Οκτωβρίου 01, 2020

Αυτοβελίωση

«Σε περίπτωση αμφιβολίας, πείτε την αλήθεια» – Μαρκ Τουέϊν

Οι περισσότεροι από εμάς αποφεύγουμε να λέμε την αλήθεια για να μην έρθουμε σε δύσκολη θέση. Φοβόμαστε τις συνέπειες – κυρίως μήπως ενοχλήσουμε, πληγώσουμε ή θυμώσουμε τους άλλους. Όμως, όταν δεν λέμε την αλήθεια στους άλλους και ούτε εκείνοι σε εμάς, δεν έχουμε μια βάση πραγματικότητας από την οποία μπορούμε να προσεγγίσουμε τα πράγματα.

Όλοι έχουμε ακούσει τη φράση «η αλήθεια θα σε απελευθερώσει». Και όντως, θα το κάνει. Η αλήθειας μας δίνει την ελευθερία να αντιμετωπίσουμε τα πράγματα όπως έχουν και όχι όπως τα φανταζόμασταν, όπως ελπίζαμε να είναι ή όπως τα διαστρεβλώναμε με τα ψέματά μας. Επίσης, όταν λέμε την αλήθεια, εξοικονομούμε ενέργεια. Απαιτείται ενέργεια για να αποκρύπτουμε την αλήθεια, να κρατάμε μυστικά ή να συνεχίσουμε να προσποιούμαστε.

Τι συμβαίνει όταν λέτε την αλήθεια
Στο τετραήμερο σεμινάριό μου για προχωρημένους, συχνά κάνουμε μια πολύ απλή άσκηση: για μία-δύο ώρες μοιραζόμαστε με την υπόλοιπη ομάδα τα μυστικά μας – τα πράγματα εκείνα που πιστεύουμε ότι αν γνώριζαν οι άλλοι, τότε σίγουρα δεν θα μας συμπαθούσαν, ούτε θα μας αποδέχονταν. Απλώς λέω στους συμμετέχοντες να σηκωθούν, να πουν στους υπόλοιπους όσα κρύβουν και έπειτα να ξανακαθίσουν στη θέση τους.

Δεν υπάρχουν συζητήσεις και κριτικές, παρά μόνο άνθρωποι που μοιράζονται τα μυστικά τους και ακούν. Ξεκινούν επιφυλακτικά και προσπαθούν να βολιδοσκοπήσουν την κατάσταση λέγοντας πράγματα όπως «Όταν ήμουν στη Δευτέρα γυμνασίου, αντέγραψα στο τεστ των μαθηματικών» ή «Όταν ήμουν δεκατεσσάρων έκλεψα έναν σουγιά από ένα μαγαζί που πουλούσε εργαλεία».

Και καθώς οι συμμετέχοντες αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι δεν θα τους συμβεί τίποτα κακό, τελικά ανοίγονται και μιλούν για βαθύτερα και πιο επίπονα ζητήματα. Αφού αποκαλυφθούν όλα τα μυστικά, τους ρωτάω αν νιώθουν λιγότερη αγάπη ή αποδοχή για κάποιον από την ομάδα. Ποτέ, κανένας δεν έχει απαντήσει ναι, όλα αυτά τα χρόνια.

Έπειτα τους ρωτάω: «Ποιοι νιώθουν ανακουφισμένοι που τα έβγαλαν όλα αυτά από μέσα τους;» Όλοι σηκώνουν το χέρι τους. Και στην ερώτησή μου «Ποιοι νιώθουν ότι δέθηκαν περισσότερο με την υπόλοιπη ομάδα;» και πάλι όλοι σηκώνουν το χέρι τους. Συνειδητοποιούν ότι τα πράγματα που έκρυβαν δεν είναι τόσο τρομερά και ότι υπάρχουν τουλάχιστον μερικοί από την ομάδα τους που έχουν κάνει τα ίδια. Δεν είναι μόνοι τους, αλλά, απεναντίας, είναι μέρος μιας ανθρώπινης κοινότητας.

Όμως, το πιο καταπληκτικό είναι τα όσα βιώνουν τις επόμενες ημέρες. Χρόνιες ημικρανίες εξαφανίζονται. Σπαστικές κολίτιδες θεραπεύονται και δεν χρειάζονται πλέον φάρμακα. Η κατάθλιψη εξαφανίζεται και η ζωντάνια επιστρέφει.

Φαίνονται όλοι χρόνια νεότεροι και πιο δραστήριοι. Είναι εκπληκτικό. Κάποιος από τους συμμετέχοντες μάλιστα ανέφερε ότι έχασε δύο κιλά μέσα σε δύο μέρες. Ξαλάφρωσε κυριολεκτικά, και όχι μόνο από το βάρος των όσων έκρυβε. Το παράδειγμα αυτό μας δείχνει ότι απαιτείται πολλή ενέργεια για να αποκρύψει την αλήθεια, ενέργεια που αν απελευθερώσουμε, μπορούμε να εστιάσουμε στη δημιουργία μεγαλύτερης επιτυχίας σε όλους τους τομείς της ζωής μας.

Μπορούμε να γίνουμε λιγότερο επιφυλακτικοί και περισσότερο αυθόρμητοι, καθώς και πιο πρόθυμοι να είμαστε ο πραγματικός μας εαυτός. Και όταν συμβεί αυτό, μπορούμε να μοιραστούμε και αν ενεργήσουμε σύμφωνα με τις πληροφορίες εκείνες που είναι απαραίτητες για να χειριστούμε σωστά τα πράγματα και τα φέρουμε εις πέρας.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Jack Canfield με τίτλο «Η επιτυχία Βήμα Βήμα» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα. 

Αυτοβελίωση

Πάψε να μετράς. Και κυρίως πάψε να με γειώνεις. Ξέρεις, έχω συναίσθηση του πόσο άσχημα είναι τα πράγματα εκεί έξω. Δε ζω σε κάποιο φανταστικό κόσμο. Εκεί έξω κυκλοφορώ κι εργάζομαι κάθε μέρα. Εκεί έξω πληρώνω λογαριασμούς και χαράτσια. Εκεί έξω υπολογίζω και δε μου φτάνουν τα χρήματα μέχρι το τέλος του μήνα.

Την ξέρω την πραγματικότητα, τη ζω. Μα δεν την αγαπώ. Πως θα μπορούσα, άλλωστε. Και δεν τη δέχομαι. Δεν τη γουστάρω για συγκάτοικο, πως το λένε.

Εσύ μπορεί να θέλεις να κοιμάσαι μαζί της. Να τη βλέπεις το πρωί που ξυπνάς και το βράδυ πριν κλείσεις τα μάτια σου. Μπορεί να σου αρέσει αυτή τη μιζέρια να τη βλέπεις και στον ύπνο σου. Εγώ τα όνειρα μου τα θέλω φωτεινά. Ανέμελα… Πολύχρωμα…

Γι’αυτό εμένα μη μη με αγγίζεις. Και κυρίως μη με κατηγορείς ανώριμη.

Δεν είμαι. Είμαι απόλυτα συνειδητοποιημένη. Ξέρω τι θέλω μα κυρίως τι δε θέλω.

Δε θέλω τούτη τη μαυρίλα που μας βάψανε τη ζωή. Δε θέλω να κουβαλώ πάνω μου την κρίση πέρα από όσο είναι απολύτως απαραίτητο.

Κι εσύ με πιέζεις. Και κυρίως με χαλάς.

Εγώ μετρώ όνειρα κι εσύ λεφτά.

Εγώ μετρώ στιγμές κι εσύ απλήρωτες υπερωρίες.

Παράτα τα όλα και πάμε μια βόλτα. Το άγχος μας δε σώζει τον κόσμο. Μήτε πληρώνει λογαριασμούς.

Μόνο συνθέτει δυστυχίες.

Ένα μωσαϊκό γίνηκε η δυστυχία του κόσμου. Και με πονά να το βλέπω. Με πονά να υπάρχει.

Έλα να κάνουμε μερικές θετικές σκέψεις. Αυτές σου λείπουν. Και μερικά χαμόγελα.

Χαμογέλα μου να σε δω όπως είσαι. Άνθρωπος νέος, ζωντανός.

Πάψε να είσαι το φάντασμα που σε καταντήσανε. Δες εμένα. Παραπαίω κι όμως φορώ το πιο καλό μου χαμόγελο. Εκείνο που φτάνει ως τα μάτια.

Γιατί έτσι παλεύεται αγάπη μου η ζωή. Δίχως μουρμούρα και μιζέρια. Με δύναμη και τρέλα.

Έλα να τους τρελάνουμε εμείς, πριν το κάνουν αυτοί.

Έλα να νοιαστούμε για την ψυχική μας ισορροπία. Έλα να ζήσουμε.

Φτωχικά. Δε με νοιάζει.

Μα όχι μίζερα.

Στενόχωρα. Δε με πειράζει.

Μα όχι κλειστοφοβικά.

Τη ζωή μου τη διαφεντεύω εγώ. Και δεν επιτρέπω σε κανέναν να μου την κάνει σκουπίδι.

Ζορίζομαι, το ξέρεις. Ζορίζεσαι, το ξέρω. Κι όλοι μαζί με μας το ίδιο.

Κι είναι άσχημα τα πράγματα. Κι είναι το πηγάδι άπατο ακόμη. Δεν έχουμε ξύσει το βυθό. Δεν τον έχουμε πλησιάσει καν. Έτσι λένε τουλάχιστον. Έτσι αποδεικνύεται μέρα τη μέρα.

Μα χαμογέλα μου. Και θα σου γελάσω κι εγώ. Κι ας κάνουμε όνειρα. Μικρά ή μεγάλα. Τρελά ή λογικά.

Όνειρα να είναι. Αυτά κανένα μισθολόγιο δεν μπορεί να τα πετσοκόψει. Και καμία τράπεζα να τα κατασχέσει. Είναι το παραθυράκι της ζωής ενάντια στην παράνοια των ανθρώπων.

Όνειρα…

Όλα γκρεμίζονται μα εμείς ας κάνουμε όνειρα.

Ας ελπίσουμε σε μια καλύτερη μέρα.

Ας πιστέψουμε σε αυτή κι ας την κυνηγήσουμε. Δίχως γκρίνιες και μιζέριες. Δίχως άγχη και καυγάδες. Δίχως θυμούς και παραλογισμούς.

Μόνο με χαμόγελα.

Με θετική ενέργεια και πίστη.

Στο Θεό, τον άνθρωπο και τη ζωή.

Κι όλα θα φτιάξουν…


Της Στεύης Τσούτση. - Διαφορετικό

https://www.awakengr.com/

Αυτοβελίωση

Ήρθε η στιγμή να ξεκαθαρίσεις τους στόχους σου

Μαρία Παπαδοπούλου

Υπάρχουν κάποιοι περίοδοι στη ζωή όλων μας που συμβαίνουν όλα μαζί και συνήθως συμβαίνουν όλα τα αρνητικά μαζί. Για παράδειγμα είναι να φύγεις ταξίδι και χαλάει το αυτοκίνητο, βρίσκεις άλλο αυτοκίνητο και χαλάει και αυτό (στη μέση της διαδρομής), παθαίνει αλλεργικό σοκ ο σκύλος σου, σπάει η οθόνη του κινητού σου (πραγματικά δεδομένα) και πάει λέγοντας… Σε αυτές τις στιγμές δεν έχεις παρά να αναλογιστείς.. Μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό; Αν ναι τότε κάν’ το, αν όχι τότε μάθε να ζεις με αυτό και προχώρα! Κι αυτός είναι ένας ακόμα λόγος να θέσεις τους στόχους σου για να είσαι προετοιμασμένη σε αντίστοιχες φάσεις της ζωής σου.

Οραματίσου τη ζωή των ονείρων σου
Γιατί και λίγο daydreaming όταν όλα πάνε στραβά δεν έβλαψε κανέναν! Ήρθε η ώρα λοιπόν να ξεκαθαρίσεις τις προθέσεις σου για το μέλλον σου. Είναι το γνωστό πού θα ήθελες να βρίσκεσαι σε 5 χρόνια από τώρα. Κάν’ το πολύ ξεκάθαρο στο μυαλό σου έτσι ώστε να μπορέσεις να σπάσεις σε μικρότερες επιδιώξεις τους στόχους σου μετέπειτα. Από το να τρως πιο υγιεινά μέχρι το να έχει το σπίτι σου πισίνα, όλα τα σενάρια είναι δεκτά και απαιτούν προγραμματισμό και εφόσον φέτος η Πρωτοχρονιά και τα New year’s resolutions θα λεγε κανείς ότι δε μας βγήκαν ας ξεκινήσουμε σήμερα ή αύριο ή από Σεπτέμβρη ξανά!

Πώς να ορίσεις τις προθέσεις σου
Πριν ξεκινήσεις να σκέφτεσαι τι θες, πάρε λίγο χρόνο και νιώσε ευγνωμοσύνη για όσα έχεις! Σκέψου τους ανθρώπους και τις καταστάσεις που σε κάνουν πιο ευτυχισμένη. Έπειτα φτιάξε μία χαλαρωτική ατμόσφαιρα, βάλε λίγη μουσική, άναψε κεράκια, χαμήλωσε το φωτισμό και αν θες βάλε και ένα ποτηράκι κρασί. Μόλις χαλαρώσεις πάρε ένα χαρτί και ένα στυλό και γράψε όσα πράγματα επιθυμείς και όσα από αυτά που επιθυμούσες έχεις ήδη κατακτήσει. Για να ανέβεις την ανηφόρα και με χαλασμένο αμάξι (όσα έλεγα παραπάνω) πρέπει να έχεις εφόδια και να τα γνωρίζεις! Σκέψου στη συνέχεια τα συναισθήματα που σου προκαλεί και η μία λίστα και η άλλη.

Κάνε τα πράγματα να συμβούν
Καταλαβαίνεις ότι τίποτα από τα παραπάνω δεν πρόκειται να γίνει μόνο του έτσι; Ήρθε η στιγμή να αποκωδικοποιήσεις τους στόχους και τις επιθυμίες σου σε απλά βήματα τα οποία θα αποτελέσουν τον οδηγό σου σε αυτό το μακρύ αλλά όμορφο ταξίδι αν παραμείνεις προσηλωμένη στα θετικά συναισθήματα που σου αποφέρει. Σημείωσε σε χαρτί τη διαδρομή που πρέπει να ακολουθήσεις μέχρι να επιτύχεις κάθε μία από τις επιθυμίες σου. Όταν ολοκληρώσεις και αυτό το βήμα κάνε μία σημείωση στον εαυτό σου και βάλ’ τη με ένα post it κάπου που να τη βλέπεις κάθε μέρα, ώστε να σου θυμίζει γιατί ανεβαίνεις το βουνό καθημερινά και γιατί πρέπει να χαμογελάς στην πορεία ακόμα και αν κλωτσήσεις έναν τεράστιο βράχο κατά τη διάρκεια της διαδρομής.

Αυτή είναι η στιγμή να θέσεις τους στόχους σου, όχι αύριο ούτε χθες, αλλά ΤΩΡΑ!

https://ipop.gr/

Αυτοβελίωση

Αν δεν έχεις ανθρώπους να σε στηρίζουν ίσως φταίει που δεν τους το έχεις ζητήσει
Matilda Asimiadou

Αν περνάς ή έχεις περάσει από μία πραγματικά δύσκολη κατάσταση στη ζωή σου τότε ξέρεις πως το να βρεις τη δύναμη να αντιμετωπίσεις τις καταστάσεις δεν είναι πάντα εύκολο. Πρόκεται για τις περιπτώσεις που τα πράγματα φαίνεται να καταλήγουν σε αδιέξοδο και εσύ να αισθάνεσαι απόγνωση ενώ συνεχώς τριγυρίζει στο μυαλό σου η ερώτηση "και τώρα τι;". Σαφέστατα μπορεί να είναι δύσκολο και ενδεχομένως χρονοβόρο να βγεις από αυτή τη φάση. Ωστόσο, είναι πολύ σημαντικό, ανεξάρτητα από το τι σου συμβαίνει, να έχεις ανθρώπους που θα σε στηρίξουν και θα είναι δίπλα σου.

Μπορεί να είναι η οικογένεια, οι φίλοι, ο σύντροφος ή κάποιος συνάδελφος. Μπορεί ακόμα να είναι και κάποιος άγνωστος ο οποίος αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα με εσένα. Όποιος και αν είναι είσαι τυχερή που τον έχεις. Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση να αισθάνεσαι τελείως μόνη και να θεωρείς πως δεν είναι κανείς εκεί για εσένα.

Αν νιώθεις απομονωμένη σιγουρέψου πρώτα ότι έχεις ζητήσει τη βοήθεια που χρειάζεσαι
Πολλές φορές κατηγορούμε τους ανθρώπους για αμέλεια επειδή περιμένουμε να κάνουν κάτι για εμάς χωρίς να το έχουμε ζητήσει. Είναι σημαντικό να ξεχωρίσουμε το πότε κάποιος αδιαφορεί για την κατάστασή μας επειδή δεν ενδιαφέρετε και πότε το κάνει επειδή δεν έχει πλήρη επίγνωση του προβλήματος. Αν λοιπόν αισθάνεσαι πως οι άνθρωποι γύρω σου αδιαφορούν για την κατάστασή σου, πριν τους κατηγορήσεις σιγουρέψου ότι τη γνωρίζουν. Επιπλέον, σιγουρέψου για το ότι μπορούν να σε βοηθήσουν στο πρόβλημά σου. Μπορεί και εκείνοι να βρίσκονται σε μία αντίστοιχη φάση και να μην έχουν τη ψυχική δύναμη να σε στηρίξουν. Όχι επειδή αδιαφορούν, αλλά επειδή πραγματικά δεν μπορούν.

Αν πάλι, τίποτα από αυτά δεν ισχύει και ενώ τους έχεις μιλήσει για το θέμα σου και συνεχίζουν να αδιαφορούν, μάλλον πρέπει να αναθεωρήσεις. Ίσως οι συνθήκες που βιώνεις να είναι μία καλή αφορμή να κάνεις ένα ξεσκαρτάρισμα στον περίγυρό σου. Σίγουρα είναι δύσκολο να ανακαλύπτεις ότι δεν έχεις κάποιον να σε στηρίξει. Αυτό το συναίσθημα γίνεται ακόμα πιο έντονο όταν το ανακαλύπτεις πάνω σε μία δύσκολη στιγμή σου. Μην ξεχνάς όμως πως, όσο δυσκολότερα είναι αυτά που καλείσαι να αντιμετωπίσεις, τόσο δυνατότερη και ωριμότερη σε κάνουν όταν τα ξεπεράσεις.

Αν πάλι έχεις ανθρώπους-στηρίγματα να θυμάσαι να νιώθεις ευγνωμοσύνη
Μπορεί να θεωρείς κάποια πράγματα δεδομένα όπως αυτά τα άτομα που είναι πάντα δίπλα σου, όμως αυτό είναι κάτι που πολλοί δεν έχουν. Όταν πιστεύουμε πως κάτι είναι δεδομένο ξεχνάμε πολλές φορές να αισθανθούμε ευγνωμοσύνη που το έχουμε. Οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να μην είναι σε θέση να λύσουν το πρόβλημα που αντιμετωπίζεις. Ωστόσο, και μόνο που δεν σε αφήνουν να περάσεις τις δύσκολες καταστάσεις μόνη σου, αξίζουν που έχουν μία θέση στη ζωή σου.

Είναι σημαντικό να εκφράζεις στους ανθρώπους αυτούς το πόσο σημαντικοί είναι για εσένα. Μπορεί αυτό να ακούγεται περίεργο γιατί οι περισσότεροι δεν έχουμε μάθει να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας, πρέπει όμως να δοκιμάσεις. Αφενός, το χρωστάς στα άτομα αυτά. Αφετέρου, το να τους πεις φράσεις όπως "Σε ευχαριστώ που ήσουν δίπλα μου" θα κάνει και εσένα να αισθανθείς υπέροχα. Έτσι, σε μία κοινωνία όπου τα συναισθήματα μένουν ανείπωτα εσύ τα εκφράζεις κάνοντας την επικοινωνία σας ακόμα πιο ουσιαστική.

https://www.savoirville.gr/

Αυτοβελίωση

Τις περιμένουμε έντεκα ολόκληρους μήνες! Άρα δεν είναι ν’ απορεί κανείς που οι διακοπές είναι ό,τι επιθυμούμε βαθιά και φαντασιωνόμαστε. Μερικές φορές, μάλιστα, το παρακάνουμε, και έτσι κάθε άλλο παρά ήρεμα τις περνάμε…

Πώς να μην υπερεπενδύουμε σε αυτές τις λίγες μέρες; Πώς να μην έχουμε υπερβολικές προσδοκίες, κι έτσι να μην επιστρέφουμε απογοητευμένοι; Ας δούμε τι μας προτείνει να κάνουμε ο ψυχίατρος Michel Lejoyeux, έτσι ώστε να μειώσουμε την πίεση που νιώθουμε και να επωφεληθούμε στο έπακρο από αυτές τις λίγες μέρες ανάπαυλας.

Κίνδυνος # 1: Το να θέλω να αξιοποιήσω στο έπακρο τις διακοπές μου

Να χαίρομαι τις στιγμές με την οικογένειά μου αλλά και με τους φίλους μου, να ξεκουράζομαι αλλά και να βγαίνω περισσότερο, να ξαναβάλω την άσκηση στη ζωή μου, να βρω χρόνο για διάβασμα, για να επισκεφτώ καινούριες πόλεις και να κάνω μεγάλους περιπάτους στην εξοχή…

Για μήνες ολόκληρους φτιάχνουμε λίστες με ό,τι επιθυμούμε να κάνουμε στη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών, οι οποίες όμως – και αυτό είναι κάτι που εξαρχής το φοβόμαστε – θα είναι πάντα υπερβολικά σύντομες για να χωρέσουν όλες αυτές τις επιθυμίες μας. Και αυτό οφείλεται, φυσικά, στο ότι όλη την υπόλοιπη χρονιά δεν έχουμε ελεύθερο χρόνο, κι έτσι αναγκαζόμαστε μερικές φορές να αφήσουμε στην άκρη τα χόμπι και τις ευχάριστες δραστηριότητές μας. Οπότε, στις διακοπές προσπαθούμε να αναπληρώσουμε τον χαμένο χρόνο.

Αλλά για τον Michel Lejoyeux, καθηγητή ψυχιατρικής και εξαρτησιολογίας, τα υπερβολικά φορτωμένα προγράμματα που φτιάχνουμε για τις διακοπές, συχνά κρύβουν κάτι άλλο: «Όταν είμαστε σε άδεια, η αλλαγή στις καθημερινές μας συνήθειες παύει να μας προσφέρει αυτό το είδος ‘υπέροχου αναισθητικού’, το ότι δηλ. είμαστε συνεχώς απασχολημένοι, ότι δουλεύουμε, ότι έχουμε μια ρουτίνα.

Όλη η πίεση που υφιστάμεθα από εξωτερικούς παράγοντες, και για την οποία παραπονιόμαστε όλη την υπόλοιπη χρονιά, μας εμποδίζει τελικά να ξαναβρούμε την επαφή με τον εαυτό μας. Μας κάνει να αποφεύγουμε να αντιμετωπίσουμε αυτό που, στη σκέψη μας και το συναίσθημά μας, μπορεί να μας στρεσάρει. Οι διακοπές, από την άλλη, μας στερούν αυτή την «προστασία», κάτι που μπορεί να αποδειχτεί κάπως ανησυχητικό.

Ορισμένοι, μάλιστα, απορρίπτουν την έννοια «διακοπές» με τη σημασία του «κενού», της «απραξίας». Είναι αυτό που αποκαλούμε κάποιες φορές «η μικρή νεύρωση της Κυριακής και η μεγάλη νεύρωση των καλοκαιρινών διακοπών».

Και αυτό, γιατί όλα τα μέσα ενδείκνυνται – κάποιες φορές, μάλιστα, ερήμην μας – για να καλύψουμε αυτό το «κενό»: υπάρχουν εκείνοι που φεύγουν με τις βαλίτσες τους φορτωμένες με ντοσιέ από το γραφείο, εκείνοι που δεν καταφέρνουν με τίποτα να κλείσουν smartphones και tablets, αλλά και εκείνοι –και αυτό είναι ακόμα πιο περίπλοκο- που μετατρέπουν δραστηριότητες φαινομενικά μη επαγγελματικές (αθλήματα, χόμπι, τουριστικές επισκέψεις) σε επαγγελματικές. Αυτό σημαίνει δηλ. ότι προετοιμάζουν μια «ατζέντα διακοπών» τόσο φορτωμένη όσο και εκείνη ενός υπουργού!

Η συμβουλή του Michel Lejoyeux: « Το ενδιαφέρον των διακοπών έγκειται στο να βιώσουμε το κενό, τον περιορισμό και την αλλαγή των δραστηριοτήτων, πνευματικών ή σωματικών. « Ένα μέρος που δε με κάνει να πλήττω κάπως, δε μου προσφέρει τίποτα», έλεγε ο Albert Camus*. Στις διακοπές πρέπει να μπορούμε να ανεχόμαστε και λίγη πλήξη. Φοβάστε μήπως χάνετε τον χρόνο σας; Μα ο πραγματικός κίνδυνος στις διακοπές είναι ακριβώς το να κάνουμε υπερβολικά πολλά πράγματα.

Ας μην ξεχνάμε ότι όλη την υπόλοιπη χρονιά είμαστε υποχρεωμένοι να ακολουθούμε επαγγελματικές επιδιώξεις. Τουλάχιστον μη μετατρέπουμε και τις διακοπές σε επιδίωξη! Αν σας δίνει ευχαρίστηση το να κάνετε βόλτες στους δρόμους γύρω από το σπίτι σας, χωρίς ιδιαίτερο προγραμματισμό, κάντε το! Οι ιδανικές διακοπές είναι πάνω απ΄ όλα μία αλλαγή νοοτροπίας σε σχέση με εκείνη που έχετε στη δουλειά. Εκεί εντοπίζεται η πραγματική αλλαγή.»

Κίνδυνος #2: Το να ελπίζετε πως θα ξεχάσετε εντελώς τη δουλειά

Οι διακοπές είναι επίσης και η στιγμή που τόσο περιμένουμε για να αφήσουμε πίσω μας τα προβλήματα της δουλειάς και το στρες που αυτά προκαλούν. Και ελπίζουμε ότι αυτό θα γίνει σε χρόνο dt, κατά προτίμηση με το που θα κλείσουμε την πόρτα του γραφείου πίσω μας… Όμως, κακώς πιστεύουμε κάτι τέτοιο.

Βλέπετε, δεν αρκεί μόνο να αλλάξουμε πλαίσιο, να περάσουμε την είσοδο ενός σιδηροδρομικού σταθμού ή ενός αεροδρομίου, για να μπούμε αυτόματα στο πνεύμα των διακοπών. «Είμαστε όλοι τόσο πιεσμένοι όλη την υπόλοιπη χρονιά από τον ρυθμό της ζωής μας και της δουλειάς μας, που χρειαζόμαστε ένα διάστημα αποσυμπίεσης, μας λέει ο Michel Lejoyeux. Άρα, μην αγχωθείτε αν τις πρώτες μέρες των διακοπών ζείτε σε ένα είδος «no man’s land» μεταξύ δουλειάς και διακοπών.»

Στη διάρκεια αυτής της κάπως αποσταθεροποιητικής μεταβατικής περιόδου, δεν είμαστε ακόμη ο παραθεριστής που ονειρευόμαστε να γίνουμε, δηλ. χαλαρός, γεμάτος κέφι και 100% διαθέσιμος για τους αγαπημένους μας ανθρώπους. «Και αυτό είναι απόλυτα φυσικό!, συνεχίζει ο ψυχίατρος. Αρχικά μπορεί και να είμαστε ο τύπος του παραθεριστή που μένει λίγο αμήχανος μπροστά στο γεγονός ότι δεν είναι υποχρεωμένος να σηκωθεί νωρίς το πρωί».


Η συμβουλή του Michel Lejoyeux: «Το να σκεφτόμαστε τη δουλειά στις διακοπές μας έχει γίνει μια νέα πηγή άγχους. Μερικοί ασθενείς μιλάνε γι’ αυτό, μιας και αισθάνονται ενοχές για το ότι δεν μπορούν να «αποκοπούν». Κι όμως, κάτι τέτοιο είναι φυσιολογικό! Και ίσως τελικά μόνο στο τέλος των διακοπών να αρχίζετε να μην τη σκέφτεστε πια.

Ο κίνδυνος, όταν φανταζόμαστε πώς θα είναι οι διακοπές μας, είναι η ψευδαίσθηση της αλλαγής ή αυτό που εγώ ονομάζω «η ψευδαίσθηση της μεγάλης βραδιάς και της μεγάλης επόμενης μέρας». Δε γινόμαστε την παραμονή των διακοπών μας ο τέλειος παραθεριστής. Δεν αλλάζουμε ταυτότητα από τη μια ώρα στην άλλη!

Θα έπρεπε, αντίθετα, να βλέπουμε τις διακοπές σαν μια ευκαιρία για σταδιακή αλλαγή. Θα μπορούσαν, π.χ., να είναι μια ευκαιρία να πάρουμε ένα μάθημα βραδύτητας ή να μάθουμε πώς να ξαναεπικεντρωθούμε στην ερωτική, προσωπική μας ζωή… Πρόκειται για μικρές εμπειρίες που θα αποφέρουν καρπούς αργότερα, όταν θα κατευθυνόμαστε πάλι προς το γραφείο μας…»

Κίνδυνος #3: Το να εξιδανικεύετε τις διακοπές σας

Στις επόμενες διακοπές μας; Ο ήλιος θα λάμπει όλες τις μέρες και τα παιδιά θα είναι συνέχεια ήσυχα… Το νερό στη θάλασσα θα είναι απολαυστικό και τα γεύματα πεντανόστιμα… Όλοι έχουμε την τάση να εξιδανικεύουμε τις διακοπές μας! Αλλά ακριβώς επειδή τις πλάθουμε τέλειες στο μυαλό μας, έχουμε μεγαλύτερες πιθανότητες να «προσγειωθούμε ανώμαλα» με το που θα προκύψει το παραμικρό πρόβλημα –κάτι που συμβαίνει συχνά. […]

Τι κίνδυνος υπάρχει; Να μην επωφελούμαστε από την παρούσα στιγμή, αλλά να καταναλώνουμε τον χρόνο μας μόνο στα απρόοπτα, όπως π.χ. οι οικογενειακές εντάσεις, η βροχή που μας έπιασε απροετοίμαστους κτλ. Και τελικά οι διακοπές που τόσο ονειρευτήκαμε μας αφήνουν μια κάπως πικρή γεύση που θα μας κάνει να περιμένουμε, με ακόμα μεγαλύτερη ανυπομονησία, το επόμενο καλοκαίρι.

Η συμβουλή του Michel Lejoyeux: «Ας αφήσουμε την τελειομανία μας στο σπίτι! Έτσι όπως ετοιμάζουμε τη βαλίτσα μας, θα πρέπει να προετοιμάζουμε και το πνεύμα μας. Πώς θα γίνει αυτό; Προσπαθώντας να μην κουβαλάμε μαζί μας την απολυτότητά μας, αυτή τη νοοτροπία που θα μας κάνει, με την πρώτη μικροδυσκολία, να πούμε ότι οι διακοπές μας καταστράφηκαν! Ας επωφεληθούμε από τον χρόνο των διακοπών μας για να διώξουμε τις τελειομανείς και απόλυτες σκέψεις μας.

Συγκεκριμένα, αντί να τις αντιμετωπίζουμε σαν ένα είδος «νιρβανικού» ιδεώδους, θα ήταν προτιμότερο να επιδιώκουμε να αποκτούμε, όσο αυτές διαρκούν, μικρές εμπειρίες. Προσπαθώντας κυρίως να βιώνουμε αυτό που μας προσφέρεται κάθε στιγμή, δίνοντας προτεραιότητα σε πράγματα που δεν κάνουμε όλη την υπόλοιπη χρονιά: ένα τσάι που θα απολαύσουμε, μια συζήτηση που θα κάνουμε με μεγαλύτερη άνεση…

Ή ακόμα και ένας μεσημεριανός ύπνος ή μια απλή, καθημερινή στιγμή που θα μοιραστούμε με τα κοντινά μας πρόσωπα. Αυτές οι μικρές ευχάριστες στιγμές, ενωμένες όλες μαζί, είναι που θα κάνουν πετυχημένες τις διακοπές μας.»

Κίνδυνος #4: Το να υποβάλλετε τον εαυτό σας σε υπερβολική πίεση

Και αν έχουμε την τάση να «μπαίνουμε στην πρίζα» πριν καλά-καλά φύγουμε για διακοπές; Ήδη, από τη στιγμή που ξεκινάμε να τις οργανώνουμε, καλούμαστε -πολλές φορές χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε- να ακολουθήσουμε την πεπατημένη, που θα μας δώσει την εντύπωση ότι έτσι θα έχουμε πραγματικά τις τέλειες διακοπές.

Αυτό που πρέπει στο εξής να κάνετε είναι να χαλαρώσετε εντελώς, να νιώσετε «έξω απ’ τα νερά σας», να επισκεφτείτε περιοχές που δεν προτείνονται ως « MUST»… Αγχωθήκατε, έτσι;

Δεν αφήνουμε καθόλου χώρο στον αυτοσχεδιασμό ή στο αναπάντεχο. Φοβόμαστε μήπως και προσπεράσουμε μια ομορφότερη παραλία ή χάσουμε ένα πιο ενδιαφέρον αξιοθέατο. Κάθε λεπτό των διακοπών μας μοιάζει τότε με ένα τέτοιο διακύβευμα που οι επαγγελματικές μας υποχρεώσεις ωχριούν μπροστά του!

Η συμβουλή του Michel Lejoyeux: «Ας είμαστε προσεκτικοί, προκειμένου να μην αναπτύξουμε ένα είδος «ασθένειας των διακοπών». […] Λες και υπάρχει ένας συγκεκριμένος τρόπος να περνάμε τις διακοπές μας ως ο τέλειος παραθεριστής!

Αντίθετα, ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας να υπερβεί την προκατασκευασμένη ιδέα που έχει για το πώς πρέπει να είναι. Κι αυτό, γιατί θα μας είναι πιο εύκολο και ευχάριστο να επωφεληθούμε από τις διακοπές μας, αν τις αποσυνδέσουμε από οποιαδήποτε έννοια πρόκλησης και υποχρέωσης.

Με μια λέξη: ας αποβάλλουμε την ένταση και ας κάνουμε «αντι-μαθήματα διακοπών»! Αφού ούτως ή άλλως δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να περάσουμε καλά στις διακοπές!

Κάθε τρόπος, όμως, μπορεί να καταλήξει και σε μια μικρή αποτυχία. Μπορεί να νιώσουμε απογοητευμένοι κάποια στιγμή που τα πράγματα δε λειτουργούν έτσι ακριβώς όπως είχαμε προβλέψει. Το μόνο διακύβευμα είναι, κατά τη γνώμη μου, να αποφύγουμε πάση θυσία το τελειομανές κοινωνικό πρότυπο μας να μας επιβληθεί τη στιγμή ακριβώς που υποτίθεται ότι το είχαμε παραμερίσει.»

Η συνέντευξη δόθηκε στην Elyane Vignau (Αρχισυντάκτρια της ιστοσελίδας)
*Albert Camus (1913-1960): Γάλλος φιλόσοφος, συγγραφέας (δραματουργός, μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος, νουβελίστας) και δημοσιογράφος. Το 1957 του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας. (fr.wikipedia.org) [Σ.τ.Μ.]
Πηγή: www.psychologies.com

Μετάφραση – Επιμέλεια: Κυριακή Κάσση (Εκπαιδευτικός – Μεταφράστρια)


Πηγή: psycho-logos.com.gr

Αυτοβελίωση

«Δεν αξίζω να είμαι ευτυχισμένος/η»: Γιατί νιώθουμε έτσι και πώς να σταματήσουμε
Κωνσταντίνα Αρβανίτη
Έχετε πει ποτέ, “Δεν αξίζω να είμαι ευτυχισμένος”; Με την πάροδο του χρόνου, ανακάλυψα ότι πολλοί άνθρωποι αισθάνονται συχνά έτσι και σίγουρα υπάρχουν κάποιοι λόγοι που πολλοί από εμάς νιώθουν κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Ποια είναι η ρίζα αυτού του συναισθήματος;
Η αλήθεια είναι ότι ο καθένας αξίζει να είναι ευτυχισμένος. Όλοι έχουμε συναισθήματα και αυτά τα συναισθήματα έχουν σημασία. Έχουμε, επίσης, στόχους και όνειρα που έχουν σημασία. Ας εξετάσουμε, λοιπόν, γιατί πιστεύουμε ότι δεν αξίζουμε αυτά τα βασικά δικαιώματα στη ζωή.

Γενετικές αιτίες
Ένας κοινός λόγος που μας κάνει να λέμε πράγματα όπως, “Δεν αξίζω να είμαι ευτυχισμένος”, είναι επειδή το παρελθόν μας κατευθύνει σε ένα βαθμό το παρόν μας. Αυτό είναι φυσιολογικό να συμβαίνει, μπορούμε να αναλογιστούμε εμπειρίες κατά την παιδική μας ηλικία και να εντοπίσουμε παρελθόντα συναισθήματα στα συναισθήματα που βιώνουμε σήμερα.

Εδώ, ωστόσο, υπάρχει κάτι που ίσως να μην έχετε συνειδητοποιήσει: Εάν οι παππούδες και οι γιαγιάδες σας έκαναν τους γονείς σας να νιώθουν ότι δεν αξίζουν την ευτυχία, τότε οι γονείς σας πιθανώς σάς έκαναν να νιώσετε με τον ίδιο τρόπο κι εσείς. Θα μπορούσε να είναι μια γενετική «κατάρα», αλλά μάλλον περισσότερο αποτελεί ένα πρότυπο γονικής μέριμνας, το οποίο επαναλαμβάνεται στο πέρας των ετών με ορισμένες διαφορές. Θα μπορούσε να είναι ένας τρόπος ζωής που φαινόταν σχεδόν φυσιολογικός στους προγόνους σας.

Χαμηλή αυτοεκτίμηση
Δεν χρειάζεται να είστε «θύμα» ενός τέτοιου προτύπου για να έχετε χαμηλή αυτοεκτίμηση. Το μόνο που χρειάζεται είναι μερικά τραυματικά γεγονότα ή επεισόδια εκφοβισμού για να αποκτήσετε αρνητική ιδέα για τον εαυτό σας. Όχι, δεν είναι δίκαιο αυτό που σας συνέβη, αλλά μην σταθείτε και μηρυκάζετε αυτό το γεγονός. Αν το κάνετε, αυτό θα γίνει η παγίδα σας.

Συγχώρεση
Όταν μιλώ για συγχώρεση σε αυτό το πλαίσιο, δεν εννοώ τη συγχώρεση προς τους άλλους. Αυτό που εννοώ είναι ότι έχετε αποφασίσει να μην συγχωρήσετε τον εαυτό σας. Ό, τι έχετε κάνει ή έχετε πει κι έχει πληγώσει κάποιον άλλο, έχει γίνει η αυτοεπιβαλλόμενη ετικέτα σας. Για παράδειγμα, ίσως αυτή να είναι μια εσωτερική σκέψη σας: «Είπα άσχημα πράγματα και πρόδωσα ένα αγαπημένο άτομο. Τώρα, δεν θα μου μιλήσουν όταν προσπαθώ να κάνω διορθώσεις. Δεν αξίζω να είμαι ευτυχισμένος».

Ακόμα κι αν προσπαθήσατε να διορθώσετε τα πράγματα, και εξακολουθείτε να μην το έχετε καταφέρει, έχετε χαρακτηρίσει τον εαυτό σας ως κακό άτομο που δεν αξίζει να είναι ευτυχισμένο. Ό, τι κι αν συνέβη στη ζωή σας, πρέπει να συγχωρήσετε τον εαυτό σας. Αν όχι, θα πιστεύετε πάντα ότι η ευτυχία δεν σας ανήκει.

Χειρισμός
Επιπλέον, μπορεί να αισθάνεστε ότι δεν αξίζετε την ευτυχία, επειδή κάποιος σας χειραγωγούσε να σκέφτεστε έτσι. Υπάρχουν πολλοί καταστροφικοί τρόποι χειραγώγησης. Εάν η χειραγώγηση πραγματοποιείται για μεγάλα χρονικά διαστήματα, ο θύτης μπορεί να σας κάνει να νιώσετε ότι δεν αξίζετε τίποτα… σίγουρα όχι το δικαίωμα να είστε ευτυχισμένοι.

Πώς να σταματήσω να λέω “Δεν αξίζω να είμαι ευτυχισμένος”;
Εξελιχθείτε αλλιώς
Προσπαθήστε να φανταστείτε μια διαφορετική παιδική ηλικία από αυτήν που σας δίδαξε πώς να αισθάνεστε για τον εαυτό σας. Μην σταματήσετε να αγαπάτε και να φροντίζετε τη μητέρα και τον πατέρα σας, απλώς προσπαθήστε να εξελιχθείτε μακριά από τη νοοτροπία τους. Θα χρειαστεί υπομονή και εξάσκηση. Πείτε στον εαυτό σας κάθε μέρα ότι αξίζετε ό,τι αξίζουν κι οι άλλοι και συνεχίστε διανοητικά να σπάτε τις αλυσίδες αυτών των λανθασμένων προτύπων. Δημιουργήστε μια νέα νοοτροπία για την οικογένειά σας και τις επόμενες γενιές.

Ανοικοδομώντας
Ίσως, η αυτοεκτίμησή σας να μην είναι τόσο ανεπτυγμένη μέχρι σήμερα. Ωστόσο, δεν είναι αργά να αλλάξει αυτό. Πάρτε λίγη απόσταση από τους γύρω σας και σκεφτείτε ότι είστε ξεχωριστοί από τους άλλους. Βλέπετε, η αυτοεκτίμηση δεν μπορεί να εξαρτάται από κανέναν εκτός από εσάς. Αφιερώστε λίγο χρόνο και ασχοληθείτε με τον εαυτό σας. Στη συνέχεια, δημιουργήστε νέα θεμέλια για τη ζωή σας.

Συγχωρήστε
Σταματήστε να λέτε ότι δεν αξίζετε να είστε ευτυχισμένοι. Πρώτα απ ‘όλα, συγχωρήστε πραγματικά τον εαυτό σας για ό,τι έχετε κάνει και, στη συνέχεια, αφήστε τα άσχημα του παρελθόντος να περάσουν. Το ίδιο κάντε και με τους ανθρώπους γύρω σας. Εάν δεν αποδέχονται τις συγγνώμες σας, τότε πρέπει να προχωρήσετε. Απλά πρέπει.

Διαφυγή από τη χειραγώγηση
Είναι αλήθεια ότι αρκετοί χειριστικοί άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν, αλλά οι περισσότεροι μάλλον δεν θα το κάνουν, καθώς η συμπεριφορά τους αυτή είναι καθαρά προς όφελός τους. Όταν, όμως οι καταστάσεις γύρω μας δεν καλυτερεύουν, τότε μάλλον είναι ώρα να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι. Ναι, είναι δύσκολο αλλά το πρώτο πράγμα που χρειάζεστε είναι αποδείξεις για τον τρόπο με τον οποίο σας συμπεριφέρονται. Τελικά, η σκληρή αλήθεια είναι ότι πιθανότατα θα πρέπει να ξεφύγεις από το άτομο που σε χειρίζεται για να μπορέσεις να βελτιωθείς ως άνθρωπος. Αλλά ίσως αξίζει τον κόπο!

Αξίζεις να είσαι ευτυχισμένος…

https://enallaktikidrasi.com/

Αυτοβελίωση

Ένα βασικό κομμάτι στην αυτογνωσία και στην πνευματική εξέλιξη αποτελεί η αποδοχή. Ας την αναλύσουμε, λίγο, από μια άλλη σκοπιά, κάπως διαφορετική από την ετυμολογική έννοια της λέξης.

Η αποδοχή είναι μια από τις αρετές στην οποία μαθητεύουμε σε κάθε ενσάρκωσή μας μέχρι να την κατακτήσουμε, να την εμπεδώσουμε, να γίνουμε «μάστερ» σε αυτή. Τώρα θα αναρωτηθείς τι χρειάζεται να αποδεχτείς και για ποιο λόγο.

Η σύντομη απάντηση είναι: τα ΠΑΝΤΑ!!!

Όλα όσα είσαι, όλα όσα υπάρχουν και συμβαίνουν στη ζωή σου, από πρόσωπα μέχρι καταστάσεις! Όλα όσα διαδραματίζονται γύρω σου! (ξέρω, δεν θέλεις, και αδυνατείς να το κάνεις).

Για ποιο λόγο; Μα για να έχεις το δικαίωμα να τα αλλάξεις! Σίγουρα δεν μπορείς ν’ αλλάξεις το χαρακτήρα και τη συμπεριφορά κάποιου άλλου, αλλά μπορείς να επιλέξεις ή και ν΄αλλάξεις τις εμπειρίες που φέρνει αυτός στη ζωή σου, καθώς και το πώς αντιδράς σε αυτά ή ακόμα και να βγάλεις τελείως αυτό το άτομο από την πραγματικότητά σου.

Ίσως, έχεις ακούσει τη φράση «αφέσου στη ροή». Ίσως, όσες φορές έχεις επιχειρήσει να το κάνεις, αποτυγχάνεις! Αλλά ακόμα και τις φορές που αντιστέκεσαι στις προκλήσεις και παλεύεις ενάντια στα κύματα, κουράζεσαι, εξαντλείσαι και πάλι αποτέλεσμα μηδέν! Λογικό δεν είναι;

Η αντίσταση απαιτεί τεράστια ψυχική και σωματική δύναμη, και συνεχείς προσπάθειες, οι οποίες τις περισσότερες φορές δεν έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Ξέρεις για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό; Επειδή προσπαθείς συνεχώς και παλεύεις με κάτι που θεωρείς ότι είναι έξω από εσένα και στο τέλος εγκαταλείπεις κατάκοπος, νομίζοντας ότι έτσι αφήνεσαι στη ροή. Χρειάζεται να καταλάβουμε ότι όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μας είναι η αντανάκλαση και η εκδήλωση όλων όσων υπάρχουν μέσα μας. Τίποτα απολύτως δεν υπάρχει στη ζωή μας που δεν είναι δικό μας κομμάτι, που δεν υπάρχει μέσα μας ή που δεν έχουμε επιτρέψει –συνειδητά ή ασυνείδητα– να υπάρχει. Αυτό, είναι πολύ ενθαρρυντικό, αφού όπως επιτρέψαμε σε κάτι να υπάρχει με τον ίδιο τρόπο μπορούμε να το αφαιρέσουμε!

Επίσης, είναι αποδεδειγμένο και είναι νόμος ότι δεν μπορούμε να επέμβουμε ή να αλλάξουμε κάτι που δεν είναι δικό μας. Π.χ. όσο κι αν δεν μας αρέσει ο κήπος του γείτονα, δεν έχουμε το δικαίωμα να μπούμε μέσα, να πετάξουμε τα φυτά που έχει και να βάλουμε αυτά που θέλουμε εμείς. Σωστά;

Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με αυτά που βιώνουμε στη ζωή μας. Δεν μπορούμε να τ’ αλλάξουμε αν δεν είναι δικά μας. Αν δεν τ’ αναγνωρίσουμε ως δικά μας. Εδώ είναι που μπαίνει ο ρόλος της αποδοχής.

Αποδέχομαι και αναγνωρίζω ότι αυτό που μου συμβαίνει, είναι η έκφραση και η εκδήλωση ενός δικού μου κομματιού, ένα μέρος του εαυτού μου και μου ανήκει. (Ουπς! Αυτογνωσία!) Και μόνο τότε, έχω το δικαίωμα αλλά και τη δυνατότητα να το κάνω ό,τι θέλω. Και σίγουρα τότε, θα βρω και τον κατάλληλο τρόπο για να το κάνω. Ακόμα κι αν αυτό που βιώνω, φαινομενικά, κάποιοι άλλοι το έφεραν στη ζωή μου. Αυτοί οι άλλοι είναι αυτοί που εσύ ο ίδιος τους ζήτησες να το φέρουν στη ζωή σου, τη συγκεκριμένη στιγμή, προκειμένου να κατανοήσεις, να μάθεις κάτι μέσα από αυτήν την εμπειρία.

Φυσικά, δεν μπορείς να αλλάξεις τη συμπεριφορά ή το χαρακτήρα ενός ατόμου, μπορείς όμως να επιλέξεις πώς ν’ αντιδράσεις σ’ αυτό, αλλά και να αλλάξεις τις εμπειρίες που φέρνει αυτό το άτομο στη ζωή σου ή και να το απομακρύνεις εντελώς. Αρκετοί έχουμε λανθασμένη αντίληψη για την αποδοχή. Να θυμάσαι ότι «αποδέχομαι» δεν σημαίνει «εγκρίνω». Δεν σημαίνει «παραιτούμαι κι εγκαταλείπω» ούτε «παραδίνομαι». Δεν σημαίνει «δέχομαι να το έχω στη ζωή μου», ούτε «θα το έχω για πάντα στη ζωή μου». Δεν σημαίνει «αδυναμία», ούτε «συμβιβασμός». Δεν σημαίνει «το επιτρέπω», ούτε «το ανέχομαι». Δεν σημαίνει «είμαι θύμα» ούτε «αφήνομαι στη μοίρα μου».

Αντίθετα, «αποδέχομαι», σημαίνει ότι αναγνωρίζω κάτι ως δικό μου κομμάτι, αναλαμβάνω την ευθύνη μου γι΄αυτό κι έτσι μου δίνεται το ΔΙΚΑΙΩΜΑ να κάνω ό,τι θέλω μ’ αυτό…να το αλλάξω, να το διορθώσω ακόμα και να το πετάξω! Η αποδοχή είναι απελευθέρωση απ’ ό,τι με βαραίνει και με περιορίζει στη δράση μου.

Σημαίνει, «αφήνομαι με εμπιστοσύνη στη Σοφία της Ζωής, ρέω στη Ζωή χωρίς να της αντιστέκομαι». Δηλαδή δρω, ενεργώ, μέσω της αποδοχής. Αυτό, είναι ΔΥΝΑΜΗ!!! Αυτό, είναι «παίρνω τη ζωή μου στα χέρια μου»! Αυτό, είναι «ζω χωρίς φόβο»! Επειδή ξέρω πως οτιδήποτε αποδεχτώ ως δικό μου, έχω το δικαίωμα και τη δύναμη να το αλλάξω ή και να το βγάλω τελείως από την πραγματικότητά μου με όποιον τρόπο επιλέξω.

Αποδέξου, λοιπόν, ό,τι κι αν ΕΙΣΑΙ. Την αδυναμία σου, την ατολμία σου, τους φόβους και τις φοβίες σου. Αποδέξου το σώμα σου, τα λάθη σου και τις κακές επιλογές σου, την ατυχία σου, τη θυματοποίησή σου, την κούρασή σου, την κατάθλιψή σου και την ασθένειά σου.

Αποδέξου το μικρό θλιμένο, αδικημένο παιδί μέσα σου, τη μίζερη ζωή σου, την αφραγκιά σου, τον καταπιεστικό εργοδότη σου και τον προδότη συνάδελφό σου, τον άπιστο σύντροφό σου, την οχιά συγγενή σου.

Αποδέξου ότι εκφράζουν και εκδηλώνουν κατά παραγγελία, ένα δικό σου κομμάτι.

Επειδή, έτσι θα μπορέσεις να τ’ αλλάξεις!

Είναι σίγουρο ότι θα βρεις τον κατάλληλο τρόπο να το κάνεις αφού θα έχεις μπει στη ροή! Κι έτσι, οδηγείσαι στην αυτοεκτίμηση, στην αυτοπεποίθηση και στο «ΑΞΙΖΩ το καλύτερο για μένα»! Αποδέξου τον Εαυτό σου με όλα τα κομμάτια του!!! Αποδέξου τη ΔΥΝΑΜΗ σου!!! ΑΞΙΖΕΙΣ!!! Είναι το γενετήσιο, Θεϊκό σου ΔΙΚΑΙΩΜΑ!!!

omorfizoi

revealedtheninthwave.blogspot.com

Αυτοβελίωση

Δεν ξέρω αν φταίει το ότι μείναμε πολύ κλεισμένοι με τον εαυτό μας ή αν φταίει το ότι πουρέψαμε, η παρέα μου κι εγώ πάντως αισθανόμαστε κάπως σαραβαλέξ τελευταία

Πώς αλλάζει το σώμα μας όταν μεγαλώνουμε

Παιδικός φίλος εξηγεί στο τηλέφωνο πως δεν το σηκώνει πλέον το ποτό: ήπιε ένα βερμούτ (!) χθες βράδυ κι έγινε χάλια. Περιήλθε δηλαδή σε κατάσταση στην οποία πριν δέκα-είκοσι χρόνια τον πετυχαίναμε μετά από έξι-εφτά-οχτώ ποτά – και μάλιστα όχι βερμούτ.

Πριν πέντε, βαριά δέκα χρόνια, για την ακρίβεια (το «πριν είκοσι χρόνια» μας πάει κοντά στην Κιβωτό του Νώε και βαριόμαστε). Μέχρι τα 54-55, όλοι ήμασταν ανθεκτικοί στο αλκοόλ, στο ξενύχτι, στην ταλαιπωρία, ακόμα και στις μεγάλες βόλτες, τα μακρινά ταξίδια με αυτοκίνητο, τις πολύωρες συζητήσεις και τους ατέλειωτους καφέδες. Κάποιος μεγαλύτερος φίλος με είχε προειδοποιήσει: μετά τα 58 βλέπεις τη διαφορά. Βασικά τη διαφορά στο σώμα σου, που αρχίζει να σε κρεμάει, από κει που ήταν τόσο τσίλικο και αξιόπιστο, νυστάζει ξαφνικά, στα καλά καθούμενα, στις τρεις το μεσημέρι – άκου τώρα. Πεινάει και υποφέρει και ζητάει το φαγάκι του πατώντας πόδι. Πονάει σε διάφορα σημεία στα οποία δεν πονούσε ποτέ. Φωνάζει ότι κουράστηκε, ξεπατώθηκε, έλιωσε, θέλει κρεβάτι, ξάπλα, ηρεμία κι ένα καλό βιβλίο να διαβάσει, με μικρό λαμπατέρ πλάι στο κρεβάτι. Έχει ενοχλήσεις επειδή έφαγε πολύ ή δεν έφαγε αρκετά, ή έφαγε τα λάθος πράγματα, ή δεν ήπιε νερό. Όλα αυτά που έφαγε και δεν έφαγε, ήπιε, κάπνισε, έκανε, μεταβόλισε και αποτοξίνωσε το άπιστο σώμα, δεν είχαν σημασία πριν δέκα χρόνια αλλά τώρα έχουν.

Η διαδικασία λέγεται «μεγαλώσαμε», ή και «πουρελέησον» – συνδυασμός του «πούρεψα» και του (επερχόμενου, ελπίζουμε στο μακρινό μέλλον και όχι άμεσα) «κυρ ελέησον»: κάτι σαν μίνι ευχέλαιο που στεκόμαστε στα πόδια μας ακόμα, καβαλώντας τα εξήντα (χρόνια ζωής), και παραδοχή της προδοσίας που ξετσουτσουρώνει το σώμα μας λάου-λάου, επειδή έτσι είναι τα σώματα, μουλωχτά. Τα πονάκια/πιασίματα είναι πταίσματα μπροστά σε άλλα που μας χαλάνε περισσότερο: την ξαφνική αδυναμία να σταθούμε όρθιοι πάνω από χ λεπτά, την κατάσταση ντίρλας μετά από ένα ποτήρι αλκοόλ/ή δυο ώρες σε ΚΤΕΛ, το απόλυτο κενό όταν προσπαθούμε να θυμηθούμε, όχι ποιος ηθοποιός έπαιζε σε κείνη την ταινία που δεν θυμόμαστε ούτε τον τίτλο ούτε τον σκηνοθέτη της, αλλά ποιος/α είναι ο/η συμμαθητής/συμμαθήτριά μας που μας έστειλε μακροσκελές αγαπησιάρικο μήνυμα στο μέσεντζερ. Και δεν έχουμε εικόνα, ας περάσαμε δώδεκα χρόνια στην ίδια τάξη.

Εμφανίζονται επίσης μεγάλα κενά, ολόκληρων περιστατικών που μας τα αφηγούνται (συνήθως νεώτεροί μας) και νομίζουμε ότι είναι σενάρια ταινιών κοινωνικού περιεχομένου του πρώην Ανατολικού Μπλοκ: εμείς αυτοπροσώπως κάναμε οτοστόπ μαζί με άλλα δύο άτομα στην Εθνική Οδό Αθηνών-Λαμίας φορώντας ένα πουλόβερ με κρόσια και ενώ είχαμε κάτι αμυγδαλές σαν αβοκάντο; (*βλέπε: πιο κάτω) Εμείς ψάχναμε νερό στην ερημιά, προ μπουκαλακίων, για να πάρουμε μια ληγμένη αντιβίωση; Μα δε θυμόμαστε τίποτα. Υπάρχουν φωτογραφίες; Για φαντάσου. Τι, εμείς είμαστε αυτοί/ές; Αποκλείεται, δεν είχαμε ποτέ τέτοιο πουλόβερ, ούτε τέτοιες αμυγδαλές!

Υπάρχουν επίσης λέξεις που μας διαφεύγουν, σαν να γλιστράνε μέσα στην ξερή μας την κεφάλα: όχι απαραίτητα αφηρημένες έννοιες όπως η τηλεδιαχείρηση, η ημι-νηφαλιότητα και η επιστημονικοποίηση, αλλά κοινές λέξεις όπως το σκαλιστήρι, το νησιώτικο και το αβοκάντο (*σωστά βλέπεις) – προσπαθούσα μια μέρα να περιγράψω αυτό το πράσινο με το μεγάλο κουκούτσι και περάσαμε από όλα τα φρούτα-λαχανικά μέχρι να καταλήξουμε στο καταραμένο αβοκάντο. Που δεν το τρώω κιόλας.

Ανεβαίνω πολλές σκάλες την ημέρα, αργά και προσεκτικά, επειδή έχω φάει τα μούτρα μου αρκετές φορές. Κάνω ασκήσεις για τον αριστερό ώμο που έσπασα πέρυσι το καλοκαίρι, αλλά ξυπνάω μερικές φορές τη νύχτα, ή δεν κοιμάμαι, επειδή πονάει ο ώμος. Άλλες φορές πονάει το στομάχι, η κοιλιά, το κεφάλι ή ο λαιμός μου, κι όταν ξυπνάω το πρωί χωρίς να πονάει απολύτως τίποτα, αισθάνομαι πολύ χάι άτομο (αυτό που τα παιδιά μου αποκαλούν «και γαμώ»). Μια μέρα κάτι διάβαζα σε ένα από τα παιδιά μου και με ρώτησε «Μαμά, δεν βλέπεις λόγω μυωπίας;» μια και έχω ιντίντ μυωπία να φάνε κι οι κότες. «Δεν βλέπω λόγω πρεσβυωπίας» απάντησα σαν βρεγμένη γάτα. Που βέβαια, τα 59 είναι μια καλή ηλικία, μη σας πω είναι ηλικία-νισάφι, για να πάθεις πρεσβυωπία, αλλά πάντα αισθάνεσαι ότι είσαι 17 χρονών και σε χαλάει το να συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι, άσχετα που έχεις κλείσει μισό αιώνα και βάλε.

Το σώμα μας μάς προδίδει όχι επειδή είναι κακό, αλλά επειδή μειώνονται οι αντοχές του, όπως μας προδίδει και με παθήσεις, μικρές και μεγάλες, αυτοάνοσα, μεταδιδόμενα, νοσήματα, τα πάντα όλα. Κάνουμε ό,τι μπορούμε για να στέκει στο ύψος μας αυτό το καημένο σώμα, που είναι 59 ή 60 ή 65 ή 67 (όσο είναι οι φίλοι μου) άσχετα που είναι ούφο και νομίζει ότι είναι 17, κι είναι ζόρικη κατάσταση γιατί, ενώ χοροπηδάει με ενθουσιασμό, το πιάνει η μέση του και σαβουρώνεται ή παθαίνει ημικρανία, ή κουνιέται ένα δόντι, ή βουλώνει ένα αυτί, ή θολώνει ένα μάτι, ή κλειδώνει ένα γόνατο. Γουατέβερ.

Όλα αυτά, και οι μικρές-μεγάλες προδοσίες που εισπράττουμε καθημερινά από το σώμα μας όσοι έχουμε περάσει τα 55, δεν είναι τίποτα μπροστά στα χειρότερα. Τα διαβάσαμε, τα είδαμε, τα ζήσαμε από κοντά τους τελευταίους μήνες. Και είμαστε οκέι με την πρεσβυωπία, δε βαριέσαι, και με τη μέση, το γόνατο, το αυτί, και με ό,τι άλλο μας πονάει – λίγο, ευτυχώς. Λέμε στο σώμα μας να κάνει κουράγιο, αυτό που λέμε και στους/στις φίλους/ες μας.

Το «πουρελέησον» είναι υποτιμημένο – είναι χίλιες φορές καλύτερο από το «κυρ ελέησον».

***
Μανίνα Ζουμπουλάκη

Πηγή: athensvoice

Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Αυτοβελίωση

Όταν ένας άνθρωπος είναι εργασιομανής ή πολυάσχολος δεν του φτάνει το εικοσιτετράωρο της μέρας. Προγραμματίζει τόσο καλά τις δουλειές του για να τα προλάβει όλα. Γιατί πρέπει να τα προλάβει όλα.

Έχει να δει τους φίλους του, να κάνει ψώνια, να τακτοποιήσει τις οικογενειακές του υποχρεώσεις, να πάει για κούρεμα, ό, τι δηλαδή κάνουμε όλοι μας, πολυάσχολοι και μη.

Όταν αυτός ο άνθρωπος τυγχάνει να ‘ναι κι ερωτευμένος τότε μέσα σε όλα έχει ν’ ασχοληθεί και με το αντικείμενο του πόθου του. Βασικά αυτό είναι που του δίνει ενέργεια για όλα τα υπόλοιπα.

Η σκέψη του «αντικειμένου» τον ακολουθεί στη δουλειά, στα ψώνια, στο μπάνιο, στο φαγητό, στα οικογενειακά τραπέζια. Μπροστά αυτός και το συννεφάκι με την εικόνα του «αντικειμένου» να τον ακολουθεί πιστά.

Όταν λοιπόν, κάποιος είναι ερωτευμένος, δε θα πει ποτέ: «Είχα τόση δουλειά που δεν πρόλαβα να σε σκεφτώ» ή «χθες δε σε πήρα γιατί όλη μέρα κάτι έκανα» ή «όλο πήγαινα να σου γράψω μήνυμα κι όλο κάτι γινόταν και δεν το ‘στειλα ποτέ».

Δεν υπάρχουν χειρότερες δικαιολογίες. Σκέτη απάτη.
Όταν το μυαλό έχει κυριευθεί από έρωτα τότε όλα τα υπόλοιπα κινούνται με βασικό γνώμονα αυτόν.

Δουλεύεις κι αναρωτιέσαι πώς να περνάει κι ο άλλος στη δουλειά του, τρως και σκέφτεσαι αν αρέσει αυτό το φαγητό σ’ αυτόν, κοιτάζεις βιτρίνες και σκέφτεσαι τι θα του ταίριαζε ή τι δώρο να του πάρεις, κλείνεις τα μάτια κι η πρώτη εικόνα είναι αυτός ο άνθρωπος, όσο δεν είσαι μαζί του υποφέρεις κι όσο είσαι κοντά του δεν τον χορταίνεις.

Και στην περίπτωση που, άνθρωπος είσαι, για λίγη ώρα δεν πέρασε η σκέψη του από το μυαλό σου, θα επανορθώσεις αργότερα. Ίσως το «επανορθώσεις» είναι λιγάκι άστοχο διότι δε χρειάζεται να διορθώσεις κάτι. Θα ψάξεις το «αντικείμενο» από μια πηγαία ανάγκη. Επειδή σου ‘λειψε η φωνή του, ρε παιδί μου.

Το σίγουρο είναι το εξής ένα: «τριάντα δευτερόλεπτα για τη σύνταξη ενός μηνύματος όλοι έχουν». Χώρια που αν όντως σε νοιάζει ο άλλος θέλεις να ξέρεις πως πέρασε τη μέρα του, η φωνή του σε ηρεμεί και σε ξεκουράζει, σου δίνει δύναμη. Είναι το λιγότερο χάσιμο χρόνου ν’ ακούς και να επαναπαύεσαι σε τέτοιες δικαιολογίες. Δηλαδή τι; Δεν αξίζεις ούτε τα τριάντα δευτερόλεπτα από το χρόνο του άλλου;

Αυτό το «δεν έχω χρόνο να σε σκεφτώ» τοποθετείται στη ίδια κατηγορία με το «δεν είναι αυτό που νομίζεις», «είσαι πολύ καλό παιδί για ‘μενα», «να περνάς καλά όπου και να ’σαι». Τίποτα απ’ αυτά δεν ισχύει.

Η αλήθεια είναι απλή και μπροστά στα μάτια μας.
«Δεν είσαι τόσος σημαντικός για να σε σκέφτομαι όλη μέρα», «είναι ακριβώς αυτό που νομίζεις, μπορεί και χειρότερο», «δεν είσαι αυτό το κάτι σπουδαίο για ‘μενα, δε μου ταιριάζεις δηλαδή», «να περνάς καλά, αλλά όχι και τόσο όσο περνούσες μαζί μου».

Τα πράγματα είναι απλά κι ο χρόνος πολύτιμος. Διαλέγουμε και παίρνουμε.

Eπιμέλεια Κειμένου Σταυρούλας Φωτιάδου: Σοφία Καλπαζίδου

Συντάκτης: Σταυρούλα Φωτιάδου

https://www.pillowfights.gr/

Αυτοβελίωση

Υπάρχουν 3 είδη χαμόγελου – Τι εκφράζει το καθένα

Όπως λέει ένα ξένο ρητό, «Ποτέ δεν είσαι ντυμένος πλήρως χωρίς ένα χαμόγελο». Όπως θα έχετε ήδη παρατηρήσει στις αλληλεπιδράσεις σας με τους άλλους, το χαμόγελο μπορεί να αποκαλύψει πολλά συναισθήματα σε διάφορες στιγμές (για την ακρίβεια, στις μέρες μας, ίσως έχετε παρατηρήσει την αρνητική επίδραση που έχουν οι μάσκες στο να αντιλαμβανόμαστε πλήρως τι θέλουν να μας επικοινωνήσουν οι άλλοι).

Αν και οι συνδυασμοί συναισθημάτων και μυών του προσώπου μπορούν να δημιουργήσουν άπειρες εκφράσεις και χαμόγελα, σήμερα τα περισσότερα είδη συνήθως ανήκουν σε τρεις κύριες κατηγορίες: χαμόγελα πραγματικής απόλαυσης, κοινωνικά χαμόγελα και χαμόγελα κυριαρχίας. Τι σημαίνει όμως το καθένα;

1. Το χαμόγελο Duchenne
Ένα χαμόγελο Duchenne, που έχει επίσης ονομαστεί και χαμόγελο ανταμοιβής σε κάποιες έρευνες, είναι εκείνο της πραγματικής απόλαυσης. Είναι ένα πραγματικά αυθεντικό χαμόγελο, το οποίο αναγνωρίζει κανείς αν παρατηρήσει τα μάτια του άλλου.

Αυτό περιγράφει και ο David Matsumoto, ειδικός στη γλώσσα του σώματος: «Το χαμόγελο της αληθινής απόλαυσης είναι αυτό κατά το οποίο οι γωνίες των χειλιών ανεβαίνουν προς τα πάνω, αλλά παράλληλα ενεργοποιούνται και οι μύες γύρω από τα μάτια». Οι μύες γύρω από τα μάτια «ανεβάζουν» προς τα πάνω τα μάγουλα, τα κάνουν να φαίνονται πιο λαμπερά και ορισμένοι άνθρωποι εμφανίζουν και μια μικρή ρυτίδα (το λεγόμενο πόδι της χήνας) δίπλα στα μάτια τους. Αυτό το χαμόγελο εκφράζει θετικά συναισθήματα όπως απόλαυση, ενθουσιασμό και διασκέδαση.

2. Κοινωνικό χαμόγελο
Τα κοινωνικά χαμόγελα είναι εκείνα της μη απόλαυσης ή εκείνα προς χάριν επικοινωνίας. Μπορείς κανείς να τα διαχωρίσει από τα πρώτα (της ικανοποίησης) επειδή δεν ενεργοποιούνται οι μύες των ματιών. Συνήθως είναι κάπως βεβιασμένα και δεν φαίνονται ποτέ δόντια. Αν και δεν είναι απαραιτήτως τα πιο αυθεντικά, χρειάζεται σίγουρα να αναγνωρίσουμε τον σημαντικό ρόλο που παίζουν στις κοινωνικές μας αλληλεπιδράσεις. Αποτελεί ένδειξη ευγένειας, υποδεικνύει ότι είμαστε ανοιχτοί και φιλικοί σε αυτούς που μας προσεγγίζουν.

3. Χαμόγελο κυριαρχίας
Και τέλος, όπως αναγνωρίζεται και από έρευνα του Πανεπιστημίου του Wisconsin, αλλά και του Queen’s University στο Belfast της Ιρλανδίας, η τρίτη κατηγορία χαμόγελου είναι ονομάζεται χαμόγελο κυριαρχίας και χρησιμοποιείται για να δείξει και διαχειριστεί την κοινωνική ιεραρχίας και τη θέση ενός ανθρώπου.

Σε αυτό το είδος χαμόγελου, τα φρύδια και τα μάγουλα σηκώνονται, όπως και στο χαμόγελο Duchenne, αλλά το ίδιο το χαμόγελο χάνει τη συμμετρία του και μοιάζει με μειδίαμα. Ενώ τα δύο πρώτα είδη χαμόγελου υποδεικνύουν θετικότητα και ικανοποίηση, το χαμόγελο της κυριαρχίας σίγουρα δεν μαρτυρά τέτοια πρόθεση ή συναίσθημα. Σχετίζεται περισσότερο με ανωτερότητα, αυτοπεποίθηση, πατρονάρισμα και πολλές φορές κομπασμό.

Τα οφέλη του χαμόγελου στην υγεία μας

Αν σας έχει πει κάποιος να χαμογελάτε στον εαυτό σας, ακόμα και μπροστά από έναν καθρέφτη, για να τονώσετε τη διάθεσή σας, είναι μια καλή συμβουλή. Μία έρευνα βρήκε ότι οι συμμετέχοντες που χαμογελούσαν κατά τη διάρκεια μιας στρεσογόνας εργασίας είχαν ηπιότερο καρδιακό ρυθμό κατά τη διάρκεια ανάρρωσης από το στρες σε σύγκριση με όσους δεν χαμογελούσαν – και τα χαμόγελα Duchenne ήταν αυτά που αποδείχτηκαν ο καλύτερος τρόπος διαχείρισης της αγχογόνας κατάσταση.

Επιπλέον έρευνα έχει προσφέρει μια ενδιαφέρουσα εξήγηση γι’ αυτό: Όταν χαμογελάμε στοχευμένα και συνειδητά ενεργοποιούνται οι ίδιες εγκεφαλικές περιοχές και με τον ίδιο τρόπο όπως και ένα φυσικό, αυθόρμητο χαμόγελο.

Πηγή:

journals.sagepub.com/doi/abs/10.1111/j.1467-9280.1993.tb00576.x
www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S1364661317301870
www.mindbodygreen.com/articles/should-i-wear-a-mask-outside

https://enallaktikidrasi.com

Ad Sidebar
© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή