Αυγούστου 12, 2022

Αυτοβελίωση

Κατά καιρούς, έχουν γραφτεί πολλά βιβλία και άρθρα με βασικό ερώτημα στο κέντρο το «Ποιοι είναι οι δημιουργικοί άνθρωποι; Γιατί διαφέρουν; Ποια είναι τα χαρακτηριστικά τους; Γεννήθηκαν ή έγιναν;».

Θαρρώ πως τους καταλαβαίνεις εύκολα ότι διαφέρουν. Μα δεν τους νιώθεις εύκολα, αντιθέτως τους παρεξηγείς πολλές φορές. Αλλά… τους παρατηρείς!

Στο τέλος του άρθρου, θα έχουμε βρει με μία μόνο λέξη να περιγράψουμε τον δημιουργικό άνθρωπο…

Τελικά όμως, ποιοι άνθρωποι είναι δημιουργικοί;

Οι δημιουργικοί άνθρωποι:

1. Έχουν ανήσυχο πνεύμα
Δεν το έβαλα τυχαία πρώτο στη λίστα μου!

Έναν δημιουργικό άνθρωπο μην προσπαθήσεις να τον εγκλωβίσεις ποτέ. Θα βρίσκει πάντα –πάντα σου λέω- τον τρόπο να ξεφεύγει το μυαλό του και να ταξιδεύει εκεί που εκείνος θέλει. Αυτοί οι άνθρωποι δε μπαίνουν σε καλούπια. Είναι ευφυείς. Δεν τους διαχειρίζεσαι εύκολα, επιλέγουν αυτοί πότε και πού θα ησυχάσει ο νους τους… για λίγο!

2. Ονειρεύονται πολύ
Μέρος της ανησυχίας τους είναι τα όνειρα

Τα όνειρα δεν είναι όλα φτιαγμένα για να πραγματοποιούνται. Τα όνειρα είναι εδώ για να μας δίνουν έναν πολύ καλό λόγο να ζούμε και να συνεχίζουμε παρόλα τα στραβά που βγήκαν στον δρόμο μας.

Είναι πώς να στο πω; Μια κινητήριος δύναμη… κάτι σαν τον έρωτα, μιας και έρωτας+όνειρα πάνε μαζί. Όταν είσαι ερωτευμένος, ονειρεύεσαι… και αντιστρόφως ανάλογα όταν ονειρεύεσαι, ερωτεύεσαι τη ζωή.

3. Μισούν τους κανόνες
Ναι, δεν υπακούουν σε κανόνες. Είναι αντισυμβατικοί. Θα υπακούσουν μόνο σε ό, τι συμφωνούν. Όταν θα δείξουν ανυπακοή, δέχονται τις συνέπειες με ήθος και σθένος.

4. Βαριούνται εύκολα
Θέλουν εναλλαγές στην καθημερινότητα και τη ζωή τους. Συχνά θα τους δεις να βαριούνται ακόμη και να καθίσουν στο ίδιο μέρος, στο ίδιο μαγαζί. Δεν αντέχουν να μένουν στάσιμοι, ούτε και να επαναλαμβάνουν μηχανικά καταστάσεις – γι’ αυτό και δεν αντέχουν εύκολα τη συναναστροφή με ανθρώπους που κάνουν κάθε μέρα το ίδιο και το ίδιο. Δεν είναι προβλέψιμοι, δεν ακολουθούν προγράμματα.

5. Ρισκάρουν
Οι δημιουργικοί άνθρωποι δεν φοβούνται να αποτύχουν σε κάτι. Προτιμούν να πούνε «ναι» σε μια πρόκληση που τους αρέσει και να γνωρίσουν την πλευρά της. Και ας γυρίσουν πίσω με μια ακόμη αποτυχία.

Έλεγα πάντα κάτι στη ζωή μου το οποίο και υιοθέτησα, «ένας αθλητής, ένας μάχιμος έχει μάθει και να χάνει»

6. Κάνουν πολλά λάθη
Δε φοβούνται ούτε λάθη να κάνουν. Είναι γι’ αυτούς κάτι απόλυτα φυσιολογικό και οικείο το λάθος. Ζούνε καλύτερα κάνοντας λάθος –πολλές φορές συνειδητά- παρά να ζήσουν με ένα “αν”… “αν το έκανα τι θα γινόταν;” ΟΧΙ. Αυτοί θα το κάνουν για να δούνε τι θα γίνει!

Τα λάθη είναι για τους ανθρώπους. Οτιδήποτε κάνεις, κρύβει ποσοστό λάθους. Έχω τοποθετήσει τη γνώμη μου για τα λάθη: Το λάθος που θέλεις να κάνεις, κάνε το καλά και πολύ. Έτσι, για την αλητεία

7. Αλλάζουν γνώμη συχνά
Ξέρεις γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί ο εγκέφαλος τους είναι σε εγρήγορση και δεν επαναπαύεται. Είναι μέρος του σχεδίου τους. Κι αν..; Μήπως αν.. Οπότε, αλλάζουν γνώμη για να δοκιμάσουν κι εκείνο το “αν”.

8. Δε φοβούνται τη δουλειά
Δε φοβούνται ούτε την πολλή, ούτε τη σκληρή δουλειά. Ο Malcolm Gladwell στο βιβλίο του «Outliers: The Story of Success» υποστηρίζει, βάσει των ευρημάτων της έρευνας που διεξήγαγε, ότι ένας άνθρωπος, για να μπορεί να είναι πολύ καλός σε ό, τι κάνει, θα πρέπει να δουλέψει πάνω στο συγκεκριμένο αντικείμενο 10.000 ώρες.

Οι δημιουργικοί άνθρωποι γνωρίζουν καλά πως τα πράγματα δε συμβαίνουν από μόνα τους ούτε και με το πάτημα ενός κουμπιού. Ονειροπόλοι είναι, ναι, όμως ξέρουν πολύ καλά τι τους γίνεται!

9. Αποζητούν την εκτόνωση
Οι δημιουργικοί άνθρωποι πολλές φορές αγγίζουν το κόκκινο ενεργειακά. Έχουν τρομερή ένταση, διέγερση και υψηλή ταχύτητα. Αυτό θα πρέπει κάπου να εκτονωθεί, ώστε να ισορροπήσει. Θα μπορούσε να είναι, η μουσική, ένα βιβλίο, μια εκδρομή με καλό φίλο, ένα είδος τέχνης, ένα μουσικό όργανο, η συγγραφή. Εδώ θα βρεις ποιοι είναι οι τρόποι χαλάρωσης από την ψυχολόγο Lisa S. Larsen και ποιο είδος σου ταιριάζει.

10. Έχουν δυνατό ένστικτο
Γι’ αυτό και ακούνε την καρδιά τους. Μπορούν να νιώσουν… όχι αυτό που θα συμβεί –δεν έχουν υπερδύναμη ούτε βλέπουν οράματα-, αλλά αν αυτό που γίνεται κρύβει κάτι “καλό” ή κάτι “κακό”.

11. Λατρεύουν τη δια βίου μάθηση
Αποτελεί πηγή έμπνευσης τους το να ανακαλύψουν ανθρώπους, μέρη, κουλτούρες, θρησκείες, τοπία, χρώματα, φύση, συνήθειες, παραξενιές, διαφορετικότητες, κουζίνες.

12. Παθιάζονται
Με όλα.

13. Ζούνε με πάθος, ζούνε για το πάθος. Οτιδήποτε πιάσουν, θα το κάνουν παθιασμένα γιατί οι ίδιοι είναι παθιασμένοι με τη ζωή. Γι’ αυτούς κάτι που δεν έχει πάθος είναι σχεδόν νεκρό.

Διασκεδάζουν
Διασκεδάζουν με όλη τους την ψυχή. Από ένα επιτραπέζιο παιχνίδι, μέχρι ένα ράφτινγκ… Ξέρουν να διασκεδάζουν με κάτι πολύ απλό, ταπεινό και καθημερινό. Ξέρουν να απολαμβάνουν τη στιγμή τους, το παρόν τους.

14. Γελάνε πολύ και δυνατά
Οι δημιουργικοί άνθρωποι γελάνε με όλο τους το “είναι”. Το πρόσωπο τους παίρνει άλλη όψη και αυτό βγαίνει από μέσα προς τα έξω. Είναι εύστροφοι και με υψηλή αίσθηση του χιούμορ. Θαυμάζουν τους ανθρώπους με καλό χιούμορ και δεν τους ζηλεύουν καθόλου αν είναι το ίδιο έξυπνοι με εκείνους ή και ακόμη περισσότερο.

15. Κάνουν πράξη τα λεγόμενα τους
Γιατί αλλιώς καταστρέφεται ο κόσμος τους. Άμα δεν το κάνουν είναι σαν να ακυρώνουν τον ίδιο τους τον εαυτό και τα όνειρα τους.

16.Έχουν άπειρη φαντασία
Και όπως είπε και ο Αϊνστάιν: «Η λογική σε πάει από το Α στο Β. Η φαντασία σε πάει παντού»…

Κανόνας Νο17: Οι δημιουργικοί άνθρωποι είναι δοτικοί. Σε όλα. Δίνονται πολύ και τους αρέσει.

Πίστεψε με… με έναν τέτοιον άνθρωπο δε θα βαρεθείς εύκολα!

Ο ψυχολόγος Mihaly Csikszentmihalyi, ο οποίος παρατηρεί δημιουργικούς ανθρώπους πάνω από 30 χρόνια έχει δηλώσει ότι αν έπρεπε να εκφράσει με μία λέξη τι είναι αυτό που διαφοροποιεί τους δημιουργικούς ανθρώπους από τους υπόλοιπους, αυτή είναι η «πολυπλοκότητα». Και λέει χαρακτηριστικά: «instead of being an ‘individual’, each of them is a ‘multitude’».

Με μία λέξη λοιπόν… πολυπλοκότητα!

https://www.votanistas.com/

Αυτοβελίωση

Το μυστικό της ευτυχίας: Κατεβάστε ταχύτητα και απολαύστε τις μικρές στιγμές – Για ποιους είναι πιο εύκολο
Μάριος Οικονόμου .
Σε ένα κόσμο που «τρέχει» σε γρήγορη κίνηση μπορούμε να πατήσουμε το pause και να βρούμε το νόημα της ζωής; Υπάρχει τρόπος να κατεβάσουμε ταχύτητα και ποιοι είναι πιο εύκολο να το καταφέρουν;
Η αναζήτηση του νοήματος της ζωής, του σκοπού της ύπαρξης, έχει αποτελέσει τον πυρήνα φιλοσοφικών κινημάτων που διαπραγματεύονται αν τελικά ο άνθρωπος καθορίζεται αναπόδραστα από τη φύση των πραγμάτων, όπως ορίζει ο ντετερμινισμός, ή αν είναι αποκλειστικά στο χέρι του η ανάδειξη του νοήματος της ζωής του σύμφωνα με τους υπαρξιστές. Τον σκοπό της ζωής θα μπορούσε να αναζητά βέβαια οποιοσδήποτε. Η κοπέλα της φωτογραφίας επί παραδείγματι, μπορεί να χαμογελά γιατί διαβάζει σε ένα εγχειρίδιο αυτοβελτίωσης τα βήματα για να κατακτήσει το νόημα της ύπαρξης. Θα μπορούσε πάλι να το έχει ήδη ανακαλύψει εν αγνοία της, απολαμβάνοντας απλώς τον καφέ και το βιβλίο της.

Το τελευταίο ισχυρίζεται περίπου ερευνητική ομάδα από το Τμήμα Ψυχολογικών και Εγκεφαλικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Texas A&M μέσα από τη μελέτη τους που δημοσιεύεται στο Nature Human Behavior, τα συμπεράσματα της οποίας έδειξαν ότι εκτιμώντας την έμφυτη ομορφιά στις καθημερινές στιγμές της ζωής, από την πρωινή κούπα καφέ μέχρι το γνήσιο ενδιαφέρον στις συζητήσεις με τους φίλους, οι άνθρωποι καταφέρνουν να αισθανθούν την ύπαρξή τους ως έμπλεη νοήματος. Ίσως αυτό, σημειώνει ο καθηγητής υπαρξιακής ψυχολογίας Joshua Hicks, να αποτελεί έναν αστάθμητο παράγοντα που συνδέεται με την αντίληψη του σκοπού της ζωής.

Σύμφωνα με τον Δρ Hicks και άλλους θεωρητικούς, υπάρχουν τρεις βασικές πηγές για την υποκειμενική νοηματοδότηση της ύπαρξης: η συνοχή ή η αίσθηση ότι η ζωή κάπου «έχει νόημα» (κατανόηση), ο καθορισμός σαφών, μακροπρόθεσμων στόχων και η αίσθηση του σκοπού και, τέλος, η σημαντικότητα, η πεποίθηση του ατόμου ότι η ζωή του έχει αξία και είναι σπουδαία όταν είναι σημαντική για τους άλλους.

Στα παραπάνω, ο Δρ Hicks και οι συνερευνητές του προσθέτουν και τη βιωματική εκτίμηση των πραγμάτων ως τέταρτη πηγή, το φαινόμενο που αντικατοπτρίζει την αίσθηση μιας βαθιάς σύνδεσης με τα γεγονότα καθώς αυτά εξελίσσονται και την ικανότητα το άτομο να αντλεί αξία από αυτή τη σύνδεση. Αποτελεί την ανίχνευση και τον θαυμασμό για την εγγενή ομορφιά της ζωής.

Για τις ανάγκες της μελέτης ζήτησαν σε περισσότερους από 3.000 συμμετέχοντες να αναφέρουν πόσο ταυτίζονται με δηλώσεις σχετικά με την εύρεση της ομορφιάς στη ζωή όπως και την εκτίμηση ενός εύρους εμπειριών, καθώς και να ανακαλέσουν το πιο ουσιαστικό γεγονός της ζωής τους κατά τον μήνα που είχε προηγηθεί. Τα πειράματα έδειξαν ότι η εκτίμηση των πιο μικρών ακόμα στιγμών εξασφαλίζουν σημαντικό νόημα στη ζωή, όπως η παρακολούθηση ενός ντοκυμαντέρ με εικόνες από τη φύση έναντι ενός δίλεπτου βίντεο από βιομηχανία επεξεργασίας ξύλου.

Μπορούν να τα καταφέρουν όλοι;

Σύμφωνα με τον Δρ Hicks, άνθρωποι με συγκεκριμένους τύπους προσωπικότητας ενδεχομένως να είναι πιο «ανοιχτοί» στην ενσυνειδητότητα και την αναγνώριση της εγγενούς ομορφιάς, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορούν να όλοι καλλιεργήσουν αυτή τη δεξιότητα. Για να εκτιμήσουν τα μικρά πράγματα σε έναν κόσμο με γρήγορους ρυθμούς, πρέπει απλώς να «κατεβάσουν» ταχύτητα.

«Το νόημα βρίσκεται παντού γύρω μας όταν μπορούμε να βιώσουμε τη φυσική ομορφιά του κόσμου. Μπορεί να είναι η ομορφιά στο πρόσωπο ενός άλλου ανθρώπου, το φαγητό που τρώμε ή τα τραγούδια που ακούμε. Σήμερα, τα κινητά τηλέφωνα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που είναι τόσο διαδεδομένα μας αποσπούν το αίσθημα του νοήματος. Μπορεί να είναι διασκεδαστικά, αλλά η κατάχρησή τους μπορεί πραγματικά να μας απομακρύνει από το πραγματικό, όπως η φυσική ομορφιά», καταλήγει ο καθηγητής.

https://www.ygeiamou.gr/

Αυτοβελίωση

Χρειάζεται να επικεντρωθούμε στο παρόν μας μαζί με τους ανθρώπους, τις στιγμές και τις καταστάσεις που αυτό περικλείει.

Από μικροί στο σχολείο μαθαίνουμε για τους χρόνους στη Γραμματική, οχτώ μετρημένοι στα Νέα Ελληνικά και πασχίζαμε να μάθουμε τι δηλώνει ο καθένας από αυτούς. Όχι ο ένας τη διάρκεια στο παρελθόν, όχι ο άλλος τη μία στιγμή στο μέλλον, αλλά κανείς δε μας έμαθε πως ο μόνος χρόνος που ουσιαστικά υπάρχει και βιώνουμε σε πραγματικό χρόνο είναι ο Ενεστώτας.

Ο πρώτος χρόνος στη σειρά και ο πιο σημαντικός μιας και δηλώνει αυτό που γίνεται «τώρα», το «παρόν». Όσες στιγμές και να έχουμε βιώσει και όσες περιμένουμε να έρθουν είναι απλά αναμνήσεις ή όνειρα. Ο άνθρωπος έχει την τάση είτε να μένει προσκολλημένος στο παρελθόν, είτε να φαντάζεται το μέλλον , χάνοντας τις στιγμές που βιώνει και τελικά ξεχνά να ζει. Η ζωή περνά και πρέπει να είναι γεμάτη στιγμές.

Είναι θεμιτό και αποδεκτό να κρατάμε στιγμές από το παρελθόν για να μαθαίνουμε από αυτό και να βελτιωνόμαστε, όπως και να στοχεύουμε στο μέλλον για να είναι όσο το δυνατόν καλύτερο, αλλά έχοντας πάντα κοινό παρονομαστή το παρόν. Αυτό μας συνδέει, είναι η γέφυρα όσων ζήσαμε και όσων θα ζήσουμε. Αν παρατηρήσουμε λοιπόν, θα δούμε ότι στην πλειοψηφία τους οι χρόνοι αναφέρονται στο παρελθόν και το μέλλον και αυτή η περιπλάνηση ανάμεσα σε όλους αυτούς τους χρόνους οδηγεί πολλές φορές σε σύγχυση και αποπροσανατολισμό από τον στόχο που πρέπει να έχουμε και αυτό είναι το να ζούμε.

Το γεγονός ότι το παρόν το εκφράζει μόνο ένας χρόνος ίσως είναι ακριβώς και η απόδειξη ότι είναι μοναδικός και δεν μπορεί να προσδιοριστεί με κανέναν άλλον ή να χωριστεί σε κατηγορίες. Είναι τόσο πολύτιμος και πρέπει να το καταλάβουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα για να μην ξεχάσουμε να ζούμε και να νιώσουμε πόσο τυχεροί είμαστε μέσα σε όσα έχουμε στο παρόν μας.

Χρειάζεται να επικεντρωθούμε στο παρόν μας μαζί με τους ανθρώπους, τις στιγμές και τις καταστάσεις που αυτό περικλείει. Μπορεί άλλοτε να είναι δύσκολο και δυσάρεστο και άλλες φορές εύκολο και ευχάριστο, για αυτό χρειάζεται υπομονή και όρεξη να το δεχτούμε όπως κι αν έρχεται, γιατί αυτό είναι η ζωή, αυτές είναι οι στιγμές μας και αυτές αποτελούν κομμάτι του εαυτού μας, μέρος της διαδρομής μας σε αυτή τη διαδρομή μας πάνω στη Γη.

Αν καταφέρουμε να αντιληφθούμε το μεγαλείο του Ενεστώτα, θα μπορέσουμε να ανυψώσουμε το μέσα μας και να βελτιώσουμε τη ζωή μας, γιατί θα προσπαθούμε να κάνουμε τις στιγμές μας όσο το δυνατόν καλύτερες μιας και το «τώρα» είναι ο μόνος ζωντανός χρόνος. Το παρελθόν έχει περάσει, δεν αλλάζει και δεν έρχεται πάλι, το μέλλον δε είναι κάτι πραγματικό ακόμα και μπορεί να είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που έχουμε ονειρευτεί.

Γιατί λοιπόν, να σπαταλάμε το παρόν μας και να μην το αξιοποιούμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο; Στο χέρι μας είναι να ζούμε το παρόν μας έντονα και κάθε λεπτό, κάθε μέρα που περνάει να είναι η αφορμή για μια νέα αρχή, μια ευκαιρία προς τη ζωή, προς το χαμόγελο και την ευτυχία. Ας μάθουμε να είμαστε περιπλανητές των χρόνων με αφετηρία και βάση μας πάντα το παρόν για να εκτιμάμε όσα έχουμε και όσα ζούμε. Μετά από όλα αυτά λοιπόν, κάτσε κ. Γραμματική να σου μιλήσω για τους χρόνους…

https://enallaktikidrasi.com/

Αυτοβελίωση

Σύμφωνα με την παιδίατρο Μαριάνε Κουζουγιανάκις, τα παιδιά και οι έφηβοι έλκονται από τους αντίθετους χαρακτήρες επειδή έχουν ιδιότητες που τις θαυμάζουν, αλλά που δεν τις διαθέτουν οι ίδιοι.
Η παιδίατρος ανέφερε ένα εννιάχρονο εσωστρεφές αγόρι, για το οποίο ήξερε ότι ήταν πολύ καλοί φίλοι με ένα εξωστρεφές κορίτσι. Στο αγόρι άρεσε η ανοιχτή, δυναμική προσωπικότητα του κοριτσιού και θαύμαζε την ικανότητά της να πλησιάζει τους ανθρώπους και να τους μιλάει.

Αλλά και το κορίτσι ωφελήθηκε εξίσου από τη φιλία τους. «Τον παρατηρούσε και είδε ότι ήταν μια χαρά να είναι κανείς λιγομίλητος. Της άρεσε για την ηρεμία του». Τα δύο παιδιά έκαναν μαζί μαθήματα τάι τσι και ακόμα και σ’ αυτό το πλαίσιο ήταν εμφανή τα διαφορετικά δυνατά τους σημεία: «Εκείνη εκτιμούσε πόσο καλός ήταν στο κομμάτι του διαλογισμού, πόσο φυσικό φαινόταν για εκείνον, κι εκείνον τον άφηνε κατάπληκτο ο τρόπος που το κορίτσι επικοινωνούσε τόσο εύκολα με όλους στην ομάδα».

Λίγα χρόνια αργότερα, ένας ψυχολόγος ονόματι Έιβριλ Θορν έκανε ένα πείραμα προκειμένου να βρει την κοινωνική αλληλεπίδραση εσωστρεφών και εξωστρεφών. Ο Θορν εξέτασε ειδικά τον τρόπο που οι δύο ομάδες επικοινωνούσαν τηλεφωνικά. Στο πλαίσιο του πειράματος συγκέντρωσε πενήντα δύο νέες γυναίκες – οι μισές ήταν εσωστρεφείς και οι άλλες μισές εξωστρεφείς – και τις χώρισε σε δυάδες.

Πολλοί άνθρωποι θεωρούν πως οι εσωστρεφείς είναι διαρκώς λιγομίλητοι· η μελέτη όμως αποκάλυψε ότι μιλάνε όσο και εκείνοι με την ακριβώς αντίθετη προσωπικότητα. Στο πείραμα, όταν οι εσωστρεφείς μιλούσαν με άλλους εσωστρεφείς, έτειναν να εστιάζουν σε βάθος σε ένα ή σε λίγα σημαντικά θέματα. Από την άλλη, όταν τη δυάδα αποτελούσαν δύο εξωστρεφείς, αναφέρονταν συνήθως σε μια μεγάλη γκάμα θεμάτων, χωρίς όμως να εμβαθύνουν ιδιαίτερα σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα.

Το πραγματικά ενδιαφέρον αποτέλεσμα προκύπτει όταν τη δυάδα αποτελούσαν ένας εσωστρεφής και ένας εξωστρεφής. Και οι δύο ομάδες ανέφεραν ότι αυτές οι συζητήσεις ήταν πιο απολαυστικές. Οι άνθρωποι προτιμούσαν να μιλάνε με ανθρώπους που είχαν αντίθετη προσωπικότητα.

Οι εσωστρεφείς δήλωσαν ότι το να συζητούν με κάποιον πιο ομιλητικό έκανε τη συζήτηση πιο ανάλαφρη και διασκεδαστική. Οι εξωστρεφείς γυναίκες της ομάδας είπαν ότι οι συζητήσεις ήταν πιο σοβαρές και ουσιαστικές. Ουσιαστικά, οι δύο τύποι γυναικών κατέληγαν να συναντιούνται κάπου στη μέση και να βρίσκουν τον σωστό συνδυασμό ανάλαφρης κουβέντας και σοβαρής συζήτησης.

Απόσπασμα από το βιβλίο των Susan Cain, Gregory Mone & Erica Moroz με τίτλο «Ήρεμη Δύναμη» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Key Books

Πηγή: enallaktikidrasi.com

https://www.thessalonikiartsandculture.gr/

Αυτοβελίωση

Νιώθατε, μεγαλώνοντας, άνευ όρων αγάπη και αποδοχή από τους γονείς σας; Αντιλαμβανόσασταν τη φροντίδα και το ενδιαφέρον τους ως μια σταθερά, ακόμα και όταν δεν φερόσασταν καλά ή «σωστά»; Αν η απάντηση είναι αρνητική, τι θα μπορούσατε να είχατε κάνει για να διασφαλίσετε τον κατά κάποιο τρόπο αδύναμο δεσμό σας με εκείνους;


Οι απαντήσεις σε αυτές τις ερωτήσεις είναι κρίσιμες. Γιατί για να καταλάβετε τον εαυτό σας πλήρως ως ενήλικα, χρειάζεται να σκεφτείτε πώς, κατά τη διάρκεια της ανατροφής σας, προσαρμοστήκατε στην υπό όρους αποδοχή σας από τους κηδεμόνες / φροντιστές σας. Τίποτε άλλο δεν μπορεί να εξηγήσει καλύτερα πώς λειτουργείτε τώρα στις σχέσεις σας, για να αποτρέψετε το άγχος της πιθανής απόρριψης.

Αν δηλαδή θέλετε να καταλάβετε πώς η παιδική σας ηλικία, αν και ασυνείδητα, επηρεάζει αρνητικά τις αλληλεπιδράσεις σας με τους άλλους, είναι απαραίτητο να αναγνωρίσετε τι κάνατε τότε για να ελαχιστοποιήσετε τους βασικούς σας φόβους όσον αφορά στους οικογενειακούς σας δεσμούς.

Αυτό που αναμφίβολα χρειάζεται να εξετάσετε εδώ είναι αν οι αμυντικές σας συμπεριφορές δυσκολεύουν τη λειτουργία των σχέσεων σας και αν, εξίσου σημαντικό, είναι δυνατό αυτή η συνειδητοποίηση να επιλύσει τις εγκαθιδρυμένες αμφιβολίες, που πηγάζουν από την ανασφάλεια που διακατείχε τον γονικό σας δεσμό.

Ως προϋπόθεση, χρειάζεται εδώ να προστεθεί ότι οι αμυντικοί μας παιδικοί μηχανισμοί είχαν τη λειτουργία τους εκείνα τα χρόνια. Προστάτευαν το εύθραυστο εγώ μας με τον καλύτερο τρόπο που τότε γνωρίζαμε. Αλλά τώρα, αυτές οι άμυνες μπορεί να μας εμποδίζουν να δημιουργήσουμε την οικειότητα και την εμπιστοσύνη που τόσο θέλουμε βαθιά μέσα μας και μας έχει λείψει.

Παραδόξως, αυτοί οι ίδιοι μηχανισμοί άμυνας μας εμποδίζουν τώρα να πάρουμε τον έλεγχο του εαυτού μας, δηλαδή η αυτό-αποδοχή μας ακόμα εξαρτάται από το πώς μας βλέπουν οι άλλοι. Και αυτό ήταν έντονο στην παιδική μας ηλικία, καθώς όντας εξαρτημένοι σε όλα τα επίπεδα από τους γονείς μας, δεν είχαμε την ικανότητα αυτό-αποδοχής, ειδικά όταν εκείνοι έδειχναν φανερά την απόρριψή τους.

Ως μέρος της προσωπικής μας ανάπτυξης, χρειάζεται να φτάσουμε στο σημείο να είμαστε εμείς που θα έχουμε τον τελευταίο λόγο ως προς τις επιλογές, την καταλληλότητα και τον τρόπο συμπεριφοράς μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα λαμβάνουμε υπόψη μας τις απόψεις των άλλων. Αλλά αν προσπαθούμε συνεχώς να τους ικανοποιούμε, θα εξαναγκαζόμαστε να θυσιάζουμε τα θέλω και τις ανάγκες μας και το σίγουρο είναι ότι δεν θα είμαστε αυτό-καθοριζόμενα άτομα.

Όσο προσπαθούμε να αποφύγουμε τα παραπάνω, θέτουμε ως προτεραιότητα και την προσωπική μας ευημερία. Αν δεν το κάνουμε και νιώθουμε αναγκασμένοι να υποτάσσουμε τα θέλω και τις ανάγκες μας επειδή φοβόμαστε να απογοητεύσουμε τους άλλους, απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο από μια ευτυχισμένη και ολοκληρωμένη αίσθηση στη ζωή μας. Προαπαιτούμενο για την επίτευξη μιας τέτοιας ύπαρξης, είναι να μην ανησυχούμε ή αποκτούμε εμμονή με το τι πιστεύουν οι άλλοι για εμάς.

Παρακάτω παρουσιάζονται τέσσερις τρόποι με τους οποίους μπορεί να σαμποτάρετε ή να θυσιάζετε την ευτυχία σας, δίνοντας την απόλυτη βαρύτητα στο τι πιστεύουν οι άλλοι για εσάς. Πρόκειται για αντιπαραγωγικά μοτίβα συμπεριφοράς και στάσης, που ακόμα μπορεί να χρησιμοποιούνται ως ασπίδα για τυχόν απόρριψη από τους άλλους.

1. Είστε τελειομανείς ή πιέζετε πάντα τον εαυτό σας για να αποδώσει καλύτερα
Αναγκάζετε τον εαυτό σας να καταφέρνει τα πάντα τέλεια. Αυτός ο τρόπος μείωσης της πιθανότητας απόρριψης από τους άλλους είναι τελείως διαφορετικός από μια υγιή και επιλεκτική προσπάθεια για εξέλιξη και για ανάδυση του καλύτερου σας εαυτού.

Αν προσπαθείτε να ξεχωρίσετε στα πάντα, η σκέψη σας ακόμα κυριαρχείται από το ότι το «καλό» δεν είναι ποτέ αρκετό. Και αυτό είναι ένα μοτίβο σκέψης που κρατάτε από την παιδική σας ηλικία, όταν λαμβάνατε την αποδοχή των γονιών σας μόνο όταν ξεχωρίζατε σε κάτι.

Αναρωτηθείτε: Πόσο ευχαριστημένοι ή χαρούμενοι θα είστε, αν δεν επιτρέπετε ποτέ στον εαυτό σας να χαλαρώνει; Στο τέλος, όλη σας η ψυχική εξουθένωση θα αντικαταστήσει τον φόβο απόρριψης από τους γονείς σας και θα αρχίζει να δημιουργεί ένα μεγαλύτερο άγχος απόρριψης από όλους τους άλλους γύρω σας.


Με αυτό τον τρόπο, θα έχετε υποταχθεί στις μη ρεαλιστικές προσδοκίες τους. Επίσης, αν είστε σκληροί με τον εαυτό σας, θα είστε και με τους άλλους. Αυτό το «πρόγραμμα προσαρμογής» θα σας απομονώσει από τους γύρω σας και δεν πρόκειται ποτέ να σας εγγυηθεί εσωτερική γαλήνη.

2. Αποφεύγετε να αναλάβετε οτιδήποτε σας φοβίζει ότι θα αποτύχετε
Αν, βαθιά μέσα σας, εξισώνετε την αποτυχία με την γονική απόρριψη, είναι πιθανό επίσης να διστάζετε ή να αρνείστε απευθείας να προσπαθήσετε σε οτιδήποτε η επιτυχία δεν είναι εξασφαλισμένη. Και, αν είστε απρόθυμοι να πάρετε ρίσκα, μπορεί να ανακαλύψετε ότι συχνά απογοητεύετε εσάς και τους άλλους.

Ένα μεγάλο μέρος του φόβου αποτυχίας έχει να κάνει με το πώς οι γονείς σας αντιδρούσαν, όταν εσείς προσπαθούσατε να πετύχετε κάτι, αλλά δεν φτάνατε τις προσδοκίες τους. Έτσι, έμμεσα, πιθανώς να έχετε διδαχτεί ότι είναι καλύτερο να μην ρισκάρετε. Όμως, αυτό δεν ισχύει για τους επιτυχημένους ανθρώπους, οι οποίοι είναι πρόθυμοι να προσπαθήσουν, αφού αντιλαμβάνονται την αποτυχία ως ένα βήμα πιο κοντά στην επιτυχία.

3. Προλαβαίνετε την απόρριψη των άλλων, κρατώντας από αυτούς μια «ασφαλή» απόσταση
Αν ως παιδί, αποφασίσατε να σταματήσετε την προσπάθεια να κερδίσετε την αποδοχή των γονιών σας, αφού όλες οι απόπειρες ήταν αποτυχημένες, μπορεί να έχετε αρνηθεί γενικά την ανάγκη σας για έναν υγιή δεσμό. Μόλις καταλάβατε δηλαδή ότι ποτέ δεν θα γίνετε πλήρως αποδεκτοί, αποφασίσατε ότι τελικά δεν το έχετε και πολύ ανάγκη.

Και κάπως έτσι, «προσαρμοστικά» καταπιέσατε τον συναισθηματικό πόνο που έρχεται με την απόρριψη. Πολλοί άνθρωποι σε αυτές τις περιπτώσεις καλλιεργούν επίτηδες μια ανεξαρτησία και περηφάνια, ενώ κρυφά και κυρίως ασυνείδητα, μένουν βαθιά πληγωμένοι από την συναισθηματική απόσταση με τους γονείς τους.

Αν έχετε απορριφθεί τόσο πολύ, θα βρίσκετε ανώφελο το να προσπαθείτε στις σχέσεις σας να κερδίσετε ένα βαθμό εμπιστοσύνης και αμοιβαίας αποδοχής. Η άμυνα του εγώ σας είναι να παραμείνει αυτόνομο και να κρατά τους άλλους σε μια απόσταση. Ως συνέπεια, δεν θα μπορείτε ποτέ να εκπληρώσετε τη βαθύτερη επιθυμία σας, να νιώσετε δηλαδή οικεία με κάποιο άλλο άτομο και να δεθείτε πραγματικά μαζί του.

Ακόμα κι αν μια ευκαιρία εμφανιστεί, το πιθανότερο είναι πως θα νιώσετε απειλή και έτσι θα απομακρυνθείτε σύντομα. Εδώ χρειάζεται να αναφερθεί ότι ο (παράλογος) θυμός αποτελεί έναν από τους πιο κοινούς μηχανισμούς άμυνας, για να κρατάμε τους άλλους σε μια ασφαλή απόσταση.

4. Προσπαθείτε να ικανοποιείτε συνεχώς τους άλλους και θυσιάζεστε σε μια σχέση εξάρτησης
Αν αυτός ο προσαρμοστικός μηχανισμός δούλευε στη σχέση με τους γονείς σας, πιθανότατα να τον χρησιμοποιείτε και τώρα, βάζοντας τις προτιμήσεις και τα θέλω σας σε δεύτερη μοίρα για τους άλλους. Όταν βάζετε τον εαυτό σας σε θέση εκμετάλλευσης, λέτε στους άλλους ότι μπορούν εύκολα να σας χρησιμοποιήσουν.

Επιπροσθέτως, παίρνετε ένα μεγάλο μέρος ευθύνης για τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους. Εξάλλου, όταν ως παιδιά βάζατε πρώτες τις ανάγκες σας και πάλι λαμβάνατε την απόρριψη των γονιών σας. Αυτό δημιούργησε αυξημένο άγχος και άρχισε να σας απομακρύνει από τα θέλω σας.

Όμως, με αυτό τον τρόπο είναι εύκολο να χάσετε την επαφή με τις αληθινές σας επιθυμίες και ανάγκες. Αν ο μόνος τρόπος να γίνετε αποδεκτοί από τους γονείς σας ήταν μέσω της παραμέλησης των αναγκών σας, είναι σχεδόν αναπόφευκτο ότι ως ενήλικες θα αντιμετωπίζετε δυσκολίες ως προς την αναγνώρισή τους.

Συμπέρασμα
Αξίζει πραγματικά να εξερευνήσετε τι είναι αυτό που σας εμποδίζει να νιώσετε ικανοποιημένοι στη ζωή σας. Το πιθανότερο είναι να συνειδητοποιήσετε ότι, σε αντίθεση με το παρελθόν, αξίζετε πραγματικά -και έχετε κάθε δικαίωμα να επιδιώξετε- μια οικειότητα αυθεντική που θα σας γεμίζει και που δεν είχατε την ευκαιρία να ζήσετε πριν.

Πρέπει να γνωρίζετε ότι έτσι κι αλλιώς ο εγκέφαλός μας είναι σαν ένας «φυσικός» υπολογιστής και όπως και οι άλλοι, έτσι και αυτός μπορεί να επαναπρογραμματιστεί. Οπότε, είτε μόνοι σας, είτε με κάποια επαγγελματική βοήθεια, αποφασίστε αν επιθυμείτε να διαγράψετε παλιά, δυσλειτουργικά προγράμματα που πια δεν σε βολεύουν και δεν σας εξυπηρετούν σε τίποτα.

Leon F. Seltzer, Ph.D, κλινικός ψυχολόγος

Πηγή: enallaktikidrasi.com

Αυτοβελίωση

Στον κόσμο βρίσκουμε όλων των λογιών τους ανθρώπους. Κάποιοι είναι ευχάριστοι και μας φτιάχνουν τη διάθεση όταν βρίσκονται κοντά μας. Άλλοι είναι πιο δύσκολοι. Είναι σημαντικό να βρούμε έναν άνετο τρόπο σχετίζεσθαι ώστε να μπορούμε να αναπτύσσουμε μια αρμονική αλληλεξάρτηση παρά ένα δυσανάλογο δούναι και λαβείν.

Όταν είμαστε αλληλεξαρτώμενοι, βασιζόμαστε στους άλλους με έναν υγιή τρόπο στην προσωπική μας ζωή, στην εργασία μας και στο ευρύτερο περιβάλλον. Βασιζόμαστε ο ένας στον άλλο για στήριξη, σεβασμό και για να εκτελέσουμε συγκεκριμένες εργασίες όπως η συνεργασία σε ένα project, η ανατροφή των παιδιών, η συμμετοχή σε ομαδικά αθλήματα ή η πεζοπορία σε ομάδα.

Αντιθέτως, η υπερβολική προσφορά συνιστά μια ανθυγιεινή μορφή εξάρτησης. Αυτή συμβαίνει ότι είμαστε περισσότερο εστιασμένοι στη ζωή και στα προβλήματα ενός άλλου ανθρώπου παρά στα δικά μας. όταν είμαστε πρόθυμοι να αφήσουμε τις ανάγκες μας πίσω ή να σβήσουμε καθαρά όρια υπό το φόβο συνεπειών.

Υπάρχει ένα ανέκδοτο που λέει πως όταν ένας άνθρωπος που προσφέρει υπερβολικά πεθαίνει, είναι η ζωή σας που περνά μπροστά από τα μάτια του. Αυτοί οι άνθρωποι λαμβάνουν σχεδόν όλη την ευθύνη των άλλων και σηκώνουν όλο το βάρος μιας σχέσης και μιας εργασίας.

Αν δίνετε υπερβολικά πολλά, γίνεται δύσκολη η οπισθοχώρηση και οι άλλοι δεν καταφέρνουν ποτέ να περπατήσουν στο δικό τους, ολοδικό τους μονοπάτι. Μπορεί να θέλετε να βοηθήσετε με όλες τις δυνάμεις σας ή να διορθώσετε ανθρώπους, πιστεύοντας πως αν δεν επέμβετε κάτι τρομερό θα συμβεί – μια συνήθεια που μπορεί να μάθαμε ζώντας με έναν πολύ αγχώδη γονιό.

Οι ενσυναισθητικοί άνθρωποι μπορεί να έχουν τέτοιες τάσεις, αλλά δεν δίνουν όλοι υπερβολικά πολλά. Η διαφορά είναι ότι οι ενσυναισθητικοί απορροφούν το στρες, τα συναισθήματα και τα σωματικά συμπτώματα των άλλων, κάτι που πολλοί δοτικοί άνθρωποι δεν κάνουν. Ένας υψηλά ενσυναισθητικός άνθρωπος όμως ξέρει να εφαρμόζει πρακτικές αυτοπροστασίας όπως η δημιουργία ασπίδας και ο διαλογισμός για να διαχειριστεί την απορρόφηση ενέργειας, κάτι που δεν θεωρούν πρόβλημα οι υπερβολικά δοτικοί άνθρωποι.

Εντούτοις, και για τις δύο ομάδες ανθρώπων, μέρος της επούλωσης είναι το να θέτουν όρια και να βλέπουν τον εαυτό τους ως μονάδα, ως ξεχωριστά άτομα από τους άλλους. Με αυτό τον τρόπο είστε και πάλι παρόντες, αλλά πολύ καλύτεροι ακροατές και πιο πιστοί φίλοι χωρίς να παίρνετε πάνω σας τα προβλήματα του άλλου.

Ένας άλλος τρόπος για να βρείτε την ισορροπία είναι να καταγράφετε τις σκέψεις σας αναφορικά με τις σχέσεις σας. Ποιες είναι αλληλεξαρτώμενες; Σε ποιες η εξάρτηση είναι μονόπλευρη; Κάντε μια λίστα με ορισμένα βήματα ώστε να μετατρέψετε τις σχέσεις σας σε ισορροπημένες – για παράδειγμα, τηλεφωνήστε τους λιγότερο συχνά, θέστε ένα ξεκάθαρο όριο ή αφήστε και τους άλλους να κάνουν και να μάθουν από τα λάθη τους.

Πηγή:

www.psychologytoday.com/intl/blog/emotional-freedom/202101/the-difference-between-being-empath-and-person-who-gives-too-much

https://enallaktikidrasi.com/

Αυτοβελίωση

Ρίξε μια ματιά γύρω σου. Βλέπεις την αντίφαση; Η ομορφιά διαφημίζεται και προωθείται έντονα, αλλά οι ζωές μας έχουν γεμίσει ασχήμια. Γιατί;


Μήπως η ομορφιά είναι τελικά αξία υπερτιμημένη για τους περισσότερους μας ή μήπως έχουμε φτάσει να ευτελίσουμε το νόημα της σε καταναλωτικούς όρους;

Ας το πάρουμε λοιπόν από την αρχή. Τι είναι η ομορφιά; Η ομορφιά είναι ένα χαρακτηριστικό που μας προσφέρει μία εμπειρία απόλαυσης, ευχαρίστησης, νοήματος και ικανοποίησης. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την έννοια της αρμονίας και της συμμετρίας. Κρατήστε το αυτό.

Είναι σημαντική για τη ζωή μας; Ναι! Γιατί μας φέρνει πιο κοντά στο θεϊκό κομμάτι της ύπαρξης μας κι αποκαθιστά τη σχέση μας με τη μητέρα φύση.

Πού τη βρίσκουμε; Η απάντηση είναι απλή και περίπλοκη συνάμα. Παντού γύρω μας, αλλά πρέπει να έχουμε μάτια και ψυχή ανοιχτή για να την αντιληφθούμε και να την καλωσορίσουμε.

Μήπως έχουμε γεμίσει τόσο τη ζωή μας με άγχος και τρέξιμο που δεν έχουμε το χρόνο να κοιτάξουμε γύρω μας; Μήπως αναλωνόμαστε κυνηγώντας στόχους πεζούς, χάνοντας από τα μάτια μας το ουσιαστικό;

Μήπως με την απληστία μας και την αλόγιστη συμπεριφορά μας ασχημαίνουμε το περιβάλλον μας και τη ζωή μας;

Ψάχνουμε την ομορφιά σε ρούχα, παπούτσια, καλλυντικά, αυτοκίνητα και γενικά σε αντικείμενα. Συσσωρεύουμε στη ζωή μας πράγματα, η εμπειρία απόλαυσης και νοήματος που αποκομίζουμε διαρκεί μία στιγμή και μένουμε πεινασμένοι.

Μπαίνουμε σε ένα καταναλωτικό τρυπάκι για να γεμίσουμε αυτό το κενό, ενώ η λύση δεν είναι καν εκεί!

Ας κοιτάξουμε λίγο τις ζωές μας. Ας βρούμε το χαμένο νήμα της ομορφιάς και της αρμονίας κι ας ακονίσουμε τα αισθητήρια μας. Είναι τόσο απλό τελικά. Ένα ηλιοβασίλεμα που θα απολαύσεις για μερικές στιγμές που θα κλέψεις από το τρέξιμό σου, τον ουρανό που θα ατενίσεις και θ’ αφήσεις βλέμμα σου να χαθεί στην απεραντοσύνη, ένα λουλούδι που θα θαυμάσεις.


Μη γελάς! Είναι μεγάλο όπλο η ομορφιά! Σε κρατά γειωμένο και επικεντρώνεσαι σε λεπτομέρειες που αλλιώς δεν θα παρατηρούσες. Είναι τροφή της ψυχής σου. Ακόμα και στις πιο σκοτεινές σου ώρες, η ομορφιά μπορεί να γίνει σύντροφός σου, να θρέψει τις πληγές σου και να σου δώσει ελπίδα.

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που θα χρειαστεί να αναζητήσουμε καταφύγιο στην ομορφιά για να αναθαρρήσουμε. Στην ομορφιά δύο ματιών, ενός χαμόγελου, μιας μουσικής, στους κυματισμούς της θάλασσας. Διαλέξτε τι σας ταιριάζει.

Ένα βράδυ που πονάς, μια νυχτερινή βόλτα, υπό τους ήχους τζαζ να βλέπεις το φεγγάρι να ξεπροβάλλει από τα σύννεφα και να απλώνει το φως του στη σκοτεινή θάλασσα. Πόσο μπορεί να σε ανεβάσει αυτό, όσο χάλια κι αν είσαι!

Η ομορφιά μπορεί να αποτελέσει αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας, αν απλά προσπαθήσουμε να βρούμε την χαμένη αρμονία με τον εαυτό μας, με το σώμα μας, με τη φύση που μας περιβάλλει.

Ας αρχίσουμε, λοιπόν, να κάνουμε πράγματα ουσιαστικά που μας ευχαριστούν και γεμίζουν τις μπαταρίες μας, ας αγαπήσουμε ξανά το σώμα μας με τις ατέλειες του κι ας βάλουμε στη ζωή μας λίγο πιο συχνά την επαφή με τη φύση.

Από μια γλάστρα που κοσμεί το παράθυρο μας, από ένα κατοικίδιο που θα πάρουμε μέχρι έναν περίπατο που θα κάνουμε στην ύπαιθρο. Σιγά-σιγά η αίσθηση της ομορφιάς και της αρμονίας θα αποκατασταθεί μέσα μας.

Γιατί δυστυχώς η απομάκρυνση μας από τη φύση και το μεγαλείο της ομορφιάς της είναι που λείπει σ’ εμάς, τους ανθρώπους της πόλης. Αυτή η έλλειψη δημιουργεί μέσα μας κενό.

Ας ξαναμάθουμε να εκτιμάμε τα απλά και τα ουσιαστικά, τους κύκλους της ζωής μας, το χρόνο που χρειάζονται τα πράγματα να γίνουν από τη Μεγάλη Μητέρα, τη φύση.

Μαρίνα Μαγουλιανού – ilov.gr

https://www.awakengr.com/

Αυτοβελίωση

Για πολλούς, η ιδέα και μόνο της αντιπαράθεσης με ένα άλλο άτομο προκαλεί φόβο, άγχος και ακόμα και τρόμο – είτε πρόκειται για τον συγκάτοικο που δεν καθαρίζει επαρκώς, είτε για τον συνάδελφο που επιμένει να παίρνει τα εύσημα για τον κόπο κάποιου άλλου ή για έναν συγγενή που κάνει προσβλητικά σχόλια. Αντί να αντιμετωπίσουμε κατά μέτωπο το ζήτημα, προτιμάμε να αναβάλλουμε την κουβέντα για αργότερα, ή ακόμα καλύτερα ελπίζουμε να την αποφύγουμε εντελώς.

Είναι πολλά αυτά που μας φοβίζουν στην αντιπαράθεση: η επιθετικότητα και ο θυμός του άλλου, η χειριστική συμπεριφορά, η πιθανή απόρριψη ή η ανησυχία ότι ίσως να μην μπορέσουμε να ελεγξουμε τα συναισθήματά μας. Επίσης, μπορεί να μη μάθαμε ποτέ να υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας ή να «ενοχλούμε» ή μπορεί και να είμαστε «αλλεργικοί» στα έντονα συναισθήματα που προκαλεί μια διαμάχη.

Όταν τελικά αποφεύγουμε την αντιπαράθεση, λαμβάνουμε μια προσωρινή ανακούφιση από το άγχος. Αλλά μακροπρόθεσμα, βλάπτουμε τον εαυτό μας. Οι ανάγκες μας δεν θα ικανοποιηθούν, το πρόβλημα δεν θα επιλυθεί και η αυτοεκτίμησή μας θα διαβρωθεί στο μεταξύ.

Αυτή η αποφευκτική προσέγγιση μπορεί να βλάψει και τις σχέσεις μας. Χωρίς να μιλάμε, νομίζουμε ότι διατηρούμε την ειρήνη. Όμως, αργά ή γρήγορα τα αρνητικά συναισθήματα θα ξεπηδήσουν από μέσα μας όσο σκληρά κι αν προσπαθούμε να τα αγνοήσουμε. Η αποφυγή χτίζει ένα τείχος ανάμεσα σε εμάς και τους άλλους – αν δεν υπάρχει ειλικρίνεια, δεν υπάρχουν γερές βάσεις.

Ποιο λάθος αφήγημα υπάρχει στο νου σας που θα χρειαζόταν αναπλαισίωση; Ίσως να έχετε συσχετίσει την αντιπαράθεση με τοξικούς καυγάδες, καταδικασμένες σχέσεις και τοξικές συμπεριφορές. Εντούτοις, αξίζει να γνωρίζετε ότι υπάρχει υγιής αντιπαράθεση και τη θέλουμε σε μια σχέση όπου τα χαρτιά και των δύο είναι ανοιχτά. Δεν χρειάζεται να υπάρχουν ουρλιαχτά, προσβολές και άσχημες χειρονομίες· αντιθέτως, μπορεί να είναι μια ριζικά ειλικρινή συζήτηση με γόνιμα αποτελέσματα και για τις δύο πλευρές.

Εστιάζουμε σε αυτό που έχουμε να πούμε, όχι στο πώς αυτό θα εκληφθεί
Όταν ανησυχείτε για το πώς θα αντιδράσει ο άλλος, είναι εύκολο να μπερδευτείτε και να χάσετε την επαφή με τον πραγματικό σκοπό της συζήτησης. Έχετε μια ανάγκη, μια επιθυμία ή άποψη και κάθε δικαίωμα να τα εκφράσετε.

Θα βοηθήσει να αφιερώσετε κάποιο χρόνο στο να ξεκαθαρίσετε τι νιώθετε πριν εκκινήσετε μια κουβέντα. Γίνετε πιο συγκεκριμένοι για το τι σας ενόχλησε. Μπορείτε επίσης να καταγράψετε σε μια λίστα από πού προέρχεται η αναστάτωση που νιώθετε: είναι οι άνθρωποι, οι συνθήκες, κάτι που συνέβη συγκεκριμένα, μια συμπεριφορά; Αν ανησυχείτε ότι θα χάσετε την ψυχραιμία σας και θα ξεχάσετε τα επιχειρήματά σας, μπορείτε να τα έχετε γραμμένα σε ένα αρχείο στο κινητό σας τηλέφωνο και διακριτικά να ρίξετε μια ματιά.

Ζυγίζουμε τα μακροχρόνια οφέλη αντί για την βραχύχρονη δυσφορία
Ναι, θα νιώσουμε άβολα σε μια αντιπαράθεση. Αλλά αυτή η αμηχανία, η δυσφορία, το δύσκολο για τις επόμενες ώρες ή μέρες είναι ένα μικρό κόστος μπροστά στη γενική ψυχική μας ευημερία και γαλήνη. Είναι πολύ καλύτερο αυτό παρά να μας κυνηγά κάτι που μας ενοχλεί, να μας ταλαιπωρεί για εβδομάδες, μήνες, ακόμα και χρόνια.

Ανεξαρτήτως του αποτελέσματος, μας επιβραβεύουμε που πολεμήσαμε τους φόβους μας
Όταν τελειώσει η αντιπαράθεση, πάρτε λίγο χρόνο για να αναγνωρίσετε τι κάνατε καλά. Ίσως καταφέρατε να διατηρήσετε έναν σεβαστό τόνο φωνής, ακόμα κι αν θέλατε να φωνάξετε. Ίσως κάνατε τελικά τη συζήτηση νωρίς μέσα στην εβδομάδα αντί να την αναβάλλετε για μήνες. Ακόμα κι αν το συνολικό αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που επιθυμούσατε, μπορείτε και πάλι να επαινέσετε τον εαυτό σας για το θάρρος που δείξατε.

Πηγή:

www.huffpost.com/entry/how-to-confront-someone-hate-confrontation

https://enallaktikidrasi.com/

Αυτοβελίωση

Νέα έρευνα δείχνει πώς η επίδραση ενός καθημερινού γεγονότος στην ψυχική μας ευημερία εξαρτάται από την προσωπικότητα.

Παρόλο που μπορεί να θεωρούμε τον εαυτό μας ανθεκτικό, ορισμένες εμπειρίες μπορεί να δοκιμάσουν αυτή την εσωτερική δύναμη. Θα θέλαμε να είμαστε σε θέση να προχωρήσουμε σαν να μη συνέβη τίποτα, αλλά η αλήθεια είναι ότι ο πόνος παραμένει και δεν μπορούμε να τον εξαφανίσουμε. Για παράδειγμα, ίσως να ηγείστε μιας ομάδας εδώ κα χρόνια. Κάποιος προτείνει ότι είναι καιρός για «νέο αίμα». Εσείς πληγώνεστε από αυτό και για τις επόμενες ημέρες, αμφισβητείτε την αυτοεκτίμησή σας, αισθάνεστε ότι ίσως ήρθε η ώρα να απομακρυνθείτε και νιώθετε αμήχανα κάθε φορά που βρίσκεστε με αυτή την ομάδα.

Αντίθετα, έχετε έναν φίλο που πιστεύετε ότι έχει περάσει και ο ίδιος μια πολύ άσχημη εμπειρία. Το άτομο αυτό υπέβαλε μια συμμετοχή σε έναν διαγωνισμό και μόλις έλαβε ανατροφοδότηση από τους κριτές. Για εσάς, η διατύπωση αυτής της ανατροφοδότησης ήταν αδικαιολόγητα σκληρή και άδικη. Ωστόσο, ο φίλος σας φαίνεται να μην αποθαρρύνεται. «Αυτό θα με βοηθήσει την επόμενη φορά», λέει, «μπορώ σίγουρα να μάθω από την εμπειρία». Σας εντυπωσιάζει αυτή η ώριμη και ανοιχτόμυαλη αντίδραση και αναρωτιέστε αν θα αντιδρούσατε με τον ίδιο τρόπο σε μια παρόμοια κατάσταση.

Η ικανότητα ανάκαμψης από μια δυνητικά αρνητική εμπειρία περιλαμβάνει ένα σύνολο σύνθετων προσωπικών ιδιοτήτων και προοπτικών. Οι θετικές εμπειρίες είναι σίγουρα ευκολότερο να τις αντέξουμε, αλλά δεν προκαλούν απαραίτητα μια καθολική αντίδραση. Έχετε λάβει ποτέ ένα κομπλιμέντο που θεωρήσατε ότι ήταν υπερβολικά ευγενικό; Αναρωτηθήκατε αν πραγματικά αξίζατε μια τόσο ευνοϊκή μεταχείριση;

Η προσωπικότητα και οι αντιδράσεις των ανθρώπων στις καθημερινές εμπειρίες
Σύμφωνα με τον Patrick Klaiber και τους συνεργάτες του Πανεπιστημίου της Βρετανικής Κολομβίας, η προσωπικότητα παίζει καθοριστικό ρόλο στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι ερμηνεύουν και ανταποκρίνονται στις εμπειρίες τους. Με βάση προηγούμενες έρευνες, επισημαίνουν ότι το χαρακτηριστικό της προσωπικότητας του νευρωτισμού συνδέεται σταθερά με μεγαλύτερη έκθεση σε καθημερινούς στρεσογόνους παράγοντες (δηλαδή, πιο συχνούς στρεσογόνους παράγοντες) και υψηλότερη αρνητική επίδραση που σχετίζεται με τον στρεσογόνο παράγοντα.

Αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι που είναι αγχώδεις και τείνουν να βλέπουν τη ζοφερή πλευρά της ζωής όχι μόνο έχουν περισσότερες αρνητικές εμπειρίες σε καθημερινή βάση, αλλά και αντιδρούν πιο άσχημα σε αυτές τις εμπειρίες. Σκεπτόμενοι τον εαυτό σας, παρόλο που δεν θα λέγατε ότι είστε ιδιαίτερα νευρωτικοί, αυτό το σχόλιο για το «νέο αίμα» είναι κάτι που δεν μπορείτε να αποτινάξετε από πάνω σας.

Δεν θα ήταν ωραίο αν υπήρχε ένας τρόπος να μετατρέψετε την αρνητική σας ερμηνεία αυτής της εμπειρίας σε μια ερμηνεία που θα μπορούσε να ενισχύσει την εξέλιξή σας; Σκεπτόμενοι τον φίλο σας αφού έλαβε μια αγενή κριτική για τη δουλειά του, αναρωτιέστε αν θα μπορούσατε να βρείτε έναν τρόπο να κάνετε το ίδιο.

Όπως επισημαίνουν οι Klaiber κ.ά., οι ερευνητές που εργάζονται σε αυτό τον τομέα αναφέρονται στα αρνητικά γεγονότα με όρους «έκθεσης» και στα θετικά γεγονότα με όρους «εμπλοκής». Η διάκριση αυτή βασίζεται στην ιδέα ότι δεν αναζητάτε αρνητικά γεγονότα, τα οποία συμβαίνουν σε εσάς, αλλά ότι αναζητάτε θετικά γεγονότα, στα οποία συμμετέχετε ενεργά «για να αποκτήσετε συναισθηματικά οφέλη από αυτά τα γεγονότα». Ωστόσο, υπάρχει τρόπος να μετατρέψετε ένα γεγονός που συμβαίνει εκτός της δικής σας βούλησης σε ένα γεγονός στο οποίο όντως εμπλέκεστε ενεργά; Μπορείτε να αποσπάσετε κάτι χρήσιμο, αν όχι εξυψωτικό, από αυτό που ήταν ένα γεγονός που δεν επιδιώξατε να συμβεί;

Μπορείτε να μάθετε πώς μπορεί να λειτουργήσει αυτή η διαδικασία από την προσέγγιση που ακολουθούν οι συγγραφείς του UBC στην έρευνά τους. Αντί να ρωτήσει τους συμμετέχοντες γενικά πόσο στρεσαρισμένοι είναι, η ερευνητική ομάδα χρησιμοποίησε τη μέθοδο του ημερήσιου ημερολογίου, κατά την οποία τα δεδομένα συλλέγονται σε πραγματικό χρόνο κατά τη διάρκεια μιας συγκεκριμένης περιόδου. Τα γεγονότα αναφέρονται καθώς συμβαίνουν και οι πληροφορίες από αυτά τα γεγονότα συγκρίνονται με τις βαθμολογίες του ερωτηματολογίου προσωπικότητας. Τα δεδομένα που χρησιμοποιήθηκαν στη μελέτη των Klaiber κ.ά. προήλθαν από ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα ενηλίκων με συμμετέχοντες που κυμαίνονταν από τα 20 έως τα 80 τους χρόνια. 2800 άτομα συμφώνησαν να συμμετάσχουν σε αυτή την έρευνα.

Έλεγχος του ρόλου της προσωπικότητας στις αντιδράσεις σε καθημερινά γεγονότα
Η μέτρηση της προσωπικότητας βασίστηκε στο μοντέλο πέντε παραγόντων:

– Εξωστρέφεια: εξωστρεφής, φιλικός, ζωηρός

– Προσήνεια: εξυπηρετικός, θερμός, στοργικός

– Νευρωτισμός: κυκλοθυμία, ανησυχία, νευρικότητα

– Ανοιχτότητα στις εμπειρίες: δημιουργικός, έξυπνος, περιέργεια

– Ευσυνειδησία: οργανωμένος, υπεύθυνος, εργατικός.

Όσον αφορά τα ευρήματα, οι συγγραφείς ανέφεραν ότι η προσωπικότητα όντως προέβλεπε τις αντιδράσεις σε καθημερινά γεγονότα με συστηματικό τρόπο και συγκεκριμένα σε θετικά συμβάντα. Τα άτομα με υψηλή εξωστρέφεια ανέφεραν ότι αισθάνονταν πιο περήφανα, τα άτομα με υψηλή ευσυνειδησία δήλωσαν ότι αισθάνονταν πιο κοντά στους άλλους ανθρώπους, τα πολύ ανοιχτά άτομα εκπλήσσονταν συχνότερα και εκείνα με υψηλή προσήνεια ανέφεραν ότι αισθάνονταν ευχάριστα, ήρεμα και περήφανα. Αυτό που θα ήταν ενδιαφέρον από θεωρητική άποψη είναι πώς ανταποκρίνονταν τα άτομα με υψηλό νευρωτισμό όταν τους συνέβαινε κάτι καλό. Θα αισθάνονταν και αυτοί καλύτερα;

Θα περίμενε κανείς ότι οι υψηλά νευρωτικοί θα ανησυχούσαν, ως μέρος της χρόνιας τάσης τους να ανησυχούν, και επομένως θα δυσκολεύονταν να ερμηνεύσουν ένα γεγονός που έρχεται σε αντίθεση με τη συνολική αρνητική κοσμοθεωρία τους. Ωστόσο, τα ευρήματα της μελέτης έδειξαν ότι οι νευρωτικοί ήταν αυτοί που αντίθετα φάνηκε να παρουσιάζουν τη μεγαλύτερη ώθηση σε σύγκριση με τους πιο αισιόδοξους συνομηλίκους τους.

Είναι ενδιαφέρον ότι σε μία από τις επιμέρους αναλύσεις, αποδείχθηκε ότι οι άνθρωποι με υψηλό βαθμό προσήνειας ανέφεραν στην πραγματικότητα ότι αισθάνονταν χειρότερα, όχι καλύτερα, μετά από ένα θετικό γεγονός. Για να ερμηνεύσουν αυτό το τελευταίο, αντι-διαισθητικό εύρημα, οι συγγραφείς έδωσαν την εξής εξήγηση: «Είναι πιθανό ότι τα άτομα με υψηλότερο βαθμό συνεργατικότητας είχαν περισσότερες αμφίσημες σκέψεις και συναισθήματα κατά τη διάρκεια θετικών γεγονότων, όπως η ανησυχία για την ευχαρίστηση των άλλων». Είναι σαφές, λοιπόν, ότι ένα θετικό γεγονός δεν είναι ομοιόμορφα θετικό όσον αφορά τον συναισθηματικό του αντίκτυπο σε ανθρώπους με διαφορετικές προσωπικότητες. Αυτό υποδηλώνει ότι πέρα από την προσωπικότητα, υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που παίζουν ρόλο.

Μετατροπή των αρνητικών σε θετικά γεγονότα
Αν ακόμη και τα θετικά γεγονότα δεν έχουν σταθερά αποτελέσματα στη διάθεση, αλλά αντίθετα διαφέρουν ανάλογα με την προσωπικότητα, τι σημαίνει αυτό για τα αρνητικά γεγονότα; Είναι δυνατόν ένα αρνητικό γεγονός να έχει θετικό αντίκτυπο σε εσάς, αρκεί να μάθετε να αλλάζετε την ερμηνεία του;
Δεκαετίες έρευνας στις γνωσιακές συμπεριφορικές προσεγγίσεις για το άγχος, τη διάθεση και τα γεγονότα της ζωής υποδηλώνουν ότι δεν υπάρχει τίποτα εγγενές σε ένα γεγονός που να το ορίζει ως αρνητικό ή θετικό. Οι ερευνητές της μελέτης προσδιόρισαν εκ των προτέρων τα γεγονότα σύμφωνα με την αξία τους, αλλά, στην πραγματικότητα, μπορείτε να ορίσετε ιδιοσυγκρασιακά τα γεγονότα με όποιον τρόπο εσείς επιλέξετε.

Επιστρέφοντας στο παράδειγμα του σχολίου για το «νέο αίμα], αυτή η λογική θα πρότεινε ότι θα μπορούσατε να βρείτε έναν τρόπο να μην το αφήσετε να ενισχύσει τις δικές σας ανησυχίες και άγχη για τον εαυτό σας και την ηλικία σας, αλλά αντίθετα να το δείτε ως μια κατάσταση στην οποία οι άνθρωποι αισθάνονται αρκετά άνετα γύρω σας ώστε να αναφερθούν σε αυτό το ευαίσθητο θέμα. Ομοίως, η ικανότητα του φίλου σας να βλέπει την κριτική ως εποικοδομητική ανατροφοδότηση υποδηλώνει ότι το να επισημαίνεται ένα ελάττωμα (όταν το ελάττωμα πράγματι υπάρχει) δεν χρειάζεται να αποτελεί καταδίκη των ικανοτήτων ενός ατόμου. Το να γνωρίζετε ότι έχετε την τάση να είστε υπερβολικά ευαίσθητοι στην κριτική θα μπορούσε να έχει μεγάλη αξία, λοιπόν, καθώς αναζητάτε «χώρο» στη δική σας διάθεση για να μετατρέψετε ένα αρνητικό σε θετικό γεγονός.

Συνοψίζοντας, είναι εύκολο να ξεγελαστεί κανείς και να πιστέψει ότι τα αρνητικά γεγονότα πρέπει να αποφεύγονται πάση θυσία, αντί να δει την αξία της εξισορρόπησης του αρνητικού με το θετικό. Η ικανοποίηση μπορεί να προέλθει όχι μόνο από τα γεγονότα που ενισχύουν την αίσθηση της αυτοεκτίμησής σας, αλλά και από εκείνα που την αμφισβητούν.

Πηγή:

www.psychologytoday.com/intl/blog/fulfillment-any-age/202111/how-well-do-you-bounce-back-upsetting-experience

https://enallaktikidrasi.com/

Αυτοβελίωση

Υπάρχει ένα χαρακτηριστικό, ένα όπλο, που αποδεικνύεται πολύ πιο χρήσιμο από κάθε συμβουλή παραγωγικότητας. Ποιο είναι αυτό; Η επιμονή!

Κάθε μέρα, το διαδίκτυο πλημμυρίζει από συμβουλές, εργαλεία παραγωγικότητας και συνήθειες επιτυχίας. Το μεγαλύτερο μέρος τους μπορεί να αποδειχθεί βοηθητικό. Κι όμως, όλοι φαίνεται ότι έχουμε ατέλειες που δε λένε να υποχωρήσουν.


Αν και οι επιτυχημένες συνήθειες είναι πολύ δημοφιλείς, οι λίστες με πράγματα που πρέπει να κάνουμε και που πρέπει να αποβάλλουμε μπορεί να μας κάνουν να νιώσουμε ότι μας πνίγουν. Ακόμα χειρότερα, όταν εστιάζουμε πολύ στο ποιες συμπεριφορές να χτίσουμε και ποιες να αλλάξουμε, μπορεί και να απομακρυνθούμε από την αποστολή μας, κάτι που θα δυσκολέψει τη μελλοντική μας επιτυχία. Ευτυχώς, υπάρχει ένα χαρακτηριστικό, ένα όπλο, που αποδεικνύεται πολύ πιο χρήσιμο από κάθε συμβουλή παραγωγικότητας. Ποιο είναι αυτό; Η επιμονή!

Και για ν’ αποδείξουμε ότι η επιμονή είναι πιο ισχυρή από την τελειότητα, παρακάτω σας παρουσιάζουμε 8 από τους σπουδαιότερους οραματιστές της ιστορίας και τα πιο εκκεντρικά, περίεργα, αντιφατικά και μερικές φορές παράνομα, ελαττώματά τους- για να σας δείξουμε ότι δεν είναι η τελειότητα αυτή που καθορίζει την επιτυχία, αλλά η επιμονή.


1. Μπέντζαμιν Φράνκλιν (Benjamin Franklin)
Ένας από τους εθνοπατέρες των ΗΠΑ και σημαντικότατο πρόσωπο του Διαφωτισμού, πρόσωπο έμπνευσης και αυτοβελτίωσης. Αλλά ήταν «γυναικάς». Η Chicago Tribune αναφέρει τουλάχιστον 11 γυναίκες, με τις οποίες ο Φραγκλίνος είχε συνάψει σχέσεις, εκτός από τη σύζυγό του για 38 χρόνια, Deborah Read. Είχε πει μάλιστα μια αρκετά γνωστή φράση: «Μετά από 3 ημέρες, οι άντρες βαριούνται την ίδια γυναίκα».

Αλλά αυτό του το πάθος δεν κατέστρεψε την επίδραση που είχε το έργο του. Γιατί; Εν μέρει επειδή αναγνώριζε το πρόβλημά του, παραδεχόμενος ότι «το δύσκολα ελεγχόμενο πάθος των νιάτων μου με ωθούσε συχνά σε ίντριγκες… που βρίσκονταν στο δρόμο μου». Για τον Φραγκλίνο, η προσπάθεια για την επίτευξη της τελειότητας ήταν σημαντικότερη από την ίδια την τελειότητα.

2. Φλόρενς Νάιτινγκέιλ (Florence Nightingale)
Βρετανίδα πρωτοπόρος του τομέα της νοσηλευτικής και γνωστή για την αίσθηση συμπόνιας και ενδιαφέροντος προς τους συνανθρώπους της. Το 1854, της ζητήθηκε να ηγηθεί της διαχείρισης ενός νοσοκομείου στο Scutari- ένα χωριό της Ασίας. Δυστυχώς, η έλλειψη γνώσεών της σχετικά με τα ζητήματα υγιεινής είχε ως αποτέλεσμα την έξαρση τύφου, χολέρας και δυσεντερίας, ανεβάζοντας και το ποσοστό θνησιμότητας μέσα στο νοσοκομείο. 10 φορές περισσότεροι στρατιώτες πέθαιναν από ασθένειες, παρά από πραγματικούς τραυματισμούς πολέμου.

Στην αρχή, η Nightingale ήταν πεπεισμένη ότι το υψηλό ποσοστό οφειλόταν σε ελλιπείς προμήθειες και τρόφιμα. Χρόνια μετά, παραδέχτηκε την επώδυνη αλήθεια ότι η άγνοιά της προκάλεσε αυτή την καταστροφή. Όμως, η σκληρή αυτή αλήθεια δεν την σταμάτησε από το να συνεχίσει το πολύτιμο έργο της: να νοιάζεται για τους τραυματίες με πάθος και επιμονή. Σήμερα είναι γνωστή πια η συμβολή της.

3. Τόμας Έντισον (Thomas Edison)
Παρά την ευρηματικότητά του, ο Έντισον είχε υποπέσει σε ένα μεγάλο λάθος. Αφού έμαθε ότι οι έφηβοι επιτάχυναν τον κύλινδρο του φωνογράφου που είχε εκείνος δημιουργήσει, ο Έντισον απάντησε: «Αυτή η αλλαγή ταχύτητας είναι απείρως χειρότερη, από την οποιαδήποτε απώλεια εξαιτίας της επιβράδυνσης των μουσικών δίσκων… δεν την θέλω και δεν θα την δεχτώ». Ύστερα, διέταξε τους βοηθούς του να εξασφαλίσουν ότι οι εκκεντρικότητές του θα υπακούγονται.

Σήμερα, η μουσική βασίζεται σε αυτές τις προσαρμογές. Εμφανώς λοιπόν, ο Έντισον δεν ήταν ανοιχτός σε εκείνους τους πρωτοποριακούς πειραματισμούς. Παρά το λάθος του, μπορούμε σίγουρα να αναγνωρίσουμε ότι γνώριζε ακριβώς τι ήθελε και δεν απομακρυνόταν από το όραμά του, κάνοντας το όνομά του συνώνυμο της επιτυχίας.

4. Χένρι Φορντ (Henry Ford)
Ο Henry Ford ήταν ένας μικρός επιχειρηματίας. «Κανένας δεν του έλεγε ποτέ τι να κάνει», αναφέρει μια πηγή, «τουλάχιστον χωρίς να έχει προετοιμαστεί από πριν για καυγά». Ως αποτέλεσμα, οι εργάτες αντιπαθούσαν την μονότονη επανάληψη των δραστηριοτήτων του, η οποία χειροτέρευε από το γεγονός ότι ο Ford πίστευε πως η απόλυτη πειθαρχία ήταν απαραίτητη για την αποφυγή του χάους. Οι εργαζόμενοι έκαναν μόνο ένα 15λεπτο διάλειμμα για φαγητό και δεν τους επιτρεπόταν να μιλάνε, να τραγουδούν, να σφυρίζουν, να κάθονται ή να στηρίζονται στα μηχανήματα. Ακόμα και τα χαμόγελα δεν ήταν τα αγαπημένα του.

Φυσικά μια τέτοια τακτική αποτελεί την απόλυτη συνταγή αποτυχίας στον τομέα της ηγεσίας. Μάλιστα, αποτελεί πια κακοποίηση. Παραδόξως, οι κακές του αυτές συνήθειες δεν του στέρησαν την επιτυχία. Η αποφασιστικότητά τους και το πείσμα του ξεπερνούσε την άσχημη συναισθηματική ατμόσφαιρα που ο ίδιος δημιουργούσε.

5. Άλμπερτ Αϊνστάιν (Albert Einstein)
Ο Αϊνστάιν αντιμετώπιζε προβλήματα στις διαπροσωπικές του σχέσεις. Μέσα στα 10 χρόνια σχέσης με την Mileva Maric, είχε παράνομη σχέση με την ξαδέλφη του, Elsa. Στην αρχή, η Μιλέβα αρνιόταν το διαζύγιο και ο Αϊνστάιν αναγκάστηκε να δυσκολέψει τη ζωή της με λίστες υποχρεώσεων, ελπίζοντας ότι θα την οδηγούσε έμμεσα στην απόφαση του χωρισμού.

«Θα είσαι υπεύθυνη, ώστε τα ρούχα μου είναι σε τέλεια κατάσταση και σειρά· να λαμβάνω τα τρία γεύματά μου τακτικά στο δωμάτιό μου· το υπνοδωμάτιο και το γραφείο μου να είναι τακτοποιημένα και ειδικά το γραφείο να είναι αποκλειστικά για δική μου χρήση». Τελικά, το ζευγάρι χώρισε και εκείνος παντρεύτηκε την Elsa. Αλλά οι εξωσυζυγικές σχέσεις δεν σταμάτησαν. Κάποτε, έγραψε σε ένα γράμμα του προς έναν νεαρό άντρα: «Αυτό που θαυμάζω στον πατέρα σου είναι ότι σε όλη του τη ζωή έμεινε με μια και μόνο γυναίκα. Αυτό είναι κάτι στο οποίο εγώ απέτυχα, δύο φορές».

Η πειθαρχία του στη δουλειά και στο έργο του δεν επηρέασαν τις σχέσεις του. Η έλλειψη αυτοελέγχου στη συναισθηματική του ζωή δε μόλυνε την αγάπη του για τη θεωρία της σχετικότητας.

6. Έλεν Κέλερ (Helen Keller)
Η Helen Keller είχε μεγάλη δυσκολία προσαρμοστικότητας στα πρώτα χρόνια ζωής της. Όντας κωφή και τυφλή, δυσκολευόταν να επικοινωνήσει με τους γύρω της και αυτό προκαλούσε μεγάλη σύγχυση. Αναφέρεται μάλιστα ότι «έσπαγε πιάτα και λάμπες, έβαζε τα χέρια στα πιάτα των άλλων ανθρώπων». Η Κέλερ φαινόταν ότι είχε μια ανεξέλεγκτη συμπεριφορά, επιτιθέμενη στην οικογένειά της. Τα περισσότερα μέλη της οικογένειας πίστευαν ότι έπρεπε να μπει σε κάποιο ίδρυμα. Αλλά εκείνη η ίδια σύγχυση, μέχρι την ηλικία των 24, κατάφερε να δημιουργήσει μια κωφή και τυφλή γυναίκα, ικανή να διαβάζει τα χείλη, να γνωρίζει την γραφή Braille και την νοηματική, να δακτυλογραφεί και να μάθει τέσσερις γλώσσες.

Στο τέλος, η Κέλερ ήταν πιο αποφασιστική από ποτέ, η επιμονή της την έκανε, όπως γνωρίζουμε, μια από τις πιο γενναιόδωρες, ενσυναισθητικές και σημαντικές γυναίκες όλου του κόσμου.

7. Γουόλτ Ντίσνεϋ (Walt Disney)
Συνώνυμο με έναν ολόκληρο κόσμο ψυχαγωγίας, ο Ντίσνεϊ κάπνιζε υπερβολικά. Οι κόρες του, σε μια προσπάθεια να τον βοηθήσουν να κόψει τη συνήθεια αυτή, του έκαναν δώρο τσιγάρα με ειδικά φίλτρα. Ο Disney υποσχέθηκε να τα χρησιμοποιήσει και μετά έκοψε τα φίλτρα, όταν οι κόρες του δεν ήταν μπροστά. Η δικαιολογία του; Ότι ναι μεν τα δέχτηκε, αλλά δεν συγκεκριμενοποίησε το πώς θα τα χρησιμοποιούσε.

Δυστυχώς, πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα στα 65 του. Αλλά το φιλόδοξο πνεύμα του επέτρεψε να καταφέρει μια σειρά επιτευγμάτων σε όλη την πορεία της ζωής του. Η αποφασιστικότητά του, βασικό ακόμα χαρακτηριστικό της ίδιας της βιομηχανίας του, ήταν αυτή που έμεινε στην ιστορία.

8. Έλον Μασκ (Elon Musk)
Γνωστός για την αισιόδοξη επιχειρηματική ματιά του, ο Elon Musk είναι τελικά λίγο απαισιόδοξος. Σε μια συνέντευξη το 2015, δήλωσε ότι όσον αφορά σε ένα προϊόν, βλέπει πάντα τι μπορεί να πάει λάθος και ποτέ ποια είναι τα θετικά. «Και αυτή δεν είναι η συνταγή της ευτυχίας», αναφέρει. Ευτυχώς για τον κόσμο, η αρνητική στάση του δεν υποβιβάζει την πρόοδό του. Φαίνεται ότι οι εμμονές του για τα τέλεια προϊόντα πυροδοτούν και δεν εμποδίζουν την αφοσίωσή του στο μέλλον.

Τι είναι καλύτερο από το χειρότερό σας ελάττωμα;

Κάθε ένας από αυτούς του οραματιστές είχε και ένα μεγάλο μειονέκτημα, το οποίο όμως χανόταν μπροστά στην επιμονή τους. Και όπως ο Steve Jobs κάποτε είπε: «Είμαι πεπεισμένος ότι περίπου το μισό από αυτό που ξεχωρίζει τους επιτυχημένους επιχειρηματίες από τους μη επιτυχημένους, είναι η αγνή επιμονή».

Παρά το γεγονός ότι όλοι έχουμε ελαττώματα, το πώς επιμένουμε, ασχέτως των λαθών μας, είναι πολύ πιο σημαντικό από την ζημιά που μπορεί να προκαλέσουμε στην πορεία. Με άλλα λόγια, το θέμα δεν είναι αν έχουμε ατέλειες. Έχουμε. Αλλά δεν είναι αυτές που θα καθορίσουν την επιτυχία μας, μα το πώς μπορούμε να τα καταφέρουμε, παρά την ύπαρξή τους.

https://enallaktikidrasi.com/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.