Σεπτεμβρίου 20, 2019

Αυτοβελίωση

Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου

Κι εκεί που κάθεσαι και λες «τι άλλο θα μου συμβεί στη ζωή μου, τι άλλο επιτέλους προορίζει η μοίρα για να ζήσω;» Τσούπ! Σου σκάει μια απρόβλεπτη κατάσταση που σου φέρνει τα πάνω κάτω. Σου γυρίζει συθέμελα όλη τη ζωή και σου αναιρεί πρόσωπα, πράγματα, καταστάσεις.

Έρχεται λοιπόν μια ωραία ημέρα των ημερών και γνωρίζεις κάποιον, που ούτε καν φανταζόσουν, ότι αυτός ίσως, μπορεί να είναι εκείνος ο διαφορετικός από όσους έχεις γνωρίσει μέχρι σήμερα. Βέβαια στην αρχή όλοι καλοί είμαστε και βγάζουμε τον καλύτερο εαυτό μας… αλλά, ας πάμε παρακάτω.

Φαίνεται λοιπόν αρχικώς απρόσιτος, απρόσιτη κι εσύ όμως… Μετρημένα λόγια, μελετημένες κινήσεις, προσεκτικές. Συμπαθητικός πολύ. Σου μιλάει, σε προσέχει, επιδιώκει πολύ διακριτικά την παρέα σου. Εσύ όμως μιας και δεν έχεις περάσει και λίγα και «φυσάς και το γιαούρτι», που λένε, εκεί, βράχος σνομπαρίας… Δεν το παίζεις δύσκολη, είσαι δύσκολη, έτσι σε έχουν κάνει κάτι άλλοι… Περιμένεις όμως να δεις που θέλει να το πάει. Και σε πολιορκεί και αρχίζει να σε διεκδικεί. Και λες: «Τι θέλει αυτός από εμένα;»

Το συνεχίζεις και λες «άντε, ας δώσω μια ευκαιρία. Μπορεί εδώ να έχουμε άλλο, κάτι διαφορετικό. Μπορεί… ποτέ δεν ξέρεις!.»

Ξεκινάς λοιπόν να βγαίνεις μαζί του, να του λες για τη ζωή σου, να σου λέει κι εκείνος για τη δική του. Βλέπεις ότι ταιριάζετε σε πολλά. Βλέπεις ότι σε κάνει και γελάς… πολύ σημαντικό! Βλέπεις ότι σε κάνει να ξεχνάς πολλά όταν είσαι κοντά του. Τον παρατηρείς, αφουγκράζεσαι τα λόγια του, κοιτάς τις κινήσεις του. Το πως σε ακουμπάει, το πως σου λέει αυτό που θέλει να σου πει. Ε, κι ας μην το κρύβουμε. Εμείς οι γυναίκες ζητούμε κι εκείνον τον άντρα της παλιάς κοπής. Τον ιππότη βρε παιδί μου. Εκείνον που θα μας ανοίξει την πόρτα, θα μας αφήσει να περάσουμε πιο μπροστά. Βλέπεις λοιπόν και όλα αυτά…

Δεν είναι όμως τελικά μόνο αυτά! Είναι κι εκείνα τα λίγο πιο βαθιά που μια γυναίκα, καλώς ή κακώς τα νιώθει από εκείνο το αναθεματισμένο ένστικτό της… τις περισσότερες φορές βέβαια. Που σίγουρα τα έχει δει από την αρχή, αλλά πολλές φορές προκειμένου να μην μείνει μόνη της, όταν αυτά δεν είναι καλά, τα κάνει ένα ωραιότατο «delete» και προχωράει. Λάθος!

Αυτά τα τελευταία λοιπόν, αν και εφόσον είναι αυτά τα καλά, που θέλει και νιώθει ότι υπάρχουν, κάνουν στο μυαλό της το «κλικ» για να προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα, για να αφήσει αυτόν τον απρόσμενο, αλλά κατά τα άλλα γλυκύτατο επισκέπτη να αγγίξει λίγο παραπάνω το μυαλό και την καρδιά της. Είναι όλα αυτά που θέλει τόσο πολύ να τα έχει αυτός και που δεν θέλει να πέσει έξω. Και λαχταράει να του δείξει πολλά, να του δώσει πολλά. Αναρωτιέται όμως πάντα… «Να τα δώσω τώρα εδώ; Ή να κάτσω στην ησυχία μου και να μην τολμήσω, να μην επενδύσω σε κάτι ψεύτικο για ακόμα μια φορά;.»

Δυστυχώς οι απαντήσεις δεν μπορούν να δοθούν. Τουλάχιστον, όχι τώρα. Εκείνη όμως θα έχει πάντα να θυμάται αυτό, το οποίο θα είναι η αρχή για ό,τι κι αν πράξει από εδώ και στο εξής…

«Μην κοιτάς μακριά, κοίτα μόνο το τώρα, κοίτα τη στιγμή, κοίτα ποιος μπορεί να ηρεμήσει το μυαλό, την καρδιά και την ψυχή σου. Κι εκεί, μάλλον… μάλλον θα βρεις όλα αυτά που φοβάσαι πως δεν υπάρχουν!.»

[loveletters.gr]

Αυτοβελίωση

ΦΡΑΝΣΙΣ ΓΙΑΤΖΟΓΛΟΥ
Τι ζητάει έρευνα του Χάρβαρντ να κάνουν οι γυναίκες για να έχουν 40% περισσότερες πιθανότητες προαγωγής
Κανείς δεν είπε ότι είναι εύκολο να συνυπάρχεις καθημερινά -το λιγότερο 8 ώρες- με διαφορετικές προσωπικότητες.

Τους συναδέλφους σου, τούς βλέπεις περισσότερο και από όσο βλέπεις τα κοντινά, αγαπημένα σου πρόσωπα.

To γραφείο είναι ο χώρος που περνάς πολλές (αν όχι τις περισσότερες) ώρες της ημέρας.

Η αλήθεια είναι ότι στον εργασιακό χώρο συνυπάρχουν πολλοί και διαφορετικοί τύποι ανθρώπων και εργαζομένων. Μπορεί να ακούγεται κοινότοπο, αλλά αυτή ακριβώς η διαφορετικότητα είναι που προκαλεί τις μεγαλύτερες εντάσεις και στη δουλειά.

Πράγματι συμβαίνει σε πολλούς ανθρώπους να ξυπνάνε το πρωί για να πάνε στη δουλειά έχοντας σφιγμένο στομάχι επειδή πρόκειται να συναντήσουν στο γραφείο τους τοξικούς συναδέλφους τους.

Δυστυχώς είναι γεγονός ότι το κακό κλίμα στον εργασιακό χώρο προκαλεί έντονο άγχος και μειώνει την παραγωγικότητα.

Ερευνα του Χάρβαρντ αποκάλυψε το μοναδικό πράγμα που πρέπει να κάνουν οι γυναίκες που θέλουν να πάρουν προαγωγή στην εργασία τους: θα έχουν 40% περισσότερες πιθανότητες να την αποκτήσουν.

Οπως διαβάζουμε σε άρθρο του Inc.com οι επιστήμονες προτείνουν ένα πράγμα: «Να είσαι θετική και ευγενική με τον συνάδελφό σου».

Είναι σημαντικό να αναπτύξεις μια θετική στάση στο γραφείο. Τα αφεντικά πάντα προσέχουν αυτούς που έχουν θετική διάθεση και τους ξεχωρίζουν.

Να θυμάσαι ότι είναι σημαντικό να τηρείς μια θετική και αισιόδοξη στάση στις δύσκολες καταστάσεις. Όταν τα πράγματα πηγαίνουν καλά είναι για όλους εύκολο να έχουν καλή διάθεση. Όταν όμως οι καταστάσεις δυσκολεύουν, τότε θα ξεχωρίσει αυτός που έχει θετική στάση ακόμα και τότε.

Η έρευνα του Χάρβαρντ σημειώνει ότι οι ετερογενείς ομάδες μπορούν να λειτουργήσουν, μόνο εφόσον καλλιεργηθεί πνεύμα συνεργασίας αλλά και σεβασμού μεταξύ των συναδέλφων. /https://www.rawpixel.com

https://www.bovary.gr

Αυτοβελίωση

Αντί να αποφεύγετε να μιλάτε για τις προτιμήσεις σας και να προσπαθείτε υπερβολικά να διαμορφώσετε μία εικόνα προς τους άλλους έτσι ώστε να μην σας κρίνουν, μπορείτε αντί αυτού να προσπαθήσετε να αποδεχτείτε αυτή τη διαδικασία.

Αντί να προσπαθούμε να είμαστε αρεστοί σε όλους, κάτι που δεν γίνεται, μπορούμε να κατανοήσουμε τι σημαίνει η κρίση των άλλων για εμάς.

Οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως ηλικίας, καταβάλουν αυτοκαταστροφικές προσπάθειες για να ξεφύγουν από τις αρνητικές κρίσεις των άλλων: αποφεύγουν να λένε αυτό που θέλουν να πουν, δεν εκφράζουν τη γνώμη τους σε μία σχολική τάξη ή σε μία εργασιακή συνάντηση, αποφεύγουν να λένε στο σύντροφό τους τις αληθινές επιθυμίες τους, δεν ζητούν αύξηση κ.α. Αυτός ο φόβος της κρίσης από τους άλλους, συνδέεται με την επιθυμία μας να είμαστε αρεστοί σε όλους, ανά πάσα στιγμή. Όμως επειδή αυτό είναι αδύνατο, παίζουμε ένα χαμένο παιχνίδι που μας κρατά μακριά από το να βιώσουμε και να εκφράσουμε ανεπιφύλακτα τον αληθινό εαυτό μας.

Ας κάνουμε ένα βήμα πίσω και ας το παραδεχτούμε: οι άνθρωποι πάντα θα κρίνουν τους άλλους με καλές, κακές, συμπαθητικές, αντιπαθητικές ή ενδιάμεσες εντυπώσεις και καθώς νέες πληροφορίες έρχονται συνέχεια στο φως, το ανθρώπινο μυαλό τις επανεκτιμά: Είναι μια συνεχής διαδικασία. Αντί να αποφεύγετε να μιλάτε για τις προτιμήσεις σας και να προσπαθείτε υπερβολικά να διαμορφώσετε μία εικόνα προς τους άλλους έτσι ώστε να μην σας κρίνουν, μπορείτε αντί αυτού να προσπαθήσετε να αποδεχτείτε αυτή τη διαδικασία.

Παρακάτω θα βρείτε τέσσερις κατευθύνσεις για να σταματήσετε να ζείτε με το φόβο της κρίσης:

1. Τίποτα δεν διαρκεί για πάντα

Η πραγματικότητα είναι ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει περιορισμένα αποθεματικά δεδομένα. Παρ’ όλο που μπορεί να κάνει κρίσεις, αυτές δεν είναι αρκετά σημαντικές για να κερδίσουν μια θέση στις τράπεζες της μνήμης μας για πάντα. Έτσι, όταν κάποιος σας κρίνει, οι πιθανότητες είναι ότι λίγες ώρες ή ημέρες αργότερα, η εν λόγω κρίση θα έχει απομακρυνθεί από τη συνειδητή επίγνωση του. Κατανοούμε τους ανθρώπους όχι για τα μικρά λάθη ή τις αποτυχίες που παρατηρούμε, αλλά δημιουργώντας ένα νοητικό σχήμα βασισμένο στα σημαντικά πράγματα που κάνουν και λένε, στους τρόπους αλληλεπίδρασης με εμάς και στο πώς μας κάνουν να νιώθουμε με την πάροδο του χρόνου.

2. Η κρίση είναι αναπόφευκτη

Σταματήστε να προσπαθείτε να ελέγξετε τις κρίσεις των άλλων. Έχει γίνει συνήθεια των καιρών να απαιτούμε από τους άλλους να μην μας κρίνουν. Σκεφτείτε διάφορους τίτλους που διαβάζετε ή φράσεις που ακούτε όπως: «Μην Κρίνετε» και «Εδώ που είμαστε, δεν κρίνουμε τους άλλους». Τίποτα από αυτά δεν βοηθά πραγματικά: Δεν μπορείτε να ελέγξετε τι σκέφτονται οι άλλοι. Ίσως να μην εκφράσουν την κρίση τους, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούν να σταματήσουν μια φυσιολογική διαδικασία του εγκεφάλου. Αντιθέτως, προσπαθείστε να εξηγήσετε τι αισθάνεστε έτσι ώστε εκείνοι στους οποίους ανοίγεστε, να σας κατανοήσουν και να έρθουν στη θέση σας. Η συμπόνια διαλύει το άγχος της επίκρισης. Όταν είναι παρούσα, οι κρίσεις χάνουν τη σημασία τους, επειδή οι άνθρωποι μπορούν να αισθανθούν τι νιώθουν οι άλλοι απέναντί τους.

3. Αφήστε τους να κρίνουν

Μπορεί να είναι απελευθερωτικό σε μια οικεία σχέση να επιτρέπετε τις κρίσεις. Αντί να εμποδίζετε τον εαυτό σας από το να είναι ανοικτός ή ευάλωτος ή να μοιράζεται κάτι αρνητικό αλλά σημαντικό, κάντε το έτσι κι αλλιώς. Αν παρατηρήσετε τον εαυτό σας να κρύβεται πίσω από το φόβο της κρίσης, αναρωτηθείτε αρχικά: «Τι φοβάμαι στην κρίση των άλλων όταν φανερώσω τα συναισθήματά μου;»και «Τι είναι αυτό φοβάμαι ότι θα συμβεί αν κάνουν αυτή τη συγκεκριμένη κρίση για μένα;».
Μόλις εντοπίσετε το φόβο, προσπαθήστε να καθησυχάσετε τον εαυτό σας ή να βρείτε έναν τρόπο που θα μπορούσατε να διαχειριστείτε το φόβο, αν εμφανιστεί. Υπενθυμίστε στον εαυτό σας ότι οι στενές και φιλικές σχέσεις εμβαθύνονται όταν οι ανθρώποι ρισκάρουν και κριτικάρουν. Αν αυτό το άνοιγμα δεν συμβεί, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχετε κάνει κάτι λάθος, αλλά αυτό μπορεί να σημαίνει ότι το πρόσωπο με το οποίο προσπαθείτε να συνδεθείτε δεν έχει τη δυνατότητα για μια συναισθηματικά οικεία σχέση.

4. Παρατηρήστε τις δικές σας κρίσεις

Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να νοιάζεστε λιγότερο για τις κρίσεις των άλλων από το να κρίνετε λιγότερο τον εαυτό σας και τους άλλους. Φυσικά η κρίση είναι αναπόφευκτη, αλλά προσπαθήστε να παρατηρήσετε τη γλώσσα που χρησιμοποιείτε στο μυαλό σας για τους ανθρώπους και τα γεγονότα στη ζωή σας. Αλλάξτε την εστίαση των αποφάσεων σας: Αντί να πείτε «αυτή είναι χάλια» ή «αυτός είναι ένας χαμένος», ρωτήστε τον εαυτό σας τι συναισθήματα σας προκαλεί αυτός ο άνθρωπος και θέλετε να αποφύγετε ή να γνωρίσετε στο μέλλον. Για παράδειγμα, «Ποτέ δεν εκπληρώνει τις δεσμεύσεις της απέναντί μου» ή «Εκείνος μου λέει ότι προσπαθεί, αλλά πάντα καταλήγω απογοητευμένος». Απομακρυνθείτε από τους απλούς χαρακτηρισμούς (π.χ. καλός/κακός) των άλλων στη ζωή σας και αντικαταστήστε τους με εκείνους που είναι υγιείς ή όχι για εσάς.

ΦΩΤΟ - https://unsplash.com/photos/5eSAPsGs_o8

Πηγή: psychologytoday.com , fylikanea.gr

by Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Αυτοβελίωση

Οι δεδομένοι & τα δεδομένα, αν δεν τα εκτιμήσεις, φεύγουν χωρίς επιστροφή

Είσαι πάντα εκεί.
Αρρωσταίνει; Αναστατώνεσαι και τρέχεις.
Προβλήματα στην δουλειά; είσαι η καλύτερη συμβουλή κι ο ώμος να χαλαρώσει και ν’ ακουμπήσει.

Νοιάζεσαι, ενδιαφέρεσαι, φροντίζεις.

Πως αλλιώς; Είναι ο άνθρωπος σου. Τον αγαπάς πιο πολύ κι από τον εαυτό σου.

Στις γιορτές το δώρο σου είναι η αδήλωτη επιθυμία του. Έχεις έρθει τόσο κοντά του, που είσαι πια μέσα στο μυαλό του. Ξέρεις τι θέλει και φροντίζεις να το έχει αρκεί να βλέπεις την λάμψη της ευχαρίστησης στα δυο αγαπημένα μάτια. Η ευτυχία του είναι αυτόματα δική σου.

Να σε ρωτήσω λίγο. Εσένα πότε σου έκανε το δώρο που επιθυμούσες;
Εκείνη τη μέρα που στάθηκες μπροστά στην βιτρίνα με τα παπούτσια τα κόκκινα. Τι όμορφα έλαμπαν! Τι τέλειο τακούνι! Δεν μπορούσες ν’ απομακρυνθείς από κει. Και τι σου είπε;

“Έλα, προχώρα! Δεν είν’ αυτά για σένα!”

Τα κοιτούσες καθώς έφευγες μακριά.

“Κι αν δεν είναι για μένα” σκέφτηκες, “αχ! πόσο θα ήθελα να ήταν δικά μου.”
Το νιώθεις κι εσύ. Σε θεωρεί δεδομένη.
Ότι κι αν πει, ότι κι αν κάνει, ξέρει πως θα το ανεχτείς, θα συγχωρήσεις, θα συμβουλέψεις στο πρόβλημα, θα τρέξεις στα δύσκολα. Πάντα εκεί. Πάντα. Όλα εσύ.

Σ’ εκτιμά; Όχι. Είστε μαζί και σου μιλά για εκείνη την άλλη συνάδελφο του που είναι : “σαν την Κιμ Μπασιντζερ κι ότι κι αν φορέσει της ταιριάζει.”

Ενώ εσύ είσαι χοντρούλα κι αυτό το ταγιεράκι που φοράς, αδιάφορο. Ούτε καν πρόσεξε το νέο στυλ στο μαλλί σου. Καταντάς να πιστεύεις πως όλες, ακόμα κι η γκαρσόνα στην καφετέρια, είναι καλύτερες από σένα.

Τουλάχιστον εκείνος αυτό δείχνει να πιστεύει.
Μια μέρα στέκεσαι μπροστά στον καθρέφτη και βλέπεις την κούραση στο πρόσωπο σου, τις καινούριες ρυτίδες, το δέρμα που περισσεύει κι έχει χαλαρώσει. Κάθε θυσία και μια ρυτίδα, κάθε έγνοια που σου φόρτωσε και μια άσπρη τρίχα. Κι εκείνος κάθε πρωί που ξυπνά δεν προσέχει τι έχεις χτίσει γύρω του να είναι ασφαλής κι ευτυχισμένος.

Ώρα να φεύγεις! Έτσι γλυκά κι ανώδυνα όπως αρμόζει.

Άσ’ τον μόνο του να παλέψει για τον εαυτό του.

Τι επιμένεις;

Μόνη σου είσαι και τώρα. Κι αν φύγεις πάλι μόνη θα είσαι.

Ζήσε για σένα και λίγο.

Ούτε θα καταλάβει πως έφυγες.

Τα δεδομένα αν δεν γίνουν ζητούμενα, στο λέω, δεν πρόκειται ποτέ να εκτιμηθούν.

Ρένα Γέρου – wp.loveletters.gr

ΦΩΤΟ - https://www.google.com/search?rlz=1C1HIJB_enGR823GR824&tbm=isch&q=Jeremy+Cai/unsplash&chips=q:jeremy+cai+unsplash,online_chips:photos,online_chips:lonely&sa=X&ved=0ahUKEwiHtb33uqLkAhWhsaQKHbQRBC4Q4lYILigC&biw=1366&bih=576&dpr=1#imgrc=4tOBAI6pMvvegM:

https://www.healingeffect.gr

Αυτοβελίωση

Εσένα, εαυτέ μου, σου οφείλω μια συγνώμη.

Μια συγνώμη για κάθε λεπτό της ζωής μου που σε πρόδωσα.

Για κάθε φορά που σε απαρνήθηκα υπηρετώντας τα θέλω των άλλων.

Για κάθε ξένη ενοχή που σε φόρτωσα τσαλαπατώντας την αθωότητά σου.

Για κάθε προσδοκία σου που δεν ευοδώθηκε εξαιτίας της δικής μου αμέλειας.

Σου χρωστάω επίσης μια μεγάλη αγκαλιά. Γιατί άντεξες.

Άντεξες το φορτίο της δυστυχίας που δεν σου αναλογούσε.

Την βαθιά σιωπή που μέσα της κυοφορούνταν χιλιάδες ουρλιαχτά.

Τα δικά μου. Γιατί αποξενώθηκα από τον μόνο που δεν έπρεπε ποτέ να το κάνω. Από σένα.

Άντεξες να βλέπεις τα όνειρά σου να θρυμματίζονται κάτω από τα άτσαλα πατήματα ανθρώπινων εγωισμών.

Γιατί εγώ το επέτρεψα.

Γιατί εγώ δεν σε υπερασπίστηκα όπως και όταν έπρεπε.

Κράτησα όλη μου την σκληρότητα για σένα ενώ διοχέτευα την ευαισθησία μου στους άλλους.

Μάτωσα πασχίζοντας να κερδίσω μια θέση αξιόλογη στην ζωή τους.

Κι εσένα, σε κλείδωνα απέξω, γδύνοντάς σε από την στοιχειώδη αξιοπρέπεια.

Σου στέρησα την αγάπη και την εκτίμησή μου. Σ’ εξάντλησα.

Εγώ, η ίδια, σ’ εξόρισα σε μια ερημιά χωρίς προηγούμενο για ν’ αναζητήσω παντού κάποιον σαν εσένα.

Κι ας ήσουν ο μόνος που είχα δίπλα μου κάθε στιγμή από την ώρα της γέννησής μου.

Και θα είσαι μαζί μου χωρίς διακοπή μέχρι το τέλος.

Αδιαμαρτύρητα, ακούραστα, ασταμάτητα.

Ήρθε πια ο καιρός να σταματήσω να σε πολεμώ σαν να είσαι εχθρός μου.

Να σε τοποθετήσω εκεί που σου αξίζει απονέμοντας δικαιοσύνη.

Συγχωρώντας με.

Σαντίνα Δεναξά ( Λίκνον )

https://www.newsitamea.gr

Αυτοβελίωση

Αντί να ασχολείστε με την κριτική των άλλων ή τον σχολιασμό των άλλων, αφιερώστε το χρόνο σας βελτιώνοντας τον εαυτό σας και τον περίγυρό σας. «Το άτομο που αφιερώνει χρόνο για να βελτιώσει τον εαυτό του δεν έχει χρόνο για να σχολιάσει τους άλλους» – Μαρία Τερέζα της Καλκούτα.

Στη ζωή υπάρχουν ορισμένα πράγματα που είναι πολύ εξαντλητικά όπως το να ακούμε κάποιον να σχολιάζει διαρκώς τους άλλους. Όχι μόνο δεν μας αφήνει να ζήσουμε ελεύθεροι αλλά μας φυλακίζει σε μια παγίδα αρνητικής συμπεριφοράς και μας κάνει να αισθανόμαστε άσχημα. Οι πράξεις και τα λόγια των αδιάκριτων θα σας κουράσουν και θα καταστρέψουν το μυαλό σας.

Όταν λοιπόν αντιμετωπίζετε μια τέτοια κατάσταση έχετε δυο επιλογές: να απομακρυνθείτε ή να προσπαθήσετε να τους βοηθήσετε. Και όπως επισημαίνουμε στην αρχή του άρθρου: δεν υπάρχουν πιο συναισθηματικά και ζωτικά αδύναμοι άνθρωποι από εκείνους που αφιερώνουν το χρόνο τους σχολιάζοντας τους άλλους. Με αυτή την έννοια, δεν υπάρχει κάτι πολυτιμότερο από μια ήρεμη ζωή και γι’ αυτό το λόγο θα πρέπει πάντα να προστατεύετε το φυσικό και ψυχολογικό σας χώρο. Η καρδιά σας δεν πρέπει να επηρεάζεται από καμία μη δημιουργική κριτική.

Οι λέξεις πονούν μόνο όταν προέρχονται από άτομα που είναι σημαντικά για μας και ανάλογα με το τι και πώς θα το πουν. Αυτά που πιστεύουν οι άλλοι για σας είναι η δική τους πραγματικότητα, όχι η δική σας. «Αυτά που λένε οι άλλοι για σας είναι η δική τους πραγματικότητα και όχι η δική σας. Ξέρουν το όνομά σας άλλα όχι και την ιστορία σας. Δεν έχουν ζήσει αυτά που έχετε ζήσει εσείς και δεν έχουν βρεθεί ποτέ στη θέση σας. Το μόνο που ξέρουν για σας είναι αυτά που τους έχετε πει ή ό,τι διαισθάνονται αλλά στην ουσία δεν ξέρουν τι έχετε περάσει.» Ορισμένοι άνθρωποι, οι λεγόμενοι «καλοθελητές» ή αυτοί που χωρίς να θέλουν να σας επικρίνουν, λένε τη γνώμη τους σε κάθε περίπτωση χωρίς να τους το ζητήσετε. Στόχος τους με αυτή την έμμεση κριτική που ασκούν είναι να κάνουν κακό,να περιφρονήσουν κάποιον ή κάτι και να απολαύσουν τις ανησυχίες των άλλων. Στην πραγματικότητα, άνθρωποι σαν αυτούς έχουν τόσο χαμηλή αυτοεκτίμηση που δεν μπορούν να αποδεχτούν τον εαυτό τους ή τους άλλους. Αυτό εξηγεί το λόγο για τον οποίο κρίνουν και βάζουν ταμπέλες στους άλλους καθώς μόνο αυτό αντικατοπτρίζει τι πραγματικά αισθάνονται.

Αυτό δείχνει πώς προστατεύουν τις δικές τους συναισθηματικές μάχες εις βάρος των άλλων. Ακόμη και αν πιστεύουμε ότι μπορούμε να διαβάσουμε τις σκέψεις των άλλων, δεν μπορούμε. Είναι πολύ δύσκολο να κατανοήσει κάποιος τι σκέφτεστε πόσο μάλλον τη ζωή, τα αισθήματα ή τα προβλήματά σας. Επομένως, δεν χρειάζεται να δίνετε τόση σημασία σε αυτά που λένε οι άλλοι για σας.

Οι λέξεις τους προέρχονται από μια απατηλή πραγματικότητα που έχουν δημιουργήσει μέσα στο μυαλό τους, προσπαθώντας να μάθουν τα πάντα. «Οι πιο δυστυχισμένοι άνθρωποι σε αυτό τον κόσμο είναι εκείνοι που ανησυχούν υπερβολικά πολύ για το τι σκέφτονται οι άλλοι». Να είστε δυνατοί όταν αντιμετωπίζετε την κριτική των άλλων «Χρησιμοποίησα κάθε πέτρα που έριξαν πάνω μου για να αντλήσω τη δύναμή μου» Elvira Sastre. Αν σκέφτεστε συνέχεια τον τρόπο με τον οποίο σας σχολιάζουν οι άλλοι, βλάπτετε την ευεξία και τη συναισθηματική ισορροπία σας. Γι’ αυτό το λόγο είναι καλύτερο να αφιερώνετε το χρόνο σας για να βελτιώσετε τον εαυτό σας και τον περίγυρό σας.

Η δουλειά σας δεν είναι να κρίνετε τους άλλους ή να δέχεστε κριτικές αλλά να νοιάζεστε για το πώς μπορείτε να διορθώσετε τα δικά σας λάθη μέχρι να φτάσετε σε ένα μεγαλύτερο επίπεδο ευεξίας. Αν ασχοληθείτε με τον εαυτό σας, θα βγείτε κερδισμένοι και θα αποκτήσετε ειλικρίνεια, σεβασμό, ταπεινότητα, γενναιοδωρία και τιμή. Δεν μπορείτε να είστε τέλειοι αλλά είναι σημαντικό να διατηρείτε μια στάση συνεχούς βελτίωσης του εαυτού σας. Αυτό θα σας προσφέρει τη δυνατότητα να ζείτε τη ζωή χωρίς υποχωρήσεις, χωρίς εκβιασμούς και χωρίς να εξαρτάστε συναισθηματικά από τους άλλους. Θεραπεύστε τα κομμάτια που έχουν υποστεί ζημιά «Μη δίνετε σημασία στα πράγματα που κάνουν ή έχουν σταματήσει να κάνουν οι άλλοι. Δώστε προσοχή σε αυτά που κάνετε ή έχετε σταματήσει να κάνετε εσείς» Βούδας.

Για να μπορέσουμε να θεραπεύσουμε τις συναισθηματικές πληγές που προκαλούν οι κριτικές, θα πρέπει πρώτα να κατανοήσετε ότι ο καθένας είναι μοναδικός και ξεχωριστός. Έχοντας αυτό υπόψη μας, το επόμενο πράγμα που θα πρέπει να κάνουμε είναι να αισθανόμαστε και να σκεφτόμαστε χωρίς να μας ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων. Άλλοι άνθρωποι είναι εκείνοι που κρίνουν και σχολιάζουν, όχι εσείς. Η μη δημιουργική κριτική φέρει το συναισθηματικό κενό που υπάρχει μέσα στο άτομο που έχει ασκήσει αυτή την κριτική.

Συνεπώς, αν αυτό το άτομο δεν σας αφήνει να αναπτυχθείτε συναισθηματικά τότε καλό είναι να απομακρυνθείτε από αυτό. Αλλά πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη συναισθηματική βλάβη που προκαλεί η κριτική; Ας σκεφτούμε λίγο τα εξής: Δίνοντας σημασία σε αυτά που σκέφτονται ή λένε οι άλλοι για μας, καταλήγουμε να γινόμαστε κάποιοι που δεν είμαστε. Ικανοποιώντας τους άλλους θα χάσετε την ταυτότητά σας το οποίο φυσικά δεν είναι καθόλου υγιές.

Είστε καλή μητέρα; Είστε πετυχημένοι; Έξυπνοι, καλοί στη δουλειά σας; Είστε άνθρωποι συμπαθείς; Πρέπει να συνειδητοποιήσετε πόση ενέργεια σπαταλάτε όταν ανησυχείτε για το πώς σκέφτονται οι άλλοι για σας. Αν και μερικές φορές μπορεί να αισθάνεστε ότι όλοι ασχολούνται μαζί σας, η αλήθεια είναι πως ό,τι κάνετε ή έχετε σταματήσει να κάνετε δεν έχει και τόση σημασία γι’ αυτούς. Οι άλλοι άνθρωποι σας σκέφτονται πολύ λιγότερο απ’ ό,τι νομίζετε.

Ανεξάρτητα από το τι κάνετε ή πώς το κάνετε, πάντα θα υπάρχει κάποιος να το σχολιάσει ή να το κατακρίνει. Προσπαθήστε να ζείτε και να ενεργείτε όπως σας βολεύει. Να είστε φυσικοί και να ξέρετε ότι ο μόνος τρόπος για να νιώθετε όμορφα με τον εαυτό σας είναι να κάνετε κάθε στιγμή αυτό που αισθάνεστε. «Μην περιμένετε οι άλλοι να κατανοήσουν το δρόμο σας και ειδικά αν δεν τον έχουν πορευτεί ποτέ».

Πηγή: meygeia.gr

awakengr.com

Αυτοβελίωση

«Άλλη χαρά δεν είναι πιο μεγάλη απ’ τη χαρά του να δίνεις. Να το θυμάσαι, κοριτσάκι». Το γράφει ο Ρίτσος στο ποίημα «Πρωινό Άστρο» κι είναι ένας στίχος που μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση όταν τον πρωτοδιάβασα, κυρίως γιατί το ίδιο πράγμα μου έλεγε και μου ξανάλεγε η γιαγιά μου, για πολλά χρόνια. Τότε που την άκουγα δεν καταλάβαινα τι εννοούσε. Περνώντας τα χρόνια όμως και μεγαλώνοντας ανακάλυψα ότι η γιαγιά κι ο ποιητής έχουν απόλυτο δίκιο. Η χαρά του να δίνεις είναι πιο μεγάλη κι απ’ το πιο πολύτιμο απόκτημα που μπορεί να κερδίσεις.

Αν καταφέρεις να κάνεις τρόπο ζωής αυτή τη συμπεριφορά, θα με θυμηθείς. Λέγεται αλλιώς κι αλτρουισμός, ανιδιοτέλεια. Να δίνεις, δηλαδή, χωρίς να αποσκοπείς σε κανένα κέρδος. Κάτι συμβαίνει όμως κι αυτό που κερδίζεις, τελικά, είναι πέρα από κάθε προσδοκία. Κερδίζεις συναισθήματα, αγάπη, φίλους, εμπειρίες. Κερδίζεις τόσα πολλά και τόσο ανεκτίμητα πράγματα που γίνεσαι ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου.

Και τι είναι αυτό που μπορείς να δίνεις; Δε χρειάζεται να πας μακριά για να το βρεις. Μπορείς να δίνεις αυτά που σου περισσεύουν. Αυτά που εσένα δε θα σου λείψουν, θα κάνουν χαρούμενο όμως αυτόν που θα τα πάρει. Αν δεν είσαι από αυτούς που αποτιμούν τον κόσμο σε κέρματα, αντικειμενικές αξίες και χρηματιστήρια, βρίσκεις τίποτε πιο όμορφο απ’ το να χαρίζεις τη χαρά;

Να δίνεις, αυτό να κάνεις στη ζωή σου, να δίνεις. Να δίνεις ευκαιρίες στους άλλους ανθρώπους, να δίνεις το χρόνο σου και να δίνεις αγάπη. Εκεί βρίσκεται όλη η μαγεία. Η αγάπη έχει ένα πολύ ιδιαίτερο και μοναδικό χαρακτηριστικό. Όσο περισσότερο τη χαρίζεις και τη σκορπάς, τόσο περισσότερο μεγαλώνει κι εξαπλώνεται. Και να το κάνεις χωρίς να περιμένεις την ανταμοιβή, εκεί κρύβεται το μυστικό. Να προσφέρεις ένα χαμόγελο στους περαστικούς και τη θέση σου στο λεωφορείο. Να δίνεις αίμα. Να δίνεις συμβουλές, δίσκους και βιβλία στους φίλους σου. Είναι σαν να δίνεις τη νεραϊδόσκονη που χρειάζονται τα μαγικά.

Κι ακόμη, να δίνεις το χρόνο σου και τον εαυτό σου σε όλους όσους σε χρειάζονται και σε όσους πραγματικά μετράνε για σένα. Και μη φοβάσαι ότι έτσι θα χαθείς και θα σπαταλήσεις όλα όσα έχεις μέσα σου. Ίσα-ίσα, θα κερδίσεις τα πάντα, γιατί θα πάρεις πίσω την εμπιστοσύνη και την αγάπη όλων αυτών που σε απόκτησαν.

Πάνω απ’ όλα, να θυμάσαι να μη δίνεις για να δημιουργείς υποχρεώσεις που περιμένεις ότι θα σου ξεπληρωθούν μια μέρα. Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι για να μπαίνουν στη ζυγαριά ούτε κι αποτιμώνται. Αν καταλαβαίνεις στα αλήθεια τι πάει να πει προσφορά, ξέρεις ότι δίνεις ό, τι θα ήθελες να σου δώσουν. Έτσι απλά. Χωρίς ανταλλάγματα, χωρίς κρυμμένες σκέψεις. Δίνεις, γιατί έτσι γεμίζει η καρδιά σου. Γεμίζεις εσύ. Και γεμίζεις τόσο, όσο να θες να βουτήξεις τα χέρια μέσα σου και να μοιράσεις τη χαρά που σε κατακλύζει σε όλους όσους βρίσκονται γύρω σου.

Πώς γίνεται αυτό λοιπόν; Πώς γίνεται κι η χαρά του να δίνεις είναι μεγαλύτερη από τη χαρά του να παίρνεις; Πώς γίνεται και είναι τόσο πολύτιμη κι ατίμητη; Δεν ξέρω. Δεν ξέρω αν μπορούν να το νιώσουν όλοι οι άνθρωποι αυτό το τόσο δυνατό κι ατόφιο συναίσθημα. Αυτήν την έντονη πληρότητα που σε κάνει να θες να φωνάξεις απ’ την κορυφή ενός λόφου για να φτάσει η φωνή σου και στα πιο απομακρυσμένα αυτιά.

Δεν ξέρω πώς γίνεται κι η χαρά της ανιδιοτελούς προσφοράς σε γεμίζει με τόση χαρά που τη νιώθεις σε κάθε κύτταρό σου ξεχωριστά και σε καθοδηγεί, σε κάνει να λάμπεις και σε κρατά χαμογελαστό για μέρες. Τόση χαρά που θες να την τραγουδήσεις, αλλά δεν έχει γραφτεί ακόμη το τραγούδι που να την περιγράφει. Αυτή τη χαρά παίρνεις πίσω όταν δίνεις τον εαυτό σου. Και τη βρίσκεις μέσα σε μια ζεστή αγκαλιά, σ’ ένα ειλικρινές χαμόγελο και σ’ ένα ζευγάρι μάτια.

«Άλλη χαρά δεν είναι πιο μεγάλη απ’ τη χαρά του να δίνεις». Να το θυμάσαι κάθε φορά που πας να προσπεράσεις κάποιον που σε χρειάζεται. Να το θυμάσαι όταν φοβάσαι να αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο να δοθεί. Να το θυμάσαι. Κι αν δεν έχει γίνει ακόμα, θα έρθει η στιγμή που θα το νιώσεις. Κι όταν αυτό συμβεί, το συναίσθημα θα είναι τόσο δυνατό που θα σε συνεπάρει και θα σε εθίσει. Δεν ξέρω όμως να σου πω πώς και γιατί γίνεται αυτό.

Είναι μαγικό!

spiritalive.gr

Αυτοβελίωση

Υπάρχουν γυναίκες που αφιερώνουν ολόκληρη τη ζωή τους στο να κάνουν τα πάντα για τους άλλους: στα παιδιά που μεγαλώνουν, στους συγγενείς που εξαρτώνται από αυτές, στη σχέση τους και, μερικές φορές, σε υπερβολικά πολλές ασχολίες.

Όλοι γνωρίζουμε μια τέτοια γυναίκα. Υπάρχουν επίσης και άνδρες που εκδηλώνουν αυτά τα χαρακτηριστικά της ανιδιοτέλειας και της αφοσίωσης σε κάθε μέλος του κοινωνικού κύκλου τους.

Ωστόσο, όπως γνωρίζετε ήδη, αυτό το είδος προσωπικότητας είναι πιο συνηθισμένο στις γυναίκες.

Υπάρχουν εκατομμύρια γυναίκες που κάνουν τα πάντα για τους άλλους και δίνουν πολλά ενώ παίρνουν λίγα. Οι γυναίκες αυτές δίνουν τα πάντα και δεν φροντίζουν τον εαυτό τους


Όμως, πολλές δεν συνειδητοποιούν πώς αυτό μπορεί να τις επηρεάσει μακροπρόθεσμα.

Όλα έχουν τα όριά τους. Αργά ή γρήγορα, η επένδυση αυτή γίνεται ένα συναισθηματικό και ψυχολογικό βάρος. Αν και ο νους σας λέει «πάμε», το σώμα σας φτάνει στα όριά του και αρρωσταίνει. Το σώμα σας υποφέρει.

Αν είστε μία από αυτές τις γυναίκες, αν τελικά θα βρεθείτε καταβεβλημένη και με συνεχείς μεταπτώσεις διάθεσης, αναγκάστε τον εαυτό σας να ξεκουραστεί.

Επιβραδύνετε τον ρυθμό της ζωής σας και σκεφτείτε πάνω στα παρακάτω πέντε ερωτήματα. Θα σας βοηθήσουν πολύ.

1. Πόσος καιρός έχει περάσει από τότε που απολαύσατε γαλήνη και ησυχία;
Τα πάντα για τους άλλους
Η σιωπή είναι υγιεινή για τον εγκέφαλό σας. Φέρνει επίσης γαλήνη στις σκέψεις σας.

Κάνετε ένα καθημερινό «λουτρό» σιωπής και μοναξιάς. Αυτό θα σας βοηθήσει να ξεκινήσετε τη μέρα σας. Επιπλέον είναι κάτι που σας βοηθάει να συνδεθείτε με τον εαυτό σας.

Μερικές γυναίκες συνηθίζουν να περνούν το μεγαλύτερο μέρος της μέρας τους φροντίζοντας τους άλλους. Αυτό σημαίνει ότι φροντίζουν συγγενείς που εξαρτώνται από αυτές, τα παιδιά, τους γονείς τους κ.λπ.. Γενικά, οι γυναίκες αυτές δεν απολαμβάνουν ιδιωτικές, γαλήνιες και ήρεμες στιγμές με τον εαυτό τους, τις οποίες όλοι χρειαζόμαστε όταν αισθανόμαστε αγχωμένοι.

Με άλλα λόγια, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που είναι συνηθισμένοι σε υψηλά επίπεδα δραστηριότητας και επαγγελματικής πίεσης. Βλέπουν τη σιωπή και τη μοναξιά ως κάτι παράξενο και περιττό.

Σε αυτήν την περίπτωση, είναι σχεδόν απαραίτητο να βρείτε για τον εαυτό σας μία ώρα σιωπής. Οι ωφέλειες είναι άμεσες.

2. Κάνετε συζητήσεις με νόημα; Μήπως κάνετε τα πάντα για τους άλλους;
Οι συζητήσεις με νόημα είναι εκείνες που κάνουμε με ανθρώπους που μπορούν να μας ακούσουν και να μας καταλάβουν. Οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να είναι φίλοι και συγγενείς με τους οποίους έχουμε συναισθηματική και διανοητική σύνδεση.

Ταυτόχρονα, αυτό το είδος συζητήσεων είναι εκείνο που σας επιτρέπει να απαλλαγείτε από τις ανησυχίες σας. Οι συζητήσεις αυτές σας επιτρέπουν να εμβαθύνετε σε ορισμένες πτυχές της καθημερινότητάς σας, έτσι ώστε να αποκτήσετε μια καινούργια προοπτική.

Σε έναν κόσμο με γρήγορους και πιεστικούς ρυθμούς, οι συζητήσεις με νόημα χάνουν την αξία τους.

Φροντίστε τες. Ενθαρρύνετε τις συναντήσεις πρόσωπο με πρόσωπο για να μιλήσετε για σοβαρά και για ανάλαφρα θέματα. Ενθαρρύνετε τις συναντήσεις στα πλαίσια των οποίων φροντίζετε τα συναισθήματά σας και συνδέεστε αληθινά με τους άλλους.

3. Αν και πιστεύετε ότι μπορείτε να κάνετε τα πάντα, δεν μπορείτε. Έχετε το δικαίωμα να διαμαρτυρηθείτε
Τα πάντα για τους άλλους
Όχι, η μέρα δεν έχει 30 ώρες και, όχι, δεν μπορείτε να δίνετε πάντα σε όλους το 90% του χρόνου σας. Το να λέτε «μπορώ να κάνω τα πάντα» και «πρέπει να κάνω όλα όσα αναμένουν από μένα» δεν θα σας οδηγήσει πουθενά, αργά ή γρήγορα.

Όμως, πιθανώς δεν ξέρετε πώς να λέτε «δεν μπορώ». Σε κάθε περίπτωση, είναι απαραίτητο και υγιές να αρχίσετε να λέτε φωναχτά μία από τις παρακάτω φράσεις:

Είμαι πνιγμένη σήμερα. Δεν μπορώ να σε βοηθήσω.
Όχι, δεν νομίζω ότι θα μπορέσω να σε βοηθήσω μέσα στις επόμενες μέρες. Χρειάζομαι λίγο χρόνο για τον εαυτό μου.
Όχι, αποφάσισα ότι δεν μπορώ να κάνω όλα όσα μου ζητάς. Με καταβάλλουν.
Δεν αισθάνομαι καλά και πρέπει να φροντίσω περισσότερο τον εαυτό μου.

4. Να αισθάνεστε υπερήφανη για τον εαυτό σας και να τον εκτιμάτε κάθε μέρα
Οι γυναίκες που είναι συνηθισμένες να κάνουν τα πάντα για τους άλλους αισθάνονται ότι δεν αναγνωρίζονται.

Σιγά-σιγά, οι άνθρωποι γύρω από μια γυναίκα αυτού του είδους υποθέτουν ότι θα είναι πάντα εκεί για αυτούς. Θα είναι εκεί για να τους βοηθήσει, να τους στηρίξει, να τους δυναμώσει, να τους προσφέρει ένα χέρι βοήθειας και να φροντίσει για τα πάντα.

Ωστόσο, αν οι άλλοι δεν προσέχουν τα καλά πράγματα που κάνετε, θα πρέπει να αρχίσουν να τα κάνουν οι ίδιοι.

Δεν είναι κακό να εκτιμάτε ή να αγαπάτε τον εαυτό σας. Δεν είναι κακό να αισθάνεστε υπερήφανη για κάθε καλό πράγμα που κάνετε και να στηρίζετε καθημερινά τον εαυτό σας.

5. Μάθετε να φροντίζετε τον εαυτό σας
Τα πάντα για τους άλλους
Αν υπάρχει κάτι που γνωρίζετε τέλεια, αυτό είναι να φροντίζετε τους άλλους. Ορίζουν τον χρόνο, τα συναισθήματα, τη φροντίδα, την προσοχή και την ενέργειά σας.

Αφιερώστε χρόνο στον εαυτό σας.
Κάντε στον εαυτό σας ένα δώρο. Αγοράστε για τον εαυτό σας κάτι που σας αρέσει.
Κάντε κάθε μέρα κάτι που αγαπάτε.
Ταξιδέψτε.
Φροντίστε την εμφάνισή σας.
Αποκτήστε φίλους που σας κάνουν να γελάτε.
Μην περιμένετε για να θέσετε σε εφαρμογή τις παραπάνω ιδέες. Αλλάξτε τη ζωή σας, αν συνειδητοποιήσετε ότι το έχετε ανάγκη. Εσείς μήπως ανήκετε στις γυναίκες που κάνουν τα πάντα για τους άλλους;

Αυτοβελίωση

Δεν υπάρχει αμφιβολία πώς, ως προς τις πρακτικές συνέπειες, η επιθυμία να εξαρτιέσαι ή να υποφέρεις είναι αντίθετο της επιθυμίας να κυριαρχείς ή να κάνεις τους άλλους να υποφέρουν.

Ψυχολογικά όμως και οι δύο τάσεις είναι αποτέλεσμα μιας βασικής ανάγκης που πηγάζει από την ανικανότητα ανοχής της μοναξιάς και της αδυναμίας του εγώ.

Προτείνω να ονομαστεί η επιδίωξη που βρίσκεται στη βάση του σαδισμού και του μαζοχισμού συμβίωση.

Η συμβίωση, με την ψυχολογική της έννοια, σημαίνει τη συνένωση ενός ατομικού εγώ με ένα άλλο εγώ (ή μια άλλη δύναμη έξω από το εγώ) με τέτοιο τρόπο ώστε καθένα από τα εγώ να χάνει την ακεραιότητα του και καθένα να αλληλοεξαρτιέται απόλυτα από το άλλο.

Το σαδιστικό πρόσωπο έχει ανάγκη το αντικείμενο του, το ίδιο όπως το και το μαζοχιστικό έχει ανάγκη από το δικό του.

Μόνο που αντί να αναζητήσει τη σιγουριά με το να απορροφηθεί, την κερδίζει απορροφώντας κάποιον άλλον.

Και στις δυο περιπτώσεις η ακεραιότητα του ατομικού εγώ χάνεται.

Στη μια περίπτωση διαλύω το εγώ μου μέσα σε μια εξωτερική δύναμη. Χάνω το εγώ.

Στην άλλη περίπτωση, μεγαλώνω το εγώ μου, κάνοντας ένα άλλο πρόσωπο μέρος του εαυτού μου και έτσι αποκτώ τη δύναμη που μου έλειπε σαν ανεξάρτητο εγώ.

Σε όλες τις περιπτώσεις στην παρόρμηση για τη δημιουργία σχέσης συμβίωσης με κάποιον άλλο οδηγεί η ανικανότητα να υποφέρει κανείς τη μοναξιά του ατομικού του εγώ.

Αυτό κάνει πρόδηλους τους λόγους για τους οποίους η σαδιστική και η μαζοχιστική τάση συμπλέκονται η μια πάντα με την άλλη.

Μολονότι στην επιφάνεια παρουσιάζονται σαν αντιφάσεις, στην ουσία πηγάζουν από την ίδια βασική ανάγκη.

Οι άνθρωποι δεν είναι σαδιστές ή μαζοχιστές, αλλά υπάρχει μια σταθερή διακύμανση ανάμεσα στην ενεργητική και στην παθητική πλευρά του συμπλέγματος διαβίωσης, ώστε είναι συχνά δύσκολο να καθορίσουμε ποια πλευρά του συμπλέγματος αυτού ενεργεί σε δοσμένη στιγμή.

Και στις δύο περιπτώσεις η ελευθερία και η ατομικότητα χάνονται.

Συχνά και όχι μόνο στη λαική χρήση, ο σαδικομαζοχισμός μπερδεύεται με τον έρωτα.

Ιδιαίτερα τα σαδικομαζοχιστικά φαινόμενα ερμηνεύονται σαν ερωτικές εκδηλώσεις.

Η στάση πλήρους αυταπάρνησης για το χατίρι ενός άλλου και η παράδοση των απαιτήσεων σου σ’ ένα άλλον εξυμνούνται σαν παραδείγματα «μεγάλου έρωτα».

Φαίνεται πως δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη «αγάπης» από τη θυσία και την προθυμία να παραδοθείς για χατίρι του αγαπημένου σου προσώπου.

Στην πραγματικότητα σ’ αυτές τις περιπτώσεις η «αγάπη» είναι ουσιαστικά μαζοχιστική επιθυμία που πηγάζει από την ανάγκη συμβίωσης του ενδιαφερόμενου προσώπου.

Αν λέγοντας έρωτα εννοούμε την ένωση δύο ανθρώπων πάνω στη βάση της ανεξαρτησίας και της ακεραιότητας των ενδιαφερόμενων προσώπων, τότε ο μαζοχισμός και ο έρωτας είναι αντίθετα.

Ο έρωτας βασίζεται στην ισότητα και την ελευθερία.

Αν βασίζεται στην υποταγή και την απώλεια της ακεραιότητας του ενός συντρόφους είναι μαζοχιστική εξάρτηση, ανεξάρτητα από το αν η σχέση έχει λογική μορφή.

Ο σαδισμός επίσης εμφανίζεται συχνά κάτω από τη μάσκα του έρωτα.

Η κυριαρχία ενός άλλου, ο ισχυρισμός πως το να εξουσιάζεις κάποιον το κάνεις για το καλό του, εμφανίζεται συχνά σαν έκφραση αγάπης, ενώ ο ουσιαστικός παράγοντας είναι η χαρά της κυριαρχίας.

Erich Fromm, «Ο Φόβος μπροστά στην ελευθερία»

Εικόνα - https://gr.pinterest.com/pin/ARfZZ3t8dcbYZiJT5MFFvBxLeZQHy7FmybexCLC_4HFMsthJT5gqhcI/

https://www.o-klooun.com/

Αυτοβελίωση

Δυο σπόροι βρίσκονταν δίπλα δίπλα, μέσα στο γόνιμο ανοιξιάτικο έδαφος.

Ο πρώτος σπόρος είπε: «Θέλω να βλαστήσω! Θέλω να βυθίσω τις ρίζες μου βαθιά μέσα στο χώμα που βρίσκεται από κάτω μου και να σπρώξω το βλαστό μου να διαπεράσει το στρώμα του χώματος που βρίσκεται από πάνω μου. Θέλω ν’ ανοίξω τα τρυφερά μου μπουμπούκια σαν λάβαρα, για ν’ αναγγείλω τον ερχομό της άνοιξης… Θέλω να νιώσω τη ζεστασιά του ήλιου στο πρόσωπο μου και την ευλογία της πρωινής δροσούλας στα πέταλα μου!» Και βλάστησε.

Ο δεύτερος σπόρος είπε: «Φοβάμαι. Αν βυθίσω τις ρίζες μου κάτω στο έδαφος, δεν ξέρω τι θα συναντήσουν μέσα στα σκοτάδια. Αν σπρώξω για να διαπεράσω το σκληρό έδαφος που βρίσκεται από πάνω μου, μπορεί να χαλάσω τους τρυφερούς βλαστούς μου… Κι αν ανοίξω τα μπουμπούκια μου κι έρθει το σαλιγκάρι και μου τα φάει; Κι αν ανθίσουν τα λουλούδια μου κι έρθει κανένα παιδάκι και με ξεριζώσει; Όχι, είναι προτιμότερο να περιμένω ώσπου να σιγουρευτώ». Και περίμενε.

Μια κοτούλα που σκάλιζε εδώ κι εκεί το χώμα, στις αρχές της άνοιξης ψάχνοντας για τροφή, βρήκε το σπόρο και τον κατάπιε.

Το δίδαγμα της ιστορίας

Όσοι αποφεύγουν να ριψοκινδυνεύσουν και ν’ αναπτυχθούν, τους καταβροχθίζει η ζωή.

Patty Hansen – Απόσπασμα από το βιβλίο «Βάλσαμο για την Ψυχή» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Διόπτρα

enallaktikidrasi.com

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή