Ιουλίου 27, 2021

Σχέσεις - Σεξ

Τα όνειρα έχουν συναρπάσει καλλιτέχνες, φιλοσόφους και ερευνητές εδώ και χιλιάδες χρόνια. Ωστόσο, μόλις πρόσφατα στην Ιστορία τα όνειρα έγιναν αντικείμενο σοβαρής επιστημονικής μελέτης. Ενώ τα όνειρα μπορεί να διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους αλλά και από άνθρωπο σε άνθρωπο, ο ερευνητής ύπνου J. Allan Hobson εντόπισε πέντε βασικά χαρακτηριστικά των ονείρων στο βιβλίο του «The Dreaming Brain» (1988).

Τα πέντε κοινά χαρακτηριστικά που έχουν τα όνειρα των ανθρώπων
1. Συχνά παρουσιάζουν έντονα συναισθήματα
Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά των ονείρων είναι ότι τα συναισθήματα που βιώνονται στο πλαίσιό τους μπορεί να είναι έντονα και οδυνηρά. Οι άνθρωποι αναφέρουν συχνά ότι ονειρεύονται βαθιά ενοχλητικές καταστάσεις όπως το να είναι γυμνοί μπροστά σε κοινό ή βαθιά τρομακτικά γεγονότα όπως το να τους κυνηγούν.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτά τα συναισθήματα μπορούν να γίνουν τόσο έντονα ώστε να διακόψουν το όνειρο ή να κάνουν αυτόν που βλέπει το όνειρο να ξυπνήσει απότομα.

2. Είναι συχνά αποδιοργανωμένα και παράλογα
Τα όνειρα είναι γεμάτα ασάφειες και ασυνέπειες και μερικές φορές αυτά τα στοιχεία μπορούν να οδηγήσουν σε ένα εντελώς παράξενο περιεχόμενο ονείρου. Σύμφωνα με τον Hobson, ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των ονείρων είναι ότι συχνά δεν έχουν νόημα και δεν τηρούν φυσικούς νόμους που αφορούν τον χρόνο, τον τόπο ή τους ανθρώπους.

Μερικά παραδείγματα παράλογου περιεχομένου ονείρου περιλαμβάνουν τα ταξίδια στο χρόνο, ομιλούντα ζώα, αγαπημένα πρόσωπα που έχουν πεθάνει να ζουν ξανά, ξαφνικές μεταμορφώσεις ανθρώπων και αντικειμένων.

3. Το παράξενο περιεχόμενο ονείρου γίνεται αποδεκτό χωρίς δισταγμό
Τα περίεργα γεγονότα που συμβαίνουν στα όνειρα γίνονται συνήθως αποδεκτά χωρίς αμφιβολία από αυτόν που βλέπει το όνειρο. Σύμφωνα με τον Hobson, η αναμφισβήτητη αποδοχή του περιεχομένου των ονείρων οφείλεται στη δύναμη των εσωτερικών μας συναισθημάτων και αντιλήψεων.

Μέσα στο όνειρο, αυτά τα παράξενα και παράλογα γεγονότα δεν θεωρούνται λάθος. Εάν θυμηθούμε το όνειρο αφού ξυπνήσουμε, το περιεχόμενό του μπορεί να μας φανεί περίεργο ή ακόμη και δύσκολο να εξηγηθεί.

4. Οι άνθρωποι βιώνουν συχνά παράξενες αισθητηριακές εμπειρίες
Οι παράξενες αισθήσεις είναι ένα άλλο βασικό χαρακτηριστικό των ονείρων. Η αίσθηση της πτώσης, η αδυναμία γρήγορης κίνησης και η αδυναμία ελέγχου των κινήσεων του σώματος είναι μερικές από τις κοινώς αναφερόμενες αισθητηριακές εμπειρίες που εμφανίζονται κατά τη διάρκεια των ονείρων.

5. Είναι δύσκολο να θυμηθεί κανείς τα όνειρα
Ενώ η μνήμη φαίνεται να εντείνεται στο πλαίσιο ενός ονείρου, η πρόσβαση στις πληροφορίες που περιέχονται στο όνειρο μειώνεται γρήγορα μόλις ξυπνήσει ο ονειροπόλος. Οι ερευνητές των ονείρων εκτιμούν ότι περίπου το 95% όλων των ονείρων ξεχνιούνται εντελώς κατά την αφύπνιση.

https://www.anapnoes.gr/

Σχέσεις - Σεξ

 

 

«Σ’ αγαπώ»… Kαι μετά το χάος; Μόνο δυο λέξεις είναι ικανές να πυροδοτήσουν μια καταστροφή μέσα μας, να μετατρέψουν αστραπιαία το σώμα μας σε άψυχο άγαλμα, να μας στερήσουν εκείνη την ανάσα που καλούμαστε να χρησιμοποιήσουμε με τον πιο κατάλληλο τρόπο και να μας φέρουν αντιμέτωπους με τα μάτια του άλλου ανθρώπου. Εκείνη τη στιγμή, όποια και αν είναι η έκβαση της βαρυσήμαντης αυτής δήλωσης, το μόνο που μετράει για τον άλλον είναι η άμεση αντίδρασή μας -η απάντησή μας στη φανερή πλέον έκκληση του έρωτά του.

Με αυτές τις απλές φαινομενικά λέξεις τα συναισθήματα λαμβάνουν πραγματική υπόσταση. Δεν αποτελούν πλέον μεταμεσονύχτιες σκέψεις ενός ονειροπόλου που φαντάζεται το παρθενικό εκείνο «σε αγαπάω» να βγαίνει κατευθείαν από τον πίνακα κάποιου ρομαντικού ζωγράφου και να χωρίζεται επακριβώς στη μέση για να παραδοθεί και στους δύο. Οι λέξεις κρύβουν ένα τέλος και μια αρχή, ένα νέο ξεκίνημα, μια καινούρια αλήθεια αλλά και μια γλυκόπικρη ανάμνηση ενός παρελθόντος που ξαφνικά μοιάζει αλλιώτικο. Είναι η στιγμή της απόφασης που κρίνεται το μέλλον της σχέσης και ίσως και η περάτωσή της. Σηματοδοτούν ένα σημείο που μετά από αυτό δεν υπάρχει συνέχεια παρά μόνο κάτι άγνωστο και ομιχλώδες -μα η αγάπη δεν είναι έτσι;- , οπότε από μόνο του συντελεί μια δοκιμασία και για εκείνον που το λέει και για εκείνον που το δέχεται. Παρ’ όλο λοιπόν που όλοι έχουμε συλλογιστεί σε κάπως φαντασιακά πλαίσια τον τρόπο με τον οποίο θα επιθυμούσαμε να ακούσουμε αυτές τις λέξεις, τον άνθρωπο που θα μπορέσει να τις υποστηρίξει αλλά και τα αναμενόμενα θετικά μας συναισθήματα στην εκδήλωσή τους συχνά σιωπούμε. Αυτό το κενό, τα δευτερόλεπτα που τίποτα δεν κινείται ή ακούγεται, υπάρχουν στην ατμόσφαιρα δύο λέξεις που αιωρούνται ανάμεσά μας και εμείς καλούμαστε να τις αρπάξουμε δυνατά κι όμως διστάζουμε.

«Κι εγώ» απαντάμε, σαν να φοβόμαστε πως εάν πούμε την ίδια φράση θα είμαστε δεμένοι με κάποιον τρόπο με αυτόν τον άνθρωπο, υποχρεωμένοι να υποκλιθούμε σε κάτι που ίσως ακόμα δεν πιστεύουμε, σε ένα συναίσθημα που δεν ξέρουμε να αναγνωρίσουμε ή διστάζουμε να παραδεχτούμε. Έχουμε τη γνώση πως η αγάπη είναι μια λέξη που δεν μπορείς να πετάξεις σαν δόλωμα και να περιμένεις από τον άλλον να σε ακολουθεί παντού πιστά. Πρέπει να της συμπεριφέρεσαι με τρυφερότητα και προσοχή. Είναι εύθραυστη λέξη, πιο πολύ κι από εκείνα τα μπιμπελό στις βιβλιοθήκες μας και κάθε φορά που κάποιος τα πλησιάζει λιγάκι ιδρώνουμε. Πρέπει λοιπόν να τη φροντίζεις και να απομακρύνεις κάθε τι που μπορεί να τη θέσει σε κίνδυνο. Ενώπιον εκείνης στωικά σχεδόν την αποδέχεσαι, μα έχεις μια αμφιβολία και διστάζεις ακόμα να την ανταποδώσεις· λησμονείς πως δεν είναι δούναι και λαβείν.

«Όχι, δε νομίζω» πως αισθάνεσαι κάτι τέτοιο. Τη στιγμή της αμφισβήτησης και των πυρών για να περάσουμε από το στάδιο του έρωτα σε εκείνο της αγάπης οφείλουμε να παλέψουμε με τα πιστεύω μας. Αντικριστά λοιπόν θα πείσουμε ο ένας τον άλλον για τις αποδείξεις αυτού του αισθήματος, τους λόγους και τις προϋποθέσεις που το συνοδεύουν, θα ωθήσουμε τον άλλον στα άκρα μονάχα για να σιγουρευτούμε για την αλήθεια του. Η πτώση του εγωισμού (και η συνακόλουθη εγκαθίδρυση της αγάπης) έρχεται μέσα από την επιφανειακή απόρριψη, την άρνηση μιας αγάπης που ίσως ποτέ δεν είχε εκδηλωθεί ή είχε παρουσιαστεί μπροστά μας αλλά επιζητούμε κάτι περισσότερο από μια λεκτική επιβεβαίωση, επιζητούμε μια ξεκάθαρη δήλωση. Είναι μεγάλη δύναμη η αγάπη στα χέρια κάποιου που αδυνατεί να αναρωτηθεί για την πραγματική της μορφή.

«Σε ευχαριστώ» που με αγαπάς γιατί η αγάπη είναι το πιο όμορφο δώρο. Ευχαριστούμε τον άλλον σαν να εξαρτιόταν απόλυτα από εκείνον εάν θα ένιωθε κάτι τέτοιο και εμείς απλώς δεχόμαστε αναντίρρητα αυτή τη θέρμη. Αναγνωρίζουμε το θάρρος της πρότασής του, επικυρώνουμε την ψυχική δύναμη ωσάν να λέμε πως είμαστε υπόχρεοι σε εκείνον που κατάφερε να παρουσιάσει τα συναισθήματά του, μα εμείς μπορούμε απλώς να τον χειροκροτήσουμε. Να επιβραβεύσουμε μια πρόσκληση για τον εσωτερικό του κόσμο που εμείς ίσως δεν είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε. Ένα μικρό ενοχικό χαμόγελο, μια καθησυχαστική ματιά και ένα βλέμμα γεμάτο κατανόηση, απλώς συνθέτουν μια κεκαλυμμένη απόρριψη, ένα «συγγνώμη» που μετατράπηκε σε ένα ευγενικό «ευχαριστώ», το οποίο όμως σηματοδοτεί μια ευθεία γραμμή. «Σας ευχαριστώ για την αγάπη σας αλλά εγώ δεν μπορώ να πω κι το ίδιο».

«Σε αγαπάω» λέμε όταν η αγάπη μας είναι διάφανος καθρέφτης. Η ιδανικότερη έκβαση της δήλωσης αυτής, το απόλυτο ολόκληρο, ένας κύκλος που βρίσκει την άκρη του και γίνεται αέναος με τη δική μας προτροπή, μια δικαίωση των ενστίκτων μας που επιτέλους θα μπορέσουν να βρουν αντίκτυπο και μια επιβεβαίωση πως όσα βρίσκονται μέσα μας δεν αποτελούν μονάχα προσωπική επιθυμία. Είναι το συνωμοτικό κλείσιμο του ματιού και το παράλογο φιλί, είναι η σφιχτή αγκαλιά και το χαμόγελο που ζωγραφίζει ειλικρίνεια, το γλυκό μούδιασμα του μυαλού και το γκρέμισμα κάθε υψωμένου τοίχου. Είναι ένα τελετουργικό για επισφράγιση μιας αντικειμενικής πραγματικότητας ανάμεσά μας, το κοινό μας πλέον μυστικό.

Παύση· βέτο, συμβόλαια και ρήτρες. Είναι η απαραίτητη σιωπή μιας άτυπης συμφωνίας ανάμεσα σε δύο που από τη στιγμή που η φράση αυτή έπεσε στο τραπέζι της διαπραγμάτευσής τους όλα είναι απαραίτητο να αναδιατυπωθούν. Νέα δεδομένα και νέες συνθήκες, ένας άνθρωπος που δεν αποτελεί πλέον την ενσάρκωση του έρωτα αλλά ελλοχεύει μέσα του μια βαθύτερη ανάγκη για κάτι αμοιβαίο, μια αυτοκριτική των συναισθημάτων του, μια αυτοπροβολή του νέου «εγώ», εκείνου που χαρακτηρίζεται από αγάπη. Είναι σημαντική λοιπόν μια παύση στην πραγματικότητα για κατανόηση όσων μέχρι τώρα υπήρξαν και όσων πρόκειται να εμφανιστούν. Μια ανάσα και λίγη πραότητα για να έρθουμε αντιμέτωποι με εκείνη.

Αυτά τα οχτώ γράμματα μπορεί να υπάρξουν παντού και οποιαδήποτε στιγμή, αυθόρμητα ή προμελετημένα, γεμάτα ερωτηματικά αλλά και με θαυμαστικά να τα ακολουθούν. Είναι όμορφα και ποθητά -όλοι αδημονούν για ένα ειλικρινές «σ’ αγαπώ» και όλοι ελπίζουν σε εκείνο, μα δεν είναι όλοι έτοιμοι να το ακούσουν, πόσο μάλλον να το δεχτούν. Ας ψάξουμε λοιπόν την καρδιά μας και ας την αντικρίσουμε με διαφάνεια για να νιώσουμε τι ακριβώς ζητά εκείνη και τι μπορούμε να της χαρίσουμε. Μα πάντα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας πως το πρώτο «σε αγαπώ» γρατζουνάει όπως «γρατζουνάει το πρώτο σου φιλί, όπως το πρώτο ποίημα. Κι είναι αυτές οι αγριμάδες που αν συμπέσουν και κάνουν καινούριο φεγγάρι μπορεί να ξαναγραφτεί απαρχής η ιστορία του κόσμου». – Οδυσσέας Ελύτης

Συντάκτης: Ελένη Τσεπελίδη
Επιμέλεια κειμένου: Μαρία Ρουσσάκη

https://www.pillowfights.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Κατανόηση, Ευγένεια, Ενδιαφέρον -

Mε αυτές τις εκφράσεις κάνεις τους άλλους να σε συμπαθούν αμέσως

«Οι άνθρωποι μπορεί να μην θυμούνται τι έκανες ή τι τους είπες, αλλά πάντα θα θυμούνται πώς τους έκανες να νιώσουν» είχε πει η Maya Angelou.

Αυτό που μας ενώνει με τους άλλους είναι λέξεις και κινήσεις που προκαλούν συναισθήματα.

Αν αυτά είναι θετικά, τότε δημιουργούνται σχέσεις που μπορούν να κρατήσουν για μια ζωή. Αν είναι αρνητικά, τότε αργά ή γρήγορα, δεν μένει τίποτα να μας ενώνει με τους άλλους.

Καθένας από εμάς, βαθιά μέσα του, ξέρει πολύ καλά ποιος είναι ο «καλύτερός του εαυτός», -άσχετα αν μέσα στη δίνη της καθημερινότητας παρασύρεται από τα αρνητικά ερεθίσματα και βγαίνει από μέσα του η χειρότερή του εκδοχή.

Η συμπάθεια που αναπτύσσεται μεταξύ δύο ατόμων είναι αποτέλεσμα μικρών φευγαλέων στιγμών θετικής ενέργειας. Λέξεων που δημιουργούν ένα περιβάλλον ζεστασιάς και οικειότητας.

Οι εκφράσεις που ακολουθούν μπορούν να σας κάνουν πιο συμπαθή στον άλλον (αν, βέβαια, είναι εξαρχής ανοιχτός στο να έρθει κοντά σας). Δεν προσπαθούν να πείσουν κανέναν ότι είστε «καλή».

Να είστε σίγουρες ότι αν τις λέτε κάθε φορά με την καρδιά σας, οι αποστάσεις με τους άλλους γρήγορα θα μηδενίζονται, όσο μεγάλες κι αν είναι.

1) «Είμαι εδώ αν θες να μιλήσεις κάπου»: Μια φράση που αμέσως δημιουργεί ζεστή ατμόσφαιρα. Οικειότητα.

2) «Πιστεύω σε σένα» -«Σε εκτιμώ»: Μια φράση που εκφράζει αμέσως την θετική πρόθεση του ενός απέναντι στον άλλον.

3) «Τι μπορώ να κάνω για να σε βοηθήσω;»: Το άτομο που θέλει να μας προσφέρει την βοήθειά του, ακόμα κι αν δεν μας γνωρίζει καλά, δεν μπορεί να μην κερδίσει την συμπάθειά μας. Οι άνθρωποι που έχουν την διάθεση να προσφέρουν στους γύρω τους, φέρουν πάντα θετικό πρόσημο στις καταστάσεις και οι άλλοι επιδιώκουν την επαφή μαζί τους.

4) «Σε καταλαβαίνω»: Οταν νιώθεις ότι ο άλλος σε ακούει με προσοχή και προσπαθεί να μπει στη θέση σου, αναπτύσσονται αμέσως θετικά αισθήματα.

5) Το κοπλιμέντο: Ενας «καλός λόγος» μπορεί να αλλάξει την ημέρα κάποιου. Να τον λέτε συχνά στους γύρω σας. Οχι μόνο γιατί έτσι αναπτύσσεται συμπάθεια, αλλά γιατί είναι βέβαιο ότι θα σας επιστραφεί.

6) Eκφράσεις ενθουσιασμού: Οι άνθρωποι που αποφεύγουν να χρησιμοποιούν αρνητικές εκφράσεις και εντάσσουν συχνά στο λόγο τους θετικές, είναι πιο συμπαθείς στους γύρω τους. Η αρνητική διάθεση, η γκρίνια και τα παράπονα είναι τα τέλεια «απωθητικά».

7) Η δύναμη του «Ευχαριστώ»: Δύο λέξεις που μπορούν να μας φέρουν αμέσως πιο κοντά με τους άλλους.

(Με πληροφορίες απο Inc.com και lifehack.org)

Σχέσεις - Σεξ

Προσπαθούν να χωρέσουν, στριμώχνονται, προκειμένου να βολευτούν κι εκείνοι και ο όγκος τους. Πληγωμένοι ως είναι από το παρελθόν, με λαχτάρα για αποδοχή και κατανόηση, προσπαθούν με κάθε τρόπο να γεμίσουν αυτά τα κενά, καταλήγοντας να μαζεύουν κάθε συναισθηματικό σκουπίδι που αποβάλλεται από τις τρύπες των άλλων, ίσα – ίσα για να γεμίσει με τον όγκο του και να ξανασυναρμολογηθεί το γεμάτο οπές κορμί τους.

Και είμαστε και εμείς οι άνθρωποι περίεργα όντα… ψάχνουμε το άλλο μας μισό για να ολοκληρωθούμε, τρώμε τον κόσμο όλο στην κυριολεξία για να το πετύχουμε, χωρίς να αναλογιζόμαστε ότι κάθε φορά χάνουμε κι ένα μας κομμάτι. Και γεμίζουμε τρύπες! Και μετά διαμπερείς όπως είμαστε, ευχόμαστε ο επόμενος που θα βρεθεί στη ζωή μας και μας θα ακουμπήσει, να έχει τις δικές του τρύπες σε διαφορετικό σημείο απ’ τις δικές μας, μπας και μπαλώσουμε λίγο ο ένας τον άλλον γιατί κάνει πολύ κρύο εκεί έξω και είμαστε γυμνοί.


Όμως φίλοι μου ένα μπάλωμα δεν μπορεί ποτέ να ενσωματωθεί πάνω μας, να γίνει ένα με εμάς. Είναι καταδικασμένο να μείνει για λίγο. Τόσο, ώσπου να αρχίσει να μπάζει, όσο αντέχουν τα νήματα που το κρατούν τοποθετημένο.

Στη ζωή μας δεν πρέπει να αποζητούμε το άλλο μας μισό γύρω μας αλλά μέσα μας! Πρέπει να αισθάνεσαι ολόκληρος για να μπορείς να δώσεις και στον άλλον χωρίς να βρεθείς ζημιωμένος, γιατί η έλλειψη έχει αφαιρετικό χαρακτήρα. Πώς θα δώσεις όταν δεν έχεις, όταν έχεις την ανάγκη να σου δώσουν; Πάψε να αποζητάς λοιπόν το άλλο σου μισό και βρες ακόμα ένα ολόκληρο, για να ανταλλάζετε χωρίς να υπάρχει ζημιωμένος και ευνοημένος. Έτσι τουλάχιστον θα είσαι αξιοπρεπής και έντιμος. Μαρία Χαρίτου/https://www.anapnoes.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Η δεύτερη ευκαιρία δίνεται σ’ εμάς και όχι στον άλλον.

Μαρία Χαρίτου

Ένα δίλημμα στο οποίο πέφτουν πολλοί άνθρωποι που προσπαθούν να σώσουν μια σχέση, είτε αυτή είναι διαπροσωπική είτε ερωτική, είναι το «αν θα πρέπει να δώσουν μια δεύτερη ευκαιρία στον άλλον», προκειμένου να του δώσουν λίγο ακόμα χρόνο να αλλάξει κάποια στοιχεία στη σχέση αυτή που τους δυσκολεύουν.
Συνήθως, τη δεύτερη ευκαιρία ακολουθούν άπειρες ακόμα, ώσπου οι ανοχές και οι αντοχές εκείνου που τη δίνει εξαφανίζονται. Τελικά καταλήγει να λήγει τη σχέση, αφού έχει μετατραπεί σε ένα άτομο με συσσωρευμένο θυμό, πληγωμένο εγωισμό και πολλές φορές με κακή αυτοεικόνα και αυτοεκτίμηση. Μια σχέση για να κρατηθεί, απαιτεί δουλειά και φροντίδα και από τους δυο εμπλεκόμενους. Πρέπει να είναι ενσυνείδητη, δηλαδή να πλησιάζεις τον άλλον με συνείδηση. Αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να γνωρίζει ο καθένας το τι κάνει ο ίδιος για τη σχέση και όχι να πετάει την ευθύνη στον άλλον περιμένοντας να αλλάξει. Χρειάζεται μια πιο ενεργητική προσέγγιση και όχι παθητική.
Μια σχέση τελειώνει όταν τα κενά της είναι περισσότερα από τις ανάγκες που καλύπτονται και σήμερα είναι η σωστή στιγμή να παλέψουμε με το σωστό τρόπο για αυτή. Είναι η στιγμή να κάνουμε στροφή προς το μέσα μας και να αναρωτηθούμε τι μπορούμε να κάνουμε εμείς, πως πρέπει να αλλάξουμε εμείς μέσα στη σχέση και μετά, αν αποφασίσουμε τελικά πως πρέπει να δοθεί ευκαιρία, να τη δώσουμε. Όχι όμως σ’ εκείνον που είναι δίπλα μας, αλλά στον ίδιο μας τον εαυτό. Δίνω λοιπόν μια ευκαιρία στη σχέση για να αλλάξω εγώ.https://www.anapnoes.gr/

 

Σχέσεις - Σεξ

Οι μεγάλοι έρωτες κρύβουν μια άνω τελεία

Μαρία Χαρίτου

Οι μεγάλοι έρωτες δεν τελειώνουν ποτέ. Μπαίνει μόνο μια άνω τελεία. Ένα σημαδάκι τόσο δα, ίσα ίσα για να ηρεμεί το μέσα μας, να ταΐζει τον τυφλό εγωισμό μας και να τον παραπλανά. Ποιος άλλωστε νοιάζεται για το αν είναι λίγο πιο πάνω ή πιο κάτω ζωγραφισμένη στη γραμμή του τετραδίου της ζωής μας μια τελεία; Εξάλλου, κανείς δε θα το καταλάβει. Κι έτσι πλανάται τόσο έντονα η ιδέα του τέλους, που μετά από λίγο καιρό πείθει ακόμα και εμάς τους ίδιους.

Οι μεγάλοι έρωτες όμως μάτια μου, είναι καταδικασμένοι να υπάρχουν για πάντα. Να σε σιγοκαίνε και να σε τρομάζουν. Υπάρχουν στους στίχους ενός τραγουδιού, στις γνώριμες εικόνες που ζωντανεύουν μπροστά σου χορεύοντας, χωρίς να το επιδιώκεις. Εκείνες οι εικόνες που εισβάλλουν στην καθημερινότητα σου και δείχνουν το πώς θα ήταν στο σήμερα, μουντζώνοντάς σε που δεν το προσπάθησες παραπάνω. Που ποτέ δε θα μάθεις ποια θα ήταν η κατάληξη της συγκεκριμένης ιστορίας. Τις καταλαβαίνεις από τον κόμπο που προκαλούν στο λαιμό σου, στο ακούσιο ξεροκατάπιωμα που σε ξαφνιάζει. Στο γνώριμο ήχο κάποιας φωνής ενός αγνώστου ανθρώπου, σ’ ένα μπλουζ που ακούγεται από ένα περαστικό αμάξι ενώ ανεβαίνεις στο σπίτι σου πτώμα απ’ τη δουλειά. Χρωστούμενα που δεν ξεχρεώνονται ποτέ.


Οι μεγάλοι έρωτες δεν ξεχνιούνται ποτέ γιατί ποτέ δεν καταρρίφθηκαν, ποτέ δεν εκθρονίστηκαν, δεν απομυθοποιήθηκαν. Δεν έγιναν συνήθεια. Πάγωσαν στο χρόνο σαν φωτογραφίες καρφιτσωμένες σε πίνακα από φελλό σε φοιτητικό δωμάτιο. Έμειναν να τις κοιτάζεις με στοργή, με λησμονιά, με απεριόριστη αγάπη, συναισθήματα που σε κάνουν να θυμάσαι το ταίριασμα που υπήρχε, μέσα από μοναδικά στιγμιότυπα. Συζητήσεις που ποτέ δεν κατάφερες να ξανακάνεις με τον ίδιο τρόπο, χαζομάρες μέσα στο δρόμο, αγγίγματα που σου αναστάτωναν ολόκληρη την ύπαρξη. Η υπέροχη αίσθηση του να είσαι ο εαυτός σου. Όλα αυτά που σε κάνουν να μετανιώνεις για την απόφασή σου ή ακόμα και για τη δειλία σου.


Είναι ακριβώς η στιγμή που ανάβεις το τσιγάρο σου και τραβάς μια μεγάλη τζούρα που καίει το μέσα σου. Η στιγμή που εκπνέεις όλη αυτή την ένταση που βγήκε τώρα από το πουθενά. Κι όπως ντουμανιάζει το οπτικό σου πεδίο, ανάμεσα στη θολούρα συνειδητοποιείς πως τούτος εδώ ο έρωτας, δε μοιάζει με κανέναν άλλον. Τούτος ο διαβολεμένος έρωτας ήταν ξεχωριστός. Και τι έμεινε; Μια σκέψη που σου ξεσηκώνει το είναι και μια πραγματικότητα που σε βρίσκει συμβιβασμένο, αγκαλιά με ένα «κακό» αντίγραφο·

https://www.anapnoes.gr/

Σχέσεις - Σεξ

 Να κερδίζουν την αποδοχή και τη συμπάθεια αυτών που βρίσκονται κοντά τους κι ύστερα να την ανταποδίδουν. Σε πολύ μεγάλο βαθμό όμως, η αποδοχή που θα κερδίσουμε εξαρτάται όχι τόσο από το ποιοι είμαστε, αλλά από την εντύπωση που θα προκαλέσουμε.

Παρ’ ότι εκείνοι που προσπαθούν να τα έχουν καλά με όλους εμπνέουν μια καχυποψία (η απόλυτη καλοσύνη είναι απόλυτα παρεξηγήσιμη, πολλές φορές δε μας γυρίζει και μπούμερανγκ!), η αλήθεια είναι πως υπάρχουν τρόποι να εμπνέουμε αγάπη και συμπάθεια χωρίς να φαίνεται ότι πασχίζουμε γι’ αυτήν. Είτε γνωρίζουμε τους καινούργιους μας συναδέλφους, είτε φλερτάρουμε στο μπαρ, οι τρόποι να κερδίσουμε πόντους συμπάθειας είναι πολλοί και εύκολοι.

Ακολουθούν δώδεκα από αυτούς:

Xαμογέλα όσο πιο συχνά μπορείς. Το χαμόγελο είναι το μεγαλύτερο όπλο σου!

Θυμήσου ότι το όνομα κάποιου είναι γι’ αυτόν ο πιο γλυκός και σημαντικός ήχος. Ανέφερε τους άλλους με τα ονόματά τους όσο πιο συχνά μπορείς.

Προσπάθησε να είσαι καλός ακροατής. Άκου με ενδιαφέρον τον συνομιλητή σου και θα ανέβεις στα μάτια του.

Κάνε κομπλιμέντα - κοίτα όμως να ανταποκρίνονται και στην πραγματικότητα.

Μην ξεκινάς λογομαχίες. Πρόκειται για μάχες στις οποίες χάνουν και οι δύο.

Προσπάθησε να δεις τα πράγματα από τη σκοπιά του άλλου. Το τοπίο αλλάζει ανάλογα με τη θέση στην οποία βρίσκεσαι.

Δείξε το λάθος του άλλου έμμεσα, χωρίς διδακτισμό.

Παραδέξου το δικό σου λάθος. Όσο πιο γρήγορα, τόσο καλύτερα.

Πρόβαλε το ταλέντο σου. Δεν είναι ντροπή να δείξεις ότι ξέρεις πως έχεις μια ξεχωριστή ικανότητα – όλοι θέλουν ταλαντούχους και ξεχωριστούς ανθρώπους γύρω τους.

Κοίταζε τον άλλον στα μάτια. Θα επικοινωνήσεις μαζί του πολύ πιο ουσιαστικά.

Δώσε προσοχή στα αγγίγματα. Μεγάλη υπόθεση η γλώσσα του σώματος, αλλά κάποιοι θέλουν να τους αγγίζουν και κάποιοι όχι.

Κάνε υπομονή. Από την καλή πρώτη εντύπωση μέχρι τη συμπάθεια, πρέπει να μεσολαβήσει λίγος χρόνος.

kathimerini.gr

 

Σχέσεις - Σεξ

Ερωτική μιζέρια: Να ξέρεις πως στον έρωτα τίποτα δεν είναι αλήθεια και να μη σκέφτεσαι πως, αφού τίποτα δεν είναι αλήθεια, τότε είναι προτιμότερο να επινοήσεις ένα ωραίο ψέμα από το να ομολογείς μια θλιβερή πραγματικότητα. -Μαλβίνα Κάραλη

Διάβασα κάπου πως στον έρωτα μόνος σου πορεύεσαι, για μία ζωή, για μία αιωνιότητα, για μία στιγμή (;) -το άφηνε μετέωρο, μάλλον επίτηδες- και σκέφτηκα πως για να αισθανθείς αυτήν τη θέρμη στο σώμα σου, το τρέμουλο στα χείλη, τον γλυκό πόνο στο στήθος δε χρειάζεται να βρίσκεται στο πλευρό σου ένας άλλος άνθρωπος. Ούτε χρειάζεται να σε έχει ερωτευτεί και εκείνος. Tο μόνο που απαιτείται από εσένα είναι να αφήσεις την πρωταρχική σπίθα να ξεχυθεί και να επιτρέψεις τα πάντα (σου) να έρθουν στην επιφάνεια αβίαστα. Κατέχεις στα χέρια σου την παντοδυναμία της φύσης του έρωτά σου: μπορείς να τον πλάσεις στα μέτρα σου, να τον διαμορφώσεις με τον τρόπο που εσύ θέλεις και να του αποδώσεις τα χαρακτηριστικά που εσύ αγαπάς. Τον λατρεύεις για αυτό που είναι; Προφανώς! Αλλά την ίδια στιγμή, ξέρεις μέσα σου πως ποτέ δε θα συγκλίνετε μεταξύ σας, δύο παράλληλες γραμμές που εκτείνεστε στο άπειρο με κοινή πορεία αλλά διαφορετικό προορισμό και σκοπό. Κι όμως, μπορείς πάντα να τον παρατηρείς από απόσταση, να τον θαυμάζεις νοητά και να ξέρεις πως θα ζει βαθιά στο νου σου.

Ξέρεις πως αρεσκόμαστε στο να θεοποιούμε τον έρωτά μας ωσάν κάτι το μυστηριακό, αέρινο και μεταφυσικό. Μια καταραμένη δυνατότητα ενός άγνωστου θεού με αιχμηρά βέλη και υποχθόνιους σκοπούς. Μακάρι όλοι οι έρωτες του κόσμου να είχαν ανταπόκριση, να μην έπεφταν στην άβυσσο της αιωνιότητας και να χάνονταν άσκοπα· πάντα όμως θα ερωτευόμαστε το άδοξο, σωστά; Οπότε το ερωτευτήκαμε τόσο πολύ που το μετατρέψαμε σε ολόκληρη ζωή, του δώσαμε σάρκα και οστά, αίμα να κυλάει στις φλέβες του κι αυτό, το άδοξο, κινήθηκε, σάλεψε, κρατήσαμε σφιχτά το χέρι του και πορευτήκαμε μαζί του. Αυτό που σου ανήκει λοιπόν είναι η σκέψη του και τίποτα άλλο. Ιδιοκτησία του μυαλού σου είναι ο τρόπος με τον οποίο θα λαξεύσεις το άγαλμά του, τα σημάδια που θα του αφήσεις, τη μορφή που θα του αποδώσεις, το ρόλο που θα διαδραματίζει στη ζωή σου, τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά που μόνο εσύ θα γνωρίζεις και όλα αυτά θα υπάρχουν μόνο για εσένα· λυτρωτικό και περιοριστικό ταυτόχρονα.

Όμως, είσαι ερωτευμένος και ίδιον των ερωτευμένων, είναι μια απροσδιόριστη ελπίδα, μια εσωτερική πίστη πως εάν συνεχίσεις εσύ, ο ερασιτέχνης γλύπτης, να σκαλίζεις το μάρμαρο, θα εξέλθει κάτι συναρπαστικό μέσα από αυτό. Μήπως θα φανερωθούν όλα εκείνα τα στοιχεία που προσμένεις. Η πιο κρυφή επιθυμία, η ανταπόκριση, η στιγμή εκείνη όπου ο έρωτας θα φανερωθεί και θα αποδειχθεί αληθινός· πάντα θα περιμένεις για μια χίμαιρα και ποτέ δε θα την αποχαιρετάς. Διαβιώνεις μέσα σε μία ομίχλη που σαν ουσία εθιστική σε παρασέρνει σε σκέψεις καθησυχαστικές -η επόμενη μέρα θα είναι καλύτερη, καινούρια και ποιος ξέρει, μπορεί απελευθερωτική- και ηδυπαθή όνειρα μίας άλλης πραγματικότητας, η οποία για εσένα συνιστά κάτι το ουσιαστικό. Ο έρωτας μας ωθεί να περιστρεφόμαστε γύρω του σε ιλιγγιώδεις ταχύτητες, ίσως για να μην τον παρατηρήσουμε όταν εκείνος ξεμακραίνει και να μην προλάβουμε να τον σταματήσουμε. Αυτό λοιπόν που μένει ή απομένει είναι η νοσταλγική αίσθηση του παρελθόντος, μία γλυκόπικρη ανάμνηση των σκέψεών σου μέσα σε μια πραγματικότητα που ξέρεις πως είναι ψέμα, σε μία διάσταση που υποσχέθηκε πολλά και όμως χάρισε λίγα.

Μα η τραγική ειρωνεία είναι πως όλα αυτά τα ανακαλύπτεις έπειτα από την καταστροφή, αφού το δημιούργημα που με τόσο κόπο και προσοχή είχες δομήσει, καταρρέει, γιατί εσύ ο ίδιος βρίσκεσαι στο χείλος του γκρεμού και κοιτάς το χάος της θάλασσας και δε σου φαίνεται τρομακτικό. Αντίθετα, έχεις μάθει να κολυμπάς και να βουτάς όλο και πιο βαθιά, να κρατάς περισσότερο την αναπνοή σου και να αντέχεις παραπάνω κάτω από την επιφάνεια· έμαθες να επιβιώνεις. Μα αυτό δε συνιστά τη μεταρσιωτική ουσία του έρωτα. Ζεις μέσα στην ερωτική σου μιζέρια και όσο απογοητευτικό και εάν ακούγεται αυτό, την ίδια στιγμή προσδίδει κάτι το ποιητικό. Ανέκαθεν μέσα στις ερωτικές λέξεις ελλόχευε μία έμφυτη μελαγχολία και μία άγρια ομορφιά· είναι σχεδόν αδύνατο να μην τη δοκιμάσεις έστω και μία φορά μονάχα στη ζωή σου.

Δημιούργησες λοιπόν έναν άλλον άνθρωπο, πίστεψες τόσο πολύ σε εκείνον που και εσύ ο ίδιος μετατράπηκες σε ένα ψέμα, ζούσε ανάμεσα στα λεπτά όρια της πραγματικότητας και της φαντασίας, στο σκοτεινό υπόγειο ονείρων που όλο και αποκάλυπτε μία άσχημη αλήθεια. Ένιωσες πως κάτι μέσα σου σάπιζε και αυτό ίσως ήταν ό,τι πιο γνήσιο είχες αντιμετωπίσει. Με μία κίνηση μπόρεσε να καταστρέψει το ιδανικό που είχες κοσμίσει με τις πιο πολύτιμες αξίες σου και να τις αφήσει μπροστά σου. Ένα άηχο «συγγνώμη», ένα βλέμμα συμπόνιας ή μία αγκαλιά παρηγοριάς που δεν έφτασε ποτέ σε εσένα. Βρισκόταν πάντα απέναντί σου, ποτέ δίπλα σου, ήταν η παράλληλη γραμμή που κοιτούσες όπως όταν ήσουν μικρός και προσπαθούσες να ακολουθήσεις με τα μάτια σου την πορεία των αστεριών· η ευχή σου πραγματοποιήθηκε; Μπορεί και όχι, αλλά πλέον ξέρεις να κοιτάς και τον ήλιο, να εκτιμάς τη λάμψη της διαφάνειάς του και να αγαπάς το φεγγάρι για όσα σου θυμίζει. Ο έρωτας που σου αξίζει είναι αποτέλεσμα των όσων έγινες από τη δύναμη και τα συμπεράσματα του μυαλού σου.

Συντάκτης: Ελένη Τσεπελίδη
Επιμέλεια κειμένου: Μαρία Ρουσσάκη

https://www.pillowfights.gr/

 

Σχέσεις - Σεξ

Νύχτα· άλλους τους τρομάζει κι άλλους τους σαγηνεύει, άλλοι θεωρούν τις σκιές και το σκοτάδι δυσοίωνα και μελαγχολικά κι άλλοι μυστηριώδη και αισθησιακά.

Το σκοτάδι καλλιεργεί την αίσθηση του απόκοσμου και του απροσδόκητου αμβλύνοντας τις αισθήσεις και τις φαντασιώσεις μας. Άλλοι πλέκουν σενάρια φόβου, άγχους και κινδύνου κι άλλοι κατακλύζονται από εντάσεις και δυναμικότητα που πυροδοτούνται από τον ερωτισμό της νύχτας. Νύχτα και ερωτισμός είναι εξάλλου αλληλένδετες έννοιες.

Η Μυθολογία μας δίνει για άλλη μια φορά μια ερμηνεία της σχέσης αυτής. Νυξ λεγόταν η θεότητα που χάριζε τη μορφή της στη νύχτα. Σύμφωνα με τον Αριστοφάνη επρόκειτο για μορφή που προϋπήρχε του φτερωτού θεού κι εδώ που τα λέμε, λογικό δεν είναι; Πόσες φορές δεν εκμεταλλευόντανε ο έρωτας τα σκοτάδια για να βγάλει βέλη από τη φαρέτρα του χωρίς να γίνει αντιληπτός; Χάρη της νύχτας ο Θεός αυτός λειτουργούσε πάντα με αποτέλεσμα. Η Νυξ ήταν κόρη του Χάους και αδερφή του Ερέβους. Παρουσιαζόταν σαν μια μορφή ιδιαίτερη, σίγουρα όμορφη και σαγηνευτική, μα ταυτόχρονα επιβλητική με τις μεγάλες μαύρες φτερούγες της να δείχνουν τη δύναμη και ταυτόχρονα την ανεξαρτησία της. Τέκνα της θεωρούνταν ο Αιθέρας, ο Ύπνος, τα Όνειρα, ο Μώμος (Σαρκασμός), ο Μόρος (Κλήρος), ο Θάνατος, οι Μοίρες, η Απάτη και το Γήρας. Όλα εκείνα δηλαδή που με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο συνδέουμε κι εμείς με το σκοτάδι. Κόρη της ήταν όμως και η Φιλότης, η μορφή που προσωποποιούσε το σαρκικό έρωτα. Την επαφή, που όσο κι αν επιμένουμε να συνδέουμε με τον έρωτα και το συναίσθημά του, εκείνη βρίσκει πάντα τον τρόπο να παρουσιάζεται σαν λάτρης των μικρών ωρών.

Σε μια πιο εκλογικευμένη προσέγγιση βέβαια θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι αισθήσεις κατά τη διάρκεια της νύχτας, μας κατευθύνουν σε μια μάχη με τις άμυνές μας. Όταν φεύγει η ημέρα και πέφτει το φως, οι ρυθμοί και οι εντάσεις καταλαγιάζουν, επιβραδύνουμε τις σκέψεις της λογικής μας και αφουγκραζόμαστε καλύτερα τα συναισθήματά μας. Ξαναγυρνάμε στο «εγώ» και στα «θέλω» μας, ξεγυμνώνουμε τον αληθινό μας εαυτό και φροντίζουμε να ταΐσουμε τα απωθημένα μας. Αυτά που βγαίνουν στην επιφάνεια υπό τις κατάλληλες συνθήκες. Το σκοτάδι δίνει την αίσθηση της κρυψώνας χαλαρώνοντας τις άμυνές μας και τα «πρέπει» μας. Τα πάθη διεγείρονται, ενισχύεται η πνευματικότητα και στοχαστικότητά μας γιατί όντως στη νύχτα κρύβεται μια διάσταση πνευματική και μυστηριακή. Αυτή δίνει το έναυσμα για δημιουργία πνευματική ή καλλιτεχνική πόσο μάλλον ερωτική και αισθησιακή.

Η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων τη νύχτα βασίζεται στη γλώσσα και στην επαφή του σώματος σαν μυητική διαδικασία. Ο έρωτας εξάλλου εμπεριέχει μυστικότητα, τρέφεται και φουντώνει από τους ψίθυρους, τη σιωπή και τις σκιές. Φαντασιωνόμαστε εντονότερα καταστάσεις προκειμένου να δημιουργήσουμε κάτι ομορφότερο από το καθημερινό και το πραγματικό. Είναι σαν άμυνα δημιουργική και λυτρωτική. Νομίζουμε -εσφαλμένα ίσως- ότι η έλλειψη φωτός μας σκεπάζει, μας κρύβει, μας προστατεύει κι έτσι χαλαρώνουμε τους καθωσπρεπισμούς μας ανεμπόδιστα. Συχνά εξάλλου η νύχτα συνοδεύεται με αλκοόλ, ξενύχτι, ουσίες, χορό, φώτα, εκκωφαντική μουσική, παρέες με τυχαίες συναντήσεις και γνωριμίες της μίας νύχτας. Όλα αυτά είναι παράγοντες που χαλαρώνουν κι άλλο τις όποιες ηθικές ή κοινωνικές αναστολές έχουμε και ρίχνουν τις μάσκες της σοβαρότητας ή της σοβαροφάνειας, ενισχύοντας κι άλλο τον ερωτισμό του σκοταδιού.

Η θλίψη της μοναξιάς και αποξένωσης που μοιάζει σε πολλούς δυσβάσταχτη όταν φεύγει το φως της ημέρας, οδηγεί σε κινήσεις που πολλές φορές είναι ξένες προς το χαρακτήρα και τις συνήθεις συμπεριφορές μας. Η νύχτα δίνει χώρο σε όλα αυτά, τα επιτρέπει και τα αποσιωπά σε αντίθεση με την ημέρα που τα αποκαλύπτει και τα ξεγυμνώνει κάνοντάς τα να δείχνουν πεζά και άσχημα υπό το έντονο φως. Ακόμα και επαγγέλματα που ασκούνται τη νύχτα, όπως μπάρμαν και μπαργούμαν, ή σερβιτόροι και άτομα που κάνουν P.R. σε κέντρα διασκέδασης, καθώς και άνθρωποι του θεάτρου και της τέχνης, έχουν μια ερωτική αύρα γύρω τους, ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε εμείς οι υπόλοιποι κοιτώντας τους. Ίσως γι’ αυτό να τη λένε «πλανεύτρα», γιατί βρίσκει τρόπους να κάνει τα πάντα να μοιάζουν λιγάκι ερωτικά. Από το ντύσιμό μας, τη συμπεριφορά μας , τη στάση του σώματός μας, ακόμα και τη γλώσσα ομιλίας που χρησιμοποιούμε, σχεδόν όλα προσαρμόζονται υιοθετώντας μια πιο σαγηνευτική στάση. «Η νύχτα θέλει έρωτα και βράδια αξημέρωτα» εξάλλου όπως δηλώνει και η υπέροχη Χαρούλα Αλεξίου. Φυσικά δεν ξέρουμε αν ξημερώνοντας υπάρχει νικητής ή νικημένος, ωστόσο μέσα από το βαθύ σκοτάδι της νύχτας μπορούμε πάντα να στέλνουμε τα πιο φωτεινά ερωτικά μας σήματα.

Και όλα αυτά “Because the night belongs to lovers” -Patti Smith & Bruce Springsteen & U2.

Συντάκτης: Άννα Δρεπανοπούλου
Επιμέλεια κειμένου: Μαρία Ρουσσάκη

https://www.pillowfights.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Ο εγκλεισμός ήταν αναγκαίο μέτρο προφύλαξης από τον κορωνοϊο, αλλά συνοδεύτηκε με την υποχρεωτική μοναξιά των συμβιούντων που επέφερε γκρίνιες και κατάθλιψη, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και διεθνώς - Τι δείχνει πρόσφατη έρευνα για τη σεξουαλική μας ζωή εν μέσω πανδημίας

Ενώ στην αρχή της πανδημίας και την περίοδο των πρώτων περιοριστικών μέτρων η σεξουαλική ζωή των Ελλήνων είχε «πάρει τα πάνω της», τώρα, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα θυμίζει ισοηλεκτρική γραμμή της καρδιακής λειτουργίας. Η κόπωση από την παράταση των περιοριστικών μέτρων φαίνεται ότι «σκοτώνει» και τη διάθεση για σεξ.

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Ανδρολογικού Ινστιτούτου, την περίοδο εγκλεισμού που διανύουμε σε δείγμα 2.000 ατόμων, η ερωτική διάθεση μειώθηκε πολύ σε ποσοστό 22%, μειώθηκε στο 27,75%, ενώ έμεινε σταθερή στο 31,25%. Αύξηση της ερωτικής διάθεση δήλωσε το 13,75% και μεγάλη αύξηση μόνο το 5,25%.

«Ισοηλεκτρική σημαίνει ευθεία γραμμή άρα τέλος της καρδιακής λειτουργίας. Στην ερωτική ζωή η συχνότητα των ερωτικών πράξεων ανεβοκατεβαίνει ανάλογα με τις διαθέσεις των ανθρώπων, την ψυχική τους ορμή, τις στεναχώριες τους, τα άγχη τους, τα οικονομικά τους προβλήματα. Ο αγχωμένος στη δουλειά και στην τσέπη εραστής είναι ένας αποτυχημένος εραστής» σχολιάζει ο πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης και προσθέτει:

«Ο εγκλεισμός και οι αλλαγές των συνηθειών των πολιτών άλλαξαν δραματικά και πρωτόγνωρα τον τελευταίο χρόνο και αυτήν την αλλαγή την καταγράψαμε εδώ και ένα χρόνο με δίμηνες περίπου μελέτες που δημοσιεύτηκαν ήδη.

Η σύγκριση αυτών των μελετών με τη μορφή μιας καμπύλης με τα πάνω και τα κάτω της έδειξε πως η κυματοειδής αυτή συχνότητα των ερωτικών πράξεων του πληθυσμού ενώ ξεκίνησε με τον πρώτο εγκλεισμό στα ψηλά, κατέβηκε και σταθεροποιήθηκε χαμηλά στο τελευταίο lockdown. Έγινε μια ευθεία σταθερή και χαμηλή χωρίς εξάρσεις δηλαδή».

O Δρ Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης, Χειρουργός Ουρολόγος – Ανδρολόγος, Πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών

Πως εξηγείται όμως αυτό το φαινόμενο; «Σαν να επήλθε μια κόπωση, καθώς οι άνθρωποι πλέον δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για έρωτες και ζωή, αφού δε βλέπουν φως στο τούνελ.

Ο εγκλεισμός ήταν αναγκαίο μέτρο προφύλαξης για τη πανδημία. Αλλά συνοδεύτηκε με την υποχρεωτική μοναξιά των συμβιούντων που επέφερε γκρίνιες και κατάθλιψη, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και διεθνώς.

Η κοινωνικότητα χωρίς κοινωνία όμως κλεισμένη στα σπίτια διώχνει την απαραίτητη ελευθέρια των πολιτών να μιλούν να ερωτεύονται να κάνουν τα όσα γίνονται μόνο εν δήμω και όχι εν οίκω.

Η παρέα με φίλους, η κριτική που θα κάνουν, ένα ποτήρι κρασί, ένα ποτό, ένα φλερτ θα τους βγάλει από την μοναξιά της οικογένειας όπου τόσο η αγάπη όσο και η βαρεμάρα περισσεύουν.

Οι άνθρωποι έγιναν λογικά όντα στη θέση του άλλου, του διαφορετικού και κοινωνία σημαίνει επικοινωνώ.

Όταν οι πολίτες κοινωνούν προσκυνούν και υπηρετούν την αναγκαία συνθήκη ζωής επιβίωσης που μια μορφή της είναι και ο έρωτας.

Βία και έχθρα γεννιούνται όταν ζουν οι άνθρωποι μοναχικά σαν λύκοι όπου ο άλλος είτε σαν σύντροφος είτε σαν αναγκαία συνθήκη επιβίωσης, θα οδηγεί στο πρόσωπο χωρίς προσωπικότητα και στη κοινή γνώμη χωρίς γνώμη.

Ζούμε σήμερα μια κοινωνία χωρίς επικοινωνία και αναπνέουμε χωρίς να εισπνέουμε, με το φόβο του θανάτου να ρίχνει καθημερινά τη σκιά του.

Ακόμα και το φιλί αποτελεί απειλή αφού η ανταλλαγή αναπνοών και εισπνοών μοιάζουν με αέρια θανατηφόρα αυτήν την περίοδο.

Κρατείστε βαθιά αναπνοή για να εισπνεύσετε ζωή και να κλείσετε τη πόρτα στον δυνητικά θανατηφόρο νέο κορωνοϊό» καταλήγει ο κ. Κωνσταντινίδης. https://ygeiamou.gr/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.