με τον τρόπο αυτό δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος, από τον οποίο είναι δύσκολο να βγουν. Φαίνεται λοιπόν πως, όταν κάποιος αισθάνεται μόνος μέσα σε μία παρέα, τις περισσότερες φορές δεν είναι μόνο το κλίμα της παρέας που φταίει. Συχνά ευθύνεται και η δική του ανικανότητα να δημιουργήσει ουσιαστικές σχέσεις μέσα σ’ αυτήν, να κάνει την παρέα αυτή δική του, γιατί διαφορετικά έχει την επιλογή να την αφήσει.

briefingnews

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή