Ιουλίου 13, 2020

Σχέσεις - Σεξ

Ένα λιοντάρι βρήκε ένα λύκο πάνω στην ώρα που θα ‘τρωγε έν’ αρνί. «Λύκε», ούρλιαξε, «μην τολμήσεις το αρνί που κρατάς στο αχόρταγο στομάχι σου να κατεβάσεις, ειδεμή κρεμασμένος ανάποδα σε κάνα δεντράκι θα βρεθείς». Ο λύκος, μπροστά στην απειλή ενός ενδεχόμενου βασιλιά, έσκυψε το κεφάλι και το αρνί γλίτωσε έτσι απ’ τα δόντια του.

Το λιοντάρι, τότε, έπιασε το αρνί στο στόμα του και μες το δάσος ξεχύθηκε. «Κοιτάξτε όλοι», φώναζε, «αυτό εδώ το απροστάτευτο αρνάκι χάρη σ’ εμένα βρίσκεται τώρα στη ζωή, χάρη στο σθένος μου γλίτωσε απ’ τα τρομακτικά σαγόνια του λύκου». Κι έπειτα: «Ω! Μα αν σαν εμένα άλλοι τρεις υπήρχαν τόσο καλοί, θαρρώ πως το βασίλειό μας ούτε μια σκοτούρα δε θα ‘χε». Κι έτσι, λοιπόν, το λιοντάρι που διεκδικούσε και μια θέση για τη βασιλεία, διατυμπάνιζε την καλή του πράξη και παρουσιαζόταν ως το σπάνιο εκείνο είδος που μαζί μ’ άλλους λίγους όμοιούς του θα εξάλειφε το κακό.

Σαν αυτό το λιοντάρι, λοιπόν, αντί ν’ αποσιωπούμε διακριτικά μια καλή μας πράξη, αντιθέτως, τη διατυμπανίζουμε και παρουσιαζόμαστε ως εκείνο το είδος που αφειδώς προσφέρει το καλό στους πάντες.

Καταρχάς, το λιοντάρι βάζοντας το αρνί μες τα σαγόνια του και βροντοφωνάζοντας σ’ όλους πως έσωσε αυτό το ανυπεράσπιστο πλάσμα, αυτομάτως του προσέδιδε το χαρακτηρισμό του «αδύναμου», που από μόνο του δεν μπορούσε να διαφυλάξει τον εαυτό του. Έτσι κι εμείς, λοιπόν, όταν διατυμπανίζουμε μια καλή μας πράξη, είναι σαν να τονίζουμε την αδυναμία εκείνου που βοηθήσαμε, καθώς μοιάζει με το να λέμε: «Τι θα έκανε δίχως τη δική μου συνδρομή; Ένας κατεστραμμένος θα ‘ταν». Έμμεσα, δηλαδή, τον παρουσιάζουμε ως ένα πλάσμα που ουδεμία δύναμη διαθέτει για να επιβιώσει.

Επιπλέον, το λιοντάρι, κουβαλώντας το αρνί ως παράσημο για την καλή του πράξη, ήταν σαν να έκανε άνισο τον ανταγωνισμό με τα υπόλοιπα λιοντάρια που διεκδικούσαν κι εκείνα τη βασιλεία, καθώς κανείς δε θα μπορούσε να ξέρει πώς θα έπρατταν εκείνα σε μιαν ανάλογη περίπτωση κι αν θα έδειχναν το ίδιο σθένος με το καλό λιοντάρι. Έτσι, η δική του καλή πράξη που συνοδευόταν κι από την απτή απόδειξη του ολοζώντανου αρνιού, το τοποθετούσε αυτόματα πιο ψηλά απ’ τα άλλα λιοντάρια. Διατυμπανίζοντας μια καλή μας πράξη, επομένως, ανυψώνουμε άδικα τον εαυτό μας πάνω απ’ τους άλλους, καθώς δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν στη θέση μας θα έκαναν το ίδιο με εμάς, ή και κάτι ακόμα καλύτερο.

Τέλος, παρελαύνοντας με το αρνί στο στόμα, το λιοντάρι δεν μπορεί παρά να προκάλεσε αναρίθμητες τύψεις σε πλάσματα, που μπορεί να μην είχαν καν τη δύναμη να κάνουν μιαν ανάλογη καλή πράξη και να σώσουν κάποιο πλάσμα που μπροστά στα μάτια τους καταβροχθίστηκε. Όταν με υπερηφάνεια επιδεικνύουμε μια καλή μας πράξη, λοιπόν, μπορεί να φέρουμε σε δυσάρεστη θέση όσους δεν έχουν τα μέσα να προσφέρουν και να τους κάνουμε να αισθανθούν ως άχρηστα κι ανήμπορα μέλη που ούτε ένα καλό δεν έχουν ως τώρα πράξει.

Κι έτσι, λοιπόν, το λιοντάρι προτού εκλεχθεί βασιλιάς φώναζε: «Ψηφίστε το λιοντάρι που με τα χέρια του θα βγάζει απ’ το στόμα του λύκου το αρνί». Και, στ’ αλήθεια, το βασίλειό του υπήρξε το μοναδικό που αν λύκος τολμούσε να πλησιάσει αρνί, σε δέντρο έμελλε να κρεμαστεί.

Συντάκτης: Δημήτρια Κουρίδη
Επιμέλεια κειμένου: Βασιλική Γουγούλα

https://www.pillowfights.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Τα τεστ κάθε είδους δε δημιουργήθηκαν αποκλειστικά και μόνο για να δοκιμάζουν τις ικανότητες των μαθητών σε πλήθος σχολικών μαθημάτων ή για τη διεξαγωγή πειραμάτων σε εργαστήρια βιολογίας. Τεστ απαντώνται ακόμα και μέσα στον πυρήνα της ζωής που δε θα μπορούσε να είναι άλλος από την επαφή και αλληλεπίδρασή μας με άλλους ανθρώπους. Ουκ ολίγες φορές, λίγο πριν δώσουμε το πράσινο φως για την εκκίνηση μιας φιλόδοξης σχέσης, δοκιμάζουμε το άτομο που έχουμε απέναντί μας προσφέροντάς του, σε αρχικό στάδιο, συναισθήματα κι αξίες με τη μεζούρα και μέσω της παρατήρησης εξάγουμε συμπεράσματα για τις πραγματικές προθέσεις του. Υπάρχουν επιστήμονες των μαθηματικών, της φυσικής, της χημείας. Αυτοί που ασχολούμαστε με πειράματα πάνω στις σχέσεις ας βαφτιστούμε επιστήμονες των σχέσεων.

Ο βασικότερος κανόνας που ισχύει σε τούτες τις περιπτώσεις είναι ένας: οι αρχές μιας φιλίας καθρεφτίζονται πάνω στα θεμέλια μιας σχέσης. Οπότε αν το καλοσκεφτούμε, η σύναψη μιας σχέσης ερωτικής φύσεως αποτελεί την επέκταση μιας σχέσης φιλικού περιεχομένου. Ποιες είναι αυτές οι αρχές, τέλος πάντων; Αυτές που θα συνδράμουν στον αγώνα μας να αποκαλύψουμε το πραγματικό ποιόν κάποιου και το τι πραγματικά θέλει από εμάς; Αυτές που θα καθορίσουν το αν και κατά πόσο βλέπει σοβαρά το μεταξύ μας;

Πρώτη σέρνει το χορό η εμπιστοσύνη. Αλίμονο αν απουσιάζει τούτο το θείο αγαθό σε οποιοδήποτε στάτους ανθρώπινης αλληλεπίδρασης. Δείχνουμε ότι εμπιστευόμαστε όταν είμαστε σε θέση να ξεκλειδώσουμε τον εαυτό μας και να ξεγυμνώσουμε την ψυχή μας μπροστά στον άλλον. Έτσι απλά και λιτά, χωρίς πολλές φανφάρες, χρυσόσκονη και κούφια λόγια. Εμείς μπροστά σ’ έναν γκρεμό. Είτε θα πετύχει το πείραμα απομακρύνοντάς μας από το χείλος είτε θα προδοθούμε από την τυφλή εμπιστοσύνη που δείξαμε οδεύοντας ολοταχώς προς την καταστροφή μας. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να θυμόμαστε το εξής: στα αρχικά στάδια οφείλουμε να ξεδιπλώνουμε τα επιλεγμένα -με σύνεση- κομμάτια του χαρακτήρα μας κι όχι τα πάντα μονοκοπανιά. Αν συμβεί το δεύτερο, τότε η πτώση προβλέπεται αναπόφευκτη, επώδυνη κι ολέθρια.

Ό, τι δίνεις παίρνεις, διαλαλεί μια γνωστή λαϊκή φράση. Συμπονούμε, κατανοούμε και παρηγορούμε τον άλλον σε καταστάσεις που μοιάζουν ασφυκτικές για τον ίδιο με σκοπό να τον ανακουφίσουμε από τον φόρτο που κουβαλά στα σωθικά του. Αυτά που δίνουμε, τα παίρνουμε απαραίτητα και πίσω; Αν παρατηρήσουμε ότι όντως ανταποδίδεται η προσπάθεια, τότε μάλλον βρισκόμαστε στο ίδιο επίπεδο. Αν, όμως η άλλη μεριά δείχνει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο αδιαφορίας απέναντι σ’ αυτά που μας βασανίζουν, τότε τα σημάδια δεν είναι τόσο θετικά. Η όλη υπόθεση μπάζει και τα κενά δύσκολα κουκουλώνονται.

Ο σεβασμός είναι κάτι που κερδίζεται. Κατά βάση τι σημαίνει; Σεβασμός ίσον αποδοχή· της διαφορετικότητας του άλλου, της ιδιωτικότητάς του, του τρόπου σκέψης του, του τρόπου που αντιμετωπίζει καταστάσεις, των στοιχείων του χαρακτήρα του, της ιδιομορφίας της προσωπικότητάς του. Πρόκειται για μια περίπλοκη έννοια που συχνά υποτιμάται και θεωρείται δεδομένη. Μια σχέση ανθεί μέσω του σεβασμού, ευδοκιμεί. Αυτή παρέχει το πρόσφορο έδαφος για να ευημερήσει και να αποδώσει καρπούς. Όταν, λοιπόν εμείς τηρούμε αυτήν την άκρως σημαντική αρχή, ενώ δεν ισχύει το ίδιο για τον άνθρωπο απέναντί μας, ίσως και να μην το βλέπει τόσο σοβαρά.

Τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία, δίχως την ύπαρξη της αγάπης. Η αγάπη στη φιλία μεταφράζεται ως συναίσθημα στοργής, μεγίστης συμπάθειας κι ένας τρόπος για να δείξουμε ότι θα είμαστε πάντα εκεί. Η αγάπη σε μια σχέση αποτελεί κάτι πιο βαθύ. Χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να καλλιεργηθεί κι απαιτεί αυστηρά όλα αυτά τα συστατικά που αναφέρθηκαν προηγουμένως. Ας υποθέσουμε ότι θέλουμε να φτιάξουμε μια ομελέτα, χωρίς όμως να βάλουμε μέσα τ’ αυγά. Μα τι ομελέτα θα είναι αυτή δίχως το συστατικό που τη χαρακτηρίζει; Αντιστοίχως, τι είδους αγάπ υφίσταται δίχως εμπιστοσύνη, συμπόνια και σεβασμό; Προφανείς οι απαντήσεις.

Εάν η σχέση έχει κατορθώσει να’ αντέξει τις φουρτούνες των προηγούμενων σταδίων, τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα φτάσει στον τελικό προορισμό της, την αγάπη. Δε σημαίνει ότι αυτό είναι και απόλυτο. Δεν υπάρχει μόνο ένας Οδυσσέας για την Ιθάκη καθενός από εμάς. Σίγουρα, όμως, η Ιθάκη θα βρίσκεται εκεί για όποιον είναι αρκετά τολμηρός για να την κατακτήσει.

Συντάκτης: Δήμητρα Παναγιωτίδου
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

https://www.pillowfights.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Σπαταλάμε πολύ χρόνο αναζητώντας το άλλο μας μισό. Τον άνθρωπό μας, εκείνον που θα μας κάνει να νιώθουμε άνετα κι εμείς θα του εμπνεύσουμε εγγύτητα και οικειότητα. Αυτόν που θα μας κάνει να είμαστε ο εαυτός μας κάθε λεπτό μαζί του κι εμείς θα του βγάλουμε τις πιο αυθόρμητες πλευρές του. Ίσως πάλι να χάνουμε τον χρόνο μας ψάχνοντας κάτι που δεν υπάρχει. Έχουμε υψηλά στάνταρτ, στο θεό για την ακρίβεια κι είμαστε πολλοί καλοί στο να κρίνουμε όλους τους λόγους που κάποιος δε μας κάνει, γιατί δε θέλουμε τα δύσκολα, θα βρεθούν τα εύκολα πού θα πάει. Αμ δε.

Όσο και να ψάχνουμε όμως, καταλήγουμε να πέφτουμε σε ανούσιες αγκαλιές, σε ανούσιες συζητήσεις. Ίσως γιατί κατά βάθος ξέρουμε τι θέλουμε. Κάποιος να μας παιδεύει και να τον παιδεύουμε. Γιατί το γουστάρουμε το παίδεμα, πόσο μάλλον στον έρωτα. Ψάχνουμε κάποιον που θα μας ενοχλεί με τα πειράγματά του. Κι εμείς αναγκαστικά θα πρέπει να κάνουμε ότι νευριάσαμε. Γιατί όλα γι’ αυτό γίνονται. Να προσπαθούμε να κρατηθούμε να μη γελάσουμε και το ταίρι μας να το παίζει κι αυτό θιγμένο. Να προσπαθούμε να κρατηθούμε βράχοι κι όποιος λυγίσει πρώτος χάνει.

Να νιώθουμε σαν πεντάχρονα εγκλωβισμένοι σε σώμα ενηλίκου. Θα είμαστε ο ένας το πεντάχρονο του άλλου. Και θα γελάμε ο ένας με τα κρύα αστεία του άλλου, που καθόλου κρύα δε θα ηχούν στ’ αυτιά μας. Κι όταν πέφτει, θα είμαστε εμείς εκεί για να τσιγκλάμε κάθε ίχνος της μελαγχολίας που διαθέτει, πολλές φορές ακόμα και προκαλώντας τον καβγά. Και θα το ξέρει πως είναι για να εκτονωθεί και θα το εκτιμάει. Μέχρι να έρθει η δική μας σειρά και με τις ίδιες προϋποθέσεις, μα με ανταλλαγή ρόλων, να ξεκινήσει εκ νέου ένα παιχνίδι μεταξύ μας.

Ξέρεις, μπορεί να σ’ αγαπάει σαν να είσαι ένα μικρο παιδάκι, αλλά να σου φέρεται ως είσαι, ένας μεγάλος ενήλικας άνθρωπος. Και το ίδιο θα κάνεις κι εσύ. Δεν μπορείτε άλλωστε να φερθείτε συνηθισμένα σε ένα πνεύμα που είναι ξεκάθαρα ξεχωριστό. Γι’ αυτό και διαλέξατε ο ένας τον άλλον. Αγαπήσατε πρώτα το παίδεμα και μετά την ευκολία κι είπατε πως αυτός θα είναι κι ο πιο γερός συνδετικός σας κρίκος.

Αυτό ζητάμε, έναν άνθρωπο να μας αντέχει πιο πολύ από εμάς του ίδιους και με την ίδια ευκολία να το κάνουμε κι εμείς. Να μας πειράζει με τα αγγίγματά του. Να ζούμε για να τον αγγίζουμε. Να ξέρει τι σε νευριάζει και να το κάνει επίτηδες κι εσύ ν’ ανταποδίδεις διπλά και τριπλά. Ξέρεις ότι αυτός ο άνθρωπος που έχεις επιλέξει να έχεις διπλά σου, είναι εδώ για να σε φέρει σε μια καλύτερη, πιο απενοχοποιημένη πλευρά του εαυτού σου.

Δέσατε, κολλήσατε, λες κι όλο αυτό το ζόρι και η πρόκληση γεννήθηκε για να σας συναντήσει και να σας φέρει κοντά. Μα κι άντε να ψάξεις κάτι άλλο. Μεταξύ μας, δε θες καν να ψάξεις να βρεις κάτι άλλο. Κάθε πείραγμα, κάθε αγκαλιά που καταλήγει σε κυνηγητό και γαργαλητό μέχρι δακρύων, κάθε μικρή και μεγάλη εκδοχή της παιδικότητάς σας, ήρθε και κούμπωσε με την πρόκληση να πάτε ο ένας τον άλλον παρακάτω και στα δύσκολα, τα απαιτητικά, τις στιγμές που όλα δείχνουν να είναι απάλευτα. Ε ναι λοιπόν. Κάποιον να μας παιδεύει και να τον παιδεύουμε. Και μαζί, από κοινού, να εκπαιδευόμαστε στο «μαζί». Τι άλλο να ζητήσεις;
Συντάκτης: Δήμητρα-Μαρία Κοσμά
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

https://www.pillowfights.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Τι χαρά να βρίσκουμε άτομα με τους ίδιους ψυχαναγκασμούς!

Πριν ξεκινήσουμε, ρίξε μια ματιά στην παρακάτω λίστα και βάλε τικ σε όσα ταυτίζεσαι.

Η ένταση της τηλεόρασης πρέπει να είναι σε στρογγυλό αριθμό, πχ 15-20-25. Σε περίπτωση που την αφήσει κάποιος στο 27 νιώθω πως θα αρρωστήσω.
Νιώθω ηρεμία όταν τα πράγματά μου είναι τακτοποιημένα ανά χρώμα ή μέγεθος.
Δεν πατάω ποτέ τις γραμμές στα πεζοδρόμια.
Δεν επιτρέπω σε κανέναν να αγγίξει τα πράγματά μου χωρίς την άδεια ή την επιτήρησή μου καθώς, σε αντίθετη περίπτωση, με πιάνει έντονο άγχος.
Μου αρέσει να έχω τα βιβλία μου σε αλφαβητική σειρά.
Σηκώνομαι να διορθώσω στραβά κάδρα ακόμη κι αν είμαι σε εστιατόριο ή μπαρ.
Στο ψυγείο μου γυρίζω τα προϊόντα έτσι, ώστε όλες οι ετικέτες να είναι στην ίδια ευθεία.
Αν η συσκευασία του προϊόντος που ανοίγω δεν ανοίξει ίσια, τότε νιώθω μια περίεργη ταραχή.
Δεν μπορώ να πιω τον καφέ μου με ησυχία να το ριχτάρι δεν είναι αλφαδιασμένο.
Πρέπει να ελέγξω δύο και τρεις φορές πριν φύγω από το σπίτι αν έκλεισα το θερμοσίφωνο.
Αν τσέκαρες πάνω από πέντε προτάσεις, τότε πιθανότατα ανήκεις κι εσύ στην ομάδα των ψυχαναγκαστικών ή, τέλος πάντων, έχετε κάποια κοντινή συγγένεια. Αγαπάς την τάξη μ’ έναν περίεργο τρόπο που άλλοι βρίσκουν αστείο, ενώ άλλοι πέρα για πέρα ενοχλητικό. Εσένα δε σε νοιάζει όμως, αρκεί εκείνοι που συναναστρέφεσαι να μην πατάνε απερίσκεπτα στις γραμμές του πεζοδρομίου μπροστά σου, αρκεί να πίνουν μόνο από την πλευρά που ποτηριού που ήδη έχουν αφήσει σημάδι τα χείλη τους, ή έστω να μη βλέπεις πως έχουν κρεμασμένα τα καλά ρούχα δίπλα στα καθημερινά, πόσο μάλλον να φοράνε μπλούζες από τις οποίες κρέμεται καμία ξέμπαρκη κλωστή από τις ραφές της, κάνοντάς σε να πεθαίνεις άσκοπες ταχυπαλμίες.

Όμως πέρα από την «χαριτωμένη» πλευρά των ψυχαναγκασμών (αν είναι όντως ψυχαναγκασμοί κι όχι απλές εμμονές), υπάρχει και η σκοτεινή· διαρκής φοβία μόλυνσης, ακατάληπτες για τους γύρω μετρήσεις, εμμονικές σκέψεις πως μπορεί να βλάψεις κάποιον, μια αέναη πάλη, τέλος πάντων, του λογικού με το θυμικό σου, που αντί να συνυπάρχουν έχουν αντάρτικο πόλεμο και δε σε αφήνουν να ξαποστάσεις, κάνοντας τη ζωή σου μαρτύριο. Υπάρχουν λοιπόν και ψυχαναγκασμοί που δεν είναι τόσο χαριτωμένοι, αστείοι ή αποδεκτοί όπως το να χωρίζει τις καραμελίτσες του σε μπλε, κόκκινες και κίτρινες πριν τις φάει. Για παράδειγμα, υπάρχει πιθανότητα να ακούει κανείς φωνές στο κεφάλι του, οι οποίες του λένε πως αν δεν κάνει το ένα ή το άλλο πράγμα, θα αρρωστήσει, θα πεθάνει, θα του συμβεί κάτι κακό. Σε άλλες περιπτώσεις, υπάρχει κόσμος που αναπτύσσει έντονες φοβίες προς συγκεκριμένα αντικείμενα καθώς πιστεύουν πως θα τους φέρουν κακή τύχη, θα τους τραυματίσουν, ακόμα και θα τους σκοτώσουν. Μπορεί, λόγου χάρη, κάποιος να αποφεύγει με θρησκευτική ευλάβεια την επαφή με αιχμηρά αντικείμενα, μη τύχει και κόψει τα δάχτυλά του, ή να πρέπει να γυρίσει το κλειδί του δεξιά κι αριστερά επί δεκαπέντε φορές πριν τελικά ξεκλειδώσει, καθώς αν δεν το κάνει, βαθιά μέσα του μπορεί να πιστεύει πως μόλις βγει στο δρόμο θα τον χτυπήσει αυτοκίνητο, κι αυτό, σε κάποιον τρίτο που ζει τη ζωή του ανάλαφρα, χωρίς τέτοιου είδους διαταραχές, φαντάζει από αξιοπερίεργο ως επικίνδυνο. Άθελά τους, λοιπόν, οι γύρω τους τείνουν να τους απομακρύνουν θεωρώντας τους από «περίεργους» ως «τρελούς», όπως θεωρούμε οι περισσότεροι οποιονδήποτε άνθρωπο δεν γεμίζει τα κουτάκια του μέσου όρου.

Είναι περισσότερο κοινοί οι ψυχαναγκασμοί απ’ όσο φαντάζεσαι, είναι όμως δύσκολο για κάποιον τόσο να τους παραδεχτεί, όσο και να βρει έναν άνθρωπο με παρόμοιες διαταραχές ώστε να ενώσουν όλα αυτά που τους ξεχωρίζουν από το υπόλοιπο «φυσιολογικό» κοινωνικό σύνολο (φυσιολογικό σε εισαγωγικά, καθώς δεν πιστεύω πως υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που να μην έχει κάποιου είδους ιδεοψυχαναγκασμό) και να ζήσουν ευτυχισμένοι, τρέχοντας χέρι-χέρι στα λιβάδια, απολαμβάνοντας το υπόλοιπο της ζωής τους ανακουφισμένοι πια, γνωρίζοντας πως είναι αποδεκτοί κι άξιοι αγάπης παρά τις παραξενιές τους.

Επειδή όταν ένας ψυχαναγκαστικός γνωρίζει έναν άλλο της φυλής του, τότε τα πράγματα γίνονται κάπως όμορφα, κι αν όχι όμορφα, τότε σίγουρα πιο εύκολα. Η στιγμή της αμοιβαίας αποκάλυψης της φύσης τους και των ιδιαιτεροτήτων τους τούς αφήνει ανακουφισμένους καθώς δεν αισθάνονται πλέον περίεργοι, αλλά αποδεκτοί και πάνω απ’ όλα φυσιολογικοί. Η αποβολή των ψυχαναγκασμών είναι μια διαδικασία που θέλει καιρό, αγάπη, υπομονή και βοήθεια, μέχρι τότε όμως είναι ιδιαίτερα ανακουφιστικό να έχεις δίπλα σου κάποιον που δε θα σε κρίνει επειδή έπαθες υστερία όταν είδες ότι τα δημητριακά στο ντουλάπι δεν είναι σε αλφαβητική σειρά, ή δε θα φρικάρει όταν θα σηκωθείς να φύγεις από το ρομαντικό σας γεύμα στο εστιατόριο επειδή ξαφνικά σου έκατσε στο μυαλό πως πρέπει να άφησες το μάτι της κουζίνας ανοιχτό και πρέπει να το τσεκάρεις πάσει θυσία. Η συνάντηση αυτή δίνει σε δύο ψυχαναγκαστικούς ανθρώπους χαρά καθώς έχουν τόσα να μοιραστούν, όπως εξομολογήσεις, ιστορίες, φοβίες κι άλλα. Μπορούν να συνυπάρχουν αρμονικά, χωρίς δράματα και κριτικές, παρά μόνο με τάξη κι οργάνωση, ακριβώς όπως τους προστάζει η φύση τους.

Είναι δύσκολο ο μεγαλύτερος εχθρός κάποιου να είναι το ίδιο του το μυαλό. Δεν είναι όμως τόσο δύσκολο όταν έχεις δίπλα σου κάποιον να σε πάρει αγκαλιά και να σου πει «καταλαβαίνω», δύο φορές, δώδεκα, είκοσι, ή είκοσι έξι.

Συντάκτης: Φρόσω Μαγκαφοπούλου
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

https://www.pillowfights.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Μετά το πρώτο στάδιο του τρελού έρωτα, οι περισσότερες σχέσεις περνούν ένα δεύτερο, κάπως τρομακτικό. Μην ανησυχείς, είναι φυσιολογικό.

 

Μπορεί να το έχεις παρατηρήσει σε προηγούμενες σχέσεις, μπορεί και να αισθάνεσαι ότι το ζεις πρώτη φορά (ιδέα σου είναι, όλες οι σχέσεις το περνάνε). Το βέβαιο είναι ότι το δεύτερο στάδιο μιας καινούριας σχέσης, αυτό που παίρνει την θέση του τρελού έρωτα που αρχίζει να υποχωρεί, είναι κάπως τρομακτικό. Είναι το στάδιο εκείνο με τους εντελώς παράλογους καυγάδες, που ξεκινούν με εντελώς ασήμαντες αφορμές, και που σε βάζουν να σκέφτεσαι μήπως τελικά δεν είστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλο όπως νόμιζες, και πρέπει να χωρίσετε.

Η επιστήμη της ψυχολογίας λέει πως είναι πολύ πιθανό να ανησυχείς άδικα. Αυτό που σας συμβαίνει είναι απόλυτα φυσιολογικό, και επίσης εξαιρετικά συνηθισμένο: Είναι αυτό που παθαίνουμε οι περισσότεροι άνθρωποι όταν οι ορμόνες του έρωτα σταματούν να κάνουν πάρτι στο κεφάλι μας, και συνειδητοποιούμε πως κάπως έχουμε χάσει τον εαυτό μας μέσα σε όλο αυτό τον κυκεώνα συναισθημάτων των τελευταίων εβδομάδων, πως έχουμε και ανάγκες που δεν καλύπτονται με σεξ, πως είχαμε ζωή και προσωπικότητα πριν γνωρίσουμε τον άλλο, πως κάπου πρέπει να βάλουμε όρια. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό ακριβώς σκέφτεται και ο άλλος. Και τότε αρχίζουν τα παιχνίδια εξουσίας.

Μπορεί να μην είναι απαραίτητα καυγάδες, τουλάχιστον όχι στην αρχή. Μπορεί να εκλαμβάνεις –ή και να εκπέμπεις, χωρίς καν να το καταλαβαίνεις− μια κάποια παγωμάρα, κάτι που μοιάζει με αδιαφορία, μια ελαφρώς παθητικοεπιθετική συμπεριφορά, μια διάχυτη δυσαρέσκεια που δεν μπορείς ακριβώς να εντοπίσεις ούτε σε τι οφείλεται, ούτε τι μπορείς να κάνεις για να τη διώξεις. Έχεις ακούσει ότι «αυτός που γουστάρει λιγότερο είναι και αυτός που έχει τα ηνία της σχέσης»; Ε, αυτό προσπαθείτε και οι δύο να κάνετε σε αυτό το δεύτερο, ολίγον απεχθές, στάδιο της σχέσης. Να πάρετε τα ηνία. Και τον ρόλο αυτού που (δείχνει ότι) γουστάρει λιγότερο.

Προφανώς, αυτό δεν είναι έτσι εύκολο. Ειδικά αν μιλάμε για δύο έντονες προσωπικότητες, το στάδιο αυτό θα περιλαμβάνει εκρήξεις –πολλές, και μεγάλες. Και δεν είναι μόνο αυτό: Καθώς η «θέση ισχύος» είναι κάθε φορά μία, και οι άνθρωποι δύο, η πλάστιγγα θα γέρνει πότε προς τη μία και πότε προς την άλλη πλευρά, και τα μέσα που θα χρησιμοποιείτε για να τη γείρετε ο καθένας στη μεριά του θα είναι πολλές φορές αθέμιτα. Χωρίς να το καταλάβεις, από εκεί που κάνατε όλη μέρα γλύκες στα τηλέφωνα και στα μηνύματα, ξαφνικά θα περάσει ένα 24ωρο χωρίς να ανταλλάξετε κουβέντα, επειδή κανείς δεν ήθελε να στείλει πρώτος. Κι αυτό είναι το πιο λάιτ παράδειγμα που μπορούμε να σκεφτούμε.

Τι να κάνεις, ρωτάς;

Αν είσαι ψύχραιμος και υπομονετικός άνθρωπος μπορείς και να μην κάνεις τίποτα, συνήθως αυτό το στάδιο περνάει μόνο του –μόλις συνειδητοποιήσετε πως θέλετε ο ένας τον άλλο πραγματικά πολύ, και πως θα χαλάσετε με τις βλακείες σας αυτό το ωραίο πράγμα που συμβαίνει.

Αν τώρα δεν μπορείς να περιμένεις, θέλεις μια λύση δραστική και τη θέλεις γρήγορα, αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να το συζητήσεις, σαν κανονικός ενήλικας που δεν αναλώνεται σε παιχνιδάκια. Όχι ρίχνοντας ευθύνες ή κατηγορώντας τον άλλο για τον αγώνα εξουσίας στον οποίο έχετε μετατρέψει τη σχέση σας (έχεις κι εσύ μερίδιο ευθύνης σε αυτό) αλλά αναλύοντας πώς σε κάνει να αισθάνεσαι αυτό, γιατί πιστεύεις ότι το κάνετε (και οι δύο, μη λέμε πάλι τα ίδια, κουραστικοί καταντήσαμε) και πόσο καλύτερα ήσασταν πριν, που ήσασταν αμφότεροι βέβαιοι για τα συναισθήματα σας.

Να πούμε βέβαια εδώ πως υπάρχει πάντα η πιθανότητα να μην είστε και οι δύο έντονες προσωπικότητες, να είσαι ας πούμε εσύ πρόθυμος/η να αναλάβεις τον ρόλο αυτού που «γουστάρει περισσότερο» και άρα που ακολουθεί. Προφανώς αν είσαι εντάξει με αυτό κανείς δεν έχει να σου πει τίποτα, οφείλουμε όμως να προειδοποιήσουμε πως μια τέτοια δυναμική στη σχέση παγιώνεται, και μετά είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει.

Οπότε, πριν «πας με τα νερά του άλλου» προκειμένου να μην τον/την χάσεις, σκέψου πόσο θα σε επηρεάσει μελλοντικά η ιδέα (γιατί παίζει όντως να πρόκειται απλώς για ιδέα) ότι είσαι με κάποιον που σε θέλει λιγότερο απ’ ό,τι τον/την θέλεις εσύ. Αν η απάντηση είναι «καθόλου», συγχαρητήρια, ζηλεύουμε την αυτοπεποίθηση σου, προχώρα άφοβα, δεν σε σταματάει κανείς.

https://www.in2life.gr

Σχέσεις - Σεξ

Σχέση «δεκανίκι», σχέση συγχώνευσης, σχέση «κουκούλι»… Όσο μοναδικοί κι αν νιώθουμε, τείνουμε να επαναλαμβάνουμε συμπεριφορές που αναπόφευκτα οδηγούν την ερωτική μας σχέση σε αδιέξοδο. Μπορεί να χάσατε τη μάχη, αλλά είναι στο χέρι σας να κερδίσετε τον πόλεμο…

Υπάρχει ο τέλειος γάμος, η απόλυτα αρμονική σχέση; Ακόμη κι αν το θέλουμε πολύ και δεν σταματάμε να το ονειρευόμαστε, μάλλον όχι. Οι σχέσεις έχουν ωραίες και άσχημες στιγμές, φέρνουν άλλοτε απέραντη ευτυχία και άλλοτε αβάσταχτη δυστυχία, και ζώντας τις κάνουμε λάθη, μαθαίνουμε, τρώμε τα μούτρα μας. Κάποια από αυτά τα λάθη αποβαίνουν μοιραία για τις σχέσεις, αν δεν καταφέρουμε να τα αναγνωρίσουμε, να τα παραδεχτούμε και να σταματήσουμε να τα επαναλαμβάνουμε εσαεί.

Συνταγές αποτυχίας
Ο Λέων Τολστόι, στην «Άννα Καρένινα», έγραφε ότι «Η εξωτερική μορφή με την οποία συνήθως εκτυλίσσεται η λεγόμενη ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή είναι παντού η ίδια, ενώ αντίθετα η δυστυχισμένη διαδραματίζεται σε κάθε περίπτωση με ιδιαίτερο και μοναδικό τρόπο». Πόσο μπορούμε να συμφωνήσουμε σε αυτό; Κάθε ζευγάρι έχει, αναμφίβολα, τη δική του ιστορία που είναι με κάποιον τρόπο μοναδική κι ανεπανάληπτη. Παρ’ όλα αυτά, όμως, πολλοί από τους ειδικούς που ασχολούνται με ζευγάρια που βρίσκονται σε κρίση, ψυχολόγοι, οικογενειακοί θεραπευτές, σεξολόγοι, όταν μιλούν για τις πιο συχνές και τις πιο επιζήμιες αιτίες που οδηγούν τα ζευγάρια στα πρόθυρα του χωρισμού, μοιάζουν να συμφωνούν ότι υπάρχουν κάποιες αιτίες αποτυχίας οι οποίες είναι κοινές και επαναλαμβάνονται.
Το ενδιαφέρον είναι ότι αρκετές από αυτές τις αιτίες έχουν να κάνουν με πεποιθήσεις και αντιλήψεις σχετικά με την «ιδανική σχέση», οι οποίες, αν και σπάνια επιβεβαιώνονται, ωστόσο δύσκολα εγκαταλείπονται για να δώσουν τη θέση τους σε άλλες, περισσότερο ρεαλιστικές και βιώσιμες.

Μαρία και Τάκης
Όταν οι δύο γίνονται ένας
«Σ’ εμάς όλα άρχισαν με τον απόλυτο έρωτα. Νιώθαμε και οι δύο ότι είμαστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλον, και βασικά αυτό άλλαξε μόνο 5 χρόνια μετά, όταν γεννήθηκε η κόρη μας. Έως τότε δεν νιώθαμε ιδιαίτερα την ανάγκη για παρέες, άλλα ερεθίσματα, καλύπταμε ο ένας τον άλλον, ήμασταν μέσα σε ένα πολύ ωραίο “κουκούλι”. Με το παιδί, τα πράγματα άλλαξαν δραματικά. Άρχισαν τα προβλήματα, και μάλιστα μεγάλα. Τώρα πια έχουμε αρχίσει να βλέπουμε ότι κανένα ζευγάρι δεν μπορεί να είναι ένας εντελώς κλειστός και αυτάρκης οργανισμός, ότι πρέπει να έχει μερικές πόρτες ανοιχτές. Ελπίζουμε να μην είναι πολύ αργά…»
Τι συμβαίνει πραγματικά; Τα ζευγάρια αυτά, που είναι σαν «μία ψυχή σε δύο σώματα», μοιάζουν κατ’ αρχάς ικανά να καλύψουν όλες τις ανάγκες τους:
Ο ένας είναι τα πάντα για τον άλλον, σύζυγος, εραστής, φίλος, γονιός, παιδί. Η συγχώνευση δημιουργεί την (ψευδ-)αίσθηση ασφάλειας και προστασίας από το «σκληρό» έξω κόσμο. Δυστυχώς, όμως, αυτό συνήθως δεν κρατά για πάντα. Ο ερχομός ενός παιδιού, οι αναπόφευκτες αλλαγές που φέρνει η ζωή, κλονίζουν την πολύ εύθραυστη ισορροπία αυτής της σφιχτής συνύπαρξης που δεν είναι καθόλου προετοιμασμένη για αλλαγές και παρεμβολές τρίτων. Άλλοτε πάλι, ο ένας από τους δύο αρχίζει κάποια στιγμή να αισθάνεται πλήξη, πίεση, ασφυξία. Τότε αρχίζει η κρίση, συχνά μάλιστα σε αυτά τα ζευγάρια με καταστροφικές συνέπειες.

Δήμητρα και Μανώλης
Η σχέση «δεκανίκι»
«Το ότι ο Δημήτρης είχε πρόβλημα με το αλκοόλ κάναμε στην αρχή και οι δύο ότι δεν το βλέπουμε. Όταν άρχισε να γίνεται πολύ έντονο, κάναμε μια -ας πούμε- συμφωνία, εγώ ότι θα του σταθώ σε όλα και εκείνος ότι θα καταπολεμήσει το πρόβλημά του για μένα. Τελικά, όμως -κι αυτό το βλέπω τώρα, 8 χρόνια μετά, που έχουμε φτάσει στα όριά μας ως ζευγάρι-, μπήκαμε σ’ ένα φαύλο κύκλο εξάρτησης, ενοχών, κατηγοριών και συνεχών απογοητεύσεων του ενός από τον άλλον. Τώρα καταλαβαίνω ότι τη βοήθεια έπρεπε να τη ζητήσουμε απ’ έξω…»
Τι συμβαίνει πραγματικά; Σίγουρα μια καλή συντροφική σχέση έχει και θεραπευτικές ιδιότητες, αλλά δεν είναι ούτε πανίσχυρη ούτε ικανή να στηρίξει μόνη της κάθε πρόβλημα. Όταν ο ένας αρχίζει να σηκώνει πολύ μεγαλύτερο βάρος ευθύνης για το πρόβλημα του άλλου από ό,τι του αναλογεί («Εγώ θα σε κάνω να το ξεπεράσεις») και ο άλλος αισθάνεται υποχρεωμένος να γίνει καλά («Του/της το χρωστάω»), η σχέση εξάρτησης που δημιουργείται οδηγεί σχεδόν πάντα σε αδιέξοδο.

Γιώργος και Νάνσυ
Σαν δυο ξένοι
«Αυτό που είχαμε εμείς ήταν μοναδικό. Επικοινωνούσαμε σωματικά, ξέραμε πάντα τι ήθελε ο άλλος σαν να διαβάζαμε το βλέμμα, τις κινήσεις, δεν χρειαζόμασταν λόγια. Εγώ ακόμη δεν έχω καταλάβει πώς και πότε άλλαξε αυτό. Το μόνο που ξέρω είναι ότι ήρθε η στιγμή που άρχισα να νιώθω ότι η γυναίκα που έχω δίπλα μου δεν είναι αυτή που νόμιζα ότι ήταν. Από την απόλυτη επικοινωνία φτάσαμε στην πλήρη αποξένωση…»
Τι συμβαίνει πραγματικά; Πολλά ζευγάρια καταφέρνουν πράγματι στην αρχή της σχέσης τους, όταν είναι πολύ ερωτευμένα, όταν υπάρχει ακόμη ταύτιση απόψεων και επιθυμιών, να επικοινωνούν χωρίς να μιλάνε πολύ. Αυτό είναι πολύ ωραίο κι εύκολα τείνει κανείς να πιστέψει ότι μπορεί με το ένστικτό του να καταλαβαίνει τα πάντα για τον άλλον. Πρόκειται όμως για πλάνη, γιατί αυτό που καταλαβαίνουμε αντιστοιχεί μόνο στην εικόνα που έχουμε για τον άλλον όταν, ερωτευμένοι, τον «βλέπουμε με τα μάτια της ψυχής» (που σημαίνει, μεταξύ άλλων, όπως θα θέλαμε να είναι). Χωρίς λόγια και επικοινωνία δεν μπορούμε να γνωρίσουμε τον άλλον όπως πραγματικά είναι, κι έτσι κάποτε φτάνει η στιγμή που νιώθουμε σαν δυο ξένοι που ζουν παράλληλες ζωές χωρίς να έχουν μάθει πώς να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον.

Πέτρος και Ελένη
Εξιδανικεύοντας τη σχέση
«Όπως γίνεται συνήθως, στην αρχή ήταν όλα μια χαρά. Περνούσαμε καλά μαζί, κάναμε καλό σεξ, συμφωνούσαμε στα περισσότερα. Σιγά-σιγά, η καθημερινότητα, τα διάφορα άγχη, άρχισαν να φέρνουν τριβές, προβλήματα, καβγάδες. Τρομάξαμε, γιατί νομίζαμε ότι μεταξύ μας όλα θα λειτουργούν από μόνα τους και αφεθήκαμε σε μια μοιρολατρική στάση, πιστεύοντας ότι τα πράγματα ή θα φτιάξουν από μόνα τους ή αλλιώς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Κοντέψαμε να τελειώσουμε τη σχέση πριν την ώρα της…»
Τι συμβαίνει πραγματικά; Η παθητικότητα, η πεποίθηση ότι όλα πρέπει ή να πηγαίνουν καλά χωρίς προσπάθεια ή αλλιώς δεν έχει νόημα, χαρακτηρίζουν πολλές σχέσεις, νέων κυρίως ζευγαριών. Πρόκειται για ένα μοιραίο συνδυασμό εξιδανίκευσης των ερωτικών σχέσεων («Αφού αγαπιόμαστε, θα είμαστε για πάντα ευτυχισμένοι») και «τεμπελιάς» («Στο γάμο μου δεν θέλω προβλήματα»), που βέβαια δεν είναι η καλύτερη προϋπόθεση για να αντεπεξέλθει κανείς στις δυσκολίες που αναπόφευκτα παρουσιάζονται σε κάθε σχέση, ειδικά όταν είναι μακροχρόνια.

Παναγιώτης και Ιωάννα
Γιατί να μην είμαστε ίδιοι;
«Το πιο δύσκολο στη σχέση μας είναι που αντιδρούμε τόσο διαφορετικά, ενώ μάλιστα στην αρχή νομίζαμε ότι μοιάζουμε πάρα πολύ σε όλα. Εγώ μιλάω πολύ, εκείνος λίγο, εμένα μ’ αρέσει να συζητάμε τα προβλήματά μας, εκείνος το αποφεύγει, εγώ θέλω προκαταρκτικά στο σεξ, εκείνος είναι πιο ορμητικός. Έχουμε καταλήξει να μη συνεννοούμαστε σε τίποτα. Μερικές φορές νομίζω ότι μας χωρίζει μια άβυσσος…»
Τι συμβαίνει πραγματικά; Μπορεί ο σύντροφός μας να είναι ακριβές αντίτυπο του εαυτού μας; Όχι! Κι όμως, συχνά μας πειράζει που δεν είναι. Το γεγονός ότι αυτός με τον οποίο μοιραζόμαστε τη ζωή μας δεν έχει τις ίδιες συνήθειες, αντιδράσεις, και δεν του αρέσουν τα ίδια πράγματα δεν το αποδεχόμαστε εύκολα. Αντίθετα, θυμώνουμε πολύ και προσπαθούμε πεισματικά να τον «φέρουμε με τα νερά μας», αντί να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε πού βρίσκονται οι διαφορές και να τις γεφυρώσουμε, ανακαλύπτοντας δρόμους που ικανοποιούν και τους δύο. Εντέλει, η σχέση μετατρέπεται σε πεδίο μάχης ή σε αίθουσα δικαστηρίου.

Ορέστης και Κατερίνα
Χωρίς όνειρα για το μέλλον
«Είμαστε μαζί από τα φοιτητικά μας χρόνια. Πάντα ζούσαμε χωρίς να πολυνοιαζόμαστε τι θα συμβεί σε
1 χρόνο, 2 ή 5. Δεν καθίσαμε ποτέ να σκεφτούμε πώς θα είμαστε οι δυο μας στο μέλλον. Όταν κάποια στιγμή έπρεπε να “σοβαρευτούμε’’, τότε ξαφνικά ήταν σαν το κοινό μας μέλλον να φαντάζει βαρετό, κενό, χωρίς νόημα. Και τότε ριχτήκαμε ο καθένας στα δικά του προσωπικά σχέδια – άλλο λάθος κι αυτό…»
Τι συμβαίνει πραγματικά; Το να σκέφτεσαι το κοινό μέλλον στη σχέση δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη να κάνεις σχέδια, για σπίτια, ταξίδια ή συγκλονιστικές δραστηριότητες. Ουσιαστικά πρόκειται για τη βαθιά επικοινωνία πάνω στην ίδια τη σχέση, που περιλαμβάνει ασφαλώς και την προβολή στο μέλλον: «Πώς μας φανταζόμαστε σε 2, 5 ή 10 χρόνια από τώρα; Τι περιμένουμε, τι φοβόμαστε;». Πολλά ζευγάρια, όταν έρθει η πρώτη κρίση «Και τώρα τι;», προχωρούν στο επόμενο βήμα: Παντρεύονται, κάνουν παιδιά, αγοράζουν σπίτι. Όταν όμως όλα αυτά θα έχουν πραγματοποιηθεί, αν δεν έχουν αναρωτηθεί ποτέ από κοινού για το μέλλον της σχέσης τους, παραμονεύει το κενό στη γωνία.

Τίποτα δεν είναι αυτονόητο
Το διαρκές άγχος είναι, ως γνωστόν, ένας παράγοντας επιβαρυντικός για όλους τους τομείς της ζωής και υπεισέρχεται σε όλα αυτά τα λάθη των ζευγαριών που αναφέρουμε εδώ. Με ποιον τρόπο, όμως; Το κυριότερο λάθος που κάνουμε σε περιόδους άγχους είναι ότι θεωρούμε την οικογένεια και το σύντροφό μας σταθερά και αυτονόητα κομμάτια της ζωής μας που μπορούμε άνετα να παραμελήσουμε όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε αγχώδεις καταστάσεις (οικονομικά ή επαγγελματικά προβλήματα, πένθος, αρρώστιες). Υπό καθεστώς άγχους, μπορεί να αφήσουμε να ατονήσουν οι κοινές δραστηριότητες, η επικοινωνία με το σύντροφο, ή να προσπαθήσουμε να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας εντελώς μόνοι. Συνήθως, αυτά οδηγούν σε απομάκρυνση, ασυνεννοησία και συσσώρευση θυμού.

Λ.Βογιατζή -συμβουλευτική ψυχολόγος.

https://www.vita.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Στην τέταρτη περίπου φορά που βγαίνει με κάποιον, είσαι λίγο πολύ έτοιμη να καταλάβεις αν είστε στην ίδια σελίδα, χωρίς να προχωρήσεις σε μια σειρά από άβολες ερωτήσεις. Πολλές φορές τα όχι υπερβολικά ξεκάθαρα πράγματα κρύβουν τη μαγεία.

Αν προτιμάς να κάνεις το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο, παρά να τον ρωτήσεις αν του αρέσεις, αν προχωράτε καλά, πώς νιώθει και όλα αυτά των οποίων τις καθαρές απαντήσεις δεν είσαι καθόλου έτοιμη να διαχειριστείς, ψυχραιμία. Δώσε προσοχή στα παρακάτω σημάδια, και θα καταλάβεις αν όσα νιώθεις σε αυτή τη φάση είναι αμοιβαία.

Απολαμβάνετε ο ένας την παρέα του άλλου

Όταν κάποιος σου αρέσει πολύ, η επικοινωνία και η επαφή απλά δεν είναι αρκετή. Σε μια πρόταση, το "δεν σε χόρτασα" μπορεί να συνοψίσει το mood μετά το ραντεβού. Αν μετά τις συναντήσεις σας, συνεχίζετε και επικοινωνείτε με μηνύματα ή ψάχνετε (σχεδόν αστείες) αφορμές για να τηλεφωνήστε ο ένας στον άλλο, είστε σε πολύ καλό δρόμο. Βασικά, δε θέλω να σε πανικοβάλλω, αλλά νομίζω ότι ερωτεύεστε.

Κάνετε σχέδια για το μέλλον

ΟΚ, στο πρώτο ραντεβού δεν κάνεις πλάνα για καλοκαιρινές διακοπές. Προφανώς. Αλλά αν σε ενημερώνει για ένα Σαββατοκύριακο του επόμενου μήνα που θα ήθελε να πάτε ένα roadtrip με τη μηχανή, έστω για ένα μπάνιο, τα νέα είναι καλά. Είσαι στα πλάνα του και ψάχνει και τρόπους να φύγετε για λίγο μαζί από την πόλη.

Υπάρχει χημεία

Η χημεία φαίνεται από τις πρώτες στιγμές. Δεν υπάρχουν άβολες σιωπές, γοητεύετε ο ένας τον άλλο και εσύ πιάνεις τον εαυτό σου να θέλει απλά να τον φιλήσει. Ακόμα και όσο εκείνος μιλάει για τα hangover που έβγαλαν στην επιφάνεια τον πιο μη ερωτικό του εαυτό. Σίγουρα μπορείς να τη "μυριστείς" τη χημεία. Πρακτικά, αν δεν υπήρχε, ίσως και να μη διάβαζες αυτό το κείμενο αυτή τη στιγμή.

Θέλετε τα ίδια πράγματα

Αυτό μέχρι το τέταρτο ραντεβού έχει ξεκαθαριστεί. Οι πληροφορίες που χρειάζεσαι απορρέουν από συζητήσεις που έχουν γίνει πριν καλά καλά σπάσει ο πάγος. Εκεί γύρω στο δεύτερο ποτό ρωτήσατε ο ένας τον άλλο τι ακριβώς ψάχνετε, αν είστε σε φάση για σχέση, πόσο σημαντική είναι η ελευθερία και πόσο σημαντικά είναι τα ταξίδια για μια ολοκληρωμένη ζωή. Θέματα σχέσεων, καριέρας και στόχων έρχονται στο προσκήνιο και το ζητούμενο είναι να υπάρχει σύμπνοια. Ίσως και θαυμασμός.

https://www.govastileto.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Σε περίπτωση που δεν το έχεις παρατηρήσει τις περισσότερες φορές το κάρμα είναι ολοζώντανο μπροστά σου κι όμως δεν είσαι σε θέση να το δεις και να αρπάξεις την ευκαιρία σου στον έρωτα και την αγάπη.

Η ευτυχία είναι αναμφισβήτητο δικαίωμα όλων των ανθρώπων από την ώρα της γέννησης τους, είναι όμως και μία συνειδητή επιλογή. Με το να ελευθερώσεις τον εαυτό σου από παρελθοντικές απογοητεύσεις και ανικανοποίητες προσδοκίες, θα βάλεις τέλος σ’ένα κύκλο ερωτικών μπλοκαρισμάτων και θα είσαι και πάλι σε θέση να υποδεχτείς την αγάπη.

Προσκόλληση σε πρότυπα
Όταν ψάχνουμε έναν ήρωα ή ερωτευόμαστε με την ιδέα ενός ανθρώπου και όχι με το πραγματικό πρόσωπο, μένουμε προσκολλημένοι σε συγκεκριμένα πρότυπα. Υποφέρουμε και πονάμε όταν η πραγματικότητα δεν ταιρίαζει με όσα έχουμε φανταστεί. Όταν τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως περιμένουμε η απογοήτευση είναι το αποτέλεσμα. Η προσδοκία είναι η μητέρα όλων των απογοητεύσεων. Η προσκόλληση σε πρότυπα μας κάνει να ασκούμε έλεγχο κι όταν προσπαθούμε να κατευθύνουμε μια σχέση απομακρυνόμαστε από τον σύντροφο. Χαλάρωσε και πάρε τα πράγματα όπως έρχονται, μη περιορίζεις τη ζωή σου μένοντας δέσμιος/α μιας προκαθορισμένης πορείας βασισμένη σε ιδεατά πρότυπα.

Μη ρεαλιστικές προσδοκίες
Όσο ρομαντικά και να το βλέπεις δεν θα καταφέρεις να τετραγωνίσεις τον κύκλο, και το μάθημα που θα πάρεις θα είναι αποτυχία. Αν ο σύντροφος σου πιστεύει πως ο γάμος θα είναι ποινή φυλάκισης και καταδίκης του και πως τα παιδιά θα είναι το μαρτύριο του, ενώ εσύ ελπίζεις σε ένα πετυχημένο γάμο και ονειρεύεσαι παιδιά και ένα ευτυχισμένο σπιτικό, δεν είσαι με τον σωστό άνθρωπο. Το να επιμένεις σε αυτή την σχέση, παλεύοντας να την κάνεις λειτουργική, δεν θα αλλάξει. Αντιθέτως χάνεις και τον χρόνο σου και την ενέργεια σου.

Χαμηλή αυτοεκτίμηση και αυτογνωσία
Συχνά προβάλλουμε τους δικούς μας προσωπικούς φόβους στην σχέση μας. Όταν αισθανόμαστε άσχημα με τον εαυτό μας, μια πιθανή απομάκρυνση μοιάζει με εγκατάλειψη και οι ανθρώπινες αδυναμίες μοιάζουν με προσωπική επίθεση. Οι σχέσεις καθρεφτίζουν τους διαφορετικούς εσωτερικούς κόσμους του καθενός, πολλές φορές αυτό που με ενοχλεί και κρίνω στον σύντροφό μου είναι αυτό που δεν μου αρέσει στον ίδιο μου τον εαυτό. Όταν ασχοληθούμε και γνωρίσουμε καλύτερα εμάς τους ίδιους, λύνοντας τα δικά μας εσωτερικά προβλήματα, η ποιότητα των σχέσεών μας βελτιώνεται θαεματικά.

Ένα ''ανικανοποίητο μυαλό''
Η ρίζα για τις περισσότερες δυστυχισμένες σχέσεις είναι το ''ανικανοποίητο μυαλό''. Βλέποντας το ποτήρι της ζωής και της αγάπης μισογεμάτο και όχι μισοάδειο ακούγεται απλό. Παρόλαυτα το να κρατάς θετική στάση έχοντας μονίμως έναν αισιόδοξο τρόπο σκέψης απέχει από το απλό και το εύκολο. Οι περισσότεροι ξεκινάμε μια σχέση εξιδανικεύοντας, γεμίζοντας ελπίδες για το μέλλον και σύντομα όλα καταρρέουν και αισθανόμαστε πως η ζωή μάς έδειξε για άλλη μια φορά το σκληρό της πρόσωπο. Όλοι επιλέγουμε κάθε στιγμή, κάθε μέρα να δούμε τον εαυτό μας είτε ως ''θύμα'' εξαιτίας των παρελθοντικών αποτυχιών είτε ως ''νικητή',' ενώ αρκεί να προσπαθούμε να αντλούμε ευτυχία εστιάζοντας στην θετική πλευρά ακόμα και των απογοητεύσεων αυξάνοντας έτσι τις ευκαιρίες να βρούμε την σχέση της ζωής μας.

Απογοήτευση κα συγχώρεση
Στην προσπάθεια μας να ανανεωθούμε και να βαδίσουμε εκ νέου στον δρόμο για την ευτυχία, είναι ζωτικής σημασίας να σταματήσουμε να μετανιώνουμε και να απελευθερώσουμε τον εαυτό μας από τα κατάλοιπα του παρελθόντος. Το αγκάθι της απόρριψης καρφώνεται βαθιά στην ψυχή μας και μας δηλητηριάζει από μέσα προς τα έξω. Η συγχώρεση είναι το πρώτο βήμα για να ξεμπλοκάρεις την ερωτική σου ζωή. Βρες ένα ήσυχο μέρος, οραματίσου το πρόσωπο (ένα την φορά) που σου προκάλεσε πόνο και συνειδητά προσπάθησε σε εκείνο το μέρος εκείνη τη στιγμή να τον/την συγχωρέσεις. Συγκεντρώσου και κάνε το συγκεκριμένο πρόσωπο να αισθανθεί την συγχώρεση σου. Νιώσε την απελευθέρωση του θυμού και της στεναχώριας που σε κρατούσαν φυλακισμένο/η. Παρόλο που ίσως χρειαστούν μερικές προσπάθειες κάθε φορά θα απελευθερώνεις από μέσα σου αυτό το τοξικό δηλητήριο, θα σπας τον καρμικό κύκλο που εμπόδιζε την αγάπη στη ζωή σου.

http://astropedia.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Μια λέξη που να έχει μέσα της όλα τα «θέλω να σε δω»

Γωγώ Κυριακίδου

«Θα ήθελα να περάσω όλη μου τη ζωή ταξιδεύοντας, με την προϋπόθεση ότι θα μπορούσα από κάπου να δανειστώ μια άλλη ζωή για να την περάσω όλη σπίτι μου», του Ουίλιαμ Χάζλιτ.

Θαυμάζω τους ανθρώπους που έχουν μάθει να φεύγουν. Τραβούν το βλέμμα μου εκείνοι οι όμορφοι άνθρωποι που διάλεξαν να ταξιδεύουν μόνοι τους, γιατί μονάχα έτσι μπορούν και να υπάρχουν. Όταν αδειάζει το αεροπλάνο και τους βλέπω να παραμένουν στη θέση τους, όταν αδειάζει το πλοίο και τους βλέπω στο κατάστρωμα χαμογελάω. Σκέφτομαι αυτούς που τους περιμένουν, αυτούς που μένουν πίσω και τους αγαπούν.

Πάντοτε, ήθελα ν’ εξηγήσω κάπως εκείνο το «μου λείπεις» που έλεγα και δε μου έφτανε, σαν κάτι να του έλειπε. Όταν έλεγα «θα μιλήσουμε, αύριο» ένιωθα πως έδινα την πιο ανούσια υπόσχεση της ζωής μου και προσπαθούσα να βρω τρόπους να περάσω συναισθήματα μέσα απ’ το ακουστικό. Ήθελα να βρω μία λέξη για όλες τις πολύωρες αναμονές στα αεροδρόμια. Μία λέξη για ν’ αφιερώσω στους ανθρώπους που όταν εγώ κατέβαινα απ’ το αεροπλάνο εκείνοι συνέχιζαν και ακόμη αναρωτιέμαι πώς άντεχαν. Για το συναίσθημα που σε κατακλύζει όταν προσγειώνεσαι στο σπίτι σου, στο μέρος που έχεις πολλά κρατημένα -αν όχι τα πάντα.

Ήθελα να υπάρχει μία λέξη μοναδική για ‘κείνους τους ανθρώπους που ταξιδεύουν πολύ και μόνοι τους, κοιτάζοντας απ’ το κατάστρωμα τον ουρανό και κάνοντας ευχές. Να βρω τη λέξη που κουβαλούν μαζί τους αυτοί που δε φοβούνται το «μακριά», που θυσιάζουν πολλά από επιλογή, που είναι η ζωή τους ένα πήγαινε- έλα χωρίς τελειωμό.

Ήθελα να ξέρω αν υπάρχει λέξη για όλα αυτά τα γέλια στα μπαλκόνια, αφού γύρισε ο σημαντικός μας άνθρωπος και σαν να γέμισε το σπίτι και πάλι φως μετά από μήνες, μετά από «σ’ αγαπώ» μακρινά, μετά από υποκατάστατα φθηνά. Αν υπάρχει λέξη που ξεπερνά το «σε πεθύμησα» ήθελα να ξέρω, αν μπορεί κάποια άλλη φράση να το επισκιάσει και να το κοιτάξει κατάματα. Κι, έτσι, έψαξα σ’ άλλη θάλασσα. Σ’ εκείνη που δεν μπορείς με τίποτα να εξηγήσεις, γιατί της μοιάζεις.

“Vuslat” στα τούρκικα σημαίνει επανένωση. Σημαίνει ένωση με κάποιον αγαπημένο μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα στο οποίο βρεθήκατε μακριά ο ένας απ’ τον άλλο.

Είναι αυτή η αγκαλιά μετά από πολύ καιρό σε διαφορετικές καθημερινότητες, σε διαφορετικές ζωές, σε αποστάσεις κυριολεκτικές και μεταφορικές. Είναι σαν να λες «σε πεθύμησα» και να το εννοείς χίλιες φορές πιο πολύ. Είναι το συναίσθημα του αεροδρομίου, του λιμανιού, του σταθμού ή ακόμη και του λάθους που σ’ απομάκρυνε, που σε δίχασε, που σε ανάγκασε να γίνεις κάτι άλλο.

“Vuslat” ξεστομίζεις για να περιγράψεις τον καιρό που πέρασες μακριά απ’ τα αγαπημένα σου μάτια, ενώ πλέον τα κοιτάζεις. Διηγείσαι εκείνες τις περίεργες μέρες που όλα έφταιγαν, γιατί έλειπε κάτι. Περιγράφεις τις συννεφιές σου, τους λόγους που μερικές φορές απέφευγες να σηκώσεις το τηλέφωνο ή ν’ απαντήσεις στο μήνυμα.

Και κάπως έτσι οι άνθρωποι σμίγουν και δε χωρίζουν πια. Και οι αγκαλιές γίνονται σφιχτές, τόσο σφιχτές που σε επαναπροσδιορίζουν. Και να, που βρήκα τη σωστή λέξη μ’ ένα μονάχα βύθισμα του χεριού μου σε μια άλλη θάλασσα, εκ πρώτης όψεως άγνωστη. Ποιος είπε πως σε ξένα νερά δεν κολυμπάμε;

Γι’ αυτό σου λέω, έλα να vouslatωθούμε. Μεγαλώνουμε!

Συντάκτης: Γωγώ Κυριακίδου
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

https://www.pillowfights.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Έρωτας κι αγάπη. Η αιώνια τιτανομαχία των αισθημάτων μας. Μια πάλη. Ποιος προπορεύεται και ποιος παίρνει στο τέλος τη δόξα; Μεγαλώσαμε με τα παραμύθια για τον έρωτα. Βασίλισσες και πριγκιπόπουλα που σκότωναν δράκους και μονομαχούσαν για ένα γοβάκι, ένα μήλο, ένα ολόκληρο βασίλειο. Κι όσο μεγαλώνουμε, η ζωή μας τον έφερνε στο δρόμο μας, σε ένα πραγματικό «τώρα» με ήρωες εμάς τους ίδιους.

O καθένας από εμάς έχει την ιδιότητα όσο ζει τον έρωτα να δημιουργεί λέξεις, σκέψεις και εικόνες, όπως ο ίδιος τον αντιλαμβάνεται. Γιατί ο έρωτας είναι προσδοκία. Είναι κτητικότητα, λατρεία και πάθος, ηδονή, ζήλια κι εγκατάλειψη, ματαίωση και ξεγύμνωμα. Είναι η προσφορά μυαλού και σώματος, χωρίς να έχεις βάλει ψιλά γράμματα στο συμβόλαιό σας. Χημεία ορμονών, παράδοση, παραδοχή και νύχτες σκοτεινές που δε νικιούνται από το φως, όταν ο ένας βρίσκεται μακριά από τον άλλον. Κι είναι αίσθηση και γεύση ανατολίτικη με μπαχάρια. Και σε οδηγεί να ζεις στα κόκκινα. Σου ρουφάει το είναι, όλο το εγώ σου. Κι αν ο έρωτας γεννά προσδοκίες αυτές ταυτίζονται με του άλλου και θρέφονται σε ένα «μαζί».

Ο έρωτας ζει στο παρόν, ζει το σήμερα. Ο έρωτας γεννήθηκε για να πεθαίνει. Και πεθαίνει πάντα, για να ξανά ανασταίνεται και να μετουσιώνεται σε αγάπη. Κι ο έρωτας δεν είναι συναίσθημα. Είναι η μυθοποίηση από το «εγώ» στο απόλυτο ιδεατό «εμείς».

Κι έρχεται εκείνη η στιγμή που και ο έρωτας γαληνεύει και καταλαγιάζει. Η λογική σου συστήνει την σχέση. Απλώνετε το χέρι σας, ελπίζοντας πως έχετε κρατήσει την ένωση των μυαλών σας και πως η καταιγίδα μπορεί να σας παρέσυρε αλλά προστατευτήκατε, αντέξατε κι είστε πιο δυνατοί. Έτοιμοι να καλωσορίσετε την αγάπη. Ευλογία η μετάλλαξη του έρωτα σε αγάπη. Η Αγάπη είναι αποδοχή. Είναι σεβασμός κι ειλικρίνεια. Πίστη και αφοσίωση. Είναι η αίσθηση ότι φτιαχτήκατε ο ένας για τον άλλον. Είναι η πρώτη καλημέρα και η τελευταία καληνύχτα της μέρας. Είναι οι λέξεις που φωτίζουν χαμόγελα. Είναι δροσερό αεράκι μεσημεριού. Νοιάξιμο και «σε πεθύμησα». Είναι η αβεβαιότητα που περικλείεται στην ερώτηση «Μ’ αγαπάς λιγάκι;» μέχρι να σου απαντήσει «Σ΄ αγαπώ πολύ. Δεν είσαι για λίγο εσύ.». Κι έχει τόσο έρωτα μέσα της αυτή η αγάπη. Άλλωστε η αγάπη τον προσκαλεί για να τη φρεσκάρει, να την ομορφύνει και να θρέψει τις λαχτάρες της.

Όταν αγαπάς δε φοβάσαι να τσαλακωθείς, να αποκαλυφθείς. Δε θεωρείς τον άλλον δεδομένο. Δένεις τη ζωή σου μαζί του και προσφέρεσαι ουσιαστικά, στηρίζεις, μοιράζεσαι, δεν έχεις δεύτερες σκέψεις. Και φυσικά δεν πιέζετε ο ένας τον άλλον απαιτώντας. Όλα όσα έρχονται θα πρέπει να είναι η φυσιολογική εξέλιξη της σχέσης σας.

Και πάντα οι σκέψεις και οι αντιφάσεις θα τρέφουν ερωτήματα. Προσδοκία ή αποδοχή; Κι όταν ο έρωτας φέρνει την αγάπη, πού πάει; Την παρατάει ή συνυπάρχει; Κι είναι ο έρωτας το ορεκτικό κι η αγάπη το πρώτο πιάτο τελικά; Μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να απαντήσετε. Ζήστε το. Ξαναγεννηθείτε μέσα από έναν έρωτα, αφεθείτε, παραδοθείτε στο απόλυτο, στο μεγαλειώδες. Και κάντε το με όλο το κόστος της ζωής σας. Κι είναι ευτυχία και κατάρα να το ζήσεις. Αλλά δε σε νοιάζει. Άλλωστε χίλιες φορές να πεθάνεις από έρωτα πάρα από ένα τίποτα.

Συντάκτης: Ταρασία Γεωργιάδου
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

https://www.pillowfights.gr/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή