To αρωματικό ρετσίνι της μύρρας ή μύρρου, πήρε το όνομα της από την Κύπρια Μύρρα, η οποία ερωτεύθηκε σφοδρά τον πατέρα της βασιλέα Κινύρα, οπότε μεταμφιέστηκε σε σκλάβα, τον παρέσυρε, και έμεινε έγκυος από αυτόν. Ο έρωτας της, ήταν αποτέλεσμα της ασέβειας της προς την θεά Αφροδίτη. Όταν ο βασιλιάς έμαθε την αλήθεια, θέλησε να σκοτώσει την κόρη του.

Αυτή όμως μετά από παρέμβαση των Θεών μεταμορφώθηκε στο δέντρο του μύρρου, μέσα από το φλοιό του οποίου λέγεται ότι βγήκε ο Άδωνις.

Ο Θεόφραστος στο έργο του «Περί οσμών», αναφέρει ότι η μύρρα είναι ρητίνη διεγερτική, πικάντικη, στυφή, πικρή, καυστική. Οι Αρχαίοι Έλληνες το χρησιμοποιούσαν ως επουλωτικό πληγών και οι στρατιώτες το κουβαλούσαν στα πεδία των μαχών ως φάρμακο.

Η μύρρα στην Αίγυπτο χρησιμοποιείτο ως θυμίαμα για τους θεούς Όσιρι και Ίσιδα και ως υλικό βαλσαμώματος των νεκρών σωμάτων.
Θελήσαμε να ασχοληθούμε με τη ρητίνη αυτή, λόγω των ημερών του Πάσχα. Το μύρρο ήταν ένα από τα δώρα των μυστών – οι οποίοι μας είναι γνωστοί ως Μάγοι- στο Θείο Βρέφος ως αναφορά στην ανθρώπινη ιδιότητα Του.

Το μύρρο ήταν από τις κύριες ουσίες που τοποθετούσαν στους τάφους μαζί με την αλόη και ο Χριστός εκαλείτο να μοιρασθεί τον θάνατο όπως όλοι μας. Το μύρρο χρησιμοποιήθηκε και κοντά στο Σταυρό Του (κατά Μάρκον 15,23) και μέσα στον τάφο Του για να συμβολίσει την ύλη, την πίκρα και τη δοκιμασία την οποία πρέπει να υπερβεί ο άνθρωπος για να αγγίξει την αιώνια ζωή.

«Μια δροσερή ευωδιά που σε χτυπούσε στο κεφάλι πλημμύριζε ασφυκτικά το σκοτάδι…. Δε φανταζόμουν ότι ένας τάφος μπορούσε να μυρίζει τόσο ωραία. Τι μοσχοβολιά έ; Εδώ μέσα υπάρχουν εκατό λίμπρες μύρο και αλόη, προσφορά του Νικόδημου, του Γραμματέα…. Τα είχε στείλει το απόγευμα της σταύρωσης…. Τα αρωματικά αυτά βότανα που ήταν τοποθετημένα μες το μνήμα για να το απολυμαίνουν και να συντροφεύουν το νεκρό ,τα μύρα κι η αλόη, δηλητηρίαζαν τον αέρα του θαλάμου δημιουργώντας μιαν ατμόσφαιρα θανάσιμα ασφυκτική.»

(από το κατά Πιλάτον ευαγγέλιον του Eric Emmanuel Schmitt).

Δεν πρέπει να συγχέουμε το μύρρο με το μύρρο του νάρδου (βλ. κεφ. Νάρδος) που χρησιμοποίησε η Μαγδαληνή για να πλύνει τα πόδια του Ιησού στην Ιερουσαλήμ, στο σπίτι του Σίμωνα του λεπρού. Ο νάρδος έχει μια γλυκύτατη μυρωδιά ενώ το μύρρο είναι πικρό. Τη μνήμη του παραπάνω γεγονότος, τιμά η εκκλησία μας τη Μ. Τετάρτη με την Ακολουθία του Ιερού Ευχελαίου.

Το μύρο, είναι ένας θάμνος που φτάνει τα 10 μ. ύψος, με ροζιασμένα κλαδιά, μικρά άσπρα λουλούδια και τρίφυλλα αρωματικά φύλλα.

Μεγαλώνει σε ημιέρημες περιοχές όπως η Λιβύη, το Ιράν, η Κόκκινη Θάλασσα και η Β. Αφρική. Ανήκει στην ίδια οικογένεια με το λιβάνι (Burseracaeae).

To όνομα του προέρχεται από την αραβική λέξη murr που σημαίνει πικρό. Από τον κορμό του θάμνου όταν αυτός χαραχτεί, εκρέει ένα καφεκόκκινο πυκνό υγρό που όταν ξεραίνεται γίνεται σκληρό και μας δίνει τη ρητίνη του μύρρου. Το αιθέριο έλαιο εξάγεται από τη ρητίνη με τη μέθοδο του ατμού και το απόλυτο (absolute) λαμβάνεται με τη βοήθεια διαλυτών.

Το αιθέριο έλαιο είναι ένα παχύρρευστο κίτρινο σκούρο υγρό, θερμό, με μυρωδιά μπαχαριού και πικρού καπνού.

Το μύρρο αναμιγνύεται καλά με λιβάνι, σανδαλόξυλο, βενζόη, κυπαρίσσι, άρκευθο, μανταρίνι, γεράνιο, πατσουλί, θυμάρι, λεβάντα, πεύκο.

Η νότα του είναι χαμηλή.

Δεν πρέπει να χρησιμοποιείται κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης και σε μεγάλες ποσότητες.

Τα κύρια χημικά συστατικά του είναι λεμονένιο, διπενθένιο, πινένιο, ευγενόλη, μυρολικό οξύ και ελαιορητινικά κόμμεα.

Ο πλανήτης του είναι ο Ήλιος, η ενέργεια του yang. Η ενέργεια του συνδέεται με το τσάκρα της βάσης που είναι το σημείο στη βάση της σπονδυλικής στήλης ή στο περίνεο. Μέσω του τσάκρα αυτού συνδεόμαστε με τις ενέργειες της Γής. Έλλειψη ενέργειας μπορεί να προέρχεται από μπλοκάρισμα στο τσάκρα αυτό.

Το αιθέριο έλαιο του μύρρου, είναι πολύτιμο στη δερματολογία λόγω της αντιφλεγμονώδους και αναζωογονητικής ιδιότητας του, καθώς χρησιμοποιείται για την ίαση εγκαυμάτων από την ηλιακή ακτινοβολία, σε έκζεμα εξ επαφής ή ξηρό έκζεμα, στην ψωρίαση, σε έλκη, στο πόδι του αθλητή και για τις ώριμες επιδερμίδες κατά των ρυτίδων, ως προσθήκη σε καλλυντικά.

“Έχει αντιμυκητιασικές ιδιότητες, οπότε μπορεί να χρησιμοποιηθεί μαζί με tea tree για κολπικές πλύσεις κατά της candida.

Ωφελεί πολύ τα ούλα και επουλώνει πληγές που τυχόν υπάρχουν στη στοματική κοιλότητα. Περισσότερο χρησιμοποιείται εδώ το βάμμα μύρρου, επειδή το αιθέριο έλαιο έχει εξαιρετικά πικρή γεύση.

Στο αναπνευστικό σύστημα ανακουφίζει την αναπνευστική οδό (άσθμα, βρογχίτις, καταρροή, βήχας, ασθένεια λαιμού και χάσιμο φωνής) ως αντισηπτικό και μυκολυτικό. (σε μάλαξη ή εισπνοή).

Με μάλαξη στην κοιλιά μπορεί να ανακουφίσει από τη διάρροια.

Δεν είναι τοξικό αιθέριο έλαιο και θεωρείται ότι η μυρωδιά του αυξάνει την πνευματικότητα, όπως και το λιβάνι, και βοηθά να προχωρήσουμε από συναισθηματικά «βαλτώματα».

Βασιλική Κοντογιάννη
Αρωματοθεραπεύτρια

astrolife.gr