Υπάρχουν στιγμές που αναζητάς απεγνωσμένα μια συμβουλή, μια καλή κουβέντα για να πάρεις κουράγιο και να ανεχτείς τις προκλήσεις που σου συμβαίνουν τούτη τη στιγμή. Και δεν έχεις κανέναν να σου πει τι να κάνεις και πώς να το διαχειριστείς αλλά ούτε και μπορείς να πληρώσεις έναν ειδικό για να σε συμβουλεύσει.

Eυτυχώς. Γιατί ήρθε η στιγμή να απευθυνθείς στον καλύτερο σύμβουλο που υπάρχει για σένα, πάντοτε διαθέσιμο 24/7. Στον εαυτό σου.

Και πώς το κάνεις αυτό; Πολύ απλά. Κάποια στιγμή μέσα στην ημέρα, πάρε το καφεδάκι σου, το τσάι σου, το τσιγάρο σου… και δώσε ραντεβού με τον εαυτό σου. Πώς θα έκανες με έναν φίλο / μια φίλη για να πείτε τα μυστικά σας; Βγες στον μπαλκόνι ή κάθισε στο σαλόνι ή κλείσου στην τουαλέτα αν μοιράζεσαι τον χώρο με άλλους. Φρόντισε να είσαι μόνος / μόνη για να μπορεί να ξεκινήσει ο διάλογος και να μη σε απασχολεί τι θα ακούσει κάποιος άλλος που βρίσκεται μαζί σου στον ίδιο χώρο.

Άρχισε να μιλάς για όλα όσα σε απασχολούν. Έκφρασε τα παράπονά σου, περίγραψε το χάος που νιώθεις. Άσε τα συναισθήματα και τον λόγο να ρέουν. Και κυρίως, κάνε πολλές ερωτήσεις.
«Πώς να διαχειριστώ τούτη την κατάσταση;»

«Τι να κάνω όταν η σχέση μου με παραμελεί;»

«Δεν έχω χρήματα και οι λογαριασμοί τρέχουν. Νιώθω απελπισία. Τι να κάνω;»

Και τότε, ένα κανάλι ανοίγει ανάμεσα σε εσένα και την εσωτερικευμένη διάσταση του εαυτού σου που εκείνη τη στιγμή προσωποποιείται ως ο καλύτερος σύμβουλος που θα μπορούσες να είχες ποτέ. Όλα όσα διάβασες ή έχεις ακούσει κατά καιρούς ή σου έχουν πει, έρχονται στην επιφάνεια. Και ακόμη καλύτερα… έρχονται στην επιφάνεια και πράγματα που ούτε τα είχες σκεφτεί ποτέ.

Ο εσωτερικευμένος εαυτός που σου μιλάει δεν είναι κάτι ανώτερο από σένα ούτε μια οντότητα ούτε μια φαντασία. Η εσωτερική διάσταση του εαυτού σου εκφράζεται μέσα από τον ανώτερο νου σου, με τον ίδιο τρόπο που το εγώ εκφράζεται μέσα από τον κατώτερο νου.

Υπάρχουν βήματα στην εσωτερική εξέλιξη. Πρώτα συνειδητοποιείς την ύπαρξη του κατώτερου νου (εγώ). Μετά συνειδητοποιείς πως μπορείς να λειτουργήσεις και από το επίπεδο του ανώτερου νου. Ας μείνουμε σε αυτά τα δύο προς το παρόν. Ο ανώτερος και ο κατώτερος νους εκτίθενται στις ίδιες ακριβώς εμπειρίες (μια νέα σχέση, μια απώλεια, ένα δράμα, μια χαρά κτλ.) αλλά αντιδρούν εντελώς διαφορετικά.

Μοιάζει σαν να βλέπεις την ίδια ταινία με διαφορετικούς υπότιτλους κάθε φορά. Το εγώ ταυτίζεται με τον κόσμο· τα πιστεύει όλα μέχρι το κόκκαλο. Όταν λοιπόν γυρνάει ο διακόπτης προς το εγώ, τα σχόλιά του φυσικά είναι ανάλογα. Ζει υπερβολικά τη χαρά όπως ζει υπερβολικά και τη θλίψη. Δημιουργεί δράμα και καθορίζεται μέσα από αυτό. Και όταν περνάει μέσα από τις σκοτεινές νύχτες της ψυχής και βγαίνουν στην επιφάνεια φόβοι, ενοχές, ανασφάλειες και αυτοκαταστροφικές τάσεις, εκεί είναι που το εγώ κάνει μεγάλο πανηγύρι. Και έτσι, ο άνθρωπος παγιδεύεται και δεν βλέπει διέξοδο πουθενά.

Ο διάλογος με τον εαυτό σου, σε βοηθάει να γυρίσεις τον διακόπτη στον ανώτερο νου και μια αχτίδα φωτός να λάμψει στο χάος που βιώνεις. Για να πετύχει όμως, χρειάζεται ήδη να έχεις μάθει να λειτουργείς με τον ανώτερο νου, να έχεις μάθει δηλαδή να εσωτερικεύεσαι, ειδάλλως ο διάλογος που θα κάνεις θα είναι με το εγώ σου. Θα εκπλαγείς με την πληροφόρηση που θα φέρεις στην επιφάνεια.

Είναι μια σημαντική ανάσα. Το χάος θα έρχεται και θα φεύγει, μεταμφιεσμένο σε διάφορα γεγονότα της ζωής.

Μάθε λοιπόν να ανασαίνεις.
Όσο εξασκείσαι να λειτουργείς με βάση τον ανώτερο νου, τόσο περισσότερο εδραιώνεσαι στην κατάσταση της παρατήρησης. Όταν εσωτερικεύεσαι, γίνεσαι ο παρατηρητής της ζωής. Ο αιώνιος, αμετάβλητος, απερίσπαστος, αναλλοίωτος παρατηρητής. Αποστασιοποιείσαι από την ανάγκη να σχολιάζεις ό,τι συμβαίνει, να χωρίζεις τις εμπειρίες σε καλές ή κακές και τότε σβήνουν και οι επιθυμίες.

Ο παρατηρητής είναι το τελευταίο επίπεδο της ανθρώπινης εμπειρίας και το πρώτο βήμα έξω από το matrix, έξω από την ψευδαίσθηση του κόσμου.

Πηγή: elenaera.com/gr

omorfizoi.gr