Απριλίου 22, 2019

Αυτοβελίωση

Στην προσπάθειά μας να φέρουμε τις πράξεις μας πιο κοντά σε όσα πραγματικά έχουν σημασία για μας, μπορούμε να ενισχύσουμε την πειθαρχία και τη δύναμη της θέλησής μας, αλλά δυστυχώς – όπως οι περισσότεροι από εμάς έχουν μάθει με τον δύσκολο τρόπο – κάτι τέτοιο σπάνια οδηγεί στα καλύτερα αποτελέσματα.

Μπορεί να πηγαίνετε με το ζόρι στο γυμναστήριο, πόσο συχνά όμως κάτι τέτοιο οδηγεί σε μια καλή προπόνηση ή στο να αγαπήσετε μια σειρά ασκήσεων; Ή πάλι μπορεί να τηλεφωνείτε στους συγγενείς σας από υποχρέωση, αλλά πόσο συχνά κάνετε μια ουσιαστική συζήτηση μαζί τους;

Όταν ξεκινάμε κάτι με αυτό τον τρόπο – υποκινούμενοι από ένα επικριτικό δάχτυλο και όχι μια πρόθυμη καρδιά – μπλέκουμε σε μια αέναη ταλάντωση ανάμεσα στις καλές προθέσεις και στη λιγότερο αποτελεσματική εκτέλεση, ακόμα και όταν οι τελικοί στόχοι – βελτίωση υγείας, καλύτερες σχέσεις με την οικογένεια – θεωρητικά συνδέονται με τις αξίες μας.

Δυόμισι χιλιάδες χρόνια πριν, ο Πλάτωνας συνέλαβε αυτή την εσωτερική πάλη χρησιμοποιώντας την αλληγορία ενός άρματος που το σέρνουν δύο πολύ διαφορετικά άλογα. Το ένα άλογο είναι το πάθος (οι εσωτερικές μας παρορμήσεις και πόθοι) και το άλλο η διάνοια (ο λογικός, ηθικός μας νους).

Με άλλα λόγια, ο Πλάτωνας κατανόησε ότι βρισκόμαστε διαρκώς ανάμεσα σε δύο αντίθετες κατευθύνσεις: αυτό που θέλουμε να κάνουμε και αυτό που θα έπρεπε να κάνουμε. Η δική μας δουλειά, ως ηνίοχοι του άρματος, είναι να τιθασέψουμε και να κατευθύνουμε και τα δύο άλογα εκεί που θέλουμε να πάμε.

Όπως αποδείχθηκε, ο Πλάτωνας δεν είχε άδικο. Οι σύγχρονες τεχνικές νευροαπεικόνισης δείχνουν ότι κάθε φορά που το παρορμητικό σύστημα του εγκεφάλου μας (πάθος) συγκρούεται με τους λογικούς μακροπρόθεσμους στόχους μας (διάνοια), ο εγκέφαλός μας προσπαθεί – στην κυριολεξία – να τραβήξει τα χαλινάρια.

Ας υποθέσουμε ότι προσπαθείτε να τρώτε πιο υγιεινά. Βρίσκεστε σε ένα εστιατόριο και η ματιά σας πέφτει σε μια λαχταριστή μους σοκολάτα στη βιτρίνα με τα επιδόρπια. Αυτό πυροδοτεί κάποια δραστηριότητα στον επικλινή πυρήνα, μια περιοχή του εγκεφάλου που σχετίζεται με την απόλαυση. Ένας θεός ξέρει πόσο πολύ λαχταράτε αυτή τη μους σοκολάτα.

Αλλά όχι, υπενθυμίζετε στον εαυτό σας. Δεν μπορείτε να τη φάτε. Ενώ συγκεντρώνετε τη δύναμή σας για να αρνηθείτε το επιδόρπιο, παίρνει τα ηνία η κάτω μετωπιαία έλικα, μια περιοχή του εγκεφάλου που σχετίζεται με τον αυτοέλεγχο. Με ενεργοποιημένες τις δύο αυτές περιοχές, ο εγκέφαλός μας παλεύει κυριολεκτικά με τον εαυτό του όσο εμείς προσπαθούμε να αποφασίσουμε αν θα ορμήσουμε ή θα κρατηθούμε.

Τα πράγματα όμως περιπλέκονται ακόμη περισσότερο, αφού τα κατώτερα ένστικτά μας έχουν το προβάδισμα. Και πάλι σύμφωνα με τη νευροαπεικόνιση του εγκεφάλου, όταν είμαστε αντιμέτωποι με μια απλή επιλογή, επεξεργαζόμαστε βασικά χαρακτηριστικά, όπως π.χ. η γεύση, κατά μέσο όρο 195 χιλιοστά του δευτερολέπτου νωρίτερα από ό,τι επεξεργαζόμαστε τα θέματα υγείας.

Με άλλα λόγια, ο εγκέφαλός μας μας παροτρύνει να κάνουμε συγκεκριμένες επιλογές πολύ προτού καν εμφανιστεί στο προσκήνιο η δύναμη της θέλησης. Αυτό ίσως εξηγεί γιατί σε μια έρευνα το 74% των ανθρώπων δήλωσε ότι θα διάλεγε φρούτα και όχι σοκολάτα «κάποια στιγμή στο μέλλον», αλλά όταν έβαλαν μπροστά τους φρούτα και σοκολάτα, το 70% άρπαξε τη σοκολάτα.

Απόσπασμα από το βιβλίο της Susan David «Συναισθηματική Ευελιξία» από τις εκδόσεις Πεδίο. Μπορείτε να το βρείτε εδώ

Αυτοβελίωση

Οτιδήποτε μας διαπερνά είναι επειδή βρίσκει κάτι μέσα μας να αγγίξει

Κάποτε είπαν στον Διογένη: «Διογένη, σε κοροιδεύουν»… Καθισμένος, σήκωσε το πρόσωπο, τους κοίταξε με χαμόγελο και απάντησε: «Μα εγώ δεν νιώθω καμιά κοροϊδία».

Αυτή η φράση δεν δείχνει μόνο την αυτοπεποίθηση του Διογένη, τη γνώση της αξίας και της ευφυΐας του, μα βαθύτερα τη γνώση που κατέχει ο Διογένης για τον εαυτό του. Η φράση «Διογένη σε κοροϊδεύουν» είναι το ερέθισμα που φτάνει στα αυτιά του Διογένη… ο ίδιος γνωρίζει πως εξαρτάται από το μυαλό του, το αν θα τον αγγίξει συναισθηματικά το ερέθισμα αυτό. Πχ το αν θα τον θυμώσει. Εξαρτάται στην ουσία, από την εικόνα που έχει ο ίδιος για τον εαυτό του.

Τη γνώμη των άλλων ανθρώπων, συχνά την ονομάζουμε κοινωνική πραγματικότητα… (ο τρόπος ένδυσης σε κάθε εποχή για παράδειγμα). Διότι είναι πραγματικότητα μεταξύ των ανθρώπων η οποία δε διέπεται από φυσικούς νόμους όπως φυσική πραγματικότητα, αλλά από κοινωνικές συμβάσεις. Έτσι για παράδειγμα, η βαρύτητα είναι μία φυσική πραγματικότητα, καθώς το μήλο του Νεύτωνα θα πέφτει πάντοτε προς τα κάτω.

Ο Διογένης, όπως και πολλοί χαρισματικοί άνθρωποι στην ιστορία, δε στρέφεται για τη διαμόρφωση της αυτοαντίληψης του, στη γνώμη που έχουν οι άλλοι άνθρωποι γι αυτόν, μα στην παρατήρηση της φυσικής πραγματικότητας. Αυτό του δίνει τη γνώση ότι αφού κατανοώ ότι αλληλεπιδρώ με τη φύση, κατανοώ τόσα φαινόμενα, φυσικά ή ανθρώπινα, είναι αδιανόητο να μου λείπει και η ευφυΐα. Πρόκειται για την ίδια περίπτωση όταν ο Θαλής ο Μιλήσιος αψηφούσε τη γνώμη των γύρω του, και μελετούσε συνέχεια τον ουρανό.

Έτσι μπόρεσε να προβλέψει ότι την κακή σοδειά θα ακολουθούσε μια πολύ καλή και αγοράζοντας πολλά ελαιοτριβεία, πετυχαίνοντας τον πλουτισμό. Μόνο και μόνο για να αποδείξει ότι το πρακτικό αυτός μέρος, που δεν τον ενδιέφερε, ήταν μια απλή εφαρμογή από τις πολλές, της φιλοσοφίας.

Επιστρέφοντας στο Διογένη, η φράση του «Δε νιώθω κοροϊδία…», δείχνει τη γνώση του ότι ένα ερέθισμα έχει αξία περίπου 30%, το 70% είναι πώς θα σκεφτούμε και τι συναισθήματα θα κάνουμε ή θα νιώθουμε ή θα αφήσουμε να νιώθουμε πάνω σε αυτό… Πώς θα φιλτράρουμε εμείς δηλαδή το κάθε γεγονός, με όπλο τη σκέψη μας. Αυτή η γνώση από την αρχαιότητα, για την ψυχολογία και το ανθρώπινο μυαλό, συναντιέται και φαίνεται και στην Ανατολή στα λόγια του Βούδα: «Μάθετε να ανταποκρίνεστε, όχι να αντιδράτε…»!

Σημαίνει ότι πολλές φορές εκλαμβάνουμε τη συναισθηματική μας αντίδραση στα γεγονότα ως τη μόνη πιθανή αντίδραση. Ο άνθρωπος που εξετάζει και τις αντιδράσεις άλλων ανθρώπων στο ίδιο γεγονός, δεν αντιδρά μόνο…αλλά σκέπτεται. Ανταποκρίνεται, δεν αντιδρά απλά. Καθώς το μυαλό εκπαιδεύεται συχνά, (ακόμη και στην ψυχοθεραπεία) να σκέπτεται από διάφορες γωνίες, κατανοούμε μία πανάρχαια αλήθεια… ότι εμείς και μόνο είμαστε υπεύθυνοι για τις κυριότερες πλευρές της κατάστασης στην οποία βρίσκεται η ζωή μας. Όταν συνειδητοποιήσουμε αυτή την αλήθεια, μπορούμε να αλλάζουμε σχεδόν τα πάντα.

«Οτιδήποτε μας διαπερνά είναι επειδή βρίσκει κάτι μέσα μας να αγγίξει»

Νίκος Βακόνδιος – enallaktikidrasi.com

Αυτοβελίωση

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους
«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει μέχρι τώρα… Έχω περισσότερο παρελθόν από ό,τι μέλλον.

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που του έδωσαν ένα γεμάτο μπολ με κεράσια: τα πρώτα τα καταβρόχθισε με λαιμαργία, αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγα, άρχισε να τα γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο να ασχοληθώ με τις μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να καταστρέψουν εκείνους που θαυμάζουν, να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και την τύχη τους.

Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα.

Δεν έχω χρόνο για ατέλειωτες φλυαρίες, για άχρηστες συζητήσεις θεμάτων που σχετίζονται με τις ζωές των άλλων που δεν αποτελούν μέρος της ζωής τους.

Δεν έχω πια χρόνο για να διαχειριστώ τις ευαισθησίες των ανθρώπων που παρά τη χρονολογική τους ηλικία είναι ανώριμοι.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται πράγματα που γνωρίζω από πριν ότι δε θα καταλήξουν πουθενά.

Δεν μπορώ να δεχτώ και να ανεχτώ τους καιροσκόπους.

Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο, μετά βίας κάνουν λόγο απλά για τις ετικέτες. Ο χρόνος μου είναι σπάνιος για να συζητώ για τους τίτλους, τις ετικέτες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται…

Δεν υπάρχουν πια πολλά κεράσια στο μπολ…

Θέλω να ζήσω δίπλα σε ανθρώπους που παραμένουν άνθρωποι. Που ξέρουν να γελούν με τα λάθη τους. Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους. Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους. Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων… Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένο κανένα από τα κεράσια που μου απομένουν… Είμαι σίγουρος ότι ορισμένα θα είναι πιο νόστιμα απ’ όσα έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.

Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ…»

Από το Βραζιλιάνο ποιητή και συγγραφέα Mario de Andrade.

jenny.gr

Αυτοβελίωση

Η δύναμη του Eθελοντισμού
 Βασίλης Καραγιαννόπουλος 

Ο Αϊνστάιν είπε κάποτε ότι μία ζωή αξίζει να την ζεις όταν την ζεις για άλλους.

Ο Μοχάμεντ Αλί είπε ότι η προσφορά σου στους άλλους είναι το ενοίκιο που πληρώνεις για τον χώρο που απασχολείς στον πλανήτη.

Ο Μαχάτμα Γκάντι είπε ότι ο καλύτερος τρόπος για να βρεις τον εαυτό σου είναι να χαθείς στην προσφορά σου προς τους άλλους.

Τέλος ό Όσκαρ Ουάιλντ είπε ότι ακόμα και η μικρότερη πράξη καλής θέλησης αξίζει πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε πρόθεση.

Υπάρχει μία περίεργη νοοτροπία σε αυτή την χώρα ή τουλάχιστον υπήρχε μέχρι και πριν από λίγα χρόνια. Όσο θυμάμαι τα παιδικά εφηβικά και φοιτητικά μου χρόνια, θυμάμαι να γίνονται διάφορες εθελοντικές ενέργειες και ενώ είχα πάντα μία θετική προδιάθεση, δεν αφιέρωνα τον απαραίτητο χρόνο για να συμμετάσχω.

Όποτε εξέφραζα την πρόθεση μου έπαιρνα απαντήσεις του τύπου: «Μα καλά, θα πας να δουλέψεις τσάμπα;» ή «Αυτοί ψάχνουν κορόιδα σαν εσένα. Άστο καλύτερα» και όσο το σκεφτόμουν έλεγα «μωρέ λες να έχουν δίκιο; Λες να είμαι ευκολόπιστος και να με πιάσουν κορόιδο;»

Τα τελευταία χρόνια και ασχολούμενος συστηματικά με events και σεμινάρια, αποφάσισα να κάνω την κίνηση που από μικρός ήθελα και δήλωσα συμμετοχή σε ένα, πραγματικά, τεράστιο γεγονός.

Αποφάσισα να πάω σε μία ξένη χώρα και να προσφέρω τις υπηρεσίες μου σε ανθρώπους που δεν είχα δει ποτέ μου και που ίσως να μην ξαναδώ ποτέ. Πρέπει να ομολογήσω ότι στο πίσω μέρος του μυαλού μου είχα και κάτι ιδιοτελές. Ήθελα να δω πως διοργανώνονται τέτοια μεγάλα events. Να μάθω την δομή και τις λεπτομέρειες για να δω πως μπορώ να κάνω κάτι αντίστοιχο.

Έτσι, μπήκα σε ένα αεροπλάνο και έφτασα στο Λονδίνο. Θα έπαιρνα μέρος, σαν πλήρωμα, σε ένα σεμινάριο 11.500 ατόμων. Δεν ήξερα τι θα έκανα ούτε για πόσες ώρες θα το έκανα. Καθώς είχα παρακολουθήσει αυτό το σεμινάριο παλαιότερα, ήξερα περίπου τι να περιμένω αλλά και πάλι ήμουν σε σχετικό σκοτάδι.

Όταν έφτασα στον χώρο διεξαγωγής, διαπίστωσα ότι οι εθελοντές αγγίζαμε τους 650! Σκέφτηκα ότι τελικά δεν ήμουν ο μόνος τρελός εκεί έξω. Ειδικά όταν άκουσα ότι είχαν έρθει άτομα από διάφορες χώρες της Ευρώπης, της Ασίας, της Αμερικής, ακόμα και της Αυστραλίας! Από εκείνη την στιγμή κι έπειτα, ακολούθησαν πέντε από τις καλύτερες ημέρες της ζωής μου.Η δύναμη του Eθελοντισμού

Σύνδεση
Αν αναρωτιέσαι γιατί να θέλεις να κάνεις εθελοντισμό, τότε η σύνδεση είναι πρωταρχικός παράγοντας. Συνδέεσαι με πάρα πολύ κόσμο και μπορείς πολύ εύκολα να ανταλλάξεις ιδέες και απόψεις. Το ακόμα καλύτερο είναι το γεγονός ότι εφ’ όσον βρίσκονται εκεί, είναι ομοϊδεάτες σου.

Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο ωραίο είναι να μιλάς με ανθρώπους και να μην χρειάζεται να εξηγήσεις κάτι δεύτερη φορά. Πόσο σημαντικό είναι να φέρνεις την άποψη ή την ιδέα σου και να στην εμπλουτίζουν άνθρωποι που δεν έχεις ξαναδεί ποτέ στην ζωή σου, από την άλλη άκρη του πλανήτη, που σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο.

Θετική προδιάθεση
Σε μία τέτοια κατάσταση δεν υπάρχει γκρίνια. Γιατί να υπάρχει άλλωστε; Κανείς δεν κάνει κάτι καταναγκαστικά. Για να είσαι εκεί, σημαίνει ότι θες κι έχεις όρεξη να προσφέρεις, συνεπώς λειτουργείς με συνέπεια και αποτελεσματικότητα και αυτό έχει ιδιαίτερα καλό αντίκτυπο και στους τριγύρω σου.

Έχοντας εργαστεί για πάνω από μία δεκαετία σε μεγάλη εταιρεία χιλιάδων ατόμων, ξέρω πολύ καλά τι σημαίνει έλλειψη ενδιαφέροντος, επαγγελματική συνείδηση και όρεξη. Χαίρομαι τόπο πολύ που βρήκα έναν χώρο που όλα αυτά τηρούνται στο 100% και γιατί όχι άλλωστε. Εξάλλου κανείς δεν μας εξανάγκασε να το κάνουμε.

Τι παίρνεις πίσω
Δεν έχει σημασία αν δεν πληρώθηκα για όσα έκανα. Δεν έχει σημασία που επί 4 ημέρες κοιμόμουν το πολύ τέσσερις ώρες ή που στεκόμουν όρθιος επί 6-7 ώρες. Ούτε ότι έτρωγα με κουπόνια ή λαγοκοιμόμουν σε καρέκλες, σε μία τεράστια, παγωμένη αίθουσα.

Ήθελα να προσφέρω σε άλλους αυτά που πιο παλιά μου είχαν προσφέρει εμένα κάποιοι άλλοι. Όταν 11,500 άτομα σε κοιτούν, αναγνωρίζοντας την προσφορά σου, τότε το ευχαριστώ που ξεστομίζουν όλοι μαζί αντηχεί στα αυτιά μου ακόμα και τώρα που βρίσκομαι πίσω στο σπίτι μου, γράφοντας αυτές τις γραμμές.

Θα το ξανάκανα; Ναι! Και τώρα αν μπορούσα.

Θα σου πρότεινα να κάνεις κάτι αντίστοιχο; Εννοείται. Αν όχι κάτι τόσο μεγάλο, τότε ότι πιστεύεις ότι μπορείς να προσφέρεις, ακόμα κι αν αυτό είναι να φυτέψεις ένα δέντρο. Δώσε και θα πάρεις πίσω στο χιλιαπλάσιο!

purpose.gr

Αυτοβελίωση

Τι σημαίνει άραγε ελέγχω τον εαυτό μου; Μπορώ να διατηρήσω τον έλεγχο ακόμη κι αν οι καταστάσεις δείχνουν το αντίθετο;

Εναλλακτικά, θα μπορούσαμε να πούμε «Μπορώ να ελέγξω το περιβάλλον γύρω μου;» ή μήπως όχι;

Ίσως η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στα δύο είναι το γεγονός ότι αν ελέγχουμε τον εαυτό μας, τότε μπορούμε πραγματικά να ελέγξουμε το περιβάλλον γύρω μας. Το αντίθετο δεν θα μπορούσε να γίνει, εκτός και αν μπορείς να φέρεις την βροχή χορεύοντας.

Περίεργα πράγματα θα μου πεις. Έχουμε ήδη διευκρινίσει όμως ότι το εσωτερικό μας πλαίσιο, μπορεί να διαμορφώσει την πραγματικότητα γύρω μας.

Ίσως έχεις δει την ταινία “The Matrix”. Η ταινία βασίζεται στην «Πολιτεία» του Πλάτωνα και προσθέτει μία απίθανη φουτουριστική γεύση στο θέμα. Υπάρχει λοιπόν μία φανταστική σκηνή όπου ο πρωταγωνιστής συναντάει ένα παιδί που κρατάει ένα κουτάλι. Το παιδί κοιτάζει το κουτάλι και όταν γέρνει το κεφάλι του, το κουτάλι γέρνει κι αυτό. Ο πρωταγωνιστής του λέει «Λύγισες το κουτάλι με τη σκέψη σου;» και το παιδί του απαντάει «Δεν υπάρχει κουτάλι».

Είναι μία φανταστική αλληγορική σκηνή που συνοψίζει ένα μεγάλο κομμάτι της ταινίας αλλά και της ίδιας της πραγματικότητας γύρω μας. Η σκέψη μας ορίζει τη ζωή μας. Η σκέψη μας καθορίζει τις επιλογές και τις κινήσεις μας. «Ο νους πέρα από την ύλη».

Τι μπορείς να κάνεις λοιπόν για να διατηρήσεις τον έλεγχο του εαυτού σου σε κάθε κατάσταση έτσι ώστε να υπερισχύεις κάθε φορά;

#1 Κράτα την Ηρεμία σου
Η Πρώτη κίνηση είναι να παραμένεις πάντα ήρεμος. Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουν οι περισσότεροι είναι ότι, όταν αισθάνονται ότι η κατάσταση ξεφεύγει από τα χέρια τους, αντιδρούν έντονα.

Η ηρεμία σου επιτρέπει διαύγεια του νου. Χωρίς αυτή δεν μπορείς να σκεφτείς καθαρά και είσαι καταδικασμένος να κάνεις λάθη. Επίσης όταν αποπνέεις ηρεμία, ο κόσμος τείνει να σε υπολογίζει περισσότερο. Σε στιγμές έντασης, οι περισσότεροι άνθρωποι στρέφονται σε αυτόν που φαίνεται ότι διατηρεί τον έλεγχο.

#2 Έλεγξε τη Φωνή σου
Σε Δεύτερη Κίνηση διατήρησε τα επίπεδα της φωνής σου χαμηλά και σε ένταση και σε ρυθμό. Ο τόνος της φωνής σου όπως και η ταχύτητα της θα παίξουν καθοριστικό ρόλο. Όταν είσαι εκνευρισμένος, αμήχανος ή νευρικός, ο τόνος της φωνής σου ανεβαίνει και την κάνει να βγαίνει πιο τσιριχτή. Επίσης το πιο πιθανό είναι να μιλάς γρηγορότερα.

Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος επικοινωνιακός ειδικός για να καταλάβει ότι αισθάνεσαι άσχημα. Προσπάθησε λοιπόν όσο μπορείς, να μιλάς αργά και σταθερά. Ακόμα κι αν αισθάνεσαι ότι χάνεις τον έλεγχο, το να μιλάς αργά θα σου δώσει λίγο περισσότερο χρόνο για να σκεφτείς τι να πεις ή πώς να αντιδράσεις.

#3 Απόφυγε περιττές Κινήσεις
Τρίτη Κίνηση. Σε μη λεκτικό επίπεδο, δείξε την ηρεμία και τον έλεγχο σου με τις κινήσεις σου. Απλά έλεγξε τον τρόπο που κουνάς το σώμα σου στο χώρο. Απέφυγε περιττές και υπερβολικές κινήσεις. Δεν υπάρχει λόγος να κάνεις σαν τροχονόμος ή σαν μάστερ του καράτε όταν μιλάς. Φρόντισε να κουνάς τα χέρια και το σώμα σου τόσο, όσο να περνάς το μήνυμα σου χωρίς υπερβολές.

Όταν περιγράφεις μία μηχανή, δεν χρειάζεται να κάνεις και την κλασσική κίνηση του δεξιού χεριού που γκαζώνει. Επίσης, οι κινήσεις των δακτύλων είναι περιττές. Όταν κουνάς το δάχτυλό σου όταν μιλάς, βάζεις τους απέναντι σου σε θέση άμυνας και παρόλο που σε κάποιες περιπτώσεις θα σου δώσει το πάνω χέρι, θα είναι για λάθους λόγους και δεν θα κρατήσει για πολύ.

#4 Πάρε βαθιά Ανάσα
Τέταρτη Κίνηση. Χαλάρωσε και πάρε ανάσα. Μας έχουν μάθει να ρουφάμε την κοιλιά μας και να αναπνέουμε ψηλά από τον θώρακα αλλά αυτό δεν βοηθάει. Όταν αναπνέεις από τον θώρακα, η ανάσα σου βγαίνει κοφτή και αν το κάνεις για πολύ ώρα θα διαπιστώσεις ότι φουσκώνεις και λαχανιάζεις. Εξασκήσου και μάθε να αναπνέεις από το διάφραγμα. Η φωνή σου θα βγαίνει πιο αργή και πιο σταθερή και αυτό από μόνο του μπορεί να ηρεμήσει και εσένα αλλά και τους γύρω σου.

#5 Χαμογέλα
Η Πέμπτη και καθοριστική Κίνηση είναι να χαμογελάς ότι κι αν κάνεις. Το χαμόγελο παίζει καθοριστικό ρόλο. Σε ότι κάνεις στη ζωή σου, πρόσθεσε ένα χαμόγελο. Θα σε βοηθήσει να προσεγγίσεις το κάθε θέμα θετικά, οπότε και η επίλυση του θα είναι θετική. Επίσης, όσο διατηρείς ένα χαμόγελο στο πρόσωπο σου, όλοι θα αναρωτιούνται τι έχεις κάνει.

Στην επόμενη συνάντηση που θα έχεις, στάσου στο ύψος σου, πάρε δύο βαθιές ανάσες, κράτησε το σώμα σου και τις κινήσεις σου χαλαρές και, αφού χαμογελάσεις στον εαυτό σου, μπες στην αίθουσα και πάρε τον έλεγχο της κατάστασης στα χέρια σου.

purpose.gr

Αυτοβελίωση

Οι άνθρωποι που ξεχωρίζουν μέσα στο πλήθος

Εκεί που ο κόσμος είναι μαζεμένος και κάνει τις δραστηριότητές του, υπάρχουν μερικοί που φαίνονται λίγο ψηλότεροι από το κανονικό… Είναι εκείνοι οι λίγο πιο φωτεινοί, που όταν βρεθείς κοντά τους κάτι τραβάει το βλέμμα σου και γυρίζεις να τους κοιτάξεις ασυναίσθητα. Και για μια στιγμή μαγνητίζουν τη ματιά και τη σκέψη σου.

Για κάποιον λόγο πιάνεις τον εαυτό σου να τους θαυμάζεις στιγμιαία… Έχουν κάτι το διαφορετικό… Όχι τόσο στην εικόνα τους συνήθως, αλλά στην αύρα που εκπέμπουν… Μάλλον είναι ο εσωτερικός τους προβολέας που κάτι τον φορτίζει περισσότερο από τους υπόλοιπους και έτσι το φως που εκπέμπουν είναι δυνατότερο!…Τι να είναι άραγε αυτό το κάτι?…

Μμμμ…πιστεύω κατά μεγάλο ποσοστό πως οι περισσότεροι από αυτούς γεννιούνται με αυτό το χάρισμα… Είναι κάτι στο χαμόγελό τους, που δεν μπορούν να το ελέγξουν… Ίσως, ακόμη, έχουν έμφυτο το ταλέντο να βλέπουν τη ζωή με μια πιο καθαρή ματιά… Μια ματιά που δείχνει πως οι άνθρωποι αυτοί αγαπούν στ’ αλήθεια τη ζωή… όπως γράφει κι ο Ο .Ελύτης στο «Παράπονο», : «..Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα…».

Φυσικά, αυτό δε σημαίνει ότι κι εκείνοι δεν αντιμετωπίζουν δυσκολίες… Πολλές φορές ,μάλιστα, είναι αυτοί οι ίδιοι που έχουν δοκιμαστεί πολύ σκληρά απ’ τη ζωή αλλά έχουν επιλέξει το χαμόγελο και την αισιοδοξία για όπλα τους. Πώς το κάνουν αυτό?..είπαμε, στην πλειοψηφία είναι έμφυτο χάρισμα. Υπάρχουν ,όμως, και οι περιπτώσεις που ίσως ήταν η μοναδική επιλογή τους για να καταφέρουν να ορθοποδίσουν.

Όλοι μας καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε τόσο ευχάριστες ,όσο και δυσάρεστες στιγμές στη ζωή μας. Στις ευχάριστες, τα πράγματα είναι τόσο εύκολα..Αφήνεσαι απλά στη μαγεία της στιγμής και βιώνεις την ευτυχία…

Στα δυσάρεστα καλείσαι να φανείς δυνατός…Και κατά κύριο λόγο είσαι εσύ και ο εαυτός σου…είναι τότε που αντιλαμβάνεσαι πως ο εσωτερικός σου προβολέας φωτίζει κάθε λεπτό και πιο λίγο…και το φως σου όλο και λιγοστεύει…

Είναι η στιγμή που πρέπει να πάρεις μια στ’ αλήθεια βαθιά ανάσα κ να βρεις τρόπους να κοιτάξεις κ πάλι ψηλά… Να έχεις καθαρή συνείδηση γνωρίζοντας πως εσύ δίνεις στον κόσμο εκεί έξω τον καλύτερό σου εαυτό και να βρεις τη δύναμη κ τον τρόπο να φέρεις ξανά στην επιφάνεια το Φως που κρύβεται μέσα σου….

Και τότε ίσως γίνεις κι εσύ σαν κι αυτούς…και με το δικό σου Φως να φωτίσεις και άλλους ανθρώπους που το έχουν ανάγκη κι εκείνοι μετά με τη σειρά τους άλλους κι άλλους κι άλλους…και έτσι να δημιουργηθεί μια φωτεινή αλυσίδα που θα ενώνει τον κόσμο και θα τον κάνει επιτέλους όσο λαμπερό μας αξίζει.

Πηγή: ihappy.gr

awakengr.com

Αυτοβελίωση

Πώς να ξεπεράσεις τα εμπόδια

Τα πιστεύω σου είναι σαν τις πινακίδες στο δρόμο που σε οδηγούν προς τη σωστή κατεύθυνση.

Χωρίς τα πιστεύω σου και τις αξίες σου να σε οδηγούν, δε θα ήξερες πώς να δράσεις και ποια συμπεριφορά να υιοθετήσεις σε διάφορες περιστάσεις.

Κι όμως εδώ υπάρχει μια παγίδα.

Η σωστή κατεύθυνση είναι εκείνη που ενισχύει τις πεποιθήσεις σου. Τα προσωπικά σου πιστεύω είναι στην πραγματικότητα αυτοεκπληρούμενες προφητείες. Φυσικά είναι καλό να έχεις θετικές πεποιθήσεις, διότι έτσι θα έχεις μεγαλύτερες πιθανότητες οι πεποιθήσεις σου να σε κατευθύνουν προς μια επιτυχημένη πορεία.

Αντίστοιχα, πρέπει να μάθεις πώς να ξεπερνάς τις περιοριστικές πεποιθήσεις που σε εμποδίζουν και τελικά έχουν αρνητική επίδραση στη ζωή σου, γιατί σε κρατούν πίσω.

Πώς οι περιοριστικές πεποιθήσεις σε απομακρύνουν από την επιτυχία και την ευτυχία
Συνήθως δε συνειδητοποιούμε τα πιστεύω μας που μας περιορίζουν. Είναι σαν να οδηγούμε σε δρόμους με αόρατα σήματα, τα οποία αναγκαζόμαστε να ακολουθήσουμε.

Συνεχίζοντας το παράδειγμα με το δρόμο, αν δεν ξέρεις πώς να προσπερνάς τις περιοριστικές πεποιθήσεις σου, θα καταλήξεις ξαφνικά φρενάροντας απότομα ή κάνοντας όπισθεν όταν δε θα έπρεπε ή ακόμα παίρνοντας δρόμους απομακρυσμένους που δεν οδηγούν πουθενά.

Είναι απογοητευτικό να ξοδεύεις χρόνο και δυνάμεις προσπαθώντας να φτάσεις κάπου και τελικά να απομακρύνεσαι όλο και περισσότερο από το στόχο σου. Στο τέλος μιας τέτοιας μέρας ίσως πιστεύεις ότι είσαι κάτι από τα παρακάτω: ανάξιος, άβουλος, ασήμαντος, ανίκανος, μια σκέτη αποτυχία…

Όλα τα παραπάνω αποτελούν περιοριστικές πεποιθήσεις, αλλά δεν είναι οι μόνες που έχεις να αντιμετωπίσεις. Αυτά και άλλα αντίστοιχα συμπεράσματα που μπορεί να βγάλεις για τον εαυτό σου είναι ο προορισμός, όχι η κατευθυντήρια οδηγία. Θα σε βοηθήσει πολύ να βρεις αυτά τα υποσυνείδητα και ενδόμυχα «σήματα» στο δρόμο σου που σε οδηγούν σε έναν τέτοιο προορισμό στο τέλος της μέρας. Τα σήματα αυτά μπορούν να ονομαστούν «κατευθυντήριες πεποιθήσεις».

Οι περιοριστικές υποθέσεις είναι δύο ειδών
Από τα παραπάνω προκύπτει ότι υπάρχουν δύο είδη περιοριστικών πεποιθήσεων: οι πεποιθήσεις σχετικά με τον προορισμό και οι κατευθυντήριες πεποιθήσεις.

Η πρώτη κατηγορία περιλαμβάνει τα συμπεράσματα και η δεύτερη περιλαμβάνει τα «σήματα», τις «πινακίδες» που σε οδηγούν στον προορισμό.

Αν σε μπερδεύουν οι ορισμοί, σκέψου το ακόλουθο παράδειγμα: Ας υποθέσουμε ότι είσαι ένα άτομο που πιστεύει ότι είναι στο περιθώριο, απόκληρο και αποδιωγμένο, που νιώθει ότι δεν μπορεί να προσαρμοστεί στα δεδομένα του κοινωνικού του περίγυρου. Αυτή είναι μια πεποίθηση σχετικά με τον προορισμό σου, ο οποίος είναι ουσιαστικά στην απομόνωση, όπου αισθάνεσαι εντελώς αποκομμένος από τους άλλους, τους οποίους παρακολουθείς «από έξω».

Τι είναι αυτό που θα σε οδηγούσε να πιστεύεις ότι είσαι αποδιωγμένος και αποκομμένος; Αυτό αποτελεί την κατευθυντήρια πεποίθηση που σου υποδεικνύει τι πρέπει να κάνεις και τι να αποφύγεις.

Στο συγκεκριμένο παράδειγμα η κατευθυντήρια πεποίθηση θα μπορούσε να είναι το εξής: Βλέπεις κάποιους συναδέλφους γύρω από τον ψύκτη του νερού, σκέφτεσαι ότι θα μπορούσες να πας στην παρέα τους, αλλά μια εσωτερική φωνή σου λέει ότι δεν πρέπει να το κάνεις, γιατί δεν είσαι μέλος της ομάδας τους, άρα οφείλεις να τους προσπεράσεις και να δείξεις ότι δε νοιάζεσαι για το τι κάνουν.

Ή ίσως αν σε κάποιο διάλειμμα κάποιος σου χαμογελάσει, αντί να ξεκινήσεις μαζί του μια φιλική συζήτηση, υπακούς στην εσωτερική φωνή που σε προστάζει να αποφύγεις να τον κοιτάξεις, γιατί αν έρθει να σου μιλήσει θα γίνεις ρεζίλι.

Αργότερα στο σπίτι σου σε ρωτάει ο/η σύντροφός σου πώς πήγε η μέρα σου. Θα μπορούσες να του/της πεις την αλήθεια, αλλά έρχεται πάλι η εσωτερική φωνή να σε αποτρέψει, γι’ αυτό απαντάς ότι όλα ήταν μια χαρά, πιστεύοντας ότι στην πραγματικότητα κανείς δεν ενδιαφέρεται για σένα.

Οι προσταγές αυτής της εσωτερικής φωνής είναι στην πραγματικότητα οι κατευθυντήριες πεποιθήσεις ενός τέτοιου ατόμου. Εξαιτίας τους στο τέλος της μέρας θα βουλιάξει στην απογοήτευση, πιστεύοντας ότι δεν ανήκει πουθενά και ότι δεν ταιριάζει με κανέναν. Έχει πειστεί ότι κανείς δεν το καταλαβαίνει κι ότι πράγματι είναι στο περιθώριο, αποδιωγμένο από όλους. Να τελικά που έφτασε στον προορισμό σου.

Ίσως έχεις βιώσει κι εσύ κάτι αντίστοιχο.

Τι πρέπει να ξέρεις όταν προσπαθείς να ξεπεράσεις τις περιοριστικές σου πεποιθήσεις
Πριν αναλύσουμε την αρχή που θα σε βοηθήσει να μάθεις να ξεπερνάς τις περιοριστικές πεποιθήσεις σου φυσικά κι αυθόρμητα, είναι καλό να εξηγήσουμε κάποια πράγματα.

Καταρχάς, το ασυνείδητό σου θεωρεί πως οι οικείοι προορισμοί, δηλαδή συμπεράσματα και καταστάσεις στις οποίες καταλήγεις συνήθως, είναι οι σωστοί για σένα.

Όμως στο συνειδητό επίπεδο το άτομο του παραδείγματος που αναφέραμε πιο πάνω απεχθάνεται τη μοναξιά του. Αντίστοιχα κι εσύ στην πραγματικότητα θέλεις να αλλάξεις τις καταστάσεις που σε φέρνουν σε μειονεκτική θέση, ενώ υποσυνείδητα αισθάνεσαι ότι είναι αυτό που σου αξίζει.

Ακριβώς όπως στο παράδειγμα η απομόνωση και η μοναξιά είναι ανεπίγνωστα ο σωστός προορισμός για το συγκεκριμένο άτομο. Το ασυνείδητο επιθυμεί τη μοναχικότητα. Μπορεί να μην προκαλεί όμορφα συναισθήματα, αλλά σίγουρα ενέχει μια οικειότητα και ένα αίσθημα ότι αυτό είναι το κατάλληλο πλαίσιο για το συγκεκριμένο άτομο. Ίσως ενυπάρχει ακόμα και μια αμυδρή ικανοποίηση, όταν το άτομο επιστρέφει ξανά σε αυτή την οικεία κατάσταση.

Καλώς ή κακώς οι άνθρωποι επιλέγουμε με συνέπεια την πιο οικεία διαδικασία, κι όχι εκείνες που μας βγάζουν έξω από τα νερά μας. Προτιμούμε μια δυστυχία που μας είναι γνώριμη, παρά την ευτυχία που μας ξενίζει. Πολύ απλά, διότι η οικειότητα δημιουργεί ασφάλεια.

Κατά βάθος κολλάμε στο κακό που γνωρίζουμε καλά αποφεύγοντας να τολμήσουμε να το αντιμετωπίσουμε κατά πρόσωπο παραδεχόμενοι ότι αυτό είναι που μας φθείρει και αποτρέπει την πρόοδό μας.

Η προσκόλληση στο οικείο, θετικό ή αρνητικό, θα μπορούσε να είναι μια λειτουργία της αμυγδαλής του εγκεφάλου, η οποία ελέγχει τα συναισθήματα του φόβου και της απόλαυσης.

Η αμυγδαλή θεωρεί την οικειότητα κάτι ασφαλές και ευχάριστο, διότι αφορά μόνο στη διασφάλιση της (άμεσης) επιβίωσης. Το μεταιχμιακό σύστημα του εγκεφάλου (που ευθύνεται για τον έλεγχο των συναισθημάτων) γνωρίζει ότι μπορείς να ανταπεξέλθεις σε ένα πρόβλημα που σου είναι γνώριμο και σύνηθες, γι’ αυτό κρίνει ως καλύτερη επιλογή την παραμονή σου σε αυτό, παρά το να διακινδυνεύσεις να βρεθείς σε μη γνώριμα μονοπάτια, το οποία θεωρεί μη ασφαλή.

Συνοψίζοντας: Οι οικείοι προορισμοί, ακόμα κι αν ενέχουν δυστυχία, αντιμετωπίζονται από το ασυνείδητο ως οι σωστοί/ταιριαστοί προορισμοί.

Κινητοποίησε τις συνειδητές διαδικασίες του εγκεφάλου σου
Σύμφωνα με όσα αναφέραμε στην προηγούμενη ενότητα, κατά κάποιο τρόπο το να βρίσκεσαι σε αρνητική, κι όμως οικεία κατάσταση, είναι κάτι κάλο για σένα.

Μπορεί συνειδητά να παραπονιέσαι, να θέλεις να αντισταθείς και χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο για τη δυσάρεστη κατάσταση που βιώνεις, όμως με αυτή σου τη στάση δεν αλλάζει απολύτως τίποτα. Συνεχίζεις να κατευθύνεσαι προς τον ασυνείδητα επιθυμητό προορισμό, κάνοντας έτσι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που ίσως σε έκανε ευτυχισμένο.

Διατηρώντας αυτή την απογοητευτική προσκόλληση σε εκείνη την οικεία, παρότι αρνητική, κατάσταση απλώς σαμποτάρεις τον εαυτό σου.

purpose.gr

Αυτοβελίωση

Πόσο σημαντικό είναι το οξυγόνο; Πόσο σημαντικός είναι ο ήλιος, το φεγγάρι, η βροχή, τα φυτά; Θα μπορούσαμε άραγε να ζήσουμε χωρίς αυτά; Έχεις ποτέ σταθεί να κοιτάξεις – και εννοώ πραγματικά να κοιτάξεις – να αναγνωρίσεις και να εκτιμήσεις τα μικρά θαύματα που υπάρχουν παντού γύρω σου; Την απίθανη ζωή που απλά συμβαίνει με ή χωρίς εσένα;

Παρατήρησες ποτέ τα δέντρα και τα δώρα τους ή έχεις σταθεί ποτέ κάτω από τη βροχή με την επίγνωση του ρόλου της στο ότι εσύ είσαι ζωντανός αυτήν ακριβώς τη στιγμή; Γιατί, βλέπεις, το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζούμε είναι σε τόσο βαθιά ισορροπία, σε μια συνεργασία πλήρους ισορροπίας για να μας δίνει τις μέρες και τις νύχτες, τις τέσσερις εποχές, το οξυγόνο που αναπνέουμε και, και…

Γιατί τότε ξεχνάμε ότι είμαστε μέρος αυτού του περιβάλλοντος; Ότι τα σώματά μας δουλεύουν σε μια θαυμαστή ισορροπία με το περιβάλλον μας; Πως το σώμα μας είναι ένα αριστούργημα τελειότητας και μπορεί να αυτοθεραπεύεται; Αντιθέτως, διαχωρίζουμε τους εαυτούς μας από όλη αυτή τη μαγεία και περπατάμε και μιλάμε σαν ρομπότ. Επαναλαμβάνουμε όσα μας λένε, επαναλαμβάνουμε τις εμπειρίες μας, τα λάθη μας, χωρίς να βλέπουμε ολόκληρη την εικόνα.

Χωρίς να βλέπουμε την ομορφιά μέσα μας και έξω μας, χωρίς να καταλαβαίνουμε το άπειρο πλήθος διασυνδέσεων που υπάρχουν παντού. Είναι σαν να ζεις έναν συνεχή εφιάλτη πόνου, θλίψης, εξόδων, υποθηκών, χρεών, ασθενειών χωρίς να έχεις την παραμικρή ιδέα για τις άπειρες ανέγγιχτες δυνάμεις μας.

Αυτό που οι περισσότεροι από εμάς ξεχνάμε καθώς μεγαλώνουμε, είναι η αληθινή επιθυμία της καρδιάς μας να είμαστε μέρος αυτού του μαγικού σύμπαντος. Ξεχνάμε τα όνειρά μας, το πάθος μας, τους γνήσια ευτυχισμένους εαυτούς μας που οραματίζονται το μέλλον. Είναι εξαιτίας όσων από εμάς σταματάμε να ονειρευόμαστε, που η ισορροπία του σύμπαντός μας χάνεται. Γιατί, βλέπεις, όταν σταματάμε να ονειρευόμαστε και να είμαστε αυθεντικά δημιουργικοί, τότε σταματάμε τη ροή της ενέργειας μέσα μας και έξω από εμάς, εκπέμπουμε φόβο και πόνο σε όλους και σε καθετί ζωντανό γύρω μας.

Ο καθένας μας έχει τη δική του μοναδική ομορφιά, το δικό του μοναδικό μονοπάτι στη ζωή. Ναι, η κοινωνία μας δεν είναι φτιαγμένη έτσι ώστε ο καθένας μας να μπορεί να παίρνει το χρόνο του για να εξερευνήσει τα όνειρά του, αλλά όλοι ξέρουμε ότι όταν κάνουμε αυτό που αγαπάμε, ο χρόνος χάνει τη σημασία του, το φαγητό γίνεται απλά τροφή και όχι κάτι με το οποίο γεμίζουμε το κενό μας.

Τότε ερχόμαστε σε σύνδεση και επιθυμούμε να μοιραζόμαστε τα συναισθήματά μας με όλους, μοιραζόμαστε και δίνουμε με ευκολία, γινόμαστε θετικοί και αισιόδοξοι, εμπνέουμε τους ανθρώπους γύρω μας απλά και μόνο με το να υπάρχουμε. Ακόμα και αυτοί που δεν πιστεύουν σε μας, δεν μας ενοχλούν τόσο, γιατί έχουμε πλέον βρει το δικό μας νόημα ζωής. Γινόμαστε πλέον μέρος αυτού του μαγικού σύμπαντος, γινόμαστε μέρος του όλου. Αξίζει να ζεις τη ζωή σου χωρίς όνειρα, όραμα και νόημα; Σκέψου το.

Maryam Rezaei, Transformational Inspirer

enallaktikidrasi.com

Αυτοβελίωση

Η συμπόνια είναι η βαθιά επίγνωση του πόνου και της ανάγκης του άλλου σε συνδυασμό με την επιθυμία μας να βοηθήσουμε. Η συμπόνια δεν κρύβει καμία προσδοκία, είναι μια αρετή, ένας τρόπος να φροντίζουμε για τον συνάνθρωπο.

Τον τελευταίο καιρό η επιστήμη έχει αποκτήσει ιδιαίτερο ενδιαφέρον γι’ αυτή την αρετή καθώς, όπως αποδεικνύεται, ανεξάρτητα από το αν προσφέρεις ή δέχεσαι, η συμπόνια έχει πολύ απτά και μετρήσιμα αποτελέσματα: από τη μείωση του στρες και τη θεραπεία της κατάθλιψης μέχρι την επιτάχυνση της διαδικασίας της ανάρρωσης μετά από σοβαρές επεμβάσεις. Ως εκ τούτου, ένα μεγάλο κομμάτι της έρευνας προσπαθεί να κατανοήσει γιατί και με ποιο τρόπο συμπονάμε.

Ερευνητές στα πανεπιστήμια Χάρβαρντ και Στάνφορντ έχουν συγκεντρώσει σοβαρές αποδείξεις που επιβεβαιώνουν κάτι που οι σοφοί διαφορετικών πνευματικών παραδόσεων του κόσμου γνωρίζουν εδώ και αιώνες: με τη συμπόνια αυξάνουμε τη δυνατότητά μας να προσφέρουμε γενναιοδωρία και αγάπη, ενώ με αυτό τον τρόπο επωφελούμαστε τόσο σε προσωπικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο.

«Η συμπόνια είναι αρετή της καρδιάς, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να καλλιεργηθεί» υποστηρίζει η Margaret Cullen, καθηγήτρια στο Ερευνητικό Κέντρο για τη Συμπόνια και τον Αλτρουισμό του πανεπιστημίου Στάνφορντ. «Όσο πιο συμπονετικός γίνεται κάποιος τόσο ανακαλύπτει την αυθόρμητη ανθρώπινη επιθυμία να βοηθά τον πλησίον. Ίσως αυτό να είναι το φάρμακο που χρειάζεται η ανθρωπότητα, σήμερα περισσότερο από ποτέ».

Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο: η συμπόνια μάς κάνει ευτυχέστερους
Όλοι έχουμε βιώσει τη χαρά της προσφοράς στον συνάνθρωπο. Τώρα πια η επιστήμη έρχεται να εξηγήσει την ευεργετική επίδραση των καλών πράξεων. Εγκεφαλογραφήματα σε ανθρώπους την ώρα που προσφέρουν, δείχνουν ότι οι πράξεις γενναιοδωρίας ενεργοποιούν στον εγκέφαλο τα κέντρα που προκαλούν ευχαρίστηση. Η διέγερσή τους απελευθερώνει στον οργανισμό ντοπαμίνη και άλλους νευροδιαβιβαστές με αποτέλεσμα να βιώνουμε συναισθήματα που κυμαίνονται από την απλή ευχαρίστηση μέχρι την ευφορία.

«Η βιολογία πλέον επιβεβαιώνει όσα οι πνευματικές παραδόσεις ανά τον κόσμο υποστηρίζουν εδώ και αιώνες» λέει ο Stephen G. Post, συγγραφέας του βιβλίου «Τα κρυμμένα δώρα της βοήθειας» («Hidden Gifts of Helping», 2011). Όπως υπογραμμίζει, «η προσφορά στους άλλους είναι τόσο σημαντική για να ανθίσει ο άνθρωπος όσο η καλή τροφή και ο έρωτας αφού ενεργοποιεί το κομμάτι του εγκεφάλου που μας κάνει ευτυχισμένους».

Το 2010 ομάδα ερευνητών από παγκοσμίως αναγνωρισμένα πανεπιστημιακά ιδρύματα ανέλυσε τις συνήθειες, σε ό,τι αφορούσε τον τρόπο που ξόδευαν χρήματα, 200.000 ανθρώπων με διαφορετικό κοινωνικό και οικονομικό υπόβαθρο από 136 χώρες. Το οικουμενικό συμπέρασμα της ομάδας ήταν ότι ανεξάρτητα από τις διαφορές στην κουλτούρα και το εισόδημα, αυτό που έκανε πιο ευτυχισμένους τους συμμετέχοντες ήταν να ξοδεύουν για να ευχαριστήσουν τους άλλους.

Η συμπόνια ενισχύει τις σχέσεις
Η συμπόνια οδηγεί στη δημιουργία ουσιαστικών δεσμών με τους άλλους, ενώ προσφέρει επιτυχία στις διαπροσωπικές σχέσεις και μεγαλύτερη διορατικότητα σε ό,τι αφορά την ευημερία του ατόμου. Ωστόσο, αν και έμφυτη, η ικανότητα να ανοίγουμε τις καρδιές μας και να δενόμαστε με τους άλλους δεν είναι μια εύκολη υπόθεση, ιδιαίτερα όταν οι άλλοι υποφέρουν για κάποιο λόγο. Ερευνητές στο Στάνφορντ έχουν αναπτύξει μια μέθοδο που μπορεί να αποδειχθεί πολύ χρήσιμη σε τέτοιες περιπτώσεις.

Σε ένα πρόγραμμα εννέα εβδομάδων αξιοποιούν διαφορετικές τεχνικές διαλογισμού, για παράδειγμα την πρακτική Tονγκλέν, μια θιβετιανή βουδιστική μέθοδο, κατά την εφαρμογή της οποίας φανταζόμαστε ότι εισπνέουμε τον πόνο του άλλου εκπνέοντας ταυτόχρονα αγάπη και καλοσύνη. Με αυτό τον τρόπο οι εκπαιδευόμενοι καλλιεργούν τη συμπόνια και μαθαίνουν να ελέγχουν τα συναισθήματά τους ώστε να μπορούν να νιώθουν τον πόνο του άλλου χωρίς να συντρίβονται από αυτόν. Μέχρι στιγμής τα αποτελέσματα είναι πολύ ενθαρρυντικά καθώς όσοι συμμετέχουν στο πρόγραμμα βιώνουν πολύ θετικά αποτελέσματα.

Ανακαλύψτε την αγάπη
Ένα φαινόμενο που παρατηρείται συχνά είναι να χάνουμε τη συμπόνια όταν ο νους μας αποσυνδέεται από την καρδιά μας, το κέντρο όπου μπορούμε να αγκαλιάσουμε και να αποδεχτούμε πτυχές του εαυτού μας και των ανθρώπων που μας περιβάλλουν. Μπορούμε ωστόσο να επανασυνδεθούμε με την καρδιά και τα συναισθήματά μας εφαρμόζοντας μια πολύ αποτελεσματική πρακτική διαλογισμού:

Καθίστε άνετα και πάρτε μερικές βαθιές αναπνοές. Πείτε μια προσευχή που έχει νόημα για εσάς και, αν επιθυμείτε, φέρτε τις παλάμες στην καρδιά. Συλλογιστείτε ένα αγαπημένο πρόσωπο και νιώστε τη ζεστασιά της καρδιά σας να κατευθύνεται προς τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Μετά από λίγα λεπτά στρέψτε αυτή την ενέργεια προς τα μέσα, ανοίγοντας την καρδιά στον εαυτό σας.

Αν αναδυθούν αρνητικές σκέψεις, όπως αποδοκιμασία ή κριτική για τις πράξεις σας ή για κάποιες πτυχές του χαρακτήρα σας, νιώστε συμπόνια για τον εαυτό σας και αποδεχτείτε τον όπως είναι. Στρέψτε τη σκέψη σας ξανά σε αγαπημένα πρόσωπα στέλνοντας σε αυτά την αγάπη και τη συμπόνια σας, αποδεχόμενοι τις αδυναμίες και τα μειονεκτήματά τους. Η ομορφιά της καρδιάς είναι ότι αποδέχεται και αγκαλιάζει τα πάντα.

Τελειώστε την πρακτική σας διατυπώνοντας νοερά την πρόθεση να έχετε την ίδια καλόκαρδη διάθεση όλη την ημέρα. Μείνετε πιστοί σε αυτή την υπόσχεση και παρατηρήστε πόσο θα αλλάξει τη διάθεσή σας.

Τα πολλαπλά οφέλη της συμπόνιας
Πλέον υπάρχουν αποδείξεις ότι η συμπόνια έχει πολλαπλά οφέλη για την υγεία του ανθρώπου. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι μειώνει το στρες και καταπολεμά την κατάθλιψη, μειώνει τον πόνο, επιταχύνει την ανάρρωση από ασθένειες, συμβάλλει στη μακροζωία. Πώς μπορώ να βοηθήσω, θα αναρωτηθεί κανείς.

Δεν χρειάζονται πολλά και σίγουρα θα βρείτε τον τρόπο. Από μια χειρονομία βοήθειας στο συνάνθρωπο που την έχει ανάγκη μέχρι τη συμμετοχή σε προγράμματα εθελοντών. Απλά ρωτήστε στο δήμο, στην ενορία ή σε ομάδες που δραστηριοποιούνται στη γειτονιά σας.

Εξάλλου, σε μια κοινωνία που βιώνει μια τόσο βαθιά κρίση όσο η ελληνική, η αλληλεγγύη και η συμπόνια αποκτά ξεχωριστή, ζωτική σημασία.

Ντίνα Πετροπούλου

olabisi.gr/

Αυτοβελίωση

Μην αφήνεις τους άλλους να σε κάνουν να αισθάνεσαι άσχημα για τις επιλογές σου
Ο τραγικός ποιητής Αισχύλος είχε κάποτε διατυπώσει την εξής φράση: Μεγαλώνοντας, φεύγει του ανθρώπου η συστολή.

Μία φράση που μας δείχνει πως όσο μεγαλώνουμε, αρχίζουμε να απομακρυνόμαστε από την εμμονική προσκόλληση στη γνώμη των άλλων.

Αντιλαμβανόμαστε πως έχει μεγαλύτερη σημασία αυτό που πιστεύουμε εμείς για εμάς, όχι οι άλλοι.

Μία φράση που αποφάσισα και εγώ η ίδια να ακολουθήσω στη ζωή μου. Να βάλω προτεραιότητα τα δικά μου θέλω, τις δικές μου ανάγκες και επιλογές.

Ήξερα πως θα καταφέρω αυτό που ήθελα και δεν επέτρεψα σε κανέναν να αμφισβητήσει την αξία των προσπαθειών και του αντικειμένου με το οποίο αποφάσισα να καταπιαστώ.

Δεν άκουσα εκείνους που μου έλεγαν πως το πτυχίο μου στους υπολογιστές δε θα μου ανοίξει κανέναν δρόμο. Όταν αναζητούσα εργασία, το πρώτο εφόδιο και πτυχίο που έδειχνα ήταν αυτή η πιστοποίηση. Ήταν οι γνώσεις εκείνες που με βοήθησαν να ελιχθώ στο αντικείμενο της Δημοσιογραφίας και με βοήθησαν στο να στέλνω τα κείμενά μου.

Αν άκουγα κάποιους που μου έλεγαν πως ο κλάδος μου δε θα με βοηθήσει να ανελιχθώ επαγγελματικά, δε θα έπαιρνα την απόφαση να δώσω ξανά Πανελλήνιες για να περάσω στο Πανεπιστήμιο δεύτερη φορά.

Αν άκουγα εκείνους που μου έλεγαν πως η αρθρογραφία με την οποία ασχολούμαι εντατικά τα τελευταία μου χρόνια δε θα με βοηθήσει να ανελιχθώ επαγγελματικά, δε θα κατάφερνα να αμείβομαι τους τελευταίους μήνες.

Μην αφήνεις τους άλλους να σου δημιουργούν ενοχές ή να σε κάνουν να αισθάνεσαι άσχημα για τις επιλογές σου. Μόνο εσύ ξέρεις αν ο δρόμος που έχει επιλέξει να ακολουθήσεις είναι ο σωστός, μόνο η ψυχή σου ξέρει ότι μπορείς να τα καταφέρεις.

Άκουσε την καρδιά σου, πίστεψε στα όνειρά σου και προχώρα…

enalaktiko.eu

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή