Ιουνίου 28, 2022

Σχέσεις - Σεξ

Από τη Δευτέρα ως την Παρασκευή, η εβδομάδα μπορεί να είναι πιεστική, γεμάτη υποχρεώσεις και δουλειές. Τα Σαββατοκύριακα όμως, είναι ευκαιρία για όλους να ξαναφορτίσουν τις μπαταρίες τους.

Η HuffPost US μίλησε με ειδικούς σχέσεων και παρακάτω παρουσιάζουμε τις προτάσεις τους για το πως αξίζει να περνά ένα ζευγάρι το Σαββατοκύριακο του για να είναι ευτυχισμένο:

1. Βρίσκουν μια ισορροπία μεταξύ του προσωπικού και του κοινού χρόνου

«Επειδή η καθημερινή πίεση μπορεί να σας κάνει να αισθάνεστε συγκάτοικοι παρά ζευγάρι, είναι καλό να θυμάστε ότι δεν πρέπει να τα κάνετε όλα παρέα - το γυμναστήριο, το μαγείρεμα ή το διάβασμα είναι προσωπικές υποθέσεις», λέει η Winifred M. Reilly.

2. Σχεδιάζουν πράγματα που και οι δύο μπορούν να απολαύσουν

«Λίγη παραπάνω οργάνωση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Δεν χρειάζεται να είναι μια φαντεζί και ακριβή εκδρομή, μπορεί να είναι και ένα σεμινάριο μαγειρικής ή μια έξοδος. Τα πιο ευτυχισμένα ζευγάρια είναι αυτά που ξέρουν να αναλαμβάνουν τις σωστές πρωτοβουλίες», λένε οι Celeste Hirschman και Danielle Harel.

3. Κάνουν έρωτα και αγκαλιάζονται

«Αν είναι δύσκολο να δημιουργήσετε ατμόσφαιρα μέσα στην εβδομάδα, το να βρείτε χρόνο για σωματική επαφή το Σαββατοκύριακο είναι σημαντικό, γιατί είναι κάτι που συχνά αμελείται ενώ είναι απαραίτητο για την υγιή εξέλιξη της σχέσης», λέει η Kari Carroll.

4. Συνεργάζονται στην οργάνωση της εβδομάδας

«Είναι σπάνιο να βρει κανείς ανθρώπους που χαίρονται να κάνουν βαρετές αγγαρίες όπως το πλύσιμο των πιάτων ή την πληρωμή λογαριασμών. Τα υγιή ζευγάρια όμως, μοιράζονται τις δουλειές γιατί έχουν επίγνωση της πραγματικότητας - έτσι, βρίσκουν και χρόνο για την απόλαυσή τους», λέει ο Ryan Howes.

5. Ορίζουν σαφή όρια μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής

«Αντί να απαντάτε τα e-mail σας από το κρεβάτι, καλύτερα να βάλετε τις επαγγελματικές δουλειές για άλλες ώρες και αν κρατήσετε τον ποιοτικό σας χρόνο για τον σύντροφό σας», λέει η Winifred M. Reilly.

6. Βγαίνουν έξω και εξερευνούν

«Τα ζευγάρια που βγαίνουν έξω και εξερευνούν τον κόσμο παρέα, σπάνε την καθημερινή ρουτίνα. Το να πειραματίζεστε με νέες γεύσεις, περιβάλλοντα ή εμπειρίες θα λειτουργήσει ευεργετικά στη σχέση σας», λέει η Kari Carroll.

7. Μοιράζονται όνειρα για το κοινό τους μέλλον

«Οι καλές σχέσεις αφορούν και την φροντίδα των βαθύτερων αναγκών. Η φαντασία βελτιώνει και την καθημερινότητα αλλά και την σχέση. Αν ονειρεύεστε ότι όταν βγείτε στη σύνταξη θέλετε να αποσυρθείτε στα βουνά για να γράψετε ποίηση, ή αν θέλετε να ταξιδέψτε στον κόσμο, θα δώσουν μεγαλύτερο νόημα στη ζωή σας», λέει η Kari Carroll.

huffingtonpost.gr

Σχέσεις - Σεξ


«Είναι γόνιμη η μοναξιά, επειδή είναι δύσκολη. Γόνιμος είναι και ο έρωτας: επειδή κι ο έρωτας είναι δύσκολος»

«...Μην αφήσετε να σας κυριέψει στη μοναξιά σας ανησυχία και ταραχή, επειδή νιώθετε μέσα σας έναν αόριστο πόθο να ξεφύγετε απ' τη μόνωσή σας. Ίσα-ίσα, αυτός ο πόθος — αν τον μεταχειριστείτε γαλήνια και στοχαστικά, σα μέσο για κάποιο σκοπό — θα σας βοηθήσει ν' απλώσετε τη μοναξιά σας σε πιο πλούσιο και πιο πλατύ χώρο.

Οι άνθρωποι έχουν βρει για το κάθε τι την ευκολότερη (συμβατική) λύση, την ευκολότερη απ' όλες τις εύκολες λύσεις.

(...)

Είναι γόνιμη η μοναξιά, επειδή είναι δύσκολη. Ένας παραπάνω λόγος για να επιχειρήσουμε κάτι, πρέπει νά 'ναι η δυσκολία που το κάτι αυτό παρουσιάζει.

Γόνιμος είναι κι ο έρωτας: επειδή κι ο έρωτας είναι δύσκολος.

Έρωτας του ανθρώπου για τον άνθρωπο: ίσως αυτό νά 'ναι το δυσκολότερο απ' όσα μάς έταξεν η μοίρα, το πιο απόμακρο, η τελευταία δοκιμασία, το έργο που όλα τ' άλλα δεν είναι παρά προετοιμασία και προπαρασκευή του.

Γι' αυτό κι οι νέοι — που είναι "αρχάριοι" στο κάθε τι — δεν ξέρουν ακόμα ν' αγαπούν: πρέπει να διδαχτούν τον έρωτα. Με όλο τους το είναι, με όλες τους τις δυνάμεις συμμαζεμένες γύρω στην ερημική φοβισμένη καρδιά τους, που οι χτύποι της ψηλώνουν ολοένα, πρέπει να μάθουν ν' αγαπούν.

Ο καιρός όμως της μαθητείας είναι πάντα καιρός μακρόχρονου "εγκλεισμού". Έτσι είναι, για πολύν καιρό, κι ο έρωτας: μοναξιά, ολοένα και πιο έντονη και πιο βαθιά μόνωση.

Έρωτας δε θα πει ν' ανοίγεσαι ευθύς, να δίνεσαι, να ενώνεσαι με κάποιον Άλλον (τι θα ήταν, άλλωστε, η ένωση δυο όντων ακαθόριστων ακόμα, ατέλειωτων, ανοργάνωτων;)˙ είναι μια σπάνια ευκαιρία για να ωριμάσεις, ν' αποχτήσεις μιαν υπόσταση δική σου, να γίνεις εσύ ένας ολόκληρος Κόσμος, για χάρη κάποιου άλλου, αγαπημένου προσώπου˙ είναι μια υψηλή, ακράτητη αξίωση, που σε χρίζει εκλεκτό της και σε σπρώχνει προς τ' απέραντα πλάτη.

Μόνο έτσι θά 'πρεπε να μεταχειρίζονται οι νέοι τον έρωτά τους: σαν ένα καθήκον που τους υποχρεώνει να εργάζονται αδιάκοπα στο μέσα τους κόσμο ("ν' ακρομάζονται και να σφυροκοπάνε νύχτα-μέρα").

Δεν είναι ακόμα ώριμοι για το δόσιμο του εαυτού τους, για την εγκατάλειψη και το σβήσιμό τους μέσα σ' ένα άλλο άτομο, για οποιοδήποτε τρόπο Ένωσης. (Πρέπει, πρώτα, και για πολύν-πολύν καιρό, να μαζεύουν και να θησαυρίζουν ολοένα.)

Η Ένωση αυτή, το δόσιμο αυτό, είναι το στερνό σκαλοπάτι˙ ίσως η ανθρώπινη ζωή να μη μπορεί ακόμα να το χωρέσει.

Εδώ όμως λαθεύουν οι νέοι τόσο συχνά και τόσο βαριά: ορμάνε ακράτητοι ο ένας προς τον άλλον, όταν τους αγγίξει η αγάπη (είναι στη φύση τους να μη μπορούν να περιμένουν), σκορπίζονται εδώ κι εκεί, ενώ η ψυχή τους είναι γεμάτη ακεφιά, ακαταστασία και ταραχή...

(...)

Για τους ανθρώπους ο έρωτας δεν είναι παρά μια απόλαυση, τον κατάντησαν λοιπόν κάτι εύκολο και φτηνό, ακίνδυνο και σίγουρο, όμοιο με τις απολαύσεις τών δρόμων.

Αλήθεια, πόσοι και πόσοι νέοι στάθηκαν ανίκανοι να βρουν το σωστό δρόμο τής αγάπης, για πόσους τα σύνορα τού έρωτα σταματάνε στο εύκολο, βιαστικό δόσιμο του εαυτού τους! (Οι περισσότεροι, άλλωστε, δε θα προχωρήσουν — σίγουρα — πιο πέρα από κει.)

Νιώθουν, πολλοί, να λυγίζουν κάτ' απ' το βάρος αυτού τού λάθους και πασχίζουν να κάνουν βιώσιμη και γόνιμη, με το δικό τους προσωπικό τρόπο, την κατάσταση αυτή όπου βρέθηκαν ριγμένοι.

Η φύση τους τούς λέει πως τα προβλήματα του έρωτα — λιγότερο από άλλα, που είναι το ίδιο σημαντικά — δε μπορούν να λυθούν σύμφωνα με τούτον ή εκείνον το γενικό κανόνα που εφαρμόζεται σ' όλες τις περιπτώσεις˙ νιώθουν πως τα προβλήματα αυτά — άμεσα προβλήματα ανθρώπου προς άνθρωπο — χρειάζονται, για κάθε περίπτωση, καινούρια, ιδιαίτερη, αποκλειστικά προσωπική απάντηση.

Πώς όμως αυτοί — μια και μπερδεύτηκαν πια έτσι αναμεταξύ τους που δεν ξεχωρίζουν ο ένας απ' τον άλλον, μια και δεν έχουν πια τίποτα Δικό τους — πώς θα μπορούσαν να βρουν μέσα τους κάποιαν έξοδο, για να ξεφύγουν απ' την άβυσσο όπου έχει βουλιάξει η μοναξιά τους;

Έρημοι κι αβοήθητοι, πορεύονται στα τυφλά κι ο ένας κι ο άλλος. Σκορπάνε τις καλύτερες δυνάμεις τους για να γλιτώσουν από συμβατικότητες όπως ο γάμος, και πέφτουν σ' άλλες συμβατικές λύσεις, λιγότερο χτυπητές, το ίδιο όμως θανάσιμες. Επειδή μονάχα για συμβατικότητες είναι άξιοι. Ό,τι βγαίνει απ' αυτές τις βιαστικές κι ανυπόμονες, θολές και ταραγμένες ενώσεις, είναι πάντα συμβατικό. Κάθε σχέση που είναι καρπός αυτής της πλάνης έχει κάτι το συμβατικό, ακόμα κι αν είναι ασυνήθιστη (ή, όπως λέει ο κόσμος, ανήθικη). Κι ο χωρισμός ακόμα θά 'ταν μια συμβατική χειρονομία, μια απρόσωπη τυχαία απόφαση, αδύναμη κι άκαρπη.

(...)

Οι γυναίκες — που μέσα τους κατοικεί μια ζωή πιο αυθόρμητη, πιο γόνιμη, γεμάτη από περισσότερη εμπιστοσύνη — είναι, σίγουρα, πιο ώριμες, πιο "ανθρώπινες" απ' τον άντρα — το φαντασμένο κι ανυπόμονον αρσενικό, που καταφρονάει ό,τι νομίζει πως αγαπάει, επειδή δε γνώρισε ποτέ την τραχιά καρποφορία τών σπλάχνων, που θα του ξάνοιγε (όπως στη γυναίκα) τα μυστικά βάθη τής ζωής.

Αυτή η "ανθρωπιά" τής γυναίκας, ωριμασμένη μέσα στον πόνο και την καταφρόνια, θα βγει στο φως τής μέρας, όταν η γυναίκα λυτρωθεί απ' τις κοινωνικές συμβατικότητες, όπου την καταδικάζει η αποκλειστικά θηλυκή υπόστασή της. Κι οι άντρες, που δε νιώθουν ακόμα σήμερα πως η ώρα αυτή ζυγώνει, θα ξαφνιαστούν με τον ερχομό της και θα νικηθούν.

Δεν αργεί η μέρα (σίγουρα σημάδια το μαρτυράνε κιόλας, προπάντων στις χώρες του βορρά), δεν αργεί η μέρα που η Νέα Κοπέλα θα υπάρξει, η Γυναίκα θα υπάρξει˙ που οι λέξεις "νέα κοπέλα" και "γυναίκα" δε θα σημαίνουν πια μονάχα το αντίθετο του αρσενικού, μα κάτι ξεχωριστό, που θά 'χει δική του αξία κι υπόσταση, κάτι που δε θά 'ναι απλό συμπλήρωμα άλλου, μα ολοκληρωμένη μορφή τής ζωής και της ύπαρξης — : η γυναίκα-γνήσιος άνθρωπος.

Αυτή η πρόοδος (ενάντια στη θέληση του άντρα, που θα μείνει, στην αρχή, πίσω) θα μεταμορφώσει ριζικά την ερωτική ζωή, πλημμυρισμένην από τόσες πλάνες σήμερα:

Ο έρωτας δε θά 'ναι πια σχέση άντρα με γυναίκα, αλλά Ανθρώπου με Άνθρωπο˙ θα στέκει πιο κοντά στην ανθρώπινη φύση (γεμάτος άπειρη απαλότητα και σεβασμό, καλός και καθάριος σε όλα κείνα που σμίγει και χωρίζει).

Θά 'ναι ο έρωτας που προετοιμάζουμε μ' αγωνία και μόχθο: δυο Μοναχικοί Άνθρωποι, που θα προστατεύουν, θα συμπληρώνουν, θα περιορίζουν και θα σέβονται ο ένας τον άλλον.

Και τούτο ακόμα: Μη νομίσετε πως χάθηκε ο μεγάλος έρωτας που σας κυρίεψε κάποτε στα εφηβικά σας χρόνια˙δε μέστωσαν, τότε, εντός σας τρανοί κι ευγενικοί πόθοι και σχέδια που, σήμερα ακόμα, τροφοδοτούν τη ζωή σας;

Πιστεύω πως αυτός ο έρωτας μένει έτσι άφθαρτος και δυνατός μέσα στη θύμησή σας, επειδή στάθηκε η πρώτη σας βαθιά μόνωση, ο πρώτος εσώτερος μόχθος που κάνατε στη ζωή σας.»

Ράινερ Μαρία Ρίλκε - «Γράμματα σ' ένα νέο ποιητή» (αποσπάσματα)

 

Σχέσεις - Σεξ

Το πιο σοφό πράγμα που έχει γραφτεί για το σεξ, είναι ότι η πιο δημοκρατική στιγμή σε αυτό, είναι εκείνη του αμοιβαίου οργασμού. Δύσκολο; Ναι. Aδύνατον; Όχι. Συναρπαστικό; Απόλυτα.

Ο επιθυμητός σκοπός σε κάθε σεξουαλική συνεύρεση είναι ο οργασμός σε όλους τους συμμετέχοντες. Οι άνδρες στην συντριπτική τους πλειοψηφία έρχονται σε οργασμό και μάλιστα ευκολότερα από τις γυναίκες. Οι κυρίες, με τη σειρά τους, τα καταφέρνουν άλλες ευκολότερα, άλλες πιο δύσκολα και το savoir faire θέλει τους κυρίους να μην τις αφήνουν σε καμία περίπτωση να σηκώνονται ανικανοποίητες από το κρεβάτι. Και για τα δυο φύλα όμως, η πιο ιδανική κατάσταση είναι να επιτευχθεί ο ταυτόχρονος οργασμός, ο οποίος κακά τα ψέματα είναι ένα σπάνιο φαινόμενο.

Για την ιστορία, θα δώσουμε σε ποσοστά το λεγόμενο χάσμα οργασμού ανάμεσα στα δυο φύλα: σύμφωνα λοιπόν με επιστημονικές έρευνες, το 95% των ανδρών έρχεται σε οργασμό κάθε φορά που κάνει σεξ, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στις γυναίκες ανέρχεται σε 65%. Αυτό σημαίνει ότι το orgasm gap τους είναι 27 ολόκληρες μονάδες. Καθόλου αμελητέο. Εδώ λοιπόν, κάποιες φεύγουν από το κρεβάτι ανικανοποίητες. Και αυτό δεν είναι καλό ούτε για εκείνες, αλλά ούτε και για εκείνους, καθώς μια γυναίκα που δεν έχει καλή σεξουαλική ζωή, μακροπρόθεσμα θα δυσανασχετίσει μέσα στη σχέση.

Υπάρχουν αρκετοί εναλλακτικοί τρόποι για να ικανοποιήσει κάποιος τη σύντροφό του, ακόμα κι όταν εκείνος έχει φθάσει στην κορύφωση, όπως το στοματικό σεξ ή η χρήση ερωτικών βοηθημάτων, όπως δονητές ή κλειτοριδικά παιχνίδια , αυτό όμως προϋποθέτει θέληση από την πλευρά του. Αν όμως θέλετε να το τελειοποιήσετε, τότε μπορείτε με την τεχνική CAT, η οποία υπόσχεται ταυτόχρονο και αμοιβαίο οργασμό κατά τη διάρκεια του σεξ και για τα δυο φύλα. Η συγκεκριμένη τεχνική λοιπόν, ερευνάται από την δεκαετία του 1980 από τους επιστήμονες της σεξουαλικής υγείας και όπως έχει αποδειχθεί, αυξάνει σημαντικά τις πιθανότητες τόσο να έρθει η γυναίκα σε οργασμό, όσο και να συμβεί ταυτόχρονη κορύφωση για το ζευγάρι.

Πως όμως λειτουργεί η συγκεκριμένη τακτική; Το CAT, προέρχεται από τα αρχικά των λέξεων coital alignment technique η οποία δεν είναι άλλη από την ευθυγράμμιση. Όχι του αυτοκινήτου σου, αλλά των σωμάτων σας, του δικού σου και της συντρόφου σου.

Ουσιαστικά πρόκειται για μία παραλλαγή της κλασικής στάσης του ιεραποστολικού. Μάλιστα είναι σχετικά απλή καθώς ο ταυτόχρονος οργασμός πρακτικά επιτυγχάνεται από την τριβή της κλειτορίδας από το ηβικό οστό του άνδρα. Πιο συγκεκριμένα:

H γυναίκα είναι ξαπλωμένη ανάσκελα και ο άντρας ξαπλωμένος πάνω της μπρούμυτα (κλασσική ιεραποστολική στάση). Τη διαφορά κάνει ο τρόπος που τοποθετείται η μία λεκάνη πάνω στην άλλη. Η λεκάνη του άνδρα πρέπει να βρίσκεται ακριβώς πάνω από τη λεκάνη της γυναίκας. Με τον τρόπο αυτό, η βάση του πέους και το ηβικό οστό του άντρα ακουμπούν την κλειτορίδα και μέσω της τριβής επιτυγχάνεται η μέγιστη διέγερσή της.

https://www.govastileto.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Μπορεί οι άνθρωποι να πιστεύουν ότι το να μετανιώνουν για μια τους πράξη είναι καλό, καθώς τους βοηθά να μην επαναλάβουν το ίδιο λάθος, στην περίπτωση του περιστασιακού σεξ, όμως, αυτό το μοτίβο διαφοροποιείται. Δείτε τι διαπίστωσαν οι ερευνητές

Μελέτη που σκοπό είχε να διερευνήσει το κατά πόσο η «σεξουαλική μεταμέλεια» είναι λειτουργική και αν συνεισφέρει σε οποιαδήποτε αλλαγή της συμπεριφοράς, διεξήγαγε ο καθηγητής Leif Edward Ottesen Kennair από το Τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Επιστημών και Τεχνολογίας της Νορβηγίας (NTNU).

«Στην πλειοψηφία τους, οι άνθρωποι συνεχίζουν την ίδια σεξουαλική συμπεριφορά και το ίδιο επίπεδο μεταμέλειας για αυτήν. Επαναλαμβάνουμε, λοιπόν, αυτό που θεωρούσαμε λάθος και μετανιώνουμε εξίσου για αυτό την επόμενη φορά που θα το κάνουμε», αναφέρει ο καθηγητής, σχολιάζοντας τα αποτελέσματα της έρευνας κατά την οποία οι συμμετέχοντες απάντησαν σε ένα σχετικό ερωτηματολόγιο δύο φορές σε διάστημα 4,5 μηνών. Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο Evolutionary Psychology.

Διαφορετικοί οι λόγοι μεταμέλειας για άνδρες και γυναίκες

Άνδρες και γυναίκες μπορεί να μετανιώνουν εξίσου για την συμπεριφορά τους την τελευταία φορά που βρήκαν ευκαιρία για περιστασιακό σεξ, ωστόσο οι επιλογές τους είναι συχνά τελείως διαφορετικές.

Οι γυναίκες τείνουν να μετανιώνουν για το περιστασιακό σεξ με περισσότερους από έναν συντρόφους, ενώ οι άνδρες μετανιώνουν επειδή δεν εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία για περιστασιακό σεξ πολύ περισσότερο σε σύγκριση με τις γυναίκες.

Τα συναισθήματα έχουν κάποια λειτουργία

Πολλοί ψυχολόγοι θεωρούν ότι η μεταμέλεια και άλλα συναισθήματα έχουν κάποια λειτουργία – ότι δηλαδή θα επηρεάσουν την συμπεριφορά μας έτσι ώστε να την τροποποιήσουμε. Για παράδειγμα, μετά από την εμπειρία αρνητικών συναισθημάτων, θα αλλάξουμε την συμπεριφορά μας προκειμένου να μειώσουμε τον κίνδυνο να ξαναζήσουμε αυτά τα συναισθήματα.

«Οι έρευνες έχουν βρει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν σε αυτή την θεωρία όσον αφορά στη μεταμέλεια. Υποθέτουν ότι η μεταμέλεια είναι στην πραγματικότητα ένα βοηθητικό αρνητικό συναίσθημα που τους καθοδηγεί ώστε να μην επαναλάβουν τα ίδια λάθη», εξηγούν οι επιστήμονες.

Αν, όμως, η μεταμέλεια λειτουργεί με αυτό τον τρόπο, δε θα έπρεπε οι άνδρες να ενδώσουν περισσότερο στο περιστασιακό σεξ την επόμενη φορά που θα εμφανιστεί μια ευκαιρία; Και αντίστοιχα, η μεταμέλεια από την πλευρά των γυναικών δεν θα έπρεπε να οδηγεί σε καλύτερη επιλογή συντρόφων, λιγότερο συχνό περιστασιακό σεξ ή περισσότερη προσπάθεια για σταθερές σχέσεις;

Στην πραγματικότητα, τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει. Τα ευρήματα της μελέτης δείχνουν ότι δεν μαθαίνουμε από αυτά που θεωρούμε λάθη μας.

Αναμενόμενα τα αποτελέσματα για τους επιστήμονες

Γιατί, λοιπόν, συμβαίνει αυτό; Γιατί δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας; Πιθανότατα επειδή η συμπεριφορά μας εξαρτάται από την προσωπικότητά μας, δηλαδή κάτι τελείως διαφορετικό και πιο πολύπλοκο από ένα σύντομο ή παρατεταμένο αίσθημα μεταμέλειας.

Είμαστε αυτοί που είμαστε και όταν η ευκαιρία εμφανιστεί μπροστά μας, πιθανότατα θα αντιδράσουμε ακριβώς όπως και την προηγούμενη φορά.

«Δεν αποτελεί έκπληξη για εμάς. Η μεταμέλεια είναι ευέλικτη, όχι σταθερή. Όπως χαρακτηριστικά λένε οι ψυχολόγοι, η μεταμέλεια είναι προσαρμοστική και αλλάζει σύμφωνα με τις συνθήκες», καταλήγει ο Δρ. Kennair. https://ygeiamou.gr/

Σχέσεις - Σεξ


Άνθρωπος: ον ατελές, απόλυτα παραδομένο στα ένστικτά του. Νερό που βράζει σε μισοσκεπασμένη κατσαρόλα αυστηρά σε μεσαία προς χαμηλή φωτιά, συμμορφωμένο σε όσα λένε πολιτισμό, καταπιεσμένο κι ανά πάσα στιγμή έτοιμο αν κάποιος γυρίσει το διακόπτη να ξεχειλίσει απ’ την κατσαρόλα και να πάρει φωτιά η κουζίνα. Υποψιάζομαι ότι αν δε μας επιτρέπαμε πού και πού να πέφτουν λίγες σταγόνες απ’ το καυτό νερό στο πάτωμα, δε θα ‘χε μείνει άκαυτη κουζίνα στην οικουμένη. Είναι ζουρλομανδύας ο μόνιμος πολιτισμός, είναι παπούτσι που χτυπά στη φτέρνα γι’ αυτό τρέχουμε όποτε μπορούμε να του ξεφύγουμε.

Μια συνείδηση λάστιχο, μια συνείδηση που θα κοιτάξει φευγαλέα κι επιλεκτικά και που θα αποστρέψει το βλέμμα απ’ την μέσα δυσωδία λίγο πριν την ψεκάσει με λεβάντα. Στην αντιπαράταξη μαζί της, πέρα απ’ όλα τα χαρίσματα, εκ γενετής κι επίκτητα, ένα μας απασχολεί κυρίαρχα κι ας είναι αυτό για το οποίο κουβεντιάζουμε όλο και πιο σπάνια: Να ‘μαστε καλοί άνθρωποι. Όπως ορίζει ο καθένας την καλοσύνη κι όπως έμαθε να τη μετρά. Στοιχηματίζω ότι και τα μεγαλύτερα καθάρματα που πέρασαν απ’ αυτό τον πλανήτη όλο και κάπως θα βρήκαν να εκλογικεύσουν τα εγκλήματά τους – η αυτοεξαπάτηση προηγείται πάντα της εξαπάτησης.

Έτσι κι εμείς, όπως κι όλοι οι άλλοι, πολλά μπορούμε ν’ αντέξουμε να μας καταλογίσουμε – πολλά εκτός απ’ το να μας πούμε κακούς. Θα μπορούσαμε εδώ ίσως, ν’ αντικαταστήσουμε τη λέξη «κακοί» με τη λέξη «αδύναμοι» που ενδεχομένως να ήταν και μια πιο ουσιαστική απόδοση του νοήματος, αφενός όμως ο εγκέφαλός μας μια τέτοια αντικατάσταση θα τη θεωρούσε επιδεικτικό χάιδεμα κι αφετέρου αν αυτό το πράτταμε με τον εαυτό θα νιώθαμε ίσως αναγκασμένοι να το πράξουμε και με τους άλλους: Κι εξυπακούεται ναι, ότι είναι ευκολότερο να κατηγορήσουμε το διπλανό για κακία, παρά γι’ αδυναμία, που προσφέρει κι ελαφρυντικά.

Τ’ αδύναμα ένστικτά μας ξεπηδούν καθημερινά σε στιγμές ανύποπτες, σε στιγμές που δεν προλαβαίνει καν ο νους να τ’ αναγνωρίσει, αν αφουγκραστούμε όμως καλύτερα θα ακούσουμε το στομάχι ν’ αντιδρά. Αν κάπου η συνείδηση κατοικεί είναι σίγουρα στο στομάχι γι’ αυτό κι όταν κάτι την προσβάλει, σφίγγεται, φέρνει στιγμιαία δύσπνοια, ακολουθεί πάντα ένας αναστεναγμός. Την ακούμε συχνά στο φανάρι, εκεί που ένας δυστυχισμένος και συχνά επίμονος επαίτης θα χτυπήσει το παράθυρό μας. Κι εμείς θα σκύψουμε τάχα ότι κάτι ψάχνουμε στο κάθισμα του συνοδηγού, θα προσποιηθούμε ότι μιλάμε στο τηλέφωνο, θα σηκώσουμε τους υαλοκαθαριστήρες να φύγει. Θα πατήσουμε το γκάζι και για λίγα δευτερόλεπτα θα ντραπούμε για τον εαυτό μας – που και πάλι στάθηκε ασυγκίνητος στον πόνο του διπλανού, που ενώ μπορούσε έστω για λίγο να τον απαλύνει προτίμησε να μην το κάνει. Όσο πιο συχνά μας συμβαίνει τόσο αυτά τα δευτερόλεπτα θα λιγοστεύουν. Ώστε κάποτε δε θα υπάρχουν καν. Ανοσία στη δυστυχία του άλλου – υπόθεση σπουδαία, ανοίγει λίγο λίγο το δρόμο για την ανοσία και στη δική μας δυστυχία που είναι το Α ζητούμενο. Ακόμη όμως κι αν υποθέσουμε ότι τελικά κατεβάσουμε το παράθυρο κι αφήσουμε το χέρι μας να συναντήσει για λίγο το χέρι εκείνου του ξένου και να του ακουμπήσει λίγα κέρματα στην παλάμη – δε θα γλυτώσουμε τόσο εύκολα απ’ τις Ερινύες, το στομάχι πάλι θα μιλήσει.
Είναι βρώμικη η συμπόνια – δε μοιάζει σε τίποτα με την πρώτη της ξαδέλφη, την αλληλεγγύη, κι ας τις μπερδεύουν αρκετοί. Η συμπόνια έχει τουπέ και φοράει τακούνια δωδεκάποντα. Κοιτά αφ’ υψηλού, λέει στον δυστυχή «έλα ‘δω να σε περιθάλψω, έλα να σε κάνω καλά». Η αλληλεγγύη είναι ξυπόλυτη, στέκεται στο πλάι.

Έπειτα είναι κι εκείνες οι νύχτες, με φίλους σε βεράντα. Κρασί, μεζεδάκια, η συζήτηση να περιστρέφεται στην επικαιρότητα, κοινωνική ή κι όχι. Αν το παρατηρήσεις θα δεις ότι κάθε που μιλάμε για τα επίκαιρα με κάποιον έχουμε θυμώσει. Πρώτος επιλαχών είναι το σύστημα: Το όποιο σύστημα. Κάθε μεγαλύτερη ή μικρότερη κοινωνική ομάδα στην οποία ανήκουμε. Απ’ το έθνος ως την οικογένεια. Και πάντα τα επίκαιρα κι οι συζητήσεις τους φέρνουν ένταση, ένταση από εκείνη που δεν καταλαβαίνεις πώς κατεβάζεις τις γουλιές. Σύντομα θ’ ανοιχτεί και δεύτερο μπουκάλι. Στο δεύτερο μπουκάλι ή το τρίτο ποτήρι, οι συζητήσεις πάντα ξεγλιστρούν απ’ τα επίκαιρα και πάνε στα διαχρονικά: Ο εαυτός μας, τα μυστικά και τα πάθη μας. Αν αυτή η στροφή δε γίνει στη συζήτηση, σημαίνει ότι μοιράζεσαι το κρασί με συντροφιά που δε σ΄εμπνέει.

Στη γωνία εαυτού και πάθους και καθώς θα νιώθουμε απόλυτα εκτεθειμένοι θα σπεύσουμε να μας κουκουλώσουμε, όπως το παιδί που χώνεται κάτω απ’ το πάπλωμα όταν φοβάται το φάντασμα στο δωμάτιο. Στο φάντασμα της μνήμης κι εμείς θα μιλήσουμε γρήγορα και φειδωλά για όσα μας πλήγωσαν και θέλοντας να φανούμε δήθεν τολμηροί θα επιχειρήσουμε μια δημόσια αυτοκριτική και θα σταθούμε σ’ εκείνους που πληγώσαμε εμείς. Στις φορές που ήμασταν εμείς οι κατέχοντες της εξουσίας. Είναι αδιανόητη η ευκολία με την οποία συζητάμε για τις απορρίψεις που μοιράσαμε σε αντίθεση μ’ εκείνες που δεχτήκαμε. Αχνοφαίνεται πίσω απ’ την κουρτίνα η χαιρεκακία, καλησπέρα και καλή βραδιά θα πει το αδύναμο ένστικτο.

Μικρές η μεγαλύτερες κομπίνες που στήσαμε στη δουλειά για να φορτώσουμε την αγγαρεία στο συνάδελφο, το ψεματάκι που είπαμε στο διαχειριστή της πολυκατοικίας, η ψεματούρα που είπαμε στον τροχονόμο όταν μας σταμάτησε για έλεγχο, η φορά που συνεννοηθήκαμε με την κολλητή να μας καλύψει αν τη ρωτήσει το ταίρι πού ήμασταν, το αριστοτεχνικό σχέδιο που οργανώσαμε για ν’ αποφύγουμε μια ανιαρή υποχρέωση. Όλες αυτές οι στιγμές, θα ‘ρθουν να γίνουν αφηγήσεις χιουμοριστικές κι ανάλαφρες, ανέκδοτο με την παρέα, λόγος για περηφάνια. Να ‘ναι μόνο ότι απ’ το γέλιο και την επιείκεια των άλλων θα βρούμε αφορμή να τραβήξουμε κι άλλο το λάστιχο της συνείδησής μας ή να χαϊδεύεται κάπου και μια ικανοποίηση;

Μόνοι στο σπίτι. Δελτίο ειδήσεων των 7, άλλοτε των 8. Στο τραπεζάκι μπέργκερ, πατάτες, μπίρα. Μηχανικό μασούλημα ενώ μπροστά μας παρελαύνουν ερείπια. Κρούσματα, αριθμοί, στα ύψη η φτώχεια στη χώρα. «Μωρό μου, θες κέτσαπ για τις πατάτες σου;» Ο θάνατος πουλάει γιατί είναι ίσως ο μόνος τρόπος να θυμάται ο ζωντανός ότι ακόμη ζει. Ο θάνατος πουλάει κι εμείς αγοράζουμε.

Απογευματινό τσατ με τη μάνα: Τον ξάδελφό σου τον απολύσανε απ’ τη δουλειά γιατί τον πιάσανε να καβλαντίζει με την κόρη του αφεντικού. Το νου σου όμως, μην το πεις πουθενά και βγει παραέξω. Ξέρεις τώρα πως είναι οι άνθρωποι. Κάνουν την τρίχα, τριχιά.

«Γεια σου σκατένιο ένστικτο, κάτσε λίγο να τα πούμε, να σε κεράσω κάτι. Ξέρω ότι πιθανότατα δε θ’ απαλλαχτώ ποτέ από σένα, θέλω όμως να σου προτείνω μια συμφωνία. Χτύπα με στο στομάχι δυνατότερα όταν είναι να ‘ρθεις, να σε υποψιάζομαι και να ‘χω πάντα λίγη επιείκεια εύκαιρη ώστε να σ’ εξαγοράζω με αυτό που λαχταράς περισσότερο: Να μην ξεχνώ να σε βλέπω και στους άλλους. Να μη σε αποκαλώ κακό όταν είσαι απλώς, τις περισσότερες φορές, αδύναμο.»

Συντάκτης: Κατερίνα Κεχαγιά https://www.pillowfights.gr/

Σχέσεις - Σεξ

την πλειοψηφία τους, οι σχέσεις ξεκινούν από μια κόντρα και γίνεται άνθρωπος σου αυτός που δε θα φανταζόσουν ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα, αλλά αυτή είναι η αρχή μιας σχέσης. Το στάδιο της «καψούρας», που περιλαμβάνει το δίλημμα του φιλιού ή της μπουνιάς κρατάει για λίγο. Αν σ’ αυτό το στάδιο αποφασίσεις το πρώτο πρέπει να το τηρήσεις.

Όσο και να θαυμάζουμε τις κινηματογραφικές, θυελλώδεις σχέσεις που οι ήρωες τσακώνονται, αγκαλιάζονται, μισιούνται κι ερωτεύονται σ’ ένα ατελείωτο γαϊτανάκι, κανένας δε θα μπορούσε να τις αντέξει παραπάνω από δύο μήνες, ούτε καν οι πρωταγωνιστές τους. Η πίεση και τα νεύρα κυριαρχούν στην καθημερινότητα και το τελευταίο που χρειάζεται ένας άνθρωπος είναι ένα σπίτι που θυμίζει πεδίο μάχης. Αυτό που έχει ανάγκη στο τέλος μιας σουρεαλιστικής μέρας είναι έναν άνθρωπο που θα τον βοηθήσει να χαλαρώσει.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων και λάθος εντυπώσεων, δε θ’ αναφερθώ στις βαρετές σχέσεις που έχουν βαλτώσει κι υπάρχουν εξαιτίας του φόβου της μοναξιάς ή της συνήθειας. Θα αναφερθώ σ’ αυτές τις σχέσεις που εμπεριέχουν τη φιλία μέσα στον έpωτα.

Είναι άξιοι θαυμασμού οι άνθρωποι που χαλαρώνουν το βράδυ της Παρασκευής στον καναπέ του σπιτιού τους με πυτζάμες βλέποντας ταινία και τρώγοντας ποπ κορν, χωρίς να τους λείπει ο αυθορμητισμός. Δεν είναι λίγες οι φορές που πετάνε ο ένας τα ποπ κορν στον άλλο γελώντας νευρικά. Η εικόνα αυτή θα μπορούσε να γίνει σκηνή σ’ ένα καλογυρισμένο διαφημιστικό. Αν δεν τους ξέρεις, θ’ αναρωτηθείς αν είναι ζευγάρι ή κολλητοί. Είναι και τα δύο, ζουν μια εpωτική φιλία.

Είναι αυτά τα ζευγάρια που συζητάνε και λύνουν τα προβλήματα της ημέρας στο μεσημεριανό φαγητό, νοιάζονται ο ένας για τον άλλον έμπρακτα. Αυτός που ξυπνάει πρώτος, βάζει ένα παραπάνω φλιτζάνι με νερό στην καφετιέρα για να βρει ο άλλος έτοιμο τον καφέ του, μαζί με το σημείωμα για τις υποχρεώσεις της ημέρας, συνευδόμενο με τη φράση «να έχεις μια όμορφη μέρα».

Οι σχέσεις αυτές είναι επιτυχημένες, γιατί κανείς δεν προσποιείται κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι, όπως ακριβώς συμβαίνει και στις φιλίες. Η γυναίκα δεν παριστάνει την άψογη νοικοκυρά που σφουγγαρίζει με γόβες κι εσώροuχα κι ο άντρας δεν προσποιείται τον σκληρό κι άτρωτο. Αντίθετα εκείνη τον κοροϊδεύει για τη μεγάλη μύτη του και το φόβο του για τα έντομα κι εκείνος γελάει με τα φουντωτά μαλλιά της και με την πυτζάμα snoopy. Έχουν φανερώσει ο ένας στον άλλο τα ελαττώματά τους, έχουν δει ο ένας τον άλλο στα ζόρια και στις άσχημες μέρες τους κι αυτά είναι η αιτία που συνεχίσουν να είναι μαζί.

Σ’ αυτές τις σχέσεις απουσιάζει ο εγωισμός. Η απουσία του εγωισμού φαίνεται, όταν αφιερώνουν μια ολόκληρη μέρα για να προετοιμάσουν ένα βράδυ που δε θα περιλαμβάνει καυτό σεks. Θα περιλαμβάνει το αγαπημένο τους τραγούδι, ένα ωραίο φαγητό με αναμμένα κεριά, σατέν σεντόνια, ένα χαλαρωτικό μασάζ και χουζούρεμα στο κρεβάτι μετά από μια μέρα κόλαση που έχουν περάσει στη βαβούρα της πόλης.

Τα Σαββατοκύριακα ενοχλούν τους γείτονες την ώρα που μαγειρεύουν, γιατί αντί να βάλουν το κέικ στο φούρνο, πασαλείβονται με τη σοκολάτα και μετά παίζουν κυνηγητό στο σαλόνι. Το παιχνίδι σταματάει μόνο όταν πει ένας από τους δύο «παραδίνομαι». Μετά κάθονται στη βομβαρδισμένη κουζίνα τους και μετράνε τις σταγόνες στη μπαλκονόπορτα ή χαζεύουν τις σκιές τους στον τοίχο.

Ίσως αυτά τα ζευγάρια να μην είναι κατάλληλα για πρωταγωνιστές αισθηματικών ταινιών γιατί δεν έχουν να επιδείξουν εpωτικά τρίγωνα κι αδιέξοδα, ίσως η ζωή τους να φαντάζει βαρετή και συνηθισμένη σε κάποιους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ώριμοι, δε θα τους δεις να φιλιούνται ή να καυγαδίζουν δημόσια. Το μόνο που κάνουν μπροστά σε άλλους είναι να κρατιούνται χέρι-χέρι. Κάπως έτσι πρέπει να ήταν πριν από χρόνια τα ηλικιωμένα ζευγάρια που συναντάς στο δρόμο και σε κάνουν να ξαναπιστεύεις στον έpωτα, τη στιγμή που βλέπεις τον άντρα να κουμπώνει τη ζακέτα της για να μην κρυώσει.

Επιμέλεια Κειμένου Αγγελικής Κοτσόβολου

Πηγή:pillowfights.gr https://www.newside.gr/2

Σχέσεις - Σεξ

Αν δεν πονούσαμε δε θα δημιουργούσαμε

Μαρία Στειακάκη

Ποια είναι η απάντηση, λοιπόν; Ο ψυχικός πόνος προσφέρει στην τέχνη ή η τέχνη απαλύνει τον πόνο; Νομίζω είναι μια σχέση αλληλεπίδρασης. Ίσως είναι από τις πιο αγνές κι ανιδιοτελείς σχέσεις που μπορεί να συνάψει ένας άνθρωπος.

Μπορεί να πραγματώσει κάποιος τεχνούργημα χαρούμενος; Μπορεί. Πόσο συχνά όμως οδηγούμαστε να ξυπνήσουμε τις βαθύτερες καλλιτεχνικές μας φύσεις; Όταν πονάμε. Όταν αποζητούμε μια διέξοδο, ένα παυσίπονο ψυχής, κάτι που δε θα μας θυμίζει την ανθρώπινη φύση μας, η οποία συνάπτεται από τρωτές κι ασθενικές ιδιότητες. Ποιος δεν ένιωσε θεός μετά από την τελευταία πινελιά πάνω σε καμβά; Ποιος διάβασε κείμενο ή ποίημά του και δεν ένιωσε τα πόδια του να μην πατούν το παγωμένο πλακάκι;

Την ώρα εκείνη, της δημιουργίας, απλώς ψάχνουμε να βρούμε ένα μαξιλάρι ψυχής, μια μεγάλη αγκαλιά που δεν προσδοκά τίποτα από εμάς. Μόνο να είμαστε ο εαυτός μας, να δώσουμε αυτό το υλικό μας που πηγάζει, κυρίως, από τον παιδί μέσα μας. Αυτό που λόγια πολλά δεν ήξερε, ούτε πολλά είχε ζήσει. Όμως ένιωθε. Ένιωθε τα πάντα στον υπέρτατο βαθμό και σχεδόν κτηνωδώς ήθελε να τα βγάλει προς τα έξω.

Δεν είναι τυχαίο που η τέχνη χρησιμοποιείται σαν παράλληλο ή μεμονωμένο μέσο ψυχανάλυσης. Προφανώς, θα μου πείτε. Αλλά δεν είναι προφανές τελικά. Καθημερινά συναντάμε ανθρώπους που θεωρούν την τέχνη κάποιου είδους προνομιακή ιδιότητα. Ως παιδιά σε θρανία, όλοι ζωγραφίσαμε, όλοι γράψαμε εκθέσεις, όλοι κρατήσαμε τις χειροτεχνίες μας. Όλοι είχαμε πρόσβαση σε αυτό κι όλοι, εν τέλει, τα πήγαμε περήφανα σπίτι. Όχι περήφανα πάντα γιατί είχαμε το πιο ωραίο αποτέλεσμα. Δε μας ένοιαζε καν ο διπλανός μας. Η όλη μας χαρά πήγαζε από την ικανοποίηση της πραγμάτωσης. Επειδή τα καταφέραμε. Κι αν τότε νομίζαμε πως απλώς καταφέραμε το ζητούμενο, τώρα ίσως κοιτάξουμε κάπως λοξά όσα από τα χέρια μας έχουν γεννηθεί.

Τότε, ως μικροί και εύπλαστοι που ήμασταν μας έμαθαν πως η τέχνη και η έκφραση είναι πραγματικά για όλους. Μεγαλώνοντας κάποιοι την αγκάλιασαν, άλλοι την περιόρισαν, άλλοι την αγνόησαν σαν περιττή ή αχρείαστη δραστηριότητα, ενώ άλλοι απλώς αρκέστηκαν στην απόλαυσή της ως τρίτοι. Πόσο αντιφατικό όμως να απαρνείται κάποιος την ίδια του τη φύση; Συναισθήματα έχουμε όλοι, φυσικό επόμενο να έχουμε ενίοτε και τον ψυχικό πόνο μέσα στην γκάμα αυτή. Άλλες φορές σε αφθονία, ενώ άλλες σαν απλό περαστικό.

Πολλοί τρόποι να λυθεί, ή έστω να περιοριστεί, όμως ποιο κομμάτι του ανθρώπινου πληθυσμού επιλέγει να πλαγιάσει με τη δημιουργική έκφραση για να τον απαλύνει, ακόμη και στιγμιαία; Στατιστικά δεν ξέρω, θα απαντήσω εμπειρικά κι από τον κοινωνικό μου περίγυρο. Πολύ λίγοι. Μετριοπαθή άτομα απαρνούνται την καλλιτεχνική φύση τους, που ενδεχομένως να κοιμάται από την τετάρτη δημοτικού και θεωρούν ανούσιο να την αφυπνίσουν. Μέχρι να δημιουργήσουν ξανά.

Συναισθηματικά αδρανή πλέον όντα, τρομοκρατημένοι από τον φόβο της κριτικής, των άλλων αλλά κυρίως του εαυτού μας, αποδεχόμαστε μια αναληθή πραγματικότητα γεμάτοι με όλου το κόσμου τη μετριοπάθεια. Κανένας μεγάλος και δοξασμένος ποιητής, ζωγράφος, γλύπτης, μουσικός, περουκιέρης, χτίστης, ζαχαροπλάστης δεν πίστευε απόλυτα στη μεγαλοσύνη του. Είχε όμως μια ανάγκη όπως όλοι, να εκφραστούν κι ένα θάρρος παραπάνω να αγαπήσουν τους εαυτούς τους.

Σαν παυσίπονο μπαίνει μέσα μας η γλυκιά χαρά αυτή, την ώρα της δημιουργίας και σαν δόξα από τον εαυτό μας προς τον ίδιο η πραγμάτωσή της. Αν δεν το είχαμε ανάγκη, αν δεν πονούσαμε, αν τα λόγια κι οι σκέψεις δε μας έπνιγαν μέχρι το λαρύγγι δε θα το κάναμε. Δε θα ψάχναμε καν ένα τρόπο να λυτρωθούμε. Απλώς θα ζούσαμε τη στιγμή και θα την απολαμβάναμε. Γι’ αυτό, ούτε τη ζούμε ούτε την απολαμβάνουμε εκείνη την ώρα. Αδημονούμε για την άλλη στιγμή, εκείνη που θα γεμίσουμε ντοπαμίνη τις ίνες μας, μετά το γέννημά μας.

Γιατί τι ποιο όμορφο από το να δημιουργείς εσύ ο ίδιος τη χαρά, από το να δωρίσεις στον πληγωμένο εαυτό σου την τέρψη εκείνη που θα προέρχεται από το βαθύτερο μέσα σου, αφού το απεικονίσεις και το δεις με τα μάτια σου; Δε θα βερμπαλίσω άλλο, διότι η τέχνη όταν χρειάζεται να εξηγηθεί με νοήματα και θεωρίες, νιώθω ότι χάνει τον πρωταρχικό της ρόλο, τον αυθορμητισμό.

 

Συντάκτης: Μαρία Στειακάκη
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου https://www.pillowfights.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Και πώς καταφέρνουν να τις διατηρήσουν χωρίς να τους πάρει χαμπάρι κανείς.

«Καβάντζα» ονομάζεται στην καθομιλουμένη μια σχέση που διατηρούμε σε περίπτωση που κάτι δεν πάει καλά με τον «επίσημο» δεσμό μας ή το φλερτ που μας ενδιαφέρει περισσότερο να προχωρήσει. Σήμερα, όπως επισημαίνει ο ψυχολόγος Martin Graff Ph.D., είναι πολύ πιο εύκολο να τη δημιουργήσουμε και να την κρατήσουμε, μέσα από την online επικοινωνία, που είναι πιο άμεση και, κυρίως, πιο διακριτική.

Σε μια έρευνα που έγινε, μάλιστα, οι συμμετέχοντες απάντησαν ότι ο βασικός τρόπος επικοινωνίας τους με το «τρίτο» πρόσωπο είναι μέσω γραπτών μηνυμάτων, ενώ τα λιγότερο δημοφιλή μέσα είναι τα τηλεφωνήματα και η ανταλλαγή emails. Συνολικά, το 73% των εθελοντών της έρευνας απάντησαν ότι έχουν «καβάντζες», ανεξάρτητα από το status της σχέσης τους – αν δηλαδή βρίσκονται σε σταθερή σχέση, είναι singles ή βγαίνουν ραντεβού. Είναι εντυπωσιακό ότι ακόμα και ανάμεσα στους δεσμευμένους, το 56% αποκάλυψε ότι έχει τουλάχιστον μια «καβάντζα», έστω και αν η επικοινωνία περιορίζεται στην ανταλλαγή γραπτών μηνυμάτων.

Σε μια έρευνα που έγινε, μάλιστα, οι συμμετέχοντες απάντησαν ότι ο βασικός τρόπος επικοινωνίας τους με το «τρίτο» πρόσωπο είναι μέσω γραπτών μηνυμάτων, ενώ τα λιγότερο δημοφιλή μέσα είναι τα τηλεφωνήματα και η ανταλλαγή emails.

Και αν ένας δεσμευμένος διατηρεί μια «καβάντζα» είτε από ανασφάλεια ότι η σταθερή σχέση του θα τελειώσει είτε με την ελπίδα να εξελιχθεί αυτή σε ερωτικό ειδύλλιο ή σεξουαλική επαφή είτε για να διανθίσει την καθημερινότητά του με σασπένς και ποικιλία, το «τρίτο πρόσωπο», ακόμα και αν το γνωρίζει ότι έχει το ρόλο της «καβάντζας», ενδεχομένως να ελπίζει ότι το άτομο με το οποίο ανταλλάσσει διαδικτυακά μηνύματα θα εξελιχθεί σε σταθερό δεσμό.

Αξίζει ωστόσο να σημειωθεί ότι η μέση ηλικία των εθελοντών της μελέτης μόλις που ξεπερνά τα είκοσι χρόνια. Απαιτούνται λοιπόν περαιτέρω έρευνες για να δούμε τι συμβαίνει σε μεγαλύτερες ηλικίες, όπου αυξάνονται τα ποσοστά των δεσμευμένων ανθρώπων.

https://www.marieclaire.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Δραστικό παυσίπονο, πολύτιμο αντιγηραντικό και αντιυπερτασικό φάρμακο... Η λίστα με τα οφέλη του σεξ και του οργασμού στην υγεία είναι μεγάλη και ενδιαφέρουσα

Σε εντυπωσιακό παυσίπονο αναδεικνύεται η σεξουαλική πράξη τουλάχιστον σε ότι αφορά τον πόνο στην πλάτη, ενώ φαίνεται ότι έχει και σημαντική αντιυπερτασική δράση, αλλά και αντικαρκινική προστασία. Ας δούμε τι αποκαλύπτουν οι έρευνες:

Σταματά τον πόνο στην πλάτη: Ο οργασμός είναι δέκα φορές πιο αποτελεσματικός από τα παυσίπονα στη μείωση του πόνου και του άγχους, σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου του Munster στη Γερμανία, η οποία έδειξε ότι οι μισοί από τους πάσχοντες ένιωθαν λιγότερο πόνο μετά τη «χρήση της σεξουαλικής δραστηριότητας ως θεραπευτικό εργαλείο».

Αναστρέφει τη γήρανση: Το συχνό σεξ σε μεγάλη ηλικία μπορεί να σας κάνει να φαίνεστε έως και επτά χρόνια νεότεροι, με τη λεπτομέρεια της εν λόγω επίδρασης να έγκειται στην τρυφερή και ερωτική σεξουαλική επαφή, όπως υποστηρίζει ο Δρ. David Weeks, νευροψυχολόγος στο Βασικό Νοσοκομείο του Εδιμβούργου.

Αποτρέπει τον καρκίνο του προστάτη: Οι άνδρες που εκσπερματίζουν 21 φορές τον μήνα, είτε μέσω σεξουαλικής επαφής, ονείρωξης ή αυνανισμού, έχουν κατά 1/3 λιγότερες πιθανότητες να νοσήσουν από καρκίνο του προστάτη, σύμφωνα με επιστήμονες του Πανεπιστημίου Harvard.

Μειώνει την πιθανότητα θανάτου μετά από καρδιακή προσβολή: Οι άνθρωποι που είχαν υποστεί καρδιακή προσβολή, επιβίωσαν και έκαναν σεξ περισσότερες από μία φορές την εβδομάδα, είχαν 27% λιγότερες πιθανότητες θανάτου κατά τη διάρκεια μιας 22χρονης μελέτης που δημοσιεύθηκε στο American Journal of Medicine. Όπως αποδείχθηκε, το σεξ έστω και μία φορά την εβδομάδα μείωσε τους θανάτους κατά 12% και λιγότερο συχνά κατά 8%.

Μειώνει την αρτηριακή πίεση: Το τακτικό σεξ μπορεί να μειώσει την αρτηριακή πίεση εξίσου αποτελεσματικά με τα φάρμακα, σύμφωνα με μία μελέτη του Πανεπιστημίου της Georgia. Ο οργασμός μειώνει την αρτηριακή πίεση κατά 13%, με τη μείωση αυτή να διαρκεί μέχρι και την επόμενη μέρα, χωρίς, όμως, να ισχύει το ίδιο και στην περίπτωση του αυνανισμού.

Ενδυναμώνει το πυελικό έδαφος: Κατά τη διάρκεια του οργασμού, ο μυϊκός τόνος, ο καρδιακός ρυθμός και η αναπνοή αυξάνονται, γυμνάζοντας το πυελικό έδαφος και κρατώντας έτσι μακριά τη στυτική δυσλειτουργία και ακράτεια.

Βοηθά τη γονιμότητα: Ο γυναικείος οργασμός ενισχύει τις πιθανότητες σύλληψης ενός παιδιού. Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι όταν μια γυναίκα βιώνει οργασμό ένα λεπτό μετά την εκσπερμάτιση του συντρόφου της, είναι πιθανό να διατηρεί περισσότερα σπερματοζωάρια.

Τέλος φαίνεται ότι το συχνό σεξ φέρνει την επιθυμία για περισσότερο! Το σεξ αυξάνει τη λίπανση και την ελαστικότητα του κόλπου και τη ροή του αίματος, ενισχύοντας έτσι και τη σεξουαλική επιθυμία.https://ygeiamou.gr/

Σχέσεις - Σεξ

«Και πάλι βρήκα τον λάθος άνθρωπο για ν’ αγαπήσω» λέει ένα παλιότερο τραγούδι, με τους στίχους του οποίου ίσως έχουμε ταυτιστεί κάποια στιγμή. Κι είναι απόλυτα φυσιολογικό να μας έχει συμβεί να εμπλακούμε ερωτικά μ’ ένα άτομο που ήταν λάθος για μας, όχι με την έννοια της θυματοποίησης στην οποία τείνουμε να πιστεύουμε ότι εμείς οι αλάνθαστοι είμαστε άμοιροι ευθυνών κι επιλογών, αλλά με την κυριολεκτική έννοια της λέξης «λάθος», αφού δεν είναι δυνατόν να επιτυγχάνουμε πάντα σχέση μ’ άτομα στην ίδια φάση ζωής όπως εμείς, με συμβατά θέλω κι επιθυμίες.

Ασφαλώς και σ’ αυτήν την περίπτωση φέρουμε μεγάλο μερίδιο ευθύνης, από τη στιγμή που συνεχίζουμε τη σχέση, αλλά δεν είναι της παρούσης. Αυτό όμως που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι η όλη διαχείριση της σχέσης αλλά και των αμφιβολιών, τόσο των δικών μας όσο και των οικείων μας.

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι μόλις έχουμε συνάψει σχέση μ’ έναν «λάθος» άνθρωπο- ή ας θυμηθούμε μια αντίστοιχη σχέση μας. Από την αρχή σχεδόν και μόλις αντιληφθούμε αυτή τη μη συμβατότητα, είτε εξ αιτίας πεποιθήσεων, επιθυμιών κι αξιών, είτε εξ αιτίας συμπεριφορών του συντρόφου μας που μας προβληματίζουν για κάποιον λόγο και δε μας επιτρέπουν ν’ αναπτύξουμε την εμπιστοσύνη μας στο πρόσωπό του, μάς δημιουργείται ένα αρνητικό προαίσθημα κι ένα αίσθημα ανασφάλειας. Το ένστικτό μας ενεργοποιείται και μάς κρούει τον κώδωνα ότι, είτε δεν ταιριάζουμε μ’ αυτό το άτομο σε καμία των περιπτώσεων, είτε η συμπεριφορά του δεν είναι αυτή που θα θέλαμε να μας απευθύνει.

Το ένστικτό μας αυτό, σε μια τέτοια περίπτωση κι όσο προχωράει κι εξελίσσεται η σχέση, αρχίζει να βαράει κόκκινο, με αποτέλεσμα, να είναι σχεδόν αδύνατο να το αγνοήσουμε και να μην εκφράσουμε τις αμφιβολίες μας- στον σύντροφό μας τουλάχιστον. Με κάθε ευκαιρία, σε κάθε συζήτηση, συναναστροφή ή διαφωνία, φροντίζουμε με κάθε τρόπο -με τα λόγια μας, τη συμπεριφορά μας, τη γλώσσα του σώματός μας- να δηλώσουμε αυτή μας την άποψη και γνώμη. Σε συγκεκριμένες περιπτώσεις δε, που το ένστικτο αυτό επιβεβαιώνεται σε υπερβολικά μεγάλο βαθμό, ίσως και να πούμε στα ίσα φράσεις του τύπου «είσαι λάθος για μένα».

Αναμφισβήτητα, η παραπάνω πεποίθηση δεν είναι δυνατόν να μην αναπτυχθεί πέρα από ‘μας και στους οικείους μας, φίλους ή οικογένεια, οι οποίοι μάς γνωρίζουν αρκετά καλά, ζουν τη σχέση μας κι έτσι πολύ εύκολα οδηγούνται στο ίδιο συμπέρασμα μ’ εμάς. Μάλιστα, όσοι απ’ αυτούς μάς αγαπούν και μάς νοιάζονται αληθινά, μάς εκφράζουν τις αμφιβολίες τους άμεσα ή έμμεσα και στον βαθμό της οικειότητας που επιτρέπει η μεταξύ μας σχέση.

Και σ’ αυτό το σημείο, συμβαίνει το εξής απίστευτο κι αξιοσημείωτο. Σε κάθε νύξη επί του θέματος, φανερή ή διακριτική, σπεύδουμε να δικαιολογήσουμε το άλλο άτομο, εμάς, την ίδια τη σχέση μας, καταστάσεις, συμπεριφορές κι ό,τι άλλο μπορούμε. Σε σημεία μάλιστα, μπορείς να πεις ότι φτάνουμε να υποστηρίζουμε θερμά την άλλη πλευρά και να πασχίζουμε να κατευνάσουμε την όποια αμφιβολία του ατόμου που παραθέτει την άποψη και τα επιχειρήματά του κατά αυτής της σχέσης- τα ίδια που πριν πέντε λεπτά είχαμε κι εμείς!

Απίστευτο; Κι όμως αληθινό. Έχουμε ακριβώς τις ίδιες αμφιβολίες, τις οποίες μάλιστα εκφράζουμε στον σύντροφό μας, όταν όμως έρχεται η στιγμή να βρεθούμε αντιμέτωποι μ’ οποιοδήποτε τρίτο άτομο σφυράμε κλέφτικα. Ένας απ’ τους λόγους, ίσως να είναι ότι θέλουμε κι έχουμε ανάγκη να πιστεύουμε πως είμαστε ερωτευμένοι -είτε για να γλιτώσουμε από τη μοναξιά, από κάποιο απωθημένο, από μια παλιά πληγή- και συνεπώς το να παραδεχτούμε όλα αυτά που οι ίδιοι σκεφτόμαστε για τη σχέση μας σ’ ένα άλλο άτομο, μάς μεταφέρει άμεσα κι επιτακτικά την ευθύνη της λήξης της.

Επίσης μεγάλο χαρτί είναι κι ο εγωισμός μας. Επιβεβαιώνοντας λοιπόν τις αμφιβολίες, το ένστικτο και το προαίσθημα των υπολοίπων, αυτομάτως και για κάποιο λόγο, θεωρούμε ότι θα επηρεάσει την εκτίμηση, τον σεβασμό και τη συμπεριφορά τους προς το πρόσωπό μας, αφού ουσιαστικά παραδεχόμαστε μια λάθος επιλογή, μια κακή κρίση, μια άτυχη στιγμή μας. Κατά βάση όμως, αυτό που μας ενοχλεί περισσότερο κι ας μην το συνειδητοποιούμε, είναι ότι σε μια τέτοια παραδοχή, η αλήθεια φανερώνεται μπροστά μας και δεν είναι άλλη από την αδυναμία μας να κάνουμε πράξη αυτό που πραγματικά αισθανόμαστε, με αποτέλεσμα να μοιάζουμε ή και να είμαστε αφερέγγυοι. Και μας είμαι αδύνατο να δεχθούμε οτιδήποτε από τα παραπάνω, προβάλλοντας τις φοβίες μας στους άλλους.

Η παραδοχή των λαθών μας λοιπόν, σ’ εμάς και στους οικείους μας, κάθε άλλο παρά αδυναμία δείχνει. Επίσης πρέπει και μάλιστα αμεσότατα, να αντιληφθούμε ότι αυτό που χρήζει προστασίας, δεν είναι ούτε ο ψευτό-εγωισμός μας ούτε μια πλαστή αψεγάδιαστη εικόνα μας προς οποιονδήποτε, αλλά ο χρόνος μας, τον οποίο δεν πρέπει να σπαταλάμε ανούσια σε οτιδήποτε, πόσο μάλλον σε σχέσεις με λάθος ανθρώπους.

Συντάκτης: Μαρία Πακιακιό
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

https://www.pillowfights.gr/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.