Μαΐου 24, 2022

Σχέσεις - Σεξ

Με την πρώτη ματιά έβλεπε κανείς απλώς μια γριούλα…

Έσερνε τα βήματά της στο χιόνι, μόνη, παρατημένη, με σκυμμένο κεφάλι. Όσοι περνούσαν από το πεζοδρόμιο της πόλης αποτραβούσαν το βλέμμα τους, για να μη… θυμηθούν ότι τα βάσανα και οι πόνοι δε σταματούν όταν γιορτάζουμε Χριστούγεννα. Ένα νέο ζευγάρι μιλούσε και γελούσε με τα χέρια γεμάτα από ψώνια και δώρα και δεν πρόσεξαν τη γριούλα.

Μια μητέρα με δυο παιδιά βιάζονταν να πάνε στο σπίτι της γιαγιάς. Δεν έδωσαν προσοχή. Ένας παπάς είχε το νου του σε ουράνια θέματα και δεν την πρόσεξε.

Αν πρόσεχαν όλοι αυτοί, θα έβλεπαν ότι η γριά δε φορούσε παπούτσια. Περπατούσε ξυπόλητη στον πάγο και το χιόνι. Με τα δυο της χέρια η γριούλα μάζεψε το χωρίς κουμπιά παλτό της στο λαιμό. Φορούσε ένα χρωματιστό φουλάρι στο κεφάλι· σταμάτησε στη στάση σκυφτή και περίμενε το λεωφορείο. Ένας κύριος που κρατούσε μια σοβαρή τσάντα περίμενε κι αυτός στη στάση, αλλά κρατούσε μια απόσταση. Μια κοπέλα περίμενε κι αυτή, κοίταξε πολλές φορές τα πόδια της γριούλας, δε μίλησε. Ήρθε το λεωφορείο και η γριούλα ανέβηκε αργά και με δυσκολία. Κάθισε στο πλαϊνό κάθισμα, αμέσως πίσω από τον οδηγό.

Ο κύριος και η κοπέλα πήγαν βιαστικά προς τα πίσω καθίσματα. Ο άντρας που καθόταν δίπλα στη γριούλα στριφογύριζε στο κάθισμα κι έπαιζε με τα δάχτυλά του. «Γεροντική άνοια», σκέφτηκε. Ο οδηγός είδε τα γυμνά πόδια και σκέφτηκε: «Αυτή η γειτονιά βυθίζεται όλο και πιο πολύ στη φτώχεια. Καλύτερα να με βάλουν στην άλλη γραμμή, της λεωφόρου». Ένα αγοράκι έδειξε τη γριά. «Κοίταξε, μαμά, αυτή η γριούλα είναι ξυπόλυτη». Η μαμά ταράχτηκε και του χτύπησε το χέρι. «Μη δείχνεις τους ανθρώπους, Αντρέα! Δεν είναι ευγενικό να δείχνεις». «Αυτή θα έχει μεγάλα παιδιά», είπε μια κυρία που φορούσε γούνα. «Τα παιδιά της πρέπει να ντρέπονται».

Αισθάνθηκε ανώτερη, αφού αυτή φρόντισε τη μητέρα της. Μια δασκάλα στη μέση του λεωφορείου στερέωσε τα δώρα που είχε στα πόδια της. «Δεν πληρώνουμε αρκετούς φόρους, για να αντιμετωπίζονται καταστάσεις σαν αυτές;» είπε σε μια φίλη της που ήταν δίπλα της. «Φταίνε οι δεξιοί», απάντησε η φίλη της. «Παίρνουν από τους φτωχούς και δίνουν στους πλούσιους». «Όχι, φταίνε οι άλλοι», μπήκε στη συζήτηση ένας ασπρομάλλης. «Με τα προγράμματα πρόνοιας κάνουν τους πολίτες τεμπέληδες και φτωχούς». «Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν ν’ αποταμιεύουν», είπε ένας άλλος που έμοιαζε μορφωμένος.

«Αν αυτή η γριά αποταμίευε όταν ήταν νέα, δε θα υπέφερε σήμερα». Και όλοι αυτοί ήταν ικανοποιημένοι για την οξύνοια τους που έβγαλε τέτοια βαθιά ανάλυση. Αλλά’ ένας έμπορος αισθάνθηκε προσβολή από τις εξ αποστάσεως μουρμούρες των συμπολιτών του. Έβγαλε το πορτοφόλι του και τράβηξε ένα εικοσάρι. Περπάτησε στο διάδρομο και το έβαλε στο τρεμάμενο χέρι της γριούλας. «Πάρε, κυρία, ν’ αγοράσεις παπούτσια».

Η γριούλα τον ευχαρίστησε κι εκείνος γύρισε στη θέση του ευχαριστημένος, που ήταν άνθρωπος της δράσης. Μια καλοντυμένη κυρία τα πρόσεξε όλα αυτά και άρχισε να προσεύχεται από μέσα της. «Κύριε, δεν έχω χρήματα. Αλλά μπορώ ν’ απευθυνθώ σε σένα. Εσύ έχεις μια λύση για όλα. Όπως κάποτε έριξες το μάννα εξ ουρανού, και τώρα μπορείς να δώσεις ό,τι χρειάζεται η κυρούλα αυτή για τα Χριστούγεννα». Στην επόμενη στάση ένα παλικάρι μπήκε στο λεωφορείο. Φορούσε ένα χοντρό μπουφάν, είχε ένα καφέ φουλάρι και ένα μάλλινο καπέλο που κάλυπτε και τα αυτιά του. Ένα καλώδιο συνέδεε το αυτί του με μια συσκευή μουσικής.

Ο νέος κουνούσε το σώμα του με τη μουσική που άκουγε. Πήγε και κάθισε απέναντι στη γριούλα. Όταν είδε τα ξυπόλυτα πόδια της, το κούνημα σταμάτησε. Πάγωσε. Τα μάτια του πήγαν από τα πόδια της γιαγιάς στα δικά του. Φορούσε ακριβά ολοκαίνουρια παπούτσια. Μάζευε λεφτά αρκετό καιρό για να τα αγοράσει και να κάνει εντύπωση στην παρέα. Το παλικάρι έσκυψε και άρχισε να λύνει τα παπούτσια του. Έβγαλε τα εντυπωσιακά παπούτσια και τις κάλτσες. Γονάτισε μπροστά στη γριούλα. «Γιαγιά, βλέπω ότι δεν έχεις παπούτσια. Εγώ έχω κι άλλα». Προσεκτικά κι απαλά σήκωσε τα παγωμένα πόδια και της φόρεσε πρώτα τις κάλτσες κι ύστερα τα παπούτσια του. Η γριούλα τον ευχαρίστησε συγκινημένη. Τότε το λεωφορείο έκανε πάλι στάση.

Ο νέος κατέβηκε και προχώρησε ξυπόλυτος στο χιόνι. Οι επιβάτες μαζεύτηκαν στα παράθυρα και τον έβλεπαν καθώς βάδιζε προς το σπίτι του. «Ποιος είναι;», ρώτησε ένας. «Πρέπει να είναι άγιος», είπε κάποιος. «Πρέπει να είναι άγγελος», είπε ένας άλλος. «Κοίτα! Έχει φωτοστέφανο στο κεφάλι!» φώναξε κάποιος. «Είναι ο Χριστός!» είπε η ευσεβής κυρία. Αλλά το αγοράκι, που είχε δείξει με το δάχτυλο τη γιαγιά, είπε:

«Όχι, μαμά τον είδα πολύ καλά. Ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΣ…».

http://nekthl.blogspot.com/

Σχέσεις - Σεξ

Αν έχω μάθει κάτι από την ζωή, είναι ότι μερικές φορές οι πιο σκοτεινές εποχές μπορούν να μας φέρουν στα πιο φωτεινά μέρη.

Έμαθα ότι οι πιο τοξικοί άνθρωποι μπορούν να μας διδάξουν τα πιο σημαντικά μαθήματα.

Ότι μέσα από τις πιο επίπονες μάχες μας μπορούμε να αναπτυχθούμε κατάλληλα. Και ότι οι απώλειες της φιλίας και της αγάπης που ραγίζουν την καρδιά μας μπορούν να κάνουν χώρο για τους πιο θαυμάσιους ανθρώπους.

Έχω μάθει ότι αυτό που μοιάζει με κατάρα εκείνη τη στιγμή μπορεί πραγματικά να είναι μια ευλογία, και αυτό που μοιάζει με το τέλος του δρόμου είναι στην πραγματικότητα απλώς η ανακάλυψη ότι είναι γραφτό να ταξιδέψουμε σε διαφορετική πορεία.

Έχω μάθει ότι ανεξάρτητα από το πόσο δύσκολα φαίνονται τα πράγματα, υπάρχει πάντα ελπίδα. Και έχω μάθει ότι ανεξάρτητα από το πόσο αδύναμοι νιώθουμε ή πόσο φρικτά φαίνονται τα πράγματα, δεν μπορούμε να τα παρατήσουμε.

Πρέπει να συνεχίζουμε να προχωράμε. Ακόμα και όταν είναι τρομακτικό, ακόμα και όταν η δύναμη μας φαίνεται να έχει χαθεί, πρέπει να συνεχίσουμε, να βρούμε την δύναμη μας και να προχωρήσουμε, γιατί ότι και αν πολεμάμε αυτή τη στιγμή, θα περάσει και θα τα καταφέρουμε.

Έχουμε φτάσει ως εδώ. Μπορούμε να ξεπεράσουμε ότι έρχεται στην συνέχεια.

Μάγεια Τ.

https://www.awakengr.com/

Σχέσεις - Σεξ


Τα πράγματα δυσκολεύουν όταν το στρες εισβάλλει στις ερωτικές και συντροφικές μας σχέσεις.

Το στρες μπορεί να έχει γίνει ένα σχεδόν αποδεκτό μέρος της ζωής μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν επηρεάζει αρνητικά την καθημερινότητά μας, όταν μένει ανεξέλεγκτο. Δεν είναι όλα τα είδη στρες απαραιτήτως κακά – για παράδειγμα ένα είδος δημιουργικού άγχους έχει τη ικανότητα να μας ωθήσει προς τη δημιουργία και την καινοτομία.

Εντούτοις, τα πράγματα δυσκολεύουν όταν το στρες εισβάλλει στις ερωτικές και συντροφικές μας σχέσεις. Μπορεί να μην το αντιλαμβανόμαστε καν, αλλά αυτός ο εχθρός έχει τη ικανότητα να μας κάνει δυστυχισμένους μέσα σε μια σχέση, αλλά εμείς να πιστεύουμε ότι φταίει η σχέση για τη δυστυχία μας. Ποια είναι λοιπόν τα σημάδια που θα μας δείξουν ότι το στρες έχει εισβάλει στην προσωπική μας ζωή και πώς μπορούμε να το διαχειριστούμε;

1. Ο/Η σύντροφός σας είναι εξαιρετικά απομονωμένος/η
Φυσιολογικά, επικοινωνείτε άνετα μεταξύ σας. Τον τελευταίο όμως καιρό, ο σύντροφός σας είναι ολοένα και πιο σιωπηλός. Ξέρετε ότι κάτι συμβαίνει, αλλά δεν σας μιλά. Ορισμένες φορές, νιώθετε μόνοι. Αυτό δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι δεν σας εμπιστεύεται. Πολλοί άνθρωποι, ειδικά άντρες, αντιμετωπίζουν το στρες απομονωμένοι από τους άλλους. Δεν είναι μια συνειδητή απόφαση, αλλά ένας μηχανισμός άμυνας που τους προστατεύει απέναντι σε περαιτέρω στρεσογόνα ερεθίσματα.

Σε άλλες περιπτώσεις, οι σύντροφοι θα κλειστούν στον εαυτό τους, όχι επειδή είναι στρεσαρισμένοι, αλλά επειδή η άλλη πλευρά είναι. Μία από τις καταστροφικότερες πλευρές του στρες είναι η δύναμή του να «κολλάει» το νου μας σε αρνητικά μοτίβα σκέψης, που προκαλούν δυστυχία και σύγχυση σε δυσανάλογες ποσότητες.

Μία έρευνα του 2014 σε ιατρικό προσωπικό, σε ένα επάγγελμα δηλαδή που εμφανίζει υψηλά επίπεδα στρες, βρήκε μία άμεση σύνδεση ανάμεσα στο στρες και στην σχεσιακή ένταση. Όταν οι συμμετέχοντες εμφάνιζαν επανάληψη αρνητικών μοτίβων, οι σύζυγοί τους απομονώνονταν στον εαυτό τους και η σχεσιακή δυστυχία μεγάλωνε. Για την ακρίβεια, και οι δύο πλευρές ανέφεραν αυξημένη ένταση.

Αν, λοιπόν, παρατηρήσετε ασυνήθιστη σιωπή και απόσταση, ελέγξτε πρώτα τα δικά σας επίπεδα στρες και ύστερα της άλλης πλευράς. Μήπως μεταφέρετε στο σπίτι το άγχος της δουλειάς; Ή μήπως η σύντροφός σας αντιμετωπίζει μια ασθένεια στην οικογένειά της; Μήπως τα οικονομικά σας δυσκολεύουν και σας αγχώνουν; Όποιο κι αν είναι το πρόβλημα, η επικοινωνία είναι το κλειδί.

2. Καυγαδίζετε συχνά για μικρά πράγματα
Είτε είναι το γάλα που έμεινε εκτός ψυγείο, είτε ότι ξέχασε την επέτειό σας, συνεχώς μπλέκεστε σε ατέλειωτους τσακωμούς για πράγματα που φαίνονται ασήμαντα στη μεγάλη εικόνα της σχέσης σας. Αν νιώθετε συνεχώς ότι επικρίνεστε για σημαντικά ζητήματα ή ότι συγχύζεστε για ασήμαντες ανοησίες που έχουν να κάνουν με τον/τη σύντροφο, τότε μπορεί να έχετε πίεση από εξωτερικό στρες.

Σε κανέναν δεν αρέσει να επικρίνεται και υποβαθμίζεται η συμπεριφορά του. Από την άλλη πλευρά, το στρες πραγματικά εξαναγκάζει τον εγκέφαλο να στραφεί σε αρνητικά μοτίβα σκέψης και να εστιάσει σε αρνητικά γεγονότα – ακόμα κι αν είναι ασήμαντα. Σε αυτή την περίπτωση, χρειάζεται να εργαστείτε σκληρά στο πώς επεξεργάζεστε το στρες και επικοινωνείτε τον εκνευρισμό σας. Ή, ίσως χρειαστεί να εμπλακείτε με τον/τη σύντροφό σας σε μια δύσκολη, αλλά εξαιρετικά χρήσιμη συζήτηση για το πώς οι δυσκολίες τους σας επηρεάζουν. Ρωτήστε πώς μπορείτε να βοηθήσετε και στηρίξτε τους εμπράκτως.

3. Ο έρωτας τείνει να σβήνει
Καθώς το παρατεταμένο στρες επηρεάζει άμεσα την λίμπιντο, δεν είναι περίεργο που ένα από τα πρώτα σημάδια επίδρασης του στρες στη σχέση σας εμφανίζεται στην κρεβατοκάμαρά σας. Από εξελικτική σκοπιά, έχει νόημα, αλλά δεν είναι καθόλου χρήσιμη αυτή η παρενέργεια για τη σύγχρονη ύπαρξη. Άλλωστε, η τόνωση που προσφέρει η ερωτική ζωή με την αύξηση της ντοπαμίνης και της σεροτονίνης μπορεί να καταπολεμήσει τις ορμόνες του στρες.

Οι στρεσογόνες περίοδοι τείνουν να συσχετίζονται με λιγότερο ελεύθερο χρόνο. Αν ένας από τους δύο περνά το μεγαλύτερο μέρος της μέρας του στη δουλειά με πολύ πίεση και προθεσμίες, μειώνονται αυτόματα ο κοινός χρόνος.

Είτε πρόκειται για ένα ρομαντικό δείπνο, πίτσα στον καναπέ με ταινία, μία συναυλία ή ένα ξέγνοιαστο σαββατοκύριακο, κάθε ζευγάρι χρειάζεται να επενδύσει χρόνο συνειδητά ώστε να κρατήσει τη φλόγα ζωντανή.

Αν το σεξ είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεστε, βεβαιωθείτε ότι ο/η σύντροφός σας γνωρίζει το γιατί. Εξηγείστε ότι αντιμετωπίζετε πολύ πίεση και ότι δεν έχετε χάσει το ενδιαφέρον σας για εκείνον/ εκείνη. Επιλύστε τη ρίζα του στρες και αφιερώστε χρόνο στη σχέση σας για να μην καταρρεύσει και τότε αντιληφθείτε ότι είναι πολύ αργά.

Eliza Theiss

Πηγή:www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/24932943

https://enallaktikidrasi.com/

Σχέσεις - Σεξ

Από τη Δευτέρα ως την Παρασκευή, η εβδομάδα μπορεί να είναι πιεστική, γεμάτη υποχρεώσεις και δουλειές. Τα Σαββατοκύριακα όμως, είναι ευκαιρία για όλους να ξαναφορτίσουν τις μπαταρίες τους.

Η HuffPost US μίλησε με ειδικούς σχέσεων και παρακάτω παρουσιάζουμε τις προτάσεις τους για το πως αξίζει να περνά ένα ζευγάρι το Σαββατοκύριακο του για να είναι ευτυχισμένο:

1. Βρίσκουν μια ισορροπία μεταξύ του προσωπικού και του κοινού χρόνου

«Επειδή η καθημερινή πίεση μπορεί να σας κάνει να αισθάνεστε συγκάτοικοι παρά ζευγάρι, είναι καλό να θυμάστε ότι δεν πρέπει να τα κάνετε όλα παρέα - το γυμναστήριο, το μαγείρεμα ή το διάβασμα είναι προσωπικές υποθέσεις», λέει η Winifred M. Reilly.

2. Σχεδιάζουν πράγματα που και οι δύο μπορούν να απολαύσουν

«Λίγη παραπάνω οργάνωση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Δεν χρειάζεται να είναι μια φαντεζί και ακριβή εκδρομή, μπορεί να είναι και ένα σεμινάριο μαγειρικής ή μια έξοδος. Τα πιο ευτυχισμένα ζευγάρια είναι αυτά που ξέρουν να αναλαμβάνουν τις σωστές πρωτοβουλίες», λένε οι Celeste Hirschman και Danielle Harel.

3. Κάνουν έρωτα και αγκαλιάζονται

«Αν είναι δύσκολο να δημιουργήσετε ατμόσφαιρα μέσα στην εβδομάδα, το να βρείτε χρόνο για σωματική επαφή το Σαββατοκύριακο είναι σημαντικό, γιατί είναι κάτι που συχνά αμελείται ενώ είναι απαραίτητο για την υγιή εξέλιξη της σχέσης», λέει η Kari Carroll.

4. Συνεργάζονται στην οργάνωση της εβδομάδας

«Είναι σπάνιο να βρει κανείς ανθρώπους που χαίρονται να κάνουν βαρετές αγγαρίες όπως το πλύσιμο των πιάτων ή την πληρωμή λογαριασμών. Τα υγιή ζευγάρια όμως, μοιράζονται τις δουλειές γιατί έχουν επίγνωση της πραγματικότητας - έτσι, βρίσκουν και χρόνο για την απόλαυσή τους», λέει ο Ryan Howes.

5. Ορίζουν σαφή όρια μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής

«Αντί να απαντάτε τα e-mail σας από το κρεβάτι, καλύτερα να βάλετε τις επαγγελματικές δουλειές για άλλες ώρες και αν κρατήσετε τον ποιοτικό σας χρόνο για τον σύντροφό σας», λέει η Winifred M. Reilly.

6. Βγαίνουν έξω και εξερευνούν

«Τα ζευγάρια που βγαίνουν έξω και εξερευνούν τον κόσμο παρέα, σπάνε την καθημερινή ρουτίνα. Το να πειραματίζεστε με νέες γεύσεις, περιβάλλοντα ή εμπειρίες θα λειτουργήσει ευεργετικά στη σχέση σας», λέει η Kari Carroll.

7. Μοιράζονται όνειρα για το κοινό τους μέλλον

«Οι καλές σχέσεις αφορούν και την φροντίδα των βαθύτερων αναγκών. Η φαντασία βελτιώνει και την καθημερινότητα αλλά και την σχέση. Αν ονειρεύεστε ότι όταν βγείτε στη σύνταξη θέλετε να αποσυρθείτε στα βουνά για να γράψετε ποίηση, ή αν θέλετε να ταξιδέψτε στον κόσμο, θα δώσουν μεγαλύτερο νόημα στη ζωή σας», λέει η Kari Carroll.

huffingtonpost.gr

Σχέσεις - Σεξ


«Είναι γόνιμη η μοναξιά, επειδή είναι δύσκολη. Γόνιμος είναι και ο έρωτας: επειδή κι ο έρωτας είναι δύσκολος»

«...Μην αφήσετε να σας κυριέψει στη μοναξιά σας ανησυχία και ταραχή, επειδή νιώθετε μέσα σας έναν αόριστο πόθο να ξεφύγετε απ' τη μόνωσή σας. Ίσα-ίσα, αυτός ο πόθος — αν τον μεταχειριστείτε γαλήνια και στοχαστικά, σα μέσο για κάποιο σκοπό — θα σας βοηθήσει ν' απλώσετε τη μοναξιά σας σε πιο πλούσιο και πιο πλατύ χώρο.

Οι άνθρωποι έχουν βρει για το κάθε τι την ευκολότερη (συμβατική) λύση, την ευκολότερη απ' όλες τις εύκολες λύσεις.

(...)

Είναι γόνιμη η μοναξιά, επειδή είναι δύσκολη. Ένας παραπάνω λόγος για να επιχειρήσουμε κάτι, πρέπει νά 'ναι η δυσκολία που το κάτι αυτό παρουσιάζει.

Γόνιμος είναι κι ο έρωτας: επειδή κι ο έρωτας είναι δύσκολος.

Έρωτας του ανθρώπου για τον άνθρωπο: ίσως αυτό νά 'ναι το δυσκολότερο απ' όσα μάς έταξεν η μοίρα, το πιο απόμακρο, η τελευταία δοκιμασία, το έργο που όλα τ' άλλα δεν είναι παρά προετοιμασία και προπαρασκευή του.

Γι' αυτό κι οι νέοι — που είναι "αρχάριοι" στο κάθε τι — δεν ξέρουν ακόμα ν' αγαπούν: πρέπει να διδαχτούν τον έρωτα. Με όλο τους το είναι, με όλες τους τις δυνάμεις συμμαζεμένες γύρω στην ερημική φοβισμένη καρδιά τους, που οι χτύποι της ψηλώνουν ολοένα, πρέπει να μάθουν ν' αγαπούν.

Ο καιρός όμως της μαθητείας είναι πάντα καιρός μακρόχρονου "εγκλεισμού". Έτσι είναι, για πολύν καιρό, κι ο έρωτας: μοναξιά, ολοένα και πιο έντονη και πιο βαθιά μόνωση.

Έρωτας δε θα πει ν' ανοίγεσαι ευθύς, να δίνεσαι, να ενώνεσαι με κάποιον Άλλον (τι θα ήταν, άλλωστε, η ένωση δυο όντων ακαθόριστων ακόμα, ατέλειωτων, ανοργάνωτων;)˙ είναι μια σπάνια ευκαιρία για να ωριμάσεις, ν' αποχτήσεις μιαν υπόσταση δική σου, να γίνεις εσύ ένας ολόκληρος Κόσμος, για χάρη κάποιου άλλου, αγαπημένου προσώπου˙ είναι μια υψηλή, ακράτητη αξίωση, που σε χρίζει εκλεκτό της και σε σπρώχνει προς τ' απέραντα πλάτη.

Μόνο έτσι θά 'πρεπε να μεταχειρίζονται οι νέοι τον έρωτά τους: σαν ένα καθήκον που τους υποχρεώνει να εργάζονται αδιάκοπα στο μέσα τους κόσμο ("ν' ακρομάζονται και να σφυροκοπάνε νύχτα-μέρα").

Δεν είναι ακόμα ώριμοι για το δόσιμο του εαυτού τους, για την εγκατάλειψη και το σβήσιμό τους μέσα σ' ένα άλλο άτομο, για οποιοδήποτε τρόπο Ένωσης. (Πρέπει, πρώτα, και για πολύν-πολύν καιρό, να μαζεύουν και να θησαυρίζουν ολοένα.)

Η Ένωση αυτή, το δόσιμο αυτό, είναι το στερνό σκαλοπάτι˙ ίσως η ανθρώπινη ζωή να μη μπορεί ακόμα να το χωρέσει.

Εδώ όμως λαθεύουν οι νέοι τόσο συχνά και τόσο βαριά: ορμάνε ακράτητοι ο ένας προς τον άλλον, όταν τους αγγίξει η αγάπη (είναι στη φύση τους να μη μπορούν να περιμένουν), σκορπίζονται εδώ κι εκεί, ενώ η ψυχή τους είναι γεμάτη ακεφιά, ακαταστασία και ταραχή...

(...)

Για τους ανθρώπους ο έρωτας δεν είναι παρά μια απόλαυση, τον κατάντησαν λοιπόν κάτι εύκολο και φτηνό, ακίνδυνο και σίγουρο, όμοιο με τις απολαύσεις τών δρόμων.

Αλήθεια, πόσοι και πόσοι νέοι στάθηκαν ανίκανοι να βρουν το σωστό δρόμο τής αγάπης, για πόσους τα σύνορα τού έρωτα σταματάνε στο εύκολο, βιαστικό δόσιμο του εαυτού τους! (Οι περισσότεροι, άλλωστε, δε θα προχωρήσουν — σίγουρα — πιο πέρα από κει.)

Νιώθουν, πολλοί, να λυγίζουν κάτ' απ' το βάρος αυτού τού λάθους και πασχίζουν να κάνουν βιώσιμη και γόνιμη, με το δικό τους προσωπικό τρόπο, την κατάσταση αυτή όπου βρέθηκαν ριγμένοι.

Η φύση τους τούς λέει πως τα προβλήματα του έρωτα — λιγότερο από άλλα, που είναι το ίδιο σημαντικά — δε μπορούν να λυθούν σύμφωνα με τούτον ή εκείνον το γενικό κανόνα που εφαρμόζεται σ' όλες τις περιπτώσεις˙ νιώθουν πως τα προβλήματα αυτά — άμεσα προβλήματα ανθρώπου προς άνθρωπο — χρειάζονται, για κάθε περίπτωση, καινούρια, ιδιαίτερη, αποκλειστικά προσωπική απάντηση.

Πώς όμως αυτοί — μια και μπερδεύτηκαν πια έτσι αναμεταξύ τους που δεν ξεχωρίζουν ο ένας απ' τον άλλον, μια και δεν έχουν πια τίποτα Δικό τους — πώς θα μπορούσαν να βρουν μέσα τους κάποιαν έξοδο, για να ξεφύγουν απ' την άβυσσο όπου έχει βουλιάξει η μοναξιά τους;

Έρημοι κι αβοήθητοι, πορεύονται στα τυφλά κι ο ένας κι ο άλλος. Σκορπάνε τις καλύτερες δυνάμεις τους για να γλιτώσουν από συμβατικότητες όπως ο γάμος, και πέφτουν σ' άλλες συμβατικές λύσεις, λιγότερο χτυπητές, το ίδιο όμως θανάσιμες. Επειδή μονάχα για συμβατικότητες είναι άξιοι. Ό,τι βγαίνει απ' αυτές τις βιαστικές κι ανυπόμονες, θολές και ταραγμένες ενώσεις, είναι πάντα συμβατικό. Κάθε σχέση που είναι καρπός αυτής της πλάνης έχει κάτι το συμβατικό, ακόμα κι αν είναι ασυνήθιστη (ή, όπως λέει ο κόσμος, ανήθικη). Κι ο χωρισμός ακόμα θά 'ταν μια συμβατική χειρονομία, μια απρόσωπη τυχαία απόφαση, αδύναμη κι άκαρπη.

(...)

Οι γυναίκες — που μέσα τους κατοικεί μια ζωή πιο αυθόρμητη, πιο γόνιμη, γεμάτη από περισσότερη εμπιστοσύνη — είναι, σίγουρα, πιο ώριμες, πιο "ανθρώπινες" απ' τον άντρα — το φαντασμένο κι ανυπόμονον αρσενικό, που καταφρονάει ό,τι νομίζει πως αγαπάει, επειδή δε γνώρισε ποτέ την τραχιά καρποφορία τών σπλάχνων, που θα του ξάνοιγε (όπως στη γυναίκα) τα μυστικά βάθη τής ζωής.

Αυτή η "ανθρωπιά" τής γυναίκας, ωριμασμένη μέσα στον πόνο και την καταφρόνια, θα βγει στο φως τής μέρας, όταν η γυναίκα λυτρωθεί απ' τις κοινωνικές συμβατικότητες, όπου την καταδικάζει η αποκλειστικά θηλυκή υπόστασή της. Κι οι άντρες, που δε νιώθουν ακόμα σήμερα πως η ώρα αυτή ζυγώνει, θα ξαφνιαστούν με τον ερχομό της και θα νικηθούν.

Δεν αργεί η μέρα (σίγουρα σημάδια το μαρτυράνε κιόλας, προπάντων στις χώρες του βορρά), δεν αργεί η μέρα που η Νέα Κοπέλα θα υπάρξει, η Γυναίκα θα υπάρξει˙ που οι λέξεις "νέα κοπέλα" και "γυναίκα" δε θα σημαίνουν πια μονάχα το αντίθετο του αρσενικού, μα κάτι ξεχωριστό, που θά 'χει δική του αξία κι υπόσταση, κάτι που δε θά 'ναι απλό συμπλήρωμα άλλου, μα ολοκληρωμένη μορφή τής ζωής και της ύπαρξης — : η γυναίκα-γνήσιος άνθρωπος.

Αυτή η πρόοδος (ενάντια στη θέληση του άντρα, που θα μείνει, στην αρχή, πίσω) θα μεταμορφώσει ριζικά την ερωτική ζωή, πλημμυρισμένην από τόσες πλάνες σήμερα:

Ο έρωτας δε θά 'ναι πια σχέση άντρα με γυναίκα, αλλά Ανθρώπου με Άνθρωπο˙ θα στέκει πιο κοντά στην ανθρώπινη φύση (γεμάτος άπειρη απαλότητα και σεβασμό, καλός και καθάριος σε όλα κείνα που σμίγει και χωρίζει).

Θά 'ναι ο έρωτας που προετοιμάζουμε μ' αγωνία και μόχθο: δυο Μοναχικοί Άνθρωποι, που θα προστατεύουν, θα συμπληρώνουν, θα περιορίζουν και θα σέβονται ο ένας τον άλλον.

Και τούτο ακόμα: Μη νομίσετε πως χάθηκε ο μεγάλος έρωτας που σας κυρίεψε κάποτε στα εφηβικά σας χρόνια˙δε μέστωσαν, τότε, εντός σας τρανοί κι ευγενικοί πόθοι και σχέδια που, σήμερα ακόμα, τροφοδοτούν τη ζωή σας;

Πιστεύω πως αυτός ο έρωτας μένει έτσι άφθαρτος και δυνατός μέσα στη θύμησή σας, επειδή στάθηκε η πρώτη σας βαθιά μόνωση, ο πρώτος εσώτερος μόχθος που κάνατε στη ζωή σας.»

Ράινερ Μαρία Ρίλκε - «Γράμματα σ' ένα νέο ποιητή» (αποσπάσματα)

 

Σχέσεις - Σεξ

Το πιο σοφό πράγμα που έχει γραφτεί για το σεξ, είναι ότι η πιο δημοκρατική στιγμή σε αυτό, είναι εκείνη του αμοιβαίου οργασμού. Δύσκολο; Ναι. Aδύνατον; Όχι. Συναρπαστικό; Απόλυτα.

Ο επιθυμητός σκοπός σε κάθε σεξουαλική συνεύρεση είναι ο οργασμός σε όλους τους συμμετέχοντες. Οι άνδρες στην συντριπτική τους πλειοψηφία έρχονται σε οργασμό και μάλιστα ευκολότερα από τις γυναίκες. Οι κυρίες, με τη σειρά τους, τα καταφέρνουν άλλες ευκολότερα, άλλες πιο δύσκολα και το savoir faire θέλει τους κυρίους να μην τις αφήνουν σε καμία περίπτωση να σηκώνονται ανικανοποίητες από το κρεβάτι. Και για τα δυο φύλα όμως, η πιο ιδανική κατάσταση είναι να επιτευχθεί ο ταυτόχρονος οργασμός, ο οποίος κακά τα ψέματα είναι ένα σπάνιο φαινόμενο.

Για την ιστορία, θα δώσουμε σε ποσοστά το λεγόμενο χάσμα οργασμού ανάμεσα στα δυο φύλα: σύμφωνα λοιπόν με επιστημονικές έρευνες, το 95% των ανδρών έρχεται σε οργασμό κάθε φορά που κάνει σεξ, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στις γυναίκες ανέρχεται σε 65%. Αυτό σημαίνει ότι το orgasm gap τους είναι 27 ολόκληρες μονάδες. Καθόλου αμελητέο. Εδώ λοιπόν, κάποιες φεύγουν από το κρεβάτι ανικανοποίητες. Και αυτό δεν είναι καλό ούτε για εκείνες, αλλά ούτε και για εκείνους, καθώς μια γυναίκα που δεν έχει καλή σεξουαλική ζωή, μακροπρόθεσμα θα δυσανασχετίσει μέσα στη σχέση.

Υπάρχουν αρκετοί εναλλακτικοί τρόποι για να ικανοποιήσει κάποιος τη σύντροφό του, ακόμα κι όταν εκείνος έχει φθάσει στην κορύφωση, όπως το στοματικό σεξ ή η χρήση ερωτικών βοηθημάτων, όπως δονητές ή κλειτοριδικά παιχνίδια , αυτό όμως προϋποθέτει θέληση από την πλευρά του. Αν όμως θέλετε να το τελειοποιήσετε, τότε μπορείτε με την τεχνική CAT, η οποία υπόσχεται ταυτόχρονο και αμοιβαίο οργασμό κατά τη διάρκεια του σεξ και για τα δυο φύλα. Η συγκεκριμένη τεχνική λοιπόν, ερευνάται από την δεκαετία του 1980 από τους επιστήμονες της σεξουαλικής υγείας και όπως έχει αποδειχθεί, αυξάνει σημαντικά τις πιθανότητες τόσο να έρθει η γυναίκα σε οργασμό, όσο και να συμβεί ταυτόχρονη κορύφωση για το ζευγάρι.

Πως όμως λειτουργεί η συγκεκριμένη τακτική; Το CAT, προέρχεται από τα αρχικά των λέξεων coital alignment technique η οποία δεν είναι άλλη από την ευθυγράμμιση. Όχι του αυτοκινήτου σου, αλλά των σωμάτων σας, του δικού σου και της συντρόφου σου.

Ουσιαστικά πρόκειται για μία παραλλαγή της κλασικής στάσης του ιεραποστολικού. Μάλιστα είναι σχετικά απλή καθώς ο ταυτόχρονος οργασμός πρακτικά επιτυγχάνεται από την τριβή της κλειτορίδας από το ηβικό οστό του άνδρα. Πιο συγκεκριμένα:

H γυναίκα είναι ξαπλωμένη ανάσκελα και ο άντρας ξαπλωμένος πάνω της μπρούμυτα (κλασσική ιεραποστολική στάση). Τη διαφορά κάνει ο τρόπος που τοποθετείται η μία λεκάνη πάνω στην άλλη. Η λεκάνη του άνδρα πρέπει να βρίσκεται ακριβώς πάνω από τη λεκάνη της γυναίκας. Με τον τρόπο αυτό, η βάση του πέους και το ηβικό οστό του άντρα ακουμπούν την κλειτορίδα και μέσω της τριβής επιτυγχάνεται η μέγιστη διέγερσή της.

https://www.govastileto.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Μπορεί οι άνθρωποι να πιστεύουν ότι το να μετανιώνουν για μια τους πράξη είναι καλό, καθώς τους βοηθά να μην επαναλάβουν το ίδιο λάθος, στην περίπτωση του περιστασιακού σεξ, όμως, αυτό το μοτίβο διαφοροποιείται. Δείτε τι διαπίστωσαν οι ερευνητές

Μελέτη που σκοπό είχε να διερευνήσει το κατά πόσο η «σεξουαλική μεταμέλεια» είναι λειτουργική και αν συνεισφέρει σε οποιαδήποτε αλλαγή της συμπεριφοράς, διεξήγαγε ο καθηγητής Leif Edward Ottesen Kennair από το Τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Επιστημών και Τεχνολογίας της Νορβηγίας (NTNU).

«Στην πλειοψηφία τους, οι άνθρωποι συνεχίζουν την ίδια σεξουαλική συμπεριφορά και το ίδιο επίπεδο μεταμέλειας για αυτήν. Επαναλαμβάνουμε, λοιπόν, αυτό που θεωρούσαμε λάθος και μετανιώνουμε εξίσου για αυτό την επόμενη φορά που θα το κάνουμε», αναφέρει ο καθηγητής, σχολιάζοντας τα αποτελέσματα της έρευνας κατά την οποία οι συμμετέχοντες απάντησαν σε ένα σχετικό ερωτηματολόγιο δύο φορές σε διάστημα 4,5 μηνών. Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο Evolutionary Psychology.

Διαφορετικοί οι λόγοι μεταμέλειας για άνδρες και γυναίκες

Άνδρες και γυναίκες μπορεί να μετανιώνουν εξίσου για την συμπεριφορά τους την τελευταία φορά που βρήκαν ευκαιρία για περιστασιακό σεξ, ωστόσο οι επιλογές τους είναι συχνά τελείως διαφορετικές.

Οι γυναίκες τείνουν να μετανιώνουν για το περιστασιακό σεξ με περισσότερους από έναν συντρόφους, ενώ οι άνδρες μετανιώνουν επειδή δεν εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία για περιστασιακό σεξ πολύ περισσότερο σε σύγκριση με τις γυναίκες.

Τα συναισθήματα έχουν κάποια λειτουργία

Πολλοί ψυχολόγοι θεωρούν ότι η μεταμέλεια και άλλα συναισθήματα έχουν κάποια λειτουργία – ότι δηλαδή θα επηρεάσουν την συμπεριφορά μας έτσι ώστε να την τροποποιήσουμε. Για παράδειγμα, μετά από την εμπειρία αρνητικών συναισθημάτων, θα αλλάξουμε την συμπεριφορά μας προκειμένου να μειώσουμε τον κίνδυνο να ξαναζήσουμε αυτά τα συναισθήματα.

«Οι έρευνες έχουν βρει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν σε αυτή την θεωρία όσον αφορά στη μεταμέλεια. Υποθέτουν ότι η μεταμέλεια είναι στην πραγματικότητα ένα βοηθητικό αρνητικό συναίσθημα που τους καθοδηγεί ώστε να μην επαναλάβουν τα ίδια λάθη», εξηγούν οι επιστήμονες.

Αν, όμως, η μεταμέλεια λειτουργεί με αυτό τον τρόπο, δε θα έπρεπε οι άνδρες να ενδώσουν περισσότερο στο περιστασιακό σεξ την επόμενη φορά που θα εμφανιστεί μια ευκαιρία; Και αντίστοιχα, η μεταμέλεια από την πλευρά των γυναικών δεν θα έπρεπε να οδηγεί σε καλύτερη επιλογή συντρόφων, λιγότερο συχνό περιστασιακό σεξ ή περισσότερη προσπάθεια για σταθερές σχέσεις;

Στην πραγματικότητα, τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει. Τα ευρήματα της μελέτης δείχνουν ότι δεν μαθαίνουμε από αυτά που θεωρούμε λάθη μας.

Αναμενόμενα τα αποτελέσματα για τους επιστήμονες

Γιατί, λοιπόν, συμβαίνει αυτό; Γιατί δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας; Πιθανότατα επειδή η συμπεριφορά μας εξαρτάται από την προσωπικότητά μας, δηλαδή κάτι τελείως διαφορετικό και πιο πολύπλοκο από ένα σύντομο ή παρατεταμένο αίσθημα μεταμέλειας.

Είμαστε αυτοί που είμαστε και όταν η ευκαιρία εμφανιστεί μπροστά μας, πιθανότατα θα αντιδράσουμε ακριβώς όπως και την προηγούμενη φορά.

«Δεν αποτελεί έκπληξη για εμάς. Η μεταμέλεια είναι ευέλικτη, όχι σταθερή. Όπως χαρακτηριστικά λένε οι ψυχολόγοι, η μεταμέλεια είναι προσαρμοστική και αλλάζει σύμφωνα με τις συνθήκες», καταλήγει ο Δρ. Kennair. https://ygeiamou.gr/

Σχέσεις - Σεξ


Άνθρωπος: ον ατελές, απόλυτα παραδομένο στα ένστικτά του. Νερό που βράζει σε μισοσκεπασμένη κατσαρόλα αυστηρά σε μεσαία προς χαμηλή φωτιά, συμμορφωμένο σε όσα λένε πολιτισμό, καταπιεσμένο κι ανά πάσα στιγμή έτοιμο αν κάποιος γυρίσει το διακόπτη να ξεχειλίσει απ’ την κατσαρόλα και να πάρει φωτιά η κουζίνα. Υποψιάζομαι ότι αν δε μας επιτρέπαμε πού και πού να πέφτουν λίγες σταγόνες απ’ το καυτό νερό στο πάτωμα, δε θα ‘χε μείνει άκαυτη κουζίνα στην οικουμένη. Είναι ζουρλομανδύας ο μόνιμος πολιτισμός, είναι παπούτσι που χτυπά στη φτέρνα γι’ αυτό τρέχουμε όποτε μπορούμε να του ξεφύγουμε.

Μια συνείδηση λάστιχο, μια συνείδηση που θα κοιτάξει φευγαλέα κι επιλεκτικά και που θα αποστρέψει το βλέμμα απ’ την μέσα δυσωδία λίγο πριν την ψεκάσει με λεβάντα. Στην αντιπαράταξη μαζί της, πέρα απ’ όλα τα χαρίσματα, εκ γενετής κι επίκτητα, ένα μας απασχολεί κυρίαρχα κι ας είναι αυτό για το οποίο κουβεντιάζουμε όλο και πιο σπάνια: Να ‘μαστε καλοί άνθρωποι. Όπως ορίζει ο καθένας την καλοσύνη κι όπως έμαθε να τη μετρά. Στοιχηματίζω ότι και τα μεγαλύτερα καθάρματα που πέρασαν απ’ αυτό τον πλανήτη όλο και κάπως θα βρήκαν να εκλογικεύσουν τα εγκλήματά τους – η αυτοεξαπάτηση προηγείται πάντα της εξαπάτησης.

Έτσι κι εμείς, όπως κι όλοι οι άλλοι, πολλά μπορούμε ν’ αντέξουμε να μας καταλογίσουμε – πολλά εκτός απ’ το να μας πούμε κακούς. Θα μπορούσαμε εδώ ίσως, ν’ αντικαταστήσουμε τη λέξη «κακοί» με τη λέξη «αδύναμοι» που ενδεχομένως να ήταν και μια πιο ουσιαστική απόδοση του νοήματος, αφενός όμως ο εγκέφαλός μας μια τέτοια αντικατάσταση θα τη θεωρούσε επιδεικτικό χάιδεμα κι αφετέρου αν αυτό το πράτταμε με τον εαυτό θα νιώθαμε ίσως αναγκασμένοι να το πράξουμε και με τους άλλους: Κι εξυπακούεται ναι, ότι είναι ευκολότερο να κατηγορήσουμε το διπλανό για κακία, παρά γι’ αδυναμία, που προσφέρει κι ελαφρυντικά.

Τ’ αδύναμα ένστικτά μας ξεπηδούν καθημερινά σε στιγμές ανύποπτες, σε στιγμές που δεν προλαβαίνει καν ο νους να τ’ αναγνωρίσει, αν αφουγκραστούμε όμως καλύτερα θα ακούσουμε το στομάχι ν’ αντιδρά. Αν κάπου η συνείδηση κατοικεί είναι σίγουρα στο στομάχι γι’ αυτό κι όταν κάτι την προσβάλει, σφίγγεται, φέρνει στιγμιαία δύσπνοια, ακολουθεί πάντα ένας αναστεναγμός. Την ακούμε συχνά στο φανάρι, εκεί που ένας δυστυχισμένος και συχνά επίμονος επαίτης θα χτυπήσει το παράθυρό μας. Κι εμείς θα σκύψουμε τάχα ότι κάτι ψάχνουμε στο κάθισμα του συνοδηγού, θα προσποιηθούμε ότι μιλάμε στο τηλέφωνο, θα σηκώσουμε τους υαλοκαθαριστήρες να φύγει. Θα πατήσουμε το γκάζι και για λίγα δευτερόλεπτα θα ντραπούμε για τον εαυτό μας – που και πάλι στάθηκε ασυγκίνητος στον πόνο του διπλανού, που ενώ μπορούσε έστω για λίγο να τον απαλύνει προτίμησε να μην το κάνει. Όσο πιο συχνά μας συμβαίνει τόσο αυτά τα δευτερόλεπτα θα λιγοστεύουν. Ώστε κάποτε δε θα υπάρχουν καν. Ανοσία στη δυστυχία του άλλου – υπόθεση σπουδαία, ανοίγει λίγο λίγο το δρόμο για την ανοσία και στη δική μας δυστυχία που είναι το Α ζητούμενο. Ακόμη όμως κι αν υποθέσουμε ότι τελικά κατεβάσουμε το παράθυρο κι αφήσουμε το χέρι μας να συναντήσει για λίγο το χέρι εκείνου του ξένου και να του ακουμπήσει λίγα κέρματα στην παλάμη – δε θα γλυτώσουμε τόσο εύκολα απ’ τις Ερινύες, το στομάχι πάλι θα μιλήσει.
Είναι βρώμικη η συμπόνια – δε μοιάζει σε τίποτα με την πρώτη της ξαδέλφη, την αλληλεγγύη, κι ας τις μπερδεύουν αρκετοί. Η συμπόνια έχει τουπέ και φοράει τακούνια δωδεκάποντα. Κοιτά αφ’ υψηλού, λέει στον δυστυχή «έλα ‘δω να σε περιθάλψω, έλα να σε κάνω καλά». Η αλληλεγγύη είναι ξυπόλυτη, στέκεται στο πλάι.

Έπειτα είναι κι εκείνες οι νύχτες, με φίλους σε βεράντα. Κρασί, μεζεδάκια, η συζήτηση να περιστρέφεται στην επικαιρότητα, κοινωνική ή κι όχι. Αν το παρατηρήσεις θα δεις ότι κάθε που μιλάμε για τα επίκαιρα με κάποιον έχουμε θυμώσει. Πρώτος επιλαχών είναι το σύστημα: Το όποιο σύστημα. Κάθε μεγαλύτερη ή μικρότερη κοινωνική ομάδα στην οποία ανήκουμε. Απ’ το έθνος ως την οικογένεια. Και πάντα τα επίκαιρα κι οι συζητήσεις τους φέρνουν ένταση, ένταση από εκείνη που δεν καταλαβαίνεις πώς κατεβάζεις τις γουλιές. Σύντομα θ’ ανοιχτεί και δεύτερο μπουκάλι. Στο δεύτερο μπουκάλι ή το τρίτο ποτήρι, οι συζητήσεις πάντα ξεγλιστρούν απ’ τα επίκαιρα και πάνε στα διαχρονικά: Ο εαυτός μας, τα μυστικά και τα πάθη μας. Αν αυτή η στροφή δε γίνει στη συζήτηση, σημαίνει ότι μοιράζεσαι το κρασί με συντροφιά που δε σ΄εμπνέει.

Στη γωνία εαυτού και πάθους και καθώς θα νιώθουμε απόλυτα εκτεθειμένοι θα σπεύσουμε να μας κουκουλώσουμε, όπως το παιδί που χώνεται κάτω απ’ το πάπλωμα όταν φοβάται το φάντασμα στο δωμάτιο. Στο φάντασμα της μνήμης κι εμείς θα μιλήσουμε γρήγορα και φειδωλά για όσα μας πλήγωσαν και θέλοντας να φανούμε δήθεν τολμηροί θα επιχειρήσουμε μια δημόσια αυτοκριτική και θα σταθούμε σ’ εκείνους που πληγώσαμε εμείς. Στις φορές που ήμασταν εμείς οι κατέχοντες της εξουσίας. Είναι αδιανόητη η ευκολία με την οποία συζητάμε για τις απορρίψεις που μοιράσαμε σε αντίθεση μ’ εκείνες που δεχτήκαμε. Αχνοφαίνεται πίσω απ’ την κουρτίνα η χαιρεκακία, καλησπέρα και καλή βραδιά θα πει το αδύναμο ένστικτο.

Μικρές η μεγαλύτερες κομπίνες που στήσαμε στη δουλειά για να φορτώσουμε την αγγαρεία στο συνάδελφο, το ψεματάκι που είπαμε στο διαχειριστή της πολυκατοικίας, η ψεματούρα που είπαμε στον τροχονόμο όταν μας σταμάτησε για έλεγχο, η φορά που συνεννοηθήκαμε με την κολλητή να μας καλύψει αν τη ρωτήσει το ταίρι πού ήμασταν, το αριστοτεχνικό σχέδιο που οργανώσαμε για ν’ αποφύγουμε μια ανιαρή υποχρέωση. Όλες αυτές οι στιγμές, θα ‘ρθουν να γίνουν αφηγήσεις χιουμοριστικές κι ανάλαφρες, ανέκδοτο με την παρέα, λόγος για περηφάνια. Να ‘ναι μόνο ότι απ’ το γέλιο και την επιείκεια των άλλων θα βρούμε αφορμή να τραβήξουμε κι άλλο το λάστιχο της συνείδησής μας ή να χαϊδεύεται κάπου και μια ικανοποίηση;

Μόνοι στο σπίτι. Δελτίο ειδήσεων των 7, άλλοτε των 8. Στο τραπεζάκι μπέργκερ, πατάτες, μπίρα. Μηχανικό μασούλημα ενώ μπροστά μας παρελαύνουν ερείπια. Κρούσματα, αριθμοί, στα ύψη η φτώχεια στη χώρα. «Μωρό μου, θες κέτσαπ για τις πατάτες σου;» Ο θάνατος πουλάει γιατί είναι ίσως ο μόνος τρόπος να θυμάται ο ζωντανός ότι ακόμη ζει. Ο θάνατος πουλάει κι εμείς αγοράζουμε.

Απογευματινό τσατ με τη μάνα: Τον ξάδελφό σου τον απολύσανε απ’ τη δουλειά γιατί τον πιάσανε να καβλαντίζει με την κόρη του αφεντικού. Το νου σου όμως, μην το πεις πουθενά και βγει παραέξω. Ξέρεις τώρα πως είναι οι άνθρωποι. Κάνουν την τρίχα, τριχιά.

«Γεια σου σκατένιο ένστικτο, κάτσε λίγο να τα πούμε, να σε κεράσω κάτι. Ξέρω ότι πιθανότατα δε θ’ απαλλαχτώ ποτέ από σένα, θέλω όμως να σου προτείνω μια συμφωνία. Χτύπα με στο στομάχι δυνατότερα όταν είναι να ‘ρθεις, να σε υποψιάζομαι και να ‘χω πάντα λίγη επιείκεια εύκαιρη ώστε να σ’ εξαγοράζω με αυτό που λαχταράς περισσότερο: Να μην ξεχνώ να σε βλέπω και στους άλλους. Να μη σε αποκαλώ κακό όταν είσαι απλώς, τις περισσότερες φορές, αδύναμο.»

Συντάκτης: Κατερίνα Κεχαγιά https://www.pillowfights.gr/

Σχέσεις - Σεξ

την πλειοψηφία τους, οι σχέσεις ξεκινούν από μια κόντρα και γίνεται άνθρωπος σου αυτός που δε θα φανταζόσουν ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα, αλλά αυτή είναι η αρχή μιας σχέσης. Το στάδιο της «καψούρας», που περιλαμβάνει το δίλημμα του φιλιού ή της μπουνιάς κρατάει για λίγο. Αν σ’ αυτό το στάδιο αποφασίσεις το πρώτο πρέπει να το τηρήσεις.

Όσο και να θαυμάζουμε τις κινηματογραφικές, θυελλώδεις σχέσεις που οι ήρωες τσακώνονται, αγκαλιάζονται, μισιούνται κι ερωτεύονται σ’ ένα ατελείωτο γαϊτανάκι, κανένας δε θα μπορούσε να τις αντέξει παραπάνω από δύο μήνες, ούτε καν οι πρωταγωνιστές τους. Η πίεση και τα νεύρα κυριαρχούν στην καθημερινότητα και το τελευταίο που χρειάζεται ένας άνθρωπος είναι ένα σπίτι που θυμίζει πεδίο μάχης. Αυτό που έχει ανάγκη στο τέλος μιας σουρεαλιστικής μέρας είναι έναν άνθρωπο που θα τον βοηθήσει να χαλαρώσει.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων και λάθος εντυπώσεων, δε θ’ αναφερθώ στις βαρετές σχέσεις που έχουν βαλτώσει κι υπάρχουν εξαιτίας του φόβου της μοναξιάς ή της συνήθειας. Θα αναφερθώ σ’ αυτές τις σχέσεις που εμπεριέχουν τη φιλία μέσα στον έpωτα.

Είναι άξιοι θαυμασμού οι άνθρωποι που χαλαρώνουν το βράδυ της Παρασκευής στον καναπέ του σπιτιού τους με πυτζάμες βλέποντας ταινία και τρώγοντας ποπ κορν, χωρίς να τους λείπει ο αυθορμητισμός. Δεν είναι λίγες οι φορές που πετάνε ο ένας τα ποπ κορν στον άλλο γελώντας νευρικά. Η εικόνα αυτή θα μπορούσε να γίνει σκηνή σ’ ένα καλογυρισμένο διαφημιστικό. Αν δεν τους ξέρεις, θ’ αναρωτηθείς αν είναι ζευγάρι ή κολλητοί. Είναι και τα δύο, ζουν μια εpωτική φιλία.

Είναι αυτά τα ζευγάρια που συζητάνε και λύνουν τα προβλήματα της ημέρας στο μεσημεριανό φαγητό, νοιάζονται ο ένας για τον άλλον έμπρακτα. Αυτός που ξυπνάει πρώτος, βάζει ένα παραπάνω φλιτζάνι με νερό στην καφετιέρα για να βρει ο άλλος έτοιμο τον καφέ του, μαζί με το σημείωμα για τις υποχρεώσεις της ημέρας, συνευδόμενο με τη φράση «να έχεις μια όμορφη μέρα».

Οι σχέσεις αυτές είναι επιτυχημένες, γιατί κανείς δεν προσποιείται κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι, όπως ακριβώς συμβαίνει και στις φιλίες. Η γυναίκα δεν παριστάνει την άψογη νοικοκυρά που σφουγγαρίζει με γόβες κι εσώροuχα κι ο άντρας δεν προσποιείται τον σκληρό κι άτρωτο. Αντίθετα εκείνη τον κοροϊδεύει για τη μεγάλη μύτη του και το φόβο του για τα έντομα κι εκείνος γελάει με τα φουντωτά μαλλιά της και με την πυτζάμα snoopy. Έχουν φανερώσει ο ένας στον άλλο τα ελαττώματά τους, έχουν δει ο ένας τον άλλο στα ζόρια και στις άσχημες μέρες τους κι αυτά είναι η αιτία που συνεχίσουν να είναι μαζί.

Σ’ αυτές τις σχέσεις απουσιάζει ο εγωισμός. Η απουσία του εγωισμού φαίνεται, όταν αφιερώνουν μια ολόκληρη μέρα για να προετοιμάσουν ένα βράδυ που δε θα περιλαμβάνει καυτό σεks. Θα περιλαμβάνει το αγαπημένο τους τραγούδι, ένα ωραίο φαγητό με αναμμένα κεριά, σατέν σεντόνια, ένα χαλαρωτικό μασάζ και χουζούρεμα στο κρεβάτι μετά από μια μέρα κόλαση που έχουν περάσει στη βαβούρα της πόλης.

Τα Σαββατοκύριακα ενοχλούν τους γείτονες την ώρα που μαγειρεύουν, γιατί αντί να βάλουν το κέικ στο φούρνο, πασαλείβονται με τη σοκολάτα και μετά παίζουν κυνηγητό στο σαλόνι. Το παιχνίδι σταματάει μόνο όταν πει ένας από τους δύο «παραδίνομαι». Μετά κάθονται στη βομβαρδισμένη κουζίνα τους και μετράνε τις σταγόνες στη μπαλκονόπορτα ή χαζεύουν τις σκιές τους στον τοίχο.

Ίσως αυτά τα ζευγάρια να μην είναι κατάλληλα για πρωταγωνιστές αισθηματικών ταινιών γιατί δεν έχουν να επιδείξουν εpωτικά τρίγωνα κι αδιέξοδα, ίσως η ζωή τους να φαντάζει βαρετή και συνηθισμένη σε κάποιους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ώριμοι, δε θα τους δεις να φιλιούνται ή να καυγαδίζουν δημόσια. Το μόνο που κάνουν μπροστά σε άλλους είναι να κρατιούνται χέρι-χέρι. Κάπως έτσι πρέπει να ήταν πριν από χρόνια τα ηλικιωμένα ζευγάρια που συναντάς στο δρόμο και σε κάνουν να ξαναπιστεύεις στον έpωτα, τη στιγμή που βλέπεις τον άντρα να κουμπώνει τη ζακέτα της για να μην κρυώσει.

Επιμέλεια Κειμένου Αγγελικής Κοτσόβολου

Πηγή:pillowfights.gr https://www.newside.gr/2

Σχέσεις - Σεξ

Αν δεν πονούσαμε δε θα δημιουργούσαμε

Μαρία Στειακάκη

Ποια είναι η απάντηση, λοιπόν; Ο ψυχικός πόνος προσφέρει στην τέχνη ή η τέχνη απαλύνει τον πόνο; Νομίζω είναι μια σχέση αλληλεπίδρασης. Ίσως είναι από τις πιο αγνές κι ανιδιοτελείς σχέσεις που μπορεί να συνάψει ένας άνθρωπος.

Μπορεί να πραγματώσει κάποιος τεχνούργημα χαρούμενος; Μπορεί. Πόσο συχνά όμως οδηγούμαστε να ξυπνήσουμε τις βαθύτερες καλλιτεχνικές μας φύσεις; Όταν πονάμε. Όταν αποζητούμε μια διέξοδο, ένα παυσίπονο ψυχής, κάτι που δε θα μας θυμίζει την ανθρώπινη φύση μας, η οποία συνάπτεται από τρωτές κι ασθενικές ιδιότητες. Ποιος δεν ένιωσε θεός μετά από την τελευταία πινελιά πάνω σε καμβά; Ποιος διάβασε κείμενο ή ποίημά του και δεν ένιωσε τα πόδια του να μην πατούν το παγωμένο πλακάκι;

Την ώρα εκείνη, της δημιουργίας, απλώς ψάχνουμε να βρούμε ένα μαξιλάρι ψυχής, μια μεγάλη αγκαλιά που δεν προσδοκά τίποτα από εμάς. Μόνο να είμαστε ο εαυτός μας, να δώσουμε αυτό το υλικό μας που πηγάζει, κυρίως, από τον παιδί μέσα μας. Αυτό που λόγια πολλά δεν ήξερε, ούτε πολλά είχε ζήσει. Όμως ένιωθε. Ένιωθε τα πάντα στον υπέρτατο βαθμό και σχεδόν κτηνωδώς ήθελε να τα βγάλει προς τα έξω.

Δεν είναι τυχαίο που η τέχνη χρησιμοποιείται σαν παράλληλο ή μεμονωμένο μέσο ψυχανάλυσης. Προφανώς, θα μου πείτε. Αλλά δεν είναι προφανές τελικά. Καθημερινά συναντάμε ανθρώπους που θεωρούν την τέχνη κάποιου είδους προνομιακή ιδιότητα. Ως παιδιά σε θρανία, όλοι ζωγραφίσαμε, όλοι γράψαμε εκθέσεις, όλοι κρατήσαμε τις χειροτεχνίες μας. Όλοι είχαμε πρόσβαση σε αυτό κι όλοι, εν τέλει, τα πήγαμε περήφανα σπίτι. Όχι περήφανα πάντα γιατί είχαμε το πιο ωραίο αποτέλεσμα. Δε μας ένοιαζε καν ο διπλανός μας. Η όλη μας χαρά πήγαζε από την ικανοποίηση της πραγμάτωσης. Επειδή τα καταφέραμε. Κι αν τότε νομίζαμε πως απλώς καταφέραμε το ζητούμενο, τώρα ίσως κοιτάξουμε κάπως λοξά όσα από τα χέρια μας έχουν γεννηθεί.

Τότε, ως μικροί και εύπλαστοι που ήμασταν μας έμαθαν πως η τέχνη και η έκφραση είναι πραγματικά για όλους. Μεγαλώνοντας κάποιοι την αγκάλιασαν, άλλοι την περιόρισαν, άλλοι την αγνόησαν σαν περιττή ή αχρείαστη δραστηριότητα, ενώ άλλοι απλώς αρκέστηκαν στην απόλαυσή της ως τρίτοι. Πόσο αντιφατικό όμως να απαρνείται κάποιος την ίδια του τη φύση; Συναισθήματα έχουμε όλοι, φυσικό επόμενο να έχουμε ενίοτε και τον ψυχικό πόνο μέσα στην γκάμα αυτή. Άλλες φορές σε αφθονία, ενώ άλλες σαν απλό περαστικό.

Πολλοί τρόποι να λυθεί, ή έστω να περιοριστεί, όμως ποιο κομμάτι του ανθρώπινου πληθυσμού επιλέγει να πλαγιάσει με τη δημιουργική έκφραση για να τον απαλύνει, ακόμη και στιγμιαία; Στατιστικά δεν ξέρω, θα απαντήσω εμπειρικά κι από τον κοινωνικό μου περίγυρο. Πολύ λίγοι. Μετριοπαθή άτομα απαρνούνται την καλλιτεχνική φύση τους, που ενδεχομένως να κοιμάται από την τετάρτη δημοτικού και θεωρούν ανούσιο να την αφυπνίσουν. Μέχρι να δημιουργήσουν ξανά.

Συναισθηματικά αδρανή πλέον όντα, τρομοκρατημένοι από τον φόβο της κριτικής, των άλλων αλλά κυρίως του εαυτού μας, αποδεχόμαστε μια αναληθή πραγματικότητα γεμάτοι με όλου το κόσμου τη μετριοπάθεια. Κανένας μεγάλος και δοξασμένος ποιητής, ζωγράφος, γλύπτης, μουσικός, περουκιέρης, χτίστης, ζαχαροπλάστης δεν πίστευε απόλυτα στη μεγαλοσύνη του. Είχε όμως μια ανάγκη όπως όλοι, να εκφραστούν κι ένα θάρρος παραπάνω να αγαπήσουν τους εαυτούς τους.

Σαν παυσίπονο μπαίνει μέσα μας η γλυκιά χαρά αυτή, την ώρα της δημιουργίας και σαν δόξα από τον εαυτό μας προς τον ίδιο η πραγμάτωσή της. Αν δεν το είχαμε ανάγκη, αν δεν πονούσαμε, αν τα λόγια κι οι σκέψεις δε μας έπνιγαν μέχρι το λαρύγγι δε θα το κάναμε. Δε θα ψάχναμε καν ένα τρόπο να λυτρωθούμε. Απλώς θα ζούσαμε τη στιγμή και θα την απολαμβάναμε. Γι’ αυτό, ούτε τη ζούμε ούτε την απολαμβάνουμε εκείνη την ώρα. Αδημονούμε για την άλλη στιγμή, εκείνη που θα γεμίσουμε ντοπαμίνη τις ίνες μας, μετά το γέννημά μας.

Γιατί τι ποιο όμορφο από το να δημιουργείς εσύ ο ίδιος τη χαρά, από το να δωρίσεις στον πληγωμένο εαυτό σου την τέρψη εκείνη που θα προέρχεται από το βαθύτερο μέσα σου, αφού το απεικονίσεις και το δεις με τα μάτια σου; Δε θα βερμπαλίσω άλλο, διότι η τέχνη όταν χρειάζεται να εξηγηθεί με νοήματα και θεωρίες, νιώθω ότι χάνει τον πρωταρχικό της ρόλο, τον αυθορμητισμό.

 

Συντάκτης: Μαρία Στειακάκη
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου https://www.pillowfights.gr/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.