Σεπτεμβρίου 26, 2021

Αυτοβελίωση

Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε ανθρώπους τόσο στη δική μας κοινωνία όσο και σε πολλές άλλες, οι οποίοι αποφασίζουν να τελειώσουν τις σπουδές τους στην ηλικία των 40, των 50 ή ακόμα και των 70, ενώ κάποιοι άλλοι αποφασίζουν σε αυτές τις ηλικίες να αρχίσουν πάλι από την αρχή, αλλάζοντας κλάδο και προσανατολισμό ζωής.


Η ανάγνωση ενός βιβλίου, η παρακολούθηση μιας διάλεξης, η παρακολούθηση μιας ταινίας ντοκιμαντέρ, η παρακολούθηση ενός διαδικτυακού σεμιναρίου ή άλλων επιμορφωτικών δραστηριοτήτων έχουν να μας προσφέρουν πολλά.

Και εντέλλει, η επιμόρφωση, μπορεί να αποτελέσει, ιδανικά, και έναν εξαιρετικό τρόπο ψυχαγωγίας. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που επιλέγουν να παρακολουθήσουν ένα βιωματικό σεμινάριο σαν κεντρική πηγή ψυχαγωγίας.

Αλλά ας αφήσουμε την άκρη την υποκειμενική επιχειρηματολογία υπέρ της μάθησης και της διαρκούς επιμόρφωσης και ας πιάσουμε κάποια ποιο ιδιαίτερα και αποδεδειγμένα οφέλη που παρέχει η διαδικασία της συνεχούς εκπαίδευσης στον άνθρωπο. Για να αποκομίσετε αυτά ή κάποια από αυτά τα οφέλη, το μόνο που χρειάζεται να κάνετε είναι απλά να επιλέγετε να μαθαίνετε.

1. Όσοι εκπαιδεύονται, κερδίζουν περισσότερα χρήματα.
Τα άτομα που μαθαίνουν διαρκώς κερδίζουν περισσότερα χρήματα από εκείνους που δεν εξελίσσουν τη γνώση τους.

2. Υπάρχει σχέση μεταξύ του επιπέδου μόρφωσης και του προσδόκιμου ζωής.
Η μεγαλύτερη μόρφωση μας οδηγεί σε πιο υγιεινές επιλογές, σε μεγαλύτερη αυτοπειθαρχία και εν τέλει αυξάνει τις πιθανότητες της μακροζωίας.

3. Τα παιδιά που μεγαλώνουν με γονείς που αγαπούν τη μάθηση, σπουδάζουν περισσότερο, έχουν μικρότερα ποσοστά εγκληματικότητας και διεκδικούν υψηλότερες αμοιβές.

4. Έρευνα έδειξε ότι τα άτομα που εκπαιδεύονται διαρκώς είναι αυξημένες επικοινωνιακές και κοινωνικές δεξιότητες, έχουν ευρύτερους κύκλους ανθρώπων, καλύτερες σχέσεις, συμμετέχουν περισσότερο στις κοινότητές τους και είναι πιο ενεργοί πολίτες στην κοινωνία τους.

5. Τα άτομα που μαθαίνουν διαρκώς είναι συνήθως πιο δημοφιλή, έχουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και δοκιμάζουν περισσότερες καινούργιες εμπειρίες.

6. Η διαρκής μάθηση διατηρεί τον εγκέφαλο πιο νέο. Για παράδειγμα, η εκμάθηση ξένων γλωσσών σχετίζεται με μειωμένες πιθανότητες εκφυλιστικών παθήσεων του εγκεφάλου και με αυξημένες γνωστικές λειτουργίες ως τα βαθιά γεράματα.

7. Και τέλος, η συνεχής μάθηση ενισχύει την ανθεκτικότητα, μειώνει τις πιθανότητες κατάθλιψης και ενισχύει την διεκδικητικότητα του ατόμου.

Η συνεχής μάθηση συμβάλλει με πολλούς τρόπους στην ενίσχυση της ποιότητας της ζωής του ατόμου. Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να επιλέξετε τι είναι αυτό που σας αρέσει περισσότερο και να ξεκινήσετε τη διαδικασία της επιμόρφωσης.


Πηγή: enallaktikidrasi.com,/https://www.thessalonikiartsandculture.gr/life

 

Αυτοβελίωση

Η εμμονή με την αναζήτηση της καλής ζωής, οι παγίδες, οι διαψεύσεις και το μυστήριο της ευδαιμονίας.

Eικονογράφηση: ODD BLEAT
Αθως Δημουλάς


Αν αναζητήσει κανείς το λήμμα «ευτυχία» («happiness») στη Wikipedia, θα βρει έναν μάλλον συμβατικό ορισμό λίγων γραμμών περί μιας πνευματικής ή συναισθηματικής κατάστασης. Για τη σύνταξη αυτού του ορισμού η σελίδα χρειάστηκε να περάσει από επεξεργασία περίπου 3.300 φορές, ένας αριθμός στον οποίο αντανακλάται μια πραγματικότητα: δεν είναι ποτέ απολύτως σαφές για τι ακριβώς μιλάμε όταν μιλάμε για την ευτυχία. Δεν διαπιστώνω τίποτα καινούργιο· πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο Αριστοτέλης είχε σχολιάσει στα Ηθικά Νικομάχεια ότι, ενώ οι περισσότεροι συμφωνούν πως η ευδαιμονία είναι το πιο σπουδαίο αγαθό, ο καθένας αναφέρεται σ’ αυτήν εννοώντας κάτι διαφορετικό.

Ας πάρουμε για παράδειγμα έναν κάτοικο της Κόστα Ρίκα κι έναν της Φινλανδίας. Όχι τυχαία. Σύμφωνα με δύο διαφορετικούς δείκτες μέτρησης της ευτυχίας, οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι στον κόσμο είναι είτε οι Κοσταρικανοί (Happy Planet Index) είτε οι Φινλανδοί (World Happiness Report), δύο λαοί, εν τω μεταξύ, που ακολουθούν ένα εντελώς διαφορετικό μοντέλο ζωής. Πώς εξηγείται αυτό; Αφενός λόγω της διαφορετικής μεθοδολογίας των δύο μετρήσεων, αφετέρου επειδή ο Αριστοτέλης είχε δίκιο: για έναν Κοσταρικανό η ευτυχία είναι κάτι διαφορετικό από ό,τι για έναν Φινλανδό.

Η πιο σύγχρονη τάση σχετικών ερευνών, πάντως, τείνει να προτάσσει ως σημαντικότερη (εν συγκρίσει με τους πιο αντικειμενικούς δείκτες ποιότητας ζωής) την απάντηση του καθενός στην ερώτηση πόσο ευτυχισμένος νιώθει. Άρα, ευτυχισμένος είναι αυτός που νομίζει ότι είναι ευτυχισμένος. Ακόμα κι αν για κάποιον άλλο αυτή η ευτυχία είναι ακατανόητη. Ο Καζαντζάκης έγραφε στον Ζορμπά ότι «η ευτυχία είναι πράγμα απλό και λιτοδίαιτο, ένα ποτήρι κρασί, ένα κάστανο, ένα φτωχικό μαγκαλάκι, η βουή της θάλασσας». Ενδιαφέρεται κανείς;

Υποκειμενική ευτυχία, λοιπόν. Ένας από τους βασικούς όρους της θετικής ψυχολογίας, την οποία, ακόμα και αν δεν την έχετε ακούσει ποτέ, το πιθανότερο είναι να γνωρίζετε τι πρεσβεύει. Με δυο λόγια: αντί να επικεντρωνόμαστε στο πρόβλημα, πρέπει να κοιτάξουμε τα θετικά συναισθήματα, να ψάξουμε αυτό που δίνει αξία στην ύπαρξή μας, να δημιουργήσουμε μια ποιοτική ζωή. Ο στόχος μας είναι η ευτυχία, και όλοι μπορούμε να την αποκτήσουμε. Όλα αυτά δεν ακούγονται ακριβώς καινούργια (αντίστοιχες διατυπώσεις θα βρει κανείς διαβάζοντας, για παράδειγμα, τους Στωικούς ή τους ανθρωπιστές ψυχολόγους του 20ού αιώνα), αλλά η θετική ψυχολογία ως επίσημος κλάδος μετράει περίπου δύο δεκαετίες ζωής. Για την ακρίβεια, υφίσταται από το 1998, όταν ο Μάρτιν Σέλιγκμαν ανέλαβε τη θέση του προέδρου της Ένωσης Αμερικανών Ψυχολόγων και μετέτρεψε αυτές τις απόψεις σε επιστημονικό κλάδο.


«Η θετική ψυχολογία γεννήθηκε γιατί για περίπου έναν αιώνα η ψυχολογία είχε χάσει έναν από τους πιο βασικούς της στόχους, που δεν ήταν άλλος από το να βοηθάει τον άνθρωπο να βρει την ευτυχία», μου εξηγεί η ψυχολόγος Ειρήνη Καρακασίδου, μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Θετικής Ψυχολογίας – συνυπογράφει επίσης το Κατακτώντας την ευημερία (εκδ. Τόπος), μια ενδιαφέρουσα μελέτη για όποιον θέλει να μυηθεί σε αυτή την προσέγγιση. Και υπάρχουν πολλοί που το θέλουν. Η θετική ψυχολογία βρήκε οπαδούς από την πρώτη μέρα (και στη χώρα μας) και, παρά την αρχική αμφισβήτηση, σήμερα αποτελεί την πιο δυναμική τάση στον χώρο της ψυχικής υγείας (ενδεικτικά, είναι το δημοφιλέστερο αντικείμενο προπτυχιακών σπουδών στο Γέιλ).

Μέσα σε κάποια χρόνια, λοιπόν, η θετική ψυχολογία κατέκτησε τις δυτικές, τουλάχιστον, κοινωνίες· με έναν εντελώς φυσικό τρόπο βρέθηκαν στο λεξιλόγιό μας όροι όπως η ενσυνειδητότητα, η ψυχική ανθεκτικότητα ή η αυτοσυμπόνια και κάπως μετατοπίστηκε η οπτική γωνία από την οποία κοιτούσαμε το ευ ζην. Η αντίληψη ότι η ευτυχία μαθαίνεται και είναι προσιτή σε όλους προκάλεσε μια μαζική στροφή προς αυτή την κατεύθυνση (λογικό) και κάπου εκεί τα πράγματα άρχισαν να περιπλέκονται, με αποτέλεσμα να ανασχηματιστεί και σίγουρα να ισχυροποιηθεί η κυριαρχική πλέον κουλτούρα της αυτοβοήθειας, που εν πολλοίς αντλεί το περιεχόμενό της από αυτή την πρόθεση της θετικότητας.

«Κάνουμε έναν πολύ μεγάλο αγώνα να μη γίνεται αυτή η ταύτιση», μου λέει η κ. Καρακασίδου, «να καταστήσουμε ξεκάθαρες τις διαφορές». Γιατί είναι απαραίτητο αυτό; Επειδή στη μία περίπτωση μιλάμε για έναν επιστημονικό κλάδο και στη δεύτερη για ένα αχανές σύμπαν που χωράει τα πάντα, επιστημονικής ή όχι εγκυρότητας: εγχειρίδια αυτοβελτίωσης, συνέδρια και ιντερνετικές διαλέξεις, προγράμματα σπουδών, workshops και μετεκπαιδεύσεις, σπεσιαλίστες coaches, συμβουλευτικές συνεδρίες, application και podcast, αρωματικά κεριά, αντιστρές σελίδες ζωγραφικής. Το συμπέρασμα είναι ότι στον 21ο αιώνα το κυνήγι της ευτυχίας έχει εξελιχθεί σε ψύχωση και αυτή η ψύχωση έχει γεννήσει μια παγκόσμια αγορά με τζίρο περίπου 33 δισ. ευρώ.

ΟΙ ΓΚΟΥΡΟΥ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

Το να δίνει κάποιος συμβουλές σε κάποιον άλλο για το πώς να ζήσει καλύτερα/ευτυχέστερα είναι μια διαδικασία που συντροφεύει τους ανθρώπους σχεδόν από την αφετηρία τους: από τον Κομφούκιο, την επικούρεια φιλοσοφία ή το carpe diem του Οράτιου (και του Τζον Κίτινγκ αργότερα στον Κύκλο των χαμένων ποιητών) μέχρι τον Ρουσσώ, τον Γκάντι και τους 12 κανόνες για τη ζωή του Τζόρνταν Πέτερσον (από τα μεγάλα σύγχρονα μπεστ σέλερ – στα ελληνικά από τις εκδ. Key Books). Το πρώτο «επίσημο» βιβλίο αυτοβοήθειας, με τον περιγραφικό τίτλο Self-help, γράφτηκε από τον Σάμουελ Σμάιλς το 1859, σχεδόν συγχρόνως με δύο άλλα πολύ γνωστά συγγράμματα: την Καταγωγή των ειδών του Δαρβίνου και το Περί ελευθερίας του Τζον Στιούαρτ Μιλ. Το Self-help πούλησε στην εποχή του περισσότερο και από τα δύο. Γιατί; Πιθανόν επειδή είχε αρχίσει να ισχυροποιείται η πεποίθηση ότι οι δυνατότητες του ατόμου είναι απεριόριστες και ότι η ευτυχία του συνδέεται με την εξέλιξή του. Αργότερα, στα χρόνια που προηγήθηκαν και ακολούθησαν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εμφανίστηκαν οι διασημότεροι γκουρού αυτής της κουλτούρας (Ναπόλεον Χιλ, Νόρμαν Πίιλ, Ντέιλ Κάρνεγκι κ.ά.), που με το έργο τους σημάδεψαν τη δυτική σκέψη.

Το μονοπάτι για την ευτυχία δεν ήταν ποτέ το ίδιο. Άλλαζε μαζί με την κοινωνία. Κάποτε που ο μεταπολεμικός, για παράδειγμα, άνθρωπος είχε ανάγκη από αυτοπεποίθηση και εξωστρέφεια, αυτοί ήταν τομείς στους οποίους έπρεπε να «βελτιωθεί» για να κάνει τη ζωή του καλύτερη. Σε εποχές ευημερίας, ο Πάολο Κοέλιο κατέκτησε τον κόσμο προτείνοντας να εμπιστευτούμε το σύμπαν, κάτι που εν μέρει έκανε και η Ρόντα Μπερν στην αρχή του αιώνα μας με το Μυστικό των 20 εκατ. αντιτύπων. Σήμερα, έπειτα από μια παγκόσμια οικονομική κρίση, στα χρόνια της τεχνολογικής εξάρτησης, της ταχύτητας, του μόνιμου άγχους και της υπερανάλυσης, το μονοπάτι έχει αλλάξει και πάλι. Οι οδηγίες πλέον περιλαμβάνουν καταγραφή δεδομένων, μέτρηση βημάτων τη μέρα και σφυγμών κατά τον ύπνο, καταπολέμηση των αρνητικών σκέψεων και επίτευξη μικρών στόχων – η ευτυχία περνάει μέσα από την επιβίωση, την αντοχή, την οργάνωση.

Η κριτική σε όλα αυτά είναι πολύ εύκολη: αμφιλεγόμενα νοήματα, λανθάνουσα επιστημονικότητα, υποκειμενικότητα, μανιερισμός, αυθαιρεσία. Πριν καταδικάσουμε τα πάντα, όμως, ας σκεφτούμε ότι εκατομμύρια άνθρωποι ορκίζονται ότι μια τέτοιου είδους καθοδήγηση τους άλλαξε τη ζωή – δεν αποκλείεται. Αφενός επειδή μέσα σε αυτή τη γιγάντια βιομηχανία της ευτυχίας υπάρχουν σοβαροί άνθρωποι και αξιόλογες ιδέες που μπορούν να κινητοποιήσουν ή να εμπνεύσουν. Άλλες φορές ίσως έχουμε να κάνουμε με την κλασική περίπτωση του placebo. Ή ίσως ισχύει το ότι, και μόνο που κάποιος κινητοποιήθηκε για να βρει την ευτυχία, έκανε ένα βήμα προς αυτήν, ανεξάρτητα από το ποιο ήταν αυτό το βήμα.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ

Ο βασικότερος στόχος μας ήταν πάντα αυτός: να είμαστε ευτυχισμένοι. Αυτό που μοιάζει να έχει αλλάξει είναι ότι σήμερα η ευτυχία μάς έχει γίνει εμμονή. Ίσως θυμάστε, για παράδειγμα, την «κουβέρτα ευτυχίας» που λάνσαρε η British Airways πριν από κάποια χρόνια: ο επιβάτης φορούσε στο κεφάλι μια διακριτική συσκευή με νευροαισθητήρες που συνδέονταν με την κουβέρτα που ήταν σκεπασμένος και, ανάλογα με το πόσο ευτυχισμένος ένιωθε, η κουβέρτα άλλαζε χρώμα.

Δεν είναι κακό, προφανώς, να αναζητούμε την ευτυχία – αντιθέτως. Ωστόσο υπάρχει μια παγίδα σε αυτό το ατελείωτο κυνήγι (την περιγράφουν στο βιβλίο τους Wellness syndrom οι ερευνητές Καρλ Σέντερστορμ και Αντρέ Σπάισερ, ένα μίνι μανιφέστο κριτικής αυτής της εμμονής): να προσπαθήσουμε τόσο πολύ να μοιάζουμε ευτυχισμένοι, ξεχνώντας τελικά να γίνουμε. Η εικόνα της ευτυχίας, δηλαδή, να αντικαταστήσει την ίδια την ευτυχία. Αν το σκεφτείτε, συμβαίνει ήδη – όχι μόνο στα σόσιαλ μίντια, όπου σχεδόν μαζοχιστικά επιδιώκεται. Η καλή εικόνα, το χαμόγελο, η αισιοδοξία είναι προαπαιτούμενα σε έναν κοινωνικό-εργασιακό κύκλο, καθώς έχει ανατείλει μια νέα ηθική που επιβάλλει στο άτομο να δείχνει ικανοποιημένο, συμφιλιωμένο, πρόθυμο. Στην Αμερική (κυρίως) έχει εμφανιστεί σε μεγάλες εταιρείες η ειδικότητα του Chief Happiness Officer· είναι ο αρμόδιος για την ευτυχία των υπαλλήλων, τους κινητοποιεί, τους ενημερώνει, φροντίζει να διατηρεί το ηθικό τους υψηλό – όπως προκύπτει από έρευνες, ένας χαρούμενος εργαζόμενος είναι 12% πιο παραγωγικός. Το ισχύον (πολιτικό, οικονομικό, ιδεολογικό) σύστημα επιτρέπει στον καθένα να ελπίσει ότι θα εξελιχθεί σε οτιδήποτε (άρα και στο να είναι ευτυχισμένος) και είναι δική του ευθύνη να τα καταφέρει· το στραβό χαμόγελο ή τα παραπάνω κιλά ή ο χαμηλός μισθός είναι ενδείξεις αποτυχίας ή προβλήματος. Το να είμαστε ευτυχισμένοι ή υγιείς είναι σαν ξαφνικά να μην το οφείλουμε στους εαυτούς μας, αλλά στο περιβάλλον μας.

Κάπως ανήσυχα έχει αρχίσει να συζητιέται ο όρος της «τοξικής θετικότητας» – θυμηθείτε όλες τις φορές που σε μια δυσάρεστη ή αδιέξοδη στιγμή κάποιος σας είπε, καλοπροαίρετα ασφαλώς, να δείτε τα θετικά αυτής της ιστορίας ή σας προέτρεψε να σκεφτείτε ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα. Οι φράσεις αυτές έχουν συνήθως και ατυχώς ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός αισθήματος ενοχής ή ηττοπάθειας ή καταπίεσης. Η ευτυχία μοιάζει να εξελίχθηκε από δικαίωμα σε υποχρέωση. Και αυτό δεν μοιάζει καθόλου με τη σωστή κατεύθυνση προς την ευτυχία.

ΤΙ ΑΓΟΡΑΖΕΙΣ ΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΧΡΗΜΑΤΑ

«Πώς η βιομηχανία της ευτυχίας κυβερνά τη ζωή μας». Αυτός είναι ο υπότιτλος του βιβλίου Ευτυχιοκρατία (εκδ. Πόλις) του ψυχολόγου Έντγκαρ Καμπάνας και της κοινωνιολόγου Εύα Ιλούζ, οι οποίοι παρατηρούν πόσο η ψυχαναγκαστική αναζήτηση και ποσοτικοποίηση της ευτυχίας έχει διαστρεβλώσει την έννοιά της και πόσο επικίνδυνο είναι να αποδεχτούμε ότι η απόκτησή της είναι μια καθαρά προσωπική υπόθεση, σαν όλοι οι εξωγενείς παράγοντες να είναι αμελητέοι. Για να επιστρέψουμε στη θετική ψυχολογία, θέτω το εξής ερώτημα στην κ. Καρακασίδου: Πώς μπορούμε να αγνοήσουμε τους εξωγενείς παράγοντες; «Δεν τους αγνοούμε», μου λέει. «Η ευτυχία είναι στο χέρι του καθενός, αλλά πρέπει να έχουμε επίγνωση των συνθηκών που μπορεί να είναι δύσκολες και να καταλάβουμε ότι η ευτυχία μπορεί να έρθει και σε στιγμές απόλυτης δυστυχίας. Να παλέψουμε για να μη χάνουμε τις μικρές στιγμές που μας κάνουν ευτυχισμένους». Κατά κάποιον τρόπο, δηλαδή, αν κάποιος θεωρεί προϋπόθεση για την ευτυχία του την απόκτηση υλικών αγαθών, τότε η στέρησή τους του στερεί προφανώς και το αίσθημα ικανοποίησης από τη ζωή του. Είναι θέμα ορισμού ή απόφασης, εν μέρει, τι θεωρεί ο καθένας ότι τον κάνει ευτυχισμένο.

Μια έρευνα του Χάρβαρντ που «έτρεχε» για σχεδόν 80 χρόνια έφερε προ τριετίας στην επικαιρότητα αρκετές πολύτιμες ενδείξεις σχετικά με το ποια θεωρούμε τελικά ως τα βασικά συστατικά της ευτυχίας. «Η δημοφιλέστερη απάντηση ήταν οι σχέσεις», μου λέει η κ. Καρακασίδου. «Οι θετικές σχέσεις που διέπονται από συγκεκριμένες αξίες, όπως ο σεβασμός και η αποδοχή. Άλλες απαντήσεις ήταν η εύρεση του νοήματος της ζωής, η απόλαυση των στιγμών, η ενίσχυση των δυνατών στοιχείων του κάθε χαρακτήρα». Άλλες έρευνες, πάντως, δείχνουν ότι, για παράδειγμα, παρά τη λαϊκή ρήση, τα χρήματα τελικά φέρνουν την ευτυχία. Ή έστω αποτελούν βασική προϋπόθεση για την εξασφάλισή της ή ακόμα και ότι η απουσία τους συνδέεται άμεσα με τη δυστυχία, κάτι που είναι μάλλον λογικό. Στην αρχή του τρέχοντος έτους, ο Μάθιου Κίλινγκσγουορθ του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια, αντλώντας στοιχεία από μια εφαρμογή που δημιούργησε (Track Your Happiness), κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αίσθηση ικανοποίησης από τη ζωή αυξάνεται παράλληλα με το εισόδημα.

Λίγους μήνες νωρίτερα, η γνωστή ψυχολόγος και συγγραφέας Τζιν Τουένγκι δημοσίευσε μαζί με τη συνάδερφό της Μπελ Κούπερ μια έρευνα που κατ’ αρχάς επιβεβαίωνε τη σχέση χρημάτων και ευτυχίας, ωστόσο από τη μελέτη προέκυψε κάτι ακόμα, εξαιρετικά ενδιαφέρον: συγκρίνοντας στοιχεία από τη δεκαετία του ’70 με αντίστοιχα σημερινά, φαίνεται ότι αυτή η σχέση έγινε πολύ πιο στενή προϊόντος του χρόνου. Το κοινωνικό και οικονομικό στάτους αποτελεί πλέον αισθητά σημαντικότερο παράγοντα σε σχέση με το παρελθόν. Σαν η ευτυχία να αποκτά σταδιακά μια ταξική διάσταση. Μήπως δηλαδή η ιδέα ότι όλοι οι άνθρωποι μπορούν να είναι ευτυχισμένοι είναι περισσότερο μια οργουελικής ειρωνείας διαπίστωση: όλοι οι άνθρωποι μπορούν να είναι ευτυχισμένοι, αλλά κάποιοι μπορούν περισσότερο από τους άλλους; Μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό; Να ιεραρχήσουμε από την αρχή τις προτεραιότητές μας; Να βρούμε την ευτυχία στις μικρές χαρές, στις ουσιαστικές σχέσεις ή έστω μέσα στο κεφάλι μας; Είναι σίγουρα πιο εύκολο από το να αλλάξει ο τρόπος που λειτουργεί ο κόσμος μας. Αλλά αυτό από μόνο του δεν είναι (ηθικά, έστω) ένας παράγοντας που σαμποτάρει την ευτυχία;

Η ΜΗΧΑΝΗ ΤΩΝ ΕΜΠΕΙΡΙΩΝ

Το 1974, ο Αμερικανός φιλόσοφος Ρόμπερτ Νόζικ διατύπωσε έναν προβληματισμό με τη μορφή ενός θεωρητικού πειράματος. Έστω ότι υπάρχει μια «μηχανή εμπειριών» στην οποία ο καθένας θα μπορούσε να συνδεθεί και να βιώνει χάρη σ’ αυτήν μόνο ό,τι θα τον έκανε να νιώθει ευτυχισμένος, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι αυτό που συμβαίνει δεν είναι η πραγματικότητα. Το ερώτημα που μας κάνει ο Νόζικ είναι απλό: Θα συνδεόσασταν; Η απάντηση φαίνεται ότι είναι αρνητική. Παράδοξο; Όχι. Κανείς δεν θέλει μια «σκέτη» ευτυχία, μια εύκολη ικανοποίηση, ούτε τελικά μια μόνιμη κατάσταση ευδαιμονίας, αφού αυτό, έτσι κι αλλιώς, είναι αδύνατον να αποσυνδεθεί στο μυαλό μας από τη λογική της ουτοπίας.

Η ζωή μας αποκτά αξία μέσα από τις αντιθέσεις της και την ευτυχία τη συναντάμε μέσα από τη διαδικασία της ύπαρξης, ο καθένας με τον τρόπο του. Κάποιος τη βρίσκει μέσα του, βελτιώνοντας τον εαυτό του και καλλιεργώντας τα θετικά του συναισθήματα. Άλλος τη βρίσκει στο πορτοφόλι του. Άλλος στον έρωτα, άλλος στα χόμπι του ή στην τέχνη, άλλος στο βραδινό ποτό, άλλος ταξιδεύοντας, άλλος στις αναμνήσεις ή στα όνειρα, στον Θεό, στη γιόγκα, στο ποδόσφαιρο, στις ψευδαισθήσεις. Ίσως όλη αυτή η μανία των τελευταίων ετών και η απαίτηση για περισσότερη ευτυχία να αποτελεί τελικά μια τέτοια διαδικασία, το καβαφικό ταξίδι, έναν τρόπο να προχωράμε, μια μέθοδο του καιρού μας. Ή ίσως, όπως λέει ο Σκωτσέζος μουσικός και καλλιτέχνης Μπιλ Ντράμοντ, «η ζωή είναι πολύ σύντομη για να την ξοδέψουμε αναζητώντας την ευτυχία». Όπως νομίζει ο καθένας.

https://www.kathimerini.gr/

Αυτοβελίωση

Το παρελθόν δεν καθορίζει το μέλλον, αν δεν το επιτρέψουμε εμείς.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΜΙΞΙΩΤΗΣ

Υπάρχουν δύο μοντέλα δημιουργίας επιθυμιών. Στο ένα προηγείται η επιθυμία κι έπεται η σκέψη (μπορεί και να μην υπάρχει σκέψη) και στο άλλο προηγείται η σκέψη κι ακολουθεί η επιθυμία. Στο δεύτερο μοντέλο κυριαρχεί ο ορθολογισμός: σκέφτομαι τι χρειάζομαι/θέλω και κατόπιν το επιθυμώ. Ακούγεται λίγο άχρωμο αλλά είναι στοχευμένο. Η σκέψη σκάβει, εξερευνά, αργά και μεθοδικά, η επιθυμία εκρήγνυται και παρασύρει. Αν συμβεί το δεύτερο τότε η σκέψη θα γίνει υποχείριο της επιθυμίας, αν συμβεί το πρώτο τότε η επιθυμία θα γίνει εργαλείο της σκέψης.

Όλα τα παραπάνω, όπως γίνεται αντιληπτό, δεν είναι εύκολο να κατανοηθούν, ώστε να χρησιμοποιηθούν, στην πρώιμη παιδική ηλικία. Θα πρέπει να θυμάστε ωστόσο ότι το παρελθόν δεν καθορίζει το μέλλον, αν δεν το επιτρέψουμε εμείς. Είναι στο παρόν που μπορούμε να θεραπεύσουμε το παρελθόν και να χτίσουμε ένα καινούριο μέλλον. Πάντα υπάρχει χρόνος για να αλλάξουμε όσα θέλουμε αρκεί να εργαστούμε με τον εαυτό μας προς αυτή τη κατεύθυνση. Η ενήλικη περίοδος προσφέρει τα εργαλεία που ίσως απουσίαζαν όταν είμαστε παιδιά.

Η ένταση των επιθυμιών κι η εξάρτηση από αυτές μπορούν επίσης σε συνδυασμό με την ιδιοσυγκρασία ενός ανθρώπου να οδηγήσουν σε ψυχοπαθολογικές καταστάσεις. Έχει αποδειχθεί ότι οι ανικανοποίητες επιθυμίες ευθύνονται για την κατάθλιψη, όπως επίσης , ανάλογα με το άτομο, μπορεί να οδηγήσουν στον θυμό κι αυτός με τη σειρά του σε άλλα απρόβλεπτα αποτελέσματα. Μπορεί ακόμη να αναδυθεί ο φθόνος, παρατηρώντας τους άλλους που έχουν αυτό που εμείς θέλαμε αλλά δεν αποκτήσαμε.

Σε όλες τις περιπτώσεις, οι επιθυμίες χαράζουν ένα μονοπάτι, συχνά δαιδαλώδες, κι ο άνθρωπος της επιθυμίας ακόμη κι υποσυνείδητα αρχίζει και δρα με γνώμονα την ικανοποίηση τους ακολουθώντας σαν υπνωτισμένος τη διαδρομή αυτών των επιθυμιών. Αν η σκέψη προηγείται υπάρχουν βάσιμες ελπίδες ότι θα είναι κυρίαρχος σ’ αυτό το ταξίδι, αν η επιθυμία τον τυφλώσει τότε όλα τα σενάρια είναι πιθανά.

Με βάση τα παραπάνω γίνεται έκδηλο ότι οι επιθυμίες μας είναι ένας χάρτης που απεικονίζει το μέλλον μας ανά πάσα στιγμή, αφού οι επιθυμίες είναι αμέτρητες κι ανάμεσα στις κυρίαρχες και βασικές αναδύονται συνεχώς, όπως τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας, συνεχώς καινούριες.

Κάποιος μπορεί να φέρει αντίρρηση και να πει: «Εγώ θυμάμαι στιγμές στη ζωή μου που δεν ακολούθησα τις επιθυμίες μου κι έζησα καταστάσεις που δεν επιθυμούσα» Αυτό φαινομενικά έχει μια δόση αλήθειας αλλά τελικά είναι μια πλάνη, επειδή η βασική επιθυμία μπορεί να μην είναι άμεσα ορατή αλλά κεκαλυμμένη. Για παράδειγμα, κάποιος έκανε μια εργασία με το ζόρι, υπό την πίεση των γονιών του, μπορεί να πήγε στο σχολείο ενώ δεν ήθελε κλπ.

Ωστόσο πίσω από την καταναγκαστική συμπεριφορά του, υποβόσκει μια επιθυμία του, την οποία ικανοποίησε. Μια επιθυμία να αποφύγει τους μπελάδες, την τιμωρία, την διατάραξη των σχέσεων του με τους γονείς του, μια επιθυμία να τελειώνει με την επιθυμία των άλλων και να ξεμπερδεύει. Η δική του επιθυμία να μην πάει σχολείο, σκεπάστηκε από την επιθυμία του να υπακούσει στις εντολές των άλλων για διάφορους λόγους που επίσης είναι μικρές δικές του επιθυμίες οι οποίες σκιαγραφούν την προσωπικότητα του, μας δείχνουν ποιος είναι πραγματικά και τι θέλει. Επιθυμεί να μην πάει σχολείο, αλλά περισσότερο επιθυμεί να μη του τις «βρέξουν» ή να μη στενοχωρήσει τους γονείς του και πάει λέγοντας.

Σε τέτοιες περιπτώσεις η ψυχοπαθολογία των καταστάσεων είναι προ των πυλών κι είναι φανερό ότι μπορεί να την προσκαλέσουμε στη ζωή μας αν δεν είμαστε δυνατοί (οι έρευνες έχουν δείξει ότι υπάρχει το ευάλωτο αλλά και το ανθεκτικό παιδί). Ο λόγος είναι η σύγκρουση όλων αυτών των επιθυμιών που αναγκάζουν μια επιθυμία να υποκύψει σε άλλες που εμείς δεν αναγνωρίζουμε ως δικές μας ή θεωρούμε ότι πρόκειται για καταναγκαστικές. Έχουμε ιεραρχήσει τις επιθυμίες μας με κορυφαία ,για παράδειγμα, αυτήν του να μη θέλουμε να πάμε σχολείο. Δυστυχώς όμως οι άλλες οι μικρές επιθυμίες, οι δευτερεύουσες που φαινομενικά κατευθύνονται από την θέληση των άλλων, διαμορφώνουν μια άλλη πορεία με αποτέλεσμα η αρχική επιθυμία να ασφυκτιά και να γίνεται απωθημένο, ενώ ταυτόχρονα μπορεί μια, μέχρι πρότινος, δευτερεύουσα να αποδειχθεί η κυρίαρχη επιθυμία.

Τι μπορεί να προκαλέσει η μη ικανοποίηση της κορυφαίας επιθυμίας εξ αιτίας όλων των άλλων υποχωρητικών επιθυμιών;
Αυτό είναι ένα ερώτημα προσωπικό επειδή η απάντηση εξαρτάται, από έναν συνδυασμό στοιχείων που για τον κάθε άνθρωπο είναι μοναδικά, κι ο καθένας πρέπει να αναλογιστεί ποιος είναι και τι στοιχεία παλεύουν μέσα του για να δώσει την δική του απάντηση. Δεν είναι απαραίτητο ότι θα εκδηλώσει μια διαταραχή, μπορεί να διαμορφώσει μια προσωπικότητα που συνταιριάζει, κατά τη άποψη του, με όλη αυτή την υποσυνείδητη πάλη. Το βέβαιο είναι ότι όλο αυτό το παρασκήνιο που λειτουργεί αόρατα κι υπόγεια μέσα του, θα διαμορφώσει την πορεία του κι εν πολλοίς το μέλλον του.

Αναλογιστείτε ο καθένας ξεχωριστά αφού έχετε καταγράψει, κατά το δυνατόν, όλες τις επιθυμίες που θυμηθήκατε. Σημειώστε εκείνες που δεν έχουν ικανοποιηθεί. Τώρα γράψτε δίπλα σε κάθε μια πως αισθανθήκατε όταν δεν μπορέσατε να τη βιώσετε και πως αισθάνεστε σήμερα επειδή δεν έχει πραγματοποιηθεί. Δίπλα γράψτε τι σημαίνει για σας να μην πραγματοποιηθεί ποτέ, μέχρι να αποχωρήσετε απ’ τη ζωή.https://enallaktikidrasi.com/

Αυτοβελίωση

Ένα φιλί στο μέτωπο μπορεί να είναι εξαιρετικά ισχυρό!

Μπορεί να ακούγεται ως κάτι πολύ εύκολο και αξιαγάπητο αλλά μπορεί να προκαλέσει μια έντονη αντίδραση που δεν υπάρχει απλώς για να σας κάνει να αισθανθείτε ζεστοί και ασφαλείς.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι στο μέτωπο βρίσκεται το τρίτο μάτι. Κάθε φορά που φιλάτε κάποιον στο μέτωπο, στην πραγματικότητα φιλάτε το τρίτο μάτι του. Υπάρχουν πολλά περισσότερα πράγματα που σχετίζονται με αυτό από όσα έχουμε σκεφτεί. Σε αντίθεση με ένα φιλί στα χείλη ή στο μάγουλο, αυτό είναι πολύ πιο οικείο επειδή φτάνετε στον πυρήνα του ατόμου.

Συνήθως, δεν ερχόμαστε σε επαφή με το μέτωπο του άλλου. Δεν είναι κάτι τόσο συνηθισμένο όσο το κράτημα των χεριών ή η αγκαλιά. Το τρίτο μάτι είναι η πύλη για τα βάθη της ύπαρξης σας και μπορεί επίσης οδηγήσει στα ανώτερα επίπεδα του πνεύματος.

Αντιπροσωπεύει την αφύπνιση, αλλά είναι επίσης ένα σημαντικό μέρος σας. Βρίσκεται ακριβώς στην μέση από τα φρύδια σας και μπορεί να ανοίξει και να κλείσει κατά βούληση, αλλά μόνο αν έχει κατακτηθεί αυτή η τέχνη.

Είναι μια αόρατη παρουσία που υπάρχει μέσα μας από την γέννηση μας και συνεχίζει να υπάρχει ακόμα και αφού η ζωή αφήσει το φυσικό σώμα. Αν ένα φιλί τοποθετηθεί στο τρίτο μάτι, προκαλεί μια αίσθηση διαφώτισης από βαθιά μέσα σας. Σε περίπτωση που δεν το γνωρίζατε ήδη, το τρίτο μάτι είναι η επίφυση που βρίσκεται ανάμεσα στα φρύδια μας ακριβώς εκεί που περιμένατε να βρίσκεται.

Υπάρχουν πολλά που δεν γνωρίζουμε γι αυτό το συγκεκριμένο τμήμα του σώματος αλλά ταυτόχρονα έχουμε και βαθύτερη γνώση γι αυτό. Το που θα πέσετε στο φάσμα θα εξαρτηθεί από το που ψάχνετε τις απαντήσεις σας. Το φιλί στο τρίτο μάτι θα επηρεάσει την επίφυση και επίσης την υπόφυση. Αυτό διεγείρει την απελευθέρωση της μελατονίνης, της ορμόνης που σας βοηθά να ξεκουραστείτε καλά την νύχτα. Κάθε φορά που σας φιλούν για καληνύχτα, σας βοηθάνε πολύ περισσότερο από όσο νομίζετε. Όχι μόνο σας βοηθά να ξεκουραστείτε εύκολα, σας κάνει να αισθάνεστε ασφαλείς και ευτυχισμένοι. Μπορούμε μόνο να αναρωτηθούμε ποια γνώση ώθησε τους προγόνους μας να κάνουν αυτή την τόσο συνηθισμένη συνήθεια.

Είναι εντάξει το να μην είστε σίγουροι για το τι να κάνετε γι αυτό, αλλά το καλύτερο μέρος είναι να το δοκιμάσετε μόνοι σας. Φιλήστε ένα σημαντικό σας άτομο ή κάποιον άλλον για τον οποίο νοιάζεστε πραγματικά στο μέτωπο.

Νιώστε την θειότητα να περνά από εσάς στον άλλον, απομακρύνοντας όλες τις ανησυχίες του και στη συνέχεια αισθανθείτε την αποτελεσματική θεραπεία. Όταν το κάνετε αυτό συχνά, θα αρχίσετε να παρατηρείτε πως η ζωή σας και οι ζωές όλων όσων σας περιβάλλουν αλλάζουν, σιγά αλλά σίγουρα.

Το φιλί στο τρίτο μάτι από αυτόν πού είναι γραφτό να σας φιλήσει, στην στιγμή και στον τόπο που ήταν γραφτό να σας φιλήσει μπορεί να σας αναζωογονήσει και να σας δώσει μια ολόκληρη νέα δίψα για ζωή. Την επόμενη φορά που κάποιος θα σας φιλήσει στο μέτωπο, αφιερώστε μια στιγμή για να σκεφτείτε πως αισθάνεστε μετά από αυτό. Κρατήστε αυτά τα λόγια στο μυαλό σας και η εμπειρία θα βγάζει περισσότερο νόημα.

Μάγεια Τ – awakengr.com https://www.healingeffect.gr/

Αυτοβελίωση

Τι να κάνεις για να ξεπεράσεις τα εμπόδια που δεν σου επιτρέπουν να εξελιχθείς.

Σταύρος Μπαρούτας
Ο καθένας θέλει να ζήσει τη ζωή του σύμφωνα με τη θέληση και τις επιθυμίες του, αλλά υπάρχουν πράγματα που τον εμποδίζουν να εκπληρώσει τις επιθυμίες αυτές. Ο καθένας έχει τους δικούς του λόγους. Ο δρόμος πολλές φορές κλείνεται από έναν «μεγάλο ογκόλιθο». Ανεξάρτητα από το οτιδήποτε, πρέπει πάντα να θυμάσαι: Μη φοβάσαι να εγκαταλείψεις το καλό για να πας για το σπουδαίο.

Μερικές φορές είναι θέμα οικογένειας, των μελών που σε κρατούν γερά σε συγκεκριμένα πλαίσια. Ή μπορεί να μην έχεις αρκετούς πόρους ή χρήματα για να προχωρήσεις σε κινήσεις που θα σε έφερναν πιο κοντά σε αυτό που αγγίζει την ευτυχία. Άλλες φορές είναι η ψυχική υγεία ή η ψυχική ικανοποίηση που λειτουργούν ως αποκλεισμός για ένα άτομο που δεν του επιτρεπει να κυνηγήσει αυτό που θέλει. Άλλες πάλι φορές είναι η στιγμή που επενδύετε για να εκπληρώσετε τις προσδοκίες των άλλων αλλά όχι σε αυτό που επιθυμεί. Μερικές φορές είναι ο φόβος της αποτυχίας ή μια χαλαρή στάση στη λήψη μεγάλων αποφάσεων. Αρκετές φορές υπάρχει έλλειψη σαφήνειας αλλά το χειρότερο από όλα είναι όταν πιστέψει και πεις "Δεν μπορώ να το κάνω".

Πώς μπορείς να προχωρήσεις μπροστά
Με το σώμα να παρέχει δύναμη, με το μυαλό να παρέχει νοημοσύνη, με την καρδιά να παρέχει συναισθηματική δύναμη και πάθος, με την ψυχή να παρέχει τη εσωτερική ενέργεια, όλα αυτά τα "μερικές φορές", όλες οι αμφιβολίες σου μπορούν να αλλάξουν. Το γεγονός ότι το μόνο μέρος όπου η επιτυχία έρχεται πριν από τη δουλειά, είναι το λεξικό, είναι απολύτως σωστό. Ξεκίνησε να εργάζεσαι για να πετύχετε τις επιθυμίες σου με όσα διαθέτεις και με αυτά που μπορείτε να κάνεις και τα υπόλοιπα θα ακολουθήσουν.

Ο αγώνας είναι απαραίτητος σε κάθε φάση της ζωής, χωρίς αγώνα δεν μπορεί κανείς να έχει τον ενθουσιασμό της επιτυχίας. Κράτα στο μυαλό σου κι αυτή τη φράση του Thomas Edison: «Δεν έχω αποτύχει, απλά βρήκα 10.000 τρόπους που δεν θα λειτουργήσουν»

Και να ξεπεράσεις τα όποια εμπόδια
Τα εμπόδια δεν είναι καθόλου εμπόδια, είναι οι προκλήσεις και οι δοκιμές στο αρχικό στάδιο της μελλοντικής επιτυχίας. Αυτό που θα κάνεθς με τα επικείμενα φυσιολογικά εμπόδια καθορίζει την επιτυχία σου. Σε οποιαδήποτε περίπτωση θα συγκεντρώσεις δύναμη από αυτά. Διάβασε περισσότερα για το πώς να ξεπερνάς τις όποιες δυσκολίες εδώ.

Τέλος να θυμάσαι ότι: Μην εγκαταλείπεις ποτέ τις επιθυμίες και τα όνειρά σου γιατί δεν θα μάθεις πόσο κοντά ήσουν στην επιτυχία όταν τα παρατήσεις.


https://bestofyou.gr

Αυτοβελίωση

Εχουμε σκεφτεί πόσο καιρό έχουμε να περάσουμε πραγματικά καλά
Μήπως ήρθε η ώρα να το επιδιώξουμε;

Faima Bakar

Πότε ήταν η τελευταία φορά που περάσαμε πραγματικά καλά; Όχι που βρεθήκαμε με το απαραίτητο ποτήρι κρασί μπροστά από την τηλεόραση, αλλά μια αδιαμφισβήτητα καλή στιγμή, όπου δημιουργήθηκαν αναμνήσεις και διασκεδάσαμε;

Τέτοιες εμπειρίες θα μπορούσαν να είναι η απάντηση για μια μακρά, ευτυχισμένη ζωή.

Η «διασκέδαση» μπορεί να είναι μια σχετική έννοια που έχει γίνει πιο δύσκολο να επιτευχθεί κατά τη διάρκεια μιας πανδημίας, αλλά θα μπορούσε να είναι ο καλύτερος τρόπος (επιβίωσης) σε μια κατά τα άλλα αγχωτική και φοβερή εποχή.

Δεν μιλάμε για διασκέδαση στα όρια του καπιταλισμού (ναι, το σόπινγκ θέραπι μπορεί να είναι ευχάριστο, αλλά δεν είναι αυτά που σε κάνουν να χαμογελάς όταν το σκέφτεσαι αργότερα). Δεν μιλάμε καν για Netflix και χαλάρωση ή ατελείωτο σκρολ στο TikTok.

Εννοούμε καλή, απεριόριστη διασκέδαση που μπορεί θεωρηθεί ως κορυφαίο σημείο στη ζωή μας. Όπως η απόλαυση που βιώνουμε αφ′ ότου κάνουμε κάτι συναρπαστικό για πρώτη φορά, ή ο θρίαμβος της νίκης σε ένα αθλητικό παιχνίδι ή διαγωνισμό.

Και ενώ μπορεί να ακούγεται σαν κάτι διόλου διασκεδαστικό, αξίζει τον κόπο να σημειώσουμε τα πράγματα που κάνουμε και μας δίνουν χαρά.

Η Κάθρην Πράις, 42χρονη συγγραφέας και σύμβουλος από τη Φιλαδέλφεια, διερευνά την ιδέα ενός «ελέγχου διασκέδασης» στο επερχόμενο βιβλίο της, Η δύναμη της διασκέδασης (The Power of Fun), στο οποίο συνιστά την τεκμηρίωση των στιγμών διασκέδασης (όχι μόνο στα κοινωνικά μέσα, αλλά σε ένα παλιό καλό σημειωματάριο ή ημερολόγιο).

Η Πράις υποστηρίζει μια «καλή παρέμβαση» - που σημαίνει ότι παίρνουμε τον έλεγχο των λίγων κομματιών του επιπλέον χρόνου που έχουμε και τα χρησιμοποιούμε για να καλομάθουμε τον εαυτό μας πολύ περισσότερο.


Η Πράις, η οποία είχε γράψει στο παρελθόν το How to Break Up with Your Phone, αποδίδει την απώλεια χρόνου διασκέδασης στην ενασχόλησή μας με την τεχνολογία.

«Μόλις ξοδέψουμε λιγότερο χρόνο στο τηλέφωνό μας, καταλήγουμε (να έχουμε) περισσότερο ελεύθερο χρόνο - προτείνω να τον ξοδέψουμε για να διασκεδάσουμε», εξηγεί.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο συνιστά τη δημιουργία ενός «ελέγχου της διασκέδασης», ο οποίος μπορεί να ακούγεται οξύμωρη, αλλά ας κάνουμε τον κόπο να μάθουμε περισσότερα.

«Ένας έλεγχος διασκέδασης είναι η διαδικασία διαπίστωσης πόσο διασκεδάζουμε (ή δεν διασκεδάζουμε) αυτή τη στιγμή και προσδιορίζει τους προσωπικούς μας ”μαγνήτες διασκέδασης” και ”παράγοντες διασκέδασης”, ώστε να μπορούμε να σχεδιάσουμε να ενσωματώσετε περισσότερες ευκαιρίες διασκέδασης στην ζωή μας», λέει.

«Οι μαγνήτες διασκέδασης είναι οι δραστηριότητες, οι ρυθμίσεις και οι άνθρωποι που είναι πιο πιθανό να μας κάνουν να διασκεδάσουμε, οι παράγοντες διασκέδασης είναι τα χαρακτηριστικά των μαγνητών διασκέδασης. Επίσης, ο ορισμός μου για τη διασκέδαση - ή, όπως την αποκαλώ, αληθινή διασκέδαση - είναι η διασταύρωση της διάθεσης για παιχνίδι, της σύνδεσης και της ροής».

Are you having enough fun?
CATHERINE PRICE
Are you having enough fun?
Ο κατάλογος της Πράις αναφέρει τα άφθονα ψυχικά, σωματικά και γνωστικά οφέλη της διασκέδασης και πώς μπορούμε να επιτύχουμε καλύτερη ισορροπία οθόνης/ζωής και να προσελκύσουμε περισσότερη αληθινή διασκέδαση στην καθημερινή μας ζωή - χωρίς να νιώθουμε καταβεβελημένοι.

«Συνήθως σκεφτόμαστε τη διασκέδαση ως κάτι ρηχό και κάτι που έχει να κάνει με την ”καλοπέραση” αν το σκεφτούμε. Αλλά στην πραγματικότητα είναι κάτι απολύτως απαραίτητο για την ευτυχία και την ψυχική και σωματική μας υγεία », λέει.

Αλλά η διασκέδαση μπορεί να έχει ένα κόστος, υποστηρίζει, και « το καπιταλιστικό σύστημα μπορεί να εμποδίσει τη διασκέδαση».

«Επιδιώκουμε την ευτυχία μέσω της συσσώρευσης υλικών στοιχείων, τα οποία απαιτούν χρήματα (προφανώς!), Η οποία απαιτεί από εμάς να ξοδεύουμε πολύ χρόνο δουλεύοντας για να πάρουμε χρήματα για να πληρώσουμε για αυτά τα πράγματα. Αλλά είναι δυνατόν να διασκεδάσουμε χωρίς να ξοδέψουμε καθόλου χρήματα».

Το να ανακαλύψουμε αυτό που πραγματικά είναι ουσιαστικό και δίνει χαρά απαιτεί να δοκιμάσουμε διαφορετικά πράγματα. Η Λόρι Σάντος, καθηγήτρια του Γέιλ από το Νιου Χέβεν, της οποίας η ευτυχία και η καλή πορεία ζωής έγινε η πιο δημοφιλής στον χώρο που διδάσκει, δοκίμασε τον διασκεδαστικό έλεγχο που ορίζει η Πράις.

Η 46χρονη ακαδημαϊκός λέει ότι η πανδημία μας άφησε εξουθενωμένους και κουρασμένους - και τον τρόπο που δοκιμάζουμε να ανανεώσουμε τους εαυτούς μας.


Είναι πολύ σημαντικό να ιεραρχούμε τα θετικά πράγματα στην ζωή μας, λέει, συμπεριλαμβανομένης της πρόληψης της εξουθένωσης και της βελτίωσης της ψυχικής (μας) υγείας.

Μόλις κάνουμε την διασκέδαση έναν σημαντικό «παίκτη» στη ζωή μας - κάνοντας νέα πράγματα ή συμμετέχοντας σε ομαδικές δραστηριότητες όπως ο αθλητισμός - καταλήγουμε να είμαστε πιο παραγωγικοί και λιγότερο κουρασμένοι, λέει, καθώς έχουμε περισσότερη ενέργεια.

«Εμπνεύστηκα τόσο πολύ από το βιβλίο της Κάθρην που δοκίμασα την ιδέα της για ένα έλεγχο διασκέδασης», λέει. «Με βοήθησε να μάθω ένα σωρό για αυτό που πραγματικά μου δημιουργεί χαρά. Όχι τα συνηθισμένα πράγματα που μας πλασάρονται ως διασκεδαστικά - όπως το να αγοράσουμε κάτι ή να βλέπουμε τηλεόραση - αλλά αυτό που πραγματικά μου φάνηκε διασκεδαστικό.

Αποδεικνύεται ότι πολλές από τις αναμνήσεις πραγμάτων που μου έφεραν χαρά περιλαμβάνουν μουσική, οπότε προσπαθώ να (την) ενσωματώσω περισσότερο στην ημέρα μου. Έμαθα επίσης για τη σημασία της αυτοσυμπόνιας καθώς δοκιμάζω νέα πράγματα.... Εμαθα, λοιπόν, να κάνω σερφ, να είμαι συμπονετική (με τον εαυτό μου) καθώς δοκίμασα κάτι καινούργιο στο οποίο δεν ήμουν καλή».

Η φροντίδα του εαυτού μας σε ήπιους τόνους είναι σημαντική, αλλά κι η πιο έντονη διασκέδαση μπορεί να είναι εξίσου σημαντική. Μήπως ήρθε η ώρα να κάνουμε και για τον εαυτό μας;

https://www.huffingtonpost.gr/

Αυτοβελίωση

Ο σκοπός και η θέληση καθορίζουν τα πάντα
« Μια νύχτα ο Τσουάνγκ Τζου ονειρεύτηκε πως ήταν πεταλούδα. Όταν ξύπνησε όμως δεν ήξερε. Ήταν ο Τσουάνγκ Τζου που ονειρεύτηκε πως ήταν πεταλούδα,


« Μια νύχτα ο Τσουάνγκ Τζου ονειρεύτηκε πως ήταν πεταλούδα.
Όταν ξύπνησε όμως δεν ήξερε.
Ήταν ο Τσουάνγκ Τζου που ονειρεύτηκε πως ήταν πεταλούδα,
ή η πεταλούδα που ονειρεύτηκε πως ήταν ο Τσουάνγκ Τζου; »

Οι επιστήμονες ‘ανακάλυψαν’ πρόσφατα αυτό που οι πνευματικοί ηγέτες γνωρίζουν ήδη εδώ και πολλά χρόνια. Ανακάλυψαν λοιπόν πως αν μετρήσουν τον ηλεκτρισμό του εγκεφάλου ενός ανθρώπου, χρησιμοποιώντας αξονικό τομογράφο- όταν αυτός ο άνθρωπος κοιτάζει ένα αντικείμενο που τον διεγείρει συναισθηματικά και ξανά μετά όταν Φαντάζεται το ίδιο αντικείμενο, ξανά δραστηριοποιούνται οι ίδιες περιοχές του εγκεφάλου και αναπτύσσονται τα ίδια συναισθήματα. Ο Νους Δεν Ξέρει Την Διαφορά Ανάμεσα Στο ‘Εκεί Έξω’ και Στο ‘Εδώ Μέσα’.

Για την ακρίβεια δεν υπάρχει ‘εκεί έξω’ ανεξάρτητο από το τι γίνεται ‘εδώ μέσα’. Κάθε φορά που κλείνεις τα μάτια σου και σκέφτεσαι νοερά ‘ονειρεύεσαι’ ένα αντικείμενο, γεγονός η κατάσταση παράγεις τα ίδια εγκεφαλικά πρότυπα που θα παρήγαγες αν κοιτούσες αυτό το αντικείμενο, γεγονός η κατάσταση. Ο εγκέφαλος όχι μόνο δεν ξεχωρίζει ανάμεσα σε αυτό που βλέπει στο περιβάλλον και σε αυτό που φαντάζεται, αλλά δεν φαίνεται να καταλαβαίνει την διαφορά ανάμεσα σε ένα γεγονός που γίνεται στο Φυσικό Σύμπαν και σε ένα γεγονός που γίνεται στο κόσμο της Φαντασίας.

Ο Σκοπός σου Είσαι Εσύ, Η Ανεξαρτησία Σου και η Θέληση Σου τον κάνει Αληθινό: Το ότι ο Νους προϋποθέτει την πραγματικότητα που έπειτα βλέπουν τα μάτια το ‘ανακάλυψε’ -επιστημονικά είπαμε – γύρω στα 1930 ο Edmund Jacobson επινοητής της Τεχνικής Προοδευτικής Χαλάρωσης για την μείωση του άγχους. Ο Lao, ο Σιντάρτα- Βούδας, ο Ηράκλειτος, ο Πυθαγόρης, ο Δημόκριτος .. το ήξεραν μερικές χιλιάδες χρόνια πριν, μα μην το κάνουμε θέμα τώρα. Αυτή την ανακάλυψη την εκμεταλλεύτηκαν πολύ καλά οι αθλητές σε όλο τον κόσμο. Έγινε βασικό κομμάτι της σκληρής καθημερινής προπόνησης τους.

Κορυφαίοι αθλητές του στίβου και άλλων αθλημάτων, προπονούνται συστηματικά να ονειρεύονται, να οραματίζονται να συλλαμβάνουν νοερά τους Στόχους τους, τις επιδόσεις τους, τον ΣΚΟΠΟ τους χρησιμοποιώντας όλες τις αισθήσεις τους για την προσομοίωση της ενέργειας που θέλουν να πετύχουν. Δια-Στοχάζονται, Οραματίζονται την επιτυχία με κάθε λεπτομέρεια, εικόνας, συναισθημάτων, ήχων, ΠΡΙΝ την βιώσουν.

Αυτό φαίνεται λίγο ανορθόδοξο ειδικά στους ανταγωνιστικούς αθλητές που δεν κατανοούν τι ακριβώς αξία έχει να κάθεται κάποιος με τα μάτια κλειστά και να Βλέπει τις Σκέψεις του. Τώρα πια έχοντας αποδειχθεί πνευματικά και επιστημονικά η άμεση αποτελεσματικότητα της διαδικασίας του «Στοχάζειν», η χρήση του είναι καθημερινότητα.

Πολλοί μάλιστα ισχυρίζονται ότι δεν είναι τα αναβολικά η αιτία που έχουν αυξηθεί τόσο πολύ οι επιδόσεις στα αθλήματα, σχεδόν εξωπραγματικές κάποιες φορές, αλλά η συστηματική αξιοποίηση της χρήσης αυτών των νέων τεχνικών. Των τεχνικών της Φαντασίας. Ξέρεις ποιός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός σου, το τεράστιο εμπόδιο που καταστρέφει τις φιλοδοξίες σου;

Τίποτε Δεν Είναι Εξωτερικό. Στη Ζωή υπάρχει μόνο ένας τρόπος να μην είσαι νικητής. Να ξεχάσεις τον ΣΚΟΠΟ σου, να μην είσαι Θέληση ή να μην έχεις Σκοπό. Πίσω από κάθε απίθανο άθλο, πίσω από τις πιο τολμηρές και φανταστικά απίστευτες περιπέτειες, πίσω από τους γίγαντες της παγκόσμιας χρηματοοικονομικής και βιομηχανικής σκηνής, πίσω από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές υπάρχει πάντα, Ένα και Μόνο Ένα Άτομο η Θέληση του και ο Σκοπός του. Ο ιδρυτής, ο οραματιστής, ο φωτισμένος επιχειρηματίας, αυτός, μονάχα αυτός και μόνο η δική του Σκέψη, ο δικός του Νους, το δικό του Στοχάζειν, έχει επιτρέψει την ύπαρξη εκείνου του κόσμου και μόνο η δική του Θέληση, τον τρέφει και τον συντηρεί.

Στην ψυχολογική κατάσταση ενός πολεμιστή, οτιδήποτε έξω από το Νου του είναι αργές και άκαμπτες καταστάσεις. Στις αποφάσεις, στις επιλογές απαιτείται μια διαφορετική προσέγγιση, η Θέληση και μια ακόμη για να την δυναμώνει, ένας Ακαμπτος Σκοπός, στην πραγματικότητα δεν λαμβάνεται καμιά απόφαση δεν υπάρχει καμιά επιλογή, ο Σκοπός και η Θέληση καθορίζουν τα πάντα.

Η Θέληση και ο Σκοπός καθοδηγούν και κατευθύνουν κάθε απόφαση. Η Θέληση είναι ο ίδιος ο Εαυτός .. το εισιτήριο για την Ελευθερία. Το Όραμα του δημιουργεί την πορεία, δεν έχει ανάγκη να επιλέξει κατεύθυνση, ο Σκοπός είναι το μονοπάτι, Αυτός και οι Σκέψεις είναι η κατεύθυνση, ο δημιουργός του Σκοπού, που παίρνει μορφή στο Νου, ενεργοποιείται από την Θέληση και μετά υλοποιείται στο φυσικό Σύμπαν. Η Θέληση και ο Σκοπός, είναι κάτι που τοποθετείς ανάμεσα στον εαυτό σου και στην ζωή σου.

Είναι ντροπή να μην μπορεί κάποιος να απαντήσει με σχετική σιγουριά στις απλές ερωτήσεις.

> Τι Σκοπό έχεις;

> Τι Στόχο;

> Τι θα κάνεις;

> Τι κάνεις;

> Τι σκέφτεσαι;

> Σκέφτεσαι;

> Τι θέλεις;

> Θέλεις;

Συλλογίσου τα παρακάτω για λίγο.

> Αν δεν μπορείς να δεις παρά μόνο αυτό που ξέρεις, πως θα δεις το καινούργιο;

> Τι είσαι πρόθυμος να κάνεις για να δεις το διαφορετικό;

> Τι έργο παίζεται στο Νου σου;

> Που θα το δεις;

> Μπορείς να σκεφτείς ένα καρπούζι χωρίς να σκεφτείς ταυτόχρονα κάτι στρογγυλό, πράσινο απέξω, κόκκινο από μέσα με μαύρα σπόρια, δροσερό, ζέστη και ήλιο;

> Γιατί δεν μπορείς να δεις το Πνεύμα; Τον αέρα; Την καρδιά σου, την πλάτη σου;

> Αν δεν μπορείς να σκεφτείς και να περιγράψεις με λέξεις, ένα σπίτι με πισίνα, με θέα στην θάλασσα, ιδιωτικό λιμανάκι, μια Ferrari, ένα ουρανοξύστη, διπλάσιους πελάτες, φουσκωμένο τραπεζικό λογαριασμό, ή ό,τι άλλο θέλεις, με ποιόν τρόπο πιστεύεις πως μπορείς να τα αποχτήσεις;

> Ποιά κατάσταση σου φαίνεται πιο πραγματική, το Στοχάζειν, η αυτή που νομίζεις πως ζεις;

> Είσαι σίγουρος;

> Είσαι;

Μέσα στον κόσμο βλέπεις το Πνεύμα, την Διάνοια και την Ύλη, που είναι ένα και το αυτό.
Είναι το ‘Είναι’. Είναι Εσύ ῍

https://enallaktikidrasi.com/

Αυτοβελίωση

Υπάρχουν πολλά πράγματα που πρέπει να κάνουμε στην καθημερινότητά μας, αλλά είναι πολύ σημαντικό να παραμένουμε παραγωγικοί. Υπάρχουν τρόποι για να έχετε καλύτερα αποτελέσματα. Για να είστε πιο παραγωγικοί στη δουλειά σας πρέπει να οργανώνετε σωστά το χρόνο σας.

Τι να κάνετε:

Κάνε πρώτα το πιο δύσκολο

Μπορεί να φαίνεται πιο εύκολο να αρχίσεις με τα μικρότερα projects, αλλά τελικά αφήνοντας τη δυσκολότερη δουλειά για το τέλος, αυξάνονται οι πιθανότητες να μείνεις πίσω λόγω κούρασης, λέει ο Stever Robbins, career coach.

Η κατάλληλη στιγμή

Σύμφωνα με μία έρευνα της Gloria Mark στο University of California, θα ασχοληθείς με τα πιο σημαντικά και δύσκολα projects από τις 11 το πρωί μέχρι τις 2-3 το μεσημέρι. Η ώρα μετά το μεσημεριανό είναι «dead zone», αφού θα έχεις φάει και θα νυστάζεις.

Η σωστή στάση σώματος

Σύμφωνα με μία έρευνα του Health Psychology, η σωστή στάση του σώματος θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα για τον εαυτό σου και να διώξεις τα αρνητικά συναισθήματα.

Θέσε χρόνο

Αν δυσκολεύεσαι να συγκεντρωθείς και συνέχεια κάτι σού αποσπά την προσοχή, βάλε ένα χρονόμετρο για 25 λεπτά και δούλεψε απόλυτα αφοσιωμένη μέχρι να χτυπήσει.

Δούλεψε για 52 λεπτά και κάνε διάλειμμα για 17 λεπτά

Σύμφωνα με τους δημιουργούς ενός software προγράμματος που ονομάζεται DeskTime, οι πιο παραγωγικοί άνθρωποι δουλεύουν σκληρά για 52 λεπτά και έπειτα κάνουν διάλειμμα για 17 λεπτά. Ακόμα καλύτερα, κατά τη διάρκεια των 17 λεπτών απομακρύνονται από τον υπολογιστή τους, με αποτέλεσμα όταν επιστρέφουν να είναι ακόμα πιο παραγωγικοί (και το μυαλό και τα μάτια τους τούς ευχαριστούν γιαυτό).

Μύρισε λεμόνι

Σύμφωνα με μία έρευνα από μία ιαπωνική εταιρεία αρωμάτων με το όνομα Takasago, οι άνθρωποι που εργάζονταν μπροστά από υπολογιστές έκαναν 54% λιγότερα τυπογραφικά λάθη, όταν ο αέρας είχε ψεκαστεί με άρωμα λεμονιού. Ακόμα και ένα φλυτζάνι τσάι με άρωμα λεμόνι θα «δουλέψει» υπέρ σου. https://www.govastileto.gr/

Αυτοβελίωση

Ο Πλανήτης των Άλλων εξερευνά βασικά θέματα σχετικά με τους ανθρώπους, ώστε να μάθουμε πώς μπορούμε να δημιουργήσουμε ουσιαστικές και χρήσιμες σχέσεις μαζί τους.


Ο Πλανήτης των Άλλων καλύπτει τις σχέσεις και τις αλλη­λεπιδράσεις που έχουμε με τους άλλους ανθρώπους σε διά­φορα πλαίσια. Εξερευνά κάποια βασικά θέματα σχετικά με τους ανθρώπους, ώστε να τους καταλάβουμε καλύτερα και να μάθουμε πώς μπορούμε να δημιουργήσουμε ουσιαστικές και χρήσιμες σχέσεις μαζί τους.

Κάποτε δούλευα με έναν άντρα που κατανοούσε το μοντέλο του “Χιμπατζή”, αλλά εξακολουθούσε να έχει προ­βλήματα με τη γυναίκα του. Μερικές φορές του έλεγε κά­ποια άσχημα πράγματα και μετά του ζητούσε συγγνώμη. Μια μέρα συνειδητοποίησε ότι η γυναίκα του είχε επίσης έναν Χιμπατζή που μπορούσε να βγει εκτός ελέγχου χωρίς την έγκρισή της.

Ξαφνικά την καπέλωνε και έκανε σχόλια για τα οποία εκείνη αργότερα μετάνιωνε, επειδή δεν μπο­ρούσε να τον ελέγξει. Εκείνος πάλι αντιδρούσε στα σχόλια του Χιμπατζή της και έκανε σαν Χιμπατζής κι ο ίδιος. Ήταν οι δύο Χιμπατζήδες τους που μιλούσαν ο ένας στον άλλο, όχι οι δύο Άνθρωποι. Από τη στιγμή που αναγνώρισαν ότι συνέβαινε αυτό, κατάφεραν να βοηθήσουν ο ένας τον άλλο στη διαχείριση των Χιμπατζήδων τους, οπότε οι δύο Άνθρω­ποι μπορούσαν να συνεργαστούν.

Κατανοήστε το μυαλό και την προσωπικότητα των άλλων ανθρώπων στον κόσμο σας
Είναι δική σας επιλογή αν θέλετε να προσπαθήσετε να κατα­λάβετε τους άλλους, αλλά σε τελική ανάλυση θα ήταν προς όφελός σας να το κάνετε. Σκεφτείτε το. Αν είχατε μια γάτα, θα πετούσατε ένα ξυλαράκι για να πάει να το φέρει πίσω και μετά θα απογοητευόσαστε που δεν θα το έκανε; Αν είχατε ένα σκυλί, θα περιμένατε να κάθεται ήσυχα όλη μέρα και να μη θέλει να βγει βόλτα μαζί σας; Πρέπει να κατανοήσετε τις ανάγκες του σκύλου για να ξέρετε τι να περιμένετε από εκεί­νον. Αντίστοιχα, αν κατανοήσετε το άτομο που έχετε μπρο­στά σας και έχετε ρεαλιστικές προσδοκίες, θα μπορέσετε να το βοηθήσετε και ταυτόχρονα δεν θα απογοητευτείτε.

Δεν προτείνω να δικαιολογούμε τους πάντες και να μην τους αποδίδουμε τις ευθύνες που τους αναλογούν, αλλά πρέπει να ζούμε στον πραγματικό κόσμο. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι άλλοι, πρέπει εκείνοι να θέλουν να το κάνουν αυτό… αλλά μπο­ρούμε να αποφασίσουμε αν θέλουμε να βρούμε τρόπους για να βγάλουμε τον καλύτερο εαυτό τους και να αποδεχτούμε τις αδυναμίες τους.

Φυσικά, η εναλλακτική είναι να προχω­ρήσουμε παρακάτω, εφόσον δεν μπορούμε να ανεχτούμε τη συμπεριφορά τους, ή αν έχουμε βάλει τα δυνατά μας αλλά εξακολουθούμε να μην μπορούμε να συνεννοηθούμε μαζί τους. Εκείνοι που δεν έχουν ρεαλιστικές προσδοκίες από τους άλλους και φωνάζουν, απογοητεύονται, θυμώνουν ή αναστατώνονται είναι απίθανο να φτάσουν κάπου και συχνά καταλήγουν να γελοιοποιούνται.

Υπάρχουν φορές που είμα­στε αναγκασμένοι να συνεργαστούμε με τους άλλους και δεν γίνεται να τους αφήσουμε πίσω μας, οπότε ακολουθούν κά­ποιες ιδέες για το πώς μπορείτε να το διαχειριστείτε αυτό. Με απλά λόγια, πρέπει να ανακαλύψετε ποιο είναι πραγματικά το άτομο απέναντί σας. Μπορείτε να επιλέξετε να το βοηθή­σετε να διαχειριστεί τον Χιμπατζή του και να αναγνωρίσει τα “Γκρέμλιν” του ή, εναλλακτικά, μπορείτε απλώς να κάθεστε και να το κατακρίνετε για τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται σε εσάς. Ή επιλογή είναι δική σας.

Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο “Το παράδοξο του χιμπατζή” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτραhttps://enallaktikidrasi.com/

Αυτοβελίωση

Μήπως λέτε συχνά «είμαι θύμα της ζωής» και βιώνετε πικρία, σύγχυση και αβεβαιότητα;Αν νομίζετε ότι κάτι δεν πάει καλά στη ζωή σας, ότι κάτι φταίει αλλά δεν ξέρετε τι, τότε πιθανόν έχετε χάσει τον έλεγχο, και ίσως είναι ο κατάλληλος χρόνος, για να πάρετε τη ζωή στα χέρια σας. Δηλαδή να κάνετε αλλαγές. Οι επιτυχημένοι άνθρωποι τολμούν και αλλάζουν τη ζωή τους ενώ οι αποτυχημένοι παραιτούνται από κάθε προσπάθεια.

Η αλλαγή είναι η καλύτερη απάντηση στον κίνδυνο και στις λανθασμένες επιλογές.
Αλλαγή σημαίνει:

Τον επαναπροσδιορισμό της πορείας στη ζωή.
Τη μετακίνηση από τη θέση του χαμένου σ’ αυτήν του νικητή.
Ένας άνθρωπος που αλλάζει, μπορεί να ξεπερνά τις αναστολές και τις δυσκολίες του, να ελέγχει ή να προσαρμόζεται με επιτυχία στις συνθήκες, να ικανοποιεί τις επιθυμίες του και να ζει τη ζωή του με πληρότητα.
Υπάρχουν πολλές στρατηγικές για να επαναπροσδιορίσουμε τη ζωή μας. Ακόμα κι όταν αντιμετωπίζουμε αξεπέραστα εμπόδια, πάντα υπάρχει τρόπος να πάρουμε τη ζωή στα δικά μας χέρια.

Συνήθως 5 λόγοι εμποδίζουν την αλλαγή:

Η έλλειψη αυτογνωσίας.
Η έλλειψη νοήματος στη ζωή.
Η έλλειψη ή η ασάφεια στους στόχους.
Οι φανταστικοί φόβοι και οι ανύπαρκτες εμπλοκές.
Η ενοχή για τις συνέπειες της αλλαγής μας στους δικούς μας ανθρώπους.
Οι άνθρωποι φοβούνται να δοκιμάσουν αλλαγές. Αν και « πάσχουν» από στενοχώρια και πλήξη, αρνούνται να δοκιμάσουν την εμπειρία μιας πιθανής και ευχάριστης έκπληξης.
Αν πραγματικά θέλετε να αλλάξετε κάτι, δοκιμάστε τη στρατηγική των 9 βημάτων, που ίσως σάς βοηθήσει.

1. Απόφαση
Το πιο δύσκολο βήμα μιας αλλαγής είναι η σταθερή απόφαση και η ανάληψη της ευθύνης για την επιτυχία ή μη της προσπάθειας. Μικρό ή μεγάλο, το ρίσκο βρίσκεται στον πυρήνα κάθε αλλαγής. Αν δεν είστε διατεθειμένοι να το αναλάβετε εξ’ ολοκλήρου, καλύτερα να μην το τολμήσετε.

2. Εμπειρία – Γνώση
Η απόφαση για αλλαγή χρειάζεται τη γνώση και τον καλύτερο δυνατό νοητικό προγραμματισμό. Όλες μας οι γνώσεις επιστρατεύονται, και άλλες, αν χρειάζονται, αναζητούνται. Όμως, γνώσεις, προτάσεις και προγραμματισμοί έχουν αξία, μόνο αν γίνουν προσωπική εμπειρία, αν εφαρμοστούν.

3. Ρεαλιστικοί στόχοι. Προτεραιότητες
Αφού καταγράψετε τις αλλαγές που θέλετε να κάνετε, δείτε ποιες ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και ποιες όχι. Οι εξωπραγματικές επιθυμίες δείχνουν αδυναμία προσαρμογής. Π. χ. ελέγξτε τις επιθυμίες σας ανάλογα με την ηλικία, την υγεία και τα χαρίσματά σας.

3. Αυτογνωσία
Ένα σημαντικό βήμα μιας επιτυχημένης αλλαγής είναι η αυτογνωσία. Δηλαδή η γνώση του ποιος είμαι, τι θέλω και ποια είναι τα σχέδιά μου στη ζωή. Η αυτογνωσία κατακτάται με συνεχή και προσεκτική αυτοπαρατήρηση χωρίς λογοκρισία, ντροπή, υπεκφυγές και δικαιολογίες. Κατανοείστε τη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα σ’ αυτό που είστε και σ’ αυτό που κάνετε.
Ανακαλύψτε και καταγράψτε τις συμπεριφορές και τα συναισθήματά σας. Θα σας δώσουν χρήσιμες πληροφορίες για τον εαυτό σας, απαραίτητες για τις διορθωτικές αλλαγές. Η καθαρότερη γνώση για τις συνθήκες σας και τα συναισθήματά σας, όπως για το θυμό, τη στενοχώρια, τη χαρά και τη λύπη σας, θα σας οδηγήσει σε μια πιο επιτυχημένη και σταθερή αλλαγή. Δείτε π.χ. πώς συμπεριφέρεστε, όταν απειλείστε. Και μετά δείτε αν αυτή η απειλή είναι πραγματική. Η αυτογνωσία μάς βοηθά να διακρίνουμε ποιοι είμαστε (τα χαρακτηριστικά μας) και τι κάνουμε (τη συμπεριφορά μας ανάλογα με τις συνθήκες).

4. Προσδιορισμός του προβλήματος
Αν δείτε ότι κάποια συναισθήματα ή συμπεριφορές σας σάς δυσαρεστούν και θέλετε να τα βγάλετε από τη ζωή σας, ελέγξτε τις αντιλήψεις σας και τον τρόπο που σκέφτεστε για τη ζωή, τις σχέσεις, τη δουλειά και τους άλλους γύρω σας. Συχνά οι δυσαρέσκειες και οι αποτυχίες είναι αποτελέσματα λανθασμένων σκέψεων.

5. Προσδιορισμός των εμπλοκών
Οι πιο συνηθισμένες εμπλοκές και εμπόδια που δεν μας αφήνουν να αλλάξουμε τη ζωή μας είναι φόβοι που ανήκουν στο χώρο του φανταστικού. Φοβόμαστε την εγκατάλειψη, τη μοναξιά, την απώλεια, την κριτική των άλλων, την αποτυχία. Φοβόμαστε να απαλλαγούμε από τη συνήθεια. Και αρχίζουμε τις μεμψιμοιρίες και τα παράπονα με αποτέλεσμα να νιώθουμε τάση παραίτησης και ν’ αποθαρρυνόμαστε στα βήματα της αλλαγής δημιουργώντας έλλειψη ανεξαρτησίας και αυτονομίας.

6. Ζήστε στο «τώρα»

Μια άλλη σοβαρή εμπλοκή είναι η αδυναμία μας να ζούμε στο παρόν, να απολαμβάνουμε κάθε στιγμή. Κάθε σκέψη σε σχέση με το παρελθόν ή κάθε φόβος για το μέλλον μάς εμποδίζει να απολαύσουμε την αλλαγή στο «εδώ και στο τώρα». Πολλές φορές, ο νους επινοεί με σατανικό τρόπο ένα σωρό αφορμές, για να φύγουμε από τη χαρά της στιγμής και να περιπλανηθούμε στις εμπειρίες του παρελθόντος και στους πιθανούς ή ανυπόστατους φόβους για το μέλλον.

7. Οι σχέσεις μας με τους άλλους
Αλλαγή χωρίς τους άλλους γύρω μας δεν υπάρχει. Κάθε αλλαγή σημαίνει μοίρασμα των σκέψεων και των συναισθημάτων μας. Μιλήστε στους ανθρώπους που βρίσκονται γύρω σας, εξηγείστε τους το θυμό σας, τη λύπη σας ή οτιδήποτε άλλο νιώθετε και ακούστε με προσοχή τι σας λένε. Συγχωρείστε τα λάθη τους. Ίσως να ξεκινήσετε ένα βαθύτερο τρόπο επικοινωνίας μαζί τους. Δύσκολα συναισθήματα, όπως π.χ. τα γνωστά μας 7 θανάσιμα αμαρτήματα -ματαιοδοξία, οκνηρία, φθόνος, λαγνεία, οργή, απληστία, φιλαργυρία- εμποδίζουν τις σχέσεις μας με τους άλλους και δημιουργούν συνθήκες απομόνωσης και δυσάρεστης ζωής.

8. Τα «πρέπει» και τα «θέλω».
Προσπαθήστε να διακρίνετε ποιες από τις πράξεις σας μέχρι τώρα αντιπροσωπεύουν τα «πρέπει» και δείτε αν μπορούν να αλλάξουν. Τις πιο πολλές φορές τα «πρέπει» αντιπροσωπεύουν στερεότυπα και προκαταλήψεις. Π.χ. κάνουμε κάτι επειδή έτσι λέει η κοινή γνώμη ή δεν κάνουμε κάτι που θέλουμε, επειδή θα υποστούμε κριτική. Και έτσι αντιστρατευόμαστε τις επιθυμίες μας, τα πραγματικά μας «θέλω» και το βασικότερο αγαθό της ζωής: την ελευθερία.
Και τέλος…

9. Αυτοπεποίθηση

Ξεκινήστε την αλλαγή της ζωής σας με τη βεβαιότητα της επιτυχίας. Η ροή, η πίστη στο σκοπό και η εμπιστοσύνη στον εαυτό σας υπόσχονται τα καλύτερα αποτελέσματα.

Και μην ξεχνάτε, η ελευθερία θέλει τόλμη και πράξη. Χωρίς τη δοκιμή αλλά και την πλάνη, οι στόχοι δεν έχουν καμιά αξία. Η εμπειρία της δίψας κάνει το νερό πολύτιμο.

https://www.filosofikilithos.gr/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.