Αυγούστου 12, 2022

Σχέσεις - Σεξ

Αυτό που σου αρέσει πολύ ο άλλος, σε πιάνει μία αμηχανία και δεν μπορείς να πεις ούτε το όνομα σου.

Που σε ρωτάει «Τι κάνεις;» κι εσύ ψελλίζεις ένα «καλά», που ακούγεται αδιάφορο, αλλά ουσιαστικά είναι πεθαμένο από αμηχανία. Είναι η στιγμή που σε κοιτάει και εσύ θέλεις απλά να λιώσεις στο πάτωμα και να απορροφηθείς από τους αρμούς. Η πραγματικότητα είναι ότι σε νοιάζει τόσο πολύ που δεν έχεις ούτε το κουράγιο, ούτε την αυτοπεποίθηση για να μιλήσεις.

Το ακόμα χειρότερο σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ότι εκτός από το γεγονός πως δεν μπορείς να μιλήσεις σαν να είσαι ο κανονικός σου εαυτός, δεν μπορείς επίσης ούτε να συμπεριφερθείς σαν να είσαι εσύ. Δεν μπορείς να φλερτάρεις, αντίθετα είναι πιο πιθανό να συμπεριφέρεσαι σαν χαρακτήρας από καρτούν που όλα επάνω του φαίνονται στην καλύτερη περίπτωση χαριτωμένα, στη χειρότερη γελοία! Ίσως να σκοντάψεις, στην προσπάθεια σου να δείχνεις τέλεια, ή ίσως να πεις κάτι που νομίζεις ότι είναι πραγματικά, πραγματικά έξυπνο και να ακουστεί πραγματικά χαζό, για αυτό καλό θα είναι να σκεφτείς πιο προσεκτικά όταν τελικά το πάρεις απόφαση να μιλήσεις.

Υπάρχει μια απόλυτα λογική επιστημονική εξήγηση. Έχει αποδειχθεί ακόμα και επιστημονικά μέσω της βιολογίας ότι μπροστά σε κάποιον που μας αρέσει γινόμαστε «νευρικοί». Το ξέραμε. Στο σώμα μας, λέει, συμβαίνει μία χημική αντίδραση παρόμοια με εκείνη που συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος καταναλώνει ναρκωτικά, μέσα από αυτή την αντίδραση απελευθερώνετε, ντοπαμίνη, αδρεναλίνη, σεροτονίνη, οιστρογόνα και τεστοστερόνη και όλα αυτά σε συνδυασμό δημιουργούν «ένα error στο κεφάλι μας» που μας κάνει να μην είμαστε ο εαυτός μας και να μην μπορούμε ουσιαστικά να ελέγξουμε την συμπεριφορά μας.

Σχέσεις - Σεξ

Ωορρηξία είναι η διαδικασία κατά την οποία σπάει το ωοθυλάκιο της ωοθήκης και απελευθερώνει το ωάριο που περιέχει. Στη συνέχεια το ωάριο κατευθύνεται στη σάλπιγγα και εκεί γονιμοποιείται από το σπερματοζωάριο, για να κατέβει σε λίγες ημέρες στην μήτρα σαν έμβρυο και να εμφυτευθεί στο ενδομήτριο.

Με λίγα λόγια η ωορρηξία σηματοδοτεί τη γόνιμη ημέρα της γυναίκας. Συμβαίνει κάθε μήνα και οφείλεται σε ορμονικές διεργασίες οι οποίες έχουν σκοπό την εγκυμοσύνη.

Αντίθετα με ότι γενικά πιστεύεται η ωορρηξία δεν γίνεται τη 14η ημέρα του κύκλου, αλλά 14 ημέρες πριν από την επόμενη περίοδο. Δηλαδή εάν μια γυναίκα έχει κύκλο 30 ημερών, η ωορρηξία συμβαίνει την 16η ημέρα (30-14=16). Επειδή λοιπόν οι περισσότερες γυναίκες έχουν κύκλο 28 ημερών, όλοι νομίζουν ότι η ωορρηξία γίνεται στη μέση του κύκλου (28-14=14). Βέβαια σε μερικές γυναίκες μπορεί η ωορρηξία να έρχεται 1-2 ημέρες νωρίτερα ή αργότερα, αλλά ο γενικός κανόνας ισχύει.

Η παραπάνω διαπίστωση είναι πολύ χρήσιμη για όσες γυναίκες προσπαθούν για παιδί και ιδιαίτερα για όσες έχουν ασταθή κύκλο. Αν δηλαδή ο κύκλος μιας γυναίκας είναι μεταξύ 27-30 ημέρες θα πρέπει να υπολογίζει ότι οι γόνιμες ημέρες της είναι μεταξύ 13ης-16ης ημέρας.

Μια ακόμη χρήσιμη πληροφορία είναι ότι η ωορρηξία δεν συμβαίνει απαραίτητα κάθε μήνα. Πρόκειται για τους λεγόμενους ανωορρηκτικούς κύκλους, όπου δεν παράγεται ωάριο ή δεν σπάει το ωοθυλάκιο που το περιέχει. Αυτό είναι φυσιολογικό να συμβαίνει 1-2 φορές το χρόνο σε γυναίκες κάτω των 35 ετών. Καθώς αυξάνεται η ηλικία της γυναίκας η συχνότητα των κύκλων αυτών μεγαλώνει με αποτέλεσμα μετά τα 45 χρόνια να είναι ουσιαστικά μηδαμινή η πιθανότητα σύλληψης λόγω της μειωμένης παραγωγής ωαρίων, αλλά επίσης και λόγω της κακής ποιότητάς τους.

Η ωορρηξία μπορεί να γίνει αντιληπτή από τη γυναίκα ως ελαφρός πόνος στη λεκάνη ή ακόμα και με μικρή κολπική αιμορραγία.

Τα τεστ ωορρηξίας (ούρων) που κυκλοφορούν στην αγορά είναι αρκετά αξιόπιστα και οι γυναίκες μπορούν να τα εμπιστεύονται στην προσπάθεια για σύλληψη εάν συμφωνεί και ο γυναικολόγος τους.

iator.gr

Σχέσεις - Σεξ

Την ίδια ανησυχία που μου έλεγε η μάνα μου ότι έχει για μένα, το παιδί της, την νιώθω τώρα κι εγώ, για το δικό μου...

Οι μάμαδες μας ήταν σπαστικές. Ή μάλλον όχι. Οι μαμάδες είναι σπαστικές. Είστε σπαστικές. Είμαστε σπαστικές.
"Κοιμήσου, παιδί μου", το βιβλίο που μου άλλαξε τη ζωή

Ό,τι δικαιολογία και να σκεφτείς, όσα ελαφρυντικά και να δώσεις, η αλήθεια είναι ότι ένας από τους ρόλους της μητρότητας είναι να σπάει τα νεύρα στο παιδί της, ανεξαρτήτως ηλικίας. Τώρα θα πρέπει να φάει όλο του το φαγητό ακόμα κι αν δεν θέλει και αργότερα να παίρνει τηλέφωνο κάθε φορά που θα αργήσει πάνω από εικοσάλεπτο.

ΠΡΙΝ

Ναι, κι εγώ τα κορόιδευα όλα αυτά. Οι τσακωμοί αμέτρητοι με τη μαμά μου. Από το τι θα φάω, πως θα πάω, πως θα γυρίσω, τι ώρα θα γυρίσω, πόσο κι αν διάβασα μέχρι το "σε παρακαλώ μην πάτε με αυτοκίνητο, θα πληρώσω εγώ τα αεροπορικά". Τότε τσαντιζόμουν. Ίσως και να γέλαγα.

ΜΕΤΑ

Πλέον όμως, μαζί με την ευτυχία της μητρότητας έχει γεννηθεί και αυτό το ειδικό χαρακτηριστικό της –ας την ονομάσουμε- ολίγον παράλογης ανυσηχίας. Και όσο είναι ακόμα μικρό το παιδί σώζεται η κατάσταση. Οι πιο "σοβαρές" έγνοιες είναι αν θα του βγάλεις ή θα του αφήσεις τη ζακέτα –θα κρυώσει ή θα ιδρώσει;

Μικροσκοπικές ανησυχίες κυριαρχούν στο μυαλό κάθε μητέρας μέσα στο εικοσιτετράωρο, που όσο μεγαλώνει το παιδί μεγαλώνουν κι αυτές.
Και αν πρέπει να μιλήσουμε προσωπικά για την δική μου περίπτωση, από τώρα, σχεδόν 17 χρόνια νωρίτερα, προσπαθώ να βρω έναν τρόπο να μην μάθει να οδηγεί, να μην είναι ανάγκη να το κάνει, να μην πρέπει καν να μπει σε άλλο αμάξι. Μέχρι στιγμής η μόνη μου "λύση" είναι να πάει να σπουδάσει έξω, σε μια χώρα που το αμάξι είναι περιττό σαν την Αγγλία ή την Αμερική.
Γελοιότητες, το ξέρω. Το καταλαβαίνω. Δεν πιστεύω όμως ότι δεν το καταλάβαιναν και οι δικές μας οι μητέρες. Δεν είμαστε χαζές, ούτε προληπτικές, ούτε υπερβολικές. Απλά όταν γίνεσαι μητέρα, ένα από τα πράγματα που χάνεις για πάντα είναι η ξεγνοιασιά. Δε βαριέσαι, μικρό το αντίτιμο.

Και ναι, κορόιδευε όσο θες, αλλά όταν γίνεις μάνα θα το καταλάβεις.

Από την Ρομίνα Δερβεντλή

https://cosmo.gr

Σχέσεις - Σεξ

Για κάποια ζευγάρια η απόκτηση ενός παιδιού αποτελεί ανεκπλήρωτο όνειρο.Η επιθυμία τους είναι έντονη. Έχουν τόση αγάπη να δώσουν. Ωστόσο, για κάποιους λόγους δεν κατόρθωσαν να αποκτήσουν παιδί. Η επιθυμία τους παραμένει, ονειρεύονται ένα παιδί, συλλογίζονται και τελικά αποφασίζουν, ξεπερνώντας τυχόν δισταγμούς, να υιοθετήσουν κάποιο παιδάκι και να του προσφέρουν μέρος από το συναισθηματικό τους πλούτο. Τα ερωτήματα είναι πολλά. Εκτός από τα διαδικαστικά, στα οποία δεν θα αναφερθούμε, αναρωτιούνται πως θα συμβιώσουν με το παιδί, αν θα τους δεχθεί, αν θα τους αγαπήσει, αν θα τα καταφέρουν να το κάνουν ευτυχισμένο, αν θα χρειαστεί να του αποκαλύψουν την υιοθεσία και πότε πρέπει να το κάνουν.

Ο θεσμός της υιοθεσίας είναι πολύ παλιός. Στην αρχή, είχε σκοπό την κάλυψη των αναγκών του ζευγαριού που δεν είχε παιδιά. Με την πάροδο των χρόνων, όμως, και την εξέλιξη των ηθών, αναγνωρίζεται πια ως κύριος λόγος της υιοθεσίας το δικαίωμα του παιδιού να αποκτήσει μια οικογένεια που να μοιάζει με τη φυσική, η οποία θα του προσφέρει ασφάλεια, φροντίδα, αγάπη και όλες τις δυνατότητες που θα του επιτρέψουν να εξελιχθεί σωματικά και ψυχικά. Δηλαδή, θα είναι σε θέση να του καλύπτει, εκτός από τις υλικές, και τις συναισθηματικές του ανάγκες.

Η πιο σημαντική συναισθηματική ανάγκη για τα βρέφη και τα μικρά παιδιά είναι η ανάγκη για στοργή και αγάπη, η ικανοποίηση της οποίας θα τα βοηθήσει να εκφράσουν τα δικά τους συναισθήματα. Εξίσου σημαντική είναι η ανάγκη να δέχεται το παιδί ερεθίσματα από το περιβάλλον, τα οποία θα του επιτρέψουν να δείξει τις δυνατότητες του. Τη διαδικασία εξεύρεσης της κατάλληλης οικογένειας, που θα μπορέσει να αναλάβει τη υιοθεσία του παιδιού, την αναλαμβάνουνε επίσημοι κρατικοί φορείς, όπως το ίδρυμα βρεφών Μητέρα, το ΠΙΚΠΑ κ.α., οι οποίοι εξασφαλίζουν την απαραίτητη ψυχολογική στήριξη των θετών γονιών και την ενημέρωσή τους για τους χειρισμούς που, κατά περίπτωση, απαιτούνται σχετικά με το θετό παιδί. Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των γονιών που ζητούν να υιοθετήσουν κάποιο παιδάκι υπερβαίνει κατά πολύ τον αριθμό των παιδιών που είναι διαθέσιμα. Έτσι, η διαδικασία καθυστερεί και πολλοί υποψήφιοι γονείς στρέφονται σε ιδιωτικές υιοθεσίες, συχνά με αρκετά παρεπόμενα που κατά καιρούς έχουν δει το φως της δημοσιότητας.

Η πορεία της υιοθεσίας εξαρτάται από πολλές παραμέτρους, αλλά κυρίως από τη στάση και τις αντιλήψεις ή προκαταλήψεις των θετών γονιών : Τον τρόπο με τον οποίο οι ίδιοι βιώνουν την αδυναμία τους να κάνουν παιδί, το στρες που τους δημιουργείται ως επακόλουθο αυτής της απογοήτευσης ή και το θυμό, τα βιώματά τους, την ποιότητα της σχέσης τους κ.α. Από νωρίς οι θετοί γονείς αντιμετωπίζουν δίλλημα σχετικά με το αν πρέπει να αποκαλύψουν τη αλήθεια στο θετό παιδί τους, πως πρέπει να γίνει αυτό και πότε.

Πολλοί γονείς αμφιταλαντεύονται για το να πρέπει να αποκαλύψουν στο παιδί το θέμα της υιοθεσίας ή όχι. Ωστόσο, και αυτοί που δεν το κάνουν, ζουν σε ένα καθεστώς άγχους και αγωνίας, που έχει άμεση επίπτωση στη σχέση τους με το παιδί. Οι περισσότεροι ειδικοί συμφωνούν με την γνώμη ότι η αποκάλυψη αυτή είναι απαραίτητη. Είναι προτιμότερο η ενημέρωση του παιδιού να γίνεται απλά και φυσικά πολύ νωρίς στη ζωή του (από τα 4-6 χρόνια ). Εάν το παιδί μεγαλώνει γνωρίζοντας για την υιοθεσία καθ’ όλη την διάρκεια της παιδικής ηλικίας αλλά και στην εφηβεία, τολμά να θέτει και άλλα ερωτήματα στους γονείς του. Αν οι θετοί γονείς απαντούν κάθε φορά έχοντας οδηγό το βαθμό της περιέργειας αλλά και την ωριμότητα του παιδιού, η συνειδητοποίηση της υιοθεσίας από το παιδί γίνεται σταδιακά.

Όταν, λοιπό, το θετό παιδί μπαίνει στη εφηβεία, έχει την αίσθηση ότι πάντα γνωρίζει την αλήθεια για την υιοθεσία του. Έτσι, η ιστορία της γέννησης του δεν του αποκαλύπτεται απότομα και κάτω από τραυματικές συνθήκες , αλλά αντίθετα, το παιδί έχει τη δυνατότητα , κάνοντας διάφορες συζητήσεις με τους γονείς του, να ενσωματώνεται στην ένα οικογένεια κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης της προσωπικότητάς του.

Αν το παιδί ενημερωθεί μετά τα 10 χρόνια του, είναι πολύ πιθανό να υπάρξουν προβλήματα, επειδή βρίσκεται στο κατώφλι της εφηβείας, μιας περιόδου δύσκολης, κατά τη διάρκεια της οποία προσπαθεί να αποκτήσει την ατομικότητα και την προσωπική του ταυτότητα.

Ένα άλλο θέμα που φοβούνται οι γονείς είναι η στιγμή που το παιδί θα αναζητήσει τις ρίζες του, να μάθει ποιοι είναι οι βιολογικοί του γονείς, γιατί το άφησαν, με τι ασχολούνται, αν έχει άλλα αδέλφια. …
Τι θα του απαντήσουν; Συχνά και οι ίδιοι οι θετοί γονείς αγνοούν τις αιτίες που έχουν συντελέσει στον αποχωρισμό του παιδιού από τους γεννήτορες του και έχουν ελάχιστα στοιχεία να δώσουν στο παιδί σχετικά με τη προηγούμενη ιστορία του. Μερικά παιδιά υποφέρουν μην γνωρίζοντας τις ρίζες τους. Αυτό το κενό προκαλεί σε κάποια παιδιά μια επώδυνη περιέργεια και δίνεται έτσι αφορμή για την ενεργοποίηση του οικογενειακού μύθου.

Οι θετοί γονείς πρέπει να:

- Να δεχθούν ότι το παιδί έχει δικαίωμα να ενημερώνεται για την υιοθεσία του από νωρίς και σταδιακά.

- Να μην ανησυχούν ότι, αν μάθει την αλήθεια, θα σταματήσει να τους αγαπά.

- Να γνωρίζουν ότι στην πραγματικότητα, όταν το παιδί έχει μεγαλώσει και αγαπηθεί στους κόλπους ενός ζευγαριού ενωμένου και έχει πάρει απαντήσεις σε διάφορα ερωτήματα που θέτει, όπως για τη σεξουαλικότητα, την εγκυμοσύνη, τον τοκετό, τότε η ανακοίνωση της υιοθεσίας μπορεί να του δημιουργήσει παροδική περιέργεια, αλλά αυτό δεν αλλάζει το συναισθηματικό δεσμό που ενώνει το υιοθετημένο παιδί με τους θετούς γονείς του. Έτσι, όταν έχει ήδη ενημερωθεί, η αποκάλυψη δεν είναι πια μοναδική και δεν δημιουργεί στο παιδί βαθύ τραύμα, όπως πιθανόν θα προκαλούσε η απότομη αποκάλυψη κατά την διάρκεια της εφηβείας. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η αναζήτηση των ριζών του συχνά δεν εκφράζεται με τη μορφή μιας συναισθηματικής έρευνας. Εξάλλου, τα παιδιά, παρά τις τυχόν ερωτήσεις που μπορεί να κάνουν σχετικά με τους βιολογικούς τους γονείς , σπάνια καταλήγουν σε μια ενεργητική ανίχνευση. Μόνο κατά τη διάρκεια της εφηβείας τα ίχνη του οικογενειακού μύθου μπορεί να επιμείνουν για την ανακάλυψη ενός γονιού εξιδανικευμένου και κοινωνικά δυνατού.

- Μερικές φορές πρέπει, να κρίνεται σκόπιμο, να λαμβάνουν βοήθεια από κάποιον ειδικό.

-Να γνωρίζουν ότι η ζωή μιας οικογένειας βασίζεται στην αλήθεια, τον ανοιχτό διάλογο και την αμοιβαία εμπιστοσύνη.

Κατά την διάρκεια της παιδικής ηλικίας, τα υιοθετημένα παιδιά βομβαρδίζονται συχνά από τον όρο «εγκαταλειμμένα». Η κοινωνία αμφισβητεί την ποιότητα των δεσμών τους με τους θετούς γονείς τους. Από πού προέρχονται ή από ποια κοιλιά έχουν βγει; Ποιες ήταν, τελικά, αυτές οι μητέρες που τα εγκατέλειψαν; Μπροστά σε αυτές τις προκαταλήψεις που οφείλονται στην άγνοια, τα υιοθετημένα παιδιά μπαίνουν στο επίκεντρο μιας διαμάχης, η οποία θα έπρεπε αν έχει ξεπεραστεί από την κοινωνία. Μια γυναίκα έχει πραγματικά το δικαίωμα να μη γίνει φυσική μητέρα. Πόσα χρόνια ακόμη πρέπει να περιμένουμε για να θεωρηθούν οι θετοί γονείς ισότιμοι με τους πραγματικούς; Γιατί πρέπει τα υιοθετημένα παιδιά να κουβαλούν στους ώμους τους τα βάρη της νοοτροπίας μας;

Τελικά, δεν είναι άξιο θαυμασμού το γεγονός ότι η νοητική ικανότητα ενός παιδιού εξελίσσεται καλύτερα, όταν αυτό έχει ανατραφεί με την αγάπη και την προσοχή των γονιών του, είτε αυτοί είναι φυσικοί είτε θετοί

https://www.akappatou.gr

Σχέσεις - Σεξ

Οι κοντοί άνδρες ζουν περισσότερο από τους ψηλότερους τους συνομηλίκους τους, σύμφωνα με μία νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση «PLoS One».

Σύμφωνα με την έρευνα, το κοντό ανάστημα μπορεί να σχετίζεται με ένα γονίδιο που συνδέεται με τη μακροζωία. Μία προστατευτική μορφή του γονιδίου, που ονομάζεται FOXO3 , οδηγεί σε μικρότερο μέγεθος σώματος κατά τη διάρκεια της πρώιμης ανάπτυξης, αλλά είναι επίσης πιθανό να σημαίνει μια μεγαλύτερη διάρκεια ζωής .

Επιστήμονες από τις ΗΠΑ παρακολούθησαν επί δεκαετίες την πορεία της υγείας περισσότερων από 8.000 Αμερικανών ιαπωνικής καταγωγής, που είχαν γεννηθεί μεταξύ 1900 και 1919. Περίπου 1.200 από αυτούς τους άντρες έζησαν έως τα 90 και τα 100 τους χρόνια, ενώ σχεδόν 250 είναι ακόμα ζωντανοί.

Επίσης οι πιο κοντοί άνδρες φάνηκε ότι είχαν επίσης περισσότερες πιθανότητες να έχουν χαμηλότερα επίπεδα ινσουλίνης στο αίμα, και ήταν λιγότερο πιθανό να εμφανίσουν καρκίνο στη διάρκεια της ζωής τους .

Ο επικεφαλής της μελέτης δρ. Μπράντλεϋ Γουίλκοξ, αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Γηριατρικής του Πανεπιστημίου της Χαβάης, δήλωσε ότι τα ευρήματα αυτά δεν είναι απόλυτα, αλλά παρέχουν μια ισχυρή σχέση μεταξύ του ύψους και της μακροζωίας . «Δεν έχει σημασία πόσο ψηλός είσαι, αλλά να ζεις ένα υγιεινό τρόπο ζωής», είπε.

Τα νέα ευρήματα απηχούν εκείνα μιας μελέτης του 2012, που είχε διεξαχθεί στους άντρες της Σαρδηνίας και έδειξε ότι, οι κοντοί άντρες ζουν κατά μέσον όρο 2 χρόνια περισσότερα απ’ ό,τι οι ψηλοί. Στην ιταλική μελέτη είχε καταγραφεί η πορεία της υγείας και η διάρκεια της ζωής 500 ανδρών, οι οποίοι είχαν γεννηθεί μεταξύ 1866 και 1915.

https://www.news.gr

Σχέσεις - Σεξ

Κάποιους ανθρώπους δεν τους τρομάζει η οικονομική κρίση και τολμούν να πάνε κόντρα στο ρεύμα! Έχουν ιδέες, όνειρα και δε φοβούνται να κάνουν το επόμενο βήμα…Ανάμεσα σε αυτούς και η Μαύρα Γομοστιώτη, δασκάλα του ρέικι, η οποία ένωσε τις δυνάμεις της με το chef Δημήτρη Χωματά και δημιούργησαν μία εταιρεία με χειροποίητες μαρμελάδες! Μέσα σε ένα αντίξοο οικονομικό κλίμα, όχι μόνο οι εξαιρετικής ποιότητας μαρμελάδες τους αγαπήθηκαν από το κοινό, αλλά ήδη έχουν ξεκινήσει και συνεργασίες με το εξωτερικό !

Τι σχέση έχει το ρέικι με τις μαρμελάδες;

Η φιλοσοφία του ρέικι λέει ότι τα πάντα είναι φωτεινή ενέργεια και τα προϊόντα μας δέχονται ρέικι σε όλα τα στάδια της παραγωγής τους. Αυτό είναι δύσκολο να το εξηγήσεις σε κάποιον που δεν έχει σχέση ή δε γνωρίζει τι είναι το ρέικι, αλλά για όσους ξέρουν είναι κάτι πολύ σημαντικό.

Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την παρασκευή μαρμελάδων;

Όταν δοκίμασα για πρώτη φορά τις μαρμελάδες που έφτιαχνε ο Δημήτρης ενθουσιάστηκα...Διαπίστωσα ότι ήταν πολύ ιδιαίτερες γεύσεις, εξαιρετικής ποιότητας. Του πρότεινα να συνεργαστούμε και έτσι αποφασίσαμε να αναπτύξουμε ένα πρότζεκτ, το οποίο να είναι μοναδικό για τα ελληνικά δεδομένα από άποψη εμφάνισης και γεύσης, με παιχνιδιάρικες ονομασίες και τεχνικές παρασκευής οι οποίες να είναι παραδοσιακές αλλά προσαρμοσμένες όμως στις γευστικές απαιτήσεις του σήμερα. Ξεκινήσαμε δειλά στην αρχή, η πορεία μας όμως ήταν ανοδική. Υπάρχει αρκετή αποδοχή από τον κόσμο και αυτό είναι κάτι που μας χαροποιεί ιδιαίτερα και μας εμψυχώνει. Βρισκόμαστε σε συνεχή ανάπτυξη και η εταιρεία μας μεγαλώνει με σταθερά βήματα.

Ποιο είναι το μυστικό για την τέλεια μαρμελάδα;

Δεν υπάρχει μυστικό. Αν κάποιος δε θέλει να φτιάξει κάτι συνηθισμένο, θα πρέπει να βάλει τη φαντασία του σε εφαρμογή και να πειραματιστεί.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Θέλουμε να συνεχίσουμε να αναπτυσσόμαστε και να γινόμαστε ακόμα καλύτεροι. Να βγάζουμε ιδιαίτερα και μοναδικά προϊόντα και κάποια στιγμή η εταιρεία μας να συγκαταλέγεται ανάμεσα στις καλύτερες του είδους της.

Το εξωτερικό υπάρχει στα σχέδιά σας;

Ναι, υπάρχει αρκετό ενδιαφέρον για τα προϊόντα μας στο εξωτερικό και έχουμε κάνει κάποιες συνεργασίες. Τα βήματα μας όμως θέλουμε να είναι σίγουρα και δε βιαζόμαστε να εξάγουμε.

Πώς σχολιάζετε το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι αναζητούν και επιλέγουν ελληνικά ποιοτικά προϊόντα;

Η οικονομική κρίση σαφώς έχει δυσκολέψει τη ζωή μας και έχει μειώσει τα εισοδήματα μας. Αυτό στάθηκε ως αφορμή ο Έλληνας να γίνει πιο απαιτητικός. Θέλει τα χρήματα που θα δώσει να αντιστοιχούν και στο προϊόν που θα αγοράσει. Δεν καταναλώνει ανεξέλεγκτα γιατί πλέον δεν του περισσεύουν.

Ξεκινήσατε την επιχείρηση σας μέσα στην κρίση. Τι έχετε να πείτε σε όλους εκείνους που αν και έχουν ιδέες φοβούνται να κάνουν το επόμενο βήμα λόγω της οικονομικής κρίσης;

Εμάς περισσότερο μας τρόμαξε η απληστία των επιχειρηματιών που προσπαθούν να ξεζουμίσουν τους ανθρώπους που εργάζονται για αυτούς. Αρνηθήκαμε να υποκύψουμε στα εκβιαστικά διλήμματα των εργοδοτών και αποφασίσαμε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να αξιοποιήσουμε τις γνώσεις και τις δυνατότητές μας. Υπήρχαν και υπάρχουν μεγάλες δυσκολίες στο εγχείρημά μας αλλά πιστεύουμε σε αυτό που κάνουμε και το πείσμα μας δε μας επιτρέπει να υποχωρήσουμε. Όσον αφορά στους ανθρώπους που έχουν ιδέες και θέλουν να τολμήσουν, εφόσον ξέρουν ότι μπορούν να κάνουν κάτι πολύ καλά, τότε ναι, να το τολμήσουν! Πολλές φορές μέσα στην κρίση μπορεί να υπάρξουν ευκαιρίες και επίσης η κρίση έμαθε τον Έλληνα να γίνεται πιο δημιουργικός, να αξιοποιεί τα ταλέντα του και να αναγνωρίζει την ποιοτική δουλειά και να την προτιμά.

Συνέντευξη στη Μαρία Θανοπούλου

https://www.news.gr

Σχέσεις - Σεξ

Το παιδί από πολύ νωρίς χρειάζεται τα όρια και τους κανόνες, γιατί το βοηθούν να καταλάβει τι είναι επιτρεπτό και τι όχι, επιπλέον του παρέχουν ένα αίσθημα ασφάλειας και όχι ταπείνωσης. Μεγαλώνοντας, θα αναπτύξει αισθήματα υπευθυνότητας και σεβασμού προς τους άλλους ανθρώπους.

Πώς να αποφύγω τις παγίδες ;

Όταν είσαι γονιός είναι σαν να θεωρείς το παιδί σου ένα συνομήλικο φίλο, δηλαδή έναν άνθρωπο ολοκληρωμένο χωρίς να λαμβάνεις υπόψη σου ότι δεν έχει αναπτυχθεί ακόμα. Το παιδί χρειάζεται έναν γονέα αποφασιστικό, που παραμένει πάντα στη θέση του γονέα και στον οποίο μπορεί να βασιστεί.
Το όχι ουσιαστικά καθησυχάζει το παιδί όταν συνοδεύεται από την ανάλογη εξήγηση. Όταν δεν υποχωρείς μπροστά στον παιδικό θυμό του προσφέρεις ένα σημαντικό σημείο αναφοράς. Αντίθετα, ένα παιδί που νιώθει ότι με τα ουρλιαχτά του πετυχαίνει το στόχο του τελικά νιώθει άγχος και απογοήτευση λόγω της απουσίας των ορίων.

Η οριοθέτηση είναι ανάλογη με την ηλικία του παιδιού. Από την ηλικία των 4-5 ετών το παιδί αρχίζει να αντιλαμβάνεται ξεκάθαρα την έννοια του ορίου και τις συνέπειες που ακολουθούν την παραβίασή του.

Τα όρια πρέπει να εξηγούνται πάντα με σαφήνεια. Συζητάω με το παιδί τα όρια, τους λόγους που επιβάλλονται και τις συνέπειές τους. Θα έχω σιγουρευτεί ότι το παιδί κατάλαβε τι ζητάω και για ποιο λόγο.

Είμαι συνεπής και τηρώ τα όρια και τις συνέπειες με σταθερότητα. Αν δεν μπορώ να τηρήσω μια τιμωρία είναι καλύτερα να μην την επιβάλλω.
Όταν το παιδί παραβιάζει τα όρια διατηρώ τον έλεγχο και την ψυχραιμία μου. Μιλώ στο παιδί με σταθερό και σίγουρο τόνο φωνής, χωρίς όμως να διαπραγματεύομαι.

Εκείνη τη στιγμή πρέπει να καταλάβει ότι έκανε κάτι λάθος και θα υπάρξουν συνέπειες.
Στα πλαίσια της σχέσης μου με το παιδί πρέπει να υπάρχει ουσιαστική επικοινωνία ώστε να αναπτυχθεί μια δυνατή σχέση η οποία δεν θα βασίζεται στο φόβο της τιμωρίας αλλά στην αγάπη και στο σεβασμό, γιατί ας μην ξεχνάμε ότι οι γονείς αποτελούν πρότυπα για τα παιδιά τους.

Γινοπούλου Αντιγόνη, Ψυχολόγος
https://www.iatronet.gr

Σχέσεις - Σεξ

«Ανανέωση», «αλλαγή», «service» και όλες οι ωραίες λέξεις οι οποίες μολονότι μας συστήνονται με τα καλά τους, συνήθως έρχονται μετά από γκριζαρισμένες μέρες, για να μην πούμε μαύρες! Υπάρχουν πράγματα που φωνάζουν και δεν προλαβαίνεις να τα ακούσεις. Εκείνα κρατούν τα καμπανάκια.

Δε θες να δεις ανθρώπους.

Γυρνάς από τη δουλειά σου ή από τις δουλειές σου και το μόνο πράγμα που σκέφτεσαι, είναι πώς θα πας στην πολυθρόνα. Εκεί, θα κάτσεις μέχρι την ώρα που θα σε πετάξει από πάνω της και αυτή και θα σε στείλει στο «αρμοδιότερο» για καθισιό, στο κρεβάτι! «Τί καφέδες και έξοδοι τώρα, θέλουν στην καλύτερη περπάτημα και στη χειρότερη οδήγηση». «Άνθρωποι; Τρελός είσαι; Δε θέλω οχλαγωγία και φασαρία». Αν σε ενοχλούν τα πάντα εκτός από το σπίτι σου, τότε έχεις κηρυχθεί «διατηρητέο».

Έχει και τα καλά της η τηλεόραση…

Πιο «όχι» δε γίνεται. Για την ακρίβεια, «ΌΧΙ». Δε θα γίνουμε εξυπνάκηδες αλλά η τηλεόραση, όλο και πιο σπάνια έχει κάτι που μπορεί να σε κρατήσει κοντά της. Μάλιστα, φήμες λένε ότι αν αποχωρήσει ο καναπές, η τηλεόραση δε θα έχει μέλλον…Η τηλεόραση έχει μεταμορφωθεί σε μια πύλη του τρόμου στην οποία κινδυνεύεις να μπεις από τη στιγμή που κρατάς το τηλεκοντρόλ. Αν ξαφνικά, άλλαξες γνώμη, ψάξε στο δέρμα σου μήπως τυχόν και βρεις σκουριά. Διόλου απίθανο.

Πιστεύεις ότι ακόμη και οι μικροί θόρυβοι, έρχονται από τον Άδη.

Δε μιλάμε για κόρνες, βουητά και νέα γενιά αυτοκινήτων-ηχείων που η λαμαρίνα δεν αντέχει τα watt. Μιλάμε για ένα στυλό, για ένα πληκτρολόγιο, για ένα μεταλλικό σκεύος που έπεσε κάτω και σε κάνει να θες μια καταπαχτή να ανοίξει για σένα και να σώσει τα αυτιά σου. Έχεις μπει βαθιά στο «παλαιοπωλείο» αν ξεφυσάς για μικροθορύβους.

Το ΣΚ σε αγχώνει, δε σε ξεκουράζει.

Παρασκευή: Η μέρα που οι Φλίνστοουνς, έχουν να πουν «Γιάμπα-γιάμπα- ντου». Αν αυτές τις μέρες τις έχεις φυλάξει για ύπνο, είναι φυσιολογικό. Αν πάλι τις έχεις φυλάξει για νάρκη, τότε δεν είναι. Όσο να ναι, είναι άλλο να κοιμάσαι 12 ώρες το Σάββατο και 12 την Κυριακή και άλλο να θεωρείς «ξύπνημα» το να κρατάς το λαπ τοπ ξαπλωμένος. Αν η Παρασκευή έρχεται και ψάχνεις το πού θα πρωτο-σπαταλήσεις το κέφι σου και τελικά αγχώνεσαι και προτιμάς τη «σταθερά» του κρεβατιού, πάρε το ξεσκονόπανο και ξεκίνα από το κεφάλι.

Αλλάζεις γνώμες για ανθρώπους από μέρα σε μέρα.

Δε μιλάμε για εκείνους που έχουν ανάγει την αλλαγή γνώμης για τους συνανθρώπους τους σε τέχνη. Μιλάμε για σένα που είσαι σταθερός. Αν αρχίζεις και βλέπεις έντονα πως τη Δευτέρα βάζεις 10 σε κάποιον και την Τρίτη του βάζεις -10, μην πεις «μα κάθε μέρα είναι ξεχωριστή». Στημένο παιχνίδι έχεις δημιουργήσει, ψάχνεις να βρεις ενδιαφέρον αλλάζοντας μέσα σου τους ίδιους ανθρώπους. Επειγόντως καλοπέραση.

Νιώθεις καλά μέχρι να σε ρωτήσουν «Πώς είσαι;».

Μερικές φορές, είναι πιο δύσκολο να απαντήσεις σε τέτοιες ερωτήσεις. Σε ρωτάνε το τυπικό, τους λες σχεδόν επακριβώς πώς είσαι. Εκείνοι, ενθουσιάζονται και εσύ απορείς μήπως μιλούσαν στο handsfree και το «εξαιρετικά περνάς!!!» το είπαν σε άλλον. Αν δυσκολεύεσαι στο να απαντήσεις, σε μια ερώτηση τέτοια και να πεις «μια χαρά», να εύχεσαι να μη σε ρωτήσουν «πού το βρίσκεις τόσο κέφι;».

Αποφεύγεις τη μουσική.

Για να μην ψάχνεις κουρτίνες πίσω από παράθυρα να κρυφτείς, λέμε εξ? αρχής πως αποκλείουμε 1) δυνατή μουσική 2) death metal και άλλα άσματα (ονόματα δε λέμε) που έχουν θόρυβο αντί για στίχους και νότες. Μιλάμε για ο,τιδήποτε σου έφτιαχνε τη μέρα -ακούγοντάς το- και για κάποιον λόγο τώρα, σε ενοχλεί. Αν κάτι ισχύει παραπάνω από «προσωρινά», χρειάζεται αντίδραση. Σημάδι διαχρονικής κόπωσης και βαρεμάρας. Η μουσική είναι το μόνο χρώμα που βλέπουν τα αυτιά σου.

Αποθεώνεις την καθημερινότητα.

«Η καθημερινότητα είναι τέλεια!!!, Τέλεια!!!, Φοβερή!!!». Αυτό, το μάθαμε. Τώρα, ας μάθουμε απ?έξω άλλα ποιηματάκια…Μια χαρά είναι η ρουτίνα και αν κυλάει φυσιολογικά, δε χρειάζεται να φτιάξεις βωμό και να τη λατρεύεις. Αν έχεις αρχίσει να τη λατρεύεις, σημαίνει ότι φοβάσαι τι θα γίνεις χωρίς αυτήν. Ίσως λίγο πιο ενεργητικός και πιο ζωντανός. Μέχρι να καταλήξεις στο τί θα πάθεις αν σε αφήσει η ρουτίνα, άφησέ την εσύ. Άνθρωπος είσαι, όχι …μνημείο!
Γράφει: Αλέξανδρος Δρίβας

https://www.tsemperlidou.gr

Σχέσεις - Σεξ

Μία ημέρα του χρόνου είναι αφιερωμένη σε κάθε γυναίκα που φέρνει στον κόσμο ένα παιδί. Η αποστολή της είναι κοινή, αλλά η διαδρομή εξαρτάται από τον τύπο στον οποίο ανήκει. Γνωστοί παιδαγωγοί καταλήγουν σε πέντε βασικές κατηγορίες που μπορεί να ενταχθεί μία μητέρα, ανάλογα με τον χαρακτήρα και τις προσδοκίες της ζωής της.

Κρέμονται από την φούστα της, ονειρεύονται το φαγητό της όταν είναι στο σχολείο, μυρίζουν το άρωμα της σε ρούχα πλυμένα με Soupline, σε κάθε δυσκολία τρέχουν στην αγκαλιά της για θαλπωρή. Οι παραπάνω εικόνες χτίζονται όταν ένα παιδί είναι μικρό και μεγαλώνει με το πρότυπο της μητέρας. Όταν όμως, οι ίδιες εικόνες συνεχίζονται μέχρι την ενήλικη ζωή, είμαστε σίγουροι πως αυτός είναι ο απαιτούμενος ρόλος της μητέρας;

Στην Αγγλία του 1600, οι υπηρέτες που έμεναν στα σπίτια των αφεντικών τους έπαιρναν αυτή την ημέρα, άδεια για να επιστρέψουν στα σπίτια τους και να αφιερώσουν χρόνο στις μητέρες τους. Σήμερα, η σχέση ανάμεσα σε μια μητέρα και το παιδί της αποκτά συχνά, στοιχεία εθισμού ή απόλυτης απόστασης. Ποιοι λόγοι οδηγούν στα δύο άκρα;

Σύμφωνα με πολλούς ψυχολόγους, μία μητέρα κάνει μεγάλο κακό σε ένα παιδί όταν μαθαίνει να το ταΐζει στο στόμα, το βοηθάει να ξεκουμπώσει ένα κουμπί και γενικότερα, επεμβαίνει σε κάθε δραστηριότητα που πρέπει να αναπτύξει μόνο, στα πρώτα βήματα της ζωής του. “Η μυοκινητική ανάπτυξη ενός παιδιού είναι το ζητούμενο, και εμποδίζεται όταν εμείς κάνουμε κάτι που πρέπει να κάνει το ίδιο για να μάθει”, αναφέρει η Ιταλίδα παιδαγωγός, Μαρία Μοντεσόρι.

Το ίδιο μάλλον, συμβαίνει, και όταν πολλές μητέρες συγχέουν την φιλικότητα με την φιλία. “Οι γονείς πρέπει να είναι φιλικοί και όχι φίλοι με τα παιδιά τους. Τα παιδιά έχουν δικούς τους φίλους”. Ας δούμε όμως, ποιες είναι οι πέντε βασικές κατηγορίες ταξινόμησης της κάθε μητέρας, με βάση τα πορίσματα του Σκωτσέζου παιδαγωγού, Αλεξάντερ Σάδερλαντ Νηλ και της σύγχρονης παιδαγωγικής. “Η ιδανική, η φιλόδοξη, η αβέβαιη, η κολλητή και η εγωίστρια” είναι οι επικρατέστερες ομάδες. Σας θυμίζουν κάτι;

Ξεκινώντας από την “ιδανική” μητέρα, αυτό το μοντέλο συνδυάζει τα καλύτερα στοιχεία και υποστηρίζεται πως αντιπροσωπεύει περίπου, το 10% των μητέρων. Η ιδανική μητέρα χαρακτηρίζεται από συναισθηματική ισορροπία, αποδεχόμενη το γεγονός πως τα παιδιά της είναι αυτόνομες οντότητες και τα βοηθάει να διεκδικήσουν τον δρόμο προς την ανεξαρτησία τους. Ανεξάρτητα από τις υπόλοιπες υποχρεώσεις του σπιτιού, είναι αιώνια δεσμευμένη στον όρκο της μητρότητας, χωρίς να ξεπερνά ποτέ τα όρια.

Η μητέρα που είναι “φιλόδοξη”, ή διαφορετικά “τελειομανής”, είναι συνήθως, μία γυναίκα αγχώδης με υπερβολικό έλεγχο των πραγμάτων και εστίαση της προσοχής στην καριέρα και την εξωτερική εμφάνιση. Τα παιδιά της τείνουν να επικρίνουν υπερβολικά τον εαυτό τους, να νιώθουν ανεπαρκή και με συναισθηματικά κενά. Ως συνέχεια της μητέρας τους, φιλοδοξούν για τα πάντα και μοιάζουν να μην ικανοποιούνται από όσα πετυχαίνουν στη ζωή τους. Συχνά, η μητέρα αυτή είναι απούσα, καθώς πρώτα απ? όλα προσπαθεί να αγαπήσει τον ίδιο της τον εαυτό.

Θυμωμένη και υπερβολικά συναισθηματική, σε βαθμό που η γονική της συμπεριφορά καθορίζεται από τις ψυχολογικές της διαθέσεις, φαίνεται πως είναι η “αβέβαιη” μητέρα. Αυτό το είδος είναι το πιο χαώδες από τα πέντε. Στο μυαλό της δημιουργούνται προβλήματα, υπερβολικές σκέψεις και κρίσεις που μεταφέρονται και στα παιδιά της.

Η μητέρα “κολλητή”, όπως προαναφέρθηκε, κρύβει κινδύνους, παρόλο που θεωρητικά, “μονομαχεί” με την “ιδανική”. Απολαμβάνει να θεωρεί τα παιδιά της ομοίους της, ώστε να αποφύγει την ευθύνη της οριοθέτησης. Ο συγκεκριμένος τύπος μητέρας αποφεύγει τον ρόλο της, καθώς θεωρεί ότι η προσωπική της ζωή θα θυσιαζόταν στον βωμό της μητρότητας. Γονιός και παιδί εναλλάσσονται τον ρόλο του εξομολογητή, αφήνοντας το παιδί χωρίς μητρικό πρότυπο. Σε αυτή την περίπτωση, οι συναισθηματικές ανάγκες της μητέρας είναι τόσο περίπλοκες που η ίδια, έχει ανάγκη το παιδί για να τις καλύψει.

Όταν μία μητέρα έχει έντονο το στοιχείο του εγωισμού, οι σχέσεις γίνονται πολυσύνθετες. Οι “εγωίστριες” μητέρες αδυνατούν να δουν τα παιδιά τους ως αυτόνομα όντα και τείνουν να είναι εγωκεντρικές και ανασφαλείς. Τα παιδιά τους θα μάθουν από νωρίς πως ο ρόλος απέναντι στη μητέρα τους, είναι διαρκώς, να την αναδεικνύουν. Υπάρχει όμως και η περίπτωση που το παιδί γίνεται το επίκεντρο προσοχής της μητέρας και τότε δημιουργείται μία έκτη κατηγορία, βγαλμένη από την ζωή, εκείνη της μητέρας που “δεν χαλάει χατήρι”.

Παιδιά που μεγαλώνουν μες στην ανασφάλεια, την πλήρη οικειότητα ή την στενή προσκόλληση, την αποστασιοποίηση ή την υπερβολική προσοχή, ακολουθούν συνήθως, την πορεία της γυναίκας που βρίσκεται από τα πρώτα βήματα της ζωής, κοντά τους. Σήμερα, οι μητέρες έχουν την τιμητική τους και κάθε άνθρωπος- μικρός ή μεγάλος- που νιώθει παιδί μαζί τους, οφείλει να ξεχωρίσει από το πλήθος την δική του μητέρα, αλλά όχι μόνο σήμερα, για τους "τύπους".

Έλενα Κρητικού
pathfinder.gr

Σχέσεις - Σεξ

Πώς εκδηλώνεται η απώλεια ελέγχου στο φαγητό που ονομάζεται «διαταραχή επεισοδίων υπερφαγίας»; Η διαταραχή επεισοδίων υπερφαγίας (binge eating disorder) παρουσιάζεται όταν το άτομο βιώνει μια αίσθηση απώλειας ελέγχου απέναντι στο φαγητό.

Η διαφορά με την ψυχογενή βουλιμία είναι ότι δεν καταφεύγει σε ακραίες μεθόδους εξισορρόπησης του βάρους του όπως είναι η πρόκληση εμετού, η κατάχρηση διουρητικών και καθαρτικών ή η ψυχαναγκαστική άσκηση. Το άτομο νιώθει συχνά ντροπή, ενοχή και αηδία μετά την κατανάλωση τροφής και εμφανίζει συχνά συμπτώματα κατάθλιψης.

Η σχέση με το φαγητό είναι καθαρά συναισθηματική και λειτουργεί σαν ένας μηχανισμός εξισορρόπησης βαθύτερων αρνητικών συναισθημάτων. Τρώει ακόμη και όταν δεν πεινάει, ενώ συνήθως τρώει μόνο του.

Η έντονη ενασχόληση με το σχήμα και το βάρος του σώματός είναι χαρακτηριστική. Σύμφωνα με επιδημιολογικές μελέτες, η διαταραχή επεισοδίων υπερφαγίας έχει μία ευρεία κατανομή στον γενικό πληθυσμό.

Περίπου 2 στους 100 ανθρώπους πάσχουν σήμερα από τη διαταραχή, ενώ με μικρή στατιστική διαφορά υπερέχουν οι γυναίκες σε σχέση με τους άνδρες. Εμφανίζεται στο ηλικιακό φάσμα των 20 έως 50 ετών και είναι συχνότερη σε παχύσαρκα άτομα. Τα άτομα της μαύρης φυλής είναι το ίδιο ευάλωτα με άτομα της λευκής φυλής στην ανάπτυξη της εν λόγω διαταραχής.

Ποια είναι η θεραπευτική πρόταση για τη διαταραχή επεισοδίων υπερφαγίας;

Οι επιπτώσεις της διαταραχής στην υγεία είναι σοβαρές: υψηλή πίεση, ανεβασμένα επίπεδα χοληστερίνης, καρδιακές επιπλοκές, διαβήτης. Οι ψυχολογικές επιπτώσεις είναι εξίσου επώδυνες: ασταθές βάρος, κατάθλιψη, άγχος, απομόνωση, αίσθημα ντροπής με τον εαυτό, χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Τα άτομα με διαταραχή βουλιμίας θα πρέπει να ζητήσουν βοήθεια από ψυχολόγο που ειδικεύεται στη θεραπεία των διαταραχών πρόσληψης τροφής και σε ψυχίατρο εφόσον συνυπάρχουν συμπτώματα κατάθλιψης.

Η γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία περιλαμβάνει την ενίσχυση του αυτοελέγχου απέναντι στο φαγητό και την αποκατάσταση ενός φυσιολογικού τρόπου λήψης τροφής. Μέρος της θεραπείας είναι ο εντοπισμός και η διόρθωση των αρνητικών αντιλήψεων για τον εαυτό, το σώμα, τη λήψη τροφής και των λανθασμένων συμπεριφορών απέναντι στο φαγητό, που διαιωνίζουν τη διαταραχή.

Η Μυρσίνη Κωστοπούλου είναι ψυχολόγος - ψυχοθεραπεύτρια (PhD),

https://ygeia.tanea.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.