Νοεμβρίου 29, 2021

Σχέσεις - Σεξ

Τα μικρά παιδιά που περνούν πολύ χρόνο βλέποντας τηλεόραση ή κοιτάζοντας εικονογραφημένα βιβλία είναι λιγότερο χαρούμενα, συγκριτικά με εκείνα που ασχολούνται με άλλες πιο ενεργητικές δραστηριότητες, όπως για παράδειγμα η ζωγραφική.

Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα, τέτοιου είδους παθητικές δραστηριότητες δεν προσφέρουν ούτε ικανοποίηση στα παιδιά, αλλά ούτε ενισχύουν τις ικανότητες/δεξιότητές τους.

Ειδικά η τηλεόραση έχει αρνητικές επιδράσεις στα επίπεδα ευτυχίας και χαράς που βιώνουν τα παιδιά, κι αυτό γιατί συνεπάγεται ελάχιστη αλληλεπίδραση, αναφέρουν ερευνητές από το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και Ανοιχτό Πανεπιστήμιο της Μ. Βρετανίας.

Αντίθετα, τα παιδιά που συμμετέχουν ενεργά σε παιχνίδια, αναπτύσσουν καλύτερα τις κινητικές δεξιότητές τους και την ομιλία τους και είναι πιο ευτυχισμένα.

Ειδικοί οικονομικοί αναλυτές ανέλυσαν δεδομένα (German Household Survey 2007-10) από περισσότερα από 800 παιδιά ηλικίας δύο και τριών ετών. Οι ερευνητές μίλησαν και με τις μητέρες των παιδιών από τις οποίες ζήτησαν να καταγράψουν σε ποιες δραστηριότητες συμμετείχαν τα παιδιά τους.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης, οι ενεργητικές δραστηριότητες βοηθούσαν την ανάπτυξη των παιδιών. Για παράδειγμα, η ζωγραφική και τα τεχνικά οδηγούσε σε βελτίωση των κινητικών τους δεξιοτήτων, ενώ το διάβασμα, η αφήγηση ιστοριών και το τραγούδι ενίσχυε την ικανότητα ομιλίας.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ακόμη, ότι τα παιδιά που συμμετείχαν σε ενεργές δραστηριότητες με τους γονείς τους ήταν επίσης πιο χαρούμενα, γράφει η Sarah Harris στη βρετανική εφημερίδα Daily Mail.

Οι παθητικές δραστηριότητες, όπως το να κοιτάζουν εικονογραφημένα βιβλία ή να βλέπουν τηλεόραση μαζί με τους γονείς τους δε συνέβαλε στην ανάπτυξη των δεξιοτήτων και των επιπέδων ευτυχίας των παιδιών.

Μάλιστα, η πολλή τηλεόραση είχε αρνητικές επιδράσεις στα επίπεδα ευτυχίας των παιδιών. «Όσο πιο πολλή τηλεόραση βλέπει κανείς, τόσο λιγότερο χρόνο έχει στη διάθεσή του για να κάνει άλλα πράγματα, που θα μπορούσαν να συμβάλλουν τόσο στην ανάπτυξη, όσο και την ευτυχία του» ανέφερε ο καθηγητής Dr Laurence Roope από το ερευνητικό κέντρο Health Economics Research Centre του πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

https://www.akappatou.gr

 

Σχέσεις - Σεξ

Οι γονείς πολλές φορές παρασύρονται από την ένταση τα προβλήματα της καθημερινότητας και γυρνώντας από την δουλειά κουρασμένοι, δεν δίνουν την πρέπουσα σημασία στα παιδιά τους.  Όχι επειδή δεν τα αγαπούν ή δεν ενδιαφέρονται γι εκείνα, αλλά επειδή ψυχικά και σωματικά δεν έχουν την αντοχή πολλές φορές να το κάνουν. Πώς μπορούν όμως να εκμεταλλευτούν το χρόνο που περνούν με τα παιδιά τους δημιουργικά και ποιοτικά; Πώς μπορούν αλλάζοντας κάποιες συνήθειες να έρθουν πιο κοντά με τα παιδιά τους;

Δείτε παρακάτω μερικές γενικές ιδέες που μπορούν να σας φανούν χρήσιμες και να σας βοηθήσουν:
Ακούστε με ειλικρινή κατανόηση και παρατηρήστε τα παιδιά σας: Οι αντιδράσεις τους, οι συμπεριφορές τους, όλα όσα σας λένε λεκτικά και μη, είναι μηνύματα που θέλουν σωστή αποκωδικοποίηση γιατί αλλιώς αρχίζει να δημιουργείται χάσμα στη σχέση σας. Ένα παιδί δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως εργασιακό πλάνο ή προϊόν αλλά ως μια ξεχωριστή προσωπικότητα, που ετοιμάζεται να πρωταγωνιστήσει στη δική του ζωή.
Είναι πολύ όμορφα τα παιδιά σας να έχουν όνειρα και σχέδια για το μέλλον. Αλλά, θα πρέπει να είναι δικά τους. Εσείς θα πρέπει να τα ενθαρρύνετε να κάνουν όνειρα αλλά μην τα επιβαρύνετε με τις δικές σας προσδοκίες. Πολλά παιδιά, ασχολούνται με τον αθλητισμό, ενώ έχουν ταλέντο και αγάπη με τη ζωγραφική. Αλλά ποιος τολμά να το πει στο μπαμπά του, που έχει πάθος με το ποδόσφαιρο και ονειρεύεται τον γιο του αλλιώς. Τα κρατούν απασχολημένα για να μην μπλέξουν με κακές παρέες, τα κλείνουν στο σπίτι για να μην κρυολογήσουν ή χτυπήσουν και πόσα ακόμα γίνονται για το «καλό τους». Ωστόσο, αν απλά αφήνατε τα παιδιά σας να ανακαλύψουν ποια είναι, χωρίς να τους επιβάλλετε να γίνουν όπως εσείς θέλετε, θα είναι ωραίο να «κοιτούν πίσω» και να θυμούνται μια χαρούμενη παιδική ηλικία.
Δώστε τους ελεύθερο χρόνο. Στην τέλεια εικόνα μιας ισορροπημένης παιδικής ηλικίας, θα έπρεπε το παιδί, αφού ασχοληθεί με το σχολείο του και κάνει τα μαθήματά του, να έχει αρκετό ελεύθερο χρόνο για να παίξει. Ποιο παιδί όμως έχει την πολυτέλεια πλέον αυτή; Τα περισσότερα παιδιά γυρνούν από το σχολείο και ξεκινούν το «μαραθώνιο» των εξωσχολικών δραστηριοτήτων, ενδεικτικά αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, μπαλέτο, ωδείο, ποδόσφαιρο, μπάσκετ, ζωγραφική κτλ.

Τα παιδιά δεν εκφράζουν την κούρασή τους με λόγια. Συνεχίζουν σαν καλό ρυθμισμένα ρομποτάκια το πρόγραμμά τους, περιμένοντας το Σαββατοκύριακο. Πολλοί γονείς θα αναρωτιούνται «Και τι να κάνουμε, αφού η αγορά εργασίας έχει γίνει πολύ απαιτητική και πρέπει από μικρή ηλικία να πάρουν όσα περισσότερα εφόδια μπορούν» , αγνοώντας τα σημάδια κόπωσης που δείχνουν τα παιδιά τους. Βλέπετε πολλές φορές τα παιδιά να γίνονται αδιάφορα ακόμα και για δραστηριότητες που τους αρέσουν, π.χ. αθλητικές ή καλλιτεχνικές. Τα κουρασμένα παιδιά δεν καταλαβαίνουν, δεν προσπαθούν, δεν σκέφτονται. Αποτέλεσμα; Να μην αναπτύσσουν καμιά σχέση ευχαρίστησης με τη γνώση ή τον αθλητισμό.

Προτρέψτε τα να παίξουν. Το παιχνίδι δεν απελευθερώνει μόνο ενέργεια, αλλά τα βοηθά να αναπτύξουν τις δεξιότητές τους. Το παιχνίδι, μάλιστα, στη φύση είναι ιδιαίτερα βοηθητικό για να αποκτήσουν μια εικόνα του κινδύνου. Μία από τις πρωταρχικές λειτουργίες του παιχνιδιού είναι η προπαρασκευή του παιδιού για την ενηλικίωση. Το καλό παιχνίδι θέτει τις βάσεις για την άρτια ανάπτυξη του παιδιού και καλύπτει ένα μεγάλο εύρος ικανοτήτων, όπως αισθητικές, κινητικές, νοητικές και κοινωνικές. Και βέβαια δεν πρέπει ποτέ να παραβλέπουμε το σημαντικότερο σκοπό αυτής της δραστηριότητας που λέγεται παιχνίδι: την ευχαρίστηση του παιδιού.Μάθετέ τους να ρισκάρουν. Είναι πολύ δύσκολο για ένα γονιό να αφήσει το παιδί του να εκτεθεί σε κινδύνους. Όταν, όμως, η κατάσταση είναι ελεγχόμενη, το ρίσκο μπορεί να του διδάξει πολλά. Αν δεν το αφήσετε να πέσει, πώς θα ξανασηκωθεί;

Περιορίστε την τηλεόραση. Με την τηλεόραση, δεν υπάρχει αλληλεπίδραση. Ένα άτομο παρακολουθεί να συμβαίνουν πράγματα έξω από αυτό. Αν δεν μπορείτε να του τη στερήσετε, προσπαθήστε να παρακολουθείτε κάποιες εκπομπές μαζί του, να του εξηγείτε τι συμβαίνει. Μην το αφήνετε να παρακολουθεί ανεξέλεγκτα διαφημίσεις ή εκπομπές για ενηλίκους.

Να θυμάστε πως τα παιδιά, περισσότερο από οποιαδήποτε δραστηριότητα, χρειάζονται την οικογένεια τους. Και περισσότερο από το στίβο και το εργαστήρι δημιουργικής απασχόλησης, χρειάζονται χρόνο με τους γονείς τους. Μόνο έτσι μπορούν να εξελιχθούν σε ευτυχισμένους ενήλικες.

https://www.jenny.gr

 

 

Σχέσεις - Σεξ

Η γενναιοδωρία συγκαταλέγεται ανάμεσα σε εκείνα τα ανθρώπινα συναισθήματα ή αρετές που σε πολλούς σπανίζουν, αλλά σε κάποιους άλλους έχουν δοθεί ή κατακτηθεί «γενναιόδωρα».

Στις περιπτώσεις αυτές, αν τύχει κανείς και συναντήσει ή γνωρίσει έναν άνθρωπο με το προσόν της γενναιοδωρίας, όχι μόνο θα βρεθεί στη θέση να δεχθεί κάποια δείγματα αυτής της αρετής, αλλά θα δοκιμάσει και την ευτυχία ή τη χαρά, την εμπειρία της μετατροπής του εαυτού του σε κάτι ανάλογο ή παρόμοιο - έστω και σε πιο περιορισμένη κλίμακα και βαθμίδα. Γιατί η αρετή της γενναιοδωρίας είναι πανίσχυρη και μεταδοτική. Λαμβάνεις πολλά από τον παροχέα της, επιστρέφεις ελάχιστα σε εκείνον - και τούτο σε γεμίζει χαρά και αγαλλίαση.

Γνωρίζω βέβαια ότι, όπως και η γενναιοδωρία, έτσι και η ευγνωμοσύνη δεν είναι κάτι το σύνηθες ή το απλό, ούτε κατακτάται εύκολα. Προϋποθέτει ανάλογη πνευματική άσκηση και πειθαρχία ψυχής. Ετσι εξηγείται γιατί πολλοί από τους ευεργετηθέντες από κάποιον που τους φέρθηκε γενναιόδωρα μετατρέπονται ή εκφυλίζονται σε επιλήσμονες αυτής της δωρεάς - κάτι που δεν είναι δυστυχώς πολύ σπάνιο ή ασυνήθιστο στις ανθρώπινες σχέσεις και καταστάσεις. Το πραγματικά σπάνιο όσο και ενδιαφέρον είναι η αναλογία, το ισόποσον -αν μπορεί έτσι να χαρακτηρισθεί- μεταξύ γενναιοδωρίας και ευγνωμοσύνης, κάτι που δένει γερά μια σχέση φιλίας και εμπιστοσύνης μεταξύ ανθρώπων που συνεργάζονται για κάποιον κοινό σκοπό.

Βέβαια, εκείνος που γενναιοδωρεί ενσυνείδητα και με την πεποίθηση της αξίας της προσφοράς προς τον άνθρωπο δεν περιμένει ανταπόκριση και ανταμοιβή - κάνει την πράξη για χάρη της ίδιας της πράξης ως αγαθό καθ' αυτό. Οπως όταν κάποιος στη μοναξιά του κοιτάζει έναν πίνακα ζωγραφικής, ακούει ένα κομμάτι μουσικής ή διαβάζει ένα ποίημα. Τι περιμένει από αυτό, τι άλλο να εισπράξει πέρα από τη βαθιά χαρά και την απόλαυση της ίδιας της ποίησης, της μουσικής και της εικονοποιίας; Ή όταν βγαίνει σε έναν περίπατο στην εξοχή για να θαυμάσει το τοπίο. Η χαρά και η απόλαυση έγκεινται στην ίδια την πράξη, όχι σε ό,τι θα βγει ή δεν θα βγει από αυτήν.

Στην πράξη της γενναιοδωρίας, λοιπόν, όπως και στην ποίηση, βρίσκει κανείς και εκφράζει προς τα έξω, προς τον άλλον άνθρωπο με έναν τρόπο που ταιριάζει μόνο σ' εκείνον τον ίδιο, αυτό που έχει μέσα του κατακτηθεί και σκιρτά με αγωνία να εκδηλωθεί. Οσοι έχουν αγαπήσει κάτι ή κάποιον αληθινά, το γνωρίζουν αυτό καλά και κατανοούν για ποια πνευματική και ψυχική κατάσταση και αξία ομιλώ.

Η γενναιοδωρία αναζητεί τον αποδέκτη της όπως και η ποίηση τη γλώσσα, το ύφος και τον τόνο της φωνής για να εκφραστεί και να υπάρξει. Χωρίς να ζητεί ή να προσδοκά ανταπόδοση, είναι πάντα έτοιμη να δοθεί, έστω και αν υποπτεύεται ότι πιθανόν να διαψευσθεί. Υπάρχει, λοιπόν, κάτι το ηρωικό, το ηρωικά απαισιόδοξο στην πράξη της γενναιοδωρίας. «Ας είναι, η ετοιμότητα, η διάθεση είναι το παν», όπως αναφέρει ο Αμλετ σε μία από τις τελευταίες σκηνές της σαιξπηρικής τραγωδίας.

Αποτελεί, συνεπώς, μια συμπύκνωση, μια αποκρυστάλλωση της ύπαρξης και του πνεύματος η γενναιοδωρία. Οπως ακριβώς και η ποίηση. Υπό την έννοια αυτή, θα μπορούσε ενδεχομένως να κάνει λόγο κανείς και για την ποίηση της γενναιοδωρίας. Της γενναιοδωρίας ως μιας κορυφαίας ανθρώπινης αρετής. Γιατί τι να τα κάνει κανείς όλα τα άλλα; Είναι δευτερεύοντα. Οπως έγραφε στην Β΄ προς Κορινθίους Επιστολή του ο Παύλος, ακόμα και αν όλες τις γλώσσες των ανθρώπων μιλώ ή και των αγγέλων, αλλά αγάπη δεν έχω, τότε τι είμαι; «Ενας χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον». Αλλά η γενναιοδωρία, όπως και η αγάπη, «πάντα αντέχει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει».

* O κ. Αντώνης Μακρυδημήτρης είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

https://www.kathimerini.gr

Σχέσεις - Σεξ

Έχετε απορίες για τη συχνότητα του σεξ με το σύντροφό σας;

Ο Δρ. Χάρι Φις, ουρολόγος στο Πρεσβυτεριανό Νοσοκομείο της Νέας Υόρκης έρχεται να δώσει απάντηση σε κάθε απορία

Ο ειδικός, υποστηρίζει πως κατά μέσο όρο τα νεαρά ζευγάρια κάνουν σεξ δύο με τρεις φορές την εβδομάδα.

Δυστυχώς όμως οι επιδόσεις των ανδρών δεν είναι πάντα ικανοποιητικές για τις συντρόφους τους ως προς τη διάρκεια της ερωτικής πράξης, δηλώνει ο Φις. Τα στατιστικά δείχνουν ότι περίπου το 45% των ανδρών φτάνει στην κορύφωση μέσα στα πρώτα δύο λεπτά, ενώ οι περισσότερες γυναίκες χρειάζονται τουλάχιστον πέντε λεπτά για να επιτύχουν τον οργασμό.

Ο Φις υποστηρίζει ότι ένας ζευγάρι στην ηλικία 20 με 30 κάνει σεξ μέρα παρά μέρα ή κάθε τρεις μέρες. Η συχνότητα όμως μειώνεται σε δύο φορές την εβδομάδα για τα ζευγάρια που διανύουν την τέταρτη και πέμπτη δεκαετία της ζωής τους.

Μετά τα 50, η συχνότητα του σεξ δεν ξεπερνά τη μία φορά την εβδομάδα.

Ο Φις τονίζει ότι κάθε ζευγάρι έχει διαφορετικές προτιμήσεις ως προς τη συχνότητα ή την ποιότητα του σεξ. Αυτό που δε θεωρεί φυσιολογικό είναι οι δύο σύντροφοι να μη θέλουν καθόλου να κάνουν σεξ.

https://www.filenades.gr

Σχέσεις - Σεξ

Οι καθημερινές δυσκολίες, οι απρόβλεπτες καταστάσεις, οι αφόρητες πιέσεις, η ένταση στην εργασία ή στο σπίτι, η απογοήτευση, έχουν κατάληξη τα νεύρα, τον θυμό καi ξεσπάσματα πολλές φορές χωρίς λόγο και αιτία. Ξεσπάσματα σε λάθος χρόνο και απέναντι σε λάθος ανθρώπους.

Κάθε μέρα πολλοί συμπολίτες μας βρίσκονται αντιμέτωποι με τηλεφωνητές τραπεζών και με οξύθυμους υπαλλήλους. Αν μάλιστα είχε κάποιος την ατυχία να έχει πολλά προϊόντα σε πολλές τράπεζες τότε το πρόβλημα γίνεται μεγαλύτερο. Κατά μέσον όρο μπορεί να δέχεται δέκα τηλέφωνα την ημέρα, όμως υπάρχουν και περιπτώσεις που μπορεί να φτάσουν και τα 30!!!. Κάθε μέρα είμαστε υποχρεωμένοι να συναλλαγούμε με δημόσιες υπηρεσίες που μπορεί να δημιουργούν πρόβλημα στην διεκπεραίωση κάποιου θέματος μας. Και οι δημόσιοι υπάλληλοι δέχονται την ίδια πίεση με όλους τους υπόλοιπους αλλά έχουν και οι ίδιοι την πίεση από τις τράπεζες και την καθημερινότητα.
Επιπροσθέτως έρχονται προβλήματα εργασίας, προβλήματα οικογενειακά και όλη αυτή η πίεση γίνεται εκρηκτική. Άσε τα ακούσματα που κάθε μέρα είναι φόνοι, αυτοκτονίες, εκρήξεις, βομβιστικές ενέργειες, πυροβολισμοί, ληστείες, κλοπές και πόσα άλλα που σου μαυρίζουν την ψυχή.
Έτσι τυχαίνει να συναντάμε ανθρώπους ευέξαπτους, που μια κουβέντα να τους πεις μπορεί να "εκραγούν".

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν υπομονή και εξάπτονται εύκολα. Άλλοι χρειάζονται πολύ για να θυμώσουν. Επιπλέον, κάποιοι άνθρωποι έχουν «μάθει» να αντιδρούν επιθετικά και να υιοθετούν αυτή τη συμπεριφορά ως τρόπο αντιμετώπισης των δυσκολιών στη ζωή τους. Κάποτε μπορεί να συμβεί κάποιος να σας θυμώσει σε τέτοιο βαθμό που να σας κάνει να του επιτεθείτε φραστικά.

Όταν θυμώνουμε, νιώθουμε νεύρα, άγχος, οργή, και πολλές φορές εκδηλώνουμε επιθετικότητα. Μας συμβαίνει όταν μας πληγώνουν, μας προσβάλλουν, μας υποτιμούν, μας τραυματίζουν ψυχικά ή ακόμα και μόνο με την αίσθηση ότι είμαστε πολύ κοντά στον να βιώσουμε αυτά τα αρνητικά συναισθήματα Η επερχόμενη απειλή του ψυχικού πόνου, ιδίως αν έχουμε πονέσει πολύ στο παρελθόν, μπορεί να πυροδοτήσει το συναίσθημα του θυμού. Σε αυτή την περίπτωση, το θύμα μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε θύτη, στρέφοντας την οργή του, σε αυτόν που το προκάλεσε, στον ίδιο ή ακόμα και σε τρίτα άτομα που δεν φταίνε. Το θέμα δεν είναι το αν θα θυμώσουμε αλλά το πώς θα εκδηλώσουμε αυτό το συναίσθημα. Φανταστείτε την αντίθετη περίπτωση, όπου κάποιος έκδηλα μας προσβάλλει και εμείς τον ακούμε χωρίς να αντιδρούμε.

Ο θυμός είναι αποτέλεσμα μιας ματαίωσης, ενός επερχόμενου κίνδυνου ή της πίστης του ατόμου ότι συνέβη κάτι άδικο. Τα ερεθίσματα μπορεί να είναι διαπροσωπικά ή/και κοινωνικά. Μπορεί να αφορούν εξωτερικές καταστάσεις ή εσωτερικά ερεθίσματα (αναμνήσεις ή εικόνες του μυαλού από υποθετικές καταστάσεις). Με την καθοριστική συμμετοχή του εγκεφάλου, ειδικότερα του μεταιχμιακού συστήματος και του υποθαλάμου (αμυγδαλοειδής πυρήνας), τα παραπάνω ερεθίσματα οδηγούν στην αίσθηση του θυμού.

Ο θυμός ακολουθεί συχνά και το φόβο, όταν αυτός έχει περάσει, αλλά η συνεχιζόμενη ενόχληση από τα συμπτώματα άγχους πυροδοτεί ανησυχία (π.χ. η μαμά προς την κόρη:
«γιατί έμεινες τόσο αργά έξω, νόμιζα ότι είχες πάθει κάτι»). Η γενική σωματική κατάσταση (κόπωση, πείνα, κούραση κ.α) του ατόμου επηρεάζει την πυροδότηση του θυμού και την έντασή του.

Τι συμβαίνει, όμως, όταν θυμώνουμε;
Όταν θυμώνουμε, καταλαβαίνουμε αρχικά το θυμό στο σώμα μας: συνήθως αισθανόμαστε ταχυπαλμία,δυσφορία στο θώρακα, αίσθημα ζέστης ή/ και κοκκίνισμα στο πρόσωπο.Στο γνωστικό επίπεδο κάνουμε μία σειρά αρνητικών –συνήθως απόλυτων, υπερβολικών ή υπεργενικευμένων– σκέψεων, φέρνουμε στο μυαλό μας σχετικές εικόνες από το παρελθόν ή προηγούμενες αντίστοιχες καταστάσεις που μας είχαν θυμώσει, οι οποίες παίρνουν τη μορφή χιονοστιβάδας, ενώ χαρακτηριστικός είναι και ο επιθετικός εσωτερικός μονόλογος. Ταυτόχρονα, βιώνουμε και άλλα συναισθήματα, όπως απογοήτευση, ματαίωση, στεναχώρια,ενοχή ή φόβο, τα οποία εντοπίζουμε με δυσκολία, καθώς ο θυμός τείνει να επισκιάζει τα υπόλοιπα συναισθήματα που μπορεί εκείνη τη στιγμή να υπάρχουν.Τέλος, και οι άλλοι άνθρωποι μπορούν να καταλάβουν ότι έχουμε θυμώσει, από τις αντιδράσεις και τη συμπεριφορά μας, όπως νευρικότητα στις κινήσεις, υψηλός και κοφτός τόνος φωνής, αλλαγή στη στάση του σώματος.Όταν ο θυμός παραμένει και ο αρνητικός εσωτερικός μονόλογος συνεχίζεται φτάνουμε στην έκρηξη και την επιθετική συμπεριφορά, λεκτική ή/ και σωματική.

Πώς μπορούμε να διαχειριστούμε το θυμό μας;
Προφανώς, δε θυμώνουμε όλοι οι άνθρωποι το ίδιο συχνά, με την ίδια ένταση, για τους ίδιους λόγους, ούτε έχουμε και τις ίδιες αντιδράσεις. Το βέβαιο είναι ότι από τη στιγμή που θα θυμώσουμε μεσολαβεί κάποιο χρονικό διάστημα –το οποίο ποικίλει κάθε φορά– μέχρι να εκραγούμε και να αντιδράσουμε επιθετικά. Ο στόχος λοιπόν είναι να καταφέρουμε, αρχικά να αποφεύγουμε τις εκρήξεις του θυμού, δηλαδή την επιθετική συμπεριφορά και στη συνέχεια να μάθουμε να διαχειριζόμαστε το θυμό μας, ώστε η ένταση του θυμού αλλά και η συχνότητα που εμφανίζεται σταδιακά να μειωθούν.

Τι όμως μπορεί να κάνει κάποιος για να προσπαθήσει να ελέγξει το άγχος, τα νεύρα και την ένταση;
Ο καθένας μας διαθέτει ήδη ένα ατομικό σχέδιο διαχείρισης του θυμού. Αυτό το ανακαλύπτουμε, αν σκεφτούμε γεγονότα του παρελθόντος, όπου είχαμε θυμώσει, αλλά τελικά καταφέραμε να ελέγξουμε το θυμό μας. Όταν σε μία συζήτηση καταλαβαίνουμε ότι θυμώνουμε, το καλύτερο είναι να τη διακόψουμε, να απομονωθούμε σε ένα χώρο και να σκεφτούμε πιο ψύχραιμα ή να κάνουμε μία δραστηριότητα, μέχρι να ηρεμήσουμε και να επιστρέψουμε στη συζήτηση. Είναι σημαντικό επίσης να βάζουμε ένα «stop» στον εσωτερικό επιθετικό μονόλογο και να εστιαζόμαστε στο πρόβλημα που πρέπει εδώ και τώρα να επιλύσουμε, χωρίς να ανακαλούμε άλλα γεγονότα του παρελθόντος. Συχνά μία βόλτα, η γυμναστική, αλλά και η κουβέντα με ένα πρόσωπο που εμπιστευόμαστε μπορούν να βοηθήσουν. Τέλος είναι σημαντικό να αρχίσουμε να παρατηρούμε πότε θυμώνουμε και για ποιους λόγους. Συνήθως τότε χρειάζεται να μάθουμε να τροποποιούμε τις σκέψεις που συνδέονται με τα αρνητικά συναισθήματα και ενεργοποιούν το θυμό.

Απλές συμβουλές, για να χαλαρώσουμε
- βαθιές αναπνοές από το διάφραγμα
- κάντε μια χαλαρωτική σκέψη, αληθινή ή φανταστική
- σκεφτείτε για λίγο με ψυχρή λογική. Αφήστε το συναίσθημα για αργότερα μέχρι να ηρεμήσετε, αφού ο θυμός κάνει παράλογους και τους πιο λογικούς.
- χρησιμοποιείστε το χιούμορ
- αλλάξτε περιβάλλον/κάντε ένα ήρεμο διάλειμμα
- απομακρυνθείτε/αποφύγετε να παρατηρείτε πράγματα που σας εξοργίζουν (π.χ. η ακαταστασία στο δωμάτιο των παιδιών σας). Αφήστε το για μια πιο ήρεμη στιγμή.

Ο θυμός είναι κάτι που αντιμετωπίζεται, αν κάποιος το θελήσει και προσπαθήσει για αυτό. Τότε τα οφέλη είναι ακόμα μεγαλύτερα γιατί παράλληλα βελτιώνεται και η αυτοεικόνα αλλά και οι διαπροσωπικές μας σχέσεις.
Αν βλέπετε ότι με τον καιρό και παρά τις προσπάθειές σας δεν μπορείτε να διαχειριστείτε το θυμό σας, τότε είναι καλό να ζητήσετε τη βοήθεια ενός ειδικού για να το προσπαθήσετε μαζί.

https://www.filenades.gr

Σχέσεις - Σεξ

 Μεγαλωμένος σε κοινωνίες που σου μαθαίνουν πως για να ζεις καλά πρέπει να περνάς απαρατήρητος, το να επιδεικνύεις τις όποιες ικανότητες έχεις, σε όποιο βαθμό κι αν τις έχεις, θεωρείται επικίνδυνο φλερτ με την πιθανότητα να προσπαθήσουν πολλοί να σε θέσουν στο περιθώριο.

Χρόνια τώρα διδάσκεται ακόμη και στα παιδιά, η λογική πως ο καλύτερος τρόπος για να επιβιώσουν και να περνά ο καιρός με ανεπαίσθητα τσιμπήματα κόπου και δυσκολιών, είναι να θεωρείσαι από τους άλλους «χαζούλης».

Λυπηρό δεν είναι; 
Ποιοι είναι αυτοί που δημιουργούν καλούπια; Ποιος ορίζει το κοινωνικά αποδεκτό;
Πόση βαρύτητα δίνεται στο τι θα πουν οι άλλοι;
 
Γιατί, δεν υπάρχει ούτε ένας που να μην έχει ακούσει έστω μια φορά στην ζωή του τη φράση «Αν συνεχίσεις έτσι, δεν θα σε θέλει κανείς ή όλοι θα σε κοροϊδεύουν».
Δηλαδή, εν ολίγοις, επικρατεί η ιδέα πως κάποιοι πρέπει να απαρνηθούν την ταυτότητα τους για να γλιτώσουν την κριτική από ανθρώπους που απλώς δεν είχαν το κουράγιο να δείξουν τον πραγματικό τους εαυτό και καταπνίξανε τις επιθυμίες τους.
Ή, την κριτική του χειρότερου είδους ανθρώπου, εκείνου που δεν είχε ποτέ άλλες επιθυμίες πλην του να ασχολείται με το ηθικά και κοινωνικά σωστό, κατά τας γραφάς ή κατά το δοκούν.
 
Φτάνουν πολλοί στο σημείο να επιδεικνύουν στην καθημερινότητα τους μια υποβαθμισμένη πλευρά της προσωπικότητάς τους, ώστε να αποφεύγουν τις συγκρούσεις κι όταν γυρίζουν στο σπίτι βγάζουν τη μάσκα του πρόχειρου, αποδεκτού και συμβατικού εαυτού τους, και ξεχύνονται στα social media, συχνά πάλι με ψευδώνυμο, για να αποφύγουν το ρίσκο να εκθέσουν την πραγματική δυναμική τους, αναδεικνύοντας κομμάτια του αληθινού τους χαρακτήρα.
 
Πότε σταματήσαμε να αποδεχόμαστε τη διαφορετικότητα και γίναμε οπαδοί της μάζας;
Πού πήγε το θάρρος ή η ανάγκη να υπερασπιστούμε αυτό που είμαστε, στο βαθμό που είμαστε;
 
Στην πρακτική του «αποδοκιμάζω ό,τι δεν μου μοιάζει» δεν βλέπω τίποτα παραπάνω από κοινό, ταπεινό κόμπλεξ.
Δεν έχει σημασία αν είσαι περισσότερο ή λιγότερο έξυπνος από τους υπόλοιπους, περισσότερο γρήγορος ή αργός.
Σημασία έχει να μην καταπιέζεις τον εαυτό σου να δείχνει αυτό που πραγματικά είναι.
 

Άλλωστε, το λέμε διαρκώς, κανείς δεν είναι τέλειος.
Κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του χαρίσματα και θα έπρεπε να ξοδεύει το χρόνο του αναδεικνύοντάς τα, όχι αγωνιώντας πώς θα κρύψει εκείνα στα οποία δεν ταυτίζεται με τους υπόλοιπους.

Σημασία έχει να ξέρεις σε τι είσαι καλός και σε τι όχι, και να είσαι περήφανος γι’ αυτό.
Το να προσποιείται κανείς και να υιοθετεί μια προσαρμοστική προσωπικότητα, μπορεί να του αποφέρει πολλές κοινωνικές σχέσεις, οι οποίες όμως έχουν ελάχιστη αξία και σημασία, καθώς είναι μονάχα υποκριτικές και διπλωματικές.

Στην πρώτη στροφή που τα συμφέροντα θα συγκρουστούν, θα πάρουν κι αυτές τον πραγματικό δρόμο τους, αυτόν του ανταγωνισμού.
Αυτό συμβαίνει γιατί οι περισσότεροι διδαχτήκαμε πως το να είσαι «κάποιος» είναι συνώνυμο του προσπαθώ να ξεχωρίσω και να σε ξεπεράσω χωρίς να το μάθεις, για να στο τρίψω μετά στη μούρη.
 
Πόσο ανόητος μπορεί να είσαι όταν νομίζεις πως αποφεύγοντας τις αντιπαραθέσεις και κάνοντας τη δουλίτσα σου χωρίς να τραβάς την προσοχή, μπορεί να σε φτάσει ψηλά και μάλιστα να σε βοηθήσει να παραμείνεις εκεί;
Και αν σε φτάσει, τελικά, ποιος θα είναι εκεί για να χαρεί μαζί σου;
 
Αρκετά με όλα αυτά.
Νομίζουμε πως έχουμε χίλιες ζωές πια, και θα προλάβουμε κάποια στιγμή να ζήσουμε παρέα με την αλήθεια μας.
Δεν χρειάζεται κανείς να προσπαθεί να ευχαριστήσει όποιον συναντά στο δρόμο του με πράγματα που είναι έξω από το χαρακτήρα του.
Χρειάζεται να κάνει απλώς αυτό που θέλει, το καλύτερο που διαθέτει, χωρίς να αγχώνεται αν θα αρέσει σε όλους.
Δεν θα αρέσει.
 
Ας αφήσουμε τους ρόλους που παίζει ο καθένας στη ζωή, δικαιολογώντας τον εαυτό του πως είναι ο καλύτερος τρόπος για να επιβιώσει.
Μην προσπαθείς να επιβιώσεις, κάνε το καλύτερο που μπορείς να κάνεις, ζήσε......
 
https://www.filenades.gr

Σχέσεις - Σεξ

Μπορεί να είναι αρκετοί εκείνοι που προσπερνούν αδιάφορα ένα σκύλο στο δρόμο, δεν είναι φιλόζωοι ή έστω δεν τους περνάει από το μυαλό η συμβίωση με ένα ζώο συντροφιάς. Αυτή η κατηγορία το πιθανότερο είναι να αγνοεί την ευεργετική επίδραση αλλά και την σημαντική εμπειρία από την συνύπαρξη ανθρώπου και ζώου, η οποία ιδιαίτερα για τα μικρά παιδιά είναι πολύτιμη καθώς τους δίνεται η ευκαιρία να δώσουν και να πάρουν αγάπη.

Γιατί ένα ζώο, και μάλιστα ένας σκύλος, φύσει κοινωνικό ον, διαθέτει το εκ γενετής χάρισμα να προσεγγίζει και να προσφέρει στοργή και αγάπη ανιδιοτελώς και απροσχημάτιστα, χωρίς να "κρίνει" με τον ανθρώπινο τρόπο. Ένας σκύλος χαίρεται και ανταποκρίνεται στα χάδια και την προσοχή, ανεξαρτήτως του από ποιον προέρχονται και αυτή του η ιδιότητα κάνει τις «θεραπευτικές» του δυνάμεις ανεκτίμητες.

Θα επιχειρήσουμε να πείσουμε και τους πιο δύσπιστους ως προς τα ευεργετήματα που αποκομίζει ο άνθρωπος από την συνύπαρξη του με τα ζώα σημειώνοντας το πιο απλό. Εδώ και αρκετές δεκαετίες τα ζώα συντροφιάς χρησιμοποιούνται σε νοσοκομεία και ιδιωτικά νοσηλευτικά κέντρα του εξωτερικού ως μια εναλλακτική, συμπληρωματική μέθοδος θεραπείας, που βασίζεται στις συναισθηματικές σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσα σε ανθρώπους και ζώα.

Ο Ερυθρός Σταυρός από το 1940 στην Αμερική, χρησιμοποιεί τα ζώα συντροφιάς ως εναλλακτικό θεραπευτικό μέσο κυρίως στα παιδιά.
Δεκάδες είναι οι επιστημονικές παρατηρήσεις για τη θετική επίδραση των ζώων σε ψυχολογικό και σωματικό επίπεδο διαφορετικών ανθρώπων κάθε ηλικίας.

Έχει αποδειχθεί πως ευνοούνται εξίσου άτομα και παιδιά με κινητικά προβλήματα, νοητική στέρηση, σύνδρομα (π.χ. σύνδρομο Down), αυτισμό, χρόνια ή σοβαρά νοσήματα, ψυχικές διαταραχές και ένα πλήθος άλλων ασθενών με σωματικές ή ψυχοπνευματικές παθήσεις. Παιδιά με ιστορικό κακοποίησης, συμπτώματα κατάθλιψης ή μοναχικοί ενήλικοι και δεκάδες άλλες περιπτώσεις ανθρώπων έχουν βρει σωτηρία με την συνύπαρξή τους με τα ζώα.

Επιπλέον, ο δεσμός που δημιουργείται ανάμεσα στον άνθρωπο και το ζώο, έχει διαπιστωθεί πως συμβάλλει στη συναισθηματική ωρίμανση αλλά και την κοινωνικοποίηση παιδιών και εφήβων που δεν αντιμετωπίζουν κανένα πρόβλημα υγείας.

Από το 2008, το πρώτο ζωάκι που χρησιμοποιήθηκε στη Ελλάδα επισήμως για την θεραπεία παιδιών σε νοσοκομείο ως θεραπευτής ήταν ένα εκπαιδευμένο κουνελάκι ο Χνούδος. Μπαινόβγαινε στο ογκολογικό Τμήμα το Νοσοκομείου για να παίξει με τα παιδιά και να βοηθήσει στην θεραπεία, αφού η παρουσία του ενίσχυε την ψυχική κατάσταση των μικρών ασθενών ώστε δυνατοί να πολεμήσουν την επάρατη νόσο. Η παρουσία του κουνελιού και το παιχνίδι με τα παιδιά στάθηκε ικανή για να τους βοηθήσει να απομακρύνουν τον πόνο, το στρες, την ταλαιπωρία και να ανταποκρίνονται καλύτερα στη θεραπεία.

Τα παιδιά χρησιμοποιούν το ζώο για να εκφράσουν φόβους, να παρηγορηθούν, να αισθανθούν άνετα, να παίξουν και να έρθουν σε επαφή με το φυσικό περιβάλλον.

Τα ζώα που χρησιμοποιούνται σε αυτά τα προγράμματα είναι υγιή και χαρούμενα, δηλαδή συμμετέχουν ως "εθελοντές" και ό,τι κάνουν για τους ανθρώπους το κάνουν σαν ένα παιχνίδι, σαν κάτι που απολαμβάνουν. Άλογα, σκύλοι, γάτες, κουνέλια, ινδικά χοιρίδια, ψάρια, χελώνες, ωδικά πουλιά, μικρά γουρουνάκια, δελφίνια, αγροτικά ζώα κτλ. μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην εναλλακτική θεραπεία και είναι αδιάφορο για τους επιστήμονες αν είναι καθαρόαιμο ή ημίαιμο, αρκεί να είναι φιλικό προς τον άνθρωπο.

https://www.childit.gr

Σχέσεις - Σεξ

Η μέση ηλικία ξεκινά στα 35 και διαρκεί περίπου έως τα 60, καθώς είναι το στάδιο του βίου που συνδέει τη νεότητα με το γήρας. Σύμφωνα με αρκετούς επιστήμονες πρόκειται για μία κοινωνικά κατασκευασμένη περίοδο που δεν ορίζεται μόνο από χρονολογικά όρια, αλλά κι από ψυχικά και πολιτισμικά γεγονότα, χαρακτηριστικά αυτής της περιόδου της ζωής.

Η μέση ηλικία είναι ιδιαίτερα παρεξηγημένη, αφού σε αυτή προβάλλουμε πληθώρα αρνητικών χαρακτηριστικών που αφορούν την εμφάνιση και τη συμπεριφορά των μεσήλικων. Οι περισσότεροι λανθασμένα θεωρούμε ότι η μέση ηλικία είναι μια σύντομη περίοδος πριν τα γηρατειά. Πιστεύουμε ότι μεσήλικας σημαίνει βολεμένος σ’ έναν ασφαλή τρόπο ζωής, αμετακίνητος στις απόψεις του, αδιάφορος για καινούριες εμπειρίες, βαρετός και προβλέψιμος. Επιπλέον, θεωρείται ότι οι μεσήλικες και των δύο φύλων δεν είναι ελκυστικοί ερωτικοί παρτενέρ, κι έτσι εσφαλμένα συνάγεται ότι και οι ίδιοι έχουν πάψει να ενδιαφέρονται για το σεξ.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για το διάστημα του βίου με τη μεγαλύτερη διάρκεια, όπου ένα άτομο μπορεί να βιώσει πολλές μεταβολές στον τρόπο ζωής του και στους κοινωνικούς ρόλους που αναλαμβάνει.

Μπορεί για παράδειγμα να παντρευτεί και να γίνει γονιός, ν’ αλλάξει καριέρα, να πάρει διαζύγιο, να ξαναπαντρευτεί, να δει το παιδί του να φεύγει από το σπίτι, να φροντίσει έναν άρρωστο γονιό ή σύζυγο, να επιστρέψει στην αγορά εργασίας ή σε κάποια μορφής εκπαίδευση.
Πρόκειται για μία ιδιαίτερα δημιουργική περίοδο, όπου οι περισσότεροι άνθρωποι καταξιώνονται επαγγελματικά, κάνουν οικογένεια, βιώνουν σημαντικές εμπειρίες, κι έχουν την ευκαιρία να επηρεάσουν καθοριστικά το κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό γίγνεσθαι εν ολίγοις, οι μεσήλικες είναι αυτοί που διαχειρίζονται την κοινωνία.
Όσον αφορά το σεξ, πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι οι γυναίκες μέσης ηλικίας απολαμβάνουν τις σεξουαλικές επαφές περισσότερο από τις νεότερες και ό,τι μετά τα πενήντα, η εμμηνόπαυση λειτουργεί απελευθερωτικά, αφού δεν υπάρχει πλέον ο κίνδυνος μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης.

Οι προκαταλήψεις για τη μέση ηλικία αποτελούν χωρίς αμφιβολία μία μορφή κοινωνικού ρατσισμού που στηρίζεται στο πλασματικό δίπολο νέος-γέρος, δηλαδή στην πεποίθηση ότι είμαστε είτε νέοι, είτε γέροι, δίχως να μεσολαβούν ενδιάμεσα στάδια. Ένας από τους λόγους που διαιωνίζονται οι προκαταλήψεις αυτές, είναι ότι η συστηματική μελέτη της μέσης ηλικίας αποτελεί ακόμη την εξαίρεση, εν αντιθέσει με την πληθώρα των ερευνών για την παιδική και τη γεροντική ηλικία.

Η διαφήμιση, η πλαστική χειρουργική, η φαρμακολογία, κι η βιομηχανία του θεάματος, εκμεταλλευόμενες την αγωνία του σύγχρονου ανθρώπου, δίνουν συχνά την εντύπωση ότι μπορούμε να αναβάλουμε τη γήρανση επ’ αόριστον. Η τεχνική επεξεργασία των φωτογραφιών, το μακιγιάζ, οι πλαστικές επεμβάσεις προβάλλουν το ιδεώδες της αιώνιας νεότητας και την ψευδαίσθηση ότι το ίδιο το άτομο ελέγχει σε μεγάλο βαθμό τη διαδικασία της γήρανσης.Τα όρια ανάμεσα στα στάδια του βίου συγχέονται και όλα τείνουν προς την ομοιοποίηση των γενεών που αποσκοπεί στην άρνηση της ηλικιακής διαφορετικότητας.

Μπορεί η βιολογική ωρίμανση μετά από κάποιο ηλιακό όριο να είναι μόνο εκφυλιστική, η ψυχική ωρίμανση όμως έχει πλήθος θετικών γνωρισμάτων όπως τη βελτίωση της κριτικής μας ικανότητας, την πρακτική σοφία, τη δυνατότητα να προσεγγίζουμε ένα ζήτημα από διαφορετικές σκοπιές και να λαμβάνουμε λειτουργικές αποφάσεις και μπορεί να είναι αναπτυξιακή.
Άλλωστε, σε έρευνες που έχω κάνει την τελευταία πενταετία με γυναίκες από διαφορετικές κουλτούρες και χώρες διαπιστώνεται ότι η αίσθηση πληρότητας που χαρακτηρίζει την ουσιαστική ικανοποίηση που αντλούμε απ’ τη ζωή, σε αντίθεση με την παροδική ευχαρίστηση, ξεκινά μετά τα 45.* Είναι ωραίο να είσαι μεσήλικας.

https://www.jenny.gr

Σχέσεις - Σεξ

Τις δύσκολες στιγμές που θα έχετε μεγαλύτερη ανάγκη να αποκτήσετε ξανά κίνητρο στη ζωή σας, να θυμάστε τα εξής:

1. Ο πόνος αποτελεί τρόπο εξέλιξης.
Μερικές φορές η ζωή μπορεί να σας κλείνει κάποιες πόρτες διότι έχει έρθει η ώρα να προχωρήσετε μπροστά. Αυτό είναι κάτι θετικό, επειδή πιθανόν να μην πηγαίνατε παρακάτω, εκτός κι αν οι περιστάσεις σας ανάγκαζαν να το κάνετε. Όταν περνάτε δύσκολα, θυμηθείτε ότι ο πόνος δεν έρχεται χωρίς λόγο. Αφήστε πίσω σας ό,τι σας έκανε κακό, αλλά μην ξεχάσετε ποτέ τι σας δίδαξε. Το γεγονός ότι αντιμετωπίζετε δυσκολίες, δεν σημαίνει ότι έχετε αποτύχει. Κάθε επιτυχία απαιτεί να δώσετε έναν αγώνα. Το καλό πράγμα αργεί, γι’ αυτό να έχετε υπομονή και να παραμείνετε αισιόδοξοι και στο τέλος θα γίνουν όλα, απλώς ίσως όχι αμέσως. Να θυμάστε ότι υπάρχουν δύο είδη πόνου: ο πόνος που σας πληγώνει και ο πόνος που σας αλλάζει. Όταν, αντί να αντιστέκεστε, δέχεστε τη ζωή όπως είναι, και τα δύο είδη μπορούν να σας βοηθήσουν να εξελιχτείτε.

2. Τα πάντα στη ζωή είναι προσωρινά.
Κάθε φορά που βρέχει, η βροχή ύστερα από λίγο σταματά. Κάθε φορά που πληγωνόμαστε, οι πληγές θα επουλωθούν. Μετά το σκοτάδι υπάρχει πάντα φως – αυτό πρέπει να το θυμόμαστε κάθε μέρα, αλλά συχνά το ξεχνάμε και νομίζουμε ότι η νύχτα θα διαρκέσει για πάντα. Κάτι τέτοιο όμως δεν πρόκειται να συμβεί, διότι τίποτα δεν διαρκεί για πάντα.
Έτσι λοιπόν, αν τα πράγματα σήμερα είναι καλά απολαύστε το, γιατί ούτε αυτό δεν θα διαρκέσει για πάντα. Αν τα πράγματα είναι άσχημα, μην στενοχωριέστε γιατί οι δυσκολίες είναι προσωρινές. Το γεγονός ότι έχετε προβλήματα αυτή τη στιγμή ή κάτι σας απασχολεί, δεν σημαίνει ότι δεν μπορείτε να χαμογελάτε. Κάθε στιγμή που περνά σας δίνει μια νέα αρχή και ένα νέο τέλος. Κάθε δευτερόλεπτο κερδίζετε μια δεύτερη ευκαιρία. Απλώς πρέπει να δέχεστε ό,τι σας προσφέρεται και να κάνετε το καλύτερο που μπορείτε (διαβάστε το βιβλίο που έγινε μπεστ σέλερ με τίτλο «Η τελευταία διάλεξη» του Randy Pausch).

3. Η στενοχώρια και η γκρίνια δεν αλλάζουν τίποτα.
Όσοι διαμαρτύρονται περισσότερο, καταφέρνουν τα λιγότερα. Είναι πάντα προτιμότερο να προσπαθείτε να κάνετε κάτι σπουδαίο και να αποτύχετε, παρά να μην κάνετε τίποτα και να πετύχετε. Αν δεν πετύχετε, δεν χάνετε τίποτα. Χαμένοι είστε όταν δεν κάνετε τίποτα αλλά παραπονιέστε γι’ αυτό. Αν πιστεύετε σε κάτι, συνεχίστε να προσπαθείτε. Μην αφήνετε τις σκιές του παρελθόντος να μαυρίσουν το παράθυρο που ανοίγεται στο μέλλον σας. Αν ξοδεύετε το σήμερα γκρινιάζοντας για το χθες, δεν θα κάνετε το αύριο πιο φωτεινό. Αντί γι’ αυτό αντιδράστε κι αφήστε όσα έχετε μάθει να σας βοηθήσουν να βελτιώσετε τον τρόπο που ζείτε. Κάντε αλλαγές και μην κοιτάξετε πίσω ποτέ.
Ανεξαρτήτως από το τι μπορεί να συμβεί μακροπρόθεσμα, να θυμάστε ότι η αληθινή ευτυχία έρχεται μόνο όταν σταματήσετε να διαμαρτύρεστε για τα προβλήματά σας και αρχίσετε να νιώθετε ευγνώμονες για όλα τα προβλήματα που δεν έχετε.

4. Τα σημάδια από τις πληγές σας είναι τα σύμβολα της δύναμής σας.
Ποτέ να μην ντρέπεστε για τα σημάδια που σας άφησε η ζωή. Μια ουλή σημαίνει ότι το πρόβλημα έφυγε και η πληγή έκλεισε. Σημαίνει ότι νικήσατε τον πόνο, πήρατε ένα μάθημα, γίνατε πιο δυνατοί και προχωρήσατε μπροστά. Μια ουλή είναι η μόνιμη επιβεβαίωση της νίκης σας και πρέπει να είστε υπερήφανοι. Μην την αφήνετε να σας κρατήσει όμηρο και να σας γεμίσει τη ζωή με φόβο. Δεν μπορείτε να εξαφανίσετε τα σημάδια, αλλά μπορείτε να αλλάξετε τον τρόπο αντίληψής σας. Μπορείτε να αρχίσετε να τα βλέπετε ως ένδειξη δύναμης και όχι πόνου.
O Πέρσης ποιητής και δάσκαλος θεολογίας και δικαίου Jalaluddin Rumi είπε κάποτε ότι η πληγή είναι το μέρος απ’ όπου μπαίνει το φως. Τίποτα δεν μας φέρνει πιο κοντά στην αλήθεια. Μέσα από τις δοκιμασίες αναδείχτηκαν οι δυνατότερες ψυχές. Οι πιο ισχυροί χαρακτήρες σε αυτόν τον υπέροχο κόσμο σφραγίστηκαν με σημάδια. Δείτε τα ως μια ένδειξη ότι πετύχατε, επιζήσατε και έχετε αυτά τα σημάδια να το αποδεικνύουν! Είναι μια ευκαιρία να γίνετε ακόμα πιο δυνατοί.

5. Κάθε μικρός αγώνας είναι ένα βήμα μπροστά.
Στη ζωή υπομονή δεν σημαίνει αναμονή. Είναι η ικανότητα να διατηρήσετε μια σωστή στάση ζωής ενώ κοπιάζετε αδιάκοπα για να πραγματοποιήσετε τα όνειρά σας γνωρίζοντας ότι η προσπάθεια αξίζει τον κόπο. Έτσι, αν έχετε αποφασίσει να προσπαθήσετε, αφιερώστε χρόνο και φτάστε μέχρι το τέλος. Διαφορετικά, δεν έχει νόημα να ξεκινήσετε. Αυτό σημαίνει ότι ίσως χρειαστεί να αλλάξετε τις ισορροπίες και τις ανέσεις σας για ένα διάστημα και ίσως ακόμη και τον τρόπο σκέψης σας σε κάποιες περιπτώσεις. Μπορεί ακόμα να χρειαστεί να σταματήσετε να τρώτε ή να κοιμάστε όπως είχατε συνηθίσει στο παρελθόν κι αυτή η κατάσταση να διαρκέσει για εβδομάδες. Σημαίνει ότι πρέπει να υπερβείτε τα όριά σας και να βρίσκεστε συνεχώς σε εγρήγορση. Σημαίνει ότι ίσως πρέπει να θυσιάσετε τις προσωπικές σας σχέσεις, να δεχτείτε λοιδορίες από τους συναδέλφους σας, ακόμα και να περάσετε πολύ χρόνο μόνοι σας. Η απομόνωση όμως είναι ένα δώρο που κάνει τα σπουδαία πράγματα να γίνουν αληθινά. Σας δίνει τον χώρο που χρειάζεστε για να δράσετε. Όλα τα υπόλοιπα είναι μια δοκιμασία για την αποφασιστικότητα και τη θέλησή σας.
Αν θέλετε κάτι πραγματικά, μπορείτε να το κάνετε παρά τις αποτυχίες, την απόρριψη και τις συνθήκες. Κάθε βήμα μπροστά θα σας κάνει να αισθάνεστε καλύτερα από οτιδήποτε άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Θα συνειδητοποιήσετε ότι ο αγώνας δεν είναι κάτι που βρίσκεται στον δρόμο σας, είναι ο δρόμος αυτός καθαυτός. Αξίζει όμως τον κόπο, γι’ αυτό αν σκοπεύετε να προσπαθήσετε φτάστε μέχρι το τέλος της διαδρομής. Δεν υπάρχει καλύτερο συναίσθημα στον κόσμο…δεν υπάρχει καλύτερο συναίσθημα από το να γνωρίζουμε τι σημαίνει να είσαι ζωντανός (από το βιβλίο «1.000 μικρά πράγματα που οι ευτυχισμένοι, επιτυχημένοι άνθρωποι κάνουν διαφορετικά», κεφάλαιο «Στόχος και επιτυχία», 1,000 Little Things Happy, Successful People Do Differently).

6. Η αρνητικότητα των άλλων ανθρώπων δεν είναι δικό σας πρόβλημα.
Όταν περιβάλλεστε από αρνητικότητα, εσείς να παραμείνετε θετικοί. Όταν οι άλλοι προσπαθούν να σας αποθαρρύνουν, χαμογελάστε. Είναι ένας εύκολος τρόπος για να διατηρήσετε τον ενθουσιασμό και την προσήλωσή σας. Όταν οι άνθρωποι γύρω σας φέρονται άσχημα, παραμείνετε ο εαυτός σας. Μην αφήσετε ποτέ τη δυσαρέσκεια κάποιου να αλλάξει αυτό που είστε. Μην παίρνετε τα πράγματα πολύ προσωπικά, ακόμα κι αν έτσι φαίνονται. Σπάνια η αιτία που οι άνθρωποι κάνουν πράγματα είστε εσείς. Η πραγματική αιτία συνήθως βρίσκεται σε αυτούς.
Πάνω απ’ όλα, μην αλλάξετε ποτέ μόνο και μόνο για να εντυπωσιάσετε κάποιον που σας λέει ότι δεν είστε αρκετά καλοί. Αλλάξτε γιατί έτσι θα γίνετε καλύτεροι άνθρωποι με πιο φωτεινό μέλλον. Οι άνθρωποι θα κάνουν κριτική ανεξαρτήτως από το τι πράξετε ή πόσο καλά θα το πράξετε. Να ενδιαφερθείτε για τον εαυτό σας πρώτα, προτού ενδιαφερθείτε για το τι σκέφτονται οι άλλοι. Αν πιστεύετε πολύ σε κάτι, μην φοβηθείτε να αγωνιστείτε γι’ αυτό. Η μεγαλύτερη δύναμη πηγάζει όταν υπερνικάτε αυτό που οι άλλοι θεωρούν αδύνατο.
Η αλήθεια είναι ότι ζούμε μονάχα μία φορά. Έτσι είναι τα πράγματα. Γι’ αυτό, κάντε ό,τι σας δίνει χαρά και συναναστραφείτε με ανθρώπους που σας κάνουν να χαμογελάτε συχνά.

7. Αυτό που είναι γραφτό να γίνει, θα γίνει.
Η αληθινή δύναμη έρχεται όταν υπάρχουν πολλοί λόγοι για να κλάψετε και να διαμαρτυρηθείτε, αλλά εσείς προτιμάτε να χαμογελάσετε και να εκτιμήσετε τη ζωή σας. Υπάρχουν κρυμμένες ευλογίες σε κάθε αγώνα που έχετε να αντιμετωπίσετε, αλλά θα πρέπει να ανοίξετε την καρδιά και το μυαλό σας για να τις δείτε. Δεν γίνεται να αναγκάσετε τα πράγματα να συμβούν βασανίζοντας τον εαυτό σας προσπαθώντας ξανά και ξανά. Κάποια στιγμή θα πρέπει να αφήσετε τις καταστάσεις να κυλήσουν μόνες τους και να συμβεί αυτό που είναι γραφτό.
Τελικά, αγαπώ τη ζωή μου σημαίνει εμπιστεύομαι τη διαίσθησή μου, αρπάζω τις ευκαιρίες, χάνω και βρίσκω την ευτυχία, φυλάω τις αναμνήσεις μου και μαθαίνω από τις εμπειρίες μου. Είναι ένα μακρύ ταξίδι και πρέπει να σταματήσετε να ανησυχείτε, να αναρωτιέστε και να αμφιβάλλετε σε κάθε σας βήμα. Χαμογελάστε όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά, ζήστε συνειδητά την κάθε στιγμή και απολαύστε τη ζωή σας όπως κι αν έρχεται. Μπορεί να μην φτάσετε ακριβώς εκεί που σκοπεύατε να πάτε, αλλά τελικά θα φτάσετε εκεί όπου θα έπρεπε να είστε (διαβάστε περισσότερα στο βιβλίο «Για μια νέα ζωή», A New Earth).

8. Το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε είναι να συνεχίσετε να προσπαθείτε.
Μην φοβάστε να κάνετε ξανά κάποια πράγματα – να προσπαθήσετε ξανά, να αγαπήσετε, να ζήσετε και να ονειρευτείτε. Μην αφήσετε ένα σκληρό μάθημα που σας έδωσε η ζωή να σκληρύνει και την καρδιά σας. Τα καλύτερα μαθήματα συχνά έρχονται μέσα από τις χειρότερες στιγμές και από τα χειρότερα λάθη. Υπάρχουν στιγμές που οτιδήποτε που θα μπορούσε να πάει στραβά όντως πηγαίνει στραβά και εσείς νιώθετε ότι θα κολλήσετε σε αυτό το αδιέξοδο για πάντα. Αυτό όμως δεν πρόκειται να συμβεί. Όταν φτάσετε σε σημείο να θέλετε να εγκαταλείψτε την προσπάθεια, να θυμάστε ότι συχνά τα πράγματα πρέπει να στραβώσουν πριν γίνουν έτσι όπως πρέπει. Μερικές φορές πρέπει να περάσετε τα χειρότερα για να βρείτε τα καλύτερα.
Η ζωή είναι σκληρή, είναι αλήθεια, εσείς όμως είστε πιο σκληροί. Βρείτε τη δύναμη να γελάτε κάθε μέρα. Βρείτε το θάρρος να αισθάνεστε διαφορετικά, αλλά όμορφα. Ψάξτε μέσα στην καρδιά σας και κάντε τους άλλους να χαμογελούν κι αυτοί. Μην αγχώνεστε για πράγματα που δεν μπορείτε να αλλάξετε. Ζήστε απλά και δώστε αγάπη απλόχερα, μιλήστε με ειλικρίνεια, εργαστείτε με όρεξη. Και ακόμα κι αν αποτύχετε κάπου, συνεχίστε να προσπαθείτε και να εξελίσσεστε.

https://www.filenades.gr

Σχέσεις - Σεξ

Υπάρχουν κάποιες καταστάσεις που όλοι λίγο ως πολύ τις γνωρίζουμε. Κάποιος καλός φίλος, συγγενής, συνάδελφος, γνωστός σε μια στιγμή ιδιαίτερα «άβολη» μας ζητάει να του κάνουμε μια χάρη. Μέσα μας αναθεματίζουμε -όχι τον άνθρωπο αλλά την κατάσταση- αλλά τι να κάνουμε, δεχόμαστε. Και καμιά φορά λέμε «ένα το κρατούμενο» και καταγράφουμε το συγκεκριμένο άνθρωπο σαν «λίγο φορτικό». Γιατί δεν λέμε όχι; Και έχει εντέλει σημασία να μπορούμε εύκολα να πούμε όχι;

Συνήθως δεν πρόκειται απλά για μερικές τυχαίες καταστάσεις που μας φέρνουν στη δυσάρεστη θέση να μην θέλουμε να κάνουμε κάτι και να μην μπορούμε να πούμε όχι. Συνήθως πρόκειται για στάση ζωής. Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται για τον τρόπο που έχουμε μάθει, επιλέξει, διαμορφώσει να σχετιζόμαστε με τους άλλους και για τον τρόπο με τον οποίο έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τον εαυτό μας μέσα από τα μάτια των άλλων. Όλοι θέλουν να τους αγαπούν οι άλλοι και να νιώθουν καλά μαζί τους. Για κάποιους όμως αυτό είναι τόσο επιτακτική ανάγκη ώστε να κάνουν –σχεδόν- τα πάντα για να κρατήσουν τους άλλους ευχαριστημένους και την σχέση ειρηνική. Όταν λένε «όχι» σε κάτι που τους ζητούν νιώθουν ότι διαταράσσουν αυτή την ειρήνη.

Για παράδειγμα η Μαρία, παντρεμένη 3 χρόνια με τον Δημήτρη. Από τότε που «επισημοποίησαν» τη σχέση τους, η μητέρα του, ζήτησε (ή μάλλον απαίτησε) να τρώνε κάθε Κυριακή μαζί της. Εκείνος, που σαν μοναχογιός της έχει αδυναμία, εξήγησε τότε στη Μαρία ότι επειδή μητέρα του είχε μείνει πρόσφατα χήρα τον είχε ανάγκη και ότι δεν ήθελε να την κάνει να νιώσει μόνη ή εγκαταλελειμμένη και ότι άλλωστε η μητέρα του είναι δεινή μαγείρισσα. Η Μαρία δέχτηκε χωρίς δεύτερη κουβέντα, δεν είχε λόγο να μην το κάνει και δεν ήθελε με κανένα τρόπο να στενοχωρήσει ούτε το Δημήτρη ούτε την καινούργια της πεθερά. Όταν όμως ένα-δυο χρόνια μετά, η συνήθεια αυτή είχε γίνει απαράβατος κανόνας και σχεδόν ποτέ δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι άλλο γιατί θα είχαν να υποστούν μούτρα και παρεξηγήσεις, σταμάτησε να το κάνει με την καρδιά της. Και παρόλο που στενοχωριέται και θάθελε να αλλάξει αυτό, δεν τολμάει να του «όχι, ας μην πάμε» ή «όχι, εγώ δεν θέλω να έρχομαι κάθε Κυριακή στη μητέρα σου». «Δεν θέλω να γίνω η στριμμένη νύφη ούτε να με θεωρήσει ο άντρας μου εγωίστρια κι έτσι συνεχίζω να πηγαίνω…»

Η Μαρία δεν είναι καμία παράξενη εξαίρεση. Είτε στην οικογένεια είτε στη δουλειά, με φίλους, συγγενείς, γείτονες, απλούς γνωστούς, φίλους φίλων, πολλοί από μας δεν τολμάμε να πούμε «όχι» για χάρη της οικογενειακής αρμονίας, της συναδελφικότητας, της αφοσίωσης στους φίλους, της καλής γειτονίας, της απλής ανθρώπινης συμπαράστασης.
Για να είμαστε δίκαιοι, οι άνθρωποι που δυσκολεύονται να πουν «όχι» συνήθως είναι πιο ευχάριστοι και πιο «εύκολοι» συνάνθρωποι. Είναι οι άνθρωποι που κάνουν πιο εύκολα συμβιβασμούς και υποχωρήσεις, που είναι δοτικοί, που σκέφτονται τους άλλους, που βοηθούν, που συντρέχουν, που διευκολύνουν καταστάσεις. Είναι αυτοί που συχνά δεν μετράνε την κούραση τους, δεν σκέφτονται τη βολή και την άνεση τους όταν κάποιος άλλος τους χρειάζεται. Ποιος λέει ότι οι άνθρωποι αυτοί θα έπρεπε, αντί για όλα αυτά, να ξέρουν να λένε «όχι» και να σκέφτονται πρώτα και πάνω απ’ όλα τον εαυτό τους;

Στο όνομα μιας λανθασμένα εννοούμενης «αυτοπεποίθησης» πολλές φορές εξυμνείται μια στάση ζωής εγωκεντρική, ιδιοτελής και αδιάφορη προς τους άλλους. Συναντάμε συχνά στην καθημερινότητα μας ανθρώπους που δίνουν την εντύπωση ότι βρίσκονται διαρκώς σε θέση άμυνας και που με μια συμπεριφορά οριακά αντικοινωνική λένε κατά βάση «όχι» σε όλους και όλα προκειμένου να διαφυλάξουν τα υποτιθέμενα όρια τους. Αυτοπεποίθηση όμως σημαίνει λιγότερο απ’ όλα άμυνα. Αντίθετα όσο περισσότερο γνωρίζει και νιώθει καλά και ασφαλής κάποιος με τον εαυτό του, τόσο πιο άνετα μπορεί να παίρνει και ασφαλώς να δίνει στους άλλους.
«Δεν ξέρω πώς έγινε ακριβώς, αλλά από μικρή έμαθα να προσφέρω στους άλλους, να προθυμοποιούμαι, να βοηθάω. Αυτό, όσο μεγαλώνω όλο και πιο πολύ χαίρομαι που το έχω. Υπάρχουν συνάδελφοι στη δουλειά που, επειδή είμαι πάντα πρόθυμη τόσο απέναντι στο κοινό όσο και στους συναδέλφους, με θεωρούν κορόιδο. Δεν είναι έτσι, το κάνω γιατί το θέλω και δεν θα μπορούσα να κάνω αλλιώς. Μπορεί να είναι επειδή θέλω να μ’ αγαπάνε, να έχουν καλή γνώμη για μένα; Είναι σίγουρα κι αυτό, και τι έγινε; Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά του νομίσματος κι αυτή, ναι, θα ήθελα λίγο να αλλάξει Αρκετές φορές ξεχνάω να μετρήσω τις δυνάμεις μου, τόσο τις σωματικές όσο και τις ψυχικές. Δυσκολεύομαι να πω όχι ακόμη κι όταν ξέρω ότι θα ζοριστώ πολύ και τελευταία το πλήρωσα με μια περιπέτεια υγείας, η οποία, όπως είπαν οι γιατροί, οφειλόταν σε υπερκόπωση…»

Αυτό που περιγράφει η Μάρα είναι χαρακτηριστικό για έναν άνθρωπο που προκειμένου να δυσαρεστήσει τους άλλους ξεπερνάει τα όρια ακόμη και της σωματικής του αντοχής. Η δυσκολία της δεν είναι το ότι δεν μπορεί να διαφυλάξει τα όρια της αλλά ότι δεν γνωρίζει και η ίδια πού βρίσκονται αυτά. Κι ενώ είναι πράγματι ένας πολύ δοτικός άνθρωπος λέει πολλές φορές «ναι» που δεν τα θέλει ή διαφορετικά, για να αρνηθεί, πρέπει να εφεύρει ένα σωρό ψεύτικες δικαιολογίες.
Αυτό μπορεί να αποβεί τροχοπέδη για τις σχέσεις γιατί μ’ αυτό τον τρόπο συσσωρεύει κανείς πίεση και θυμό. Στην πραγματικότητα έχουμε σχεδόν πάντα την δυνατότητα να αρνηθούμε, ρισκάροντας βέβαια ότι μπορεί να μην μείνουν απόλυτα ευχαριστημένοι από μας. Όταν όμως δεν καταφέρνουμε να πούμε όχι, νιώθουμε ότι οι άλλοι συνέχεια μας εξαναγκάζουν.

Γι’ αυτούς τους λόγους είναι σημαντικό να έχουμε την ικανότητα να πούμε «όχι» όταν χρειάζεται. Ορισμένα βασικά βήματα για να εξασκήσουμε την ικανότητα αυτή είναι:

-Να γνωρίσουμε εμείς καλύτερα τις επιθυμίες, τα όρια μας και αυτά που είναι για μας σημαντικά στη ζωή: τους ρυθμούς, τις αξίες, τις προτεραιότητες, τα γούστα μας. Όσο καλύτερα τα γνωρίζουμε, τόσο πιο σταθερά στεκόμαστε απέναντι στους άλλους και σ’ αυτά που αυτοί ζητούν, περιμένουν ή απαιτούν από μας.

-Να αντιμετωπίσουμε ρεαλιστικά τις πιθανές συνέπειες του «όχι» μας. Είναι πράγματι αλήθεια ότι θα «το πάρουν στραβά»; Και αν ναι, είναι πράγματι δική μας η ευθύνη; Πόση ευθύνη φέρουμε για τα συναισθήματα των άλλων; Το ζητούμενο δεν είναι η μη ανάληψη ευθύνης απέναντι στους άλλους αλλά η απαλλαγή από άχρηστες και επιβαρυντικές ενοχές. Όσα κομμάτια κι αν γίνουμε δεν θα καταφέρουμε ποτέ να είναι όλοι ευχαριστημένοι μαζί μας.

-Να εκφράσουμε τη δυσκολία στην οποία βρισκόμαστε. Ο άλλος μπορεί κάλλιστα να ξέρει ότι «δεν μου είναι εύκολο να σου πω όχι αλλά…» ή «φοβάμαι ότι θα θυμώσεις αν αρνηθώ…». Μ’ αυτό τον τρόπο γινόμαστε περισσότερο «σύμμαχοι» με τον άλλο κι επιπλέον δεν τον σοκάρουμε με ένα απότομο «όχι».

-Να εξηγηθούμε σωστά. Σ’ αυτό δεν βοηθούν οι πολλές (και συχνά ψεύτικες) δικαιολογίες. Αν όμως «δομήσουμε» τις εξηγήσεις μας βοηθάμε τον άλλο να καταλάβει καλύτερα τους λόγους της άρνησης μας.

Βοηθάει να 1)ξαναδιατυπώσουμε το αίτημα και 2)εξηγήσουμε τι σημαίνει αυτό για μας. Π.χ. «Μου έδωσες αυτά τα ντοσιέ να τα κοιτάξω και να τα τακτοποιήσω εγώ αλλά είναι πάρα πολλή δουλειά και θα μείνει πίσω η άλλη δουλειά που έχω αναλάβει.»

-Να επανέρθουμε στην απάντηση που ήδη δώσαμε αν το έχουμε μετανιώσει. Αυτό δεν είναι ούτε ένδειξη αγένειας ούτε αναξιοπιστίας. Δείχνει αντίθετα ότι υπολογίζουμε και σεβόμαστε τη σχέση και αυτόν που έχουμε απέναντι μας: « Μου ζήτησες αυτό και σου είπα ναι, αλλά τελικά το σκέφτηκα και νομίζω ότι δεν με βολεύει καθόλου, δεν νομίζω ότι θα τα καταφέρω.»

-Να σεβαστούμε αλλά να μην ενδώσουμε στα «επιχειρήματα» του άλλου. Μερικοί άνθρωποι γίνονται φορτικοί όταν δέχονται μια άρνηση και αρχίζουν τα χειριστικά επιχειρήματα, π. χ. «εγώ θα το έκανα για σένα» στα οποία δεν είναι εύκολο να μην καμφθεί κανείς. Κι όμως σ’ αυτούς ειδικά τους ανθρώπους, τους «μαέστρους του χειρισμού» είναι σημαντικό να βρούμε τρόπους να μην ενδίδουμε. Μπορούμε να μείνουμε φιλικοί αλλά ανένδοτοι: «σε πιστεύω ότι θα το έκανες για μένα, και θα το έκανα ίσως κι εγώ σε κάποια άλλη στιγμή, τώρα όμως πραγματικά δεν μπορώ.»

- Και φυσικά να αναγνωρίσουμε και στο μέλλον να αποφεύγουμε τους ανθρώπους που ένα «όχι» μας τους μετατρέπει σε χρόνια παρεξηγημένους, αντίπαλους, εχθρούς.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι γυναίκες είναι αυτές που έχουν την μεγαλύτερη δυσκολία να πουν «όχι», να δυσαρεστήσουν τους άλλους, να δειχτούν εγωίστριες. Μαθημένες από μικρές να αφουγκράζονται τις ανάγκες και τα συναισθήματα των γύρω τους και να παίρνουν το ρόλο του ειρηνευτή και του διαμεσολαβητή για να διασφαλίσουν την αρμονία στις σχέσεις, πολύ συχνά αναπτύσσουν την «ικανότητα» να λένε αυτόματα «ναι» σε ό,τι τους ζητήσουν Οι άντρες από την άλλη, μαθημένοι να αντέχουν περισσότερο τις συγκρούσεις και τις δυσαρμονίες στις σχέσεις, δεν διστάζουν τόσο πολύ να εκφράσουν αυτό που θέλουν ή δεν θέλουν, αυτό που τους δυσαρεστεί και τους δυσκολεύει. Μόνο που για τις γυναίκες πολύ συχνά αυτή τους η «ικανότητα» αποβαίνει με τον καιρό βάρος που τις πιέζει αβάσταχτα και που εντέλει, αντίθετα με τον αρχικό σκοπό, επιδρά αρνητικά τόσο στις ίδιες όσο και στις σχέσεις τους.

https://www.filenades.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.