Φεβρουαρίου 28, 2020

Αυτοβελίωση

 

Η τέχνη της αποδοχής είναι ένα θέμα για το οποίο μιλώ συχνά. Ως ψυχοθεραπευτής, συχνά παρατηρώ πόσο δύσκολο είναι για τους ανθρώπους να λαμβάνουν. Θα πιστεύετε μάλλον ότι θα το κατέχω το θέμα πλήρως, αφού γράφω κι γι’ αυτό. Όταν πρόσφατα είχα μια ευκαιρία να την εξασκήσω, αντιλήφθηκα ότι η αποδοχή δεν είναι τόσο εύκολη ούτε για εμένα.

Καθώς περπατούσα μια μέρα, ο αέρας μου πήρε το καπέλο. Ένας ευγενικός κύριος το σήκωσε και μου το έδωσε. Και επειδή ήταν ξαφνικό, ένιωσα ένα περίεργο μείγμα άβολων συναισθημάτων.

Βρέθηκα ξαφνικά σε μια κατάσταση, στην οποία ένας άνθρωπος που προσέφερε κάτι – όχι μόνο το καπέλο μου, αλλά και την καλοσύνη του. Η άμεση παρόρμησή μου ήταν να σκύψω και να σηκώσω μόνος μου το καπέλο πριν το κάνει αυτός, δηλώνοντας το μήνυμα ότι μπορώ και μόνος μου να με φροντίσω και δεν χρειάζομαι τη βοήθεια κανενός. Όταν όμως με πρόλαβε, βρέθηκα να νιώθω περίεργα.

Αντί να ολοκληρώσω την κίνησή μου προς το καπέλο, αποφάσισα σε εκείνα τα κλάσματα δευτερολέπτων να ενεργοποιήσω την ενσυνειδητότητά μου και να παρατηρήσω τι μου συνέβαινε. Μπόρεσα να παρατηρήσω τη δυσφορία μου. Ήταν κάτι σαν:

– Δεν θέλω να ενοχλήσω κανέναν

– Δεν θέλω κανείς να βγει από το πρόγραμμά του και να ασχοληθεί μαζί μου

– Δεν θέλω να με βλέπουν ως άνθρωπο που χρειάζεται βοήθεια και δεν ξέρει πώς να φροντίζει τον εαυτό του.

Ήταν λίγο ντροπιαστικό να αναγνωρίζω ότι ήμουν ο τυπικός άνδρας της Δύσης, εκπαιδευμένος να είμαι ανεξάρτητος – να προβάλω την εικόνα του «δυνατού». Αλλά τότε κάτι άλλαξε μέσα μου, καθώς πήρα μια απόσταση από την κατάσταση. Σκέφτηκα ότι αν και ψυχοθεραπευτής, δεν είμαι καλύτερος από τους άλλους. Και στη συνέχεια αναρωτήθηκα γιατί είναι τόσο δύσκολο για εμένα να λάβω; Αντιλήφθηκα μια αίσθηση ντροπής να λάβω βοήθεια.

Η ντροπή είναι η αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά με εμένα – μια επώδυνη αίσθηση άμυνας και αυτολύπησης. Υπάρχει μια πεποίθηση ότι αν κάποιος δει τα αληθινά ή έστω φανταστικά μειονεκτήματα, θα χάσω τον σεβασμό. Θα κριθώ αρνητικά.

Και μετά μια πιο ευγενική σκέψη έκανε την εμφάνισή της. Πρόκειται για παλιά συναισθήματα και πεποιθήσεις που είναι βαθιά εσωτερικευμένες. Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική από αυτό που βλέπω. Φαντάστηκα πώς θα αντιδρούσα αν ο άνδρας ήταν εκείνος που έχανε το καπέλο του.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα αντιδρούσα με τον ίδιο τρόπο. Θα ήμουν χαρούμενος να προσφέρω βοήθεια όχι επειδή θα τον αντιλαμβανόμουν ως αβοήθητο ή αδύναμο, αλλά επειδή νιώθω όμορφα να βοηθάω, να φανώ χρήσιμος. Είναι μια ιδιαίτερη μορφή σύνδεσης, ειδικά αν ο άλλος λάβει την πράξη μου θετικά.

Αναγνώρισα επίσης ότι όπως κι εγώ, έτσι κι αυτός θα ένιωσε χρήσιμος. Αν δεν το έκανε, θα ήταν μάλλον μια άρνηση και μια αποφυγή της ανθρώπινης σύνδεσης. Καθώς λοιπόν σκεφτόμουν όλα αυτά, πήρα μια βαθιά ανάσα και επέτρεψα στον εαυτό να λάβει όχι μόνο το καπέλα, αλλά και την καλή πρόθεση. Χαμογέλασα, τον ευχαρίστησα και συνέχισα το δρόμο μου λίγο διαφορετικός.

John Amodeo, Ph.D., ψυχοθεραπευτής

https://enallaktikidrasi.com/

Αυτοβελίωση

Πέντε σκέψεις που σαμποτάρουν τον δρόμο σου προς την κορυφή
Τι μπορείς να κάνεις για να κατεβάσεις το volume στην ενοχλητική φωνούλα της αμφιβολίας;

Πολλά λέγονται και γράφονται σχετικά με το πώς θα καταφέρουμε να αποκτήσουμε μεγαλύτερη άνεση και εμπιστοσύνη στο… πεδίο μάχης που αποκαλούμε εργασιακό περιβάλλον. Ας είμαστε όμως ειλικρινείς, δεν πρόκειται για την πιο εύκολη διαδικασία. Ειδικότερα όταν έχεις αυτή τη μικρή φωνούλα της αμφιβολίας στο πίσω μέρος του μυαλού σου, να σε βομβαρδίζει με αρνητικές σκέψεις για τον εαυτό σου ή όσα παράγεις. Ακόμη και αν θεωρείς πως οι συγκεκριμένες σκέψεις είναι αμελητέες, προσωρινές και εντελώς άκακες εφόσον δεν τις ενστερνίζεσαι, εκείνες χωρίς να το καταλαβαίνεις, υποσκάπτουν με ύπουλο τρόπο τον δρόμο σου προς την κορυφή και δεν σου επιτρέπουν να αποδώσεις το 100% των δυνατοτήτων σου.

Αν αναρωτιέσαι, λοιπόν, τι μπορείς να κάνεις για να κατεβάσεις το volume σε αυτή την ενοχλητική φωνούλα, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις, είναι να προσπαθήσεις να τη διακρίνεις. Με άλλα λόγια, να μπορέσεις να εντοπίσεις τις σκέψεις που «σφυρηλατούν» το μυαλό σου με ψέματα και θέλουν να σε σαμποτάρουν. Έπειτα, το μόνο που έχεις να κάνεις, είναι να τις εκλογικεύσεις!

Ιδού κάποιες από αυτές τις σκέψεις και μερικές συμβουλές για το πώς θα τις διαχειριστείς.

«Δεν μπορώ να το κάνω αυτό»
Πάω στοίχημα πως η παραπάνω ατάκα σου θυμίζει πολλά. Η επαγγελματική ζωή είναι ένα αγώνας δρόμου γεμάτος εμπόδια και προκλήσεις, ο οποίος σε ωθεί συχνά να βγεις από το «comfort zone» σου. Είναι απόλυτα φυσιολογικό να έχεις αμφιβολίες όταν χρειάζεται να αντιμετωπίσεις κάτι που μέχρι χθες σου ήταν εντελώς άγνωστο. Μην αφήσεις όμως, αυτές τις αμφιβολίες να σε αποτρέψουν από την ίδια την προσπάθεια. Ξεκινώντας με την πεποίθηση πως δεν μπορείς να κάνεις κάτι, προκαταβάλεις τον εαυτό σου αρνητικά, συνεπώς γίνεται εύκολο να ενδώσεις σε αυτή τη στάση και τελικά να μην κάνεις τίποτα. Μην αφήνεις, λοιπόν, τις κακές σκέψεις να σε εμποδίζουν από το να δοκιμάζεις νέα πράγματα.

«Οι άλλοι είναι καλύτεροι από εμένα»
Ίσως βρίσκεσαι ακόμη στην αρχή, ίσως είσαι η μικρότερη ηλικιακά από όλη την εταιρεία, ίσως αισθάνεσαι άπειρη για να ξεκινήσεις αυτό το κάτι δικό σου που ονειρεύεσαι. Ανεξάρτητα όμως από τις εξωτερικές συνθήκες που επικρατούν στο εργασιακό περιβάλλον, δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να απασχολείς το μυαλό σου με την πείρα ή το ταλέντο των άλλων. Σημασία έχει να εστιάσεις στα δικά σου προτερήματα και στον τρόπο που θα τα εκμεταλλευτείς όσο καλύτερα μπορείς. Με λίγα λόγια, μην «παίζεις» το τοξικό παιχνίδι της σύγκρισης γιατί στο τέλος, μόνο εσύ θα βγεις χαμένη.

«Η γνώμη μου δεν μετράει αρκετά»
Όταν είσαι μέλος μίας ομάδας, είναι σημαντικό να θυμάσαι πως η συγκεκριμένη ομάδα αποτελεί ένα κομμάτι, ένα υποσύνολο από κάτι μεγαλύτερο, δηλαδή την εταιρεία για την οποία εργάζεσαι. Ακριβώς για αυτό, είναι πολύ εύκολο να… επικεντρωθείς στο «δέντρο» και να χάσεις το «δάσος». Βλέποντας μόνο ένα μέρος της απασχόλησης, είναι δύσκολο να κατανοήσεις την πολυπλοκότητα με την οποία λειτουργεί μία εταιρεία, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο συμβάλλει η δική σου προσπάθεια στη «μεγάλη εικόνα». Έχοντας όμως αυτή την αρνητική στάση, σύντομα θα αρχίσεις να αισθάνεσαι ασήμαντη, ανεπαρκής και ο κόπος που καταβάλλεις θα σου φαίνεται εντελώς άσκοπος. Κι όμως, μία τόσο «αθώα» και ανόητη σκέψη, μπορεί να σε οδηγήσει ακόμη και στα πρόθυρα του burnout.

«Δεν θέλω να αποτύχω»
Εδώ πάω πάσο, καθώς δεν γνωρίζω κάποιον που να απολαμβάνει την… πικρή «γεύση» της αποτυχίας -εκτός από τον Μπέκετ που είχε πει τη διαχρονική ατάκα «Fail again. Fail better» και έκτοτε μας πεισμώνει όλους. Ναι, η αποτυχία είναι από τις πιο ενοχλητικές και κάπως επώδυνές καταστάσεις, όμως ο φόβος μίας πιθανής αποτυχίας ή απόρριψης είναι πολύ χειρότερος, γιατί σε κρατάει κολλημένη στο ίδιο μικρό και ασφαλές σημείο. Η αποτυχία μπορεί να μην είναι συναρπαστική, αλλά θα χάσεις όλα εκείνα που είναι, εξαιτίας του φόβου σου μην αποτύχεις. Όσο για τις φορές που τελικά όντως αποτυγχάνεις, είναι πάντα προτιμότερο να ξέρεις πως έδωσες τον καλύτερο εαυτό σου για να πετύχεις τον στόχο, παρά πως δεν προσπάθησες καν.

«Μα έτσι το κάνω πάντα»
Θυμάσαι όταν ήμασταν μικρές και λέγαμε κακές κουβέντες; Η γιαγιά/μαμά/θεία μας έλεγε πως θα μας βάλει «πιπέρι» στο στόμα. Κάτι παρόμοιο πρέπει να γίνει και εδώ, γιατί η φράση «έτσι το κάνω πάντα» είναι απαγορευτική στον επαγγελματικό τομέα και υπάρχει λόγος για αυτό. Μπορεί η ρουτίνα να σε κάνει να αισθάνεσαι ασφαλής και σίγουρη, όμως καλό θα ήταν να είσαι πρόθυμη να κάνεις κάποιες μετατροπές αν χρειάζεται, είτε αυτές αφορούν στον χώρο και τις ώρες που εργάζεσαι είτε το πρόγραμμα σου. Καλώς ή κακώς, «c'est la vie» φίλη μου και συνεχώς θα προκύπτουν απρόβλεπτα πράγματα από το πουθενά. Να θυμάσαι πως όσο πιο ευέλικτη είσαι, τόσο πιο εύκολα θα μπορείς να προσαρμόζεσαι στα νέα δεδομένα! https://www.queen.gr

Αυτοβελίωση

Μια στιγμή θάρρους κι όλα αλλάζουν σε δευτερόλεπτα

« Να προσπαθείς να εκδηλώνεις τα συναισθήματά σου, ώστε αυτά που θέλεις να μπορέσεις και να τα αποκτήσεις. Μίλα, τότε! »

Μία φράση τόσο απλή, μα τόσο δύσκολη στην πράξη. H κλασσική στερεότυπη φράση που προσπαθεί να σε ενθαρύνει και που θα στην πει καθένας που προσπαθεί να σε βοηθήσει.Θα σκέφτεσαι πως και να ήθελες να το αποφύγεις ακόμα και το σύμπαν σου φωνάζει πως πρέπει επιτέλους να βρεις λέξεις.

Κατσουφιάζεις και ξεφυσάς λες και είσαι τρένο που του χάλασαν τα γρανάζια. Άσχημος ο θόρυβος στο μυαλό σου αλλά εσύ συνεχίζεις να τον αγνοείς. Θεωρείς πως όλα είναι μια ψευδαίσθηση και πως είσαι υπερβολικός. Λες «όχι» στον εαυτό σου, ενώ θέλεις τόσο πολύ να φωνάξεις πως τον θέλεις και να ξεκινήσουν γύρω σου να λάμπουν τα πυροτεχνήματα. Να τρέξεις να πεις πως δεν τον βλέπεις φιλικά και πως διακρίνεις τη φλόγα στα μάτια του και είσαι έτοιμος να ζήσετε τα πάντα μαζί.

«Πολύ ωραία τα λες μυαλουδάκι μου, αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα», και η όμορφη συζήτηση με τον εαυτό σου ξεκινάει να κάνει τα πράγματα ακόμη πιο περίπλοκα. Αρχικά, σκέφτεσαι πως δεν μπορείς να τα πεις αυτά κοιτάζοντας το πρόσωπο στα μάτια. Ή θα λιποθυμήσεις ή δε θα μπορέσεις να βγάλεις μιλιά. Καλύτερα να μην το επιχειρήσεις. Είτε είσαι άνδρας είτε γυναίκα, εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Η αμφιβολία για τα συναισθήματα του άλλου έχει ως αποτέλεσμα να κάνεις αρκετά βήματα πίσω και να στέκεσαι σαν θεατής παρατηρώντας τη δική σου ζωή.

Πνίγεις τα συναισθήματά σου σε μια κουταλιά νερό. Κάνεις το απλό να φαίνεται ακατόρθωτο. Και βέβαια δε νιώθεις παρά χάλια, γεμάτος σκέψεις και με πράξεις μηδενικές. Έχεις αναρωτηθεί γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου; Γιατί να μην κάνεις κάτι που θέλεις μόνο και μόνο επειδή φοβάσαι; Και η ειρωνεία βρίσκεται μόνο στο μυαλό σου. Στη μάχη της λογικής με το συναίσθημα. Αυτή η φωνή που σου ψιθυρίζει να ρισκάρεις για όσα νιώθεις και να μιλήσεις καταπιέζεται από τα « δεν πρέπει» του μυαλού σου.

Τοποθετείς τον εαυτό σου σε ένα λαβύρινθο που έχεις βρει την έξοδο κινδύνου, όμως σε φοβίζει το φως που αντανακλά και σε τυφλώνει. Επιχειρείς να κάνεις βήματα προς τα εμπρός, αλλά ο φόβος σε ταράζει και σε τραβά προς τα πίσω. Και το δίλημμα είναι να τα παρατήσεις ή να ρισκάρεις για να σωθείς. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τις σκέψεις που έχεις για εκείνον που σε ενδιαφέρει. Ίσως μιλάτε και βρίσκεσαι στη φάση που το πράσινο φως αναβοσβήνει και σε περιμένει να ενδώσεις ή ίσως πιστεύετε πως είναι φιλικό το δέσιμο που σας κάνει να αλλάζετε πλευρό όταν κοιτάζεστε για πάνω από δέκα δεύτερα. Μπορεί να πιστεύει πως εσύ είσαι βλέπεις τα πράγματα τόσο αδιάφορα ή τουλάχιστον προσπαθείς να μην τα δεις ως έχουν. Και μάντεψε ποιος κάνει κακό σε ποιον.

Όλα ξεκινούν με μια βαθιά ανάσα. Συνεχίζουν με θάρρος και με το βλέμμα καρφωμένο απευθείας στα μάτια. Είναι το θάρρος των δέκα δευτερολέπτων για να πεις ένα «σε θέλω» που ίσως αλλάξει τη ζωή σου. Μπορεί προς το καλύτερο έχοντας διεκδικήσει το πρόσωπο που ήθελες, αλλά ίσως υπάρξουν αρνητικά αποτελέσματα όταν πάρεις το ρίσκο και μάθεις την αλήθεια. Μόνο η ήττα θα σε πάει παρακάτω, σε καμία περίπτωση, όμως, η υποχώρηση.

Να εκφράζεις τα συναισθήματά σου για το πρόσωπο που σε κάνει χαρούμενο με εκείνο το χαμόγελο που λάμπει με τη ματιά που μόνο εσύ μπορείς να καταλάβεις τι εννοεί. Θα έχεις πάρει την ευθύνη στα χέρια σου και θα είσαι περήφανος που ρίσκαρες και τελικά είσαι νικητής. Βραβευμένος με το oscar της τόλμης.

Και αφού έχει ξεθολώσει το μυαλό σου και έχουν φύγει οι σκέψεις που σε έπνιγαν βρίσκεσαι στη θέση να συνειδητοποιείς πως η ζωή θα σε φέρει στη ρουλέτα της με ρίσκο τις αυτόβουλες επιλογές. Θα σου δώσει το ποντάρισμα, αλλά η τύχη δε θα έρθει από μόνη της. Εσύ θα την καθορίσεις. Με τις επιλογές σου, με το να ρισκάρεις χωρίς να σε νοιάζει τι θα γίνει.

Μια στιγμή θάρρους αλλάζει τα πάντα σε δευτερόλεπτα. Ανθρώπους, συναισθήματα, καταστάσεις, ζωές. Διεκδικείς για να έχεις, αποκτάς για να προσέχεις, ζεις για να αγαπάς. Όμορφες οι στιγμές που είστε αγκαλιά με εκείνον που η ζωή εμφάνισε την κατάλληλη στιγμή, στον κατάλληλο τόπο και με τον κατάλληλο τρόπο, φέρνοντας τα πάνω-κάτω. Ένιωσες όσα στα αλήθεια σκέφτηκες και έπραξες τόσα για να τα αποκτήσεις. Λίγο δεν είναι…

Συντάκτης: Γεωργία Δημητρακάκου
Επιμέλεια κειμένου: Βασιλική Γουγούλα, https://www.pillowfights.gr

Αυτοβελίωση

«Αν η μόνη προσευχή που λέτε ποτέ στη ζωή σας είναι ‘Ευχαριστώ’, αυτό αρκεί»

Αρκετές μελέτες έχουν δείξει βελτιωμένα αποτελέσματα όταν κάποιος εστιάζει σε μία «στάση ευγνωμοσύνης» αντί να έχει αρνητικά συναισθήματα, καθώς επίσης έχουν φανεί χαμηλότερα επίπεδα των ορμονών του άγχους και ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος. Τα αποτελέσματα αυτών των ερευνών είναι πολύ ενδιαφέροντα επειδή για μας, τους ανθρώπους, δεν είναι εύκολο να κατανοήσουμε πως μία νοητική δραστηριότητα, όπως η ευγνωμοσύνη, μπορεί να αλλάξει τη φυσική δραστηριότητα του εγκεφάλου.

Έχει αποδειχθεί, επίσης, πως η πρακτική της ευγνωμοσύνης μπλοκάρει τοξικά συναισθήματα, όπως η ζήλια και οι τύψεις, δυναμώνει την αυτό-εκτίμηση, βελτιώνει την αίσθηση της ευημερίας και επιτρέπει την αποδοχή και τον εορτασμό της παρούσας στιγμής. Συμπεραίνω λοιπόν πως ο εγκέφαλος δέχεται την θετική τροφοδοσία και ανταποκρίνεται ανάλογα.

Τίποτα καινούργιο δεν μπορεί να έρθει στη ζωή μας εκτός κι αν εκτιμούμε αυτά που ήδη έχουμε. Η ευγνωμοσύνη φέρνει χαρά και ευτυχία και αλλάζει το ενεργειακό μας επίπεδο. Η ευγνωμοσύνη είναι η ανοιχτή πόρτα στον ουρανό, στο ενοποιημένο συμπαντικό πεδίο της ενέργειας. Όταν μιλάμε για το σύμπαν, πρέπει να μιλάμε με όρους δονήσεων και συχνοτήτων, όπως έχει πει ο Nicola Tesla, και γνωρίζουμε ότι οι όμοιες συχνότητες έλκονται. Η αφθονία έλκει και δημιουργεί αφθονία. Κάτω από αυτό το πρίσμα, δεν είναι παράξενο το γεγονός ότι η στάση ευγνωμοσύνης για όσα ήδη έχουμε, έλκει ακόμη περισσότερα από αυτά στη ζωή μας.

Το να νοιώθουμε ευγνωμοσύνη για τα καλά που έχουμε στη ζωή μας και να την εκφράζουμε, είναι το κλειδί για την ευτυχία. Δεν είναι ποτέ πολύ αργά για να βιώσουμε μία νέα κατάσταση σκέψης, μία νέα κατάσταση ύπαρξης. Το μόνο που χρειάζεται είναι να είμαστε ικανοί να δούμε μέσα από τα μάτια της καρδιάς μας, μέσα από την αγάπη. Ο Χριστός έλεγε «Ευχαριστώ» πριν κάνει ένα θαύμα.

Φυσικά έχουμε όλοι νιώσει ευγνώμονες όταν κάτι καλό συνέβη στη ζωή μας, αλλά ήταν, πολύ συχνά, μία περαστική στιγμή, μία επιφανειακή στιγμή κι αμέσως επιστρέψαμε στη γνωστή, οικεία και συνηθισμένη στάση μας της απογοήτευσης και του φόβου. Αν σταματήσουμε ένα λεπτό, όταν νοιώθουμε ευγνωμοσύνη, και εστιάσουμε στις εσωτερικές μας αισθήσεις, θα αντιληφθούμε την ηρεμία και τη γαλήνη που πλημμυρίζει τον εσωτερικό μας πυρήνα. Αυτό το συγκεκριμένο λεπτό νοιώθουμε αναγνώριση, εκτίμηση, γενναιοδωρία, αγάπη, εμπιστοσύνη, νοιώθουμε συνδεδεμένοι με τον εαυτό μας, τους άλλους και τη ζωή, νοιώθουμε ότι ανήκουμε. Πόσο υπέροχο είναι αυτό;

Ένας εξαιρετικός τρόπος για να αποκτήσουμε επίγνωση όλων των καλών πραγμάτων, των θετικών καταστάσεων και των υπέροχων ανθρώπων που έχουμε στη ζωή μας, και να αλλάξουμε την αντίληψη και την οπτική μας γωνία, είναι να έχουμε ένα ημερολόγιο στο οποίο θα γράφουμε καθημερινά τρία πράγματα για τα οποία είμαστε ευγνώμονες.

Αυτό και μόνο θα πυροδοτήσει τα εξαιρετικά οφέλη της ευγνωμοσύνης. Ένας άλλος τρόπος είναι να γράψουμε μία εμπειρία μας της προηγούμενης χρονιάς, όπου τα πράγματα εξελίχθηκαν άσχημα, και να εστιάσουμε στα μαθήματα που πήραμε από την συγκεκριμένη εμπειρία. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα συνειδητοποιήσουμε ότι τα πάντα στη ζωή μας, κάθε δυσκολία και δοκιμασία, είναι ένα πολύτιμο μήνυμα για να μας υπενθυμίσει ποιοι πραγματικά είμαστε και ποιος είναι ο σκοπός μας.

Η ευγνωμοσύνη μπορεί ν’ αλλάξει το μέλλον μας, όχι μόνο ατομικά αλλά και συλλογικά, σε κάθε επίπεδο. Με το να επιλέξουμε την ευγνωμοσύνη, ενημερώνουμε τον εγκέφαλό μας πως χρειάζεται να προσαρμοστεί στη νέα μας θετική πραγματικότητα και θα το κάνει, αρκεί να είμαστε συνεπείς. Η στιγμή που θα συνειδητοποιήσουμε ότι μας δίνεται ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε για το ανώτερο καλό μας, είναι η στιγμή της ευγνωμοσύνης. Η αλήθεια είναι πως πρέπει να είμαστε ευγνώμονες για κάθε μία και όλες τις στιγμές μας, γιατί αυτές οι στιγμές αποτελούν τη ζωή μας.

– Certified Professional Coach,

ΠΗΓΗ: enallaktikidrasi.com

https://www.newsitamea.gr

Αυτοβελίωση

Σε μια κοινωνία με μεγάλο ποσοστό χαμηλής αυτοεκτίμησης έχουν αναφερθεί παράπονα του τύπου «Δεν αρέσω;», «Πρέπει να αλλάξω κάτι πάνω μου;», «Γιατί δε με κοιτάει;» και η λίστα δεν τελειώνει.

Μέγα λάθος. Αρέσεις. Μπορεί να αρέσεις στον έναν και μοναδικό άνθρωπο στον οποίο θα αφιερώσεις τη ζωή σου και την αγάπη σου, μπορεί να αρέσεις σε εκατομμύρια άλλους ανθρώπους, μπορεί και τα δυο μαζί. Θα υπενθυμίσω κάπου εδώ ότι ο τρέχοντας πληθυσμός της γης είναι περίπου 7.765.700.000 άνθρωποι, οπότε καταλαβαίνεις ότι δεν γίνεται να μην αρέσεις κάπου. Μπορεί να τον έχεις γνωρίσει και να μη σου το έχει εκδηλώσει ακόμη, μπορεί να μην τον έχεις γνωρίσει καν προς το παρόν, μπορεί να είναι δίπλα σου αυτή τη στιγμή, μπορεί να είναι φιλαράκι σου, μπορεί να είναι από άλλη χώρα, από άλλη ήπειρο, όσοι οι άνθρωποι τόσα και οι πιθανότητες.

Δεν το ξέρεις όμως, γιατί εσύ γουστάρεις, ποθείς, θες (πες το όπως θες), τον διπλανό εκείνου, που δε σε θέλει. Κάποιον δηλαδή για να στο πω χύμα που δεν του αρέσεις. Τον γουστάρεις τόσο αυτόν τον άνθρωπο που οι υπόλοιποι γύρω σου είναι αόρατοι. Δε σε ενδιαφέρει να τους δεις γιατί εθελοτυφλείς μπροστά στο άτομο που κόλλησε το μυαλό σου. Όμως αυτός που σε θέλει είναι δίπλα σου. Σε φλερτάρει και δεν ανταποδίδεις. Άρα έμμεσα, κλοτσάς την ευκαιρία να γνωρίσεις τον άνθρωπο που όντως ενδιαφέρεται.

Ο κάθε άνθρωπος έχει και τη δική του μοναδικότητα. Δεν αρέσουν σε όλους τα ίδια. Οπότε σίγουρα εκεί έξω θα υπάρχει κάποιος που θα του αρέσει η δική σου μοναδικότητα. Έτσι φτιαχτήκαμε.’Τιμή σε αυτόν που θα μας γνωρίσει για τη μοναδικότητά μας και τιμή μας που θα τον γνωρίσουμε κι εμείς. Τιμή μας να αρέσουμε κάπου. Τιμή μας να μην αρέσουμε επίσης σε πολλούς. Δεν είναι υποχρεωτικό να αρέσουμε σε όλους. Αντιθέτως, αν το δούμε εγωιστικά, μπορούμε να πούμε «Αυτός χάνει» και να συνεχίσουμε τη ζωούλα μας περιμένοντας εκείνον τον άνθρωπο που θα μας ξεχωρίσει ανάμεσα σε δισεκατομμύρια άλλους ανθρώπους.

Θα σου θυμίσω πως καθημερινά συναναστρέφεσαι με πολλούς ανθρώπους. Στη δουλειά σου, στην έξοδό σου, στο δρόμο προς το σπίτι σου. Το θέμα είναι να μην κοιτάς μόνο ό, τι σ’ αρέσει ιδανικά και μέσα στη φαντασία σου, αλλά κι ό, τι υπάρχει γύρω σου σε μια απτή πραγματικότητα. Τα μάτια σου ανοιχτά,, γιατί η στιγμή που θα ‘ρθει αυτός ο ένας θα είναι μοναδική και δε θα χωράει μέσα «δε μου αρέσει αυτός». Και τότε θα είσαι ηλίθιος αν αφήσεις την ευκαιρία να περάσει επειδή εμπιστεύθηκες μια γρήγορη και φευγαλέα ματιά σου. Πρέπει να τον γνωρίσεις τον άλλον, να δεις τι είναι τι κουβαλά εντός του. Μην κοιτάς μόνο ό, τι πολύ εύκολα φαίνεται από πολλούς, γιατί το πολύ-πολύ να κάνεις λάθος εκτίμηση και να καταλήξεις με γλάστρα αντί γκομενάκι σωστό.

Κάθε άνθρωπος δεν αξίζει τίποτα λιγότερο απ’ τα καλύτερα, τα -κατ’ αυτόν- καλύτερα!

Σήκωσε λοιπόν την αυτοπεποίθησή σου στα ύψη, πήγαινε στον καθρέπτη σου, δες τον εαυτό σου και πες δυνατά: «Αρέσω! Είμαι αυτός που είμαι κι αρέσω». Και θα δεις μετά τεράστιες αλλαγές στον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα. Κι ο έρωτας θα ΄ρθει. Άλλωστε είπαμε. Εφτά δις. Δεν τα λες και λίγα.

Συντάκτης: Δημήτρης Καλαλές
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

https://www.pillowfights.gr

Αυτοβελίωση

Το μυστικό για καλύτερο ύπνο κρύβεται σε μια αναπάντεχη μυρωδιά – Σε ποια;
Χαράλαμπος Νικόπουλος 
Αν έχετε καλή σχέση μαζί του και αν τρέφετε αισθήματα αγάπης και έρωτα, η μυρωδιά του μπορεί να σας αποκοιμίσει εύκολα και να σας χαρίσει ύπνο ελαφρύ
Η όσφρηση είναι μια ισχυρή, αλλά υποτιμημένη μάλλον αίσθηση. Έχουμε μάθει στο παρελθόν ότι η μυρωδιά ενός τριαντάφυλλου ή το αιθέριο έλαιο από λουλούδια και μυρωδικά, μπορούν να βοηθήσουν στην τόνωση του ύπνου, αλλά τώρα μια νέα έρευνα που έγινε στο Πανεπιστήμιο British Columbia του Καναδά έδειξε ότι υπάρχει ένα ενδιαφέρον νέο άρωμα που μπορεί να σας κάνει να κοιμηθείτε πιο γρήγορα και πιο καλά: το άρωμα του συντρόφου σας.

Οι ερευνητές ανέλυσαν δεδομένα ύπνου από 155 συμμετέχοντες σε ρομαντικές, μακροχρόνιες σχέσεις. Κάθε συμμετέχων πήρε δύο ξεχωριστά μπλουζάκια, τα οποία θα φόραγε στον ύπνο. Το ένα ήταν ένα αχρησιμοποίητο T-Shirt, ενώ το άλλο είχε φορεθεί από τον σύντροφό του για μια περίοδο 24 ωρών, που στη συνέχεια καταψύχθηκε για να διατηρήσει τη μυρωδιά. Κάθε βράδυ οι συμμετέχοντες φορούσαν smart watches για να συλλέγουν δεδομένα και να μετρούν πόσο καλά κοιμούνται. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι όταν χρησιμοποίησαν το μπλουζάκι του συντρόφου τους, οι συμμετέχοντες κοιμήθηκαν γρηγορότερα και είχαν υψηλότερη ποιότητα ύπνου, σε τέτοιο βαθμό που έμοιαζε σαν να είχαν πάρει συμπληρώματα μελατονίνης.

Ένα ενδιαφέρον στοιχείο της μελέτης ήταν ότι οι συμμετέχοντες δεν γνώριζαν ποιο T-Shirt ήταν του συντρόφου τους. Ένα από τα πιο εκπληκτικά ευρήματα είναι πως η μυρωδιά του συντρόφου τους μπορεί να βελτιώσει την ποιότητα και την ποσότητα του ύπνου, ενώ οι συμμετέχοντες κοιμήθηκαν πιο ήρεμα, χωρίς στριφογυρίσματα και χωρίς εφιάλτες.

Η παρουσία ενός συντρόφου είναι ηρεμιστική, χαλαρωτική και έχει αποδειχθεί ότι δίνει στον άνθρωπο μιαν αίσθηση ασφάλειας. Με αυτή τη μελέτη, οι ερευνητές βρήκαν έναν τρόπο για να μιμηθούν αυτά τα αποτελέσματα χωρίς να υπάρχει ο σύντροφος στο δωμάτιο.

Στη συνέχεια, οι ερευνητές θα προσπαθήσουν να συνεχίσουν αυτό το είδος μελέτης με ένα άλλο πείραμα για να δουν αν το άρωμα ενός γονέα μπορεί να βελτιώσει την ποιότητα ύπνου ενός βρέφους, κάτι που μας λέει ότι θα αποδειχθεί και αυτό θετικό.

https://ygeiamou.gr/

Αυτοβελίωση

Oι κινήσεις που σε κάνουν αμέσως συμπαθή στους γύρω σου
«Ένα χαμόγελο είναι ένα ισχυρό όπλο. Μπορείς μέχρι και να σπάσεις τον πάγο μ’ αυτό»: αυτή η φράση, εύστοχα περιγράφει την δύναμη αυτού που αναζητάμε όλοι στην καθημερινότητά μας. Του αβίαστου χαμόγελου που χτίζει γέφυρες επικοινωνίας με τους άλλους.

Και δεν είναι μόνο το χαμόγελο που μπορεί να φέρει τους ανθρώπους κοντά. Κι άλλες μικρές κινήσεις και συμπεριφορές μπορούν να μηδενίσουν τις «αποστάσεις», να δημιουργήσουν ζεστή ατμόσφαιρα, θετικό κλίμα, εμπιστοσύνη, συμπάθεια.

Το να γίνεις συμπαθής στους άλλους δεν απαιτεί γνώση και τεχνική, αλλά θέληση. Θέληση να βγάζεις από μέσα σου τον καλύτερο εαυτό σου και αφήνεσαι στην μαγεία της επικοινωνίας.

Υπάρχουν συμπεριφορές -τις διαβάσαμε σε άρθρο του Insider- που σύμφωνα με ειδικούς σε θέματα ψυχολογίας και επικοινωνίας μπορούν να σε φέρουν κοντά με τους άλλους, να σε κάνουν συμπαθή, να σου ανοίξουν την πόρτα της ζεστής, ανθρώπινης επαφής.

1) Nα κοιτάς τον άλλον στα μάτια: Η οπτική επαφή αμέσως δημιουργεί έδαφος ζεστασιάς και εμπιστοσύνης στην επικοινωνία. Οταν κάποιος σου απευθύνεται κι εσύ διατηρείς οπτική επαφή του, δείχνεις ότι υπολογίζεις την παρουσία του, ότι ακούς πραγματικά (και όχι μηχανικά) αυτό που σου λέει.

2) Χαμόγελο: Μην υποβαθμίζεις πότέ την δύναμή του. Ενας σίγουρος δρόμος να πλησιάσεις τον άλλο και να γίνεις συμπαθής. Το χαμόγελο είναι «κολλητικό»: δημιουργεί ζεστή ατμόσφαιρα και μειώνει τις «αποστάσεις».

3) To κινητό στην τσέπη σου (μέχρι να τελειώσει η συζήτηση): Είναι ένα από τα σημεία των καιρών μας: η εξάρτηση από τις ηλεκτρονικές συσκευές. Είναι κάτι πολύ απλό να κοιτάς τον άλλον με προσοχή όταν σου απευθύνεται χωρίς να στρέφεις συχνά το βλέμμα σου στην οθόνη του κινητού σου. Δείχνεις ότι τον σέβεσαι και υπολογίζεις την παρουσία του, κάτι που σε κάνει αμέσως πιο συμπαθή.

4) Να είσαι καλός ακροατής: Οι άνθρωποι που γίνονται αμέσως συμπαθείς στους γύρω τους έχουν μάθει να «ακούν». Το να είσαι καλός ακροατής βασίζεται σε μια τεχνική 4 βημάτων: «ακούω-ερμηνεύω-αξιολογώ- αποκρίνομαι».

5) Μάθε να δέχεσαι τα κοπλιμέντα και να απαντάς με ευγένεια: Τα άτομα που υποβαθμίζουν το κοπλιμέντο που μπορεί να ακούσουν, «κουράζουν» τους γύρω τους. Ο τρόπος με τον οποίο δέχεσαι ένα κοπλιμέντο δείχνει τον τρόπο με τον οποίο αξιολογείς την παρουσία σου. Η συναναστροφή είναι πάντα πιο ευχάριστη με τα άτομα που έχουν καλή σχέση με τον εαυτό τους.

6) Η γλώσσα (και η στάση) του σώματος: Τα άτομα με κακή στάση του σώματος δείχνουν ότι δεν έχουν τόσο καλή σχέση με τον εαυτό τους -τον έλεγχο της εικόνας τους. Η ορθή στάση του σώματος δείχνει άτομο δυναμικό και με αυτοπεποίθηση. Αυτό το άτομο δεν μπορεί παρά να δημιουργεί θετική εντύπωση στους άλλους.

7) Η απουσία... παραπόνων: Κατά κοινή ομολογία, τα άτομα που γκρινιάζουν και παραπονιούνται συνεχώς (αποκαλούνται και ως «ενεργειακά βαμπίρ») είναι τα λιγότερο συμπαθή στον περίγυρό τους. Aν θες να κερδίζεις αμέσως την συμπάθεια των γύρω σου, προσπάθησε όσο μπορείς να διαχειρίζεσαι την τάση που έχεις να εστιάζεις στην αρνητική πλευρά των πραγμάτων. Χαμογέλα και πες έναν καλό λόγο. Θα εκτιμηθεί.

8) Αν θες να γίνεις συμπαθής, προσπάθησε να βρεις τα σημεία που σε ενώνουν με τους άλλους, να τους πλησιάσεις με ειλικρίνεια: Μπορεί να μην έχετε κοινά βιώματα, σίγουρα, όμως, έχετε βιώσει τα ίδια συναισθήματα. Αν θες να έρθεις κοντά με τους άλλους, προσπάθησε να ακούσεις με ενδιαφέρον αυτό που έχουν να σου πουν, να μπεις στη θέση τους, να βρεις τα κοινά που σας ενώνουν.

bovary.gr

Αυτοβελίωση

Οκτώ απλοί αλλά όμορφοι τρόποι να πείτε ''ευχαριστώ'' στους ανθρώπους της ζωής σας που το αξίζουν.

Συνήθως, στους ανθρώπους που αξίζουν την ευγνωμοσύνη μας, ξεχνάμε να την εκφράσουμε. Ίσως είναι επειδή μας αγαπούν και τους αγαπάμε τόσο, που από ένα σημείο και μετά το θεωρούμε αυτονόητο ότι γνωρίζουν πόσο εκτιμάμε τη βοήθειά τους και την παρουσία τους. Όχι, δεν είναι αυτονόητο. Σε όσους το αξίζουν, πρέπει να λέμε «ευχαριστώ». Και αν όχι με αυτή την «ξερή» και τετριμμένη λεξούλα, (ακόμα καλύτερα) με πράξεις. Όπως οι παρακάτω:

Κάντε ένα δώρο
Δείξτε έμπρακτα σε κάποιον που σας βοήθησε ότι εκτιμήσατε την στάση του, παίρνοντάς του κάτι – δεν είναι ανάγκη να είναι ακριβό. Αρκεί κάτι μικρό και συμβολικό, που δείχνει ότι τον ξέρετε καλά.

Κάντε μία έκπληξη
Ένα πάρτι στα γενέθλια των φίλων σας, μία ξαφνική επίσκεψη στους γονείς ή τους παππούδες σας, ένα λουλούδι ή μια σοκολάτα στο άλλο σας μισό που σας περιμένει στο σπίτι και έχετε αργήσει.

Κάντε ένα videο
Θα είναι αφιερωμένο στο πρόσωπο που θέλετε να πείτε «ευχαριστώ» και, αν γνωρίζετε πως δεν θα έχει πρόβλημα με κάτι τέτοιο, μπορείτε να το ανεβάσετε στο Youtube ή στα social media.

…ή ένα GIFάκι
Που θα είναι το δικό σας, προσωπικό gifάκι και θα το χρησιμοποιείτε στις μεταξύ σας διαδικτυακές συνομιλίες και θα σας θυμίζει τη σχέση σας.

Μαγειρέψτε
Φτιάξτε στους φίλους που σας στέκονται ένα ωραίο γεύμα, οργανώστε για την οικογένειά σας ένα χορταστικό barbecue, ψήστε μπισκότα ή γλυκά για τους συναδέλφους σας στο γραφείο που σας βοήθησαν σε ένα project. Και η ευγνωμοσύνη… περνά από το στομάχι.

Βοηθήστε
Αν σας βοήθησαν, πείτε «ευχαριστώ» με τον ίδιο τρόπο. Δεν το έκαναν περιμένοντας ανταπόδοση – ελπίζουμε – αλλά ένας άγραφος νόμος λέει πως ό,τι δώσεις, θα πάρεις – και αντίστροφα.

Ακούστε
Μερικές φορές, το μόνο που χρειάζονται οι άλλοι από εσάς είναι να τους ακούτε. Όχι γνώμη, ούτε δράση, ούτε κάτι πιο δύσκολο: Απλώς να ανοιχτούν σε κάποιον που θα τους ακούσει με πραγματικό ενδιαφέρον. Και αυτό τους το οφείλετε – πόσο μάλλον αν σας έχουν βοηθήσει.

Να είστε εκεί για αυτούς που σας χρειάζονται
Να είστε δίπλα τους στις χαρές τους, αλλά και στις λύπες τους. Στις καλές αλλά και στις κακές τους στιγμές. Να ξέρουν πως έχουν ένα στήριγμα, μια πραγματική σχέση και όχι μια τυπική γνωριμία. Αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να πείτε «ευχαριστώ».

https://www.iatronet.gr

Αυτοβελίωση

Εσύ θεωρείς τον εαυτό σου τυχερό ή άτυχο; Οι περισσότεροι από εμάς κατατάσσουμε τον εαυτό μας σε μία κατηγορία, αλλά κατά πόσο έχουμε κάτσει να αναρωτηθούμε τι είναι τελικά η τύχη; Ποιος την ορίζει και κατά πόσο είναι στο χέρι μας να τη χειραγωγήσουμε;

Ο καθηγητής Richard Wiseman αποφάσισε να μελετήσει σε μεγαλύτερο βάθος τον παράγοντα της τύχης. Θέλησε να μάθει αν επρόκειτο απλώς για πιθανότητες ή αν υπήρχαν τελικά παράγοντες που ευνοούσαν μία μερίδα του πληθυσμού έναντι μίας άλλης. Ξεκίνησε, λοιπόν, βάζοντας μια αγγελία στην εφημερίδα ζητώντας από άτομα που θεωρούσαν ότι άνηκαν σε οποιαδήποτε από της δύο κατηγορίες, τυχεροί ή άτυχοι, να επικοινωνήσουν μαζί του. Αφού μάζεψε ένα δείγμα τετρακοσίων ατόμων από όλα τα κοινωνικά στρώματα, ξεκίνησε την έρευνά του. Πρώτο και πιο συνταρακτικό αποτέλεσμα; Όσοι δήλωσαν τυχεροί, σε διάφορα τεστ που έγιναν, όντως ήταν!

Το μεγάλο ερώτημα που γεννήθηκε ήταν ένα. Επρόκειτο όντως για μία ανώτερη δύναμη η οποία επηρέαζε την έκβαση των γεγονότων ή κρυβόταν κάτι άλλο από πίσω; Επί δέκα χρόνια οι τετρακόσιοι άνθρωποι που είχαν ανταποκριθεί στην αγγελία κρατούσαν ημερολόγια, απαντούσαν ερωτηματολόγια, συμπλήρωναν τεστ ευφυίας και τελικά κλήθηκαν στο εργαστήριο για διεξαγωγή πειραμάτων. Στο τέλος της έρευνας ο καθηγητής μπορούσε με βεβαιότητα να πει ότι οι λόγοι που κάποιοι ήταν τυχεροί, δεν ήταν καθόλου τυχαίοι. Υπήρχαν στοιχεία του χαρακτήρα και τις συμπεριφοράς τους που οδηγούσαν σε αυτά τα αποτελέσματα. Ας δούμε παρέα μερικά από αυτά τα στοιχεία και τον τρόπο με τον οποίο ο Wiseman τα απέδειξε.

Παράγοντας άγχος

Σε όλους τους συμμετέχοντες δόθηκε μία εφημερίδα και τους ζητήθηκε να μετρήσουν πόσες εικόνες υπήρχαν μέσα. Στην αρχή της εφημερίδας, με γράμματα που έπιαναν τη μισή και πλέον σελίδα, είχε τοποθετηθεί ένα μήνυμα που έλεγε «Πες στον επιτηρητή ότι είδες αυτό το μήνυμα και κέρδισε 250 ευρώ» Οι «τυχεροί» εντόπιζαν το μήνυμα, οι άτυχοι το έχαναν. Μόλις στην επόμενη σελίδα υπήρχε ένα μήνυμα που έλεγε «Σταμάτα να διαβάζεις εδώ. Η εφημερίδα έχει σαράντα τρεις φωτογραφίες». Αποτέλεσμα; Οι τυχεροί τελείωναν το τεστ σε μόλις λίγα δευτερόλεπτα και με 250 ευρώ στη τσέπη, ενώ στους άτυχους έπαιρνε κατά μέσο όρο δύο λεπτά και έφευγαν με άδεια χέρια.

Όπως εξήγησε ο καθηγητής οι «άτυχοι» όταν τους δίνονταν οι οδηγίες είχαν την τάση να αγχώνονται για το αν θα βρουν σωστό αριθμό και αυτό τους απέτρεπε από το να παρατηρούν οτιδήποτε στο οπτικό τους πεδίο δεν ήταν εικόνα. Έχαναν την ευκαιρία επειδή ασχολούνταν αποκλειστικά με ένα πράγμα. Τύχη, λοιπόν, ή μήπως όχι;

Παράγοντας κοινωνικότητα

Δόθηκε στους συμμετέχοντες μία λίστα από επίθετα και τους ζητήθηκε να βάλουν τικ αν ήξεραν κάποιον άνθρωπο με αυτό το επίθετο. Στην ομάδα των τυχερών πάνω από τους μισούς έβαλαν τικ σε πάνω από οχτώ ονόματα. Στην ομάδα των άτυχων λιγότεροι από το ένα τέταρτο κατάφεραν να βάλουν τον ίδιο αριθμό.

Σε ερωτήσεις που τους έγιναν οι «τυχεροί» δήλωναν πως όταν θέλουν κάτι το συζητάνε με ανθρώπους που γνωρίζουν και το αναφέρουν στις παρέες τους. Στο πείραμα αυτό ονομάστηκε «Δίκτυο τύχης» και εξηγήθηκε ως εξής: Το γεγονός ότι διαλαλείς πως ψάχνεις υπάλληλο για τη δουλειά σου δεν κάνει ελκυστικότερη τη θέση, αλλά την επόμενη φορά που κάποιος θα ακούσει για ένα φίλο που ψάχνει δουλειά, αυξάνεις τις πιθανότητες να σε σκεφτεί.

Παράγοντας ένστικτο

Κάθε διαγωνιζόμενος φόρεσε έναν μετρητή καρδιακών παλμών και τους ζητήθηκε να παίξουν ένα παιχνίδι στα χαρτιά το οποίο δεν είχαν παίξει ποτέ πριν. Το παιχνίδι παιζόταν χωρίς συγκεκριμένη στρατηγική, αντιθέτως ήταν σχεδιασμένο για να ωθήσει τους παίκτες να παίξουν με το ένστικτό τους. Οι παλμοί άρχισαν να ανεβοκατεβαίνουν και οι παίκτες που ενέδωσαν στο ένστικτο έκαναν πολύ καλύτερες επιλογές μέσα στο παιχνίδι. Από την άλλη όσοι έπαιζαν συντηρητικά, φοβούμενοι να ακολουθήσουν τους παλμούς τους όταν ανέβαιναν, αργούσαν να μάθουν το παιχνίδι και εν τέλη δεν έκαναν «τυχερές» επιλογές.

Παράγοντας οπτιμισμός

Ζητήθηκε από τους συμμετέχοντες να φανταστούν πως βρίσκονται σε μία τράπεζα και ξαφνικά μπουκάρουν μέσα ένοπλοι για ληστεία. Ένας από αυτούς πυροβολεί και πετυχαίνει τον συμμετέχων στον ώμο. Πολλοί από τους «άτυχους» της παρέας ανέφεραν ότι με την τύχη που έχουν ήταν επόμενο να βρεθούν στην τράπεζα την ώρα της ληστείας και μάλιστα να χτυπηθούν. Οι «τυχεροί» από την άλλη παρατηρούσαν ότι το σκηνικό θα μπορούσε να εξελιχθεί πολύ χειρότερα και θεωρούσαν τον εαυτό τους αρκετά τυχερό που η σφαίρα δεν τους είχε βρει αλλού -ας πούμε στο κεφάλι.

Η οπτική μας γωνία παίζει τεράστιο ρόλο στο αν θα θεωρήσουμε ότι είμαστε τυχεροί ή όχι. Ο Wiseman μάλιστα έδωσε έναν λίγο διαφορετικό ορισμό στο συγκεκριμένο φαινόμενο. Δε μίλησε για θετικό τρόπο σκέψης. Μίλησε για την ικανότητα που έχουν μερικά άτομα να φαντάζονται έναν διαφορετικό τρόπο να εξελιχθούν τα γεγονότα και το ονόμασε αυτό «counterfactual thinking»

Το τελευταίο κομμάτι της έρευνας περιλάμβανε ένα λίγο διαφορετικό πείραμα. Δημιουργήθηκαν ειδικές ασκήσεις που βοήθησαν τις δύο ομάδες να εφαρμόσουν τους παραπάνω τέσσερις παράγοντες στην καθημερινότητά τους και τους ζητήθηκε να τις κάνουν για έναν μήνα.

Ένα μήνα αργότερα τα αποτελέσματα ήταν θεαματικά. Το 80% των συμμετεχόντων δήλωσε ότι νιώθει πιο χαρούμενο, ικανοποιημένο με τη ζωή, αλλά κυρίως πιο τυχερό!

Ναι, η έρευνα του Wiseman μας άλλαξε κατά πολύ το πώς ορίζουμε την τύχη και το τυχαίο. Μας έδειξε πρακτικά ότι μπορούμε να ορίσουμε μόνοι μας την τύχη μας, και μας απέδειξε ότι αν δώσουμε προσοχή σε συγκεκριμένους τομείς τα πάντα είναι εφικτά. Ας αφήσουμε, λοιπόν, στην άκρη φυλαχτά και γούρια και ας πάρουμε επιτέλους τη τύχη μας στα χέρια μας όπως πλέον ξέρουμε ότι μπορούμε να κάνουμε!

Συντάκτης: Ράνια Ντέτελου
Επιμέλεια κειμένου: Βασιλική Γουγούλα

pillowfights.gr

Αυτοβελίωση

Τον ήξερα σα νέο πού είχε χαθεί στο μονοπάτι της ζωής, που τον κέντριζαν οι άγριες παρορμήσεις του και που ακολουθούσε το θάνατο κυνηγώντας τις επιθυμίες του. Τον ήξερα σαν ένα τρυφερό λουλούδι που οι άνεμοι της απερισκεψίας το είχαν παρασύρει στη θάλασσα της άσεμνης ηδονής.

Τον ήξερα από κείνο το χωριό, σαν ένα κακότροπο αγόρι πού κατέστρεφε με τα σκληρά του χέρια τις φωλιές των πουλιών και σκότωνε τα μικρά πουλιά στις φωλιές τους και ποδοπατούσε τα όμορφα άνθη των ευωδιαστών λουλουδιών.

Τον ήξερα στο σχολείο σαν έναν έφηβο που αποστρεφόταν τη μάθηση, αλαζονικό, κι εχθρό της ειρήνης και της φιλίας.

Τον ήξερα στην πόλη σαν ένα νέο που εμπορευόταν την τιμή του πατέρα του σ’ άτιμες αγορές, και ξόδευε τα χρήματα του πατέρα του σε κακόφημα σπίτια και παράδινε το νου του στο χυμό του σταφυλιού.

Ωστόσο, τον αγαπούσα. Κι η αγάπη μου γι’ αυτόν ήταν ένα μείγμα λύπης και συμπάθειας. Τον αγαπούσα γιατί οι αμαρτίες του δεν είχαν γεννηθεί από κάποιο μικρό μυαλό, αλλά ήταν πιο πολύ καμώματα μιας ψυχής χαμένης και απελπισμένης.

Το πνεύμα, αγαπητοί μου, ξεστρατίζει από το μονοπάτι της σοφίας απρόθυμα, αλλά ξαναγυρίζει σ’ αυτό πρόθυμα’ όταν οι ανεμοστρόβιλοι της νιότης σηκώνουν χώμα και άμμο, τα μάτια τυφλώνονται για κάμποσο καιρό.

Αγαπούσα αυτόν το νέο γιατί έβλεπα το περιστέρι της συνείδησής του να παλεύει με το γεράκι της κακίας του. Κι έβλεπα ότι το περιστέρι υπέκυπτε όχι από δειλία άλλα από τη δύναμη του εχθρού του.Η συνείδηση είναι ένας δίκαιος άλλα αδύναμος δικαστής. Η αδυναμία του στερεί τη δύναμη να εκτελέσει την κρίση του.

Είπα ότι τον αγαπούσα. Κι η αγάπη έρχεται με διαφορετικές μορφές. Μερικές φορές έρχεται με τη σοφία και τη φρόνηση· άλλες φορές, με τη δικαιοσύνη και πολλές φορές με την ελπίδα. Η αγάπη μου γι’ αυτόν συντηρούσε την ελπίδα μου ότι κάποια μέρα θα έβλεπα το φως να θριαμβεύει μέσα του πάνω στο σκοτάδι. Αλλά δεν ήξερα πότε και που η διαφθορά του θα μετατρεπόταν σε αγνότητα, ή κτηνωδία του σε καλοσύνη παραλυσία του σε σοφία. Ο άνθρωπος δεν ξέρει με ποιο τρόπο η ψυχή απελευθερώνεται από τη σκλαβιά της ύλης, παρά μόνο όταν απελευθερωθεί. Ούτε γνωρίζει ο άνθρωπος πως τα λουλούδια χαμογελούν μόνο όταν έρθει η αυγή.

Οι μέρες περνούσαν, ακολουθώντας τις νύχτες, κι εγώ θυμόμουν το νέο με πόνο κι αναστεναγμό επαναλάμβανα τ’ όνομά του με στοργή που έκανε την καρδιά μου να ματώνει. Και να, χθες, έλαβα ένα γράμμα απ’ αυτόν που έλεγε:

«Έλα να με δεις, φίλε μου, γιατί θέλω να σε γνωρίσω μ’ ένα νέο που η καρδιά σου θα χαρεί να τον συναντήσει, κι η ψυχή σου θα νιώσει αγαλλίαση».

Εγώ είπα, «Αλίμονο μου! Θέλει ίσως να ανακατέψει τη θλιβερή φιλία του με κάποια άλλη παρόμοια; Δεν είναι μόνος του αρκετό παράδειγμα στον κόσμο της πλάνης και της αμαρτίας; Θέλει τώρα να δυναμώσει τις κακίες του με τις κακίες του συντρόφου του έτσι που εγώ να τις δω δυο φορές πιο σκοτεινές;»

Ύστερα είπα στον εαυτό μου, «Πρέπει να πω ίσως η σοφή ψυχή να μαζέψει καρπούς από τ’ αγκάθια, κι η γεμάτη αγάπη καρδιά να βγάλει φως απ’ το σκοτάδι».

Όταν βράδιασε, πήγα και τον βρήκα μόνο στο δωμάτιό του να διαβάζει ένα βιβλίο με στίχους. «Που είναι ο καινούργιος φίλος σου;» είπα, κι εκείνος απάντησε, «Εγώ είμαι, φίλε μου». Και φανέρωνε μια ηρεμία πού ποτέ πριν δεν είχα δει σ’ αυτόν. Στα μάτια του μπόρεσα τώρα να δω ένα παράξενο φως που φώτιζε την καρδιά του. Αυτά τα μάτια όπου είχα δει πριν τη σκληρότητα, φεγγοβολούσαν τώρα με το φως της καλοσύνης. “Υστέρα, με μια φωνή που νόμισα ότι ερχόταν από κάποιον άλλο, εκείνος είπε, «Ο νέος πού γνώρισες στα παιδικά σου χρόνια και πού μαζί του πήγαινες στο σχολείο, έχει πεθάνει πια. Με το θάνατο εκείνου, γεννήθηκα εγώ. Εγώ είμαι ο καινούργιος σου φίλος πάρε το χέρι μου».

Καθώς έσφιγγα το χέρι του ένιωσα την ύπαρξη ενός ευγενικού πνεύματος που κυκλοφορούσε μέσα στο είναι του. Το σιδερένιο πριν χέρι του είχε γίνει απαλό κι ευγενικό. Τα δάχτυλά του πού χθες ξέσκιζαν σαν τα νύχια της τίγρης, σήμερα χάιδευαν την καρδιά.

Τότε, μίλησα πάλι. «Ποιος είσαι συ, και τι έγινε; Πώς έγινες αυτός ο καινούργιος άνθρωπος; Μήπως το άγιο πνεύμα μπήκε στην καρδιά σου και αγίασε την ψυχή σου; Ή μήπως παίζεις κάποιο ρόλο, εφεύρημα κάποιου ποιητή;

Κι εκείνος είπε, «Ά, φίλε μου, το πνεύμα κατέβηκε σε μένα και μ’ ευλόγησε. Μια μεγάλη αγάπη έκανε την καρδιά μου αγνό, ιερό βωμό. Είναι μια γυναίκα, φίλε μου η γυναίκα πού ως χθες εγώ νόμιζα παιχνίδι στα χέρια τού άντρα που μ’ απελευθέρωσε απ’ το σκοτάδι της κόλασης κι άνοιξε μπροστά μου τις πύλες του παραδείσου όπου και μπήκα. Μια αληθινή γυναίκα με πήρε στον Ιορδάνη ποταμό της αγάπης της και με βάφτισε. Η γυναίκα που την αδερφή της περιφρονούσα από την άγνοιά μου με ανύψωσε στο θρόνο της δόξας. Η γυναίκα που τη συντροφιά της μόλυνα με την κακία μου, εξάγνισε την καρδιά μου με την αγάπη της. Η γυναίκα που τις αδερφές της αγόραζα σα σκλάβες με το χρυσάφι του πατέρα μου, μ’ ελευθέρωσε με την ομορφιά της. Η γυναίκα που οδήγησε τον Αδάμ έξω από τον παράδεισο με τη δύναμη της θέλησής της, με ξανάμπασε στον παράδεισο με την τρυφερότητά της και την υπακοή μου».

****
Από το βιβλίο Χαλίλ Γκιμπράν – Σκέψεις και διαλογισμοί

Αντικλείδι , https://antikleidi.com

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή