Οκτωβρίου 02, 2022

Σχέσεις - Σεξ

Καθημερινά η προσοχή μας πηγαίνει σε διάφορα θέματα. Από το πρωί που θα ξυπνήσουμε εως το βράδυ που θα κοιμηθούμε η μέρα μας είναι γεμάτη με πληροφορίες.

Πόσες από αυτές τις πληροφορίες όμως είναι σημαντικές; Η απάντηση σε αυτο το ερώτημα καθορίζεται από την ποιότητα της ζωής που έχουμε.

Αν η ζωή σου είναι γεμάτη με αρνητισμό, θλίψη, μιζέρια, αποτυχία και άσχημα συναισθήματα, τότε πιθανότατα ασχολείσαι με ανούσια πράγματα και ασήμαντες πληροφορίες.

Γιατί μπορεί να ισχύει αυτό;

Όσα είναι σημαντικά και πραγματικά μας αφορούν συνήθως μας κάνουν να αισθανόμαστε υπέροχα και έχουν ουσιαστικό και θετικό αντίκτυπο στη ζωή μας. Αντίστοιχα όσα δεν είναι για εμάς έχουν τα αντίθετα αποτελέσματα και αυτο είναι κάτι που το εισπράττουμε και το αισθανόμαστε.


Τα συναισθήματα είναι μηχανισμός καθοδήγησης, μας λένε τι είναι καλό για εμάς και τι όχι. Καθώς λοιπόν ασχολείσαι με τα λιγότερο σημαντικά ή με πράγματα που δεν είναι καθόλου για σένα, στερείς από τον εαυτό σου όμορφα συναισθήματα και βαδίζεις προς την αποτυχία.

Έχει διαφορά το να είσαι πολυάσχολο άτομο με το να είσαι παραγωγικό άτομο. Για να γίνεις παραγωγικό άτομο φτιάξε μια λίστα με τους δέκα σημαντικότερους στόχους που θα αλλάξουν τη ζωή σου προς το καλύτερο και ξεκίνα να τους υλοποιείς κατά προτεραιότητα.

Δώσε έμφαση στην υλοποίηση αυτών των στόχων και δες σταδιακά τη ζωή σου να αλλάζει.

Επιπρόσθετα μην ασχολείσαι με οτιδήποτε δεν έχει σημασία γιατί ο χρόνος μας είναι περιορισμένος και δεν επαρκεί για όλα.

Η ενέργεια πηγαίνει, όπου πηγαίνει και η προσοχή.

Tony Robbins

John Evans – Σύμβουλος Αυτοβελτίωσης και Προσωπικής Εξέλιξης – aytoveltiosi.wordpress.com

Σχέσεις - Σεξ

Χωρίσατε. Έκλαψες, είπες πως σου πέρασε, μετά το ξανασκέφτηκες τα ατελείωτα βράδια που δεν έλεγε να έρθει κι αυτός ο ύπνος κι αποφάσισες πως ήταν μεγάλο λάθος τελικά. Και τώρα; Θέλει κότσια κι αντοχές η επανασύνδεση, μα θέλει και τακτική και μάλιστα έξυπνη. Γίνεται να τα ξαναβρείτε; Η απάντηση εδώ είναι μία: Είσαι έτοιμος;

1. Μια κουβέντα μόνο φτάνει;

Οι οικονομικοί απολογισμοί, οι ετήσιοι απολογισμοί αυτοκριτικής μαζί κι ο απολογισμός ενός χωρισμού δεν πρέπει να γίνονται πολλές φορές γιατί χάνουν το νόημά τους και σπαταλούν τον χρόνο σας αν επαναλαμβάνονται αδίκως απλά αερολογώντας και μη λέγοντας κάτι καινούριο.

2. «Πόσο ωραία μάτια έχεις!»

Αν είναι άξιος θαυμασμού, μη διστάσεις και πες τον καλό λόγο. Ακόμα καλύτερα, σχολιάστε μεταξύ σας τι είναι αυτό που σας αρέσει σ’ αυτόν που βλέπετε. Μια αθόρυβη φιλοφρόνηση δεν υποτιμά τον άνθρωπό σας. 

3. Γιατί χωρίσατε είπαμε;

Να θυμάστε πως για να φτάσετε στο σημείο να πάρετε μία τέτοια απόφαση χωρισμού, αυτοί οι ίδιοι λόγοι που τώρα κοροϊδεύετε, τότε ήταν εξαιρετικά σοβαροί σε σημείο ρήξης της σχέσης σας. Αν δεν το καταφέρετε αυτό και συνεχίσετε να περιγελάτε με αυτά που σας έκαναν να είστε χώρια για κάποιο διάστημα, να είστε σίγουροι ότι θα τους ξαναβρείτε πολύ σύντομα ξανά μπροστά σας.

4. Social, η πηγή του κακού

Μάστιγα, λένε κάποιοι, τα social media κι εν μέρει ίσως να έχουν δίκιο, αφού τα like έχουν γίνει πολλές φορές λόγος να χαλάσουν σχέσεις. Θα θέλαμε να το δείτε λίγο πιο ώριμα και να ξεκολλήσετε απ’ το να παρακολουθεί ο ένας τις ηλεκτρονικές κινήσεις του άλλου. Ένα like δε σημαίνει «σε γουστάρω». Ένα καρδούλωμα δεν είναι υποψία διπλού ταμπλό. 

5. Σου έλειψε; Πες το!

Χωρίσατε λοιπόν, πολιτισμένα ή όχι, μικρή σημασία έχει. Κλάψατε, θυμώσατε, το αποδεχτήκατε, αρχίσατε να ξανακυκλοφορείτε ως “single and fabulous”, στο μεσοδιάστημα γνωρίσατε κόσμο και κοσμάκη, κάνατε τις μαλακίες σας, περάσατε καλά, μα κάπου μέσα σας νιώθατε πως κάτι δεν πάει σωστά στην όλη φάση. 

6. Λίγο ψηστήρι νοστιμίζει τη σχέση

Τι αντανακλαστικά είναι αυτά που έχετε; Δηλαδή θα κόψει η μαγιονέζα αν περιμένετε κανένα εικοσάλεπτο πριν στείλετε απάντηση; Χρειάζεται, ξέρετε, καμιά φορά να μην είστε απίκο. Όχι για να βασανίσετε τον άλλον ή να κάνετε καψόνι, υπό την μορφή της αδιαφορίας, αλλά για να πάρετε κι εσείς τον χρόνο σας χωρίς να πιέζεστε. 

7. Τα (καθόλου) ήσυχα βράδια

Ξυπνήστε τον άνθρωπο που κοιμάται δίπλα σας επιτόπου. Όχι με ντουντούκα αλλά ψιθυριστά! Ξεκινήστε με χάδια, φιλιά και χουφτώματα και πάρτε τον «κάτω δρόμο» με κατάβαση πιο χαμηλά-πιο χαμηλά-πιο χαμηλά. 

8. Τα όρια του κέρατου

Έστω ό,τι ένα βράδυ είσαι έξω με φίλους ή και μόνος κι η κατάσταση ξεφεύγει λίγο εκτός των ορίων σου. Έστω λοιπόν ότι προκύπτει ένα φιλί με κάποιον άγνωστο, με μια γοητευτική παρουσία του διπλανό σκαμπό. Κι έστω, σημαντικό αυτό το έστω, έστω λοιπόν ότι η όποια συνδιαλλαγή σας μ’ αυτό το πρόσωπο σταματά εκεί όπου ξεκίνησε. Σ’ αυτή τη μια νύχτα, στο φλερτ και σ’ ό,τι έληξε πριν καν ξεκινήσει. 

9. Μπουρλότο!

Τσακωθείτε αλλά τσακωθείτε έξυπνα. Μόλις νιώσετε τη λογική σας να ξεφεύγει, σταματήστε ό,τι κάνετε και με σύντομες κινήσεις απομακρυνθείτε ο ένας από τον άλλον. Βγείτε μια μοναχική βόλτα, διαβάστε ένα βιβλίο, ακούστε μουσική. 

10. «Συγγνώμη», η πιο δύσκολη λέξη

Κι ερχόμαστε στο σημαντικότερο: «συγγνώμη», αυτή η χιλιοειπωμένη λέξη που λίγες φορές έχει ειπωθεί με πραγματική μεταμέλεια και διάθεση επανόρθωσης και μη επανάληψης του λάθους. Όσο πιο συχνά λέτε μια λέξη, στο μυαλό σας ή στο μυαλό του ακροατή σας απομυθοποιείται, ειδικά όταν μιλάμε για λέξεις βαρυσήμαντες που λέγονται ελαφρά τη καρδία το πράγμα στραβώνει περισσότερο

https://www.pillowfights.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Οι άλλοι σε συμπαθούν περισσότερο από όσο νομίζεις -Τι αναφέρει έρευνα και ανατρέπει τα δεδομένα
Γνωριμία με νέους ανθρώπους. Για άλλους είναι πολύ εύκολο και για άλλους πιο δύσκολο.

Συχνά όταν γνωρίζουμε νέο κόσμο, αναρωτιόμαστε : «Τώρα με συμπάθησε;»

Μπορεί να είναι ευγενικοί, να χαμογελούν, να δείχνουν ενδιαφέρουν και να μας ρωτάνε διάφορα, αλλά δεν ξέρουμε αν πραγματικά τους έχουμε κάνει καλή εντύπωση.

Και αυτό είναι μια αλήθεια καθώς και εμείς όταν γνωρίζουμε κάποιον, βγάζουμε πάντα ένα πρώτο συμπέρασμα: Βαρετός, ψώνιο, ενδιαφέρον άτομο κτλ.

Και μπορεί να αγχωθούμε αν μας συμπαθούν ή όχι, έτσι δεν είναι; Ας ηρεμήσουμε όμως, καθώς μια νέα έρευνα που διαβάζουμε στο Sage Journals, ήρθε με καλά νέα.

Σε ένα πείραμα, ερευνητές ανάγκασαν τους συμμετέχοντες, που ήταν ξένοι μεταξύ τους, να πιάσουν κουβέντα και στη συνέχεια τους ζήτησαν να βαθμολογήσουν τον άλλο αλλά και να υποθέσουν πώς τους βαθμολόγησαν.

Η έρευνα βρήκε τότε ότι οι συμμετέχοντες υποτιμούσαν το πόσο καλά τους είχαν βαθμολογήσει ή είχαν απολαύσει τη συζήτηση και την παρέα τους. Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται «Liking gap».
Αυτό το φαινόμενο βρέθηκε ότι ήταν πιο μεγάλο για τα ντροπαλά υποκείμενα, που έτειναν να θεωρούν ότι οι παρτενέρ τους δεν τους συμπάθησαν καθόλου.

Οι ερευνητές είδαν ότι το «χάσμα της συμπάθειας» υπήρχε και πέραν της αρχικής γνωριμίας, καθώς κάποιοι συμμετέχοντες μελετήθηκαν και αργότερα. Οι ίδιοι υποτιμούσαν ακόμη και αργότερα πόσο πολύ τους συμπαθούν οι άλλοι.

Η προσπάθειά τους να σκεφτούν και να διπλοτσεκάρουν αυτά που λένε ώστε να γίνουν αρεστοί, τους έκαναν να χάνουν τα σημάδια ότι οι παρτενέρ τους στη συζήτηση, την απολάμβαναν στην πραγματικότητα.

Με λίγα λόγια, οι άλλοι μας συμπαθούν περισσότερο από ότι νομίζουμε.

Οπότε, δεν χρειάζεται να είμαστε τόσο αυστηροί με τον εαυτό μας, την επόμενη φορά που θα ολοκληρώσουμε μια συζήτηση. Κατά πάσα πιθανότητα, και ο άλλος σκέφτεται το ίδιο.https://www.bovary.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Ως ψυχοθεραπεύτρια ζευγαριών, δέχομαι συχνά την εξής ερώτηση: «Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα ζευγάρια;». Η εύκολη απάντηση είναι τα χρήματα ή το σεξ, αλλά αυτό δεν ανταποκρίνεται ιδιαίτερα στην πραγματικότητα ή έστω στην πραγματικότητα του γραφείου μου. Το πιο συνηθισμένο πρόβλημα που παρατηρώ στις ερωτικές σχέσεις είναι αυτό που εγώ αποκαλώ αγώνας για ενσυναίσθηση.

Η Paula λέει στον Jon ότι έχει πληγωθεί από κάτι που εκείνος είπε, ο τρόπος που ανταποκρίθηκε στην άποψή της πάνω σε ένα οικογενειακό ζήτημα. Ρωτά αν, στο μέλλον, θα μπορούσε να πει το ίδιο, αλλά με μια στάση καλοσύνης και/ή ενδιαφέροντος και όχι τόσο επικριτικά, απλά και μόνο επειδή διαφέρουν οι απόψεις τους. Ο Jon αντιδρά σε αυτό επιθετικά, αναρωτώμενος γιατί αυτός θα έπρεπε να απαντήσει με ενδιαφέρον, ενώ εκείνη του είχε φερθεί αγενώς και τον είχε αποκλείσει από ένα παρόμοιο ζήτημα πριν από ένα μήνα. Η Paula αντεπιτίθεται, φέρνοντας στο φως μια αντίστοιχη αντίδρασή του πριν από δύο μήνες. Ο Jon δικαιολογείται με ένα παλαιότερο περιστατικό… και αυτό το μοτίβο συνεχίζεται για πολύ ακόμα.

Τα ζευγάρια το κάνουν αυτό συνέχεια. Τσακώνονται για το ποιος αξίζει την ενσυναίσθηση του άλλου, για το ποιος φέρθηκε πρώτος άδικα και ποιανού η οπτική είναι καλύτερη και πρέπει να εκτιμάται περισσότερο. Συχνά, οι σύντροφοι αρνούνται να προσφέρουν ενσυναίσθηση στον άλλο, επειδή νιώθουν ότι αν το κάνουν, σημαίνει ότι παραδέχονται το λάθος τους, αλλά έτσι δεν λαμβάνουν και ενσυναίσθηση, ούτε και στήριξη για τη δική τους εμπειρία. Αν δηλαδή νoιαστώ για το πόσο πληγώθηκες, τότε παράλληλα παραδέχομαι ότι εγώ φταίω και ότι εγώ σου προκάλεσα αυτό τον πόνο. Αλλά η ενσυναίσθηση για τον άλλο αυτόματα ακυρώνει την ενσυναίσθηση για τον ίδιο.

Και καθώς η απογοήτευση και η πικρία συσσωρεύονται σε μια σχέση, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να συμμεριστεί ο ένας την εμπειρία του άλλου. Όταν ο τόσο «ανεπιτήρητος» πόνος μένει και μεσολαβεί ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, γίνεται σχεδόν αδύνατο να ακούσουν και να νοιαστούν ο ένας για την εμπειρία του άλλου. Με τον καιρό, οι ανεπούλωτες πληγές δημιουργούν μια σχέση στην οποία δεν υπάρχει καθόλου χώρος για να ακουστούν και καθόλου χώρος, όπου κάποια αδικία από το παρελθόν δεν μας αφαιρεί το δικαίωμα στην καλοσύνη και στη στήριξη -δύο στοιχεία που τυχαίνει να είναι απαραίτητα συστατικά της οικειότητας και του δεσμού.

Γι’ αυτό το λόγο και για πολλούς άλλους, η δυσαρέσκεια είναι το πιο τοξικό από όλα τα συναισθήματα σε μια ερωτική / συντροφική σχέση.

Οπότε τι θα μπορούσε να γίνει σε μια σχέση που για κάποιο καιρό συνεχείς απογοητεύσεις έχουν συσσωρευτεί και οδηγήσει σε μια γενικότερη δυσαρέσκεια, σε ανεπίλυτο θυμό και πόνο; Υπάρχει ελπίδα για την επιστροφή της ενσυναίσθησης στη σχέση σας, ώστε και η πραγματική οικειότητα και συντροφικότητα να ανθίσουν ξανά; Ποιος είναι ο δρόμος που θα μας οδηγήσει πίσω σε έναν τρυφερό δεσμό και σε ένα σταθερό έδαφος;

Αν λοιπόν με ρωτήσετε αν κάτι τέτοιο είναι δυνατό, η απάντησή μου είναι ναι. Υπάρχουν τρόποι να προσπαθήσετε και να ξαναχτίσετε τον ενσυναισθητικό δεσμό στη σχέση σας. Ναι, μπορείτε να το προσπαθήσετε. Και ναι, ο μόνος τρόπος για να το καταφέρετε είναι να δώσετε ένα όνομα στο πρόβλημα, να το προσδιορίσετε και ύστερα να προσπαθήσετε όσο περισσότερο μπορείτε. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αν δεν προσπαθήσετε να εντοπίσετε τη ρίζα της δυσαρέσκειας, τότε αυτή θα μείνει εκεί που είναι. Η δυσαρέσκεια είναι ένας καρκίνος που εξαπλώνεται και αργά ή γρήγορα κάνει δύσκολη την επιβίωση μιας υγιούς σχέσης.

Τι μπορείτε λοιπόν να κάνετε; Προτείνω, αρχικά, τα ζευγάρια να θέσουν έναν σκοπό μαζί, την αναδημιουργία της ενσυναίσθησης στη σχέση τους, επειδή η συνειδητή απόφαση είναι το σημείο εκκίνησης. Ίσως ο ένας να θέλει να εμβαθύνει την εμπιστοσύνη ή να βελτιώσει την ποιότητα της σχέσης, αλλά ο άλλος να θέλει απλά να ανακουφιστούν από τη δυσαρέσκεια αυτή. Η πρόθεση μπορεί να είναι διαφορετική για τον καθένα· συνεπώς, μια συμφωνία, ένας κοινός τόπος είναι απαραίτητος για αρχή. Ορισμένες φορές ο ένας από τους δύο δεν είναι τόσο πρόθυμος να θέσει έναν τέτοιο στόχο, εξαιτίας ακριβώς εκείνης της συσσωρευμένης δυσαρέσκειας. Αν κάτι τέτοιο υπάρξει, τουλάχιστον μπορείτε να θέσετε έναν στόχο από μόνοι σας· μπορεί να μην είναι το ιδανικό, αλλά μπορεί και πάλι να φέρει θετικά αποτελέσματα.

Αφού γίνει αυτό το πρώτο βήμα, προτείνω μια συμφωνία για να χρησιμοποιηθεί το «κουμπί επανεκκίνησης» στη σχέση. Μπορείτε να το κάνετε ίσως πιο επίσημο, θέτοντας και τη μέρα ως μια νέα επέτειο -τη μέρα που αποφασίσατε να αρχίσετε ξανά, χωρίς το δηλητήριο του παρελθόντος. Είναι σημαντικό να προσδιορίσετε τη μέρα αυτή, ώστε να νιώσετε το σκοπό ιερό και πραγματικό. Πατώντας αυτό το κουμπί, φτάνετε στο σημείο μηδέν, όπου είστε και οι δύο αθώοι και αξίζετε τρυφερότητα και στήριξη. Αυτό το ένα βήμα, μπορεί να σας ανοίξει ένα νέο κόσμο και ένα πεδίο αγάπης και ειρηνικής συνάντησης.

Μαζί με αυτό, προτείνω έναν νέο τρόπο επικοινωνίας μεταξύ σας, όπου ο καθένας έχει τη σειρά του. Αυτό σημαίνει ότι όταν ο ένας σύντροφος φέρει ένα άσχημο συναίσθημα για τον άλλο, χρειάζεται να ακουστεί και να κατανοηθεί πλήρως, χωρίς ανταπόδειξη. Η εμπειρία και η απάντηση του άλλου συντρόφου δεν εκφράζεται μέχρι την επόμενη μέρα. Την επόμενη μέρα λοιπόν, αν το επιθυμεί, εκφράζει με τη σειρά του την άποψη και εμπειρία του ως προς εκείνο που ειπώθηκε ή κάτι εντελώς διαφορετικό. Για άλλη μια φορά, και εκείνος δεν διακόπτεται, ούτε δέχεται αντεπιχείρημα.

Αν και μπορεί να προτείνω μια διαδικασία που πολλές φορές μπορεί να αποδειχθεί περίπλοκη, σκληρή και επίπονη, είναι η κατάλληλη για να ενισχύσει την πραγματική ακρόαση και ακόμα και την ενσυναίσθηση. Είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε η δυσαρέσκεια να εκφράζεται με έναν ασφαλή τρόπο και αποφεύγει να την αποκρυσταλλώνει μέσα στη σχέση. Επειδή ο ένας γνωρίζει ότι δεν πρόκειται να απαντήσει μέχρι αύριο, είναι περισσότερο ικανός να ακούσει και να είναι πραγματικά παρών στην εμπειρία του/της συντρόφου του. Ακούγοντας την άλλη πλευρά, χωρίς κανείς να προσπαθήσει να αμυνθεί ή να υπερασπιστεί τον εαυτό του, μειώνει τις πιθανότητες δημιουργίας νέων απογοητεύσεων.

Περιμένοντας τη σειρά σας για να εκφράσετε την εμπειρία σας και γνωρίζοντας ότι έτσι όπως εσείς ακούτε τον άλλο, έτσι και ο άλλος θα ακούσει εσάς, διαμορφώνετε έναν ασφαλή τόπο και ανακουφίζεστε από το άγχος, το θυμό, την απόγνωση και την απελπισία. Βελτιώνετε επίσης κατά πολύ την πιθανότητα να χτίσετε από την αρχή έναν βαθύ, ενσυναισθητικό δεσμό.

Η απογοήτευση και η δυσαρέσκεια είναι δηλητήρια σε μια σχέση. Σκοτώνουν την ευχάριστη πλευρά της συντροφικότητας, την ενσυναίσθηση. Το πιο «νόστιμο» μέρος μια σχέσης, όπως εγώ το έχω ζήσει, είναι η ευκαιρία και οι δύο να λάβουν και να προσφέρουν ενσυναίσθηση. Αν λοιπόν η σχέση σας ταλαιπωρείται από τέτοια ζητήματα, δοκιμάστε αυτά τα τρία βήματα. Το σίγουρο είναι ότι δεν πρόκειται να σας προκαλέσουν μεγαλύτερο κακό. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα κινήσουν νέες ελπιδοφόρες διαδικασίες.

Nancy Colier, ψυχοθεραπεύτρια https://enallaktikidrasi.com/

Σχέσεις - Σεξ


Οι λογικές διαπραγματεύσεις δεν μπορούν να πετύχουν όταν οι σύντροφοι είναι εγκλωβισμένοι σε μια άποψη που εξαλείφει κάθε άλλη.
Καθώς η έλλειψη εμπιστοσύνης έχει αυξηθεί στον κόσμο, πολλοί άνθρωποι έχουν οχυρωθεί περισσότερο στις δικές τους απόψεις και αδυνατούν να ακούσουν οποιαδήποτε διαφορετική άποψη. Αυτή η όλο και πιο διχαστική κατάσταση έχει δυστυχώς αρχίσει να διεισδύει σε πολλές στενές σχέσεις, καθιστώντας δυσκολότερο για τα ζευγάρια να διαπραγματευτούν με επιτυχία όταν διαφωνούν.

Οι λογικές και δίκαιες διαπραγματεύσεις δεν μπορούν να πετύχουν όταν οι σύντροφοι είναι εγκλωβισμένοι σε μια ατομική άποψη που διαγράφει κάθε άλλη. Οι απόψεις μπορούν γρήγορα να μετατραπούν σε απειλές. Οι ευέλικτες σκέψεις γίνονται σκληρές και σταθερές πεποιθήσεις που αποκρυσταλλώνονται. Ο άλλος σύντροφος δεν είναι πλέον κάποιος που απλώς σκέφτεται ή πιστεύει διαφορετικά, αλλά αποτελεί απειλή και η γνώμη του ακυρώνεται.

Εργάζομαι με ζευγάρια για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες τώρα, βοηθώντας τους συντρόφους να επικοινωνούν πιο αποτελεσματικά καθώς μαθαίνουν τις δεξιότητες της ακρόασης και της αποδοχής της πραγματικότητας των σκέψεων και των συναισθημάτων του άλλου. Αυτές οι δεξιότητες απαιτούν ευελιξία και προθυμία να ενσωματώσουν την άποψη του άλλου.

Θυμηθείτε τις πρώτες μάχες για τον καθορισμό των ρόλων και τους αγώνες εξουσίας που ακολούθησαν. Ή όταν τα μέχρι πρότινος άκαμπτα τείχη άρχισαν να καταρρέουν καθώς οι άνθρωποι συνδέονταν έξω από τις θρησκείες, τους πολιτισμούς και τις εθνικότητές τους. Η δέσμευσή τους να είναι μια ομάδα και να ξεπεράσουν αυτές τις προκλήσεις τους βοήθησε να ξεπεράσουν αυτές τις δύσκολες στιγμές και συχνά τους έφερε πιο κοντά.

Αυτοί οι σύντροφοι εργάζονταν μαζί για να καταπολεμήσουν τις προκαταλήψεις που είχαν διδαχθεί. Θα έκαναν πρόθυμα ό,τι μπορούσαν για να ξεπεράσουν τους ατομικούς εγκλωβισμένους περιορισμούς τους και να βρουν νέους συμβιβασμούς και δυνατότητες που κανένας από τους δύο δεν είχε γνωρίσει πριν.

Η επίδραση της διαίρεσης στον έξω κόσμο
Πολλά από τα ζευγάρια με τα οποία εργάζομαι σήμερα φαίνεται να χάνουν αυτές τις ικανότητες. Καθώς εκτίθενται καθημερινά σε διασπάσεις και διαφωνίες στον έξω κόσμο που συχνά κλιμακώνονται σε βίαιες εκρήξεις, συχνά δεν συνειδητοποιούν ότι αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλον με τον ίδιο τρόπο.

Αν έχουν τις ίδιες πολιτικές, κοινωνικές, θρησκευτικές και πολιτισμικές πεποιθήσεις, συνδέονται πιο έντονα και, ακόμη και με τις οικογένειες και τους φίλους, τερματίζουν από κοινού τις σχέσεις όπου αυτές οι διαφωνίες έχουν γίνει πιο έντονες πια.

Αλλά, αν διαφωνούν μεταξύ τους, το ίδιο επίπεδο ακραίας συναισθηματικής αντιδραστικότητας μπορεί εύκολα να γυρίσει μπούμερανγκ. Αυτή η αντιδραστικότητα επηρεάζει την ικανότητά τους να ακούν ή να διαπραγματεύονται μεταξύ τους. Αντί να εργάζονται προς την κατεύθυνση της αμοιβαίας επίλυσης των συγκρούσεων, όπως μπορούσαν ευκολότερα στο παρελθόν, τώρα σκληραίνουν γρήγορα τις προκαταλήψεις τους και πολεμούν πιο έντονα.

Οι επί μακρόν αποτελεσματικές τεχνικές διαπραγμάτευσης, διερεύνησης και νέων λύσεων δεν λειτουργούν πλέον με τον ίδιο τρόπο. Αν τα ζευγάρια είναι αποφασισμένα ότι αν ο ένας έχει δίκιο, ο άλλος έχει αυτομάτως άδικο, δεν έχουν τρόπο να επιλύσουν τις διαφορές τους.

Καθώς έχω γίνει μάρτυρας αυτής της διαδικασίας, έπρεπε να αναπτύξω νέους τρόπους για να βοηθήσω τα ζευγάρια να ξεπεράσουν αυτές τις άκαμπτες διαχωριστικές γραμμές στις προσωπικές τους σχέσεις. Για να βοηθήσω στην αντιμετώπιση αυτής της κρίσης επικοινωνίας, άλλαξα τον τρόπο που εργάζομαι με τα ζευγάρια, από τη διδασκαλία των πατροπαράδοτων δεξιοτήτων της βασικής επίλυσης συγκρούσεων μεταξύ ζευγαριών στις τακτικές διαπραγμάτευσης που χρησιμοποιούν οι επαγγελματίες στον έξω κόσμο για να βοηθήσουν τις αντιμαχόμενες πλευρές να αποφύγουν παγκόσμιες καταστροφές.


Τα 9 βήματα που ακολουθούν απεικονίζουν με σαφήνεια αυτές τις νέες δεξιότητες που απαιτούνται πλέον. Είναι ζωτικής σημασίας να αντιστραφεί η επικίνδυνη πορεία του «εσύ κι εγώ» πριν οι άλλοτε στενοί συνεργάτες της ίδιας ομάδας γίνουν αμετάκλητοι εχθροί για όλους τους λάθος λόγους.

– Αναγνωρίζουμε τι μπορεί να συμβαίνει σε εμάς και τον σύντροφό μας. Το να περάσετε από την αξιολόγηση μιας κατάστασης στην καταδίκη της δεν συμβαίνει από τη μια μέρα στην άλλη. Και οι δύο σύντροφοι πρέπει να είναι πρόθυμοι να εξετάσουν τι τους συμβαίνει ατομικά και μαζί. Πώς έχει ο καθένας από τους δύο κολλήσει σε μία μόνο αλήθεια; Πότε και πού έχασαν την ικανότητα να ακούσουν και να κατανοήσουν ότι συχνά υπάρχουν περισσότερες από μία πραγματικότητες που ισχύουν;

– Κατανοούμε την πιθανή καταστροφή της σχέσης μας αν άκαμπτες ιδέες, σκέψεις και συναισθήματα αντικαταστήσουν τη λογική σκέψη. Υποσχεθείτε να γίνετε και πάλι πιο ανοιχτοί στη διαφορετικότητα, ακόμη και αν νιώθετε ότι απειλείστε κατά τη διαδικασία. Η εξερεύνηση δεν απαιτεί αυτόματη συμφωνία. Μπορείτε πάντα να συμφωνείτε να διαφωνείτε, αλλά με φροντίδα, αποδοχή και την προθυμία να σκεφτείτε και να νιώσετε πώς είναι να βρίσκεστε στη θέση του άλλου ατόμου.

– Ακούμε σε βάθος και χωρίς να κρίνουμε τις απόψεις του άλλου ατόμου και πώς και γιατί προσκολλήθηκε σε αυτές. Υπήρχαν πάντα και απλώς είναι πιο υπερβολικές ή έχουν γίνει υπερβολικές από επιρροές εξωτερικών προκαταλήψεων;

– Αναζητάμε ομοιότητες στον τρόπο με τον οποίο ο καθένας από εμάς υπερασπίζεται την άποψή του και γιατί. Τι ωθεί τον καθένα από εσάς να εγκλωβιστεί τόσο πολύ στο να βλέπει τα πράγματα μόνο με έναν τρόπο; Αναζητήστε ποιες παρόμοιες σκέψεις και συναισθήματα έχετε και οι δύο που μπορεί να σας κάνουν να φοβάστε να αφήσετε αυτό που πιστεύετε και πώς αυτή η ακαμψία μπορεί να σας απομακρύνει.

– Φανταζόμαστε τα συναισθήματα και την ψυχική κατάσταση του συντρόφου μας καθώς βιώνει τις τυφλές μας κατηγορίες. Είστε πρόθυμοι να διακινδυνεύσετε να χάσετε τη σχέση σας επειδή δεν είστε σε θέση να απομακρυνθείτε από τη θέση σας; Είναι η νίκη πιο σημαντική από τη σύνδεση;

– Ανοίγουμε το μυαλό και την καρδιά μας σε ό,τι έχει νόημα για τον άλλο και συμφωνούμε όπου είναι δυνατόν. Όπου δεν μπορείτε, να είστε ευθείς και να συμφωνήσετε ότι διαφωνείτε χωρίς να διαγράψετε την εγκυρότητα όσων πιστεύει ο άλλος.

– Αλλάζουμε τους στόχους μας από την εξουσία, τον έλεγχο, την κυριαρχία, την ακαμψία, τη δικαιοσύνη και το πείσμα σε συμπόνια, συνεργασία, αμοιβαία επιλεγμένες λύσεις και την επιθυμία να ξαναγίνετε ομάδα.

– Δημιουργούμε ένα νέο, αμοιβαία συμφωνημένο σύνολο στάσεων και πεποιθήσεων που να ενσωματώνει όσο το δυνατόν περισσότερο τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Δεσμευτείτε να αμφισβητήσετε τους περιορισμούς σας και να αγκαλιάσετε τον προσανατολισμό του συντρόφου σας για να επιδιώξετε τη δική σας πιο ευέλικτη μεταμόρφωση.

– Ρωτάμε τακτικά ο ένας τον άλλον για την πορεία της διαδικασίας επίλυσης της διαταραγμένης σχέσης. Προσέξτε μήπως γλιστρήσετε ξανά σε αντιδραστικές προκαταλήψεις ή κατηγορίες, αν αυτές δυναμώνουν και πάλι. Επαναλάβετε τα βήματα ξανά όσο συχνά χρειάζεται για να διατηρήσετε την αποφασιστικότητά σας.

Πηγή:

www.psychologytoday.com/intl/blog/rediscovering-love/202203/9-ways-fix-broken-communication-in-relationship

https://enallaktikidrasi.com/

 

Σχέσεις - Σεξ

Στη ζωή πρέπει να φερόμαστε έξυπνα για να κάνουμε τη διαφορά. Κάποια πράγματα δεν πρέπει να τα λέμε στους άλλους ανθρώπους αν θέλουμε να αναπτυχθούμε και να πάρουμε το μέγιστο των αποτελεσμάτων από τη ζωή.


Εδώ είναι έξι πράγματα που δεν πρέπει να λες στους άλλους και αυτό πρέπει να το κάνεις τρόπο ζωής.

1) Σταμάτα να λες στους ανθρώπους τα σχέδιά σου.

Οι περισσότεροι θα σε σαμποτάρουν. Λίγοι νοιάζονται πραγματικά για σένα. Ό,τι είναι να κάνεις προγραμμάτισε το και δούλεψε γι’ αυτό.

2) Σταμάτα να λες στους ανθρώπους τις αδυναμίες σου.

Θα τις χρησιμοποιήσουν εναντίον σου και αυτό δεν το θέλεις. Έτσι κι αλλιώς, όποιος θέλει να μάθει τις αδυναμίες σου έχει κάτι άλλο από το καλό, στο νου του για σένα.

3) Σταμάτα να λες στους ανθρώπους τις αποτυχίες σου.


Θα σε βλέπουν πάντα σαν αποτυχία και δεν θα σου δώσουνε ποτέ την ευκαιρία που ζητάς. Συνήθως τα καλά τα ξεχνάνε αλλά τα κακά… τα θυμούνται όλοι! Να μιλάς για τα προτερήματα σου, για το πάθος και την αποτελεσματικότητα σου.

4) Σταμάτα να λες στους ανθρώπους την επόμενη μεγάλη σου κίνηση.

Να κάνεις τις κινήσεις σου σιωπηλά, να αναλαμβάνεις δράση όπως νομίζεις εσύ οτι είναι καλύτερο για σένα και να τους σοκάρεις με τα αποτελέσματα σου. Δράσε σιωπηλά και έξυπνα.

5) Σταμάτα να λες στους ανθρώπους τα μυστικά σου.

Μόνο ένας χαζός αποκαλύπτει τα μυστικά του. Το γνωρίζεις αλλά πολλές φορές το κάνεις. Σταμάτα το ΤΩΡΑ.

6) Σταμάτα να μιλάς στους ανθρώπους για τα κέρδη σου και την πηγή των εισοδημάτων σου.

Πάντα να τους αφήνεις να αναρωτιούνται. Πάρε παράδειγμα από τους άλλους. Σου έχουν πει ποτέ πόσα βγάζουν ή πώς τα βγάζουν;

Ν.Σ.

https://www.awakengr.com/

Σχέσεις - Σεξ

Οι λογικές διαπραγματεύσεις δεν μπορούν να πετύχουν όταν οι σύντροφοι είναι εγκλωβισμένοι σε μια άποψη που εξαλείφει κάθε άλλη.
t
Καθώς η έλλειψη εμπιστοσύνης έχει αυξηθεί στον κόσμο, πολλοί άνθρωποι έχουν οχυρωθεί περισσότερο στις δικές τους απόψεις και αδυνατούν να ακούσουν οποιαδήποτε διαφορετική άποψη. Αυτή η όλο και πιο διχαστική κατάσταση έχει δυστυχώς αρχίσει να διεισδύει σε πολλές στενές σχέσεις, καθιστώντας δυσκολότερο για τα ζευγάρια να διαπραγματευτούν με επιτυχία όταν διαφωνούν.

Οι λογικές και δίκαιες διαπραγματεύσεις δεν μπορούν να πετύχουν όταν οι σύντροφοι είναι εγκλωβισμένοι σε μια ατομική άποψη που διαγράφει κάθε άλλη. Οι απόψεις μπορούν γρήγορα να μετατραπούν σε απειλές. Οι ευέλικτες σκέψεις γίνονται σκληρές και σταθερές πεποιθήσεις που αποκρυσταλλώνονται. Ο άλλος σύντροφος δεν είναι πλέον κάποιος που απλώς σκέφτεται ή πιστεύει διαφορετικά, αλλά αποτελεί απειλή και η γνώμη του ακυρώνεται.

Εργάζομαι με ζευγάρια για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες τώρα, βοηθώντας τους συντρόφους να επικοινωνούν πιο αποτελεσματικά καθώς μαθαίνουν τις δεξιότητες της ακρόασης και της αποδοχής της πραγματικότητας των σκέψεων και των συναισθημάτων του άλλου. Αυτές οι δεξιότητες απαιτούν ευελιξία και προθυμία να ενσωματώσουν την άποψη του άλλου.

Θυμηθείτε τις πρώτες μάχες για τον καθορισμό των ρόλων και τους αγώνες εξουσίας που ακολούθησαν. Ή όταν τα μέχρι πρότινος άκαμπτα τείχη άρχισαν να καταρρέουν καθώς οι άνθρωποι συνδέονταν έξω από τις θρησκείες, τους πολιτισμούς και τις εθνικότητές τους. Η δέσμευσή τους να είναι μια ομάδα και να ξεπεράσουν αυτές τις προκλήσεις τους βοήθησε να ξεπεράσουν αυτές τις δύσκολες στιγμές και συχνά τους έφερε πιο κοντά.

Αυτοί οι σύντροφοι εργάζονταν μαζί για να καταπολεμήσουν τις προκαταλήψεις που είχαν διδαχθεί. Θα έκαναν πρόθυμα ό,τι μπορούσαν για να ξεπεράσουν τους ατομικούς εγκλωβισμένους περιορισμούς τους και να βρουν νέους συμβιβασμούς και δυνατότητες που κανένας από τους δύο δεν είχε γνωρίσει πριν.

Η επίδραση της διαίρεσης στον έξω κόσμο
Πολλά από τα ζευγάρια με τα οποία εργάζομαι σήμερα φαίνεται να χάνουν αυτές τις ικανότητες. Καθώς εκτίθενται καθημερινά σε διασπάσεις και διαφωνίες στον έξω κόσμο που συχνά κλιμακώνονται σε βίαιες εκρήξεις, συχνά δεν συνειδητοποιούν ότι αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλον με τον ίδιο τρόπο.

Αν έχουν τις ίδιες πολιτικές, κοινωνικές, θρησκευτικές και πολιτισμικές πεποιθήσεις, συνδέονται πιο έντονα και, ακόμη και με τις οικογένειες και τους φίλους, τερματίζουν από κοινού τις σχέσεις όπου αυτές οι διαφωνίες έχουν γίνει πιο έντονες πια.

Αλλά, αν διαφωνούν μεταξύ τους, το ίδιο επίπεδο ακραίας συναισθηματικής αντιδραστικότητας μπορεί εύκολα να γυρίσει μπούμερανγκ. Αυτή η αντιδραστικότητα επηρεάζει την ικανότητά τους να ακούν ή να διαπραγματεύονται μεταξύ τους. Αντί να εργάζονται προς την κατεύθυνση της αμοιβαίας επίλυσης των συγκρούσεων, όπως μπορούσαν ευκολότερα στο παρελθόν, τώρα σκληραίνουν γρήγορα τις προκαταλήψεις τους και πολεμούν πιο έντονα.

Οι επί μακρόν αποτελεσματικές τεχνικές διαπραγμάτευσης, διερεύνησης και νέων λύσεων δεν λειτουργούν πλέον με τον ίδιο τρόπο. Αν τα ζευγάρια είναι αποφασισμένα ότι αν ο ένας έχει δίκιο, ο άλλος έχει αυτομάτως άδικο, δεν έχουν τρόπο να επιλύσουν τις διαφορές τους.

Καθώς έχω γίνει μάρτυρας αυτής της διαδικασίας, έπρεπε να αναπτύξω νέους τρόπους για να βοηθήσω τα ζευγάρια να ξεπεράσουν αυτές τις άκαμπτες διαχωριστικές γραμμές στις προσωπικές τους σχέσεις. Για να βοηθήσω στην αντιμετώπιση αυτής της κρίσης επικοινωνίας, άλλαξα τον τρόπο που εργάζομαι με τα ζευγάρια, από τη διδασκαλία των πατροπαράδοτων δεξιοτήτων της βασικής επίλυσης συγκρούσεων μεταξύ ζευγαριών στις τακτικές διαπραγμάτευσης που χρησιμοποιούν οι επαγγελματίες στον έξω κόσμο για να βοηθήσουν τις αντιμαχόμενες πλευρές να αποφύγουν παγκόσμιες καταστροφές.

9 νέες δεξιότητες για την καταπολέμηση των επικοινωνιακών κρίσεων
Τα 9 βήματα που ακολουθούν απεικονίζουν με σαφήνεια αυτές τις νέες δεξιότητες που απαιτούνται πλέον. Είναι ζωτικής σημασίας να αντιστραφεί η επικίνδυνη πορεία του «εσύ κι εγώ» πριν οι άλλοτε στενοί συνεργάτες της ίδιας ομάδας γίνουν αμετάκλητοι εχθροί για όλους τους λάθος λόγους.

– Αναγνωρίζουμε τι μπορεί να συμβαίνει σε εμάς και τον σύντροφό μας. Το να περάσετε από την αξιολόγηση μιας κατάστασης στην καταδίκη της δεν συμβαίνει από τη μια μέρα στην άλλη. Και οι δύο σύντροφοι πρέπει να είναι πρόθυμοι να εξετάσουν τι τους συμβαίνει ατομικά και μαζί. Πώς έχει ο καθένας από τους δύο κολλήσει σε μία μόνο αλήθεια; Πότε και πού έχασαν την ικανότητα να ακούσουν και να κατανοήσουν ότι συχνά υπάρχουν περισσότερες από μία πραγματικότητες που ισχύουν;

– Κατανοούμε την πιθανή καταστροφή της σχέσης μας αν άκαμπτες ιδέες, σκέψεις και συναισθήματα αντικαταστήσουν τη λογική σκέψη. Υποσχεθείτε να γίνετε και πάλι πιο ανοιχτοί στη διαφορετικότητα, ακόμη και αν νιώθετε ότι απειλείστε κατά τη διαδικασία. Η εξερεύνηση δεν απαιτεί αυτόματη συμφωνία. Μπορείτε πάντα να συμφωνείτε να διαφωνείτε, αλλά με φροντίδα, αποδοχή και την προθυμία να σκεφτείτε και να νιώσετε πώς είναι να βρίσκεστε στη θέση του άλλου ατόμου.

– Ακούμε σε βάθος και χωρίς να κρίνουμε τις απόψεις του άλλου ατόμου και πώς και γιατί προσκολλήθηκε σε αυτές. Υπήρχαν πάντα και απλώς είναι πιο υπερβολικές ή έχουν γίνει υπερβολικές από επιρροές εξωτερικών προκαταλήψεων;

– Αναζητάμε ομοιότητες στον τρόπο με τον οποίο ο καθένας από εμάς υπερασπίζεται την άποψή του και γιατί. Τι ωθεί τον καθένα από εσάς να εγκλωβιστεί τόσο πολύ στο να βλέπει τα πράγματα μόνο με έναν τρόπο; Αναζητήστε ποιες παρόμοιες σκέψεις και συναισθήματα έχετε και οι δύο που μπορεί να σας κάνουν να φοβάστε να αφήσετε αυτό που πιστεύετε και πώς αυτή η ακαμψία μπορεί να σας απομακρύνει.

– Φανταζόμαστε τα συναισθήματα και την ψυχική κατάσταση του συντρόφου μας καθώς βιώνει τις τυφλές μας κατηγορίες. Είστε πρόθυμοι να διακινδυνεύσετε να χάσετε τη σχέση σας επειδή δεν είστε σε θέση να απομακρυνθείτε από τη θέση σας; Είναι η νίκη πιο σημαντική από τη σύνδεση;

– Ανοίγουμε το μυαλό και την καρδιά μας σε ό,τι έχει νόημα για τον άλλο και συμφωνούμε όπου είναι δυνατόν. Όπου δεν μπορείτε, να είστε ευθείς και να συμφωνήσετε ότι διαφωνείτε χωρίς να διαγράψετε την εγκυρότητα όσων πιστεύει ο άλλος.

– Αλλάζουμε τους στόχους μας από την εξουσία, τον έλεγχο, την κυριαρχία, την ακαμψία, τη δικαιοσύνη και το πείσμα σε συμπόνια, συνεργασία, αμοιβαία επιλεγμένες λύσεις και την επιθυμία να ξαναγίνετε ομάδα.

– Δημιουργούμε ένα νέο, αμοιβαία συμφωνημένο σύνολο στάσεων και πεποιθήσεων που να ενσωματώνει όσο το δυνατόν περισσότερο τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Δεσμευτείτε να αμφισβητήσετε τους περιορισμούς σας και να αγκαλιάσετε τον προσανατολισμό του συντρόφου σας για να επιδιώξετε τη δική σας πιο ευέλικτη μεταμόρφωση.

– Ρωτάμε τακτικά ο ένας τον άλλον για την πορεία της διαδικασίας επίλυσης της διαταραγμένης σχέσης. Προσέξτε μήπως γλιστρήσετε ξανά σε αντιδραστικές προκαταλήψεις ή κατηγορίες, αν αυτές δυναμώνουν και πάλι. Επαναλάβετε τα βήματα ξανά όσο συχνά χρειάζεται για να διατηρήσετε την αποφασιστικότητά σας.

Πηγή:

www.psychologytoday.com/intl/blog/rediscovering-love/202203/9-ways-fix-broken-communication-in-relationship

https://enallaktikidrasi.com/

Σχέσεις - Σεξ


Πολλά θύματα παραμένουν σε κακοποιητικές σχέσεις λόγω των κοινωνικών και οικογενειακών προσδοκιών που τους επιβάλλουν να παραμείνουν.

Οι προσδοκίες της οικογένειας, της κοινωνίας και του θρησκεύματος μπορούν να επιδεινώσουν την ήδη υπάρχουσα αίσθηση απομόνωσης και ντροπής για τις επιζήσασες της ενδοοικογενειακής κακοποίησης, ιδίως όταν προσπαθούν για πρώτη φορά να φύγουν. Αυτή η ντροπή και η απομόνωση αποτρέπει πολλούς από το να φύγουν ή συμβάλλει στην επιστροφή τους αν επιχειρήσουν να φύγουν.

Οι ξένοι χωρίς κατανόηση της ενδοοικογενειακής κακοποίησης μπορεί να βλάψουν μια κατάσταση. Συχνά, αυτό έρχεται με τη μορφή αυτού που πολλοί ειδικοί αποκαλούν «καλοπροαίρετες αλλά παρόλα αυτά επιβλαβείς συμβουλές». Κάποιοι άνθρωποι μπορεί να θεωρούν ότι τα λόγια τους είναι υποστηρικτικά χωρίς να κατανοούν ότι μπορεί να είναι επικίνδυνα στο πλαίσιο της κακοποίησης.

Πολλοί από τους ασθενείς μου έχουν περιγράψει συγγενείς και φίλους που τους ενθάρρυναν να παραμείνουν στην κατάστασή τους όταν ανοίχτηκαν για την κακοποίηση που είχαν βιώσει. Πράγματα όπως: «Θα καλυτερέψουν τα πράγματα, σκεφτείτε τα παιδιά». «Ίσως δεν το εννοούσαν με αυτόν τον τρόπο». Ή,

«Ίσως θα έπρεπε να δοκιμάσεις να κάνεις συμβουλευτική». Όλες αυτές είναι συνηθισμένες φράσεις που ακούνε άνθρωποι που σκέφτονται να φύγουν. Αν και με καλές προθέσεις, αυτά τα σχόλια καταλήγουν να κάνουν ένα θύμα κακοποίησης να αμφιβάλλει ακόμα περισσότερο, αφήνοντάς το πιο επιρρεπές στην πεποίθηση ότι κατά κάποιο τρόπο υπερβάλλει.

Οι γυναίκες είναι πιο επιρρεπείς σε αυτό το είδος ντροπής για τη σχέση από ό,τι οι άνδρες. Τόσο η θρησκεία όσο και η κουλτούρα έχουν από καιρό μεταφέρει στις γυναίκες ότι η αξία τους έγκειται σε μεγάλο βαθμό στην ικανότητά τους να διατηρούν μια σχέση. Η ευθύνη για τον συμβιβασμό στις σχέσεις φορτώνεται δυσανάλογα στις γυναίκες, και αν μια σχέση τελειώσει, η τάση είναι να αναρωτιέται κανείς πώς η γυναίκα απέτυχε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες.

Πολλές θρησκείες και κουλτούρες θεωρούν τον χωρισμό ως ένδειξη ατιμίας για μια γυναίκα. Τα παιδιά που μεγάλωσαν σε κακοποιητικά νοικοκυριά συχνά παρακολουθούσαν τις μητέρες τους και τις μεγαλύτερες γυναίκες συγγενείς τους να σηκώνουν το βάρος της σωματικής και συναισθηματικής κακοποίησης χωρίς να έχουν πού να στραφούν, λόγω των ευρύτερων οικογενειακών προσδοκιών να παραμείνουν. Ως ενήλικες, μπορούμε πλέον να λαμβάνουμε πιο συνειδητά αποφάσεις, αλλά η αμφισβήτηση αυτών των βαθιά ριζωμένων συστημάτων πεποιθήσεων χρειάζεται προσπάθεια, και το να την κάνουμε έχει συνέπειες. Οι πολιτισμικές προσδοκίες για τις γυναίκες στις σχέσεις αφήνουν πολλά θύματα με ελάχιστη έως καθόλου υποστήριξη.

Οι κοινότητες με βάση τη θρησκεία ή τον πνευματισμό μπορεί επίσης να καταλήξουν να χειροτερεύουν την κατάσταση όταν ένα θύμα θέλει να εγκαταλείψει μια κακοποιητική σχέση. Θύματα κακοποίησης συχνά κάθονται στο γραφείο μου και μου λένε πώς προηγουμένως πήγαν σε πνευματικούς ηγέτες για υποστήριξη, μόνο και μόνο για να τους πουν ότι πρέπει να παραμείνουν στη σχέση που τους κακοποιούσε για να τιμήσουν τη θρησκεία τους. Είτε η θρησκεία τους αντιμετωπίζει τον χωρισμό με περιφρόνηση είτε προωθεί τη συγχώρεση ως την απόλυτη αρετή. Πολλοί άλλοι επιζώντες έχουν περιγράψει πώς οι εκκλησίες τους ή άλλοι χώροι λατρείας τους απέφευγαν επειδή χώρισαν από έναν βίαιο σύντροφο.

Ορισμένοι πνευματικοί ηγέτες μπορούν να διαδραματίσουν πολύτιμο ρόλο στην υποστήριξη των θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας, αλλά ενώ κάποιοι μπορεί να είναι εξαιρετικοί ακροατές ή να εκφράζουν την ενσυναίσθησή τους, το υπόβαθρό τους συχνά δεν είναι στην ψυχική υγεία ή τη θεραπεία. Αν θεωρούν το διαζύγιο ή τον χωρισμό από έναν οικείο σύντροφο ως αμαρτία, η συμβολή τους σε μια περίπτωση ενδοοικογενειακής βίας θα ήταν προκατειλημμένη, γεγονός που θα μπορούσε να μετατραπεί ακούσια σε ενοχοποίηση των θυμάτων.

Τα μέλη της κοινότητας ΛΟΑΤΚΙ είναι ακόμη πιο πιθανό να αντιμετωπίσουν συμβουλές ντροπής όταν εγκαταλείπουν μια κακοποιητική σχέση. Η ίδια η συμβίωση υπόκειται σε μεγαλύτερο έλεγχο και κρίση λόγω των υποκείμενων προκαταλήψεων κατά του δικαιώματός τους να εκφράζονται ελεύθερα και νόμιμα. Αυτό μπορεί να τους κάνει να νιώθουν πίεση να παραμείνουν σε μια ανθυγιεινή σχέση. Αφού αγωνίστηκαν για τόσες δεκαετίες μόνο και μόνο για να αναγνωριστεί ότι έχουν νόμιμα δικαιώματα, μπορεί να αισθάνονται στιγματισμένοι να τερματίσουν μια σχέση για την οποία η κοινότητά τους αγωνίστηκε για τόσο πολύ καιρό για να αναγνωριστεί.

Σε όλο το άγχος που έχει ένα θύμα ενδοοικογενειακής κακοποίησης, ένα ΛΟΑΤΚΙ θύμα πρέπει επίσης να ανησυχεί ότι ένας χωρισμός θα το υποβιβάσει περαιτέρω στα μάτια της οικογένειας, της κοινότητας και της κοινωνίας. Σύμφωνα με το Αμερικάνικο Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων, «το 44% των λεσβιών γυναικών και το 61% των αμφιφυλόφιλων γυναικών βιώνουν βιασμό, σωματική βία ή/και παρενόχληση από κάποιο σύντροφο κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Οι αριθμοί αυτοί είναι σημαντικά υψηλότεροι από το ποσοστό βίας που βιώνουν οι ετεροφυλόφιλες γυναίκες, το οποίο είναι 35%».

Είναι ασφαλές να πούμε ότι πολλοί από αυτούς τους αριθμούς πιθανότατα είναι χαμηλότεροι από την πραγματικότητα λόγω του φόβου να αποκαλύψει κανείς τον σεξουαλικό προσανατολισμό του ειδικά για τους ομοφυλόφιλους και αμφιφυλόφιλους άνδρες, καθώς και για τα τρανς άτομα όλων των φύλων, τα οποία συχνά αντιμετωπίζουν ντροπή και διακρίσεις όταν προσπαθούν να καταγγείλουν την κακοποίηση.

Τα έγχρωμα άτομα ανέφεραν ότι ένιωθαν μεγαλύτερη πίεση να παραμείνουν λόγω του φόβου για την αστυνομία, της δυσπιστίας απέναντι στην εξουσία και των πολιτισμικών προσδοκιών για τις γυναίκες. «Για τις μαύρες γυναίκες, οι κίνδυνοι ενδοοικογενειακής βίας είναι εξαιρετικά υψηλοί. Στην πραγματικότητα, έχουν 30-50% περισσότερες πιθανότητες να βιώσουν ενδοοικογενειακή βία από ό,τι οι λευκές γυναίκες. Και, ακόμη χειρότερα, έχουν σχεδόν τριπλάσιες πιθανότητες να πεθάνουν ως αποτέλεσμα ενδοοικογενειακής βίας από ό,τι οι λευκές γυναίκες».

Οι προσδοκίες από την οικογένεια, τη θρησκεία και την κουλτούρα είναι βαθιά ριζωμένες σε όλους μας και είναι δύσκολο να ξεφύγουμε από αυτές. Η αναζήτηση στήριξης από ανθρώπους και μέρη που μας επικυρώνουν είναι απαραίτητη κατά την προσπάθεια εξόδου από μια κακοποιητική κατάσταση, καθώς η ντροπή και η απομόνωση είναι μερικοί από τους πιο συνηθισμένους λόγους που τα θύματα επιστρέφουν σε κακοποιητικές σχέσεις. Αναζητήστε ομάδες στήριξης, καθώς και θεραπευτές, φίλους και θρησκευτικές ομάδες που είναι υποστηρικτικές, ενδυναμωτικές και ενθαρρυντικές.

Πηγή:

www.psychologytoday.com/intl/blog/invisible-bruises/202203/societal-pressure-can-delay-leaving-abusive-relationship

https://enallaktikidrasi.com/

Σχέσεις - Σεξ

Μπορεί να είστε παθιασμένοι με τη δουλειά σας, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα καλό, αναφέρουν ψυχολόγοι. Το εργασιακό πάθος έχει τη θετική, αλλά και την αρνητική του πλευρά.
«Κάνε το χόμπι σου επάγγελμα και δεν θα χρειαστεί να δουλέψεις ούτε μια μέρα στη ζωή σου». Δεν ξέρω ποιος το είπε αυτό, αλλά πιστεύω ότι είτε υπήρξε εξαιρετικά τυχερός είτε δεν χρειάστηκε να δουλέψει πραγματικά ποτέ στη ζωή του.

Είμαι πιο πολύ της λογικής «αν η δουλειά ήταν ευχάριστη, θα την κάναμε τσάμπα». Ακόμα κι αν είναι ικανοποιητική, η ηθική αυτή ικανοποίηση συνοδεύεται συνήθως από ψυχολογικό κόστος.

Πιθανότατα υπάρχουν άνθρωποι που ξυπνάνε κάθε μέρα γεμάτοι ενέργεια και τρέχουν με ενθουσιασμό να ριχτούν σε παραγωγικές σκέψεις και πράξεις. Ίσως και να τους ζηλεύω.

Υπάρχει, όμως, μόνο ένας τύπος εργασιακού πάθους; Και, αν υπάρχουν παραπάνω τύποι, είναι όλοι θετικοί;

Τα εργασιακά μας πάθη
Στα παραπάνω ερωτήματα απαντά μέσα από την έρευνά του ο Taha Yasseri, αν. καθηγητής στη Σχολή Κοινωνιολογίας του University College στο Δουβλίνο, μιλώντας για δύο τύπους πάθους που σχετίζονται με την εργασία. Όπως εξηγεί, υπάρχει το «αρμονικό» εργασιακό πάθος και το «εμμονικό».

Το «αρμονικό» εργασιακό πάθος
Σε αυτή την περίπτωση, ο εργαζόμενος απολαμβάνει τη δουλειά του και έχει το… πάνω χέρι στη σχέση αυτή. «Άτομα με αρμονικό πάθος για δουλειά έχουν συχνά επιλέξει την καριέρα τους γιατί είναι κάτι που τους ενδιαφέρει και παίρνουν μεγάλη ευχαρίστηση από το πώς κερδίζουν τα προς το ζην. Το πιο σημαντικό είναι ότι η δουλειά δεν επηρεάζει ουσιαστικά άλλες πτυχές της ζωής τους».

Το «εμμονικό» εργασιακό πάθος
Ο εργαζόμενος με «εμμονικό» πάθος για δουλειά είναι ο αδύναμος κρίκος στην σχέση με την εργασία του. Οι άνθρωποι αυτοί «θεωρούν ότι το επάγγελμά τους είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωή τους. Σπάνια αποδεσμεύονται από τη δουλειά και, παρόλο που μπορεί να είναι επιτυχημένοι, η επιτυχία συχνά δεν συνοδεύεται από αίσθημα ικανοποίησης».

Πόσο πάθος (και τι είδους) έχετε με τη δουλειά σας;
Κατά τον Robert Vallerand, καθηγητή Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κεμπέκ, ο τύπος του εργασιακού μας πάθους έχει να κάνει με το κατά πόσο η εργασία μας έχει γίνει μέρος της προσωπικότητάς μας. Το «αρμονικό» πάθος επιδρά θετικά στην εργασία μας, ενώ αντιθέτως το «εμμονικό» γεννά αρνητικά συναισθήματα.

Η σημασία της προσωπικότητάς μας
Προκειμένου να μελετήσει τη σχέση μεταξύ προσωπικότητας, εργασίας και τύπου πάθους, ο Yasseri και οι συνεργάτες του ανέλυσαν δεδομένα περισσοτέρων από 800 συμμετεχόντων.

Αρχικά, εξέτασαν πέντε από τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους (ειλικρίνεια, ευσυνειδησία, εξωστρέφεια, ευχαρίστηση και νευρωτισμός).
Στη συνέχεια, εστίασαν στη στάση τους απέναντι στην εργασία τους, ζητώντας τους να συμφωνήσουν ή να διαφωνήσουν με μια σειρά δηλώσεων, όπως π.χ. «η δουλειά μου είναι σε αρμονία με άλλες δραστηριότητες στη ζωή μου».
Τέλος, χώρισαν τις επαγγελματικές δραστηριότητες σε έξι κατηγορίες: ρεαλιστικές, ερευνητικές, καλλιτεχνικές, κοινωνικές, επιχειρηματικές και συμβατικές.
«Τα ευρήματά μας υποδηλώνουν ότι τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας αλληλεπιδρούν με το εργασιακό περιβάλλον με έναν περίπλοκο τρόπο και πυροδοτούν διαφορετικούς τύπους πάθους. Ειδικότερα, τα άτομα που είναι επιρρεπή στο νευρωτισμό είναι πιθανότερο να αναπτύξουν “εμμονικό” πάθος για τη δουλειά τους, εάν εκτελούν μια επιχειρηματική δραστηριότητα. Σε γενικές γραμμές, αυτού του είδους οι δραστηριότητες βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στη δύναμη της πειθούς και δίνεται μεγάλη έμφαση στη φήμη, τη δύναμη και το status».

Πόσο πάθος (και τι είδους) έχετε με τη δουλειά σας;
Για να το κάνει πιο σαφές, ο Yasseri αναφέρει ότι ένα άτομο που συμφωνεί με δηλώσεις όπως «εκνευρίζομαι εύκολα» ή «ανησυχώ ταυτόχρονα για διαφορετικά πράγματα» είναι πιο ευάλωτο στην εργασιακή εξουθένωση εάν είναι δικηγόρος ή μεσίτης, αλλά λιγότερο πιθανό να αποκτήσει εμμονή με τη δουλειά του εάν είναι οδοντίατρος ή κοινωνικός λειτουργός.

Εντοπίζοντας το δικό μας πάθος
Το συμπέρασμα που βγαίνει από τα παραπάνω είναι ξεκάθαρο. Είναι σημαντικό για την ψυχική μας (σε πρώτη φάση) υγεία να αντιληφθούμε τι σχέση πάθους έχουμε με την εργασία μας. Αν νιώθουμε ότι έχουμε χάσει τον έλεγχο, αν δεν απολαμβάνουμε τις όποιες επιτυχίες μας, τότε ίσως ήρθε η ώρα για αλλαγή καριέρας.

Όπως λέει και ο ειδικός, μπορεί να μην είμαστε σε θέση να αλλάξουμε την προσωπικότητά μας, μπορούμε ωστόσο να αλλάξουμε δουλειά.https://www.ow.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι μοναξιά είναι να ζεις μόνος χωρίς οικογένεια ή φίλους. Η αλήθεια όμως είναι ότι η μοναξιά είναι ένα βαθύτερο πρόβλημα...
Διεθνής μελέτη «αποκαλύπτει» τη μάστιγα τη μοναξιάς στις ανεπτυγμένες χώρες

Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι μοναξιά είναι να ζεις μόνος χωρίς οικογένεια ή να μην έχεις φίλους. Η αλήθεια όμως είναι ότι η μοναξιά είναι ένα βαθύτερο πρόβλημα, που το προκαλούν οι ίδιες οι σκέψεις μας και τα αισθήματα ντροπής, ανεπάρκειας ή ατέλειας που μπορεί να έχουμε.

Οι άνθρωποι που υποφέρουν από μοναξιά, αντιμετωπίζουν μια κατάσταση που τους εξαντλεί τόσο συναισθηματικά όσο και ψυχολογικά, πολλές φορές μάλιστα, παλεύουν με την κατάθλιψη και τις αγχώδεις διαταραχές που τους κάνουν να νιώθουν ανασφαλείς και απαισιόδοξοι ως προς την ικανότητά τους να βρουν συντροφιά και να δημιουργήσουν κοινωνικούς δεσμούς. Οι αιτίες της μοναξιάς μπορεί να είναι ψυχολογικές, σωματικές ή κοινωνικές και συχνά ανάγονται στην παιδική ηλικία.

Πολλές έρευνες και μελέτες διεξάγονται εδώ και χρόνια προκειμένου οι ειδικοί να κατανοήσουν τις επιπτώσεις της μοναξιάς σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο και να βρουν τρόπους για να την αντιμετωπίσουν.

Μέσα στο πλαίσιο αυτό, μια νέα διεθνής μελέτη που έγινε σε 113 χώρες με επικεφαλής τη δρα Μέλοντι Ντινγκ από τη Σχολή Δημόσιας Υγείας και της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Σίδνεϊ στην Αυστραλία και δημοσιεύθηκε στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό BMJ (British Medical Journal), ανέλυσε στοιχεία από βάσεις δεδομένων και 57 μελέτες παρατήρησης από την περίοδο 2000-2019 και κατέληξε σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα.

Συγκεκριμένα, η έρευνα αποκάλυψε ότι οι βόρειες χώρες της Ευρώπης εμφανίζουν χαμηλότερα επίπεδα μοναξιάς σε σχέση με άλλες περιοχές. Έδειξε επίσης ότι, η μοναξιά επηρεάζει αρνητικά εκτός από την ψυχική υγεία και την σωματική.

Η έρευνα εκτιμά ακόμη ότι στους εφήβους ηλικίας 12-17 ετών, η μοναξιά κυμαίνεται από 9,2% στη Νοτιοανατολική Ασία μέχρι 14% στην Ανατολική Μεσόγειο, περίπου δηλαδή ένα στα επτά παιδιά υποφέρει από μοναξιά.

Στους ενήλικες, η έρευνα έδειξε ένα χάσμα στην Ευρώπη, καθώς η μοναξιά στις βόρειες χώρες φτάνει σε ποσοστό 2,9% στις νεαρές ηλικίες, 2,7% στους μεσήλικες και 5,2% στους ηλικιωμένους, ενώ στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, τα ποσοστά εκτινάσσονται σε 7,5%, 9,6% και 21,3% αντίστοιχα.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η πανδημία της Covid-19 επιδείνωσε το ήδη υπάρχον πρόβλημα της μοναξιάς και προέτρεψαν ώστε να αντιμετωπιστεί πλέον ως σημαντικό πρόβλημα δημόσιας υγείας, για την αντιμετώπιση του οποίου απαιτούνται συντονισμένες παρεμβάσεις και ενέργειες από την πλευρά της πολιτείας.

Η νέα αυτή μελέτη είναι η πρώτη που προσπαθεί να εκτιμήσει, πόσο εκτεταμένη είναι η μοναξιά σε παγκόσμιο επίπεδο και να κάνει συγκρίσεις. Να σημειωθεί ότι, μια πρόσφατη αμερικανική έρευνα, διαπίστωσε ότι περίπου το 1/3 του πληθυσμού των ανεπτυγμένων χωρών βιώνει περιστασιακά μοναξιά ενώ για έναν στους δώδεκα ανθρώπους, η μοναξιά είναι μόνιμη και τόσο έντονη, που μπορεί να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα υγείας.

Το 2012, η Naomi Eisenberger, καθηγήτρια από το Τμήμα Ψυχολογίας στο UCLA που ειδικεύεται στις κοινωνικές νευρογνωστικές πτυχές του συναισθήματος και της συμπεριφοράς έδειξε ότι ο ψυχολογικός πόνος ενεργοποιεί το ίδιο νευρωνικό κύκλωμα με τον σωματικό πόνο. Η ίδια έγραψε ότι, ένας δύσκολος χωρισμός ενεργοποιεί την ίδια περιοχή του εγκεφάλου με την αίσθηση καψίματος στο δέρμα. Μια πληγωμένη καρδιά είναι προφανώς ο τρόπος της φύσης να μας ειδοποιήσει ότι έχουμε αρχίσει να καιγόμαστε.

https://enallaktikidrasi.com/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.