Ιουλίου 09, 2020

Σχέσεις - Σεξ

Φίλοι δηλώνετε. Μόνο που, σε όποιον τολμάτε να ξεστομίσετε αυτή σας την ιδιότητα γελάει και το αφήνει εκεί. Αν εσείς είστε σε άρνηση, ποιος θα τολμήσει να σας βγάλει απ’ αυτή; Έχετε μπουκώσει κάτω από αυτό το «είμαστε φίλοι» που δε βλέπετε τ’ αυτονόητα. Πως ίσως, ίσως λέμε τώρα, να είστε κάτι πολύ παραπάνω.

Το πραγματικά περίπλοκο είναι όταν ο ένας εκ των δύο το έχει πάρει πρέφα, το έχει οριακά αποδεχτεί κι είναι έτοιμος για το σάλτο μορτάλε της καψούρας που κάποτε άκουγε στο όνομα φιλία. Κι είναι τρελός; Όχι, σαφώς κι όχι. Μπλέξατε τα μπούτια σας κοινώς κι άντε να τα ξεμπλέξετε με τον έναν σε άρνηση και τον άλλο σε πλήρη σύγχυση περί του «τι θα φέρει αυτή η έρμη η επόμενη μέρα». Ίσως όμως αυτό που θα φέρει, να μπορείς να το προβλέψεις -και γιατί όχι- να το ορίσεις εσύ με τις κινήσεις σου που μόνο φιλικές δε θα είναι. Φίλοι είπαμε; Όχι πια.

Ας δούμε αναλυτικά τους τρόπους!

1. Ας πούμε και δυο αλήθειες.

Είναι απλό αλήθεια, γιατί τα τρομακτικά, φρικιαστικά δύσκολα πράγματα είναι πάντα πολύ απλά. «αν δεν περνάς καλά, χώρισε», «αν δε σ’ αρέσει η δουλειά σου παραιτήσου», «αν έβαλες κιλά και δε σ’ αρέσεις κάνε διατροφή» κι αν γουστάρεις το φιλαράκι σου, πες το δυνατά μπροστά στον καθρέφτη σου να το συνειδητοποιήσεις. Η λύση είναι πάντα απλή. Το θέμα είναι πώς στο καλό την εφαρμόζεις...

2. Θέλεις είπες, αλλά τι;

Είναι σαν τις τηγανιτές πατάτες και το μπρόκολο. Τις θέλεις, τις ποθείς, τις ονειρεύεσαι τα βράδια, μα αν φας πάνω από ένα μήνα σερί δε θα θέλεις να τις ξαναδείς μπροστά σου. Συν του ότι ξέρεις κατά βάθος ότι κάνεις μαλακία τρώγοντάς τις. Το μπρόκολο από την άλλη, είναι πάντα εδώ για σένα, να σου δώσει όλα όσα χρειάζεσαι για να μην κλατάρεις, να πάρεις τις βιταμινούλες σου, να πάρεις και τα ιχνοστοιχεία σου, να είσαι φουλ κομπλέ. Το ένα είναι για μια φορά τη βδομάδα, το άλλο είναι για κάθε μέρα. Το ‘πιασες; 

3. Ένας κόμπος στον λαιμό

Οι λέξεις φτιάχτηκαν για να μας τα κάνουν όλα δύσκολα. Κι αυτό γιατί έχουν την τάση να ορίζουν τις έννοιες. Μέχρι τώρα καλά το είχες στο κεφάλι σου αυτό που ένιωθες, μπερδεμένο κι αχανές, τώρα που πρέπει να βγει στην επιφάνεια πώς στο καλό να αρθρώσεις; Κι όμως υπάρχει τρόπος..

4. No means no!

Οι λέξεις που λέγαμε χτυπάνε ξανά. Γιατί η αλήθεια είναι ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει μια γουανα μπι σχέση που δεν είναι σχέση, αλλά είναι κιόλας γιατί έχει κάτι από έρωτα και φλερτ αλλά δηλώνεται ως φιλία στην εφορία για τα τυπικά -ουφ πραγματικά δεν κουραστήκατε να παίζετε αυτό το παιχνιδάκι;- αυτό λοιπόν το ακατανόμαστο πράγμα έχει την αδράνεια εντός του. Κοινώς ομοιόσταση. Σαφώς και για ν’ αλλάξει δε θα χρειαστεί ένα χτύπημα των χεριών ακόμα κι αν είναι από τον Κόπερφιλτ. Η χυλόπιτα είναι μέσα στο παιχνίδι σίγουρα και να την περιμένεις μα είναι μόνο η αρχή.

5. Φιλαράκι μου καλό φέγγε μου να περπατώ

Το κλειδί για μια φιλία που είναι κατά βάθος σχέση και δεν το ξέρει, είναι ότι το φλερτ γίνεται ενοχικά κι ενδόμυχα κι αν τολμήσει να πάει να γίνει ξεκάθαρο τότε κανείς δε λέει σ’ αγαπώ που λέει και μια σειρά. Το θέμα είναι ότι κάθε φορά που νιώθεις πως πάει να ζορίσει το πράγμα και να σημανθεί οπισθοχώρηση, να έχεις τα κατάλληλα μέσα για να κρατήσεις σε πρώτη γραμμή την άμυνά του φλερτ σου έτσι ώστε να μην πιαστείς στον ύπνο…

6. Κι αν υπάρξει και συνέχεια;

Εδώ σε θέλω μάστορα. Τα φιλαράκια τα καλά που φασώνονται όμως κιόλας. Εδώ πια πηγαίνουμε σε άλλο λέβελ. Μη θεωρήσεις όμως εσφαλμένα πως σε περίπτωση που γίνει κάτι μεταξύ σας σημαίνει απαραίτητα ότι ξέφυγες από το friendzone. Μια νύχτα μαζί μπορεί να σημαίνει τα πάντα και ταυτόχρονα τίποτα και θέλει ιδιαίτερη μεταχείριση για να γίνει η μία, χίλιες και μία νύχτες, if you know what I mean..

7. Θέλει αρετή και τόλμη το friendzone

Θέλει γερό στομάχι, πολλή υπομονή, θέλει να ξέρεις πού πατάς και τι θέλεις κυρίως εσύ, γιατί θα χρειαστεί πολλές φορές να το αμφισβητήσεις. Είναι σχεδόν αδύνατο να μην έρθεις αντιμέτωπος με το «άσ’ το μωρέ καλύτερα» μα εκεί είναι που πρέπει να ποντάρεις όσα νιώθεις για να μπορέσεις να βεβαιωθείς πως όλα όσα ρισκάρεις θα πιάσουν τόπο και θα γίνει…

8. Υπάρχει έρωτας μετά τη φιλία;

Αν με ρωτάς, μόνο αυτό υπάρχει. Ή τίποτα. Δεν υπάρχουν μέσες καταστάσεις. Μα το friendzone και η φιλία καμία σχέση δεν έχουν. Είναι σαν να ψάχναμε μια λέξη για το «κωλώνουμε να το πάμε παρακάτω γιατί δηλώνουμε φίλοι και δε θέλουμε να χάσουμε ο ένας τον άλλο.». Σαφώς χρειαζόταν μια περικοπή, σύμφωνοι. Μα όχι και να θεωρήσουμε ότι δεν υπάρχει γυρισμός. Άλλωστε αν κάτι αξίζει στον έρωτα που εμπεριέχει και φιλία, είναι ότι περνάς από την αγάπη στον έρωτα και πάλι πίσω στην αγάπη. Κι αυτό μπορεί όχι μόνο να συμβεί μα και να είναι το απόλυτο χωρίς να έχει τίποτα μονόπλευρο

Λοιπόν για πες, φίλοι είπαμε τελικα

https://www.pillowfights.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Άσκηση… ερωτικής ευγνωμοσύνης! 
Τίποτα δεν είναι αυτονόητο στις σχέσεις και τίποτα δεν είναι δεδομένο. Να το θυμάσαι. Θέλει συνεχή δουλειά και προσπάθεια μια επιτυχημένη συνύπαρξη. Και αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάς ποτέ είναι τα πράγματα για τα οποία είσαι ευγνώμων. Φρόντισε λοιπόν συχνά, έως και καθημερινά, να κάνεις μια νοητή λίστα (ή και γραπτή) με τα πράγματα για τα οποία είσαι ευγνώμων για τον σύντροφό σου, για εκείνα τα μικρά που σου φτιάχνουν το κέφι, για εκείνα τα μεγάλα που μερικές φορές θεωρείς δεδομένα.

Λίγο πριν πέσεις για ύπνο, όταν κάνεις το μπάνιο σου, όταν οδηγείς στην κίνηση… όποτε. Νιώσε το «ευχαριστώ» που υπάρχει στη ζωή σου ο σύντροφό σου και θα δεις πόσο όμορφα αυτό θα το πάρεις πίσω από τη σχέση σου. Γιατί το παν είναι η ενέργεια που φέρουμε στη σχέση.

Υ.Γ. Η άσκηση ευγνωμοσύνης (γραπτώς) είναι ό,τι καλύτερο μπορείς να κάνεις αν κάτι έχει στραβώσει, αν κάτι σε έχει εκνευρίσει, αν κάτι σε έχει θυμώσει. Θυμήσου και γράψε 10 πράγματα και στιγμές που είσαι ευγνώμων στο σύντροφό σου.

https://www.tlife.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Tι παθαίνει το σώμα, όταν ΔΕΝ κάνουμε σεξ…
Μιχάλης Θερμόπουλος
Το σεξ μας προσφέρει τη δυνατότητα να συνδεθεί συναισθηματικά με κάποιον άλλο και να μειώσει το άγχος μας.
Το σεξ είναι, επίσης, μια καλή μορφή άσκησης για την καρδιά σας, αφού αυξάνει τον καρδιακό σας ρυθμό, ενώ σας κρατάει δραστήριους και σας βοηθάει να καίτε θερμίδες.

Και αν αυτά δεν είναι αρκετά για να σας κάνουν να... πέσετε το κρεβάτι αμέσως, η σεξουαλική επαφή μπορεί, επίσης, να μειώσει την αρτηριακή σας πίεση, να σας ανακουφίσει από τους πονοκεφάλους (...ακούτε;...) και να μειώσει αισθητά τα συμπτώματα της κατάθλιψης.

Από την άλλη πλευρά, όμως, τι συμβαίνει στο σώμα μας, όταν δεν κάνουμε τακτικά σεξ;
Αν και κάποιοι άνθρωποι ευημερούν και είναι παραγωγικοί για μεγάλο μέρος της ζωής τους χωρίς να έχουν τακτική σεξουαλική επαφή, οι περισσότεροι είναι πιο επιρρεπείς σε ασθένειες που σχετίζονται με το άγχος και το στρες, λόγω της φυσιολογικής ανάγκης τους για σεξουαλική επαφή.

Σίγουρα, δεν είναι απαραίτητο να πάρετε κιλά ή να δείτε την αρτηριακή σας πίεση να ανεβαίνει μόνο και μόνο επειδή δεν κάνετε τακτικά σεξ, αλλά ουσιαστικά “στερείτε” από το σώμα σας τα οφέλη που δεν παίρνει από αυτό.

Όταν κάνετε τακτικά σεξ (και αυτό περιλαμβάνει το “καταπληκτικό”, το “απλά καλό”, ακόμα και το “έτσι κι έτσι” σεξ) διατηρείτε την λίμπιντό σας υψηλά και αυτό έχει ευεργετικές επιδράσεις τόσο στο σώμα, όσο και στην ψυχολογία σας.

Πηγή: http://www.brides.com

tropedia.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Δεν υπάρχει καμία σχέση που να ζει στον αυτόματο πιλότο.

Ζούμε σε μια εποχή που δεν μας αρέσει να παλεύουμε για τη σχέση μας. Περιμένουμε απλώς να έρθει η ιδανική σε μας. Αλλά μια καλή σχέση είναι αυτή που απαιτεί προσπάθεια και από τους δύο συντρόφους. Εμπιστοσύνη, κατανόηση, σεβασμός, επικοινωνία, ατομικός χρόνος είναι λέξεις κλειδιά για μια σχέση. Οι περισσότεροι όμως αναζητούν την τέλεια σχέση και δεν προσπαθούν για μια σχέση που παρουσιάζει διάφορες δυσκολίες. Ετσι, όταν προκύψουν προβλήματα, δίνουν τέλος στη σχέση, επειδή νομίζουν ότι δεν είναι κατάλληλοι ο ένας για τον άλλον. Σας θυμίζει κάτι;

Μέσα σε μια σχέση υπάρχουν κάποιες συνήθειες που μπορούν να την καταστρέψουν και να ξεθωριάσει η μαγεία που νιώθει ο ένας σύντροφος για τον άλλον με το πέρασμα του χρόνου. Δυστυχώς κάποια από αυτά τα λάθη μπορεί να τα κάνεις κι εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές. Είναι σημαντικό όμως να καταλάβεις ότι κάποια στοιχεία του χαρακτήρα σου μπορεί να οδηγήσουν στο τέλος της σχέσης. Και σίγουρα ένας χωρισμός δεν είναι εύκολος για κανέναν.

Ζήλια
Η ζηλοτυπία είναι ένα από τα προβλήματα στα ζευγάρια, όπου οι συνεχόμενες σκηνές αρχίζουν και δυσκολεύουν τη συμβίωση. Η ζήλια και η κτητικότητα δηλητηριάζουν μέρα με τη μέρα μια σχέση και προκαλούν φθορά που στο τέλος οδηγεί στον χωρισμό. Είναι σίγουρα ένα τοξικό συναίσθημα που όχι μόνο προκαλεί δυσφορία, αλλά καταστρέφει επίσης την μαγεία της σχέσης.

2. Περιορισμένος ατομικός χρόνος

Κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη να έχει χρόνο για τον εαυτό του. Οταν σε μια σχέση ο ένας από τους δύο θέλει συνεχώς να βρίσκονται μαζί, τότε ο ένας σύντροφος αρχίζει να αισθάνεται ασφυξία. Το βλέπουμε αρκετά συχνά στα ζευγάρια, όπου ο ένας θέλει να βρίσκεται διαρκώς με τον άλλον, να ξοδεύουν όλο τον χρόνο τους μαζί. Ο ατομικός χρόνος είναι πολύ σημαντικός για όλους.

3. Να μην εκφράζεις τα θέλω σου

Πώς θα γνωρίζει ο σύντροφός σου τι θέλεις αν δεν του το πεις; Δεν μπορεί να μαντέψει τι έχεις μέσα στο κεφάλι σου αν δεν του μιλήσεις. Πολλές φορές (ιδίως οι γυναίκες) περιμένουν από τον άνδρα να κάνει κινήσεις χωρίς εκείνες να του πουν κάτι. Η σιωπή λοιπόν δεν αποφέρει κάποιο αποτέλεσμα, αλλά μόνο προβλήματα προκαλεί στη σχέση.

4. Δυσκολία στο να συζητάς σοβαρά θέματα

Καμιά φορά οι δύσκολες και σοβαρές συζητήσεις είναι και οι πιο σημαντικές. Επειδή όμως πολλές φορές φέρνουν αμηχανία, κάποιοι προτιμούν να τις αποφεύγουν γιατί δεν νιώθουν άνετα. Το να απομακρύνεσαι όμως από κάτι, δεν το λύνεις αλλά το κάνεις ακόμα πιο πολύπλοκο.

5. Οταν εκπέμπεις αρνητισμό

Οταν είσαι αρνητικός για τα πάντα και εκπέμπεις ένα άσχημο vibe στον σύντροφό σου, τότε σίγουρα ό,τι θετικό υπάρχει σε αυτή τη σχέση θα καταστραφεί μέρα με τη μέρα. Η γκρίνια, η συνεχής κακοκεφιά και τα μούτρα προκαλούν δυσαρέσκεια, δυσφορία και απομάκρυνση στο ζευγάρι.

6. Δεν χρειάζεται να συζητάτε για τα πάντα

Οταν υπάρχει πολλή οικειότητα, απομυθοποιούνται οι δύο σύντροφοι. Η σχέση χρειάζεται το μυστήριό της. Όταν τα έχουμε όλα τόσο πολύ στο φως και δεν έχουμε τις δικές μας προσωπικές στιγμές, η μαγεία αρχίζει και χάνεται. Το τι κάνεις στο μπάνιο για παράδειγμα καλό είναι να μην το γνωρίζει.

7. Να μην φροντίζεις τον εαυτό σου

Στην αρχή της σχέσης πάντα φοράμε τα πιο ωραία μας ρούχα, την αγαπημένη μας κολόνια και προσέχουμε την εμφάνισή μας. Οσο περνάει όμως ο καιρός, αυτά τα ξεχνάμε και καταλήγουμε να είμαστε μόνο με φόρμες και με μηδέν μακιγιάζ. Είναι ωραίο όμως να προσέχουμε τον εαυτό μας, πρώτα για εμάς φυσικά και στη συνέχεια για να αρέσουμε στον σύντροφό μας.

8. Οταν σου αποσπάται η προσοχή πολύ εύκολα

Το πιο τρανό παράδειγμα αυτής της συνήθειας είναι το κινητό. Είναι πολύ ενοχλητικό κάθε φορά που χτυπάει μήνυμα στο κινητό, να είσαι από πάνω του. Αφιέρωσε λίγο χρόνο στον σύντροφό σου και άφησε για λίγο το κινητό στην άκρη. Δεν υπάρχει λόγος να κοιτάς κάθε λίγο και λιγάκι το Instagram και το Facebook.

9. Να ακούς τα μισά απ΄ όσα λέει

Κουνάς το κεφάλι σου συγκαταβατικά, δείχνοντας ότι ακούς όσα σου λέει, ενώ στην ουσία δεν έχεις ακούσει ούτε λέξη. Δεν είναι ωραίο να βρίσκεσαι στον κόσμο σου και σίγουρα αυτή η κακή συνήθεια προκαλεί καυγάδες στη σχέση.

10. Ανούσιοι καυγάδες

Οι καυγάδες που δεν έχουν καμία ουσία και γίνονται χωρίς κάποιο σοβαρό λόγο προκαλούν σιγά σιγά μεγάλη φθορά στη σχέση.

11. Μη ρεαλιστικές προσδοκίες

Οταν ζητάς περισσότερα από όσα μπορεί να σου δώσει ο άλλος, τότε τον κάνεις να νιώθει ανήμπορος να σε ικανοποιήσει. Οταν έχεις θέσει τον πήχη πάρα πολύ ψηλά, τότε δυσκολεύεις πολύ την σχέση σου και το αδιέξοδο είναι πολύ κοντά.

12. Οταν δεν εκτιμάς όσα κάνει για σένα

Να εκτιμάς όσα κάνει για σένα ή όσα δεν κάνει για να είναι μαζί σου ή όσα σχεδιάζει να κάνετε μαζί. Μην ζητάς πάντα το κάτι παραπάνω και μην παίρνεις ως δεδομένο τίποτα.

https://www.bovary.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Ένα λιοντάρι βρήκε ένα λύκο πάνω στην ώρα που θα ‘τρωγε έν’ αρνί. «Λύκε», ούρλιαξε, «μην τολμήσεις το αρνί που κρατάς στο αχόρταγο στομάχι σου να κατεβάσεις, ειδεμή κρεμασμένος ανάποδα σε κάνα δεντράκι θα βρεθείς». Ο λύκος, μπροστά στην απειλή ενός ενδεχόμενου βασιλιά, έσκυψε το κεφάλι και το αρνί γλίτωσε έτσι απ’ τα δόντια του.

Το λιοντάρι, τότε, έπιασε το αρνί στο στόμα του και μες το δάσος ξεχύθηκε. «Κοιτάξτε όλοι», φώναζε, «αυτό εδώ το απροστάτευτο αρνάκι χάρη σ’ εμένα βρίσκεται τώρα στη ζωή, χάρη στο σθένος μου γλίτωσε απ’ τα τρομακτικά σαγόνια του λύκου». Κι έπειτα: «Ω! Μα αν σαν εμένα άλλοι τρεις υπήρχαν τόσο καλοί, θαρρώ πως το βασίλειό μας ούτε μια σκοτούρα δε θα ‘χε». Κι έτσι, λοιπόν, το λιοντάρι που διεκδικούσε και μια θέση για τη βασιλεία, διατυμπάνιζε την καλή του πράξη και παρουσιαζόταν ως το σπάνιο εκείνο είδος που μαζί μ’ άλλους λίγους όμοιούς του θα εξάλειφε το κακό.

Σαν αυτό το λιοντάρι, λοιπόν, αντί ν’ αποσιωπούμε διακριτικά μια καλή μας πράξη, αντιθέτως, τη διατυμπανίζουμε και παρουσιαζόμαστε ως εκείνο το είδος που αφειδώς προσφέρει το καλό στους πάντες.

Καταρχάς, το λιοντάρι βάζοντας το αρνί μες τα σαγόνια του και βροντοφωνάζοντας σ’ όλους πως έσωσε αυτό το ανυπεράσπιστο πλάσμα, αυτομάτως του προσέδιδε το χαρακτηρισμό του «αδύναμου», που από μόνο του δεν μπορούσε να διαφυλάξει τον εαυτό του. Έτσι κι εμείς, λοιπόν, όταν διατυμπανίζουμε μια καλή μας πράξη, είναι σαν να τονίζουμε την αδυναμία εκείνου που βοηθήσαμε, καθώς μοιάζει με το να λέμε: «Τι θα έκανε δίχως τη δική μου συνδρομή; Ένας κατεστραμμένος θα ‘ταν». Έμμεσα, δηλαδή, τον παρουσιάζουμε ως ένα πλάσμα που ουδεμία δύναμη διαθέτει για να επιβιώσει.

Επιπλέον, το λιοντάρι, κουβαλώντας το αρνί ως παράσημο για την καλή του πράξη, ήταν σαν να έκανε άνισο τον ανταγωνισμό με τα υπόλοιπα λιοντάρια που διεκδικούσαν κι εκείνα τη βασιλεία, καθώς κανείς δε θα μπορούσε να ξέρει πώς θα έπρατταν εκείνα σε μιαν ανάλογη περίπτωση κι αν θα έδειχναν το ίδιο σθένος με το καλό λιοντάρι. Έτσι, η δική του καλή πράξη που συνοδευόταν κι από την απτή απόδειξη του ολοζώντανου αρνιού, το τοποθετούσε αυτόματα πιο ψηλά απ’ τα άλλα λιοντάρια. Διατυμπανίζοντας μια καλή μας πράξη, επομένως, ανυψώνουμε άδικα τον εαυτό μας πάνω απ’ τους άλλους, καθώς δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν στη θέση μας θα έκαναν το ίδιο με εμάς, ή και κάτι ακόμα καλύτερο.

Τέλος, παρελαύνοντας με το αρνί στο στόμα, το λιοντάρι δεν μπορεί παρά να προκάλεσε αναρίθμητες τύψεις σε πλάσματα, που μπορεί να μην είχαν καν τη δύναμη να κάνουν μιαν ανάλογη καλή πράξη και να σώσουν κάποιο πλάσμα που μπροστά στα μάτια τους καταβροχθίστηκε. Όταν με υπερηφάνεια επιδεικνύουμε μια καλή μας πράξη, λοιπόν, μπορεί να φέρουμε σε δυσάρεστη θέση όσους δεν έχουν τα μέσα να προσφέρουν και να τους κάνουμε να αισθανθούν ως άχρηστα κι ανήμπορα μέλη που ούτε ένα καλό δεν έχουν ως τώρα πράξει.

Κι έτσι, λοιπόν, το λιοντάρι προτού εκλεχθεί βασιλιάς φώναζε: «Ψηφίστε το λιοντάρι που με τα χέρια του θα βγάζει απ’ το στόμα του λύκου το αρνί». Και, στ’ αλήθεια, το βασίλειό του υπήρξε το μοναδικό που αν λύκος τολμούσε να πλησιάσει αρνί, σε δέντρο έμελλε να κρεμαστεί.

Συντάκτης: Δημήτρια Κουρίδη
Επιμέλεια κειμένου: Βασιλική Γουγούλα

https://www.pillowfights.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Τα τεστ κάθε είδους δε δημιουργήθηκαν αποκλειστικά και μόνο για να δοκιμάζουν τις ικανότητες των μαθητών σε πλήθος σχολικών μαθημάτων ή για τη διεξαγωγή πειραμάτων σε εργαστήρια βιολογίας. Τεστ απαντώνται ακόμα και μέσα στον πυρήνα της ζωής που δε θα μπορούσε να είναι άλλος από την επαφή και αλληλεπίδρασή μας με άλλους ανθρώπους. Ουκ ολίγες φορές, λίγο πριν δώσουμε το πράσινο φως για την εκκίνηση μιας φιλόδοξης σχέσης, δοκιμάζουμε το άτομο που έχουμε απέναντί μας προσφέροντάς του, σε αρχικό στάδιο, συναισθήματα κι αξίες με τη μεζούρα και μέσω της παρατήρησης εξάγουμε συμπεράσματα για τις πραγματικές προθέσεις του. Υπάρχουν επιστήμονες των μαθηματικών, της φυσικής, της χημείας. Αυτοί που ασχολούμαστε με πειράματα πάνω στις σχέσεις ας βαφτιστούμε επιστήμονες των σχέσεων.

Ο βασικότερος κανόνας που ισχύει σε τούτες τις περιπτώσεις είναι ένας: οι αρχές μιας φιλίας καθρεφτίζονται πάνω στα θεμέλια μιας σχέσης. Οπότε αν το καλοσκεφτούμε, η σύναψη μιας σχέσης ερωτικής φύσεως αποτελεί την επέκταση μιας σχέσης φιλικού περιεχομένου. Ποιες είναι αυτές οι αρχές, τέλος πάντων; Αυτές που θα συνδράμουν στον αγώνα μας να αποκαλύψουμε το πραγματικό ποιόν κάποιου και το τι πραγματικά θέλει από εμάς; Αυτές που θα καθορίσουν το αν και κατά πόσο βλέπει σοβαρά το μεταξύ μας;

Πρώτη σέρνει το χορό η εμπιστοσύνη. Αλίμονο αν απουσιάζει τούτο το θείο αγαθό σε οποιοδήποτε στάτους ανθρώπινης αλληλεπίδρασης. Δείχνουμε ότι εμπιστευόμαστε όταν είμαστε σε θέση να ξεκλειδώσουμε τον εαυτό μας και να ξεγυμνώσουμε την ψυχή μας μπροστά στον άλλον. Έτσι απλά και λιτά, χωρίς πολλές φανφάρες, χρυσόσκονη και κούφια λόγια. Εμείς μπροστά σ’ έναν γκρεμό. Είτε θα πετύχει το πείραμα απομακρύνοντάς μας από το χείλος είτε θα προδοθούμε από την τυφλή εμπιστοσύνη που δείξαμε οδεύοντας ολοταχώς προς την καταστροφή μας. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να θυμόμαστε το εξής: στα αρχικά στάδια οφείλουμε να ξεδιπλώνουμε τα επιλεγμένα -με σύνεση- κομμάτια του χαρακτήρα μας κι όχι τα πάντα μονοκοπανιά. Αν συμβεί το δεύτερο, τότε η πτώση προβλέπεται αναπόφευκτη, επώδυνη κι ολέθρια.

Ό, τι δίνεις παίρνεις, διαλαλεί μια γνωστή λαϊκή φράση. Συμπονούμε, κατανοούμε και παρηγορούμε τον άλλον σε καταστάσεις που μοιάζουν ασφυκτικές για τον ίδιο με σκοπό να τον ανακουφίσουμε από τον φόρτο που κουβαλά στα σωθικά του. Αυτά που δίνουμε, τα παίρνουμε απαραίτητα και πίσω; Αν παρατηρήσουμε ότι όντως ανταποδίδεται η προσπάθεια, τότε μάλλον βρισκόμαστε στο ίδιο επίπεδο. Αν, όμως η άλλη μεριά δείχνει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο αδιαφορίας απέναντι σ’ αυτά που μας βασανίζουν, τότε τα σημάδια δεν είναι τόσο θετικά. Η όλη υπόθεση μπάζει και τα κενά δύσκολα κουκουλώνονται.

Ο σεβασμός είναι κάτι που κερδίζεται. Κατά βάση τι σημαίνει; Σεβασμός ίσον αποδοχή· της διαφορετικότητας του άλλου, της ιδιωτικότητάς του, του τρόπου σκέψης του, του τρόπου που αντιμετωπίζει καταστάσεις, των στοιχείων του χαρακτήρα του, της ιδιομορφίας της προσωπικότητάς του. Πρόκειται για μια περίπλοκη έννοια που συχνά υποτιμάται και θεωρείται δεδομένη. Μια σχέση ανθεί μέσω του σεβασμού, ευδοκιμεί. Αυτή παρέχει το πρόσφορο έδαφος για να ευημερήσει και να αποδώσει καρπούς. Όταν, λοιπόν εμείς τηρούμε αυτήν την άκρως σημαντική αρχή, ενώ δεν ισχύει το ίδιο για τον άνθρωπο απέναντί μας, ίσως και να μην το βλέπει τόσο σοβαρά.

Τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία, δίχως την ύπαρξη της αγάπης. Η αγάπη στη φιλία μεταφράζεται ως συναίσθημα στοργής, μεγίστης συμπάθειας κι ένας τρόπος για να δείξουμε ότι θα είμαστε πάντα εκεί. Η αγάπη σε μια σχέση αποτελεί κάτι πιο βαθύ. Χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να καλλιεργηθεί κι απαιτεί αυστηρά όλα αυτά τα συστατικά που αναφέρθηκαν προηγουμένως. Ας υποθέσουμε ότι θέλουμε να φτιάξουμε μια ομελέτα, χωρίς όμως να βάλουμε μέσα τ’ αυγά. Μα τι ομελέτα θα είναι αυτή δίχως το συστατικό που τη χαρακτηρίζει; Αντιστοίχως, τι είδους αγάπ υφίσταται δίχως εμπιστοσύνη, συμπόνια και σεβασμό; Προφανείς οι απαντήσεις.

Εάν η σχέση έχει κατορθώσει να’ αντέξει τις φουρτούνες των προηγούμενων σταδίων, τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα φτάσει στον τελικό προορισμό της, την αγάπη. Δε σημαίνει ότι αυτό είναι και απόλυτο. Δεν υπάρχει μόνο ένας Οδυσσέας για την Ιθάκη καθενός από εμάς. Σίγουρα, όμως, η Ιθάκη θα βρίσκεται εκεί για όποιον είναι αρκετά τολμηρός για να την κατακτήσει.

Συντάκτης: Δήμητρα Παναγιωτίδου
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

https://www.pillowfights.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Σπαταλάμε πολύ χρόνο αναζητώντας το άλλο μας μισό. Τον άνθρωπό μας, εκείνον που θα μας κάνει να νιώθουμε άνετα κι εμείς θα του εμπνεύσουμε εγγύτητα και οικειότητα. Αυτόν που θα μας κάνει να είμαστε ο εαυτός μας κάθε λεπτό μαζί του κι εμείς θα του βγάλουμε τις πιο αυθόρμητες πλευρές του. Ίσως πάλι να χάνουμε τον χρόνο μας ψάχνοντας κάτι που δεν υπάρχει. Έχουμε υψηλά στάνταρτ, στο θεό για την ακρίβεια κι είμαστε πολλοί καλοί στο να κρίνουμε όλους τους λόγους που κάποιος δε μας κάνει, γιατί δε θέλουμε τα δύσκολα, θα βρεθούν τα εύκολα πού θα πάει. Αμ δε.

Όσο και να ψάχνουμε όμως, καταλήγουμε να πέφτουμε σε ανούσιες αγκαλιές, σε ανούσιες συζητήσεις. Ίσως γιατί κατά βάθος ξέρουμε τι θέλουμε. Κάποιος να μας παιδεύει και να τον παιδεύουμε. Γιατί το γουστάρουμε το παίδεμα, πόσο μάλλον στον έρωτα. Ψάχνουμε κάποιον που θα μας ενοχλεί με τα πειράγματά του. Κι εμείς αναγκαστικά θα πρέπει να κάνουμε ότι νευριάσαμε. Γιατί όλα γι’ αυτό γίνονται. Να προσπαθούμε να κρατηθούμε να μη γελάσουμε και το ταίρι μας να το παίζει κι αυτό θιγμένο. Να προσπαθούμε να κρατηθούμε βράχοι κι όποιος λυγίσει πρώτος χάνει.

Να νιώθουμε σαν πεντάχρονα εγκλωβισμένοι σε σώμα ενηλίκου. Θα είμαστε ο ένας το πεντάχρονο του άλλου. Και θα γελάμε ο ένας με τα κρύα αστεία του άλλου, που καθόλου κρύα δε θα ηχούν στ’ αυτιά μας. Κι όταν πέφτει, θα είμαστε εμείς εκεί για να τσιγκλάμε κάθε ίχνος της μελαγχολίας που διαθέτει, πολλές φορές ακόμα και προκαλώντας τον καβγά. Και θα το ξέρει πως είναι για να εκτονωθεί και θα το εκτιμάει. Μέχρι να έρθει η δική μας σειρά και με τις ίδιες προϋποθέσεις, μα με ανταλλαγή ρόλων, να ξεκινήσει εκ νέου ένα παιχνίδι μεταξύ μας.

Ξέρεις, μπορεί να σ’ αγαπάει σαν να είσαι ένα μικρο παιδάκι, αλλά να σου φέρεται ως είσαι, ένας μεγάλος ενήλικας άνθρωπος. Και το ίδιο θα κάνεις κι εσύ. Δεν μπορείτε άλλωστε να φερθείτε συνηθισμένα σε ένα πνεύμα που είναι ξεκάθαρα ξεχωριστό. Γι’ αυτό και διαλέξατε ο ένας τον άλλον. Αγαπήσατε πρώτα το παίδεμα και μετά την ευκολία κι είπατε πως αυτός θα είναι κι ο πιο γερός συνδετικός σας κρίκος.

Αυτό ζητάμε, έναν άνθρωπο να μας αντέχει πιο πολύ από εμάς του ίδιους και με την ίδια ευκολία να το κάνουμε κι εμείς. Να μας πειράζει με τα αγγίγματά του. Να ζούμε για να τον αγγίζουμε. Να ξέρει τι σε νευριάζει και να το κάνει επίτηδες κι εσύ ν’ ανταποδίδεις διπλά και τριπλά. Ξέρεις ότι αυτός ο άνθρωπος που έχεις επιλέξει να έχεις διπλά σου, είναι εδώ για να σε φέρει σε μια καλύτερη, πιο απενοχοποιημένη πλευρά του εαυτού σου.

Δέσατε, κολλήσατε, λες κι όλο αυτό το ζόρι και η πρόκληση γεννήθηκε για να σας συναντήσει και να σας φέρει κοντά. Μα κι άντε να ψάξεις κάτι άλλο. Μεταξύ μας, δε θες καν να ψάξεις να βρεις κάτι άλλο. Κάθε πείραγμα, κάθε αγκαλιά που καταλήγει σε κυνηγητό και γαργαλητό μέχρι δακρύων, κάθε μικρή και μεγάλη εκδοχή της παιδικότητάς σας, ήρθε και κούμπωσε με την πρόκληση να πάτε ο ένας τον άλλον παρακάτω και στα δύσκολα, τα απαιτητικά, τις στιγμές που όλα δείχνουν να είναι απάλευτα. Ε ναι λοιπόν. Κάποιον να μας παιδεύει και να τον παιδεύουμε. Και μαζί, από κοινού, να εκπαιδευόμαστε στο «μαζί». Τι άλλο να ζητήσεις;
Συντάκτης: Δήμητρα-Μαρία Κοσμά
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

https://www.pillowfights.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Τι χαρά να βρίσκουμε άτομα με τους ίδιους ψυχαναγκασμούς!

Πριν ξεκινήσουμε, ρίξε μια ματιά στην παρακάτω λίστα και βάλε τικ σε όσα ταυτίζεσαι.

Η ένταση της τηλεόρασης πρέπει να είναι σε στρογγυλό αριθμό, πχ 15-20-25. Σε περίπτωση που την αφήσει κάποιος στο 27 νιώθω πως θα αρρωστήσω.
Νιώθω ηρεμία όταν τα πράγματά μου είναι τακτοποιημένα ανά χρώμα ή μέγεθος.
Δεν πατάω ποτέ τις γραμμές στα πεζοδρόμια.
Δεν επιτρέπω σε κανέναν να αγγίξει τα πράγματά μου χωρίς την άδεια ή την επιτήρησή μου καθώς, σε αντίθετη περίπτωση, με πιάνει έντονο άγχος.
Μου αρέσει να έχω τα βιβλία μου σε αλφαβητική σειρά.
Σηκώνομαι να διορθώσω στραβά κάδρα ακόμη κι αν είμαι σε εστιατόριο ή μπαρ.
Στο ψυγείο μου γυρίζω τα προϊόντα έτσι, ώστε όλες οι ετικέτες να είναι στην ίδια ευθεία.
Αν η συσκευασία του προϊόντος που ανοίγω δεν ανοίξει ίσια, τότε νιώθω μια περίεργη ταραχή.
Δεν μπορώ να πιω τον καφέ μου με ησυχία να το ριχτάρι δεν είναι αλφαδιασμένο.
Πρέπει να ελέγξω δύο και τρεις φορές πριν φύγω από το σπίτι αν έκλεισα το θερμοσίφωνο.
Αν τσέκαρες πάνω από πέντε προτάσεις, τότε πιθανότατα ανήκεις κι εσύ στην ομάδα των ψυχαναγκαστικών ή, τέλος πάντων, έχετε κάποια κοντινή συγγένεια. Αγαπάς την τάξη μ’ έναν περίεργο τρόπο που άλλοι βρίσκουν αστείο, ενώ άλλοι πέρα για πέρα ενοχλητικό. Εσένα δε σε νοιάζει όμως, αρκεί εκείνοι που συναναστρέφεσαι να μην πατάνε απερίσκεπτα στις γραμμές του πεζοδρομίου μπροστά σου, αρκεί να πίνουν μόνο από την πλευρά που ποτηριού που ήδη έχουν αφήσει σημάδι τα χείλη τους, ή έστω να μη βλέπεις πως έχουν κρεμασμένα τα καλά ρούχα δίπλα στα καθημερινά, πόσο μάλλον να φοράνε μπλούζες από τις οποίες κρέμεται καμία ξέμπαρκη κλωστή από τις ραφές της, κάνοντάς σε να πεθαίνεις άσκοπες ταχυπαλμίες.

Όμως πέρα από την «χαριτωμένη» πλευρά των ψυχαναγκασμών (αν είναι όντως ψυχαναγκασμοί κι όχι απλές εμμονές), υπάρχει και η σκοτεινή· διαρκής φοβία μόλυνσης, ακατάληπτες για τους γύρω μετρήσεις, εμμονικές σκέψεις πως μπορεί να βλάψεις κάποιον, μια αέναη πάλη, τέλος πάντων, του λογικού με το θυμικό σου, που αντί να συνυπάρχουν έχουν αντάρτικο πόλεμο και δε σε αφήνουν να ξαποστάσεις, κάνοντας τη ζωή σου μαρτύριο. Υπάρχουν λοιπόν και ψυχαναγκασμοί που δεν είναι τόσο χαριτωμένοι, αστείοι ή αποδεκτοί όπως το να χωρίζει τις καραμελίτσες του σε μπλε, κόκκινες και κίτρινες πριν τις φάει. Για παράδειγμα, υπάρχει πιθανότητα να ακούει κανείς φωνές στο κεφάλι του, οι οποίες του λένε πως αν δεν κάνει το ένα ή το άλλο πράγμα, θα αρρωστήσει, θα πεθάνει, θα του συμβεί κάτι κακό. Σε άλλες περιπτώσεις, υπάρχει κόσμος που αναπτύσσει έντονες φοβίες προς συγκεκριμένα αντικείμενα καθώς πιστεύουν πως θα τους φέρουν κακή τύχη, θα τους τραυματίσουν, ακόμα και θα τους σκοτώσουν. Μπορεί, λόγου χάρη, κάποιος να αποφεύγει με θρησκευτική ευλάβεια την επαφή με αιχμηρά αντικείμενα, μη τύχει και κόψει τα δάχτυλά του, ή να πρέπει να γυρίσει το κλειδί του δεξιά κι αριστερά επί δεκαπέντε φορές πριν τελικά ξεκλειδώσει, καθώς αν δεν το κάνει, βαθιά μέσα του μπορεί να πιστεύει πως μόλις βγει στο δρόμο θα τον χτυπήσει αυτοκίνητο, κι αυτό, σε κάποιον τρίτο που ζει τη ζωή του ανάλαφρα, χωρίς τέτοιου είδους διαταραχές, φαντάζει από αξιοπερίεργο ως επικίνδυνο. Άθελά τους, λοιπόν, οι γύρω τους τείνουν να τους απομακρύνουν θεωρώντας τους από «περίεργους» ως «τρελούς», όπως θεωρούμε οι περισσότεροι οποιονδήποτε άνθρωπο δεν γεμίζει τα κουτάκια του μέσου όρου.

Είναι περισσότερο κοινοί οι ψυχαναγκασμοί απ’ όσο φαντάζεσαι, είναι όμως δύσκολο για κάποιον τόσο να τους παραδεχτεί, όσο και να βρει έναν άνθρωπο με παρόμοιες διαταραχές ώστε να ενώσουν όλα αυτά που τους ξεχωρίζουν από το υπόλοιπο «φυσιολογικό» κοινωνικό σύνολο (φυσιολογικό σε εισαγωγικά, καθώς δεν πιστεύω πως υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που να μην έχει κάποιου είδους ιδεοψυχαναγκασμό) και να ζήσουν ευτυχισμένοι, τρέχοντας χέρι-χέρι στα λιβάδια, απολαμβάνοντας το υπόλοιπο της ζωής τους ανακουφισμένοι πια, γνωρίζοντας πως είναι αποδεκτοί κι άξιοι αγάπης παρά τις παραξενιές τους.

Επειδή όταν ένας ψυχαναγκαστικός γνωρίζει έναν άλλο της φυλής του, τότε τα πράγματα γίνονται κάπως όμορφα, κι αν όχι όμορφα, τότε σίγουρα πιο εύκολα. Η στιγμή της αμοιβαίας αποκάλυψης της φύσης τους και των ιδιαιτεροτήτων τους τούς αφήνει ανακουφισμένους καθώς δεν αισθάνονται πλέον περίεργοι, αλλά αποδεκτοί και πάνω απ’ όλα φυσιολογικοί. Η αποβολή των ψυχαναγκασμών είναι μια διαδικασία που θέλει καιρό, αγάπη, υπομονή και βοήθεια, μέχρι τότε όμως είναι ιδιαίτερα ανακουφιστικό να έχεις δίπλα σου κάποιον που δε θα σε κρίνει επειδή έπαθες υστερία όταν είδες ότι τα δημητριακά στο ντουλάπι δεν είναι σε αλφαβητική σειρά, ή δε θα φρικάρει όταν θα σηκωθείς να φύγεις από το ρομαντικό σας γεύμα στο εστιατόριο επειδή ξαφνικά σου έκατσε στο μυαλό πως πρέπει να άφησες το μάτι της κουζίνας ανοιχτό και πρέπει να το τσεκάρεις πάσει θυσία. Η συνάντηση αυτή δίνει σε δύο ψυχαναγκαστικούς ανθρώπους χαρά καθώς έχουν τόσα να μοιραστούν, όπως εξομολογήσεις, ιστορίες, φοβίες κι άλλα. Μπορούν να συνυπάρχουν αρμονικά, χωρίς δράματα και κριτικές, παρά μόνο με τάξη κι οργάνωση, ακριβώς όπως τους προστάζει η φύση τους.

Είναι δύσκολο ο μεγαλύτερος εχθρός κάποιου να είναι το ίδιο του το μυαλό. Δεν είναι όμως τόσο δύσκολο όταν έχεις δίπλα σου κάποιον να σε πάρει αγκαλιά και να σου πει «καταλαβαίνω», δύο φορές, δώδεκα, είκοσι, ή είκοσι έξι.

Συντάκτης: Φρόσω Μαγκαφοπούλου
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

https://www.pillowfights.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Μετά το πρώτο στάδιο του τρελού έρωτα, οι περισσότερες σχέσεις περνούν ένα δεύτερο, κάπως τρομακτικό. Μην ανησυχείς, είναι φυσιολογικό.

 

Μπορεί να το έχεις παρατηρήσει σε προηγούμενες σχέσεις, μπορεί και να αισθάνεσαι ότι το ζεις πρώτη φορά (ιδέα σου είναι, όλες οι σχέσεις το περνάνε). Το βέβαιο είναι ότι το δεύτερο στάδιο μιας καινούριας σχέσης, αυτό που παίρνει την θέση του τρελού έρωτα που αρχίζει να υποχωρεί, είναι κάπως τρομακτικό. Είναι το στάδιο εκείνο με τους εντελώς παράλογους καυγάδες, που ξεκινούν με εντελώς ασήμαντες αφορμές, και που σε βάζουν να σκέφτεσαι μήπως τελικά δεν είστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλο όπως νόμιζες, και πρέπει να χωρίσετε.

Η επιστήμη της ψυχολογίας λέει πως είναι πολύ πιθανό να ανησυχείς άδικα. Αυτό που σας συμβαίνει είναι απόλυτα φυσιολογικό, και επίσης εξαιρετικά συνηθισμένο: Είναι αυτό που παθαίνουμε οι περισσότεροι άνθρωποι όταν οι ορμόνες του έρωτα σταματούν να κάνουν πάρτι στο κεφάλι μας, και συνειδητοποιούμε πως κάπως έχουμε χάσει τον εαυτό μας μέσα σε όλο αυτό τον κυκεώνα συναισθημάτων των τελευταίων εβδομάδων, πως έχουμε και ανάγκες που δεν καλύπτονται με σεξ, πως είχαμε ζωή και προσωπικότητα πριν γνωρίσουμε τον άλλο, πως κάπου πρέπει να βάλουμε όρια. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό ακριβώς σκέφτεται και ο άλλος. Και τότε αρχίζουν τα παιχνίδια εξουσίας.

Μπορεί να μην είναι απαραίτητα καυγάδες, τουλάχιστον όχι στην αρχή. Μπορεί να εκλαμβάνεις –ή και να εκπέμπεις, χωρίς καν να το καταλαβαίνεις− μια κάποια παγωμάρα, κάτι που μοιάζει με αδιαφορία, μια ελαφρώς παθητικοεπιθετική συμπεριφορά, μια διάχυτη δυσαρέσκεια που δεν μπορείς ακριβώς να εντοπίσεις ούτε σε τι οφείλεται, ούτε τι μπορείς να κάνεις για να τη διώξεις. Έχεις ακούσει ότι «αυτός που γουστάρει λιγότερο είναι και αυτός που έχει τα ηνία της σχέσης»; Ε, αυτό προσπαθείτε και οι δύο να κάνετε σε αυτό το δεύτερο, ολίγον απεχθές, στάδιο της σχέσης. Να πάρετε τα ηνία. Και τον ρόλο αυτού που (δείχνει ότι) γουστάρει λιγότερο.

Προφανώς, αυτό δεν είναι έτσι εύκολο. Ειδικά αν μιλάμε για δύο έντονες προσωπικότητες, το στάδιο αυτό θα περιλαμβάνει εκρήξεις –πολλές, και μεγάλες. Και δεν είναι μόνο αυτό: Καθώς η «θέση ισχύος» είναι κάθε φορά μία, και οι άνθρωποι δύο, η πλάστιγγα θα γέρνει πότε προς τη μία και πότε προς την άλλη πλευρά, και τα μέσα που θα χρησιμοποιείτε για να τη γείρετε ο καθένας στη μεριά του θα είναι πολλές φορές αθέμιτα. Χωρίς να το καταλάβεις, από εκεί που κάνατε όλη μέρα γλύκες στα τηλέφωνα και στα μηνύματα, ξαφνικά θα περάσει ένα 24ωρο χωρίς να ανταλλάξετε κουβέντα, επειδή κανείς δεν ήθελε να στείλει πρώτος. Κι αυτό είναι το πιο λάιτ παράδειγμα που μπορούμε να σκεφτούμε.

Τι να κάνεις, ρωτάς;

Αν είσαι ψύχραιμος και υπομονετικός άνθρωπος μπορείς και να μην κάνεις τίποτα, συνήθως αυτό το στάδιο περνάει μόνο του –μόλις συνειδητοποιήσετε πως θέλετε ο ένας τον άλλο πραγματικά πολύ, και πως θα χαλάσετε με τις βλακείες σας αυτό το ωραίο πράγμα που συμβαίνει.

Αν τώρα δεν μπορείς να περιμένεις, θέλεις μια λύση δραστική και τη θέλεις γρήγορα, αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να το συζητήσεις, σαν κανονικός ενήλικας που δεν αναλώνεται σε παιχνιδάκια. Όχι ρίχνοντας ευθύνες ή κατηγορώντας τον άλλο για τον αγώνα εξουσίας στον οποίο έχετε μετατρέψει τη σχέση σας (έχεις κι εσύ μερίδιο ευθύνης σε αυτό) αλλά αναλύοντας πώς σε κάνει να αισθάνεσαι αυτό, γιατί πιστεύεις ότι το κάνετε (και οι δύο, μη λέμε πάλι τα ίδια, κουραστικοί καταντήσαμε) και πόσο καλύτερα ήσασταν πριν, που ήσασταν αμφότεροι βέβαιοι για τα συναισθήματα σας.

Να πούμε βέβαια εδώ πως υπάρχει πάντα η πιθανότητα να μην είστε και οι δύο έντονες προσωπικότητες, να είσαι ας πούμε εσύ πρόθυμος/η να αναλάβεις τον ρόλο αυτού που «γουστάρει περισσότερο» και άρα που ακολουθεί. Προφανώς αν είσαι εντάξει με αυτό κανείς δεν έχει να σου πει τίποτα, οφείλουμε όμως να προειδοποιήσουμε πως μια τέτοια δυναμική στη σχέση παγιώνεται, και μετά είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει.

Οπότε, πριν «πας με τα νερά του άλλου» προκειμένου να μην τον/την χάσεις, σκέψου πόσο θα σε επηρεάσει μελλοντικά η ιδέα (γιατί παίζει όντως να πρόκειται απλώς για ιδέα) ότι είσαι με κάποιον που σε θέλει λιγότερο απ’ ό,τι τον/την θέλεις εσύ. Αν η απάντηση είναι «καθόλου», συγχαρητήρια, ζηλεύουμε την αυτοπεποίθηση σου, προχώρα άφοβα, δεν σε σταματάει κανείς.

https://www.in2life.gr

Σχέσεις - Σεξ

Σχέση «δεκανίκι», σχέση συγχώνευσης, σχέση «κουκούλι»… Όσο μοναδικοί κι αν νιώθουμε, τείνουμε να επαναλαμβάνουμε συμπεριφορές που αναπόφευκτα οδηγούν την ερωτική μας σχέση σε αδιέξοδο. Μπορεί να χάσατε τη μάχη, αλλά είναι στο χέρι σας να κερδίσετε τον πόλεμο…

Υπάρχει ο τέλειος γάμος, η απόλυτα αρμονική σχέση; Ακόμη κι αν το θέλουμε πολύ και δεν σταματάμε να το ονειρευόμαστε, μάλλον όχι. Οι σχέσεις έχουν ωραίες και άσχημες στιγμές, φέρνουν άλλοτε απέραντη ευτυχία και άλλοτε αβάσταχτη δυστυχία, και ζώντας τις κάνουμε λάθη, μαθαίνουμε, τρώμε τα μούτρα μας. Κάποια από αυτά τα λάθη αποβαίνουν μοιραία για τις σχέσεις, αν δεν καταφέρουμε να τα αναγνωρίσουμε, να τα παραδεχτούμε και να σταματήσουμε να τα επαναλαμβάνουμε εσαεί.

Συνταγές αποτυχίας
Ο Λέων Τολστόι, στην «Άννα Καρένινα», έγραφε ότι «Η εξωτερική μορφή με την οποία συνήθως εκτυλίσσεται η λεγόμενη ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή είναι παντού η ίδια, ενώ αντίθετα η δυστυχισμένη διαδραματίζεται σε κάθε περίπτωση με ιδιαίτερο και μοναδικό τρόπο». Πόσο μπορούμε να συμφωνήσουμε σε αυτό; Κάθε ζευγάρι έχει, αναμφίβολα, τη δική του ιστορία που είναι με κάποιον τρόπο μοναδική κι ανεπανάληπτη. Παρ’ όλα αυτά, όμως, πολλοί από τους ειδικούς που ασχολούνται με ζευγάρια που βρίσκονται σε κρίση, ψυχολόγοι, οικογενειακοί θεραπευτές, σεξολόγοι, όταν μιλούν για τις πιο συχνές και τις πιο επιζήμιες αιτίες που οδηγούν τα ζευγάρια στα πρόθυρα του χωρισμού, μοιάζουν να συμφωνούν ότι υπάρχουν κάποιες αιτίες αποτυχίας οι οποίες είναι κοινές και επαναλαμβάνονται.
Το ενδιαφέρον είναι ότι αρκετές από αυτές τις αιτίες έχουν να κάνουν με πεποιθήσεις και αντιλήψεις σχετικά με την «ιδανική σχέση», οι οποίες, αν και σπάνια επιβεβαιώνονται, ωστόσο δύσκολα εγκαταλείπονται για να δώσουν τη θέση τους σε άλλες, περισσότερο ρεαλιστικές και βιώσιμες.

Μαρία και Τάκης
Όταν οι δύο γίνονται ένας
«Σ’ εμάς όλα άρχισαν με τον απόλυτο έρωτα. Νιώθαμε και οι δύο ότι είμαστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλον, και βασικά αυτό άλλαξε μόνο 5 χρόνια μετά, όταν γεννήθηκε η κόρη μας. Έως τότε δεν νιώθαμε ιδιαίτερα την ανάγκη για παρέες, άλλα ερεθίσματα, καλύπταμε ο ένας τον άλλον, ήμασταν μέσα σε ένα πολύ ωραίο “κουκούλι”. Με το παιδί, τα πράγματα άλλαξαν δραματικά. Άρχισαν τα προβλήματα, και μάλιστα μεγάλα. Τώρα πια έχουμε αρχίσει να βλέπουμε ότι κανένα ζευγάρι δεν μπορεί να είναι ένας εντελώς κλειστός και αυτάρκης οργανισμός, ότι πρέπει να έχει μερικές πόρτες ανοιχτές. Ελπίζουμε να μην είναι πολύ αργά…»
Τι συμβαίνει πραγματικά; Τα ζευγάρια αυτά, που είναι σαν «μία ψυχή σε δύο σώματα», μοιάζουν κατ’ αρχάς ικανά να καλύψουν όλες τις ανάγκες τους:
Ο ένας είναι τα πάντα για τον άλλον, σύζυγος, εραστής, φίλος, γονιός, παιδί. Η συγχώνευση δημιουργεί την (ψευδ-)αίσθηση ασφάλειας και προστασίας από το «σκληρό» έξω κόσμο. Δυστυχώς, όμως, αυτό συνήθως δεν κρατά για πάντα. Ο ερχομός ενός παιδιού, οι αναπόφευκτες αλλαγές που φέρνει η ζωή, κλονίζουν την πολύ εύθραυστη ισορροπία αυτής της σφιχτής συνύπαρξης που δεν είναι καθόλου προετοιμασμένη για αλλαγές και παρεμβολές τρίτων. Άλλοτε πάλι, ο ένας από τους δύο αρχίζει κάποια στιγμή να αισθάνεται πλήξη, πίεση, ασφυξία. Τότε αρχίζει η κρίση, συχνά μάλιστα σε αυτά τα ζευγάρια με καταστροφικές συνέπειες.

Δήμητρα και Μανώλης
Η σχέση «δεκανίκι»
«Το ότι ο Δημήτρης είχε πρόβλημα με το αλκοόλ κάναμε στην αρχή και οι δύο ότι δεν το βλέπουμε. Όταν άρχισε να γίνεται πολύ έντονο, κάναμε μια -ας πούμε- συμφωνία, εγώ ότι θα του σταθώ σε όλα και εκείνος ότι θα καταπολεμήσει το πρόβλημά του για μένα. Τελικά, όμως -κι αυτό το βλέπω τώρα, 8 χρόνια μετά, που έχουμε φτάσει στα όριά μας ως ζευγάρι-, μπήκαμε σ’ ένα φαύλο κύκλο εξάρτησης, ενοχών, κατηγοριών και συνεχών απογοητεύσεων του ενός από τον άλλον. Τώρα καταλαβαίνω ότι τη βοήθεια έπρεπε να τη ζητήσουμε απ’ έξω…»
Τι συμβαίνει πραγματικά; Σίγουρα μια καλή συντροφική σχέση έχει και θεραπευτικές ιδιότητες, αλλά δεν είναι ούτε πανίσχυρη ούτε ικανή να στηρίξει μόνη της κάθε πρόβλημα. Όταν ο ένας αρχίζει να σηκώνει πολύ μεγαλύτερο βάρος ευθύνης για το πρόβλημα του άλλου από ό,τι του αναλογεί («Εγώ θα σε κάνω να το ξεπεράσεις») και ο άλλος αισθάνεται υποχρεωμένος να γίνει καλά («Του/της το χρωστάω»), η σχέση εξάρτησης που δημιουργείται οδηγεί σχεδόν πάντα σε αδιέξοδο.

Γιώργος και Νάνσυ
Σαν δυο ξένοι
«Αυτό που είχαμε εμείς ήταν μοναδικό. Επικοινωνούσαμε σωματικά, ξέραμε πάντα τι ήθελε ο άλλος σαν να διαβάζαμε το βλέμμα, τις κινήσεις, δεν χρειαζόμασταν λόγια. Εγώ ακόμη δεν έχω καταλάβει πώς και πότε άλλαξε αυτό. Το μόνο που ξέρω είναι ότι ήρθε η στιγμή που άρχισα να νιώθω ότι η γυναίκα που έχω δίπλα μου δεν είναι αυτή που νόμιζα ότι ήταν. Από την απόλυτη επικοινωνία φτάσαμε στην πλήρη αποξένωση…»
Τι συμβαίνει πραγματικά; Πολλά ζευγάρια καταφέρνουν πράγματι στην αρχή της σχέσης τους, όταν είναι πολύ ερωτευμένα, όταν υπάρχει ακόμη ταύτιση απόψεων και επιθυμιών, να επικοινωνούν χωρίς να μιλάνε πολύ. Αυτό είναι πολύ ωραίο κι εύκολα τείνει κανείς να πιστέψει ότι μπορεί με το ένστικτό του να καταλαβαίνει τα πάντα για τον άλλον. Πρόκειται όμως για πλάνη, γιατί αυτό που καταλαβαίνουμε αντιστοιχεί μόνο στην εικόνα που έχουμε για τον άλλον όταν, ερωτευμένοι, τον «βλέπουμε με τα μάτια της ψυχής» (που σημαίνει, μεταξύ άλλων, όπως θα θέλαμε να είναι). Χωρίς λόγια και επικοινωνία δεν μπορούμε να γνωρίσουμε τον άλλον όπως πραγματικά είναι, κι έτσι κάποτε φτάνει η στιγμή που νιώθουμε σαν δυο ξένοι που ζουν παράλληλες ζωές χωρίς να έχουν μάθει πώς να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον.

Πέτρος και Ελένη
Εξιδανικεύοντας τη σχέση
«Όπως γίνεται συνήθως, στην αρχή ήταν όλα μια χαρά. Περνούσαμε καλά μαζί, κάναμε καλό σεξ, συμφωνούσαμε στα περισσότερα. Σιγά-σιγά, η καθημερινότητα, τα διάφορα άγχη, άρχισαν να φέρνουν τριβές, προβλήματα, καβγάδες. Τρομάξαμε, γιατί νομίζαμε ότι μεταξύ μας όλα θα λειτουργούν από μόνα τους και αφεθήκαμε σε μια μοιρολατρική στάση, πιστεύοντας ότι τα πράγματα ή θα φτιάξουν από μόνα τους ή αλλιώς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Κοντέψαμε να τελειώσουμε τη σχέση πριν την ώρα της…»
Τι συμβαίνει πραγματικά; Η παθητικότητα, η πεποίθηση ότι όλα πρέπει ή να πηγαίνουν καλά χωρίς προσπάθεια ή αλλιώς δεν έχει νόημα, χαρακτηρίζουν πολλές σχέσεις, νέων κυρίως ζευγαριών. Πρόκειται για ένα μοιραίο συνδυασμό εξιδανίκευσης των ερωτικών σχέσεων («Αφού αγαπιόμαστε, θα είμαστε για πάντα ευτυχισμένοι») και «τεμπελιάς» («Στο γάμο μου δεν θέλω προβλήματα»), που βέβαια δεν είναι η καλύτερη προϋπόθεση για να αντεπεξέλθει κανείς στις δυσκολίες που αναπόφευκτα παρουσιάζονται σε κάθε σχέση, ειδικά όταν είναι μακροχρόνια.

Παναγιώτης και Ιωάννα
Γιατί να μην είμαστε ίδιοι;
«Το πιο δύσκολο στη σχέση μας είναι που αντιδρούμε τόσο διαφορετικά, ενώ μάλιστα στην αρχή νομίζαμε ότι μοιάζουμε πάρα πολύ σε όλα. Εγώ μιλάω πολύ, εκείνος λίγο, εμένα μ’ αρέσει να συζητάμε τα προβλήματά μας, εκείνος το αποφεύγει, εγώ θέλω προκαταρκτικά στο σεξ, εκείνος είναι πιο ορμητικός. Έχουμε καταλήξει να μη συνεννοούμαστε σε τίποτα. Μερικές φορές νομίζω ότι μας χωρίζει μια άβυσσος…»
Τι συμβαίνει πραγματικά; Μπορεί ο σύντροφός μας να είναι ακριβές αντίτυπο του εαυτού μας; Όχι! Κι όμως, συχνά μας πειράζει που δεν είναι. Το γεγονός ότι αυτός με τον οποίο μοιραζόμαστε τη ζωή μας δεν έχει τις ίδιες συνήθειες, αντιδράσεις, και δεν του αρέσουν τα ίδια πράγματα δεν το αποδεχόμαστε εύκολα. Αντίθετα, θυμώνουμε πολύ και προσπαθούμε πεισματικά να τον «φέρουμε με τα νερά μας», αντί να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε πού βρίσκονται οι διαφορές και να τις γεφυρώσουμε, ανακαλύπτοντας δρόμους που ικανοποιούν και τους δύο. Εντέλει, η σχέση μετατρέπεται σε πεδίο μάχης ή σε αίθουσα δικαστηρίου.

Ορέστης και Κατερίνα
Χωρίς όνειρα για το μέλλον
«Είμαστε μαζί από τα φοιτητικά μας χρόνια. Πάντα ζούσαμε χωρίς να πολυνοιαζόμαστε τι θα συμβεί σε
1 χρόνο, 2 ή 5. Δεν καθίσαμε ποτέ να σκεφτούμε πώς θα είμαστε οι δυο μας στο μέλλον. Όταν κάποια στιγμή έπρεπε να “σοβαρευτούμε’’, τότε ξαφνικά ήταν σαν το κοινό μας μέλλον να φαντάζει βαρετό, κενό, χωρίς νόημα. Και τότε ριχτήκαμε ο καθένας στα δικά του προσωπικά σχέδια – άλλο λάθος κι αυτό…»
Τι συμβαίνει πραγματικά; Το να σκέφτεσαι το κοινό μέλλον στη σχέση δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη να κάνεις σχέδια, για σπίτια, ταξίδια ή συγκλονιστικές δραστηριότητες. Ουσιαστικά πρόκειται για τη βαθιά επικοινωνία πάνω στην ίδια τη σχέση, που περιλαμβάνει ασφαλώς και την προβολή στο μέλλον: «Πώς μας φανταζόμαστε σε 2, 5 ή 10 χρόνια από τώρα; Τι περιμένουμε, τι φοβόμαστε;». Πολλά ζευγάρια, όταν έρθει η πρώτη κρίση «Και τώρα τι;», προχωρούν στο επόμενο βήμα: Παντρεύονται, κάνουν παιδιά, αγοράζουν σπίτι. Όταν όμως όλα αυτά θα έχουν πραγματοποιηθεί, αν δεν έχουν αναρωτηθεί ποτέ από κοινού για το μέλλον της σχέσης τους, παραμονεύει το κενό στη γωνία.

Τίποτα δεν είναι αυτονόητο
Το διαρκές άγχος είναι, ως γνωστόν, ένας παράγοντας επιβαρυντικός για όλους τους τομείς της ζωής και υπεισέρχεται σε όλα αυτά τα λάθη των ζευγαριών που αναφέρουμε εδώ. Με ποιον τρόπο, όμως; Το κυριότερο λάθος που κάνουμε σε περιόδους άγχους είναι ότι θεωρούμε την οικογένεια και το σύντροφό μας σταθερά και αυτονόητα κομμάτια της ζωής μας που μπορούμε άνετα να παραμελήσουμε όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε αγχώδεις καταστάσεις (οικονομικά ή επαγγελματικά προβλήματα, πένθος, αρρώστιες). Υπό καθεστώς άγχους, μπορεί να αφήσουμε να ατονήσουν οι κοινές δραστηριότητες, η επικοινωνία με το σύντροφο, ή να προσπαθήσουμε να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας εντελώς μόνοι. Συνήθως, αυτά οδηγούν σε απομάκρυνση, ασυνεννοησία και συσσώρευση θυμού.

Λ.Βογιατζή -συμβουλευτική ψυχολόγος.

https://www.vita.gr/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή