Ιανουαρίου 23, 2022

Σχέσεις - Σεξ

Αφιερωμένο εξαιρετικά στους μπαμπάδες της νέας εποχής,που έσπασαν το στερεότυπο του αυστηρού, επικριτικού και απόμακρου πατέρα και στηρίζουν τους γιους και τις θυγατέρες τους με τρυφερότητα, στοργή και συναισθηματική γενναιοδωρία!


Άκουσέ με γιε μου

Σου μιλάω την ώρα που κοιμάσαι, με τη μικροσκοπική σου γροθιά χωμένη κάτω από το μάγουλό σου και τις ξανθές μπούκλες σου κολλημένες στο ιδρωμένο μέτωπό σου. Γλίστρησα σαν κλέφτης στο δωμάτιό σου. Λίγα λεπτά νωρίτερα, καθώς καθόμουν και διάβαζα την εφημερίδα μου στη βιβλιοθήκη, με πλημμύρισε ένα κύμα τύψεων. Γεμάτος ενοχές έτρεξα στο προσκεφάλι σου.

Να τι σκεφτόμουν γιε μου: ήμουν αυστηρός απέναντί σου. Σε μάλωσα την ώρα που ετοιμαζόσουν για το σχολείο, επειδή έπλυνες βιαστικά το πρόσωπό σου. Σε κατσάδιασα επειδή δεν καθάρισες σχολαστικά τα παπούτσια σου. Σου έβαλα τις φωνές επειδή έριξες μερικά από τα πράγματά σου στο πάτωμα.

Στο πρωϊνό σε μάλωσα πάλι για διάφορα. Εφτυνες το φαγητό σου και λέρωνες το τραπεζομάντηλο. Ακουμπούσες τους αγκώνες σου στο τραπέζι, έβαζες πολύ βούτυρο στο ψωμί σου. Κι όταν, καθώς άρχιζες να παίζεις με τα παιχνίδια σου κι εγώ ετοιμαζόμουν να φύγω για τη δουλειά, γύρισες και μου κούνησες το χέρι λέγοντας “γειά σου μπαμπάκα“, εγώ σκυθρωπά σου απάντησα: “Μην καμπουριάζεις!”.

 


Η ίδια ιστορία συνεχίστηκε και το βράδυ. Καθώς πλησίαζα στο σπίτι μας, σε παρακολουθούσα να παίζεις με τους βόλους σου πεσμένος στα τέσσερα. Υπήρχαν τρύπες στις κάλτσες σου. Σε ταπείνωσα μπροστά στους φίλους σου όταν σου ζήτησα να με ακολουθήσεις αμέσως στο σπίτι. Οι κάλτσες κοστίζουν κι αν ήσουν αναγκασμένος να πληρώσεις γι΄ αυτές, τότε θα ήσουν πιο προσεκτικός! Σκέψου γιε μου να το ακούς αυτό από τον πατέρα σου!

Λίγο αργότερα, καθώς διάβαζα στη βιβλιοθήκη, ήρθες μέσα δειλά, μ΄ ένα πληγωμένο βλέμμα στα μάτια σου. Οταν σε κοίταξα πάνω από την εφημερίδα μου ενοχλημένος για τη διακοπή, εσύ δίστασες. “Τι θέλεις;” ρώτησα ανυπόμονα. Δεν είπες τίποτα, μόνο έτρεξες με ασυγκράτητη ορμή προς το μέρος μου, τύλιξες τα χέρια σου γύρω από το λαιμό μου, με φίλησες και τα μικρά σου χέρια με αγκάλιασαν σφιχτά, με μια στοργή πηγαία και θεϊκή, που η αδιαφορία μου δεν κατάφερε να σβήσει. Και μετά έφυγες και ανέβηκες τρέχοντας τη σκάλα.

Γιε μου, λίγα λεπτά αργότερα η εφημερίδα γλίστρησε από τα χέρια μου. Ο τρόμος με κατέκλυσε. Πού με οδηγούσε η συνήθεια; Αυτή μου η συνήθεια να βρίσκω λάθη, να κατακρίνω, να επιπλήττω, αυτή είναι η ανταμοιβή σου που είσαι ένα μικρό αγόρι. Δεν είναι πως δεν σ΄αγαπώ, είναι που έχω μεγάλες προσδοκίες από την παιδική σου ηλικία. Σε κρίνω με γνώμονα τα δικά μου χρόνια.

Και υπάρχουν τόσο αληθινά καλά κι ευγενικά στοιχεία πάνω σου. Η καρδούλα σου είναι μεγάλη και λαμπερή σαν την αυγή που χαράζει πέρα από τους λόφους. Γι΄ αυτό έτρεξες να μ΄ αγκαλιάσεις και να με καληνυχτίσεις μ΄ ένα φιλί. Τίποτε άλλο δεν έχει σημασία απόψε. Ηρθα στο προσκεφάλι σου μέσα στο σκοτάδι και γονάτισα δίπλα σου ντροπιασμένος.


Πώς να εξιλεωθώ; Ξέρω πως δεν θα καταλάβαινες τίποτα απ΄όλα αυτά αν σου ΄λεγα όταν ήσουν ξύπνιος. Από αύριο θα γίνω ένας αληθινός μπαμπάκας! Θα γίνω φίλος σου και θα υποφέρω όταν υποφέρεις, θα γελάω όταν γελάς. Θα δαγκώνω τη γλώσσα μου κάθε φορά που έρχονται στα χείλη μου λόγια γεμάτα ανυπομονησία. Θα επαναλαμβάνω στον εαυτό μου μέχρι να το εμπεδώσω: “Είναι απλά ένα μικρό παιδί, είναι απλά ένα μικρό αγόρι!”.

Φοβάμαι πως με τη φαντασία μου σ΄ έβλεπα σαν άντρα. Κι όμως, όπως σε βλέπω τώρα γιε μου κουλουριασμένο κι αποκαμωμένο στο κρεβατάκι σου, συνειδητοποιώ πως είσαι ακόμα μωρό. Χτες ακόμα ήταν που βρισκόσουν στην αγκαλιά της μητέρας σου, με το κεφαλάκι σου γερμένο στον ώμο της. Απαιτούσα πολλά, πάρα πολλά.

 Από το βιβλίο του Dale Carnegie, How to enjoy your life and your job, (Pocket, 1990). Στο β΄μέρος του βιβλίου ο Carnegie αναδημοσιεύει το παραπάνω κείμενο, που έγραψε ο δημοσιογράφος G. Livingstone Lard για το αμερικάνικο περιοδικό People’s Home Journal και το οποίο αναδημοσιεύτηκε στο Reader’ s Digest και σε δεκάδες άλλα έντυπα. Το βιβλίο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Λιβάνη με τον τίτλο Πώς να απολαμβάνετε τη ζωή και τη δουλειά σας.

Mάλιστα με αφορμή το παραπάνω κείμενο, ο Carnegie σχολιάζει χαρακτηριστικά: “Αντί να καταδικάζουμε τους ανθρώπους, ας προσπαθήσουμε να τους καταλαβαίνουμε. Ας προσπαθήσουμε να ανακαλύψουμε γιατί έπραξαν όπως έπραξαν. Είναι πολύ πιο αποτελεσματικό και έξυπνο από την κριτική. Ταυτόχρονα γεννάει συμπάθεια, επιείκεια και καλοσύνη. Το να γνωρίζεις τα πάντα σημαίνει να συγχωρείς τα πάντα..Μην κριτικάρετε, μην καταδικάζετε, μην παραπονιέστε!”.

https://newagemama.com

Σχέσεις - Σεξ

Έχω τη βεβαιότητα πως το lifestyle έχει κάνει μεγάλη ζημιά στις γυναίκες. Παρουσιάζει μια εικόνα της μητρότητας και της οικογένειας τόσο εκτός πραγματικότητας, που καταλήγεις να νιώθεις ενοχές που είσαι φυσιολογικός άνθρωπος: Θέλεις χρόνο να ξεφορτωθείς τα κιλά της εγκυμοσύνης, το σπίτι σου είναι μονίμως άνω κάτω, εσύ δεν έχεις το χαμόγελο της colgate, δεν έχεις φορέσει ένα ρούχο της προκοπής για να κυκλοφορήσεις βράδυ εδώ και αιώνες, το να βοηθάς τα παιδιά για τα μαθήματα του σχολείου είναι σκέτη αγγαρεία και, ναι, έρχονται στιγμές απόγνωσης που λαχταράς να μην κάνεις τίποτα (αλλά δεν μπορείς).

Το κείμενο της Rachel Martin που ακολουθεί, σε εξαιρετική μετάφραση της φίλης Signora Alba, μου άρεσε γιατί βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Μιλά για την πραγματική ζωή, για τις ανεκπλήρωτες προσδοκίες, για τις δυσκολίες που όλες συναντούμε καθημερινά.

Στέκεται και στην ομορφιά, την ευγνωμοσύνη, τον πλούτο των συναισθημάτων, την ικανοποίηση. Αυτή την υπέροχη ικανοποίηση που νιώθει μια γυναίκα που δυναμώνει κι αυτή και τα παιδιά της μέσα από το καθημερινό βίωμα της οικογένειας, μέσα από το πέρασμα από το “εγώ” στο “εμείς”:


1. Το σπίτι σου δεν αντικατοπτρίζει την ποιότητά σου ως γονιού. Ξέρεις τι εννοώ. Είναι 2.28 το μεσημέρι, κάποιος χτυπάει την πόρτα και το σπίτι σου δεν είναι σε άψογη κατάσταση. Άνοιξε την πόρτα. Καλωσόρισε τους φίλους σου. Μην ζητήσεις συγγνώμη για την ακαταστασία. Δείξ’ τους πως είσαι αληθινή. Και θυμήσου πως το σπίτι σου δεν αντικατοπτρίζει την αξία σου ως γονιού. Είναι απλά ένα σπίτι -μεγάλο, μικρό, νοικοκυρεμένο, ακατάστατο, συμμαζεμένο, οργανωμένο, οτιδήποτε – δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είσαι εσύ – που είσαι μαμά, διδάσκεις και αγαπάς τα παιδιά σου.

2. Μερικές φορές χρειάζεται να διαβάσεις το ίδιο βιβλίο ξανά και ξανά. Ή να διδάξεις την ίδια αλήθεια ξανά και ξανά. Ή να ασχοληθείς πάλι με την ίδια αταξία. Ή να πλύνεις τα πιάτα (χα!) ξανά. Η επανάληψη είναι κομμάτι της ανατροφής ενός παιδιού και είναι απαραίτητη. Για παράδειγμα, το διάβασμα ενός βιβλίου. Τα παιδιά έχουν ανάγκη ν’ ακούν την ίδια ιστορία ξανά και ξανά – έτσι αναγνωρίζουν τις διάφορες λεπτομέρειές της και μαθαίνουν. Κι εσύ; Απλά πρόσθεσε κι αυτό το βιβλίο στη λίστα των βιβλίων που ξέρεις απ’ έξω κι ανακατωτά. Και τα θέματα πειθαρχίας; Κι αυτά ενέχουν προσπάθεια. Μην τα παρατάς. Απλά συνέχισε.

3. Έκρηξη οργής μέσα σε μαγαζί. Είναι μες στο πρόγραμμα. Τις προάλλες που ήμουν σ’ ένα μαγαζί ήμουν μάρτυρας μιας τέτοιας έκρηξης. Το παιδί τσίριζε, ούρλιαζε, ένα κλασικό ξέσπασμα οργής ενός 4χρονου. Και η μαμά; Σφίγγοντας τα δόντια της, με ήρεμες κινήσεις, έβαλε πίσω στη θέση του το καρότσι για τα ψώνια και έδεσε το παιδί στο καθισματάκι του. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν «Έτσι μπράβο, μανούλα, ψηλά το κεφάλι». Όλοι ξέρουμε ότι αυτά τα ξεσπάσματα συμβαίνουν. Κι όταν συμβούν, μην κατακρίνετε. Δώστε κουράγιο.


4. Θα είσαι κουρασμένη. Θέλετε να μπω σε λεπτομέρειες; Μάλλον όχι. Αρπάξτε τον καφέ ή το τσάι σας ή το δυναμωτικό ποτό σας ή ό,τι χρειάζεστε τελοσπάντων και συνεχίστε! Μπράβο σας, μανούλες. Θα τα καταφέρετε.

5. Κάποιες μέρες θα είναι βαρετές. Άλλες φυσιολογικές. Άλλες δύσκολες. Κι άλλες εκπληκτικές. Η μητρότητα είναι ένα συνεχές συναισθηματικό σκαμπανέβασμα όπως μια διαδρομή στο τρενάκι του λούνα παρκ. Κι όλα αυτά τα συναισθήματα μπορεί να χωρέσουν μέσα σε μια μόνο μέρα. Μπορεί να ξεκινήσεις νιώθοντας πως είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου κι ύστερα να σου τραβήξουν το χαλί κάτω από τα πόδια στις 8.34 το πρωί και να θες να καλέσεις ενισχύσεις. Όπως και το σπίτι σου, έτσι και αυτές οι μέρες δεν σε χαρακτηρίζουν ως γονιό. Η αέναη κίνηση είναι αυτή που έχει σημασία. Και η αγάπη προς τα παιδιά σου.

6. Τα παιδιά αρρωσταίνουν. Έτσι απλά. Αφιερωμένο ειδικά σε σας τις νέες μαμάδες. Τα παιδιά μας αρρωσταίνουν. Απλά συμβαίνει, κι όταν συμβεί, αντιμετωπίστε το. Σας το λέω όμως, – είναι τέχνη να φροντίζεις ένα δίχρονο που ξερνοβολάει προς πάσα κατεύθυνση, ή να μείνεις ξύπνια όλο το βράδυ επειδή πονάει το αυτί του ή να περιμένεις στον γιατρό και να αγωνιάς για τη διάγνωση. Τα παιδιά αρρωσταίνουν. Απλώς αυτό δεν είναι το διασκεδαστικό κομμάτι στη ζωή ενός γονιού.

7. Λιγότερα πράγματα ίσον λιγότερο άγχος. Όσο περισσότερα έχεις, με τόσα παραπάνω έχεις να καταπιαστείς. Όσο πιο απασχολημένη είσαι, τόσο περισσότερο θα νιώθεις πως τρέχεις σαν την παλαβή και θα αδειάζεις. Ξεσκαρτάρισε τη σαβούρα – αυτό είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις- συνέχεια ξεφορτώσου πράγματα. Και έτσι τα παιδιά μας μαθαίνουν κιόλας να μην βυθίζονται σ’ έναν «όσο περισσότερα, τόσο καλύτερα» τρόπο ζωής.

8. Θα κάνεις λάθη. Όπως κι εγώ. Αρχικά είχα ανεβάσει το ποστ χωρίς τον αριθμό 8 (αυτά παθαίνω επειδή δεν τσεκάρω τη σειρά). Αλλά ξέρεις κάτι; Λάθη γίνονται. Δεν μας καθορίζουν. Μαθαίνουμε από αυτά, συνεχίζουμε και προσπαθούμε να το κάνουμε καλύτερα την επόμενη φορά. Η τελειότητα δεν υπάρχει. Μόνο η πραγματικότητα υπάρχει.

9. Τα πλυντήρια δεν θα τελειώσουν ποτέ. Ναι. Το ‘χεις στη λίστα σου, αλλά όπως όλοι ξέρουμε, τα 18 δευτερόλεπτα που δεν θα έχεις άπλυτο ρούχο τελειώνουν γρήγορα. Απλά και καθημερινά, όπως παίρνεις ανάσες, έτσι θα βάζεις πλυντήρια. Και απόλαυσε αυτά τα 18 δευτερόλεπτα που έχεις στη διάθεσή σου. Κι αυτό καλό είναι.

10. Πέσε στο επίπεδό τους. Κοίταξέ τα στα μάτια όταν σου μιλάνε. Μάθε να αγαπάς ό,τι αγαπάνε. Στον σημερινό κόσμο όπου όλα γίνονται τόσο γρήγορα και όλοι επικοινωνούν μέσω Twitter, Instagram ή Facebook είναι εύκολο να χάσουμε την τέχνη του να κοιτάμε και να επικοινωνούμε άμεσα με εκείνους που αγαπάμε. Δημιούργησε στιγμές μακριά από τον κοινωνικό θόρυβο έτσι ώστε εσύ και τα παιδιά σου να βρείτε το χώρο σας μέσα σε όλη αυτή τη «φασαρία».

11. Τα μπιμπερό θα στάξουν. Τα παιχνίδια θα σπάσουν. Αυτά τα πράγματα δεν έχουν σημασία. Αυτά δεν θα τα θυμάσαι προς το τέλος της ζωής σου. Θυμάμαι αμυδρά κάνα δυο παιχνίδια από όταν ήμουν μικρή – το κομπιουτεράκι κ. Κουκουβάγια, μια Μπάρμπι που είχε ένα χρυσό συνολάκι, τα LEGO μου κι ένα μικρό αρμόνιο. Ξέρετε όμως τι θυμάμαι σαν να ‘ταν χθες; Όταν πηγαίναμε στη λίμνη για ψάρεμα όλη η οικογένεια. Όταν έβλεπα το Παγωμένο Παλάτι ένα κρύο χειμωνιάτικο πρωινό στη Μινεσότα. Όταν έπαιζα χαρτιά με την οικογένειά μου. Όταν έκανα ποδήλατο. Όταν έπαιζα κυνηγητό στην αυλή. Τα μικρά απλά πράγματα.

12. Μην αγχώνεστε αν δεν απολαμβάνετε την κάθε στιγμή. Δώστε στον εαυτό σας άφεση αμαρτιών. Αναφερόμενη ξανά στο σημείο «τα παιδιά αρρωσταίνουν» – υπάρχουν στιγμές στη ζωή όπου οι μικρές στιγμές δεν είναι και οι καλύτερες. Μην αγχώνεστε. Αντί γι’ αυτό, να είστε ευγνώμονες για τις στιγμές που είναι «κρυμμένες» μέσα στην καθημερινότητα. Και που συχνά έρχονται εκεί που δεν το περιμένουμε -είναι οι στιγμές που θα σου πουν «είσαι η καλύτερη μαμά» αφού τους έχει κόψει σε τρίγωνα το σάντουιτς με το φυστικοβούτυρο και τη μαρμελάδα και τους έχεις δώσει το γάλα. Οι στιγμές έχουν σημασία, αλλά δεν χρειάζεται να «γευτούμε» όλες τις στιγμές. Κατέγραψε τις καλές στιγμές για να τις θυμάσαι.

13. Δεν υπάρχει σούπερ-μαμά. Υπάρχει μόνο η συνηθισμένη μαμά. Κι αυτή η μαμά είναι γενναία, επίμονη, αστεία, τρελή, ενθουσιασμένη, κουρασμένη, δοτική, γεμάτη ελπίδα και αγάπη, που αντιμετωπίζει προκλήσεις, δουλεύει, είναι εξαντλημένη, που αγαπά τη ζωή, τα παιδιά και είναι εκπληκτική. Οι αληθινές μαμάδες είναι εκπληκτικές. Οι συνηθισμένες μαμάδες είναι εκπληκτικές. Εσύ, η μαμά που αγαπάς και δίνεις και φροντίζεις τα παιδιά σου, είσαι υπέροχη απλά και μόνο επειδή είσαι μαμά. Να θυμάστε, όπως ακριβώς γράφω και στο βιβλίο μου, το να είσαι μαμά είναι αρκετό.

https://newagemama.com

Σχέσεις - Σεξ

Ελληνίδα σκηνοθέτις βραβεύεται για ντοκιμαντέρ με θέμα την κλειτοριδεκτομή.Έξι χιλιάδες νεαρά κορίτσια και γυναίκες, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, υποβάλλονται καθημερινά σε ακρωτηριασμό των εξωτερικών γεννητικών τους οργάνων

. Κι ενώ σε αρκετές χώρες του Δυτικού κόσμου έχει απαγορευτεί μέσω νομοθεσίας η βάρβαρη αυτή πρακτική, ωστόσο συνεχίζει να εφαρμόζεται όχι μόνο στα κράτη που θεωρούν την κλειτοριδεκτομή μέρος της πολιτιστικής τους κληρονομιάς, αλλά και στη Δύση σε κοινότητες μεταναστών από αφρικανικές χώρες. Αυτό το θέμα προσπαθεί να αναδείξει μέσα από το ντοκιμαντέρ της με τίτλο "Bref", η Χριστίνα Πιτούλη.

Η 28χρονη σκηνοθέτις, η οποία σπούδασε δημοσιογραφία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Βαρκελώνη, κατέγραψε μαρτυρίες γυναικών και ανδρών από την Αφρική που ζουν στην Ισπανία. Το "Bref" προβλήθηκε σε αρκετά διεθνή φεστιβάλ αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές και πριν από λίγες ημέρες βραβεύτηκε ως το καλύτερο ντοκιμαντέρ στην κατηγορία "Δικαιώματα των Γυναικών" όπου διαγωνιζόταν, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μάλαγα.

Πώς αποφασίσατε να κάνετε ένα ντοκιμαντέρ με θέμα την κλειτοριδεκτομή;

Η ταινία προέκυψε από τη συνεργασία μου με τη ΜΚΟ "Γιατροί του Κόσμου". Η οργάνωση αυτή ανάμεσα σε άλλες δραστηριότητές της, κάνει προσπάθειες ευαισθητοποίησης μεταναστών από την Αφρική γύρω από το θέμα της κλειτοριδεκτομής, ενημερώνοντάς τους για τις επιπτώσεις της πρακτικής στην υγεία. Εμένα το ζήτημα της κλειτοριδεκτομής με ενδιέφερε ιδιαίτερα, ως σκηνοθέτη και ως γυναίκα. Μετά από συζητήσεις μας, μου ζήτησαν να κάνω ένα ντοκιμαντέρ που θα τους βοηθούσε στο έργο τους, πράγμα που για μένα ήταν μεγάλη ευθύνη. Αποφάσισα ότι δεν ήθελα να κάνω μια ταινία όπου Δυτικοί θα έδιναν συμβουλές σε Αφρικανούς, καθώς αυτό πολλές φορές φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα, αλλά να δώσω το λόγο σε ανθρώπους που έχουν άμεση σχέση με την πρακτική, που είναι μέρος της κουλτούρας τους. Μέσα από τις εμπειρίες και τις γνώμες των πρωταγωνιστών του "Bref" αποκαλύπτεται στην ταινία η πολυπλοκότητα του ζητήματος, οι παράγοντες που το κάνουν να είναι τόσο ανθεκτικό ακόμα και σήμερα, καθώς και οι λόγοι που κάνουν την αντιμετώπισή του απαραίτητη.

Πόσο εύκολο ήταν να βρείτε γυναίκες και άνδρες να μιλήσουν για αυτό το θέμα μπροστά στην κάμερα;

Ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι της ταινίας. Είναι ένα θέμα που εκτός από πολύ προσωπικό, είναι και πολύ μεγάλο ταμπού. Ο κόσμος δεν συζητάει γι'αυτό, σχεδόν ποτέ. Οπότε χρειάστηκε πολλή προσπάθεια για να κάνω επαφές, να αποκτήσω οικειότητα και σιγουριά ώστε να ανοίξω συζήτηση γύρω από αυτό το θέμα.

Δεν υπήρξε ντροπή από μέρους τους να μιλήσουν για ένα τέτοιο θέμα;

Υπήρξε συστολή εκ μέρους κάποιων, και εκ μέρος άλλων άρνηση, όπως είναι φυσικό. Αυτοί όμως που μου μίλησαν, όταν έφθασε η στιγμή να το κάνουν, νομίζω πως ένιωθαν πια απόλυτα άνετα μαζί μου και η συζήτηση έγινε με μεγάλη ευκολία. Ήταν σημαντικό για εμένα να νιώσουν σίγουροι για το ότι θα τους σεβόμουν και θα τους άκουγα ό,τι κι αν είχαν να πουν.

Υπήρξε κάποια μαρτυρία που σας συγκλόνισε;

Όλες τους για μένα ήταν συγκλονιστικές, και δεν το λέω διπλωματικά. Και μάλιστα, ακόμα και αυτές που τελικά δεν έγιναν μέρος της ταινίας...Αν ήταν να ξεχωρίσω κάποιες, κυρίως ως σκηνοθέτις, θα διάλεγα δύο. Τη μαρτυρία της Μάμα, της κοπέλας που ανοίγει και κλείνει την ταινία. Ο τρόπος με τον οποίο η Μάμα μου διηγήθηκε την εμπειρία της, ήταν για μένα από τις πιο συγκινητικές στιγμές που έζησα κάνοντας την ταινία. Και η άλλη είναι η μαρτυρία ενός από τους δύο άνδρες, του Μπάμπα. Όταν τον ρώτησα αν πιστεύει πως μια γυναίκα μπορεί να είναι πιστή αν δεν είναι κομμένη, χρειάστηκε πολύ χρόνο για να απαντήσει. Πολύ σιωπή, πολλές μισές λέξεις, φάνηκε ότι το σκεφτόταν για πρώτη φορά. Και σαν αποτέλεσμα κάποιας δύσκολης μαθηματικής πράξης, κατέληξε στο να πει κάτι απόλυτα λογικό για εμάς, αλλά πολύ ριζοσπαστικό για τη δική του κουλτούρα...

 

Ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίσατε στα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ;

Κάποιες από τις δυσκολίες ήταν η πίεση χρόνου, λόγω deadline και κάποια προβλήματα που είχα σε κάποια φάση του γυρίσματος με τον εξοπλισμό. Το «Bref» είναι μια ταινία φοβερά χαμηλού προϋπολογισμού και την έκανα με τη βοήθεια φίλων και συνεργατών που μου παρείχαν τον εξοπλισμό και τη στήριξή τους.

Ποια είναι η άποψη των γυναικών που μιλούν στο ντοκιμαντέρ για την κλειτοριδεκτομή; Υπάρχουν και αυτές που το βλέπουν θετικά;

Φυσικά! Ακόμα και στην Ισπανία υπάρχουν πάρα πολλές γυναίκες που συνεχίζουν να υποστηρίζουν την πρακτική. Αυτές είναι συνήθως γυναίκες που δεν έρχονται σε επαφή με κόσμο εκτός της Αφρικής κοινότητας, πολλές δεν μιλούν καν τη γλώσσα, δεν έχουν λάβει πληροφόρηση. Ή αν το έχουν κάνει, δεν έχουν καταφέρει να αμφισβητήσουν όλα όσα ήξεραν και πίστευαν σε όλη τους τη ζωή. Αυτές οι γυναίκες θεωρούν απαραίτητο να στείλουν τις κόρες τους στην Αφρική όταν φτάσουν στην κατάλληλη ηλικία για να τις ακρωτηριάσουν, ώστε να τους εξασφαλίσουν ένα καλό μέλλον στην πατρίδα τους. Και επειδή στην Ισπανία αυτό είναι παράνομο, τα κορίτσια συνήθως δε γυρνάνε ποτέ. Αυτές οι γυναίκες δεν είναι κακές μητέρες φυσικά, ούτε ανόητες. Κάνουν αυτό που έχουν μάθει πως είναι καλύτερο. Άλλες γυναίκες όμως, ερχόμενες στην Ισπανία ανακάλυψαν ότι υπάρχουν γυναίκες που δεν είναι κομμένες, ότι η κλειτορίδα δεν αποτελεί θανάσιμη απειλή και ότι η αιμορραγία δεν προκαλείται από τα κακά πνεύματα. Κάποιες από αυτές τις γυναίκες λοιπόν, αναθεώρησαν όσα ήξεραν και προσπαθούν να πάρουν διαφορετικές αποφάσεις για το μέλλον των κοριτσιών τους, έχοντας όμως να αντιμετωπίσουν πολλά κοινωνικά εμπόδια. Στο "Bref" μίλησαν γυναίκες που είναι εναντίον και γυναίκες που είναι υπέρ. Άνδρες που το υποστηρίζουν και άνδρες που έχουν αλλάξει γνώμη. Όλες αυτές οι φωνές υπάρχουν, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, και ήθελα πολύ να είναι όλες παρούσες στην ταινία.

Στην Ισπανία πραγματοποιείται στα νέα κορίτσια κλειτοριδεκτομή;

Είναι δύσκολο να απαντήσει κανείς με σιγουριά. Εδώ και δέκα χρόνια απαγορεύεται από τη νομοθεσία, και την περασμένη μόλις χρονιά τιμωρήθηκαν για πρώτη φορά από το νόμο δύο γονείς από το Μάλι για τον ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων των δύο κορών τους. Το πιο συχνό φαινόμενο είναι να στέλνουν οι οικογένειες τις μικρές πίσω στην Αφρική για διακοπές, όταν φθάσουν στην κατάλληλη ηλικία, και εκεί να τους κάνουν κλειτοριδεκτομή όπως επιβάλλεται. Οι περισσότεροι από τους Αφρικανούς μετανάστες εδώ ζουν με το όνειρο να γυρίσουν πίσω. Οπότε, πρέπει να εξασφαλίσουν στις κόρες τους ένα σίγουρο μέλλον εκεί, ακρωτηριάζοντάς τες. Παράλληλα όμως με τη νομοθεσία, στην Ισπανία εφαρμόζεται ένα πρωτόκολλο πρόληψης: αν ο δάσκαλος μάθει ότι μαθήτριες σε ηλικία ρίσκου από χώρες της υποσαχάριας Αφρικής πρόκειται να πάνε για διακοπές στις χώρες τους, υποχρεούται να ενημερώσει την κοινωνική υπηρεσία πρόνοιας. Αυτή κανονίζει να εξεταστούν οι μικρές από παιδίατρο για να δει αν είναι ήδη ακρωτηριασμένες ή όχι. Αν δεν είναι, οι γονείς πρέπει να υπογράψουν ότι δε θα τις ακρωτηριάσουν στις διακοπές. Όταν γυρίσουν, ο παιδίατρος εξετάζει εκ νέου τις μικρές για να δει αν όλα είναι εντάξει. Αν ανακαλύψει ότι έχουν κοπεί, αυτομάτως οι κηδεμόνες αντιμετωπίζουν κατηγορίες κακουργήματος. Αυτό κάποιες φορές πραγματικά βοηθάει την κατάσταση, ειδικά όταν λειτουργεί ως επιχείρημα των γυναικών απέναντι στις οικογένειες τους πίσω στην Αφρική. Όμως, δυστυχώς, ένα πολύ συχνό αποτέλεσμα είναι τα κοριτσάκια να μη γυρνάνε ποτέ πίσω στην Ισπανία...

Που κατά τη γνώμη σας οφείλεται το γεγονός ότι το 2014 εκατομμύρια γυναίκες υπόκεινται σε αυτόν τον ακρωτηριασμό;

Η έλλειψη πληροφόρησης και η άγνοια είναι κατά τη γνώμη μου οι βασικές αιτίες, καθώς και οι κοινωνικές δομές και η θέση της γυναίκας μέσα σε αυτές. Ο τρόπος με τον οποίο πολλές φορές γίνεται η προσπάθεια ευαισθητοποίησης από το Δυτικό κόσμο επίσης προκαλεί εμπόδια, καθώς συχνά ερμηνεύεται ως πολιτιστική και ιδεολογική "επίθεση". Θέλει πολλή προσπάθεια, λεπτούς χειρισμούς και κυρίως να υποστηρίξουμε μια αλλαγή από μέσα. Για παράδειγμα, όλες αυτές οι γυναίκες και οι άνδρες που ερχόμενοι στην Ευρώπη ενημερώθηκαν και άλλαξαν στάση, θα πρέπει να βρουν τη στήριξη για να μπορέσουν να μεταδώσουν αυτόν τον τρόπο σκέψης στις οικογένειές τους και στους ανθρώπους της κουλτούρας τους. Ένας άλλος πολύ σημαντικός λόγος είναι το ότι η κλειτοριδεκτομή συνεχίζει να είναι ένα μεγάλο ταμπού, κανείς δε συζητάει γι'αυτό. Έτσι προστατεύεται από ένα πέπλο μυστηρίου που αποκλείει κάθε διαπραγμάτευση και μπλοκάρει κάθε προσπάθεια ενημέρωσης. Αυτό προσπαθεί να αντιμετωπίσει το «Bref». Δείχνοντας ανθρώπους που σπάνε αυτή τη σιωπή, μιλούν ανοιχτά, λένε ειλικρινά τη γνώμη τους. Μέσα από όλες τις μαρτυρίες τους προκαλούν συζητήσεις, διαφωνίες και σκέψη. Δίνουν πάτημα στο να ανοίξει ένας διάλογος που μπορεί να οδηγήσει σε έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης.

 

Το ντοκιμαντέρ σας πριν από λίγες ημέρες βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μάλαγα. Ποια είναι τα συναισθήματά σας;

Είμαι πάρα πολύ ευτυχισμένη! Οι προβολές της ταινίας σε τόσες διαφορετικές χώρες και οι διακρίσεις που έχει λάβει μου δίνουν πολύ μεγάλη ικανοποίηση. Η μεγαλύτερη ικανοποίηση όμως έρχεται από τις προβολές που γίνονται μέσω των διαφόρων οργανώσεων που κάνουν προσπάθειες ευαισθητοποίησης των Αφρικανικών κοινοτήτων. Το feedback που μου δίνουν είναι πολύ συγκινητικό, γιατί μου λένε ότι η ταινία βοηθάει πολύ στο έργο τους, ανοίγοντας πολλές συζητήσεις και δίνοντας θάρρος στις γυναίκες να μιλήσουν γι' αυτό.

Ποιο σχόλιο που ακούσατε για το "Bref" σας έκανε να νιώσετε υπερήφανη;

Ένα σχόλιο μιας γυναίκας στο Λονδίνο που μου είπε πως η ταινία καταφέρνει να μην οδηγήσει σε μια οπτική άσπρου-μαύρου που είναι τόσο συχνή σε τέτοιου είδους θέματα και το σχόλιο μιας κυρίας μετά την προβολή της ταινίας στη Θεσσαλονίκη που μου είπε ότι για πρώτη φορά συνειδητοποίησε ότι άνθρωποι που ζουν δίπλα της μπορεί να αντιμετωπίζουν αυτό το ζήτημα...

Βρεθήκατε στη Βαρκελώνη για να κάνετε μεταπτυχιακό, τι σας κράτησε εκεί;

Κατά τη διάρκεια του μεταπτυχιακού μου, σκηνοθέτησα εδώ το πρώτο μου ντοκιμαντέρ "Des de baix", με θέμα τη στερεοτυπική εικόνα των ανθρώπων με νανισμό, που χρηματοδοτήθηκε από το πανεπιστήμιο μου και την Καταλανική τηλεόραση. Μετά από αυτό, ξεκίνησε μια σειρά συνεργασιών και ευκαιριών που με έχει κρατήσει εδώ μέχρι σήμερα.

Ποιο είναι κατά τη γνώμη σας "το πιο βαρετό πράγμα στον κόσμο";

Για τα περισσότερα παιδιά δημοτικού και γυμνασίου της Ισπανίας το πιο βαρετό πράγμα στον κόσμο είναι... το να τραγουδάς στη χορωδία του σχολείου. Για τους μικρούς πρωταγωνιστές της νέας μου ταινίας όμως, αυτό είναι το μεγαλύτερο τους πάθος!

Μιλήστε μας για τη νέα σας δουλειά.

Η νέα μου δουλειά λοιπόν, λέγεται "Το πιο βαρετό πράγμα στον κόσμο". Είναι ένα ντοκιμαντέρ παρατήρησης που ακολουθεί τις περιπέτειες της Χορωδίας Βιβάλντι, μιας από τις πιο σημαντικές και διάσημες επαγγελματικές χορωδίες της Ισπανίας. Οι τραγουδιστές, παιδιά από 7 έως 17 ετών, θυσιάζουν καθημερινά και χωρίς εξαιρέσεις τα διαλείμματα του σχολείου για να μελετήσουν τραγούδι και να κάνουν πρόβες. Τα γυρίσματα κράτησαν έξι μήνες, όσο η χορωδία προετοιμάζεται για να διαγωνιστεί στον πρώτο της διεθνή διαγωνισμό, που θα αναδείξει την καλύτερη παιδική χορωδία στον κόσμο. Είναι ένα ντοκιμαντέρ που μιλάει για την προσπάθεια, τη φιλία, το πέρασμα από την παιδική ηλικία στην εφηβεία, τις πρώτες επιτυχίες και απογοητεύσεις...Είναι η πρώτη μου μεγάλου μήκους ταινία, τη σκηνοθετώ με τον Carlos Muñoz και τώρα μπαίνει στο στάδιο του μοντάζ. Είμαι πολύ ευχαριστημένη από το υλικό που έχουμε και ελπίζω του χρόνου να την παρουσιάσουμε στην Ελλάδα!

Θα επιστρέψετε στην Ελλάδα ή σας φοβίζει η κατάσταση που επικρατεί εδώ;

Η αλήθεια είναι ότι έμεινα στην Ισπανία γιατί προέκυψαν πράγματα που με κράτησαν εδώ. Αναγνωρίστηκε η προσπάθεια μου και μου δόθηκαν ευκαιρίες. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Θέλω όμως πολύ να επιστρέψω και να κάνω ταινίες στην Ελλάδα. Εκτός του ότι μου λείπει πολύ, θεωρώ ότι υπάρχουν πάρα πολλά θέματα και πολλές ιστορίες που αξίζει να ειπωθούν. Από την άλλη, η κατάσταση πολλές φορές με απογοητεύει. Κυρίως επειδή βλέπω ότι υπάρχουν τόσοι άνθρωποι με ταλέντο, όρεξη και δημιουργικότητα, που μπορούν να κάνουν πολύ αξιόλογα πράγματα και η επικρατούσα ανασφάλεια, η μιζέρια και η έλλειψη ευκαιριών καταφέρνει να τους πείσει συχνά για το αντίθετο.

https://www.news.gr

Σχέσεις - Σεξ

 Κάθε είδους διαφορά που χαρακτηρίζει τη σχέση ενός ζευγαριού θα μπορούσε να αποτελέσει πηγή εξαιρετικών προβλημάτων και συγκρούσεων. Διαφορές θρησκευτικού προσανατολισμού, πολιτικών πεποιθήσεων καθώς και διαφορές ως προς την ηλικία είναι κάποιες από αυτές. Αναμφίβολα, στο πλαίσιο της ηλικιακής διαφοροποίησης ενός ζευγαριού, καμία έρευνα μέχρι στιγμής δεν έχει να υποδείξει, παρά μονάχα υποθέσεις, για την «ιδανική» διαφορά ηλικίας που θα έπρεπε να υφίσταται ανάμεσα στο ζευγάρι, καθώς και για άλλες συνταγές ευτυχίας και επιτυχίας στο στενό σύστημα των διαπροσωπικών σχέσεων.

Η ψυχολογική βάση που διέπει την επιλογή συντρόφου είτε μικρότερης είτε μεγαλύτερης ηλικίας, είναι χαρακτηριστική, εφόσον σε κάθε είδος σχέσης, όπως και στην ερωτική, κάθε άνθρωπος αναζητά συντρόφους από τους οποίους θα εκμαιεύσουν συναισθήματα ικανοποίησης και ασφάλειας. Αυτός είναι και ο λόγος που αρκετές, κυρίως, γυναίκες επιλέγουν συντρόφους μεγαλύτερης ηλικίας. Τι είναι όμως αυτό που ωθεί τις συγκεκριμένες γυναίκες στην επιλογή ενός μεγαλύτερου συντρόφου??


Κατά κανόνα, οι γυναίκες έχουν την ανάγκη για συναισθηματική σιγουριά και ασφάλεια, που ένας άντρας νεότερης ηλικίας, συνήθως, δε μπορεί να τις προσφέρει, κυρίως εξαιτίας άλλων υποχρεώσεων, αναζητήσεων και προτεραιοτήτων, δημιουργώντας έτσι ένα ευμετάβλητο κλίμα στο οποίο η γυναίκα δε μπορεί να βασιστεί. Από την άλλη μεριά, οι νεότερες γυναίκες γοητεύονται από την προσωπικότητα, την εμπειρία, τα επιτεύγματα και το στυλ του μεγαλύτερου άνδρα. Παράλληλα, κατακτώντας έναν τέτοιο άντρα ικανοποιείται ο εγωισμός και η κτητικότητα της νεότερης γυναίκας, με αποτέλεσμα αυτή να μείνει δίπλα του όντας ψυχολογικά πλήρης και ολοκληρωμένη. Σίγουρα αξιοσημείωτη είναι και η εικόνα-πρότυπο του πατέρα, που παίζει σηματικό ρόλο ως προς την επιλογή του συντρόφου και στον παραλληλισμό με το αίσθημα της πατρικής προστασίας.

Στις μέρες μας είναι αρκετά συχνό, επίσης, το φαινόμενο να συναντούμε γυναίκες που έχουν συνάψει σχέση με μικρότερης ηλικίας άνδρες. Πολλές φορές αυτό συμβαίνει σε περιπτώσεις που ο άνδρας φαίνεται μεγαλύτερος και η γυναίκα μικρότερη της ηλικίας της, αγνοώντας έτσι την ηλικιακή διαφορά, βάζοντας ως προτεραιότητα τη μεταξύ τους χημεία. Βέβαια, υπάρχει και μια κατηγορία γυναικών, που εξαιτίας της συναισθηματικής ταλαιπωρίας και εξάντλησης, αναζητούν ένα ευχάριστο <<παιχνίδι>> στο πρόσωπο νεότερων ανδρών, που θα τους κάνουν να ξεφύγουν από τα παρελθοντικά προβλήματα, καθώς και γυναίκες που λόγω χαμηλής αυτοεκτίμησης και ανάγκης για επιβεβαίωση, ψάχνουν ένα μικρότερο άνδρα προκειμένου να αισθανθούν και πάλι θελκτικές και ελκυστικότερες.

 

Οι επιλογές ενός άνδρα συγκλίνουν πολλές φορές με αυτές των γυναικών. Συγκεκριμένα, προκειμένου να επιβεβαιώσουν το <<εγώ>> τους, βλέποντας τα χρόνια να κυλάνε και τις επιλογές τους να περιορίζονται, βρίσκονται σε σχέση με μια γυναίκα μικρότερης ηλικίας. Η σχέση αυτή αποτελεί το <<σφουγγάρι>> που θα ρουφήξει τα νιάτα, τη ζωντάνια και την ενεργητικότητα της νεότερης γυναίκας, που θα παρασύρει τον ίδιο, καθιστώντας τον ικανό και πάλι να αντεπεξέλθει σε καταστάσεις ενός νεότερου άνδρα. Επιπλέον, ορισμένοι άνδρες μέσω αυτής της σχέσης δίνουν στον εαυτό τους τον τίτλο του <<δασκάλου>> για τη νεότερη γυναίκα, απαντώντας της με αισθήματα προστασίας και εκδηλώσεις δύναμης.

Ομολογουμένως, συναντάμε και τη μερίδα αυτή των ανδρών, που τελευταία πληθύνει, η οποία προτιμά να συνάψει σχέση με γυναίκα μεγαλύτερης ηλικίας. Αυτή η επιλογή σε καμία περίπτωση δε θα έπρεπε να είναι κατακριτέα, αφού ενδεχομένως η επιλογή αυτή γίνεται με βάση την αναζήτηση ενός προτύπου γυναίκας, το οποίο θέλει να θαυμάζει και όχι της τάσης του για υποταγή. Μπορεί επίσης η στάση του αυτή να υποκρύπτει ανάγκες για μητρική φροντίδα (Οιδιπόδειο σύμπλεγμα). Άλλωστε σε πολλούς άνδρες, με χαμηλή αυτοεκτίμηση-ανασφάλεια, η μεγαλύτερη γυναίκα λειτουργεί και ως ψυχολογικό στήριγμα ή αποτελεί την κινητήρια δύναμη λήψης πρωτοβουλιών σε όλους τους τομείς.


Πότε αποτελεί πρόβληµα η διαφορά ηλικίας?

Η διαφορά ηλικίας αποτελεί κατά κόρον πρόβλημα σε μια σχέση, όταν ο κύριος και βασικός λόγος επιλογής του συντρόφου ανάγεται αποκλειστικά στο κριτήριο της ηλικίας, προκειμένου να εκμεταλλευτεί τα συμφέροντα και πλεονεκτήματα της αντίστοιχης ηλικίας. Εφόσον λείπει το συναισθηματικό υπόβαθρο μια τέτοια σχέση θα φέρει με το χρόνο πολλά σοβαρά προβλήματα. Αντίθετα αν η επιλογή έχει γίνει συνειδητά και έχουν αποδεχτεί και τα δυο μέλη τη διαφορά ηλικίας, τότε η ηλικία, όχι μόνο, δε θα προκαλέσει προβλήματα αλλά μπορεί να αποτελέσει και αντικείμενο υπερηφάνειας και για τους δύο συντρόφους καθώς και έναυσμα για αμοιβαία πειράγματα και χιούμορ στη σχέση.


Πώς μπορεί να πετύχει μία τέτοια σχέση?

Σύμφωνα με τους ψυχολόγους η διαφορά ηλικίας δεν μπορεί να αποτελέσει από μόνη της, απαραίτητα, προβλήματα. Όταν πρόκειται να δημιουργηθεί μια σχέση που απέχει κατά πολύ ηλικιακά, θα πρέπει και οι δυο συνισταμένες να συμβιβαστούν και να σκεφτούν αν το άλλο άτομο είναι έτοιμο να απορρίψει το στάδιο στο οποίο βρίσκεται και να μεταπηδήσει σε ένα άλλο, προηγούμενο ή επόμενο. Βέβαια, αυτό είναι κάτι πολύ υποκειμενικό καθώς από άνθρωπο σε άνθρωπο το εξελικτικό στάδιο ποικίλλει. Σε κάθε περίπτωση, στοιχεία όπως: η καλή επικοινωνία, η αφοσίωση, η ειλικρίνεια, η προσπάθεια και ο σεβασμός είναι απαραίτητα, εξ’ ορισμού, ώστε να πετύχει μια τέτοια σχέση.

Δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι:

Ένα σύντροφο δεν τον επιλέγουμε με βάση μαθηματικών κριτηρίων, αλλά ενστικτωδώς, από τη στιγμή που αντιλαμβανόμαστε πως δεν κάνουμε μαζί του μια συνεργασία αλλά μια συναισθηματική επιλογή. Εν κατακλείδι, η ηλικία δεν είναι το καταλυτικό κριτήριο για να επιλέξουμε το αν θα είμαστε ή όχι με κάποιον. Το πιο σημαντικό είναι η αποδοχή των συναισθημάτων που μας δημιουργεί ο άλλος, η χημεία που ελλοχεύει μεταξύ μας και το κατά πόσο ταιριάζουν και συμπίπτουν οι κοσμοθεωρίες μας.

https://frappedoupoli.blogspot.gr

Σχέσεις - Σεξ

Πολλοί λένε πως τα μοναχοπαίδια είναι κακομαθημένα, εγωκεντρικά και ακοινώνητα. Ισχύουν όμως όλα αυτά;Παρόλο που οι εποχές έχουν αλλάξει και όλο και περισσότερες οικογένειες έχουν μόνο ένα παιδί (είτε από επιλογή είτε λόγω συνθηκών), αρκετά συχνά τα μοναχοπαίδια κουβαλάνε πάνω τους ταμπέλες και λανθασμένα στερεότυπα.

Οι αντιλήψεις που επικρατούν για αυτά τα παιδιά τις περισσότερες φορές βασίζονται απλά και μόνο σε μία ερώτηση “Έχεις αδέλφια;”. Αν η απάντηση είναι όχι, τότε ταυτόχρονα αρχίζουν και ενεργοποιούνται τα στερεότυπα – άρα είσαι κακομαθημένος, εγωιστής, μόνος κ.α. Εκτός όμως από τα παιδιά που μπορεί να χαρακτηρίζονται αρνητικά από το κοινωνικό τους περιβάλλον, είναι και οι ίδιοι οι γονείς που μπαίνουν σε σκέψεις πιστεύοντας ότι ίσως το παιδί τους βρίσκεται σε μειονεκτική θέση σε σύγκριση με τα παιδιά που μεγαλώνουν με αδέρφια.
monaxopaidi3
Είναι άραγε αυτές οι αντιλήψεις αληθινές, ή πρόκειται για μύθους και απλά στερεότυπα; Στη βιβλιογραφία αναφέρονται πάρα πολλά στερεότυπα και μύθοι που αφορούν τα μοναχοπαίδια. Οι πιο συχνοί και οι πιο δημοφιλείς μύθοι που αναφέρονται σε αυτά τα παιδιά, αναλύονται παρακάτω.
Μύθος 1ος:

Τα μοναχοπαίδια είναι κακομαθημένα.

Το πιο επαναλαμβανόμενο στερεότυπο για τα μοναχοπαίδια είναι ότι είναι κακομαθημένα. Στην βιβλιογραφία χρησιμοποιείται πολύ συχνά ο όρος “εκθρόνιση”, για να περιγραφεί η κατάσταση του παιδιού που μόλις έχει αποκτήσει αδερφάκι. Το παιδί που μέχρι πρότινος ήταν το κέντρο της προσοχής και απολάμβανε “βασιλική” μεταχείριση, ξαφνικά εκθρονίζεται όταν ένα άλλο παιδί έρχεται στον κόσμο. Αργά ή γρήγορα το παιδί αυτό θα πρέπει να συμβιβαστεί με τη νέα πραγματικότητα και να αρχίσει να μοιράζεται.

Από την άλλη πλευρά όμως, το μοναχοπαίδι δεν εκθρονίζεται ποτέ και συνεχίζει να λαμβάνει τη συνεχή και αμέριστη προσοχή των γονιών του. Αυτό το γεγονός είναι που δίνει την αφορμή για να δημιουργηθεί ο μύθος των κακομαθημένων παιδιών.
Ποια είναι η αλήθεια; Αν και είναι γεγονός ότι το μοναχοπαίδι απολαμβάνει την αμέριστη προσοχή των γονιών του, είναι λανθασμένη η αντίληψη ότι αυτή η προσοχή θα κακομάθει απαραίτητα το παιδί. Η καλή ή κακή συμπεριφορά του παιδιού στην πραγματικότητα εξαρτάται από την ανατροφή και τα όρια που θέτουν οι γονείς στην διαπαιδαγώγησή του. Είναι επομένως καθαρά στο χέρι των γονιών το πώς θα συμπεριφερθούν στο παιδί και τι ισορροπίες θα κρατήσουν στη διαπαιδαγώγησή του.
Μύθος 2ος:

Τα μοναχοπαίδια είναι εγωιστές.

Ένας επίσης πολύ δημοφιλής μύθος είναι ότι τα μοναχοπαίδια σκέφτονται μόνο το εγώ τους, δεν έχουν ιδέα του πώς είναι να μοιράζεσαι και να νοιάζεσαι για τους άλλους. Με άλλα λόγια είναι εγωιστές γιατί μεγαλώνουν μόνα τους και έχουν και τους γονείς τους που τα κακομαθαίνουν.
Ποια είναι η αλήθεια; Όλα τα μικρά παιδιά κατευθύνονται από εγωκεντρική σκέψη και είναι κτητικά με τα πράγματα που θεωρούν δικά τους. Ταυτόχρονα, τα περισσότερα παιδιά στην εφηβεία εξαιτίας των ορμονικών και ψυχικών αλλαγών, μπορεί να εμφανίσουν επιθετική στάση ή επαναστατική διάθεση η οποία μπορεί να παρερμηνευθεί ως εγωισμός. Επομένως, ο εγωισμός δεν είναι αποκλειστικό χαρακτηριστικό των παιδιών που δεν έχουν αδέλφια. Δεν είναι λίγες εκείνες οι φορές που τα παιδιά δεν θέλουν να μοιράζονται πράγματα με τα αδέλφια τους. Στην πραγματικότητα, οι γονείς είναι αυτοί που θα ενθαρρύνουν τέτοιες συμπεριφορές, και αν όχι ανάμεσα στα αδέλφια, μπορούν με μεγάλη ευκολία να ενισχύσουν τη μοιρασιά και τη φροντίδα των άλλων με τους φίλους, τους συμμαθητές και με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας.
monaxopaidi2
Μύθος 3ος:

Τα μοναχοπαίδια είναι πολύ μοναχικά.

Οι περισσότεροι γονείς που έχουν μόνο ένα παιδί ζουν με το φόβο ότι το παιδί τους μεγαλώνει μόνο του και αργότερα θα έχει να αντιμετωπίσει τον κόσμο χωρίς να έχει ένα άτομο που θα το ενώνουν δεσμοί αίματος για να ακουμπήσει πάνω του στα δύσκολα.
Ποια είναι η αλήθεια; Σίγουρα οι οικογενειακοί δεσμοί λειτουργούν ως μαξιλάρι ασφαλείας στα δύσκολα, αλλά τα μοναχοπαίδια τις περισσότερες φορές νιώθουν άνετα όταν είναι μόνα τους και είναι σε θέση να απασχολούν πιο εύκολα τον εαυτό τους χωρίς να εξαρτώνται από άλλους και από φίλους. Το να είσαι μόνος σου δεν σημαίνει απαραίτητα ότι νιώθεις μοναξιά. Επίσης η παρουσία ενός αδελφού, δεν εγγυάται τη συνεχή ευτυχία του παιδιού και τη συντροφικότητα για το υπόλοιπο της ζωής του.
Μύθος 4ος:

Τα μοναχοπαίδια είναι υπερβολικά εξαρτώμενα.

Άλλος ένας μύθος είναι ότι τα μοναχοπαίδια είναι τόσο στενά συναισθηματικά δεμένα με τους γονείς τους, που αυτό τα κάνει να εξαρτώνται από αυτούς για όλα τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής τους.
Ποια είναι η αλήθεια; Το πόσο εξαρτημένο ή ανεξάρτητο θα είναι ένα παιδί, συνδέεται άμεσα με την ελευθερία και τα όρια που καθορίζουν οι γονείς. Ο γονιός που δίνει υπερβολική συνεχή προσοχή στο παιδί του μπορεί να το κάνει να εξαρτάται από αυτόν και να μην του επιτρέπει πρωτοβουλίες, και από την άλλη πλευρά ο γονιός μπορεί να καλλιεργεί την αυτοπεποίθηση, την εμπιστοσύνη και το θάρρος στο παιδί επιτρέποντας πρωτοβουλίες και να το κάνει ανεξάρτητο. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με το αν το παιδί έχει αδέλφια ή όχι.
Αντίθετα, έχει άμεση σχέση με την ανατροφή που δίνουν οι γονείς και με τον τρόπο διαπαιδαγώγησης που ακολουθούν για το παιδί τους. Κόντρα σε αυτόν το μύθο, τα μοναχοπαίδια δεν έχουν αδέλφια που θα μπορούσαν να τα βοηθήσουν στο σχολείο ή να σταθούν δίπλα τους όταν μπλέκουν σε μπελάδες. Σχεδόν αναγκάζονται από πολύ νωρίς να μάθουν να λειτουργούν ανεξάρτητα και να βασίζονται στις δικές τους δυνάμεις σε πολλούς τομείς της ζωής τους.
monaxopaidi1
Μύθος 5ος:

Τα μοναχοπαίδια είναι αντικοινωνικά.

Πολλοί ίσως πιστεύουν ότι το να είσαι μοναχοπαίδι και να μεγαλώνεις μόνος σου, συνεπάγεται δυσκολία προσαρμογής στη συναναστροφή με άλλους ανθρώπους και αντικοινωνικότητα. Επίσης ίσως κάποιοι υποθέτουν ότι το μοναχοπαίδι προτιμάει να είναι μόνο του, είναι ακοινώνητο και έτσι θα συνεχίσει να είναι και σαν ενήλικας.
Ποια είναι η αλήθεια; Στις περισσότερες πολύτεκνες οικογένειες η αντιπαλότητα και ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα αδέλφια είναι ένα κοινό στοιχείο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τα παιδιά που προέρχονται από αυτές τις οικογένειες μεγαλώνοντας θα γίνουν εχθρικά και μη φιλικά με τους άλλους. Με την ίδια λογική, το να είσαι μοναχοπαίδι δεν σημαίνει ότι γίνεσαι αυτόματα και αντικοινωνικός. Οι γονείς που ενθαρρύνουν τη συμμετοχή του παιδιού σε δραστηριότητες που επιτρέπουν την κοινωνικοποίηση, θα βοηθήσουν το παιδί να αποκτήσει κοινωνικές δεξιότητες και να δημιουργήσει φιλίες.
Κατά καιρούς έχουν γίνει πάρα πολλές έρευνες που μελετούν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των παιδιών που μεγαλώνουν με αδέλφια ή χωρίς αδέλφια. Σε όλες αυτές τις έρευνες, το κοινό εύρημα και συμπέρασμα είναι ότι τα μοναχοπαίδια δεν διαφέρουν και πολύ από τα παιδιά με αδέλφια. Ο Bill McKibben στο βιβλίο του Maybe One, τονίζει πως τα κοινωνικά στερεότυπα που αφορούν τα μοναχοπαίδια είναι τελείως λανθασμένα και όποιες διαφορές υπάρχουν, τείνουν να είναι υπέρ τους. Σε έρευνες έχει βρεθεί ότι τα μοναχοπαίδια έχουν υψηλότερα κίνητρα επίτευξης και προσαρμόζονται καλύτερα σε νέες καταστάσεις σε σχέση με τους συνομηλίκους τους. Επίσης, χαρακτηριστικά γνωρίσματα όπως ο αυτοέλεγχος, οι διαπροσωπικές δεξιότητες και ο συναισθηματικός έλεγχος, έχουν βρεθεί να είναι πιο ανεπτυγμένα στα μοναχοπαίδια σε ορισμένες περιπτώσεις.
Από την άλλη πλευρά όμως έχει βρεθεί ότι τα μοναχοπαίδια επηρεάζονται αρνητικά από τα στερεότυπα που τους αφορούν άσχετα αν αυτά είναι λανθασμένα ή όχι. Η κοινωνία έχει τεράστια επίδραση στον τρόπο που βλέπουν τα παιδιά αυτά τους εαυτούς τους και τους άλλους, καθώς και στον τρόπο που αλληλεπιδρούν με τον κόσμο. Επομένως, το λιγότερο που θα μπορούσαμε να πούμε είναι ότι είναι άδικο να κρίνουμε, να στιγματίζουμε και να βάζουμε ταμπέλες στα παιδιά για κάτι που δεν είναι καν στο χέρι τους να αλλάξουν. Οι γονείς θα πρέπει να θυμούνται ότι είτε μεγαλώνουν ένα παιδί είτε παραπάνω από ένα, είναι αυτοί που θα δώσουν τις σωστές κατευθύνσεις στα παιδιά τους μέσα από την ανατροφή και τη διαπαιδαγώγηση που ακολουθούν.

https://www.childit.gr

Σχέσεις - Σεξ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη, απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζω κόντρα στην αλήθεια μου.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα σε πόσο δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος
με το να του επιβάλλω τις επιθυμίες μου, παρότι ήξερα ότι ούτε ήταν κατάλληλη η στιγμή ούτε ο άνθρωπος ήταν έτοιμος, ακόμα κι αν αυτός ο άνθρωπος ήμουν εγώ.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ μια άλλη ζωή και μπόρεσα να δω
ότι τα πάντα γύρω μου με προκαλούσαν να μεγαλώσω.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι βρίσκομαι πάντα και σε όλες τις περιστάσεις,
την κατάλληλη στιγμή και στο σωστό μέρος και ότι όλα όσα γίνονται είναι σωστά. Από τότε κατάφερα να γαληνέψω.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΠΟΔΟΧΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερο χρόνο μου και σταμάτησα να κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον. Σήμερα κάνω μόνο ό,τι με ευχαριστεί και με γεμίζει χαρά,
ό,τι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά, με τον δικό μου τρόπο και στους δικούς μου ρυθμούς.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, απελευθερώθηκα από ό,τι δεν ήταν υγιές για μένα.
Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και από ό,τι με τραβούσε συνεχώς μακριά από τον ίδιο μου τον εαυτό.
Στην αρχή το ονόμαζα “υγιή εγωισμό”.
Αλλά σήμερα ξέρω ότι είναι ΑΥΤΑΓΑΠΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να θέλω να έχω πάντα δίκιο. Έτσι έσφαλλα πολύ λιγότερο.
Σήμερα κατάλαβα ότι αυτό το λέμε ΑΠΛΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω να ζώ στο παρελθόν και να ανησηχώ για το μέλλον μου.
Τώρα ζώ περισσότερο τη στιγμή όπου ΟΛΑ συμβαίνουν.
Έτσι σήμερα, ζώ την κάθε μέρα και αυτό το λέω ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, συνειδητοποίησα ότι η σκέψη μου μπορεί να με κάνει μίζερο και άρρωστο. Όταν όμως επικαλέστηκα τις δυνάμεις της καρδιάς μου, η λογική απέκτησε έναν πολύτιμο σύντροφο.
Αυτή τη σχέση την ονομάζω σήμερα ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.

Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις και τα προβλήματα με τον εαυτό μας και τους άλλους γιατί καμιά φορά, ακόμα και τα άστρα εκρήγνυνται και δημιουργούνται νέοι Γαλαξίες.
Σήμερα ξέρω ότι ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ !

 Από το βιβλίο "When I loved myself enough" των Kim & Alison Mc Millen

https://www.filenades.gr

Σχέσεις - Σεξ

Τα μικρά παιδιά που περνούν πολύ χρόνο βλέποντας τηλεόραση ή κοιτάζοντας εικονογραφημένα βιβλία είναι λιγότερο χαρούμενα, συγκριτικά με εκείνα που ασχολούνται με άλλες πιο ενεργητικές δραστηριότητες, όπως για παράδειγμα η ζωγραφική.

Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα, τέτοιου είδους παθητικές δραστηριότητες δεν προσφέρουν ούτε ικανοποίηση στα παιδιά, αλλά ούτε ενισχύουν τις ικανότητες/δεξιότητές τους.

Ειδικά η τηλεόραση έχει αρνητικές επιδράσεις στα επίπεδα ευτυχίας και χαράς που βιώνουν τα παιδιά, κι αυτό γιατί συνεπάγεται ελάχιστη αλληλεπίδραση, αναφέρουν ερευνητές από το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και Ανοιχτό Πανεπιστήμιο της Μ. Βρετανίας.

Αντίθετα, τα παιδιά που συμμετέχουν ενεργά σε παιχνίδια, αναπτύσσουν καλύτερα τις κινητικές δεξιότητές τους και την ομιλία τους και είναι πιο ευτυχισμένα.

Ειδικοί οικονομικοί αναλυτές ανέλυσαν δεδομένα (German Household Survey 2007-10) από περισσότερα από 800 παιδιά ηλικίας δύο και τριών ετών. Οι ερευνητές μίλησαν και με τις μητέρες των παιδιών από τις οποίες ζήτησαν να καταγράψουν σε ποιες δραστηριότητες συμμετείχαν τα παιδιά τους.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης, οι ενεργητικές δραστηριότητες βοηθούσαν την ανάπτυξη των παιδιών. Για παράδειγμα, η ζωγραφική και τα τεχνικά οδηγούσε σε βελτίωση των κινητικών τους δεξιοτήτων, ενώ το διάβασμα, η αφήγηση ιστοριών και το τραγούδι ενίσχυε την ικανότητα ομιλίας.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ακόμη, ότι τα παιδιά που συμμετείχαν σε ενεργές δραστηριότητες με τους γονείς τους ήταν επίσης πιο χαρούμενα, γράφει η Sarah Harris στη βρετανική εφημερίδα Daily Mail.

Οι παθητικές δραστηριότητες, όπως το να κοιτάζουν εικονογραφημένα βιβλία ή να βλέπουν τηλεόραση μαζί με τους γονείς τους δε συνέβαλε στην ανάπτυξη των δεξιοτήτων και των επιπέδων ευτυχίας των παιδιών.

Μάλιστα, η πολλή τηλεόραση είχε αρνητικές επιδράσεις στα επίπεδα ευτυχίας των παιδιών. «Όσο πιο πολλή τηλεόραση βλέπει κανείς, τόσο λιγότερο χρόνο έχει στη διάθεσή του για να κάνει άλλα πράγματα, που θα μπορούσαν να συμβάλλουν τόσο στην ανάπτυξη, όσο και την ευτυχία του» ανέφερε ο καθηγητής Dr Laurence Roope από το ερευνητικό κέντρο Health Economics Research Centre του πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

https://www.akappatou.gr

 

Σχέσεις - Σεξ

Οι γονείς πολλές φορές παρασύρονται από την ένταση τα προβλήματα της καθημερινότητας και γυρνώντας από την δουλειά κουρασμένοι, δεν δίνουν την πρέπουσα σημασία στα παιδιά τους.  Όχι επειδή δεν τα αγαπούν ή δεν ενδιαφέρονται γι εκείνα, αλλά επειδή ψυχικά και σωματικά δεν έχουν την αντοχή πολλές φορές να το κάνουν. Πώς μπορούν όμως να εκμεταλλευτούν το χρόνο που περνούν με τα παιδιά τους δημιουργικά και ποιοτικά; Πώς μπορούν αλλάζοντας κάποιες συνήθειες να έρθουν πιο κοντά με τα παιδιά τους;

Δείτε παρακάτω μερικές γενικές ιδέες που μπορούν να σας φανούν χρήσιμες και να σας βοηθήσουν:
Ακούστε με ειλικρινή κατανόηση και παρατηρήστε τα παιδιά σας: Οι αντιδράσεις τους, οι συμπεριφορές τους, όλα όσα σας λένε λεκτικά και μη, είναι μηνύματα που θέλουν σωστή αποκωδικοποίηση γιατί αλλιώς αρχίζει να δημιουργείται χάσμα στη σχέση σας. Ένα παιδί δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως εργασιακό πλάνο ή προϊόν αλλά ως μια ξεχωριστή προσωπικότητα, που ετοιμάζεται να πρωταγωνιστήσει στη δική του ζωή.
Είναι πολύ όμορφα τα παιδιά σας να έχουν όνειρα και σχέδια για το μέλλον. Αλλά, θα πρέπει να είναι δικά τους. Εσείς θα πρέπει να τα ενθαρρύνετε να κάνουν όνειρα αλλά μην τα επιβαρύνετε με τις δικές σας προσδοκίες. Πολλά παιδιά, ασχολούνται με τον αθλητισμό, ενώ έχουν ταλέντο και αγάπη με τη ζωγραφική. Αλλά ποιος τολμά να το πει στο μπαμπά του, που έχει πάθος με το ποδόσφαιρο και ονειρεύεται τον γιο του αλλιώς. Τα κρατούν απασχολημένα για να μην μπλέξουν με κακές παρέες, τα κλείνουν στο σπίτι για να μην κρυολογήσουν ή χτυπήσουν και πόσα ακόμα γίνονται για το «καλό τους». Ωστόσο, αν απλά αφήνατε τα παιδιά σας να ανακαλύψουν ποια είναι, χωρίς να τους επιβάλλετε να γίνουν όπως εσείς θέλετε, θα είναι ωραίο να «κοιτούν πίσω» και να θυμούνται μια χαρούμενη παιδική ηλικία.
Δώστε τους ελεύθερο χρόνο. Στην τέλεια εικόνα μιας ισορροπημένης παιδικής ηλικίας, θα έπρεπε το παιδί, αφού ασχοληθεί με το σχολείο του και κάνει τα μαθήματά του, να έχει αρκετό ελεύθερο χρόνο για να παίξει. Ποιο παιδί όμως έχει την πολυτέλεια πλέον αυτή; Τα περισσότερα παιδιά γυρνούν από το σχολείο και ξεκινούν το «μαραθώνιο» των εξωσχολικών δραστηριοτήτων, ενδεικτικά αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, μπαλέτο, ωδείο, ποδόσφαιρο, μπάσκετ, ζωγραφική κτλ.

Τα παιδιά δεν εκφράζουν την κούρασή τους με λόγια. Συνεχίζουν σαν καλό ρυθμισμένα ρομποτάκια το πρόγραμμά τους, περιμένοντας το Σαββατοκύριακο. Πολλοί γονείς θα αναρωτιούνται «Και τι να κάνουμε, αφού η αγορά εργασίας έχει γίνει πολύ απαιτητική και πρέπει από μικρή ηλικία να πάρουν όσα περισσότερα εφόδια μπορούν» , αγνοώντας τα σημάδια κόπωσης που δείχνουν τα παιδιά τους. Βλέπετε πολλές φορές τα παιδιά να γίνονται αδιάφορα ακόμα και για δραστηριότητες που τους αρέσουν, π.χ. αθλητικές ή καλλιτεχνικές. Τα κουρασμένα παιδιά δεν καταλαβαίνουν, δεν προσπαθούν, δεν σκέφτονται. Αποτέλεσμα; Να μην αναπτύσσουν καμιά σχέση ευχαρίστησης με τη γνώση ή τον αθλητισμό.

Προτρέψτε τα να παίξουν. Το παιχνίδι δεν απελευθερώνει μόνο ενέργεια, αλλά τα βοηθά να αναπτύξουν τις δεξιότητές τους. Το παιχνίδι, μάλιστα, στη φύση είναι ιδιαίτερα βοηθητικό για να αποκτήσουν μια εικόνα του κινδύνου. Μία από τις πρωταρχικές λειτουργίες του παιχνιδιού είναι η προπαρασκευή του παιδιού για την ενηλικίωση. Το καλό παιχνίδι θέτει τις βάσεις για την άρτια ανάπτυξη του παιδιού και καλύπτει ένα μεγάλο εύρος ικανοτήτων, όπως αισθητικές, κινητικές, νοητικές και κοινωνικές. Και βέβαια δεν πρέπει ποτέ να παραβλέπουμε το σημαντικότερο σκοπό αυτής της δραστηριότητας που λέγεται παιχνίδι: την ευχαρίστηση του παιδιού.Μάθετέ τους να ρισκάρουν. Είναι πολύ δύσκολο για ένα γονιό να αφήσει το παιδί του να εκτεθεί σε κινδύνους. Όταν, όμως, η κατάσταση είναι ελεγχόμενη, το ρίσκο μπορεί να του διδάξει πολλά. Αν δεν το αφήσετε να πέσει, πώς θα ξανασηκωθεί;

Περιορίστε την τηλεόραση. Με την τηλεόραση, δεν υπάρχει αλληλεπίδραση. Ένα άτομο παρακολουθεί να συμβαίνουν πράγματα έξω από αυτό. Αν δεν μπορείτε να του τη στερήσετε, προσπαθήστε να παρακολουθείτε κάποιες εκπομπές μαζί του, να του εξηγείτε τι συμβαίνει. Μην το αφήνετε να παρακολουθεί ανεξέλεγκτα διαφημίσεις ή εκπομπές για ενηλίκους.

Να θυμάστε πως τα παιδιά, περισσότερο από οποιαδήποτε δραστηριότητα, χρειάζονται την οικογένεια τους. Και περισσότερο από το στίβο και το εργαστήρι δημιουργικής απασχόλησης, χρειάζονται χρόνο με τους γονείς τους. Μόνο έτσι μπορούν να εξελιχθούν σε ευτυχισμένους ενήλικες.

https://www.jenny.gr

 

 

Σχέσεις - Σεξ

Η γενναιοδωρία συγκαταλέγεται ανάμεσα σε εκείνα τα ανθρώπινα συναισθήματα ή αρετές που σε πολλούς σπανίζουν, αλλά σε κάποιους άλλους έχουν δοθεί ή κατακτηθεί «γενναιόδωρα».

Στις περιπτώσεις αυτές, αν τύχει κανείς και συναντήσει ή γνωρίσει έναν άνθρωπο με το προσόν της γενναιοδωρίας, όχι μόνο θα βρεθεί στη θέση να δεχθεί κάποια δείγματα αυτής της αρετής, αλλά θα δοκιμάσει και την ευτυχία ή τη χαρά, την εμπειρία της μετατροπής του εαυτού του σε κάτι ανάλογο ή παρόμοιο - έστω και σε πιο περιορισμένη κλίμακα και βαθμίδα. Γιατί η αρετή της γενναιοδωρίας είναι πανίσχυρη και μεταδοτική. Λαμβάνεις πολλά από τον παροχέα της, επιστρέφεις ελάχιστα σε εκείνον - και τούτο σε γεμίζει χαρά και αγαλλίαση.

Γνωρίζω βέβαια ότι, όπως και η γενναιοδωρία, έτσι και η ευγνωμοσύνη δεν είναι κάτι το σύνηθες ή το απλό, ούτε κατακτάται εύκολα. Προϋποθέτει ανάλογη πνευματική άσκηση και πειθαρχία ψυχής. Ετσι εξηγείται γιατί πολλοί από τους ευεργετηθέντες από κάποιον που τους φέρθηκε γενναιόδωρα μετατρέπονται ή εκφυλίζονται σε επιλήσμονες αυτής της δωρεάς - κάτι που δεν είναι δυστυχώς πολύ σπάνιο ή ασυνήθιστο στις ανθρώπινες σχέσεις και καταστάσεις. Το πραγματικά σπάνιο όσο και ενδιαφέρον είναι η αναλογία, το ισόποσον -αν μπορεί έτσι να χαρακτηρισθεί- μεταξύ γενναιοδωρίας και ευγνωμοσύνης, κάτι που δένει γερά μια σχέση φιλίας και εμπιστοσύνης μεταξύ ανθρώπων που συνεργάζονται για κάποιον κοινό σκοπό.

Βέβαια, εκείνος που γενναιοδωρεί ενσυνείδητα και με την πεποίθηση της αξίας της προσφοράς προς τον άνθρωπο δεν περιμένει ανταπόκριση και ανταμοιβή - κάνει την πράξη για χάρη της ίδιας της πράξης ως αγαθό καθ' αυτό. Οπως όταν κάποιος στη μοναξιά του κοιτάζει έναν πίνακα ζωγραφικής, ακούει ένα κομμάτι μουσικής ή διαβάζει ένα ποίημα. Τι περιμένει από αυτό, τι άλλο να εισπράξει πέρα από τη βαθιά χαρά και την απόλαυση της ίδιας της ποίησης, της μουσικής και της εικονοποιίας; Ή όταν βγαίνει σε έναν περίπατο στην εξοχή για να θαυμάσει το τοπίο. Η χαρά και η απόλαυση έγκεινται στην ίδια την πράξη, όχι σε ό,τι θα βγει ή δεν θα βγει από αυτήν.

Στην πράξη της γενναιοδωρίας, λοιπόν, όπως και στην ποίηση, βρίσκει κανείς και εκφράζει προς τα έξω, προς τον άλλον άνθρωπο με έναν τρόπο που ταιριάζει μόνο σ' εκείνον τον ίδιο, αυτό που έχει μέσα του κατακτηθεί και σκιρτά με αγωνία να εκδηλωθεί. Οσοι έχουν αγαπήσει κάτι ή κάποιον αληθινά, το γνωρίζουν αυτό καλά και κατανοούν για ποια πνευματική και ψυχική κατάσταση και αξία ομιλώ.

Η γενναιοδωρία αναζητεί τον αποδέκτη της όπως και η ποίηση τη γλώσσα, το ύφος και τον τόνο της φωνής για να εκφραστεί και να υπάρξει. Χωρίς να ζητεί ή να προσδοκά ανταπόδοση, είναι πάντα έτοιμη να δοθεί, έστω και αν υποπτεύεται ότι πιθανόν να διαψευσθεί. Υπάρχει, λοιπόν, κάτι το ηρωικό, το ηρωικά απαισιόδοξο στην πράξη της γενναιοδωρίας. «Ας είναι, η ετοιμότητα, η διάθεση είναι το παν», όπως αναφέρει ο Αμλετ σε μία από τις τελευταίες σκηνές της σαιξπηρικής τραγωδίας.

Αποτελεί, συνεπώς, μια συμπύκνωση, μια αποκρυστάλλωση της ύπαρξης και του πνεύματος η γενναιοδωρία. Οπως ακριβώς και η ποίηση. Υπό την έννοια αυτή, θα μπορούσε ενδεχομένως να κάνει λόγο κανείς και για την ποίηση της γενναιοδωρίας. Της γενναιοδωρίας ως μιας κορυφαίας ανθρώπινης αρετής. Γιατί τι να τα κάνει κανείς όλα τα άλλα; Είναι δευτερεύοντα. Οπως έγραφε στην Β΄ προς Κορινθίους Επιστολή του ο Παύλος, ακόμα και αν όλες τις γλώσσες των ανθρώπων μιλώ ή και των αγγέλων, αλλά αγάπη δεν έχω, τότε τι είμαι; «Ενας χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον». Αλλά η γενναιοδωρία, όπως και η αγάπη, «πάντα αντέχει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει».

* O κ. Αντώνης Μακρυδημήτρης είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

https://www.kathimerini.gr

Σχέσεις - Σεξ

Έχετε απορίες για τη συχνότητα του σεξ με το σύντροφό σας;

Ο Δρ. Χάρι Φις, ουρολόγος στο Πρεσβυτεριανό Νοσοκομείο της Νέας Υόρκης έρχεται να δώσει απάντηση σε κάθε απορία

Ο ειδικός, υποστηρίζει πως κατά μέσο όρο τα νεαρά ζευγάρια κάνουν σεξ δύο με τρεις φορές την εβδομάδα.

Δυστυχώς όμως οι επιδόσεις των ανδρών δεν είναι πάντα ικανοποιητικές για τις συντρόφους τους ως προς τη διάρκεια της ερωτικής πράξης, δηλώνει ο Φις. Τα στατιστικά δείχνουν ότι περίπου το 45% των ανδρών φτάνει στην κορύφωση μέσα στα πρώτα δύο λεπτά, ενώ οι περισσότερες γυναίκες χρειάζονται τουλάχιστον πέντε λεπτά για να επιτύχουν τον οργασμό.

Ο Φις υποστηρίζει ότι ένας ζευγάρι στην ηλικία 20 με 30 κάνει σεξ μέρα παρά μέρα ή κάθε τρεις μέρες. Η συχνότητα όμως μειώνεται σε δύο φορές την εβδομάδα για τα ζευγάρια που διανύουν την τέταρτη και πέμπτη δεκαετία της ζωής τους.

Μετά τα 50, η συχνότητα του σεξ δεν ξεπερνά τη μία φορά την εβδομάδα.

Ο Φις τονίζει ότι κάθε ζευγάρι έχει διαφορετικές προτιμήσεις ως προς τη συχνότητα ή την ποιότητα του σεξ. Αυτό που δε θεωρεί φυσιολογικό είναι οι δύο σύντροφοι να μη θέλουν καθόλου να κάνουν σεξ.

https://www.filenades.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.