Οκτωβρίου 01, 2020

Αυτοβελίωση

Ποτέ δεν με τρόμαξαν, οι ταμπέλες που μου φόρεσαν..
Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδη

Οι άνθρωποι έχουν την τάση να κρίνουν, πότε εύκολα, πότε εξ ιδίων και πότε απλά από τη δική τους οπτική.
“Παρασημοφορούν” ή χαρίζουν “τίτλους” στους γύρω τους ελαφρά τη καρδία.

Κανείς δεν είναι υπεύθυνος για τις πράξεις, τις συμπεριφορές και τις σκέψεις των άλλων εκτός από τους ίδιους.

Δεν είναι δική μου δουλειά να ανακαλύψω το γιατί και το πώς έφτασε κάποιος να σκεφτεί κάτι για μένα και να συμπεριφερθεί με τον συγκεκριμένο τρόπο, είτε αυτός είναι καλός είτε είναι κακός.

Προφανώς κάθε δράση έχει και μια αντίδραση, όμως κι εμείς οι ίδιοι για κάποιον λόγο φερθήκαμε όπως φερθήκαμε.

Το μέλλον πάντα δείχνει τις προθέσεις του καθενός.
Αν μπω σε αυτή τη διαδικασία θα βρεθώ σε έναν τεράστιο λαβύρινθο.

Θα πορευτώ λοιπόν κατά πως νομίζω σωστότερα για να είμαι καλά και ανάλογα πως θα μου τα φέρει η ζωή.

Θα συνεχίσω να κάνω τις επιλογές μου, κάποιες θα είναι σωστές και κάποιες λάθος, η πορεία θα το δείξει.

Σίγουρα όμως δε θα φοβηθώ τους “τίτλους” που μου χαρίζουν, άλλοι θα είναι όμορφοι κι άλλοι άσχημοι, αδιαφορώ για το τι πιστεύει κάποιος για μένα σημαίνει, πατώ γερά στα πόδια μου, σημαίνει πως εχω σταθερές και δεν παρασύρομαι κι αυτό είναι που ενοχλεί περισσότερο του γύρω μας.


ΙΩΆΝΝΑ ΙΑΚΩΒΊΔΗ

http://loveletters.gr/

Αυτοβελίωση

Ο έρωτας μπορεί να είναι κάτι παραπάνω από τρομακτικός -όταν είναι αληθινός. Κι επειδή είναι μεγάλο σαράκι να θέλεις να μιλήσεις και να νιώθεις ότι δεν μπορείς, είμαι εδώ για να προσπαθήσω να σου φορέσω ένα αλεξίπτωτο και ένα αλεξίσφαιρο γιλέκο -άντε κι άλλο ένα για το πρόσωπο, μη φάει καμιά στο άσχετο και τρέχουμε! Ίσως εδώ να βρεις έναν τρόπο να πεις όλα όσα νιώθεις επιτέλους. Ερωτική εξομολόγηση, σκηνή πρώτη, πάμε!

1. Ανώνυμο γράμμα/πρόσκληση

Κλασικά εικονογραφημένα, θα μου πεις, δωσ’ μου ένα λεπτό να εξηγηθώ, θα σου πω. Τα ραβασάκια και τα ερωτικά γράμματα ήταν ανέκαθεν ο νούμερο ένα τρόπος έκφρασης του έρωτα ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Κι επειδή εγώ πάντα λέω πως οι παλιοί κάτι παραπάνω ήξεραν κι έκαναν ό,τι έκαναν, ένιωσα την ανάγκη να ξεκινήσω με τα εύκολα, για να μη σε τρομάξω. Επειδή, όμως, δεν το ‘χουμε όλοι με την έκθεση, ενώ άλλοι δεν το ‘χουν με την ανάγνωση και τη μελούρα, θα σου κάνω μια μίνι αντιπρόταση πάνω στην πρότασή μου. Ένα σημείωμα με ένα «Έχεις έναν ανώνυμο θαυμαστή. Συνάντησέ τον εκεί, τότε» θα φέρει και γέλιο και λιώσιμο πάγων και σίγουρα αποτελέσματα. Το αν θα κάνεις ξεκάθαρο πως εσύ είσαι ο αποστολέας ή όχι (με ένα αρχικό στο τέλος, αφήνοντας το σημείωμα στην τσάντα του to be αμόρε ενώ είστε μόνο οι δυο σας κ.λπ.) το αφήνω πάνω σου.

2. Τολμηρό «καρφί» μεταξύ σοβαρού κι αστείου

«Έλα που θα σε χάλαγε να τα ‘χαμε» ή κάτι παρεμφερές. Όταν είπα τολμηρό το εννοούσα. Άντε, να σου κάνω τη χάρη να κατέβω ένα επίπεδο, για τους λιγότερο θαρραλέους -ή μάλλον, πιο ρομαντικούς- παίχτες μας: «Κρίμα δεν είναι να ταιριάζουμε τόσο και να είμαστε μόνο φίλοι;». Δεν μπορώ να το κάνω λιγότερο τολμηρό απ’ αυτό.

3. Περιγραφή ιδανικού ταιριού (εκείνου δηλαδή)

Νομίζω πως ο τίτλος τα λέει όλα. Φέρνεις τη συζήτηση εκεί που θέλεις, στο «Αυτό που ψάχνω ιδανικά είναι το εξής» κι αρχίζεις και περιγράφεις το άτομο που έχεις απέναντί σου. Ξεκίνα από χαρακτηριστικά της προσωπικότητας και γενικότητες και πήγαινε σιγά-σιγά στα ειδικά, μέχρι εκεί που αντέχεις -και λίγο παραπέρα. Το χιντ θα το πάρει, δεν μπορεί!

4. Δώρο που θα το ‘λεγες και ρομαντικό

Δεν ξέρω αν έχεις δει «Φιλαράκια», αλλά σε ένα επεισόδιο του πρώτου κύκλου η Rachel έχει γενέθλια και ο Ross της έχει πάρει για δώρο μια καρφίτσα που του είχε δείξει μήνες πριν σε ένα τυχαίο μαγαζί στο δρόμο. Τα συμβολικά δώρα πάντοτε έχουν μια παραπάνω αξία, και φυσικά η τιμή μηδενίζεται όταν μπαίνει στο παιχνίδι το συναίσθημα. Κάτι τέτοιο υπονοεί ξεκάθαρα το ιδιαίτερο ενδιαφέρον σου προς τον παραλήπτη. Αν θες να ταρακουνήσεις ακόμα περισσότερο την κατάσταση, όμως, μη διστάσεις να γράψεις και μια κάρτα του τύπου «Σε αυτόν που αγαπώ πιο πολύ» ή «Στον άνθρωπό μου» ή κάτι τέτοιο. (Ένα mix tape με ρομαντικούρες είναι αποδεκτό από μένα στο σημείο αυτό.)

5. Πανό (για τους φιλάθλους και τους τολμηρούς)

Όσο κι αν θέλω να σε συμβουλεύσω να κάνεις γκράφιτι για χάρη του αμόρε, δεν πρόκειται να σε βάλω στη διαδικασία να παρανομήσεις. Θα σου προτείνω, λοιπόν, μια μέθοδο δοκιμασμένη, ακραία, αλλά καθόλου παράνομη: το πανό. Ένα όνομα -ή nickname- και μια αφιέρωση -από «σε θέλω/ σ’ αγαπώ» μέχρι «είσαι ό, τι καλύτερο». Σε στρατηγικό σημείο, φυσικά, με ή χωρίς την παρουσία σου εκεί. Προσάρμοσέ το στην προσωπικότητά σου και ορίστε!

6. Βίντεο

Δεν ξέρω αν πιάνει το χέρι σου σ’ αυτά, μα όλοι έχουμε μια κάποια σχέση με την τεχνολογία πλέον. Δε σου λέω να κάνεις βίντεο όπου θα λες όλα όσα νιώθεις -αν θες, βέβαια, κι αυτό ακούγεται καλό. Αυτό που έχω δει να δουλεύει εγώ είναι ένα βίντεο με slides όπου κάποιος γράφει σύντομα και περιεκτικά ό,τι νιώθει. Έχει βάλει και ένα ωραίο τραγούδι από πίσω, και το αποτέλεσμα μπορεί να βγει από μελό μέχρι έξυπνο και διασκεδαστικό. Το θέμα εδώ είναι το πώς θα φτάσει στο άτομο για το οποίο προορίζεται. Θες να το στείλεις μέσω τρίτου; Θες να το στείλεις ο ίδιος και να περιμένεις αντιδράσεις; Θες να το στείλεις μέσω mail -ανώνυμου ή μη-; Ό, τι κι αν διαλέξεις, οι τρόποι είναι πολλοί και πάνε ανάλογα με το safety zone σου. Το ίδιο ισχύει και για το ίδιο το βίντεο.

7. Βραδιά καραόκε

Να πω από τώρα πως εδώ δε χρειάζεται ούτε φοβερός τραγουδιστής να είσαι ούτε τίποτα. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι είτε ένα μαγαζί του προαναφερθέντος στιλ είτε μια καλή παρέα σε σπίτι. Βρες ένα τραγούδι που περιγράφει εντελώς την κατάσταση -έλα που δεν έχεις ήδη κάποιο στο μυαλό σου!- και τραγούδησέ το. Πέτα ματιές, χαμόγελα, τόνισε φράσεις ιδιαίτερα, ξέρεις εσύ. Και στο τέλος, τα έχεις πει όλα και τίποτα την ίδια στιγμή.

8. Story time

Ο πιο safe τρόπος που θα διαβάσεις εδώ μέσα: χρησιμοποίησε τα story σου στο instagram προς όφελός σου. Σίγουρα έχεις προσέξει τη δυνατότητα των «κλειστών φίλων». Μπες, λοιπόν, εκεί, και πρόσθεσε το άτομο που σε ενδιαφέρει, αφαιρώντας αυτόματα όλους τους άλλους -ποιος θα το μάθει; Αυτό καν’ το καμιά βδομάδα πριν τη μέρα που έχεις σκοπό να αποκαλυφθείς. Ανέβαζε στόρι τύπου «Μα πείτε μου βρε παιδιά» για να το κάνεις να φαίνεται λες και δεν τα βλέπει μόνος του. Και την κατάλληλη στιγμή, βάλε το τραγούδι που αναφέραμε και πριν -εκείνο το όλο νόημα ντε!-, πες ό, τι νιώθεις ότι θες να πεις στο πρόσωπο, γράψε και ένα ξέρεις ποιος είσαι, πέτα και καμιά inside σπόντα, αν έχετε, και ορίστε!

9. Μήνυμα απ’ το πουθενά

Το ξέρεις πως υπάρχουν τρόποι να στείλεις ό, τι θες να πεις στον άλλο χωρίς να χρειαστεί να φανείς πουθενά; Γράφεις ό, τι θες, το στέλνει η υπηρεσία που διάλεξες να χρησιμοποιήσεις και ο άλλος μένει να αναρωτιέται -αν του αφήσεις περιθώριο, γιατί σίγουρα θα βρεις τρόπο να καταλάβει, αν θέλει, ποιος κρύβεται πίσω απ’ το σοκ του. Ψαξ’ το λίγο, κάτι πήρε το αυτί μου και για μια τέτοια υπηρεσία του pillowfights.

10. Ραντεβού στα τυφλά

Και ναι, θα κλείσω με ένα ακόμα κλασικό εικονογραφημένο. Κι αυτό επειδή ποτέ δε μου άρεσε να ανακατεύω φίλους στα προσωπικά μου, και δε μου πήγαινε η καρδιά να σου προτείνω να βάλεις μεσάζοντα για να πεις τα εσώψυχά σου. Αν, όμως, έχεις τέτοια κάψα να βάλεις κάποιον άλλο να κάνει έστω τη μισή δουλειά, καν’ τον να σου στήσει ένα ωραιότατο ραντεβουδάκι. Το «στα τυφλά» είναι για αν σου δώσει λίγο παραπάνω χρόνο να επεξεργαστείς ό, τι σκοπεύεις να πεις και για να προσδώσει μια δόση περιέργειας και αγωνίας στην όλη φάση. Πάντως, να ξέρεις, αυτό είναι το πιο ριψοκίνδυνο bullet της λίστας. Είναι το μόνο στο οποίο τα αλεξίσφαιρα που λέγαμε πριν αχρηστεύονται.

Συντάκτης: Ελευθερία Αντωνοπούλου
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

https://www.pillowfights.gr/

Αυτοβελίωση

Φανταστείτε ότι καλείτε για καφέ έναν στενό σας φίλο. Για τι πράγματα μιλάτε? Μήπως για τον καιρό; Μήπως για την αγαπημένη σας διασημότητα; Μήπως για κάποιον φίλο που δε φαίνεται να έχει πάρει τη ζωή στα σοβαρά; Μήπως για το παιδί σας που αρνείται να διαβάσει τα μαθήματά του;

Είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι, αρκετά συχνά, πολλές από τις σχέσεις μας βασίζονται σε μια επιφανειακή συνομιλία αμοιβαίας περιφρόνησης για τους άλλους ή άλλοτε σε μια ανήσυχη και υπερβολική εστίαση σε αυτούς που αγαπάμε. Είναι ανθρώπινο το να κρατάμε μια μικρή απόσταση μιλώντας για τον καιρό ή να «κουτσομπολεύουμε» ένα τρίτο άτομο. Αυτό το κάνουμε επειδή η σχέση δύο ατόμων είναι ουσιαστικά ασταθής. Όταν και οι δύο μισούμε ή συμπαθούμε το ίδιο άτομο, τότε η συζήτηση γύρω από αυτό το άτομο μας κάνει να νιώθουμε έστω και παροδικά λιγότερο άγχος.

Οι περισσότεροι από εμάς δε θέλουμε οι σχέσεις μας να παραμένουν «βαλτωμένες» σε συνομιλίες επιφανειακού επιπέδου. Λαχταρούμε σχέσεις όπου μπορούμε να μιλήσουμε για τις πεποιθήσεις και τις εμπειρίες μας, ακόμα κι αν αυτές είναι διαφορετικές. Επιθυμούμε να είμαστε ειλικρινείς σχετικά με το τι κάνουμε και με το τι θέλουμε, χωρίς το άλλο άτομο να προσπαθεί με αγωνία να μας διορθώσει ή να απομακρυνθεί από εμάς. Όμως αυτό το είδος σχέσης με τους φίλους μας, πολύ λιγότερο με την οικογένειά μας, φαίνεται τρομακτικό.

Ο Δρ. Murray Bowen, ο πατέρας της οικογενειακής ψυχοθεραπείας, πίστευε ότι η ανάπτυξη αυτού που αποκαλούσε «προσωπική σχέση» με άλλους, ήταν ένας τρόπος για να γίνει ένα άτομο πιο ώριμος άνθρωπος. Αλλά το ζητούμενο είναι το πώς ξέρουμε αν έχουμε μια “πρόσωπο με πρόσωπο” σχέση με κάποιον;

Μια «πρόσωπο με πρόσωπο» σχέση έχει τα εξής χαρακτηριστικά:

είστε σε θέση να μιλήσετε για τις πεποιθήσεις και τις εμπειρίες σας.
δεν επικεντρώνεστε σε κουτσομπολιά ή σε ανησυχία για κάποιο τρίτο άτομο.
δεν βασίζεστε σε απρόσωπα θέματα στις συζητήσεις σας.

Ας έχουμε υπόψη ότι δεν υπάρχει τίποτα λάθος στο να σχολιάζουμε για τα αθλητικά ή να συζητάμε για τον καθηγητή μας ή για τους πολιτικούς. Αλλά όταν χρησιμοποιούμε αυτά τα θέματα συνομιλίας για να διαχειριστούμε την αμηχανία που υπάρχει σε μια σχέση, τότε ίσως χάνουμε όλα εκείνα που θα μπορούσαν να διαμορφώσουν μια πιο οικεία και πιο έμπιστη σχέση.

Πόσες από τις σχέσεις μας στερούνται το χαρακτηριστικό της «πρόσωπο με πρόσωπο» συνομιλίας; Δηλαδή, του ειλικρινούς διαλόγου, που διακρίνεται από ευθύτητα και ειλικρίνεια χωρίς περιστροφές;

Για να απαντήσετε στο ανωτέρω ερώτημα, εξετάστε τις παρακάτω ερωτήσεις:

Πόσες από τις οικογενειακές σας σχέσεις βασίζονται σε επιφανειακά θέματα; Δηλαδή, μιλάτε τακτικά, αλλά συζητάτε περί ανέμων και υδάτων, αντί για τα προβλήματα που πραγματικά σας απασχολούν;
Ανησυχείτε και ασχολείστε υπερβολικά για κάποιο άλλο μέλος της οικογένειάς σας; Μήπως τελικά, ασχολείστε με αυτό το μέλος της οικογένειάς σας περισσότερο κι από τον ίδιο σας τον εαυτό;
Πόσες φορές μέσα στις εργασιακές σας σχέσεις αναλωθήκατε σε ατελείωτες συζητήσεις και παράπονα για τον προϊστάμενό σας ή για κάποιον άλλο συνάδελφο;
Πόσες από τις φιλίες σας διατηρούνται πάνω στο κουτσομπολιό για παλιούς γνωστούς ή διασημότητες; Έχετε ποτέ αναρωτηθεί γιατί δε συζητάτε τίποτα άλλο πέρα από τέτοια θέματα;
Πόσο μεγάλο μέρος του γάμου σας εστιάζεται σχεδόν κατά αποκλειστικότητα στα παιδιά σας; Μήπως έχετε παραμελήσει το/την σύζυγο;
Η ανάπτυξη της «πρόσωπο με πρόσωπο» σχέσης είναι τελικά αυτό που ορίζει τον εαυτό σας ως προς τους άλλους. Όσο περισσότερο ο «εαυτός» σας μπορείτε να γίνετε μέσα στις σχέσεις σας, τόσο πιο εύκολα θα έρθετε σε μια πιο οικεία, ουσιαστική συνομιλία, δίχως να αισθάνεστε απειλητικοί ή να γίνεστε αμυντικοί.

Οι οικογένειες μπορούν ίσως να γίνουν το πιο δύσκολο μέρος για να αναπτυχθούν τέτοιου είδους ειλικρινείς σχέσεις. Οι άνθρωποι έχουν συχνά «πρόσωπο με πρόσωπο» σχέση με τον έναν γονέα, αλλά όχι με τον άλλο. Πολλές σχέσεις με τα αδέλφια βασίζονται στο να «κοροϊδεύουν» ή να εκμεταλλεύονται τους γονείς ή να ανησυχούν υπέρμετρα για κάποιο άλλο μέλος της οικογένειας και να ασχολούνται με αυτό, αντί με τα δικά τους πραγματικά προβλήματα. Και τα εγγόνια παρουσιάζουν συχνά μια ξεκάθαρα επιφανειακή εικόνα για τους παππούδες, σχεδόν στέλνοντάς τους στον τάφο πριν την ώρα τους.

Σκεφτείτε κάποιον στη ζωή σας με τον οποίο θέλετε να αναπτύξετε μια «πρόσωπο με πρόσωπο» σχέση. Πώς θα ήταν να μιλάτε για κάτι που συμβαίνει σε σας (όχι σε κάποιον φίλο σας, όχι στο παιδί σας, όχι στον καιρό); Θα πρέπει να γνωρίζετε ότι το να μοιράζεστε τη σκέψη σας με ένα άλλο άτομο μπορεί να σας προκαλέσει άγχος, ιδιαίτερα αν δεν έχετε συνηθίσει σε κάτι τέτοιο. Αλλά αξίζει να ενθαρρύνετε τον εαυτό σας με τη σκέψη ότι αυτό είναι το άγχος που συνδέεται με το να γίνετε πιο ώριμος άνθρωπος, καθώς μόνο έτσι θα οικοδομήσετε σχέσεις που μπορούν να αντέξουν στις διαφορές και τις διαφωνίες.

_______________________

~ Kathleen Smith. (2020). Why We Stay Stuck in Superficial Friendships. , psychologytoday.com

Ελεύθερη μετάφραση κειμένου: Κουραβάνας Νικόλαος , κειμένου: Παπαδοπούλου Ελένη

antikleidi.com

Αυτοβελίωση

Μερικές φορές είναι δύσκολο να ξέρω ποιος είμαι, ενώ άλλες φωνές είναι διατεθειμένες και έτοιμες να με ορίσουν και να με εξηγήσουν. Το να είμαι ο εαυτός μου, κάποτε ήταν μια απλή υπόθεση, αλλά, με την αυξανόμενη ανάμειξη σε ομάδες, δεν είμαι πια τόσον αυθόρμητα σίγουρος. Μέρος απ’ αυτή την αμφιβολία προέρχεται από την ανατροφοδότηση και τις προσωνυμίες που δέχομαι: «είσαι εξαιρετικός», «είσαι πολύ ευγενικός», «είσαι πολύ νωθρός», «γνοιάζεσαι πάρα πολύ», «δεν ξέρεις καν ότι υπάρχω», «είσαι πολύ ισχυρός», «χρειάζεσαι ν’ αναπτύξεις περισσότερη δύναμη», «είσαι πάρα πολύ ευαίσθητος», «δεν είσαι αρκετά ευαίσθητος», «μ’ αρέσει το μουστάκι σου», «δεν μ’ αρέσει το μουστάκι σου», «κάμνεις ηθικολογικές κρίσεις», «ποτέ δεν είσαι πρόθυμος να κάμεις κρίσεις», «ο θρησκευτικός μυστικισμός σου με τρομάζει», «ο αθεϊσμός σου είναι ο λόγος που δεν σ’ εμπιστεύομαι», «δεν παρουσιάζεις αρκετή ηγετική ικανότητα», «είσαι πάρα πολύ ευθύς».

Είμαι πραγματικά τόσο ριζικά διαφορετικός για διαφορετικά άτομα; Είμαι ασυνεπής κι ευμετάβλητος; Πώς συμβαίνει να με αντιλαμβάνονται μ’ αυτούς τους αντίθετους τρόπους;

Όσο οι άλλοι δέχονται τις δικές μου αντιλήψεις για τον εαυτό μου σαν έγκυρες, δεν υπάρχει σύγκρουση. Αλλά όταν οι αυτοεκτιμήσεις μου διαφέρουν από εκείνο που βλέπουν οι άλλοι, αν επιμένω να διατηρώ τον εαυτό μου, τότε είναι αναπόφευκτο ότι θα αμφισβητηθώ, θα προκληθώ και μερικές φορές θα απορριφθώ. Ίσως μπορεί να επιτευχθεί μία ισορροπία που δεν εξαρτάται μόνο από τις αντιλήψεις μου για τον εαυτό μου, αλλά περιλαμβάνει και την ανατροφοδότηση των άλλων. Όταν δεν βρίσκομαι σε επαφή με τον εαυτό μου, οι αντιλήψεις των άλλων μπορεί να βοηθήσουν να βρω το δρόμο. Οπωσδήποτε, εγώ βλέπω αυτή την κατεύθυνση προς την αυτό-επίγνωση σαν μία τυχαία κίνηση από τα έξω προς τα μέσα. Είναι η πεποίθησή μου ότι τα ουσιαστικά σχήματα της προσωπικής ανάπτυξης παραμένουν μέσα μας και βγαίνουν προς τα έξω.

Σε τελευταία ανάλυση, πρέπει να επιμείνω στις αισθήσεις μου και να συνεχίσω να πιστεύω σε ό,τι βλέπω, αισθάνομαι, ακούω και αγγίζω. Η εμπειρία μου είναι πραγματική, άσχετο τι λεν οι άλλοι και άσχετο πόσοι θα το πουν. Η τελική κρίση είναι δική μου, αν και σε κάθε σημείο της πορείας είμαι αρκετά δεκτικός για να μαθαίνω από τις εμπειρίες των άλλων [..]

Κάποτε απορώ πώς οι άλλοι μπορούν να είναι τόσο σίγουροι και απόλυτοι στις αντιλήψεις τους, όταν εγώ συχνά ψηλαφώ για να αποφασίσω ποιος είμαι, ιδίως όταν αντιμετωπίζω καινούριους ανθρώπους. Πώς συμβαίνει, ώστε εγώ να χρειάζομαι χρόνο ν’ αποφασίσω, ενώ οι άλλοι συχνά αποφασίζουν γρήγορα και μιλούν σαν να με ήξεραν καλύτερα απ’ ό,τι εγώ γνωρίζω τον εαυτό μου;

Όταν υπάρχει κάποιο πρόβλημα, όταν ο εαυτός και οι άλλοι βρίσκονται σε διαφορές, η κατάσταση σπάνια διευκρινίζεται με μια γρήγορη ματιά μέσα μας. Όταν η αλλαγή είναι στιγμιαία, είναι πιο πιθανό να δεχόμαστε νέες σκέψεις ή αισθήματα μάλλον παρά να τα οικειοποιούμαστε σαν αναγκαία συστατικά ενός εαυτού. Οι πιέσεις της ομάδας, που μας σπρώχνουν να αντιλαμβανόμαστε πιο έγκυρα και πιο αποτελεσματικά, δεν είναι βοηθητικές.

Το άτομο βοηθείται μόνο, όταν ενθαρρύνεται να μπει για λίγο στο δικό του μοναχικό κόσμο και να μείνει με τον εαυτό του μέχρι να φθάσει τη δική του καθαρότητα και αίσθηση της κατεύθυνσης. Μπορεί να ‘ναι δυνατό αυτή η ατομική αναζήτηση να συμβεί στην ομάδα, ή να ‘ναι αναγκαίο να αποσυρθεί το άτομο σε ένα ήσυχο μέρος.

Ο αυτό-στοχασμός συχνά απορρίπτεται σε μία ομάδα, ακόμη κι όταν είναι φανερό πως το άτομο χρειάζεται να μείνει με τον εαυτό του. Το άτομο πιέζεται να αποκλείσει ό,τι συμβαίνει μέσα του, πριν να γνωρίσει τον εαυτό του. Όταν το άτομο δοκιμάζει την πίεση και δραστηριοποιείται ή φοβερίζεται, δεν ακούει πια τον εαυτό του ούτε νοιώθει τις σκέψεις και τα αισθήματά του. Δεν γνωρίζει πια τι είναι πραγματικό. Για να επιτύχει μία κατάσταση ειρήνης με τους άλλους μπορεί να καταφύγει σε δραματικές μεθόδους ή μπορεί να συνθηκολογήσει και να κάνει ό,τι αναμένεται από τους άλλους να κάνει.

Μέσα στην ομάδα, το άτομο χρειάζεται χρόνο, να του δοθεί ευκαιρία να σκεφτεί. Χρειάζεται χρόνο να εξετάσει, να ερευνήσει και να ακολουθήσει εσωτερικές σκέψεις και αισθήματα. Όταν μέλη της ομάδας ενοχλούν, απαιτούν και διαμορφώνουν γρήγορα δηλώσεις, όταν μία ισχυρή συγκινησιακή δύναμη κατευθύνεται εναντίον του μοναχικού ατόμου, το άτομο εμπλέκεται περισσότερο στις συγκινησιακές φορτίσεις παρά στη δική του αναζήτηση της αλήθειας. Η ατομική συνειδητοποίηση μπορεί να κινηθεί πιο σιγά από την ομαδική συνειδητοποίηση, αλλά στο τέλος αυτή είναι η μόνη πραγματική που έχει νόημα. Το άτομο θα ‘πρεπε να ήταν ελεύθερο να αποφασίσει κατά πόσο επιθυμεί να επιδιώξει την ταυτότητά τους μέσα στην ομάδα ή μόνο του και η απόφασή του θα ‘πρεπε να γίνει σεβαστή […]

Για να εξημερώσουμε έναν άλλο άνθρωπο, δεν χρειάζεται μία αυταρχική διαδικασία. Σύμφωνα με το νόημα του «Μικρού Πρίγκιπα», δεν σημαίνει να ημερέψουμε ή να καλουπιάσουμε ή να συντρίψουμε, να υποτάξουμε και να μειώσουμε πνευματικά ή να περιορίσουμε και να μαλακώσουμε, όπως συμβαίνει τόσο συχνά όταν ένα άτομο ξεχωρίζει έντονα και απειλεί την κλονισμένη ενότητα της ομάδας. Να εξημερώσουμε το άτομο σημαίνει να εγκαταστήσουμε δεσμούς μαζί του. Αυτό σημαίνει μία προθυμία να μπούμε στη ζωή του και να σεβαστούμε τις μοναδικές του απαιτήσεις. Να εξημερώσουμε σημαίνει να είμαστε πρόθυμοι να χάσουμε χρόνο, να μην βιαζόμαστε, αλλά να εκτιμούμε απλώς το ότι είμαστε μαζί με το πρόσωπο. «Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει αυτή την αλήθεια», είπε η αλεπού. «Αλλά εσείς δεν πρέπει να το ξεχνάτε. Γίνεστε υπεύθυνοι, για πάντα, για ό,τι εξημερώσετε».

Clark E. Moustakas, Μοναχικότητα και αγάπη (Εκδ. Ταμασος) – απόσπασμα..

https://to23ogramma.wordpress.com/

Αυτοβελίωση

Πολλά είναι τα θέματα που απασχολούν την ανθρωπότητα, με ένα από τα πιο ευρέως διαδεδομένα να είναι οι ερωτικές σχέσεις.

Πρόκειται για ένα θέμα το οποίο περιλαμβάνει εκατοντάδες παρακλάδια, όσον αφορά τη μελέτη του, από την οπτική της ανθρώπινης ψυχολογίας και του Εσωτερισμού. Ως εκ τούτου, πρόκειται για μία όψη της ζωής μας γεμάτη με διαθέσιμα μαθήματα. Μαθήματα που θα συμβάλουν τόσο στην εξέλιξή μας και στην περαιτέρω διεύρυνση της γνώσης του Εαυτού μας, όσο και στην αρμονική συνύπαρξή μας με τους Αδελφούς και τις Αδελφές μας. Και Αδελφοί και Αδελφές μας είναι όχι μόνο όλοι οι Άνθρωποι, αλλά όλα τα Όντα.

Για αυτό το μεγάλο ζήτημα, το οποίο απασχολεί καθημερινά όλους τους Ανθρώπους, έχουμε κάνει ορισμένες αναφορές για κάποια από τα "παρακλάδια" του:

Από την Αγνή Αγάπη στην Αγάπη των Λέξεων, των Πράξεων και των Υλικών

«Να Πετάτε Μαζί, Αλλά Ποτέ Δεμένοι»

Πότε θα βρω το άλλο μου μισό;

Ας Μοιραστούμε την Απόσταση

Μα ένα από τα πιο σημαντικά ‑και δυστυχώς επικίνδυνα- θέματα, είναι η Ζήλια.

Η ζήλια υπάρχει παντού, σε κάθε πτυχή της ζωής μας, για την ώρα όμως, θα θέλαμε να εστιάσουμε στη Ζήλια που εκδηλώνεται μέσα σε μία ερωτική σχέση.

Ο Άνθρωπος που αγαπάει πραγματικά, δεν ζηλεύει. Αντιθέτως, εμπιστεύεται.

Ο Άνθρωπος που έχει γνῶθι σαὐτόν, δεν ζηλεύει, μα εμπιστεύεται.

Δεν αναφερόμαστε στην υγιή ζήλια, η οποία πηγάζει από μία αγνή Αγάπη και ένα αγνό ενδιαφέρον, μα στην ‑ας μας επιτραπεί η έκφραση- αρρωστημένη μορφή της.

Αν εξετάσουμε τους παράγοντες που οδηγούν στην εκδήλωση της Ζήλιας, θα δούμε ότι, τα πρωταρχικά αίτια, βρίσκονται στον εσωτερικό μας κόσμο.

Ζηλεύουμε είτε επειδή κάποιος έχει κάτι που εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε, είτε επειδή έχουμε κάτι και φοβόμαστε μην το χάσουμε.
Ζηλεύουμε επειδή μέσα μας κάτι φοβάται, κάτι τρέμει. Ένα κενό μέσα μας υπάρχει, περιφρουρημένο από Ανασφάλεια και πίσω από τα τείχη της ανασφάλειας, κρύβονται εσωτερικά τραύματα.

Όσο όμως δεν παραμερίζουμε τα τείχη της ανασφάλειας, προκειμένου να φθάσουμε στα τραύματά μας και να τα θεραπεύσουμε, τόσο πιο έντονα θα εκπορεύονται οι σκεπτομορφές της Ζήλιας.

Η Ζήλια προέρχεται από την Ανασφάλεια, τα εσωτερικά τραύματα και την έλλειψη Εμπιστοσύνης. Ας δούμε τι σημαίνει το τελευταίο.

Κάποτε και ενώ βρισκόμασταν σε ένα μέσο μαζικής μεταφοράς, ακούσαμε ένα διάλογο μεταξύ δύο νεαρών:

- Χαχα! Άκου κάτι που διάβασα, μιλάμε τέρμα χαζό και αστείο!
- Για πες!
- "Ο μόνος τρόπος για να μάθεις αν μπορείς να εμπιστευθείς κάποιον, είναι να τον εμπιστευθείς".
- Τι λες ρε, χαχα! Κάτι τέτοιες ανοησίες διαβάζει ο κόσμος και νομίζει ότι διάβασε κάτι σπουδαίο.

Αυτοί οι δύο νεαροί, προς στιγμήν, είχαν έγιναν δύο μεγάλοι Δάσκαλοι και μας πρόσφεραν το έναυσμα για αυτό το κείμενο.

Αν το συλλογιστούμε λοιπόν, αυτή δεν είναι η αλήθεια; Ο μόνος τρόπος για να μάθουμε αν μπορούμε να εμπιστευθούμε κάποιον, είναι να τον εμπιστευθούμε.
Αν προδώσει την Εμπιστοσύνη μας, τότε θα ξέρουμε ότι δεν είναι άξιος εμπιστοσύνης και ενδεχομένως, μπορούμε και να απομακρυνθούμε, εάν κριθεί απαραίτητο.

Αν προδώσει την Εμπιστοσύνη μας, τότε εμείς θα έχουμε χάσει έναν άνθρωπο ο οποίος δεν άξιζε την Εμπιστοσύνη μας, άρα δεν θα έχουμε "χάσει". Για την ακρίβεια, θα έχουμε "κερδίσει χώρο" για ανθρώπους που θα αξίζουν την εμπιστοσύνη μας.

Μα ο άνθρωπος που πρόδωσε την εμπιστοσύνη ενός άλλου ανθρώπου, θα έχει χάσει έναν Άνθρωπο που του πρόσφερε την εμπιστοσύνη του και κατ' επέκταση, την Αγάπη του.

Ο Δρόμος προς την Αγνή Αγάπη, περνάει πρώτα από το μονοπάτι της Εμπιστοσύνης. Χωρίς Εμπιστοσύνη, το κέντρο της Καρδιάς εγκλωβίζεται και ο δρόμος προς την Αγνή Αγάπη, φράζεται.

Δεν έχει σημασία αν στο παρελθόν προδόθηκε η Εμπιστοσύνη μας. Σημασία έχει να διδαχθήκαμε από αυτό το γεγονός.

Αν λοιπόν δεν Εμπιστευόμαστε, αν δεν επιτρέπουμε στην Καρδιά μας να βιώσει την Αγάπη δίχως εμπόδια, η Ζήλια θα καραδοκεί σε κάθε μας σχέση και δη στις ερωτικές.

Μα η Ζήλια δεν είναι το μόνο αποτέλεσμα αυτής της έλλειψης Εμπιστοσύνης και αυτής της άρνησης να θεραπεύσουμε τα εσωτερικά μας τραύματα.
Γιατί η Ζήλια δεν εμφανίζεται ποτέ μόνη της. Αντιθέτως, έρχεται πάντα χέρι-χέρι μαζί με μια άλλη βαριά ποιότητα: την Κτητικότητα.

Ας το δούμε με ένα παράδειγμα.

Σε μία ερωτική σχέση, ένας άνθρωπος ζηλεύει την προσοχή που ενδέχεται να λαμβάνει ο/η σύντροφός του από άλλους ανθρώπους ή ακόμα και την προσοχή που προσφέρει σε άλλους ανθρώπους. Προσοχή όχι απαραίτητα ερωτική, π.χ. ένδειξη ερωτικού ενδιαφέροντος, μα ακόμα και φιλική, από/προς τους οικείους του, το οικογενειακό του περιβάλλον, κ.ο.κ.

Έστω λοιπόν ότι ο/η σύντροφός του δεν έχει δώσει αυτό που αποκαλούμε "δικαιώματα", ώστε να υπάρχει λόγος ζήλιας. Σε αυτή την περίπτωση, γιατί ζηλεύει;

Διότι φοβάται ότι θα του στερήσουν τον/την σύντροφό του.

Η ανασφάλεια εντός αυτού του ανθρώπου είναι τόσο έντονη, που το Εγώ του αντιδράει. Μα η Ζήλια από μόνη της δεν μπορεί να κάνει πολλά, οπότε αναλαμβάνει η Κτητικότητα.
(Βέβαια, εδώ ενδέχεται να υπάρχει και ακόμη ένας παράγοντας. Το γεγονός αυτός ο άνθρωπος να έχει στηρίξει την ευτυχία του αποκλειστικά στο πρόσωπο/στην παρουσία του/της συντρόφου του.)

Γίνονται σκηνές ζηλοτυπίας και πολύ σύντομα, ένα θέατρο ελέγχου κάνει αισθητή την παρουσία του.

Σύντομα, αυτή η σχέση θα αρχίσει να γίνεται τοξική και η ρήξη θα βρίσκεται προ των πυλών.

Ας θυμόμαστε. Η Εμπιστοσύνη, η Ευτυχία και η αίσθηση εσωτερικής ασφάλειας δεν θα καλυφθεί από κάποιον έξω από εμάς. Ξεκινάει από μέσα μας.

Δεν πρέπει να τα απαιτούμε από τους Αδελφούς και τις Αδελφές μας, δεν μπορούμε να τους "εκβιάζουμε" και να τους εγκλωβίζουμε σε ένα θέατρο ελέγχου, προκειμένου να εφησυχαστούμε.

Ας μη μολύνουμε κι άλλο το Διάστημα με σκεπτομορφές Ζήλιας και Κτητικότητας. Γιατί αυτές οι σκεπτομορφές, είναι δηλητηριώδεις.
Δηλητηριώδεις τόσο για τους γύρω μας, όσο και για εμάς τους ίδιους.

Γι' αυτό λοιπόν, η ενασχόληση με την Αυτογνωσία μας και η γεμάτη Αγάπη αποδοχή της έννοιας της Μοναχικότητας, είναι τόσο σημαντικές και η αφετηρία όχι μόνο για αρμονικές και γεμάτες Αγνή Αγάπη σχέσεις με τους Αδελφούς και τις Αδελφές μας, αλλά και η αφετηρία των πάντων.

Namaste, αγαπημένοι μας Άνθρωποι ♥

https://www.spiritualcluster.gr/

Αυτοβελίωση

Γιατί καμία συνάντηση στη ζωή δεν είναι τυχαία
Όλες οι γνωριμίες αποτελούν πάντα ένα γοητευτικό μυστήριο

Μέσα σε αυτό τον εκπληκτικό κόσμο που ζούμε, κάθε συνάντηση και κάθε ευκαιρία γνωριμίας εξυπηρετεί έναν σπουδαίο σκοπό. Τίποτα δεν συμβαίνει καθαρά από τύχη.

Υπάρχει ένα μυστηριώδες φαινόμενο που συχνά συμβαίνει στις ζωές μας και το οποίο πολλές φορές δεν μπορούμε να εξηγήσουμε με την επιστήμη ή με κάποιο άλλο «συμβατικό» μέσο. Μπορεί να φαίνεται κλισέ να πούμε ότι δεν υπάρχουν συμπτώσεις και ότι όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο, αλλά υπάρχει αλήθεια μέσα σε αυτές τις λέξεις.

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού που ονομάζεται ζωή, γνωρίζουμε όλα τα είδη ανθρώπων από πολλές κουλτούρες και πλαίσια και κάθε ένας από αυτούς εξυπηρετεί και έναν διαφορετικό σκοπό στην προαγωγή της ανάπτυξής μας. Κάποιοι από αυτούς μένουν για πάντα μαζί μας, επηρεάζοντάς μας με τρόπους που δεν θα μπορούσαμε καν να φανταστούμε. Άλλοι ωστόσο, είναι τόσο ασήμαντοι, που μόλις που τους παρατηρούμε. Κάθε ένας από αυτούς, και οι συνδέσεις που αναπαριστούν, εξυπηρετούν έναν σκοπό, είτε επώδυνο, είτε ευχάριστο και μας διδάσκουν μαθήματα.

Κάποια από αυτά τα μονοπάτια που χρειάζεται να βαδίσουμε είναι δυσκολότερα από άλλα, αλλά αυτό είναι απλά μέρος του κύκλου της ζωής. Τόσο οι καλές όσο και οι κακές περιπέτειες είναι σημαντικές για να πλάσουν στην ουσία το ταξίδι σας. Και το ποιον θα γνωρίσετε αποτελεί ένα πάντα γοητευτικό μυστήριο.

1. Εκείνες που μας αφυπνίζουν

Αρκετοί είναι οι άνθρωποι που δεν μένουν για πολύ καιρό στη ζωή μας. Κάνουν μια στάση σε εμάς, για να μας υπενθυμίσουν τα όνειρα, τους στόχους μας και ύστερα συνεχίζουν το δρόμο τους. Το Σύμπαν μας στέλνει τέτοιους ανθρώπους, ώστε να μείνουμε συγκεντρωμένοι στους στόχους μας και να κάνουμε βήματα για να τους προσεγγίσουμε.

2. Εκείνες που μας υπενθυμίζουν

Στη ζωή, συναντάμε άτομα, που μας βοηθούν να παραμένουμε στο μονοπάτι μας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Μας κρατούν στο σωστό δρόμο προς την ευτυχία και την επιτυχία. Αν και αυτοί οι άνθρωποι είναι συχνά προσωρινοί, αφήνουν ωστόσο μια μακροχρόνια επίδραση στην ψυχή μας.

3. Εκείνες που μας πιέζουν να μεγαλώσουμε

Ορισμένοι άνθρωποι είναι δάσκαλοι, άτομα που ορισμένες φορές μας δίνουν δύσκολα μαθήματα, που θα προάγουν την εξέλιξή μας. Αυτοί οι άνθρωποι θα μας διδάξουν πράγματα που ίσως παλεύαμε μέχρι τότε να μάθουμε από μόνοι μας.

4. Εκείνες που παίρνουν χώρο

Υπάρχουν και εκείνοι που συναντάμε και είναι παρόντες για ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, τόσο που φαίνεται ασήμαντο. Είτε πέφτετε πάνω τους σε μια μικρή καφετέρια, είτε απλά τους προσπερνάτε σε έναν δρόμο. Κάνετε μικρές συζητήσεις μαζί τους, αλλά ποτέ μια βαθιά σύνδεση. Αυτοί αποτελούν τους ανθρώπους που παίρνουν χώρο για εσάς.

5. Εκείνες που μένουν

Ένα μικρό ποσοστό εκείνων που συναντάμε στη ζωή μας θα μείνουν πραγματικά για πάντα δίπλα μας. Τέτοιοι άνθρωποι είναι σπάνιοι και συνήθως δύσκολο να βρεθούν, αλλά είναι με διαφορά τα πιο πολύτιμα άτομα που γνωρίζουμε. Είτε είναι στενοί φίλοι, σύντροφοι ή οικογένεια, έχουν τη μεγαλύτερη επίδραση στις ζωές μας. Εκείνοι είναι που θα σας σηκώσουν, όταν πέσετε και θα σας βοηθήσουν να εξελιχθείτε. Η παρουσία τους και μόνο είναι αρκετή για να σας πιέσει να κάνετε πράγματα που αλλιώς δεν θα παίρνατε την απόφαση ποτέ να κάνετε.

Χρειάζεται να είστε υπομονετικοί με το σύμπαν, για να γνωρίσετε αυτούς τους σπάνιους ανθρώπους. Αλλά όταν τελικά συνδεθείτε με αυτά τα ιδιαίτερα άτομα, θα είναι δίπλα σας για πάντα. Θα μοιράζονται μαζί σας παρόμοια όνειρα και στόχους και θα επιθυμούν πραγματικά την ευτυχία σας.

Πηγή: enallaktikidrasi.com

Αυτοβελίωση

Η επιμονή στο όνειρο: Δείξε αντοχή στις λακκούβες του δρόμου και μείνε στην πορεία σου μέχρι το τέλος

Η συναρμολόγηση ενός ονείρου δεν διαφέρει από τη συναρμολόγηση οποιουδήποτε αντικειμένου. Ακόμα και αν έχεις όλα τα κομμάτια του, μέχρι να τα μοντάρεις, δεν θα έχεις αυτό που θέλεις. Το επιτυχημένο αποτέλεσμα εξαρτάται από το αν έχεις συγκεντρώσει τα σωστά κομμάτια σε κάθε βήμα της πορείας. Παρ΄όλο που το τελευταίο βήμα μπορεί να μην είναι τίποτε άλλο παρά το τελικό στρίψιμο μιας βίδας, ωστόσο αν όλα τα άλλα πριν από αυτό δεν έχουν ταιριάξει σωστά, η βίδα δεν θα βιδώνει. Αυτή είναι η δοκιμή.

Το μυστικό είναι να μη χάσεις το θάρρος σου, έστω κι αν χρειαστεί να πας πίσω και να επαναλάβεις μερικά από τα προηγούμενα βήματα. Μπορεί να χρειαστούν αρκετές δοκιμές. Να ξέρεις ότι το αποτέλεσμα περιμένει να εμφανιστεί όταν θα έχουν συναρμολογηθεί όλα τα κομμάτια.

Πριν από πολλά χρόνια, ο άντρας μου κι εγώ, νιόπαντροι τότε, αγοράσαμε μία από αυτές τις βιβλιοθήκες που τις συναρμολογείς μόνος σου, για να την τοποθετήσουμε στο πρώτο διαμέρισμα. Εκείνο που μας είχε τραβήξει σ’ αυτό το συγκεκριμένο σχέδιο ήταν ότι το βιβλιαράκι με τις οδηγίες έλεγε «εύκολη συναρμολόγηση».

Πήραμε λοιπόν τα ράφια στο σπίτι και ετοιμαστήκαμε να συναρμολογήσουμε στο πι και φι τη βιβλιοθήκη μας, με όλη την απαραίτητη εστίαση, πίστη, φαντασία, αυτοδέσμευση και έμπνευση. Ανοίξαμε το κουτί γεμάτοι ενθουσιασμό και καταπιαστήκαμε με το πρώτο κομμάτι της βιβλιοθήκης. (…) Η προσπάθεια ήταν όμως πολύ μεγαλύτερη απ’ όσο νομίζαμε.

Ο Πάτρικ μού έβαλε τις φωνές. Του τις έβαλα κι εγώ. Εκείνος είπες ότι μας είχαν δώσει ελαττωματική βιβλιοθήκη. Εγώ είπα ότι ήταν ανίκανος να ακολουθήσει τις οδηγίες. Αναστενάξαμε και οι δύο βλέποντας το σωρό με τις σανίδες στο πάτωμα και ξαναρχίσαμε από την αρχή, μόνο που αυτή τη φορά διάβαζα εγώ τις οδηγίες.

Ένιωθα πολύ ικανοποιημένη με τον εαυτό μου καθώς διάβαζα κοφτά τις οδηγίες και έβλεπα ότι σημειώναμε πρόοδο. Έφτασα στο σημείο όπου έπρεπε να περάσουμε το ράφι στη θέση του και με μια τόση δα μικρή σκουντιά οι προσπάθειές μας μεταβλήθηκαν και πάλι σε ένα σωρό στη μέση του δωματίου!

Ξαναρχίσαμε από την αρχή βλαστημώντας. Αυτό συνεχίστηκε για ώρες. Εγώ είπα τον Πάτρικ ηλίθιο. Ο Πάτρικ είπε εμένα ηλίθια. Κάποια στιγμή πειστήκαμε ότι είχαμε λαθεμένες οδηγίες. Ύστερα, αποφασίσαμε ότι η βιβλιοθήκη ήταν ελαττωματική και τελικά καταλήξαμε στο ότι όποιος είχε γράψει εκείνες τις οδηγίες ήταν ένας ανώμαλος σαδιστής που γελούσε μαζί μας από κάποια γωνιά των κεντρικών γραφείων της εταιρείας. Πιστεύαμε ότι μας είχαν εξαπατήσει. Ό,τι και αν ήταν αυτό που έφτιαχναν εκείνα τα κομμάτια, πάντως βιβλιοθήκη δεν ήταν!

(…)Έμεινα για λίγο σκεφτική. Τι θα μπορούσαμε άραγε να κάνουμε καλύτερα; Και τότε μου ήρθε μια φαεινή ιδέα: «Ξέρω τι πρέπει να κάνουμε! Ας υποκριθούμε ότι είμαστε η βιβλιοθήκη!», είπα. «Αν ήμαστε εμείς η βιβλιοθήκη, τι θα χρειαζόμαστε για να μη διαλυθούμε;». Αργά, μεθοδικά, βήμα-βήμα, ελέγξαμε πάλι τις οδηγίες. Το Α με το Β; Εντάξει. Κάτω μέρος Γ; Εντάξει. Πάνω μέρος Δ; Εντάξει.

Καθώς διάβαζα πολύ προσεκτικά για το Δ, πρόσεξα για πρώτη φορά ένα μικροσκοπικό αστερίσκο που έμοιαζε με κόκκο σκόνης. Κοίταξα στο κάτω μέρος της σελίδας, όπου ένας όμοιος αστερίσκος σηματοδοτούσε μια εξήγηση με τα πιο μικροσκοπικά γραμματάκια που υπάρχουν! «Τοποθετήστε τις πλαστικές ασφάλειες μέσα στις τρύπες». Σ’ ένα μικρό πακετάκι δίπλα στα χερούλια για τις πόρτες ήταν δύο μικρές πλαστικές ασφάλειες που έμοιαζαν με άσπρα φασόλια. Τις έσπρωξα μέσα στις τρύπες.

Voila! Όλο εκείνο το ταλαντευόμενο αλλοπρόσαλλο σύνολο από σανίδες έγινε πιο σταθερό κι από το βράχο του Γιβραλτάρ! Το ράφι γλίστρησε στη θέση του με την πρώτη, τα πορτάκια στερεώθηκαν ωραία-ωραία, με τα πομολάκια τους στη θέση τους, έτοιμα να φρουρήσουν τους πνευματικούς μας θησαυρούς. Η βιβλιοθηκούλα μας στεκόταν και μας κοίταζε καμαρωτή-καμαρωτή. Ο σωρός στο πάτωμα είχε γίνει μια πανέμορφη βιβλιοθήκη. Το δεύτερο κομμάτι της συναρμολογήθηκε σχεδόν μαγικά, στο πι και φι.

(…) Έτσι γίνεται με κάθε επιθυμία της καρδιάς. Μόνο το πρώτο θαύμα αποτελεί πρόκληση. Μείνε ακλόνητος δίπλα του. Αρνήσου να τα παρατήσεις και να φύγεις. Δείξε αντοχή στις λακκούβες του δρόμου και μείνε σταθερά στην πορεία σου μέχρι το τέλος.

Απόσπασμα από το βιβλίο της Sonia Chorquette με τίτλο «Η καρδιά σου έχει δίκιο» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Η Δυναμική της Επιτυχίας

https://enallaktikidrasi.com/

Αυτοβελίωση

Όταν ξεκινήσεις να βγαίνεις ραντεβού με κάποιον συνήθως είσαι χαρούμενη και λίγο αγχωμένη αν όλα θα πάνε καλά. Και τελικά βγαίνετε και ξαναβγαίνετε και στο τέλος γίνεστε ζευγάρι. Νιώθεις άνετα μαζί του, περνάτε πολύ χρόνο μαζί, τον εμπιστεύεσαι, είσαι χαρούμενη και όλα κυλούν εξαιρετικά καλά.

Και φτάνει εκείνη η στιγμή που όλα έρχονται «τούμπα».

Αισθάνεσαι ότι πια δεν μπορείτε να συνεννοηθείτε, μαλώνετε διαρκώς, σου κάνει παρατηρήσεις, σε έχει αποκόψει από τις παρέες σου και πολλά άλλα. Το προσπαθείς πολύ μαζί του, γιατί τον
αγαπάς πραγματικά, αλλά βλέπεις ότι δεν… τσουλάει.

Και με βαριά καρδιά παίρνεις την απόφαση και του ανακοινώνεις το «τέλος». Είναι πολύ δύσκολο και για σένα, αλλά είναι η καλύτερη λύση μετά από τόσες προσπάθειες που έχεις κάνει. Και στην παρακάτω gallery θα καταλάβεις ακριβώς γιατί πήρες τη σωστή απόφαση και δεν πρέπει πια να το σκέφτεσαι.
Ξέρεις ότι τα έδωσες όλα. «Αν έκανες τα πάντα και είδες ότι δεν υπάρχει άλλη λύση, τότε πήρες τη σωστή απόφαση», λέει η ειδικός σχέσεων, Susan Winter.
«Έχασες» τον εαυτό σου. Πολλές φορές, οι άνθρωποι ξεχνούν ποιοι είναι μέσα σε μία σχέση και χάνουν την ταυτότητά τους. Όταν προδίδεις τις αξίες, τις ανάγκες και τους στόχους σου, τότε θυσιάζεις τον εαυτό σου.
Σε πρόδωσε. Το ψέμα, η κοροϊδία, ακόμα και η παραβίαση της ιδιωτικότητάς σου είναι προδοσία.
Η επικοινωνία σας ήταν τοξική. Μην ξεχνάς ότι ο υγιής διάλογος είναι απαραίτητο συστατικό μιας καλής σχέσης.
Συνειδητοποιείς ότι ήσασταν μαζί για τους λάθος λόγους. Πολλοί άνθρωποι κάνουν σχέσεις, γιατί φοβούνται τη μοναξιά και πολλές φορές παραμένουν σε μια τοξική σχέση υπομένοντας πολλά και νιώθοντας άσχημα σε ορισμένες περιπτώσεις.


Γράφει η ΝΕΛΗ ΣΤΑΘΑΚΙΔΟΥ – https://www.pink.gr/

https://www.healingeffect.gr/

Αυτοβελίωση

Μου λέει πως η βραδιά που πέρασε χθες στο σπίτι κάποιων φίλων τον απογοήτευσε. Τον ρωτώ τι ακριβώς προσδοκούσε. Δεν ξέρει ακριβώς, τίποτε ιδιαίτερο, ωστόσο απογοητεύτηκε.

Μπορεί να υπάρξει άραγε απογοήτευση χωρίς προσδοκία, με μια προσδοκία η οποία αγνοεί τι προσδοκά, που προσδοκά περισσότερα ή διαφορετικά πράγματα, μια προσδοκία του απροσδόκητου; Στην πραγματικότητα η βραδιά εκτυλίχθηκε όπως θα την περίμενε: ένα καλό γεύμα, μία ζωηρή συζήτηση, κλπ. Εξαιρετική βραδιά, απογοητευτική. Έλειπε ίσως μια γυναίκα που θα τον είχε αναστατώσει ή κάποιες κουβέντες που θα μπορούσαν να τον εξοργίσουν. Ο άνθρωπος αυτός επιρρίπτει συχνά στον εαυτό του το ότι είναι υπερβολικά γαλήνιος, ότι μεθόδευσε μια ζωή από την οποία τίποτα δεν λείπει. «Επιτυχία, από κάθε άποψη, η ζωή μου».

Συνεχίζει. Θυμάται κάποια κρίση στον σχολικό του έλεγχο, άλλοτε: «Εξαιρετικός μαθητής, με απολύτως ικανοποιητικές επιδόσεις σε όλους τους τομείς». Ήταν τόσο περήφανος τότε. Σήμερα, λέει, αυτά του γυρίζουν τ’ άντερα. Να ικανοποιείς τους καθηγητές, τους γονείς σου… «Πόσο υπάκουος ήμουν, πόσο υποταγμένος! Δεν έχω διάθεση να σας ικανοποιήσω, να δειχθώ καλός αναλυόμενος για να με προστατέψετε». «Προτιμάτε να με απογοητεύσετε;»

Να απογοητεύσει, πώς όμως; Θα ‘ταν δώδεκα ή δεκατριών ετών. Θαύμαζε τον πατέρα του, «ο καλύτερος άνθρωπος, δίκαιος, πάντοτε διαθέσιμος, ποτέ δεν οργιζόταν». Και ιδού – η πρόκληση, τόσο νωρίς – πήγε κοντά στον πατέρα του και, ξαφνικά, τον χαστούκισε. «Έτσι, στα καλά καθούμενα, αλλά έπρεπε να το κάνω». Μετά από αυτό ξέσπασε σε κλάματα υπό το αποβλακωμένο βλέμμα του πατέρα του. Το περιστατικό δεν ξαναναφέρθηκε ποτέ. Ο καλός μαθητής, ο καλός γιος ακολούθησε το δρόμο του: «Επιτυχία, από κάθε άποψη» και, σποραδικά, η αιχμηρή απογοήτευση από το ότι δεν κατόρθωσε να απογοητεύσει.

Στα λατινικά, ο deceptor σημαίνει τον απατηλό (το πονηρό δαιμόνιο του Ντεκάρτ). Στα αγγλικά, to deceive: δελεάζω, εξαπατώ. Διαψεύδω τις προσδοκίες του άλλου. Αυτή η γυναίκα που διατείνεται πως είναι μονίμως απογοητευμένη – στους έρωτες, στη δουλειά της – επιδίδεται στην προσπάθεια να απογοητεύσει. Και τότε οι άντρες – «τόσο σίγουροι για τον εαυτό τους, μα ποιοι νομίζουν πως είναι;» – είναι εκείνοι που ανησυχούν: «Μα τι μου λείπει και ψάχνει διαρκώς αλλού;»

Θα έπρεπε μήπως, για να μην απογοητευόμαστε, να μην περιμένουμε τίποτα; Να γεννιόμαστε χωρίς αυταπάτες, ώστε να είμαστε σίγουροι πως δεν θα τις χάσουμε; Να είμαστε, από το ξεκίνημα κιόλας, ασαγήνευτοι; Τέτοια σκέφτομαι συχνά, με αφορμή τον Ρ. που δεν λησμονεί ποτέ πως όλα είναι θνητά, που παίρνει τα πράγματα όπως έρχονται, που δεν εξανίσταται και δεν παραπονιέται ποτέ. Αυτός ο εκ γενετής ασαγήνευτος, σαγηνεύεται με το παραμικρό: με μια αντανάκλαση ουρανού στα νερά μιας λιμνούλας, μ’ έναν σκύλο που του κάνει χαρές, και κυρίως, κυρίως, με τα ψηλόλιγνα πόδια ή με το διαφαινόμενο στήθος μιας γυναίκας που συνάντησε στο δρόμο.

Αν δεν ήταν οι μητέρες μας απογοητευτικές, δεν θα δεχόμαστε τίποτε από όσα, ανέλπιστα, μας προσφέρει η ζωή.

Jean-Bertrand Pontalis, Παράθυρα (εκδ. Εστία)

https://to23ogramma.wordpress.com/

Αυτοβελίωση

Γράφει ο Παύλος Κετσιτζόγλου – Παπαδημητρόπουλος


Κι όπως χορεύαμε το μόνο που κοιτούσα ήταν τα μάτια της. Κι όμως δεν έχανα τα βήματα μου. Με κρατούσε με όλο της το είναι, μα ήταν τόσο απαλό το κράτημα. Χορεύανε οι ψυχές μας πρώτα από τα σώματα μας. Η κινησιολογία μας ήταν απίστευτη, αυθόρμητη, απλοϊκή. Το φόρεμα της ανέμιζε, καθώς έκανε στροφές γύρω από τον εαυτό της, ακουμπώντας το σώμα μου. Το άγγιγμά της ήταν μαγικό. Ήταν ένας ισπανικός χορός. Μα για μας ήτανε στάση ζωής. Όχι τα βήματα, αλλά το πάθος με το οποίο χορεύαμε.

Ζούσαμε κάθε δευτερόλεπτο, κάθε καινούργια κίνηση, κάθε επαναλαμβανόμενο βήμα. Αυτό είμασταν, ένας χορός, μια στροφή, ένα άγγιγμα, μια αφηρημένη ερωτευμένη ιδέα. Τι κι αν χορεύαμε σε ψηλές ταράτσες κτηρίων, δεν φοβόμασταν την πτώση. Κι οταν χορεύαμε κάτω από τη γη τη σήκωνα τόσο ψηλά όσο χρειάζονταν για να δει το φως του ήλιου. Εγώ δεν το χρειαζόμουν, αυτή ήταν το φως μου. Κι όσοι μας έβλεπαν μας περνούσαν για τρελούς, μα τι σημασία έχει η γνώμη τους; Αυτοί δεν ακούγανε τη μουσική μας, δεν καταλάβαιναν την συνοχή των βημάτων μας. Έβλεπαν δύο σώματα να κουνιούνται άσκοπα, χωρίς αιτία. Αυτός ο χορός, ήτανε ολόκληρη ζωή γραμμένη σε μερικές νότες και σε λίγες κινήσεις. Μας ήταν αρκετό όμως, είχαμε μάθει να εκτιμάμε.


Μια νύχτα, βρέθηκα να χορεύω μόνος μου σε μια ταράτσα. Αυτή είχε φύγει, δεν ήταν πια κοντά μου. Ο χορός μου δεν ήταν πια μαγικός, είχε χάσει την χάρη του. Ήταν φυσικό διότι έλλειπε η νεραϊδόσκονη στις καλές σκέψεις, το ραβδί από το ξόρκι, το συστατικό που δίνει αυτή τη μοναδική γεύση σε ένα εξωτικό πιάτο. Ο άγαρμπος αυτός χορός έμοιαζε πια με παραπάτημα και θλίψη. Τα πόδια μου σκόνταφταν στο ίδιο δάπεδο που λίγο καιρό πριν κυλούσαν επάνω του. Γλίστρησα, και άρχισα να πέφτω από μεγάλο ύψος. Κι όσο έπεφτα χαμογελούσα. Γιατί ήξερα ότι ο χορός μου δεν ήταν μια αποτυχία. Ήταν μια επιτυχία που κράτησε όσο έπρεπε. Γι αυτό κι εγώ θυμάμαι ακόμα τα βήματα, κάποια στιγμή θα μάθω να χορεύω μόνος.

https://www.awakengr.com/

Ad Sidebar
© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή