Ιουλίου 09, 2020

Σχέσεις - Σεξ

Θελήσαμε τα λίγα, μα μέσα από αυτή μας τη θέληση, ξεπήδησαν οι μυστικοί πόθοι για τα περισσότερα, που έμειναν εκεί στοιβαγμένοι στο ασυνείδητό μας, πιστεύοντας ότι εκείνα τα πολλά, δε θα έρθουν να μας συναντήσουν ποτέ. Κι όμως, ήρθαν και μας βρήκαν χωρίς να προσπαθήσουμε πολύ.

Μας χαρίστηκαν από κάποιους άλλους, γιατί εκτίμησαν αυτά τα λίγα που ζητούσαμε. Δεν προσπαθήσαμε να τους εντυπωσιάσουμε δείχνοντας τον καλύτερο εαυτό μας ή χρησιμοποιώντας τις πιο όμορφες λέξεις μας. Απλώς ήμασταν εμείς.

Και τελικά ποιοι είμαστε, αυτοί οι ιδιαίτεροι εμείς; Άνθρωποι, που ανήσυχα ψάχνουμε να βρούμε τον εαυτό μας, μέσα στα ήσυχα βλέμματα κάποιων όμορφων συνανθρώπων μας. Άνθρωποι, που δείχνουμε απλοί, καθημερινοί και παντελώς αδιάφοροι για τους περισσότερους γύρω μας. Εκείνοι, που κατεβαίνουμε σκάλες για να φτάσουμε γρήγορα στις αποβάθρες της ζωής μας, τρέχοντας κι ασθμαίνοντας μην τυχόν και μας ξεφύγουν τα δευτερόλεπτα από το ανελέητο κυνήγι της ζωής. Εκείνοι, που φοβόμαστε μην τυχόν κι αργήσουμε λίγα λεπτά και δεν προλάβουμε γι’ άλλη μια φορά, τις τελευταίες αχτίδες του ήλιου καθώς χάνεται. Γνωρίζοντας ότι αυτή είναι η καθημερινή τελευταία του παράσταση και προορίζεται μόνο για μας.

Όλοι εκείνοι, που όταν το τρένο μας φτάνει στο τέλος της διαδρομής, μένουμε εκεί στις γωνίες, προσπαθώντας ν΄ ανιχνεύσουμε το χαμόγελο πάνω στ΄ ανέκφραστα πρόσωπα των βιαστικών συνοδοιπόρων μας. Εκείνοι, που θα πάμε κόντρα στις τάσεις της εποχής και θ’ αφήσουμε το δικό μας χαμόγελο να πλανηθεί στα χείλη μας, αβίαστα κι αυθόρμητα, έτσι χωρίς λόγο, έτσι για να τους αφήσουμε όλους να μετρήσουν με ζήλια τα ψεγάδια μας και ν΄ αναρωτηθούν τι δεν πάει καλά μαζί μας. Εκείνοι, οι γεμάτοι με πυρακτωμένα συναισθήματα, που διακαώς ζητούν να τα εκφράσουν, που δεν τ΄ αφήνουν μυστικά μέσα τους, που δεν φοβούνται μήπως εξατμιστούν όταν θ’ αναδυθούν στα χείλη. Γιατί θα τολμήσουν να τ’ αφήσουν ελεύθερα να γίνουν δραπέτες, χωρίς να τους νοιάζει αν θα τρομάξουν τους ανθρώπους γύρω τους. Μένοντας εκεί, να παρασυρθούν μαζί κι οι ίδιοι, στη δίνη της σαγηνευτικής και σαρωτικής τους δύναμης.

Είμαστε όλοι εκείνοι, που θα πιάσουμε το χέρι του διπλανού μας χωρίς να μας το ζητήσει, οδηγώντας τον πέρα από τα στενά όρια του μυαλού του, δείχνοντάς του νέες διαδρομές στους λαβύρινθους που βαδίζει. Θα προσφέρουμε λύσεις, έτσι, γιατί πάντα μας άρεσαν τα μαθηματικά, οι δοκιμές, οι επαληθεύσεις και η ικανοποίηση των λυμένων προβλημάτων. Θα επιλέξουμε να μείνουμε σιωπηλοί μέσα στο θόρυβο της άσκοπης φλυαρίας. Θα καταπιούμε τις απαντήσεις μας στην κριτική που θα μας ασκήσουν, αφήνοντάς τους να πλανηθούν ότι μας κέρδισαν, ότι μας λύγισαν.

Είμαστε οι άνθρωποι που δίνουμε και δε ζητάμε τίποτα. Δεν περιμένουμε ανταλλάγματα για τίποτα κι από κανέναν. Δε μετράμε στη ζυγαριά της ζωής μας πόσα δώσαμε και πόσα πήραμε. Γιατί για μας, αυτό το ζύγι είναι ανεκτίμητο, αφού δε μετριέται με φθηνές πρακτικές εμπορικών αποτιμήσεων. Είναι το ζύγι, που πάντα το ένα σκέλος του θα γέρνει από τη μια πλευρά κι αυτή δε θα ‘ναι η δική μας.

Κι είναι τότε στο τέλος, που γυρνάμε το έκπληκτο βλέμμα μας κι αντικρίζουμε κάποιους να μας ακολουθούν. Να στέκονται δίπλα μας. Είναι εκείνοι οι σπάνιοι, που θα εκτιμήσουν από μόνοι τους, ό, τι αφειδώς τους δόθηκε. Με εσωτερικές, χρονοβόρες, επίπονες διεργασίες, με δικές τους αξιολογήσεις και συμπεράσματα. Είναι εκείνοι οι ελάχιστοι κι ανεκτίμητοι, που θα μας δώσουν τα περισσότερα απ’ όλους. Εκείνοι, που χωρίς να το περιμένουμε, θα μετουσιώσουν τη δική μας προσφορά και θα μας τη γυρίσουν πίσω πολλαπλάσια, προσδίδοντάς της, αθόρυβη, σιωπηλή υπεραξία.

Κι αφού τους αντιληφθούμε στη ζωή μας, το μόνο που θα προσπαθήσουμε να κάνουμε είναι να τους αγγίξουμε για λίγο, φοβούμενοι μην τους τσαλακώσουμε, αλλά και με μια έντονη παρόρμηση να μείνει στα δάχτυλά μας, λίγη από τη χρυσόσκονή τους. Έστω και για ελάχιστα μετρημένα δευτερόλεπτα.

Γιατί εκείνοι δεν είναι καν σαν κι εμάς. Είναι οι εξαιρετικοί, οι διαφορετικοί, οι μεγαλειώδεις! Είναι εκείνοι, που θα εκτιμήσουν το λίγο που τους προσφέραμε και που θα βιαστούν να μας επιστρέψουν πίσω σε κόκκινες κλίμακες δικές τους, εκείνα τα πολλά, που πάντα περιμέναμε να μας συναντήσουν. Είναι εκείνοι, που θα μας κάνουν να νιώσουμε βαθιά μέσα μας, ότι η διάφανη ομορφιά τους, ίσως τελικά και να μη μας αξίζει.

Συντάκτης: Όλγα Αρβανιτά
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

https://www.pillowfights.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Η κρίση που προκάλεσε η εξάπλωση της COVID-19 και η επιβολή καραντίνας έχει φέρει αρκετές αλλαγές στην καθημερινότητα μας, με τον τρόπο σκέψης και δράσης μας να προσαρμόζεται στις νέες συνθήκες.

Ο κορονοϊός ήρθε και συντάραξε τις ζωές μας εντελώς ξαφνικά. Η ανάγκη για lockdown σε όλο τον πλανήτη δημιούργησε μία νέα κρίση, η οποία απαιτεί την προσαρμογή μας σε μία νέα πραγματικότητα. Ήδη, πραγματοποιούνται τεράστιες αλλαγές σε τομείς της καθημερινότητάς μας, όπως η υγεία, η εργασία και η εκπαίδευση.

Η ιστοσελίδα FastCompany συμβουλεύτηκε ειδικούς, προέδρους και CEO μεγάλων εταιρειών, οι οποίοι μας προειδοποιούν ότι οι μεγάλες αλλαγές που έχουν παρουσιαστεί στις ζωές μας ήρθαν να μείνουν για πάντα και είναι οι εξής:

Δουλειά από το σπίτι

Ένα από τα πρώτα πράγματα που θα αλλάξει στη ζωή μας ο κορονοϊός είναι ο τρόπος που εργαζόμαστε. "Η πανδημία έχει ως αποτέλεσμα το μεγαλύτερο πείραμα εργασίας από το σπίτι στην ανθρώπινη ιστορία. Βλέπουμε την επίδραση του διαδικτύου, οι άνθρωποι βρίσκουν τρόπους να μείνουν συνδεδεμένοι" αναφέρει ο CEO του Cloudflare.

Η δουλειά από το σπίτι, όπως αναφέρουν οι ειδικοί, ήρθε για να μείνει και πλέον αρκετές δραστηριότητες, όπως οι συναντήσεις απομακρυσμένων συνεργατών μέσω video chat, πρόκειται να συνεχιστούν και μετά την πανδημία.

Αναλυτές τονίζουν ότι αρκετοί εργοδότες μάλιστα σκέφτονται να επιτρέψουν τουλάχιστον στο 25% των εργαζομένων να δουλέψει από το σπίτι του. "Δεν νομίζω ότι θα επιστρέψουμε σύντομα σε έναν κόσμο όπου οι περισσότεροι θα δουλεύουν από τα γραφεία τους" υπογράμμισε ο CEO του Arabella Advisors.

Η ψηφιακή "μετανάστευση" επιταχύνεται

Η καραντίνα έχει φέρει την ανάγκη για περισσότερη επικοινωνία, η οποία συμβαίνει κυρίως μέσω διαδικτύου. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που έκαναν άμεση στροφή στις ψηφιακές τεχνολογίες και στις δυνατότητες που προσφέρουν.

"Κάθε μέρα οι άνθρωποι χρησιμοποιούν την τεχνολογία για να περάσουν ποιοτικό χρόνο με τους αγαπημένους τους και να κάνουν τη δουλειά τους. Άνθρωποι που είχαν να ειδωθούν χρόνια, πλέον μιλούν κάθε μέρα. Συνεχίζουν τη φυσική τους ζωή μέσω διαδικτύου" τόνισε ο Stan Chudnovsky, αντιπρόεδρος του Messenger.

Σε γενικά πλαίσια, πραγματοποιείται μία ευρύτατη ψηφιακή αλλαγή. Εταιρείες και οργανισμοί, οι οποίοι καθυστερούσαν τέτοιες διαδικασίες, πλέον τις επιταχύνουν, προκειμένου να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα.

Η εκπαίδευση γίνεται ψηφιακή

Μεγάλες αλλαγές πραγματοποιούνται και στην εκπαίδευση, η οποία βρίσκεται στα βήματα της εργασίας και πλέον αρκετές διαδικασίες γίνονται ψηφιακά. Μάλιστα, αρκετοί είναι οι ειδικοί που υποστηρίζουν ότι τα online μαθήματα δεν πρόκειται να φύγουν.

"Περιμένω ότι θα έχουμε αύξηση μαθησιακών περιβαλλόντων που περιλαμβάνουν την μάθηση σε φυσικές τάξεις, αλλά και στο διαδίκτυο" ανέφερε η CEO του McGraw-Hill. Πάντως, αρκετοί ειδικοί θεωρούν πως οι πλατφόρμες ψηφιακής μάθησης δεν θα υποκαταστήσουν τη φυσική τάξη, όμως θα υπάρξει "έκρηξη" τεχνολογιών που θα φέρνουν νέα εμπειρία στη μάθηση.

Η υγειονομική περίθαλψη καλείται να δώσει λύσεις

Ακόμη ένας κλάδος που πραγματοποιεί στροφή στην ψηφιακή εποχή είναι η υγειονομική περίθαλψη. Οι μεγάλοι ιατρικοί οργανισμοί αναζητούν ψηφιακά εργαλεία, όπως η τηλε-ιατρική, ώστε να αντιμετωπίσουν το μεγάλο φόρτο εργασίας. Έτσι, οι τεχνολογίας υγείας πρόκειται να διαδραματίζουν έναν απαραίτητο ρόλο στην επόμενη μέρα.

Η υγεία θα χρειαστεί να δώσει απαντήσεις σε παλιά προβλήματα, ώστε να παρέχει στους γιατρούς ιατρικά δεδομένα των ασθενών με ταχύτητα. "Μέσα σε 12 και 18 μήνες περιμένουμε οι κβαντικοί υπολογιστές να δίνουν λύσεις σε προβλήματα ρουτίνας" τόνισε για τον ρόλο τον υπολογιστών στο μέλλον ο πρόεδρος της IonQ.

Τα επιχειρηματικά κεφάλαια υποχωρούν

Ο Covid-19 απέδειξε ότι εταιρείες οι οποίες χρειάζονται τεράστιες χρηματοδοτήσεις και ακολουθούν στρατηγικές που απαιτούν μεγάλα ποσά μηνιαίως είναι εύθραυστες. Η κρίση φέρνει νέα πραγματικότητα στην οικονομία, με τις κερδοφόρες επιχειρήσεις να παίρνουν το πάνω χέρι.

"Η έννοια της πολύτιμης εταιρείας θα αλλάξει. Αντί για την χρηματοδότηση και το κέρδος, οι επενδυτές θα δίνουν πλέον μεγαλύτερη έμφαση στην δομή, την κουλτούρα και την ευελιξία του οργανισμού" δήλωσε ο πρόεδρος του Expensify.

Οι μεταφορές ανακάμπτουν και εξελίσσονται

Ο κορονοϊός αναμένεται να φέρει και τεράστιες αλλαγές και στον τρόπο μετακίνησης. Οι κυβερνήσεις πρόκειται να "επανασχεδιάσουν" τις πόλεις με έμφαση στον άνθρωπο και όχι στο αυτοκίνητο. Έτσι, εφαρμογές rideshare, ηλεκτρικά πατίνια και ποδήλατα θα μπουν για τα καλά στη ζωή μας.

Αλλαγές θα πραγματοποιηθούν και στον τρόπο με τον οποίο ταξιδεύουμε. Αρχικά ο κόσμος θα στραφεί ξανά στον εσωτερικό τουρισμό, ενώ θα προτιμήσει μέσα μεταφοράς με τον λιγότερο κόσμο, όπως τα τρένα.

Ο τρόπος παραγωγής αλλάζει

Η αγορά αντιμετωπίζει μία νέα πραγματικότητα στον τρόπο με τον οποίο παράγονται τα προϊόντα. Οι περισσότερες εταιρείες συνδέονται με άλλες ανά τον πλανήτη, δημιουργώντας μία "αλυσίδα" προμήθειας υλικών. Η "αλυσίδα" αυτή όμως βρίσκεται σε κίνδυνο, εξαιτίας της έλλειψης των βασικών αγαθών.

Στο μέλλον οι εταιρείες αναμένεται να αναλύουν καλύτερα τα ποσοστά των κινδύνων που αντιμετωπίζουν. Οι επιχειρήσεις πρόκειται να μοντελοποιήσουν τα διάφορα αρνητικά σενάρια, όπως και τις ενέργειες που θα χρειαστούν ώστε να δημιουργήσουν την απαιτούμενη ανθεκτικότητα για το μέλλον.

Οι νέες ιδέες βρίσκονται στο προσκήνιο

Η κρίση εξαιτίας του κορονοϊού αναμένεται να φέρει και νέες ιδέες στην αγορά. Πλέον απαραίτητο προσόν θα είναι να μπορεί κανείς να προσαρμόζεται σε καταστάσεις που αλλάζουν συνεχώς. Η επιβίωση θα έχει τη μεγαλύτερη σημασία, λένε οι ειδικοί.

Έτσι, αρκετές επιχειρήσεις θα αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν, προκειμένου να αποκτήσουν διαφορετικές πηγές εσόδων. Για παράδειγμα τα τοπικά καταστήματα ρούχων θα πρέπει να αυξήσουν την παρουσία τους στο διαδίκτυο, ώστε να διευρύνουν τις εργασίες τους και πέρα από την γειτονιά τους.

https://www.news247.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Όλοι έχουμε κάποια όνειρα και επιθυμίες -συχνά όχι άπιαστα, ούτε ιδιαίτερα τολμηρά-, όπως να αλλάξουμε δουλειά, να προτείνουμε σε αυτόν ή αυτήν που μας αρέσει να βγούμε ραντεβού, να ξεκινήσουμε τη δική μας επιχείρηση… Τι μας σταματάει συνήθως από το να τα πραγματοποιήσουμε;

Όχι η οικονομική στενότητα, όχι κάποια φυσική μας αδυναμία, ούτε καν η λογική. Το εμπόδιο ανάμεσα σε εμάς και στα όσα θέλουμε είναι κατά κανόνα η έλλειψη αυτοπεποίθησης. Η αυτοπεποίθηση που, αντίθετα με τα όσα συχνά θεωρούμε στη σύγχρονη κοινωνία, έχει να κάνει με την πίστη στον εαυτό μας και στις ικανότητές μας και όχι με τη συνεχή προσπάθεια να προωθούμε και να προβάλλουμε τον εαυτό μας και τα επιτεύγματά μας στους άλλους προκειμένου να γίνουμε αποδεκτοί.

Δείτε επίσης: Κοροναϊός - Πώς πρέπει να φοράμε και πώς να αφαιρούμε τις προστατευτικές μάσκες
Το σημαντικό είναι, λοιπόν, να έχουμε αυτογνωσία, να γνωρίζουμε ποιες είναι οι ικανότητές μας, σε τι είμαστε αρκετά καλοί και σε τι λιγότερο και, παρά τις όποιες αδυναμίες μας, να πιστεύουμε στον εαυτό μας και στο ότι θα καταφέρουμε να επιτύχουμε ένα θετικό αποτέλεσμα στα όσα προσπαθούμε. Για να θεωρήσουμε, λοιπόν, ότι έχουμε αυτοπεποίθηση, χρειάζεται να έχουμε ισχυρό το αίσθημα ότι είμαστε ικανοί να αντεπεξέλθουμε στις καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε καθημερινά.

Πώς χτίζεται η αυτοπεποίθηση

Όπως όλα τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας, έτσι και η αυτοπεποίθηση χτίζεται από την παιδική ηλικία, μέσα από την αποδοχή των γονέων και από την προτροπή τους να παίρνει το παιδί πρωτοβουλίες και να αποκτά εμπειρίες. Οι γονείς θα πρέπει να το υποστηρίζουμε συναισθηματικά και να του λέμε συχνά ότι το εμπιστευόμαστε, ότι είναι ικανό και έχει πολλά θετικά στοιχεία. Επίσης, χρειάζεται να εστιάζουμε στα προτερήματα του παιδιού μας, να προσπαθούμε να τα αναπτύσσουμε και να εξισορροπούμε τα μειονεκτήματά του. Ακόμη, είναι σημαντικό να επιβραβεύουμε το παιδί όταν τα καταφέρνει, αλλά κυρίως να συζητάμε μαζί του τη σημασία της προσπάθειας, είτε το αποτέλεσμα είναι τελικά θετικό είτε αρνητικό. Αυτό που πρέπει να μάθουν τα παιδιά είναι ότι αν προσπαθήσουμε, έχουμε μία πιθανότητα να πετύχουμε, ακόμα και αν αυτή είναι μικρή˙ διαφορετικά, αν μείνουμε άπραγοι, δεν έχουμε καμία.

Συχνά, όμως, οι γονείς κάνουμε ένα μεγάλο λάθος: Χάνουμε το μέτρο και προσπαθούμε να υπερενισχύσουμε την αυτοεκτίμηση των παιδιών, θεωρώντας ότι έτσι θα τα κάνουμε πιο δυνατά και με μεγαλύτερη πίστη στον εαυτό τους.

Πολλές φορές τα αφήνουμε να κερδίζουν στα παιχνίδια (ενώ τα παιδιά είναι απαραίτητο να μάθουν ότι υπάρχουν κανόνες, ακόμα και αν τα βοηθήσουμε λίγο), τα εμπιστευόμαστε σε υπερβολικό βαθμό, τα ενθαρρύνουμε περισσότερο από όσο πρέπει, τους κάνουμε συνέχεια κομπλιμέντα και τους λέμε πόσο αξίζουν.

Αυτό μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ και να καταλήξουν τα παιδιά μας να αισθάνονται τόσο έντονο το βάρος τού να αποδείξουν την αξία τους και να καταφέρουν αυτό που οι άλλοι θεωρούν ότι αξίζουν, που τελικά να πιέζονται πολύ και η αυτοεκτίμησή τους να είναι χαμηλή. Το απαραίτητο για άλλη μία φορά είναι το μέτρο. Να τονίζουμε δηλαδή τα θετικά, αλλά να μην υπερβάλλουμε, και να διορθώνουμε χωρίς να υποδεικνύουμε, αλλά με έμμεσο τρόπο.

Αν, για παράδειγμα, ένα παιδί κάνει λάθος σε μία λέξη και θέλουμε να το διορθώσουμε, δεν πρέπει να του πούμε «Έκανες λάθος», αλλά να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη σωστά σε μία πρόταση με την πρώτη ευκαιρία.

Πώς αποκτούμε αυτοπεποίθηση στην ενήλικη ζωή

Αν, όπως συμβαίνει συχνά, δεν έχουμε καταφέρει να χτίσουμε την αυτοπεποίθησή μας κατά την παιδική μας ηλικία, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να το πετύχουμε στην ενήλικη ζωή μας.

Ας δούμε πώς:

Παίρνουμε δύναμη από το παρελθόν

Τα όσα έχουμε καταφέρει μέχρι σήμερα, όλα όσα κάνουμε καλά και αποτελεσματικά, μπορούν να αποτελέσουν την πηγή της αυτοπεποίθησής μας. Αν δεν μπορούμε μόνοι μας να εστιάσουμε στα προτερήματά μας και στα επιτεύγματά μας, μπορούμε να απευθυνθούμε στους γύρω μας ή να ζητήσουμε τη βοήθεια των ανθρώπων που μας ξέρουν και μας αγαπάνε, προκειμένου να μας θυμίσουν όλα όσα ξεχνάμε ή δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε. Άλλωστε, την αυτοπεποίθηση τη χτίζουμε μέσα από τα δικά μας μάτια, αλλά και από τις συμπεριφορές που διακρίνουμε στους άλλους.

Τολμάμε

Η αυτοπεποίθηση χτίζεται όταν τολμάμε και τα καταφέρνουμε. Γι’ αυτό, θέτουμε στόχους. Στην αρχή δοκιμάζουμε οργανωμένα και σταδιακά να επιτύχουμε απλούς στόχους, έτσι ώστε να αποκτήσουμε αυτοπεποίθηση ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε, και συνεχίζουμε με πιο δύσκολους.

Εστιάζουμε σε αυτά που είμαστε καλοί

Ο καλύτερος τρόπος για να κατακτήσουμε την αυτοπεποίθηση είναι να εστιάσουμε στις ικανότητές μας και να τις «δουλέψουμε». Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι νιώθουμε πιο εύκολα αυτοπεποίθηση όταν κάνουμε κάτι στο οποίο είμαστε καλοί. Ας βρούμε, λοιπόν, αυτά στα οποία τα πάμε καλά και ας συνεχίσουμε να τα κάνουμε χρησιμοποιώντας και βελτιώνοντας τις ικανότητές μας. Ας αφήσουμε αυτά στα οποία δεν είμαστε τόσο καλοί στους άλλους, εκτός και αν είναι απαραίτητο να τα κάνουμε.

Ποντάρουμε στην αυθεντικότητα

Η πραγματική αυτοπεποίθηση πηγάζει από την αυτογνωσία. Και σε αυτήν συμπεριλαμβάνονται και τα ελαττώματά μας. Πρέπει να δεχτούμε ότι δεν είμαστε καλοί σε όλα, άλλωστε είναι κάτι που συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους. Αυτό μπορούμε να το δείξουμε και να το αποκαλύψουμε στους άλλους. Να φανερώσουμε ποιοι είμαστε πραγματικά. Αν είμαστε αυθεντικοί, δεν θα έχουμε το άγχος ότι μπορεί να μας ανακαλύψουν και να σταματήσουν να μας εκτιμούν, σαν να ήμασταν απατεώνες.

Σταματάμε να μειώνουμε συνέχεια τον εαυτό μας

Η αυτοπεποίθηση δεν ενέχει την έννοια της συνεχούς απολογητικότητας. Το να μειώνουμε τις δικές μας ικανότητες ή/και να δίνουμε τα εύσημα συνέχεια στους άλλους είναι μία λανθασμένη πρακτική που πολλές φορές πολλοί ακολουθούμε. Πρέπει να μάθουμε να δεχόμαστε τα κομπλιμέντα, την αναγνώριση και τις καλές κουβέντες από τους άλλους. Θα μας βοηθήσει να ενισχύσουμε την καλή εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας. Άλλωστε, όταν έχουμε αυτοπεποίθηση, μπορούμε και είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε τον έπαινο χωρίς ενοχές.

Νιώθουμε τον φόβο και προχωράμε με την απόφασή μας

Δεν είναι δυνατόν να μη νιώθουμε καθόλου φόβο όταν προσπαθούμε να κάνουμε κάτι καινούργιο, δύσκολο ή ριψοκίνδυνο˙ αυτό που πρέπει να προσπαθήσουμε είναι να τον δαμάσουμε και να προχωρήσουμε σε αυτό που θέλουμε.

Δεχόμαστε την κριτική

Οι άνθρωποι με αυτοπεποίθηση δέχονται την κριτική των άλλων χωρίς να νευριάζουν, να παρεξηγούνται ή να καταρρέουν. Αν μπορούμε να δεχτούμε την κριτική για τις πράξεις ή τις αποφάσεις μας, είμαστε σε θέση να πάρουμε ρίσκα, γιατί δεν φοβόμαστε πια τόσο το να κάνουμε λάθη και το να ρισκάρουμε είναι ο καλύτερος-ασφαλέστερος δρόμος για την επιτυχία. Έχουμε πολλές φορές ακούσει ότι ό,τι δεν μας σκοτώνει μας κάνει δυνατότερους, ε, λοιπόν, μας γεμίζει και με αυτοπεποίθηση.

Κάνουμε αυτό που θέλουμε

Το πιο αγχωτικό πράγμα είναι να προσπαθούμε να προσαρμόζουμε τη συμπεριφορά μας σε αυτό που θέλει η κοινωνία, οι γύρω μας, η οικογένειά μας. Μπορούμε να κάνουμε θαύματα με την αυτοπεποίθησή μας αν απλώς πούμε ότι θα κάνουμε αυτό που θέλουμε εμείς χωρίς να μας νοιάζει για το τι λένε οι άλλοι. Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους. Η πιο απελευθερωτική απόφαση που μπορούμε να πάρουμε στη ζωή μας είναι να κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε και μας αρέσει χωρίς να λάβουμε υπόψη μας τα στερεότυπα ή αυτό που πιστεύουν ή κάνουν οι άλλοι.

Και αν μας έμαθαν ότι δεν μπορούμε;

Ίσως έχουμε ακούσει ή διαβάσει την ιστορία του αλυσοδεμένου ελέφαντα του Χόρχε Μπουκάι, ενός πολυγραφότατου γιατρού και ψυχοθεραπευτή από την Αργεντινή, που μιλάει για έναν μεγάλο και δυνατό ελέφαντα που τον έδεναν κάθε βράδυ στο τσίρκο σε ένα μικρό πασσαλάκι και αυτός πίστευε ότι δεν μπορεί να φύγει (ούτε προσπαθούσε να σπάσει τα δεσμά του).

Γιατί; Επειδή τον έδεναν εκεί από όταν ήταν μικρός, δεν μπορούσε να φύγει και μεγάλωσε πιστεύοντας ότι έτσι είναι τα πράγματα. Τι θέλει να πει αυτή η ιστορία; Ότι επειδή κάποτε μας είπαν ότι δεν μπορούμε και το πιστέψαμε, αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να συνεχίσουμε να σκεφτόμαστε έτσι.

Χρειάζεται να βρούμε μία ισορροπία ανάμεσα σε αυτά που μας είπαν οι γονείς μας και οι άλλοι για εμάς και στα όσα εμείς θέλουμε να πιστέψουμε για τον εαυτό μας και την αξία του. Χρειάζεται, δηλαδή, να συμβιβάσουμε τις δύο εικόνες και να απαλύνουμε τη σύγκρουση.

https://www.vita.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Φυγή, σύμφωνα με την ετυμολογία της λέξης, σημαίνει απομάκρυνση από κάποιο μέρος , αποφυγή μιας δυσάρεστης κατάστασης, σημαίνει όμως κι ανεύρεση μιας νέας ασφαλούς θέσης, ενός καταφυγίου. Πέραν όμως των σημασιών της λέξης, η φυγή ορίζεται ως ένα καθολικό κι απόλυτα διαχρονικά πανανθρώπινο φαινόμενο, που εκδηλώνεται άλλες φορές ως ανάγκη κι άλλες ως επιθυμία. Η εκπλήρωσή της ή η μη εκπλήρωσή της, αποτελούν διλήμματα κι αναστολές που την καθιστούν ένα ζήτημα πολύπλευρο κι όχι απλά μια ανθρώπινη κατάσταση.

Ποιος από εμάς δε θέλησε κάποια στιγμή να φύγει από κάτι; Από μια εμπειρία δεσμών εκδηλωμένη μέσω εξαντλητικών, τελειωμένων ή ακόμα και κοντά στο τέλος σχέσεων, μέσω συνηθειών που αποτελούν πια βαρίδι στην κατά τ’ άλλα όμορφη, βατή, καθημερινότητά μας.

Ποιος από εμάς δε θέλησε να’ αλλάξει ίσως κάποια στιγμή τρόπο ζωής, ή ακόμα και τον τρόπο σκέψης του ώστε να καταφέρει να νιώσει ελεύθερος από οτιδήποτε μπορεί να θεωρηθεί ανασταλτικός παράγοντας για την εξέλιξή του. Από καθετί που μας κρατάει δέσμιους και μας δημιουργεί το αίσθημα του εγκλωβισμού, καταλήγοντας εν τέλει να περιορίζει τους ορίζοντες του προσωπικού, μα πολύτιμου μικρόκοσμού μας.

Γι’ όλα αυτά λοιπόν η φυγή είναι μια πολυσύνθετη ανθρώπινη κατάσταση που ο προσδιορισμός της διεγείρει πολλά και διαφορετικά ερωτήματα κι ερωτηματικά.

Ποιος θέλει να φύγει; Από πού θέλει να φύγει; Για ποιους λόγους; Με ποιες αφορμές; Χρειάζεται όντως αφορμή όταν κάποιος θέλει να φύγει; Κι αφού φύγει πού θα πάει; Έχει κάπου να πάει; Η φυγή είναι ηθελημένη ή αναγκαστική; Φεύγει ο αδύναμος ή ο πιο δυνατός; Και πώς νιώθει για όσα αφήνει; Και τι πιστεύει ότι θα βρει; Τι ακριβώς ψάχνει; Κι αν θελήσει να επιστρέψει; Είναι τελικά η φυγή λύση; Προσφέρει την πολυπόθητη λύτρωση;

Τέτοιου είδους ερωτήματα συναντάμε όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με τη φυγή. Μικρά, φαινομενικά απλά, μα στην ουσία συγκλονιστικά όταν απαντώνται. Κι είναι συγκλονιστικά διότι κάθε απάντηση που δίνεται μας φέρει αντιμέτωπους με τον εαυτό μας και μας κάνει να δούμε την αλήθεια μας που συχνά φορτώνουμε στα εύκολα θύματα, στους σημαντικούς μας άλλους. Αυτό το προκαλεί η δική μας ανασφάλεια, ο δικός μας φόβος, ο φόβος που γέννα η αβεβαιότητα για το καινούριο κι άγνωστο που ξετυλίγεται μπροστά μας.

Τοποθετούμε λοιπόν βολικά το βάρος της ευθύνης σε άλλα πρόσωπα, στα πιο κοντινά μας, διότι εμείς φοβόμαστε ν’ ακολουθήσουμε τη λογική, το ένστικτο, την καρδιά μας που μας υποδεικνύουν την ανάγκη εγκατάλειψης μιας νοσηρής κατάστασης. Μέχρι τη στιγμή που κάτι συμβαίνει, μια συζήτηση με το σύντροφό μας που κατέληξε να είναι άγονη για ακόμα μια φορά κι ο φόβος γι’ αλλαγή νικάται. Εκείνη την ώρα αναλαμβάνουμε την ευθύνη μας και τότε φεύγουμε. Συνήθως με πληγωμένο εγωισμό, πληγωμένα συναισθήματα μα με ψηλά το κεφάλι κι αλώβητη αξιοπρέπεια.

Φεύγουμε και νιώθουμε πια περήφανοι που το τολμήσαμε. Κι ας φοβόμαστε για όσα θα έρθουν. Θέτουμε τους φόβους μας σε σιγή, δεν έχουν άλλωστε φανεί ακόμα. Και υπάρχει και πιθανότητα να μη φανούν ποτέ. Αν λοιπόν εμφανιστούν, τότε μόνο θα σκεφτούμε τους τρόπους διαχείρισής τους. Αυτό χρειάζεται να σκεφτόμαστε για να μας ενδυναμώσουμε, για να τα καταφέρουμε, για να γίνει αυτή η φορά, η τελευταία κι όχι ακόμα μία.

Φεύγουμε λοιπόν, όλοι εμείς που έχουμε την ανάγκη ν’ αλλάξουμε κάτι στη ζωή μας, που έχουμε την επιθυμία να προχωρήσουμε ένα βήμα πιο πέρα κι ας φαντάζει τρομακτικό. Και ναι, η επιλογή αυτή, όταν είναι συνειδητή κι αιτιολογημένη είναι σίγουρα γενναία. Χρειάζεται θάρρος για να αντέξουμε ν’ παλέψουμε με τον εαυτό μας, να τον βάλουμε απέναντί μας, να τον κρίνουμε και να τον συγχωρέσουμε ταυτόχρονα για όσα μας έχει προκαλέσει μέχρι τώρα.

Εκείνος ο μοναδικός μας σύμμαχος, κάποιες στιγμές κι αυτός, μας εγκαταλείπει. Τι τραγική ειρωνεία. Η επίγνωση όμως αυτής της εγκατάλειψης όπως και του επαναπροσδιορισμού μας είναι οδυνηρή μα χρήσιμη. Μόνο που αυτή τη φορά είναι κι όμορφη είναι και θετική καθώς δηλώνει θάρρος, τόλμη, απελευθέρωση από τον ίδιο μας τον εαυτό. Συμβολίζει την παραδοχή, την αποδοχή, μιας δυσάρεστης κατάστασης και παράλληλα την επιθυμία αλλαγής, αποφυγής της. Η φυγή πάντα μα πάντα επιφέρει αλλαγή η οποία συχνά οδηγεί και στη βελτίωση πρώτα πρώτα του πώς εμείς οι ίδιοι νιώθουμε. Γι’ αυτό χρειάζεται να φεύγουμε.

Χρειάζεται να μπορούμε να παίρνουμε απόφαση μαζί κι ευθύνη. Να φεύγουμε από καθετί που δε μας κάνει ευτυχισμένους ακόμα κι αν το κόστος της απουσίας του είναι μεγαλύτερο απ’ αυτό της παρουσίας του. Να μπορούμε να παίρνουμε αποφάσεις, να είμαστε γενναίοι. Άλλωστε, όπως λέει κι ένα τραγούδι «όλα είναι δρόμος».

Συντάκτης: Κωνσταντίνα Ραυτοπούλου
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

https://www.pillowfights.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Τι απέγινε η ευγνωμοσύνη; Χάθηκε μαζί με την ευγένεια
Μαρία Πράπα 

Ξυπνώ και βγαίνω έξω ν’ αντιμετωπίσω τη μέρα. Συναναστρέφομαι ανθρώπους γνωστούς και άγνωστους νιώθοντας πάντα την ίδια έλλειψη, αυτή της ευγνωμοσύνης. Λείπει η ευγνωμοσύνη. Τη χάσαμε. Φταίει η μόνιμα αναμμένη οθόνη του κινητού που έχει γίνει η προέκταση του χεριού μας ή η σκληρή καθημερινότητα της πόλης; Η δεινή οικονομική κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει ή η γενικότερη απογοήτευση εξαιτίας της κοινωνικοπολιτικής κρίσης;

Μπορεί να θεωρηθώ γραφική αλλά πιστεύω ακόμα στην ύπαρξη μιας κρυφής πηγής απ’ όπου θα έπρεπε να αντλούμε κάθε μέρα ευγνωμοσύνη ακόμα και για τα ασήμαντα μικρά καλά που η ζωή μας προσφέρει. Γι’ αυτά που προσπερνάμε. Η ευγνωμοσύνη είναι η μνήμη της καρδιάς, μιας και ξέρει πώς να ευχαριστεί όποιον κρατάει καλά φυλαγμένη μέσα του τη θύμηση του καλού που κάποτε έλαβε. Πόσοι από εμάς γνωρίζουμε ανθρώπους ευγνώμονες; Και πόσοι από εμάς γνωρίζουμε ανθρώπους ευγενικούς; Αυτούς που με χάρη ψιθυρίζουν “ευχαριστώ” στον άγνωστο που τους δείχνει το δρόμο, τους ανοίγει την πόρτα, τους παραχωρεί τη θέση του; Είναι το ευχαριστώ που γεννά απρόσμενα μες στην ανωνυμία της πόλης την ανάγκη για ανταπόδοση, γλυκαίνει την ατμόσφαιρα, απαλύνει τη δύσκολη καθημερινότητα.

Ο πληθυντικός ευγενείας ως δείγμα σεβασμού και ηθικής συμπεριφοράς μιας άλλης εποχής που δεν παραπέμπει υποχρεωτικά στους διδαχθείς καλούς τρόπους ή στο savoir faire, αλλά στο αυτοφυές φέρεσθαι. Εκείνο που υποδηλώνει άνθρωπο καλοαναθρεμμένο, απαλλαγμένο από περιττούς εγωισμούς και ωφελιμισμούς, χωρίς βεβαίως αυτό να σημαίνει ότι θυματοποιείται.

Τουναντίον, αυτοί οι μαλακοί άνθρωποι, οι χωρίς καχυποψία, χωρίς έπαρση, χωρίς επιθετική ειρωνία που άλλοτε λοιδορεί κι άλλοτε πληγώνει, χωρίς γωνίες που κόβουν, έχουν ορίσει τον δικό τους αξιακό κώδικα σύμφωνα με τον οποίο ενεργούν αθόρυβα και πάντα γενναιόδωρα περιφρονώντας έξυπνα το εξοντωτικό παιχνίδι της άλλης πλευράς των ετοιμοπόλεμων φουριόζικων αρπακτικών που δράττονται της ευκαιρίας να διαφωνήσουν διεκδικώντας το έπαθλο του νικητή στο τέλος του καβγά.

Που να ’ξεραν όμως ότι δεν είναι νικητές αλλά πρωταγωνιστές στο χαμένο παιχνίδι της ανθρωπιάς; Το “είναι” των ανθρώπων δεν είναι ούτε συμπαγές ούτε ομοιόμορφο. Συνυπάρχουν στοιχεία ετερόκλητα. Όμορφα, άσχημα, ευγενικά, αχάριστα, αυταρχικά. Εμείς λοιπόν, απλώνουμε το χέρι και διαλέγουμε ανθρώπους αυθεντικούς. Όμορφους εσωτερικά και εξωτερικά. Αυτούς που έχουν τον τρόπο να ομορφαίνουν τον κόσμο, να μας αλλάζουν την ψυχολογία αγκαλιάζοντας τους προβληματισμούς μας.

Αυτούς που χαϊδεύουν τα αυτιά μας καθώς χειρίζονται τις λέξεις με λεπτότητα, που φορούν το πιο πλατύ τους χαμόγελο, που μοιράζουν ευχές, καλοσύνη και ανταπόδοση. Τους φωτεινούς ανθρώπους διαλέγουμε γιατί το φως τους είναι μεταδοτικό κι εμείς έχουμε ανάγκη λίγη από τη λάμψη τους.Συγγραφέας Μαρία Πράπα

Τελειόφοιτος Ιατρικής του Πανεπιστημίου της Ρώμης, ‘’La Sapienza’’. Ένα δωμάτιο όμοιο μ’ εκείνα της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Δερματόδετα βιβλία παντού, να χάνεσαι ανάμεσα σε κιτρινισμένες σελίδες και τίτλους. Και μια γραφομηχανή. Παιδική φαντασίωση που είχε ως αβίαστη συνέπεια να μεγαλώσω αγαπώντας τη γραφή. Εκείνη που μου δίνει την ελευθερία να ταξιδεύω μέσα στις ζωές των άλλων αφηγούμενη ιστορίες αληθινές, φανταστικές, νοσταλγικές…

https://enallaktikidrasi.com/

Σχέσεις - Σεξ

Πέντε πράγματα που πρέπει να κάνουν 
Οι περισσότερες σχέσεις κατά τη διάρκεια της καραντίνας δοκιμάζονται, άλλες βελτιώνονται και άλλες καταστρέφονται. Για να μην φτάσετε στο σημείο να καταστρέψετε τη δική σας σχέση φροντίστε να τηρήσετε τα παρακάτω 5 tips.

1. Αφιέρωσε χρόνο στον εαυτό σου: Αυτό σημαίνει πως πρέπει να περνάς κάποιες ώρες μόνη σου σε κάποιο άλλο δωμάτιο χωριστά από τον σύντροφό σου για να μην είστε όλη τη μέρα μαζί και να κρατιέται ζωντανή η σχέση. Επιπλέον μπορείς να εκμεταλλευτείς αυτόν τον χρόνο για να κάνεις τα beaute σου και να νιώθεις πιο όμορφη.

2. Δημιουργήστε ένα κοινό πρόγραμμα: Καθίστε μαζί με τον σύντροφό σου και βγάλτε ένα πρόγραμμα για όλες τις δουλειές που πρέπει να γίνονται αλλά και για το πώς θα δουλεύετε καλύτερα όταν είστε και οι δύο στον ίδιο χώρο. Ίσως χρειαστεί να προσαρμόσετε κάποιο άλλο δωμάτιο με τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργήσετε ένα δεύτερο γραφείο.

3. Πάρτε φρέσκο αέρα: Ανοίξτε τα παράθυρα του σπιτιού καθημερινά και πηγαίνετε μια βόλτα στη γειτονιά για να αθληθείτε και να πάρετε καθαρό φρέσκο αέρα. Αμέσως μετά η ένταση της μέρας θα φύγει και θα νιώθετε πολύ πιο όμορφα. Μην ξεχνάς πως ο εγκλεισμός εντείνει τα νεύρα μας και χαλάει την ψυχική μας ηρεμία. Γι’ αυτό προσπάθησε να έχεις μια πιο φυσιολογική καθημερινότητα.

4. Επικοινώνησε καθημερινά με τον έξω κόσμο: Μίλα στο τηλέφωνο με την οικογένειά σου, κάνε βιντεοκλήσεις με τους φίλους σου και γενικά όσο μπορείς με τον περίγυρό σου. Δεν θα κάνει μόνο καλό στην ψυχολογία σου αλλά θα σε βοηθήσει να έχεις μερικά επιπλέον θέματα να συζητήσεις με τον καλό σου.

https://www.govastileto.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Ταμπέλες, κουτάκια, επιγραφές, κατηγορίες και τίτλοι. Όλ’ αυτά με μία πρόχειρη σκέψη σε παραπέμπουν σε καταστήματα, δρόμους ή καταλόγους, μα όχι σε ανθρώπινες σχέσεις. Γιατί λοιπόν, δεν καταλαβαίνουμε πως βάζοντας τα πάντα σε κατηγορίες και κουτάκια στριμωγμένα τα τσαλακώνουμε και τα χαλάμε; Και τι είναι οι άνθρωποι κι οι σχέσεις; Αντικείμενα και χρυσαφικά να τα κλειδώσουμε σ’ ένα συρτάρι για να’ μαστε σίγουροι ότι δε θα μας τα κλέψουν ή δε θα χαθούν; Ή φαγητά; Να τους δώσουμε μία ονομασία για να ξέρουμε τι ακριβώς τρώμε;

Πρέπει κάποια στιγμή ν’ αποδεχθούμε πως σε ορισμένα πράγματα δε χωράει εξήγηση γιατί είναι μοναδικά και βάζοντας ταμπελίτσες χαλάμε τη μαγεία και την αυθεντικότητά τους. Μεγαλώσαμε και λανθασμένα θεωρήσαμε πως οι τίτλοι ξεκαθαρίζουν το τοπία κι εξασφαλίζουν την ψυχολογική μα και συναισθηματική μας ασφάλεια. Σχέση άρα δέσμευση, αισθήματα κι αποκλειστικότητα. Όχι δεσμεύσεις άρα όχι δέσιμο, όχι αισθήματα και κάτι προσωρινό. Μπορεί όμως μία τέτοιου είδους περιγραφή να ορίσει τα συναισθήματά μας και να γαλουχήσει τα ένστικτά μας;

Πόσες φορές έχουμε ονομάσει ακατάλληλο έναν άνθρωπο και μετά από λίγο πέσαμε με τα μούτρα στο απαγορευμένο που εμείς οι ίδιοι ορίσαμε σαν απαγορευμένο; Πού ήταν η ταμπέλα τότε να μας προστατέψει και να μην τον ερωτευτούμε; Και τελικά τι πάει να πει σύντροφος, κολλητός, φίλος, γνωστός, άγνωστος, συγγενείς, κατάλληλος ή ακατάλληλος; Όλ’ αυτά είναι απλές λέξεις που ο ανθρώπινος νους επινόησε για να κατηγοριοποιεί τους ανθρώπους. Οι λέξεις όμως δεν μπορούν να εμποδίσουν κάποιον ν’ αγαπήσει ή να προδώσει, ούτε μπορούν να κρατήσουν πίσω κάποιον που έχει αποφασίσει να φύγει.

Και χαλάμε τη μαγεία χρησιμοποιώντας λέξεις κι ορισμούς χιλιοειπωμένους που δεν ταιριάζουν στους ανθρώπους νομίζοντας έτσι πως θα καλύψουμε τις ανασφάλειές μας και θα τους δέσουμε δίπλα μας. Φοράμε ταμπέλες ξεθωριασμένες που έχουμε φορέσει και σ’ άλλους απλά και μόνο για να νιώσουμε ασφαλείς και να ξορκίσουμε τους φόβους και τη μοναξιά μας.

Ο καθένας μας όμως είναι κι αξίζει να νιώθει μοναδικός όπως και κάθε σχέση είναι μοναδική και διαφορετική και χρειάζεται ουσία κι όχι ταμπέλες για να κρατήσει. Δεν είναι σαν τις ντουλάπες μας, να διπλώσουμε τα συναισθήματα μας και να΄ναι όλα τακτοποιημένα περιμένοντας εμάς να τα διαλέξουμε. Μιλάμε γι’ ανθρώπους, που είναι στη φύση τους να είναι απρόβλεπτοι κι άτακτοι κι οδηγούνται από τα ένστικτα και τα πάθη. Δε χαλιναγωγούνται από σκουριασμένες αλυσίδες και πινακίδες απαγόρευσης.

Ακόμη και στους δρόμους να κοιτάξεις, οι περισσότερες πινακίδες είναι λερωμένες κι άχρηστες κι αυτό γιατί όλοι ακολουθούμε τον δρόμο της καρδιάς, εκείνη μας οδηγεί. Η καρδιά μας μιλά τη δική της γλώσσα και δεν ξέρει ανάγνωση για να μπορεί να διαβάζει ταμπέλες και επιγραφές. Τα καλύτερα και τα πιο έντονα συναισθήματα που νιώσαμε ήταν τα ξεχωριστά, τα μοναδικά, αυτά που οι λέξεις ήταν φτωχές για να τα περιγράψουν.

Όλα τα υπόλοιπα είναι ψυχαναγκασμοί που κρατούν στη ζωή τα στερεότυπα και την κανονικότητα, όλοι μας ψάχνουμε μικρές χαραμάδες για να δραπετεύσουμε γιατί καμία ευτυχία δεν άνθησε από μέσα τους.
Εάν κάτι είναι αληθινό και σε γεμίζει, αρκεί. Δεν έχει ανάγκη ούτε επιβεβαιώσεις ούτε ταμπέλες. Πατάς το γκάζι, το ζεις κι όπου βγει. Δε χρειάζεται να φρενάρεις και να υπεραναλύεις τις καταστάσεις και τα αισθήματα.

Συντάκτης: Νατάσα Π.
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

https://www.pillowfights.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Φαντάσου τη ζωή σαν ένα ταξίδι. Ένα μακρινό ταξίδι με πλοίο. Ένα ταξίδι που επιβιβάζεσαι στην αφετηρία του κι αποβιβάζεσαι στο τέρμα του. Ένα ταξίδι με προορισμό άγνωστο, που πρέπει όμως να κάνεις. Που γεννήθηκες για να κάνεις. Ξεκινάς χωρίς να ξέρεις τι θα συναντήσεις ή πόσο θα διαρκέσει. Πού θα τελειώσει. Κι εύχεσαι να έχεις ένα καλό ταξίδι μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου.

Ένα ταξίδι, λοιπόν η ζωή. Το πατρικό σου σπίτι, το λιμάνι που επιβιβάζεσαι στο πλοίο σου. Η οικογένειά σου οι πρώτοι σου συνεπιβάτες. Και το ταξίδι ξεκινάει. Κι είναι αυτό το λιμάνι που όσα κι αν συναντήσεις στην πορεία, αυτό θα είναι που θα σε ορίσει. Τόσο γνώριμο και οικείο. Η ασφάλεια που νιώθεις. Και μήπως αυτό δεν είναι η οικογένεια; Το σπίτι που γεννήθηκες και μεγαλώνεις; Οι άνθρωποι που θα σε εφοδιάσουν με όλα εκείνα τα απαραίτητα για το ξεκίνημα του ταξιδιού. Το λιμάνι εκείνο που, για όπου κι αν ξεκινήσεις, όσο μακριά κι αν φτάσεις, πάντοτε θα είναι ο τόπος που θα μπορείς να επιστρέψεις. Που πάντα θα είναι το απάγκιό σου. Το σπίτι σου.

Το ταξίδι σου πλέον έχει ξεκινήσει. Ο καιρός πρίμος. Και κάπου εκεί στον ορίζοντα, διακρίνεις το επόμενο λιμάνι. Το πρώτο που το πλοίο της ζωής θα αγκυροβολήσει. Στο λιμάνι αυτό θα συναντήσεις τη φιλία. Στο λιμάνι αυτό θα επιβιβαστούν πολλοί νέοι επιβάτες. Οι φίλοι που θα συναντήσεις στη ζωή σου.

Θα είναι λίγοι; Θα είναι πολλοί ή περισσότεροι; Αυτό δεν μπορείς να το ξέρεις. Αυτό θα το δείξει η πορεία του ταξιδιού. Γιατί οι φίλοι θα φανούν στις φουρτούνες. Θα μείνουν στο πλοίο μέχρι το πέρας του ταξιδιού. Κάποιοι, μην μπορώντας ν’ αντέξουν στα σκαμπανεβάσματα και στα κύματα, θα περιμένουν το επόμενο αγκυροβόλι για να αποβιβαστούν από το πλοίο. Μην τους θυμώσεις. Απλά δεν άντεξαν. Εσύ κράτα αυτούς που έμειναν. Αυτούς που στη φουρτούνα έμειναν εκεί και σου κράτησαν το χέρι μέχρι να ξαναφτιάξει ο καιρός. Αυτοί είναι οι φίλοι σου.

Καθώς το πλοίο συνεχίζει τη ρώτα του, κάπου εκεί στο βάθος βρίσκεται ένα άλλο λιμανάκι. Ένα λιμάνι αχαρτογράφητο, που όμως έχει μια μοναδική ομορφιά. Μια ομορφιά τόσο μαγευτική που δεν μπορείς να μη σταματήσεις για να τη γνωρίσεις. Να την εξερευνήσεις.

Το λιμάνι αυτό είναι ο έρωτας.

Στο πλοίο θα ανέβει ένας μονάχα επιβάτης. Αυτός ο ένας που μπορεί να γίνει ο ξεχωριστός συνταξιδιώτης στο ταξίδι της ζωής. Που μέρες ολάκερες και νύχτες αξημέρωτες θα χαζεύετε από το φινιστρίνι το ταξίδι. Μέχρι το τέλος; Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Αν ανέβηκε για να παραμείνει ως το τέλος, το ταξίδι δε θα είναι ίδιο με αυτό που ξεκίνησες. Αν πάλι όχι, το λιμάνι αυτό θα μείνει για πάντα χαραγμένο στη μνήμη σου και στην καρδιά σου. Και πάντα θα το θυμάσαι με νοσταλγία.

‘Ενα ταξίδι η ζωή. ‘Ενα ταξίδι με πλοίο. Ένα ταξίδι με πολλά ενδιάμεσα λιμάνια, μέχρι να φτάσεις στον τελικό προορισμό. Με πολλούς συνταξιδιώτες που θα επιβιβαστούν και θ’ αποβιβαστούν στην πορεία. Κάθε λιμάνι και μια εμπειρία. Μια εμπειρία που θα σε κάνει αυτόν που θα είσαι όταν τελικά φτάσεις στον προορισμό σου. Και τελικά το κάθε λιμάνι ήταν όμορφο. Και το επόμενο ομορφότερο. Και το ταξίδι συνεχίζεται…

Συντάκτης: Δημήτρης Ευσταθιάδης
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

https://www.pillowfights.gr/

Σχέσεις - Σεξ

 

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν πως το να ερωτεύεσαι συνεπάγεται και με μια μόνιμη ζήλια, τσίτα, να κινδυνεύεις να πληγωθείς και ν’ απογοητευτείς, να ρισκάρεις την ψυχική σου υγεία, να μην τρως, να μην κοιμάσαι, να μην μπορείς να δουλέψεις, να μην έχεις κουράγιο να κάνεις οτιδήποτε. Πώς θα ένιωθες όμως αν δεν είχες ερωτευτεί ποτέ; Αν δεν είχες νιώσει στο πετσί σου την αίσθηση από εκείνο το πρώτο άγγιγμα, έστω κι αν ήταν τυχαίο; Θ’ άντεχες να περάσεις μια ζωή στην οποία δε θα υπάρχει ούτε μια στιγμή που να νιώσεις την χαρά του να νιώθεις ερωτευμένος; Να ζεις και ν’ αναπνέεις για χάρη ενός άλλου ανθρώπου;

Για να ξεχωρίσουμε τα πράγματα, η αγάπη δεν έχει άσχημη πλευρά, εκείνη εμφανίζεται στο μονόπλευρο συναίσθημα, στο να σε προδίδει -έστω κι εν αγνοία του- το πρόσωπο που στα μάτια του βλέπεις τον έρωτα, το να μην ανταποδώσει όσα πάρει από σένα ή να μη θέλει να τα πάρει. Η αγάπη κι o έρωτας είναι ικανά να σου δώσουν φτερά για να πετάξεις. Για χάρη τους μπορείς να κάνεις τα πάντα, πράγματα που μέχρι πρότινος θεωρούσες αδύνατο να κάνεις. Στο όνομα όλων εκείνων που νιώθεις, μπορείς να πετύχεις πολλά, ακόμα κι αν δεν ξέρεις πώς.

Σε πολλές περιπτώσεις, οι ερωτευμένοι έχουν φτάσει στα όριά τους, με την καλή έννοια ώστε να βγάλουν τον καλύτερό τους εαυτό για χάρη του αντικειμένου του πόθου τους. Έχασαν κιλά, άλλαξαν την εμφάνισή τους προς το καλύτερο, διεκδίκησαν μια καλύτερη δουλειά, ένα πτυχίο, μια καλύτερη ζωή ώστε να προσφέρουν τα πάντα στο ταίρι τους ή για διεκδικήσουν το πρόσωπο που τους έκλεψε την καρδιά. Δεν είναι τυχαίο που λέμε πως η αγάπη σού βγάζει την καλύτερη εκδοχή σου, έστω κι αν εσύ δεν ξέρεις καν ότι την έχεις.

Προσπαθείς ν’ αποδείξεις στο πρόσωπο αυτό πως είσαι το άτομο που αξίζει να έχει δίπλα του, ασυναίσθητα πολλές φορές. Αποκτάς δυναμική, αυτοπεποίθηση, ένα φωτεινό χαμόγελο στρογγυλοκάθεται στα χείλη σου, λάμπεις ολόκληρος κι αυτό δεν μπορείς να το αρνηθείς. Άλλωστε ο έρωτας κι ο βήχας δεν κρύβονται, οπότε κι εσύ, ακόμα κι αν δεν το έχεις πάρει χαμπάρι, φεγγοβολάς κι αποπνέεις έναν αέρα διαφορετικό από εκείνο που σ’ έχουν συνηθίσει οι γύρω σου.

Ναι, δυστυχώς, υπάρχει κι η άλλη πλευρά. Η μονόπλευρη, εκείνη που είτε δεν άρχισε ποτέ για το άλλο πρόσωπο είτε του τελείωσε νωρίς. Ξέρω πως τώρα μπορεί να πονάς από την απουσία Εκείνου ή Εκείνης˙ όχι, δεν τολμώ καν να αναφέρω το όνομά του μπροστά σου, ξέρω πως και μόνο στο άκουσμά του υποφέρεις. Κάποτε όμως εκείνο το πλάσμα σ’ έκανε να νιώθεις πως μπορείς ν’ ανέβεις στο πιο ψηλό βουνό, να κολυμπήσεις στην πιο βαθιά θάλασσα ή να πετάξεις στον πιο γαλανό ουρανό. Ξέρεις όμως τι μας δείχνει αυτό; Μας δείχνει πως μπορείς και νιώθεις. Ξέρεις ν’ αφήνεσαι στο συναίσθημά σου και να παρασύρεσαι όπου εκείνο σε πάει.

Αν σου δινόταν η ευκαιρία, αν μπορούσες να γυρίσεις πίσω το χρόνο, θα ήθελες να μην μπεις ποτέ σ’ αυτή τη διαδικασία και να μη γνωρίσεις ποτέ αυτή την πτυχή του εαυτού σου; Του ερωτευμένου εαυτού σου. Η απάντηση, όσο κι αν τώρα δηλώνεις περήφανα «ναι, θα ήθελα να μην έμπαινε στη ζωή μου ποτέ», δεν είναι η αληθινή. Μόλις καταλαγιάσει η φουρτούνα που έχεις μέσα σου, θα δεις πως θα κρατήσεις μόνο τα καλά. Και το συναίσθημα που ένιωσες ανήκει σ’ αυτά.

Κι αν αυτή τη φορά δεν πήγε καλά, δεν υπάρχει λόγος ούτε να φοβάσαι ούτε να κλείνεσαι στον εαυτό σου ούτε να δηλώνεις πως για σένα «τέρμα αυτό το κομμάτι, μια χαρά έχεις τη ζωή σου χωρίς έρωτες και κουραφέξαλα.» Ο έρωτας είναι ζωτικής σημασίας για τον άνθρωπο. Άσε που δε θα σε ρωτήσει κιόλας εάν και πότε θα σου χτυπήσει την πόρτα.

Κι αν το παρελθόν έφερε χωρισμό και πληγωμένα αισθήματα, ένα μάθημα ήταν, το πήρες, αποφοίτησες από το σχολείο, πάμε λοιπόν να εφαρμόσουμε όσα μάθαμε εκεί. Το επόμενο άτομο που θα βρεθεί στο διάβα σου πιθανόν θα είναι καλύτερο από εκείνο που έφυγε κι εσύ θα νιώσεις τον έρωτα να κατακλύζει το κάθε σου κύτταρο. Κι ακόμα κι αν δεν προχωρήσει ούτε αυτό όπως θα ήθελες κι ονειρεύτηκες, δεν πειράζει. Φτάνει που ένιωσες ζωντανός και πέταξες για λίγο με τα φτερά του έρωτα.

Συντάκτης: Ελίνα Μυζίθρα
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

https://www.pillowfights.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Πλέον το instagram έχει γίνει βασικό στοιχείο της καθημερινότητάς μας. Φωτογραφίες, ιστορίες, like, follow και unfollow, μηνύματα και χίλια δυο πράγματα μας απασχολούν. Ξαφνικά γίναμε όλοι φωτογράφοι και έχουμε απώτερο σκοπό να εντυπωσιάσουμε με τις φωτογραφίες μας και γενικότερα με το περιεχόμενο που θέλουμε να προβάλλουμε, είτε αυτό είναι ένα προϊόν είτε ο ίδιος μας ο εαυτός.

Στην αρχή δεν ξέραμε τι μας γινόταν με τη συγκεκριμένη εφαρμογή και ακολουθούσαμε μόνο άτομα που γνωρίζαμε. Κι όταν ήρθαν οι ιστορίες, όλοι τρέξαμε να ανεβάσουμε τι κάναμε στη μέρα μας, αν και η συγκεκριμένη εφαρμογή δεν είχε την πρωτιά στην ιδέα (προηγήθηκε το snapchat). Μέχρι που φτάσαμε σε μια εποχή που ακολουθούμε άτομα που δεν ξέρουμε και που υπάρχουν άνθρωποι που μας λένε ότι δεν έχουν instagram και τους κοιτάζουμε λες κι είναι εξωγήινοι.

Εντάξει, ευτυχώς το instagram προνόησε και δημιούργησε τα hide κι έτσι γλιτώνουμε από την αρχική μας δημοσιεύσεις και ιστορίες που δε θέλουμε να δούμε. Αλήθεια όμως, γιατί να τους έχουμε στο hide και να μην κάνουμε ένα unfollow να πάνε στο καλό; Είτε από ευγένεια επειδή είναι κάποιος γνωστός μας και φοβόμαστε μην παρεξηγηθεί, είτε επειδή είμαστε αυτοί που ασχολούμαστε και δε θέλουμε να μας κάνουν και εμάς unfollow (εάν μας ακολουθούν), είτε γιατί έχουμε τόσους ακόλουθους πλέον που βαριόμαστε να ασχοληθούμε. Ποιοι όμως είναι οι πρώτοι στην λίστα με τα unfollow που πρέπει να έχουμε υπόψιν μας;

1. Πρώην και παλιοί φίλοι. Εκτός αν σκέφτεσαι επανασυνδέσεις. Αν όχι, γιατί να βλέπεις κάθε μέρα τι κάνουν εφόσον δεν έχετε πια καμία σχέση; Και το ότι το unfollow είναι ανώριμη συμπεριφορά, άραγε γιατί το λένε τελικά; Δηλαδή δεν έχω το δικαίωμα απλώς να μη θέλω να βλέπω τι κάνεις γιατί μπορεί να είναι ψυχοφθόρο για μένα και πρέπει να θεωρούμαι ανώριμος για αυτό; Άνθρωποι που τα ποστ τους σου δημιουργούν έντονες συναισθηματικές αναταραχές είναι καλύτερο να μην υπάρχουν στη ζωή σου -ή έστω στο instagram σου.

2. Όσους κάνουν giveaway. Εκτός αν είσαι εσύ ή οι φίλοι σου. Αλήθεια τώρα, πήραν το follow σου επειδή ήλπιζες να κερδίσεις εκείνα τα καλλυντικά, και τελικά κατέληξες να τους βλέπεις να ποζάρουν στην αρχική σου καλοντυμένους στα πιο κλασσάτα μέρη της πόλης. Τα καλλυντικά πουθενά εννοείται…

3. Εκείνους με τα κακά memes που μόνο αστεία δεν είναι και τις απόψεις που διαφωνείς καθέτως. Κάποια από αυτά επαναλαμβάνονται κιόλας -ίσως είναι και προσβλητικά- και με το ζόρι κρατιέσαι να μη στείλεις ένα μηνυματάκι και να τους απαντήσεις κατάλληλα. Να μην απαντήσεις, απλώς πάτα unfollow.

4. Tα ζευγαράκια με κοινό λογαριασμό. Το πιθανότερο είναι να βλέπεις κοινές φωτογραφίες με περιγραφές τύπου «σε αγαπάω ζωή μου», «για πάντα μαζί», στιγμές από κάποιο ταξίδι και όλα τα ρομαντικά πράγματα που προφανώς δεν μπορούν να κρατήσουν μόνο για τον εαυτό τους. Να σας ακολουθήσω στους ξεχωριστούς λογαριασμούς σας βρε παιδιά. Βασικά έχετε;

5. Εσάς που ανεβάζετε ότι συνεχώς πάτε γυμναστήριο, που μας δείχνετε τη διατροφή σας αναλυτικότατα κάθε μέρα, ίσως να σας δικαιολογούσα αν ήσασταν διατροφολόγοι ή γυμναστές. Πιστεύετε ότι ενδιαφέρει το κοινό σας ή είναι ένας τρόπος να σας επαινέσουμε που πάτε γυμναστήριο και να σας θαυμάσουμε; Όχι, κουράζετε.

6. Εκείνοι με τις απεριόριστες ιστορίες και ποστ κάθε μέρα. Ακολουθώ κι άλλα άτομα, θέλω να βλέπω κι άλλα άτομα στην αρχική μου, όχι μόνο τη φάτσα σου. Εντάξει, είδαμε το meme σου, είδαμε το τραγούδι που ανέβασες κι εμείς κι εκείνος για τον οποίον το ανεβάζεις. Είδαμε τη φάτσα σου, τις φίλες σου, τι έκανες στις 2 το μεσημέρι, στις 5 το απόγευμα και στις 12 το βράδυ. Μάθαμε πού μένεις, τους πρώην σου, τα μέρη που συχνάζεις, ε μόνο την τουαλέτα σου δεν έχουμε δει. Ή μήπως μας την έδειξες κι αυτή;

7. Εσάς που απαντάτε όλη την ώρα σε κάποια ιστορία και μας πρήζετε, να το πω ευγενικά. Γυπαετοί όλοι του κόσμου ενωθείτε κι ακούστε. Το ότι σας ακολουθήσαμε δε σημαίνει ότι σας γουστάρουμε κιόλας. Αν γουστάραμε, θα το ξέρατε. Στο επόμενο μήνυμα ξέρετε τι ακολουθεί. Άντε bye.

8. Εκείνοι που το περιεχόμενο του προφίλ τους δεν είναι αισθητικά όμορφο. Φωτογραφίες από κινητό πολύ κακής ποιότητας, σέλφι και ένα προφίλ άχαρο. Θέλω να ανοίγω την αρχική μου και να βλέπω εικόνες που ταιριάζουν με την αισθητική μου. Πειράζει;

9. Όλους εσάς που δε με ακολουθείτε πίσω, εκτός αν μου προσφέρετε κάτι από το προφίλ σας (επιχειρήσεις, γνωστά πρόσωπα). Αν δε με έχετε, γιατί να σας έχω;

10. Παλιούς συμμαθητές και συμφοιτητές που τους έκανες follow από ευγένεια. Αλήθεια τώρα ανήκουν στο παρελθόν, δε νομίζω να ξαναμιλήσετε, άσε που δε βλέπουν καν τις ιστορίες σου και σε έχουν στο mute -κι αυτοί το ίδιο σκέφτονται καταβάθος. Ευκαιρία να το κάνεις πρώτος.

Όπως και να έχει, αν πιάσεις τον εαυτό σου να γκρινιάζει βλέποντας ένα συγκεκριμένο λογαριασμό, μάλλον ξέρεις τι πρέπει να κάνεις.

Συντάκτης: Κορίνα Γιούρου
Επιμέλεια κειμένου: Βασιλική Γουγούλα

https://www.pillowfights.gr/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή