Οκτωβρίου 20, 2020

Αυτοβελίωση

Πολλά είναι τα θέματα που απασχολούν την ανθρωπότητα, με ένα από τα πιο ευρέως διαδεδομένα να είναι οι ερωτικές σχέσεις.

Πρόκειται για ένα θέμα το οποίο περιλαμβάνει εκατοντάδες παρακλάδια, όσον αφορά τη μελέτη του, από την οπτική της ανθρώπινης ψυχολογίας και του Εσωτερισμού. Ως εκ τούτου, πρόκειται για μία όψη της ζωής μας γεμάτη με διαθέσιμα μαθήματα. Μαθήματα που θα συμβάλουν τόσο στην εξέλιξή μας και στην περαιτέρω διεύρυνση της γνώσης του Εαυτού μας, όσο και στην αρμονική συνύπαρξή μας με τους Αδελφούς και τις Αδελφές μας. Και Αδελφοί και Αδελφές μας είναι όχι μόνο όλοι οι Άνθρωποι, αλλά όλα τα Όντα.

Για αυτό το μεγάλο ζήτημα, το οποίο απασχολεί καθημερινά όλους τους Ανθρώπους, έχουμε κάνει ορισμένες αναφορές για κάποια από τα "παρακλάδια" του:

Από την Αγνή Αγάπη στην Αγάπη των Λέξεων, των Πράξεων και των Υλικών

«Να Πετάτε Μαζί, Αλλά Ποτέ Δεμένοι»

Πότε θα βρω το άλλο μου μισό;

Ας Μοιραστούμε την Απόσταση

Μα ένα από τα πιο σημαντικά ‑και δυστυχώς επικίνδυνα- θέματα, είναι η Ζήλια.

Η ζήλια υπάρχει παντού, σε κάθε πτυχή της ζωής μας, για την ώρα όμως, θα θέλαμε να εστιάσουμε στη Ζήλια που εκδηλώνεται μέσα σε μία ερωτική σχέση.

Ο Άνθρωπος που αγαπάει πραγματικά, δεν ζηλεύει. Αντιθέτως, εμπιστεύεται.

Ο Άνθρωπος που έχει γνῶθι σαὐτόν, δεν ζηλεύει, μα εμπιστεύεται.

Δεν αναφερόμαστε στην υγιή ζήλια, η οποία πηγάζει από μία αγνή Αγάπη και ένα αγνό ενδιαφέρον, μα στην ‑ας μας επιτραπεί η έκφραση- αρρωστημένη μορφή της.

Αν εξετάσουμε τους παράγοντες που οδηγούν στην εκδήλωση της Ζήλιας, θα δούμε ότι, τα πρωταρχικά αίτια, βρίσκονται στον εσωτερικό μας κόσμο.

Ζηλεύουμε είτε επειδή κάποιος έχει κάτι που εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε, είτε επειδή έχουμε κάτι και φοβόμαστε μην το χάσουμε.
Ζηλεύουμε επειδή μέσα μας κάτι φοβάται, κάτι τρέμει. Ένα κενό μέσα μας υπάρχει, περιφρουρημένο από Ανασφάλεια και πίσω από τα τείχη της ανασφάλειας, κρύβονται εσωτερικά τραύματα.

Όσο όμως δεν παραμερίζουμε τα τείχη της ανασφάλειας, προκειμένου να φθάσουμε στα τραύματά μας και να τα θεραπεύσουμε, τόσο πιο έντονα θα εκπορεύονται οι σκεπτομορφές της Ζήλιας.

Η Ζήλια προέρχεται από την Ανασφάλεια, τα εσωτερικά τραύματα και την έλλειψη Εμπιστοσύνης. Ας δούμε τι σημαίνει το τελευταίο.

Κάποτε και ενώ βρισκόμασταν σε ένα μέσο μαζικής μεταφοράς, ακούσαμε ένα διάλογο μεταξύ δύο νεαρών:

- Χαχα! Άκου κάτι που διάβασα, μιλάμε τέρμα χαζό και αστείο!
- Για πες!
- "Ο μόνος τρόπος για να μάθεις αν μπορείς να εμπιστευθείς κάποιον, είναι να τον εμπιστευθείς".
- Τι λες ρε, χαχα! Κάτι τέτοιες ανοησίες διαβάζει ο κόσμος και νομίζει ότι διάβασε κάτι σπουδαίο.

Αυτοί οι δύο νεαροί, προς στιγμήν, είχαν έγιναν δύο μεγάλοι Δάσκαλοι και μας πρόσφεραν το έναυσμα για αυτό το κείμενο.

Αν το συλλογιστούμε λοιπόν, αυτή δεν είναι η αλήθεια; Ο μόνος τρόπος για να μάθουμε αν μπορούμε να εμπιστευθούμε κάποιον, είναι να τον εμπιστευθούμε.
Αν προδώσει την Εμπιστοσύνη μας, τότε θα ξέρουμε ότι δεν είναι άξιος εμπιστοσύνης και ενδεχομένως, μπορούμε και να απομακρυνθούμε, εάν κριθεί απαραίτητο.

Αν προδώσει την Εμπιστοσύνη μας, τότε εμείς θα έχουμε χάσει έναν άνθρωπο ο οποίος δεν άξιζε την Εμπιστοσύνη μας, άρα δεν θα έχουμε "χάσει". Για την ακρίβεια, θα έχουμε "κερδίσει χώρο" για ανθρώπους που θα αξίζουν την εμπιστοσύνη μας.

Μα ο άνθρωπος που πρόδωσε την εμπιστοσύνη ενός άλλου ανθρώπου, θα έχει χάσει έναν Άνθρωπο που του πρόσφερε την εμπιστοσύνη του και κατ' επέκταση, την Αγάπη του.

Ο Δρόμος προς την Αγνή Αγάπη, περνάει πρώτα από το μονοπάτι της Εμπιστοσύνης. Χωρίς Εμπιστοσύνη, το κέντρο της Καρδιάς εγκλωβίζεται και ο δρόμος προς την Αγνή Αγάπη, φράζεται.

Δεν έχει σημασία αν στο παρελθόν προδόθηκε η Εμπιστοσύνη μας. Σημασία έχει να διδαχθήκαμε από αυτό το γεγονός.

Αν λοιπόν δεν Εμπιστευόμαστε, αν δεν επιτρέπουμε στην Καρδιά μας να βιώσει την Αγάπη δίχως εμπόδια, η Ζήλια θα καραδοκεί σε κάθε μας σχέση και δη στις ερωτικές.

Μα η Ζήλια δεν είναι το μόνο αποτέλεσμα αυτής της έλλειψης Εμπιστοσύνης και αυτής της άρνησης να θεραπεύσουμε τα εσωτερικά μας τραύματα.
Γιατί η Ζήλια δεν εμφανίζεται ποτέ μόνη της. Αντιθέτως, έρχεται πάντα χέρι-χέρι μαζί με μια άλλη βαριά ποιότητα: την Κτητικότητα.

Ας το δούμε με ένα παράδειγμα.

Σε μία ερωτική σχέση, ένας άνθρωπος ζηλεύει την προσοχή που ενδέχεται να λαμβάνει ο/η σύντροφός του από άλλους ανθρώπους ή ακόμα και την προσοχή που προσφέρει σε άλλους ανθρώπους. Προσοχή όχι απαραίτητα ερωτική, π.χ. ένδειξη ερωτικού ενδιαφέροντος, μα ακόμα και φιλική, από/προς τους οικείους του, το οικογενειακό του περιβάλλον, κ.ο.κ.

Έστω λοιπόν ότι ο/η σύντροφός του δεν έχει δώσει αυτό που αποκαλούμε "δικαιώματα", ώστε να υπάρχει λόγος ζήλιας. Σε αυτή την περίπτωση, γιατί ζηλεύει;

Διότι φοβάται ότι θα του στερήσουν τον/την σύντροφό του.

Η ανασφάλεια εντός αυτού του ανθρώπου είναι τόσο έντονη, που το Εγώ του αντιδράει. Μα η Ζήλια από μόνη της δεν μπορεί να κάνει πολλά, οπότε αναλαμβάνει η Κτητικότητα.
(Βέβαια, εδώ ενδέχεται να υπάρχει και ακόμη ένας παράγοντας. Το γεγονός αυτός ο άνθρωπος να έχει στηρίξει την ευτυχία του αποκλειστικά στο πρόσωπο/στην παρουσία του/της συντρόφου του.)

Γίνονται σκηνές ζηλοτυπίας και πολύ σύντομα, ένα θέατρο ελέγχου κάνει αισθητή την παρουσία του.

Σύντομα, αυτή η σχέση θα αρχίσει να γίνεται τοξική και η ρήξη θα βρίσκεται προ των πυλών.

Ας θυμόμαστε. Η Εμπιστοσύνη, η Ευτυχία και η αίσθηση εσωτερικής ασφάλειας δεν θα καλυφθεί από κάποιον έξω από εμάς. Ξεκινάει από μέσα μας.

Δεν πρέπει να τα απαιτούμε από τους Αδελφούς και τις Αδελφές μας, δεν μπορούμε να τους "εκβιάζουμε" και να τους εγκλωβίζουμε σε ένα θέατρο ελέγχου, προκειμένου να εφησυχαστούμε.

Ας μη μολύνουμε κι άλλο το Διάστημα με σκεπτομορφές Ζήλιας και Κτητικότητας. Γιατί αυτές οι σκεπτομορφές, είναι δηλητηριώδεις.
Δηλητηριώδεις τόσο για τους γύρω μας, όσο και για εμάς τους ίδιους.

Γι' αυτό λοιπόν, η ενασχόληση με την Αυτογνωσία μας και η γεμάτη Αγάπη αποδοχή της έννοιας της Μοναχικότητας, είναι τόσο σημαντικές και η αφετηρία όχι μόνο για αρμονικές και γεμάτες Αγνή Αγάπη σχέσεις με τους Αδελφούς και τις Αδελφές μας, αλλά και η αφετηρία των πάντων.

Namaste, αγαπημένοι μας Άνθρωποι ♥

https://www.spiritualcluster.gr/

Αυτοβελίωση

Γιατί καμία συνάντηση στη ζωή δεν είναι τυχαία
Όλες οι γνωριμίες αποτελούν πάντα ένα γοητευτικό μυστήριο

Μέσα σε αυτό τον εκπληκτικό κόσμο που ζούμε, κάθε συνάντηση και κάθε ευκαιρία γνωριμίας εξυπηρετεί έναν σπουδαίο σκοπό. Τίποτα δεν συμβαίνει καθαρά από τύχη.

Υπάρχει ένα μυστηριώδες φαινόμενο που συχνά συμβαίνει στις ζωές μας και το οποίο πολλές φορές δεν μπορούμε να εξηγήσουμε με την επιστήμη ή με κάποιο άλλο «συμβατικό» μέσο. Μπορεί να φαίνεται κλισέ να πούμε ότι δεν υπάρχουν συμπτώσεις και ότι όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο, αλλά υπάρχει αλήθεια μέσα σε αυτές τις λέξεις.

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού που ονομάζεται ζωή, γνωρίζουμε όλα τα είδη ανθρώπων από πολλές κουλτούρες και πλαίσια και κάθε ένας από αυτούς εξυπηρετεί και έναν διαφορετικό σκοπό στην προαγωγή της ανάπτυξής μας. Κάποιοι από αυτούς μένουν για πάντα μαζί μας, επηρεάζοντάς μας με τρόπους που δεν θα μπορούσαμε καν να φανταστούμε. Άλλοι ωστόσο, είναι τόσο ασήμαντοι, που μόλις που τους παρατηρούμε. Κάθε ένας από αυτούς, και οι συνδέσεις που αναπαριστούν, εξυπηρετούν έναν σκοπό, είτε επώδυνο, είτε ευχάριστο και μας διδάσκουν μαθήματα.

Κάποια από αυτά τα μονοπάτια που χρειάζεται να βαδίσουμε είναι δυσκολότερα από άλλα, αλλά αυτό είναι απλά μέρος του κύκλου της ζωής. Τόσο οι καλές όσο και οι κακές περιπέτειες είναι σημαντικές για να πλάσουν στην ουσία το ταξίδι σας. Και το ποιον θα γνωρίσετε αποτελεί ένα πάντα γοητευτικό μυστήριο.

1. Εκείνες που μας αφυπνίζουν

Αρκετοί είναι οι άνθρωποι που δεν μένουν για πολύ καιρό στη ζωή μας. Κάνουν μια στάση σε εμάς, για να μας υπενθυμίσουν τα όνειρα, τους στόχους μας και ύστερα συνεχίζουν το δρόμο τους. Το Σύμπαν μας στέλνει τέτοιους ανθρώπους, ώστε να μείνουμε συγκεντρωμένοι στους στόχους μας και να κάνουμε βήματα για να τους προσεγγίσουμε.

2. Εκείνες που μας υπενθυμίζουν

Στη ζωή, συναντάμε άτομα, που μας βοηθούν να παραμένουμε στο μονοπάτι μας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Μας κρατούν στο σωστό δρόμο προς την ευτυχία και την επιτυχία. Αν και αυτοί οι άνθρωποι είναι συχνά προσωρινοί, αφήνουν ωστόσο μια μακροχρόνια επίδραση στην ψυχή μας.

3. Εκείνες που μας πιέζουν να μεγαλώσουμε

Ορισμένοι άνθρωποι είναι δάσκαλοι, άτομα που ορισμένες φορές μας δίνουν δύσκολα μαθήματα, που θα προάγουν την εξέλιξή μας. Αυτοί οι άνθρωποι θα μας διδάξουν πράγματα που ίσως παλεύαμε μέχρι τότε να μάθουμε από μόνοι μας.

4. Εκείνες που παίρνουν χώρο

Υπάρχουν και εκείνοι που συναντάμε και είναι παρόντες για ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, τόσο που φαίνεται ασήμαντο. Είτε πέφτετε πάνω τους σε μια μικρή καφετέρια, είτε απλά τους προσπερνάτε σε έναν δρόμο. Κάνετε μικρές συζητήσεις μαζί τους, αλλά ποτέ μια βαθιά σύνδεση. Αυτοί αποτελούν τους ανθρώπους που παίρνουν χώρο για εσάς.

5. Εκείνες που μένουν

Ένα μικρό ποσοστό εκείνων που συναντάμε στη ζωή μας θα μείνουν πραγματικά για πάντα δίπλα μας. Τέτοιοι άνθρωποι είναι σπάνιοι και συνήθως δύσκολο να βρεθούν, αλλά είναι με διαφορά τα πιο πολύτιμα άτομα που γνωρίζουμε. Είτε είναι στενοί φίλοι, σύντροφοι ή οικογένεια, έχουν τη μεγαλύτερη επίδραση στις ζωές μας. Εκείνοι είναι που θα σας σηκώσουν, όταν πέσετε και θα σας βοηθήσουν να εξελιχθείτε. Η παρουσία τους και μόνο είναι αρκετή για να σας πιέσει να κάνετε πράγματα που αλλιώς δεν θα παίρνατε την απόφαση ποτέ να κάνετε.

Χρειάζεται να είστε υπομονετικοί με το σύμπαν, για να γνωρίσετε αυτούς τους σπάνιους ανθρώπους. Αλλά όταν τελικά συνδεθείτε με αυτά τα ιδιαίτερα άτομα, θα είναι δίπλα σας για πάντα. Θα μοιράζονται μαζί σας παρόμοια όνειρα και στόχους και θα επιθυμούν πραγματικά την ευτυχία σας.

Πηγή: enallaktikidrasi.com

Αυτοβελίωση

Η επιμονή στο όνειρο: Δείξε αντοχή στις λακκούβες του δρόμου και μείνε στην πορεία σου μέχρι το τέλος

Η συναρμολόγηση ενός ονείρου δεν διαφέρει από τη συναρμολόγηση οποιουδήποτε αντικειμένου. Ακόμα και αν έχεις όλα τα κομμάτια του, μέχρι να τα μοντάρεις, δεν θα έχεις αυτό που θέλεις. Το επιτυχημένο αποτέλεσμα εξαρτάται από το αν έχεις συγκεντρώσει τα σωστά κομμάτια σε κάθε βήμα της πορείας. Παρ΄όλο που το τελευταίο βήμα μπορεί να μην είναι τίποτε άλλο παρά το τελικό στρίψιμο μιας βίδας, ωστόσο αν όλα τα άλλα πριν από αυτό δεν έχουν ταιριάξει σωστά, η βίδα δεν θα βιδώνει. Αυτή είναι η δοκιμή.

Το μυστικό είναι να μη χάσεις το θάρρος σου, έστω κι αν χρειαστεί να πας πίσω και να επαναλάβεις μερικά από τα προηγούμενα βήματα. Μπορεί να χρειαστούν αρκετές δοκιμές. Να ξέρεις ότι το αποτέλεσμα περιμένει να εμφανιστεί όταν θα έχουν συναρμολογηθεί όλα τα κομμάτια.

Πριν από πολλά χρόνια, ο άντρας μου κι εγώ, νιόπαντροι τότε, αγοράσαμε μία από αυτές τις βιβλιοθήκες που τις συναρμολογείς μόνος σου, για να την τοποθετήσουμε στο πρώτο διαμέρισμα. Εκείνο που μας είχε τραβήξει σ’ αυτό το συγκεκριμένο σχέδιο ήταν ότι το βιβλιαράκι με τις οδηγίες έλεγε «εύκολη συναρμολόγηση».

Πήραμε λοιπόν τα ράφια στο σπίτι και ετοιμαστήκαμε να συναρμολογήσουμε στο πι και φι τη βιβλιοθήκη μας, με όλη την απαραίτητη εστίαση, πίστη, φαντασία, αυτοδέσμευση και έμπνευση. Ανοίξαμε το κουτί γεμάτοι ενθουσιασμό και καταπιαστήκαμε με το πρώτο κομμάτι της βιβλιοθήκης. (…) Η προσπάθεια ήταν όμως πολύ μεγαλύτερη απ’ όσο νομίζαμε.

Ο Πάτρικ μού έβαλε τις φωνές. Του τις έβαλα κι εγώ. Εκείνος είπες ότι μας είχαν δώσει ελαττωματική βιβλιοθήκη. Εγώ είπα ότι ήταν ανίκανος να ακολουθήσει τις οδηγίες. Αναστενάξαμε και οι δύο βλέποντας το σωρό με τις σανίδες στο πάτωμα και ξαναρχίσαμε από την αρχή, μόνο που αυτή τη φορά διάβαζα εγώ τις οδηγίες.

Ένιωθα πολύ ικανοποιημένη με τον εαυτό μου καθώς διάβαζα κοφτά τις οδηγίες και έβλεπα ότι σημειώναμε πρόοδο. Έφτασα στο σημείο όπου έπρεπε να περάσουμε το ράφι στη θέση του και με μια τόση δα μικρή σκουντιά οι προσπάθειές μας μεταβλήθηκαν και πάλι σε ένα σωρό στη μέση του δωματίου!

Ξαναρχίσαμε από την αρχή βλαστημώντας. Αυτό συνεχίστηκε για ώρες. Εγώ είπα τον Πάτρικ ηλίθιο. Ο Πάτρικ είπε εμένα ηλίθια. Κάποια στιγμή πειστήκαμε ότι είχαμε λαθεμένες οδηγίες. Ύστερα, αποφασίσαμε ότι η βιβλιοθήκη ήταν ελαττωματική και τελικά καταλήξαμε στο ότι όποιος είχε γράψει εκείνες τις οδηγίες ήταν ένας ανώμαλος σαδιστής που γελούσε μαζί μας από κάποια γωνιά των κεντρικών γραφείων της εταιρείας. Πιστεύαμε ότι μας είχαν εξαπατήσει. Ό,τι και αν ήταν αυτό που έφτιαχναν εκείνα τα κομμάτια, πάντως βιβλιοθήκη δεν ήταν!

(…)Έμεινα για λίγο σκεφτική. Τι θα μπορούσαμε άραγε να κάνουμε καλύτερα; Και τότε μου ήρθε μια φαεινή ιδέα: «Ξέρω τι πρέπει να κάνουμε! Ας υποκριθούμε ότι είμαστε η βιβλιοθήκη!», είπα. «Αν ήμαστε εμείς η βιβλιοθήκη, τι θα χρειαζόμαστε για να μη διαλυθούμε;». Αργά, μεθοδικά, βήμα-βήμα, ελέγξαμε πάλι τις οδηγίες. Το Α με το Β; Εντάξει. Κάτω μέρος Γ; Εντάξει. Πάνω μέρος Δ; Εντάξει.

Καθώς διάβαζα πολύ προσεκτικά για το Δ, πρόσεξα για πρώτη φορά ένα μικροσκοπικό αστερίσκο που έμοιαζε με κόκκο σκόνης. Κοίταξα στο κάτω μέρος της σελίδας, όπου ένας όμοιος αστερίσκος σηματοδοτούσε μια εξήγηση με τα πιο μικροσκοπικά γραμματάκια που υπάρχουν! «Τοποθετήστε τις πλαστικές ασφάλειες μέσα στις τρύπες». Σ’ ένα μικρό πακετάκι δίπλα στα χερούλια για τις πόρτες ήταν δύο μικρές πλαστικές ασφάλειες που έμοιαζαν με άσπρα φασόλια. Τις έσπρωξα μέσα στις τρύπες.

Voila! Όλο εκείνο το ταλαντευόμενο αλλοπρόσαλλο σύνολο από σανίδες έγινε πιο σταθερό κι από το βράχο του Γιβραλτάρ! Το ράφι γλίστρησε στη θέση του με την πρώτη, τα πορτάκια στερεώθηκαν ωραία-ωραία, με τα πομολάκια τους στη θέση τους, έτοιμα να φρουρήσουν τους πνευματικούς μας θησαυρούς. Η βιβλιοθηκούλα μας στεκόταν και μας κοίταζε καμαρωτή-καμαρωτή. Ο σωρός στο πάτωμα είχε γίνει μια πανέμορφη βιβλιοθήκη. Το δεύτερο κομμάτι της συναρμολογήθηκε σχεδόν μαγικά, στο πι και φι.

(…) Έτσι γίνεται με κάθε επιθυμία της καρδιάς. Μόνο το πρώτο θαύμα αποτελεί πρόκληση. Μείνε ακλόνητος δίπλα του. Αρνήσου να τα παρατήσεις και να φύγεις. Δείξε αντοχή στις λακκούβες του δρόμου και μείνε σταθερά στην πορεία σου μέχρι το τέλος.

Απόσπασμα από το βιβλίο της Sonia Chorquette με τίτλο «Η καρδιά σου έχει δίκιο» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Η Δυναμική της Επιτυχίας

https://enallaktikidrasi.com/

Αυτοβελίωση

Όταν ξεκινήσεις να βγαίνεις ραντεβού με κάποιον συνήθως είσαι χαρούμενη και λίγο αγχωμένη αν όλα θα πάνε καλά. Και τελικά βγαίνετε και ξαναβγαίνετε και στο τέλος γίνεστε ζευγάρι. Νιώθεις άνετα μαζί του, περνάτε πολύ χρόνο μαζί, τον εμπιστεύεσαι, είσαι χαρούμενη και όλα κυλούν εξαιρετικά καλά.

Και φτάνει εκείνη η στιγμή που όλα έρχονται «τούμπα».

Αισθάνεσαι ότι πια δεν μπορείτε να συνεννοηθείτε, μαλώνετε διαρκώς, σου κάνει παρατηρήσεις, σε έχει αποκόψει από τις παρέες σου και πολλά άλλα. Το προσπαθείς πολύ μαζί του, γιατί τον
αγαπάς πραγματικά, αλλά βλέπεις ότι δεν… τσουλάει.

Και με βαριά καρδιά παίρνεις την απόφαση και του ανακοινώνεις το «τέλος». Είναι πολύ δύσκολο και για σένα, αλλά είναι η καλύτερη λύση μετά από τόσες προσπάθειες που έχεις κάνει. Και στην παρακάτω gallery θα καταλάβεις ακριβώς γιατί πήρες τη σωστή απόφαση και δεν πρέπει πια να το σκέφτεσαι.
Ξέρεις ότι τα έδωσες όλα. «Αν έκανες τα πάντα και είδες ότι δεν υπάρχει άλλη λύση, τότε πήρες τη σωστή απόφαση», λέει η ειδικός σχέσεων, Susan Winter.
«Έχασες» τον εαυτό σου. Πολλές φορές, οι άνθρωποι ξεχνούν ποιοι είναι μέσα σε μία σχέση και χάνουν την ταυτότητά τους. Όταν προδίδεις τις αξίες, τις ανάγκες και τους στόχους σου, τότε θυσιάζεις τον εαυτό σου.
Σε πρόδωσε. Το ψέμα, η κοροϊδία, ακόμα και η παραβίαση της ιδιωτικότητάς σου είναι προδοσία.
Η επικοινωνία σας ήταν τοξική. Μην ξεχνάς ότι ο υγιής διάλογος είναι απαραίτητο συστατικό μιας καλής σχέσης.
Συνειδητοποιείς ότι ήσασταν μαζί για τους λάθος λόγους. Πολλοί άνθρωποι κάνουν σχέσεις, γιατί φοβούνται τη μοναξιά και πολλές φορές παραμένουν σε μια τοξική σχέση υπομένοντας πολλά και νιώθοντας άσχημα σε ορισμένες περιπτώσεις.


Γράφει η ΝΕΛΗ ΣΤΑΘΑΚΙΔΟΥ – https://www.pink.gr/

https://www.healingeffect.gr/

Αυτοβελίωση

Μου λέει πως η βραδιά που πέρασε χθες στο σπίτι κάποιων φίλων τον απογοήτευσε. Τον ρωτώ τι ακριβώς προσδοκούσε. Δεν ξέρει ακριβώς, τίποτε ιδιαίτερο, ωστόσο απογοητεύτηκε.

Μπορεί να υπάρξει άραγε απογοήτευση χωρίς προσδοκία, με μια προσδοκία η οποία αγνοεί τι προσδοκά, που προσδοκά περισσότερα ή διαφορετικά πράγματα, μια προσδοκία του απροσδόκητου; Στην πραγματικότητα η βραδιά εκτυλίχθηκε όπως θα την περίμενε: ένα καλό γεύμα, μία ζωηρή συζήτηση, κλπ. Εξαιρετική βραδιά, απογοητευτική. Έλειπε ίσως μια γυναίκα που θα τον είχε αναστατώσει ή κάποιες κουβέντες που θα μπορούσαν να τον εξοργίσουν. Ο άνθρωπος αυτός επιρρίπτει συχνά στον εαυτό του το ότι είναι υπερβολικά γαλήνιος, ότι μεθόδευσε μια ζωή από την οποία τίποτα δεν λείπει. «Επιτυχία, από κάθε άποψη, η ζωή μου».

Συνεχίζει. Θυμάται κάποια κρίση στον σχολικό του έλεγχο, άλλοτε: «Εξαιρετικός μαθητής, με απολύτως ικανοποιητικές επιδόσεις σε όλους τους τομείς». Ήταν τόσο περήφανος τότε. Σήμερα, λέει, αυτά του γυρίζουν τ’ άντερα. Να ικανοποιείς τους καθηγητές, τους γονείς σου… «Πόσο υπάκουος ήμουν, πόσο υποταγμένος! Δεν έχω διάθεση να σας ικανοποιήσω, να δειχθώ καλός αναλυόμενος για να με προστατέψετε». «Προτιμάτε να με απογοητεύσετε;»

Να απογοητεύσει, πώς όμως; Θα ‘ταν δώδεκα ή δεκατριών ετών. Θαύμαζε τον πατέρα του, «ο καλύτερος άνθρωπος, δίκαιος, πάντοτε διαθέσιμος, ποτέ δεν οργιζόταν». Και ιδού – η πρόκληση, τόσο νωρίς – πήγε κοντά στον πατέρα του και, ξαφνικά, τον χαστούκισε. «Έτσι, στα καλά καθούμενα, αλλά έπρεπε να το κάνω». Μετά από αυτό ξέσπασε σε κλάματα υπό το αποβλακωμένο βλέμμα του πατέρα του. Το περιστατικό δεν ξαναναφέρθηκε ποτέ. Ο καλός μαθητής, ο καλός γιος ακολούθησε το δρόμο του: «Επιτυχία, από κάθε άποψη» και, σποραδικά, η αιχμηρή απογοήτευση από το ότι δεν κατόρθωσε να απογοητεύσει.

Στα λατινικά, ο deceptor σημαίνει τον απατηλό (το πονηρό δαιμόνιο του Ντεκάρτ). Στα αγγλικά, to deceive: δελεάζω, εξαπατώ. Διαψεύδω τις προσδοκίες του άλλου. Αυτή η γυναίκα που διατείνεται πως είναι μονίμως απογοητευμένη – στους έρωτες, στη δουλειά της – επιδίδεται στην προσπάθεια να απογοητεύσει. Και τότε οι άντρες – «τόσο σίγουροι για τον εαυτό τους, μα ποιοι νομίζουν πως είναι;» – είναι εκείνοι που ανησυχούν: «Μα τι μου λείπει και ψάχνει διαρκώς αλλού;»

Θα έπρεπε μήπως, για να μην απογοητευόμαστε, να μην περιμένουμε τίποτα; Να γεννιόμαστε χωρίς αυταπάτες, ώστε να είμαστε σίγουροι πως δεν θα τις χάσουμε; Να είμαστε, από το ξεκίνημα κιόλας, ασαγήνευτοι; Τέτοια σκέφτομαι συχνά, με αφορμή τον Ρ. που δεν λησμονεί ποτέ πως όλα είναι θνητά, που παίρνει τα πράγματα όπως έρχονται, που δεν εξανίσταται και δεν παραπονιέται ποτέ. Αυτός ο εκ γενετής ασαγήνευτος, σαγηνεύεται με το παραμικρό: με μια αντανάκλαση ουρανού στα νερά μιας λιμνούλας, μ’ έναν σκύλο που του κάνει χαρές, και κυρίως, κυρίως, με τα ψηλόλιγνα πόδια ή με το διαφαινόμενο στήθος μιας γυναίκας που συνάντησε στο δρόμο.

Αν δεν ήταν οι μητέρες μας απογοητευτικές, δεν θα δεχόμαστε τίποτε από όσα, ανέλπιστα, μας προσφέρει η ζωή.

Jean-Bertrand Pontalis, Παράθυρα (εκδ. Εστία)

https://to23ogramma.wordpress.com/

Αυτοβελίωση

Γράφει ο Παύλος Κετσιτζόγλου – Παπαδημητρόπουλος


Κι όπως χορεύαμε το μόνο που κοιτούσα ήταν τα μάτια της. Κι όμως δεν έχανα τα βήματα μου. Με κρατούσε με όλο της το είναι, μα ήταν τόσο απαλό το κράτημα. Χορεύανε οι ψυχές μας πρώτα από τα σώματα μας. Η κινησιολογία μας ήταν απίστευτη, αυθόρμητη, απλοϊκή. Το φόρεμα της ανέμιζε, καθώς έκανε στροφές γύρω από τον εαυτό της, ακουμπώντας το σώμα μου. Το άγγιγμά της ήταν μαγικό. Ήταν ένας ισπανικός χορός. Μα για μας ήτανε στάση ζωής. Όχι τα βήματα, αλλά το πάθος με το οποίο χορεύαμε.

Ζούσαμε κάθε δευτερόλεπτο, κάθε καινούργια κίνηση, κάθε επαναλαμβανόμενο βήμα. Αυτό είμασταν, ένας χορός, μια στροφή, ένα άγγιγμα, μια αφηρημένη ερωτευμένη ιδέα. Τι κι αν χορεύαμε σε ψηλές ταράτσες κτηρίων, δεν φοβόμασταν την πτώση. Κι οταν χορεύαμε κάτω από τη γη τη σήκωνα τόσο ψηλά όσο χρειάζονταν για να δει το φως του ήλιου. Εγώ δεν το χρειαζόμουν, αυτή ήταν το φως μου. Κι όσοι μας έβλεπαν μας περνούσαν για τρελούς, μα τι σημασία έχει η γνώμη τους; Αυτοί δεν ακούγανε τη μουσική μας, δεν καταλάβαιναν την συνοχή των βημάτων μας. Έβλεπαν δύο σώματα να κουνιούνται άσκοπα, χωρίς αιτία. Αυτός ο χορός, ήτανε ολόκληρη ζωή γραμμένη σε μερικές νότες και σε λίγες κινήσεις. Μας ήταν αρκετό όμως, είχαμε μάθει να εκτιμάμε.


Μια νύχτα, βρέθηκα να χορεύω μόνος μου σε μια ταράτσα. Αυτή είχε φύγει, δεν ήταν πια κοντά μου. Ο χορός μου δεν ήταν πια μαγικός, είχε χάσει την χάρη του. Ήταν φυσικό διότι έλλειπε η νεραϊδόσκονη στις καλές σκέψεις, το ραβδί από το ξόρκι, το συστατικό που δίνει αυτή τη μοναδική γεύση σε ένα εξωτικό πιάτο. Ο άγαρμπος αυτός χορός έμοιαζε πια με παραπάτημα και θλίψη. Τα πόδια μου σκόνταφταν στο ίδιο δάπεδο που λίγο καιρό πριν κυλούσαν επάνω του. Γλίστρησα, και άρχισα να πέφτω από μεγάλο ύψος. Κι όσο έπεφτα χαμογελούσα. Γιατί ήξερα ότι ο χορός μου δεν ήταν μια αποτυχία. Ήταν μια επιτυχία που κράτησε όσο έπρεπε. Γι αυτό κι εγώ θυμάμαι ακόμα τα βήματα, κάποια στιγμή θα μάθω να χορεύω μόνος.

https://www.awakengr.com/

Αυτοβελίωση

«Σε περίπτωση αμφιβολίας, πείτε την αλήθεια» – Μαρκ Τουέϊν

Οι περισσότεροι από εμάς αποφεύγουμε να λέμε την αλήθεια για να μην έρθουμε σε δύσκολη θέση. Φοβόμαστε τις συνέπειες – κυρίως μήπως ενοχλήσουμε, πληγώσουμε ή θυμώσουμε τους άλλους. Όμως, όταν δεν λέμε την αλήθεια στους άλλους και ούτε εκείνοι σε εμάς, δεν έχουμε μια βάση πραγματικότητας από την οποία μπορούμε να προσεγγίσουμε τα πράγματα.

Όλοι έχουμε ακούσει τη φράση «η αλήθεια θα σε απελευθερώσει». Και όντως, θα το κάνει. Η αλήθειας μας δίνει την ελευθερία να αντιμετωπίσουμε τα πράγματα όπως έχουν και όχι όπως τα φανταζόμασταν, όπως ελπίζαμε να είναι ή όπως τα διαστρεβλώναμε με τα ψέματά μας. Επίσης, όταν λέμε την αλήθεια, εξοικονομούμε ενέργεια. Απαιτείται ενέργεια για να αποκρύπτουμε την αλήθεια, να κρατάμε μυστικά ή να συνεχίσουμε να προσποιούμαστε.

Τι συμβαίνει όταν λέτε την αλήθεια
Στο τετραήμερο σεμινάριό μου για προχωρημένους, συχνά κάνουμε μια πολύ απλή άσκηση: για μία-δύο ώρες μοιραζόμαστε με την υπόλοιπη ομάδα τα μυστικά μας – τα πράγματα εκείνα που πιστεύουμε ότι αν γνώριζαν οι άλλοι, τότε σίγουρα δεν θα μας συμπαθούσαν, ούτε θα μας αποδέχονταν. Απλώς λέω στους συμμετέχοντες να σηκωθούν, να πουν στους υπόλοιπους όσα κρύβουν και έπειτα να ξανακαθίσουν στη θέση τους.

Δεν υπάρχουν συζητήσεις και κριτικές, παρά μόνο άνθρωποι που μοιράζονται τα μυστικά τους και ακούν. Ξεκινούν επιφυλακτικά και προσπαθούν να βολιδοσκοπήσουν την κατάσταση λέγοντας πράγματα όπως «Όταν ήμουν στη Δευτέρα γυμνασίου, αντέγραψα στο τεστ των μαθηματικών» ή «Όταν ήμουν δεκατεσσάρων έκλεψα έναν σουγιά από ένα μαγαζί που πουλούσε εργαλεία».

Και καθώς οι συμμετέχοντες αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι δεν θα τους συμβεί τίποτα κακό, τελικά ανοίγονται και μιλούν για βαθύτερα και πιο επίπονα ζητήματα. Αφού αποκαλυφθούν όλα τα μυστικά, τους ρωτάω αν νιώθουν λιγότερη αγάπη ή αποδοχή για κάποιον από την ομάδα. Ποτέ, κανένας δεν έχει απαντήσει ναι, όλα αυτά τα χρόνια.

Έπειτα τους ρωτάω: «Ποιοι νιώθουν ανακουφισμένοι που τα έβγαλαν όλα αυτά από μέσα τους;» Όλοι σηκώνουν το χέρι τους. Και στην ερώτησή μου «Ποιοι νιώθουν ότι δέθηκαν περισσότερο με την υπόλοιπη ομάδα;» και πάλι όλοι σηκώνουν το χέρι τους. Συνειδητοποιούν ότι τα πράγματα που έκρυβαν δεν είναι τόσο τρομερά και ότι υπάρχουν τουλάχιστον μερικοί από την ομάδα τους που έχουν κάνει τα ίδια. Δεν είναι μόνοι τους, αλλά, απεναντίας, είναι μέρος μιας ανθρώπινης κοινότητας.

Όμως, το πιο καταπληκτικό είναι τα όσα βιώνουν τις επόμενες ημέρες. Χρόνιες ημικρανίες εξαφανίζονται. Σπαστικές κολίτιδες θεραπεύονται και δεν χρειάζονται πλέον φάρμακα. Η κατάθλιψη εξαφανίζεται και η ζωντάνια επιστρέφει.

Φαίνονται όλοι χρόνια νεότεροι και πιο δραστήριοι. Είναι εκπληκτικό. Κάποιος από τους συμμετέχοντες μάλιστα ανέφερε ότι έχασε δύο κιλά μέσα σε δύο μέρες. Ξαλάφρωσε κυριολεκτικά, και όχι μόνο από το βάρος των όσων έκρυβε. Το παράδειγμα αυτό μας δείχνει ότι απαιτείται πολλή ενέργεια για να αποκρύψει την αλήθεια, ενέργεια που αν απελευθερώσουμε, μπορούμε να εστιάσουμε στη δημιουργία μεγαλύτερης επιτυχίας σε όλους τους τομείς της ζωής μας.

Μπορούμε να γίνουμε λιγότερο επιφυλακτικοί και περισσότερο αυθόρμητοι, καθώς και πιο πρόθυμοι να είμαστε ο πραγματικός μας εαυτός. Και όταν συμβεί αυτό, μπορούμε να μοιραστούμε και αν ενεργήσουμε σύμφωνα με τις πληροφορίες εκείνες που είναι απαραίτητες για να χειριστούμε σωστά τα πράγματα και τα φέρουμε εις πέρας.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Jack Canfield με τίτλο «Η επιτυχία Βήμα Βήμα» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα. 

Αυτοβελίωση

Πάψε να μετράς. Και κυρίως πάψε να με γειώνεις. Ξέρεις, έχω συναίσθηση του πόσο άσχημα είναι τα πράγματα εκεί έξω. Δε ζω σε κάποιο φανταστικό κόσμο. Εκεί έξω κυκλοφορώ κι εργάζομαι κάθε μέρα. Εκεί έξω πληρώνω λογαριασμούς και χαράτσια. Εκεί έξω υπολογίζω και δε μου φτάνουν τα χρήματα μέχρι το τέλος του μήνα.

Την ξέρω την πραγματικότητα, τη ζω. Μα δεν την αγαπώ. Πως θα μπορούσα, άλλωστε. Και δεν τη δέχομαι. Δεν τη γουστάρω για συγκάτοικο, πως το λένε.

Εσύ μπορεί να θέλεις να κοιμάσαι μαζί της. Να τη βλέπεις το πρωί που ξυπνάς και το βράδυ πριν κλείσεις τα μάτια σου. Μπορεί να σου αρέσει αυτή τη μιζέρια να τη βλέπεις και στον ύπνο σου. Εγώ τα όνειρα μου τα θέλω φωτεινά. Ανέμελα… Πολύχρωμα…

Γι’αυτό εμένα μη μη με αγγίζεις. Και κυρίως μη με κατηγορείς ανώριμη.

Δεν είμαι. Είμαι απόλυτα συνειδητοποιημένη. Ξέρω τι θέλω μα κυρίως τι δε θέλω.

Δε θέλω τούτη τη μαυρίλα που μας βάψανε τη ζωή. Δε θέλω να κουβαλώ πάνω μου την κρίση πέρα από όσο είναι απολύτως απαραίτητο.

Κι εσύ με πιέζεις. Και κυρίως με χαλάς.

Εγώ μετρώ όνειρα κι εσύ λεφτά.

Εγώ μετρώ στιγμές κι εσύ απλήρωτες υπερωρίες.

Παράτα τα όλα και πάμε μια βόλτα. Το άγχος μας δε σώζει τον κόσμο. Μήτε πληρώνει λογαριασμούς.

Μόνο συνθέτει δυστυχίες.

Ένα μωσαϊκό γίνηκε η δυστυχία του κόσμου. Και με πονά να το βλέπω. Με πονά να υπάρχει.

Έλα να κάνουμε μερικές θετικές σκέψεις. Αυτές σου λείπουν. Και μερικά χαμόγελα.

Χαμογέλα μου να σε δω όπως είσαι. Άνθρωπος νέος, ζωντανός.

Πάψε να είσαι το φάντασμα που σε καταντήσανε. Δες εμένα. Παραπαίω κι όμως φορώ το πιο καλό μου χαμόγελο. Εκείνο που φτάνει ως τα μάτια.

Γιατί έτσι παλεύεται αγάπη μου η ζωή. Δίχως μουρμούρα και μιζέρια. Με δύναμη και τρέλα.

Έλα να τους τρελάνουμε εμείς, πριν το κάνουν αυτοί.

Έλα να νοιαστούμε για την ψυχική μας ισορροπία. Έλα να ζήσουμε.

Φτωχικά. Δε με νοιάζει.

Μα όχι μίζερα.

Στενόχωρα. Δε με πειράζει.

Μα όχι κλειστοφοβικά.

Τη ζωή μου τη διαφεντεύω εγώ. Και δεν επιτρέπω σε κανέναν να μου την κάνει σκουπίδι.

Ζορίζομαι, το ξέρεις. Ζορίζεσαι, το ξέρω. Κι όλοι μαζί με μας το ίδιο.

Κι είναι άσχημα τα πράγματα. Κι είναι το πηγάδι άπατο ακόμη. Δεν έχουμε ξύσει το βυθό. Δεν τον έχουμε πλησιάσει καν. Έτσι λένε τουλάχιστον. Έτσι αποδεικνύεται μέρα τη μέρα.

Μα χαμογέλα μου. Και θα σου γελάσω κι εγώ. Κι ας κάνουμε όνειρα. Μικρά ή μεγάλα. Τρελά ή λογικά.

Όνειρα να είναι. Αυτά κανένα μισθολόγιο δεν μπορεί να τα πετσοκόψει. Και καμία τράπεζα να τα κατασχέσει. Είναι το παραθυράκι της ζωής ενάντια στην παράνοια των ανθρώπων.

Όνειρα…

Όλα γκρεμίζονται μα εμείς ας κάνουμε όνειρα.

Ας ελπίσουμε σε μια καλύτερη μέρα.

Ας πιστέψουμε σε αυτή κι ας την κυνηγήσουμε. Δίχως γκρίνιες και μιζέριες. Δίχως άγχη και καυγάδες. Δίχως θυμούς και παραλογισμούς.

Μόνο με χαμόγελα.

Με θετική ενέργεια και πίστη.

Στο Θεό, τον άνθρωπο και τη ζωή.

Κι όλα θα φτιάξουν…


Της Στεύης Τσούτση. - Διαφορετικό

https://www.awakengr.com/

Αυτοβελίωση

Ήρθε η στιγμή να ξεκαθαρίσεις τους στόχους σου

Μαρία Παπαδοπούλου

Υπάρχουν κάποιοι περίοδοι στη ζωή όλων μας που συμβαίνουν όλα μαζί και συνήθως συμβαίνουν όλα τα αρνητικά μαζί. Για παράδειγμα είναι να φύγεις ταξίδι και χαλάει το αυτοκίνητο, βρίσκεις άλλο αυτοκίνητο και χαλάει και αυτό (στη μέση της διαδρομής), παθαίνει αλλεργικό σοκ ο σκύλος σου, σπάει η οθόνη του κινητού σου (πραγματικά δεδομένα) και πάει λέγοντας… Σε αυτές τις στιγμές δεν έχεις παρά να αναλογιστείς.. Μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό; Αν ναι τότε κάν’ το, αν όχι τότε μάθε να ζεις με αυτό και προχώρα! Κι αυτός είναι ένας ακόμα λόγος να θέσεις τους στόχους σου για να είσαι προετοιμασμένη σε αντίστοιχες φάσεις της ζωής σου.

Οραματίσου τη ζωή των ονείρων σου
Γιατί και λίγο daydreaming όταν όλα πάνε στραβά δεν έβλαψε κανέναν! Ήρθε η ώρα λοιπόν να ξεκαθαρίσεις τις προθέσεις σου για το μέλλον σου. Είναι το γνωστό πού θα ήθελες να βρίσκεσαι σε 5 χρόνια από τώρα. Κάν’ το πολύ ξεκάθαρο στο μυαλό σου έτσι ώστε να μπορέσεις να σπάσεις σε μικρότερες επιδιώξεις τους στόχους σου μετέπειτα. Από το να τρως πιο υγιεινά μέχρι το να έχει το σπίτι σου πισίνα, όλα τα σενάρια είναι δεκτά και απαιτούν προγραμματισμό και εφόσον φέτος η Πρωτοχρονιά και τα New year’s resolutions θα λεγε κανείς ότι δε μας βγήκαν ας ξεκινήσουμε σήμερα ή αύριο ή από Σεπτέμβρη ξανά!

Πώς να ορίσεις τις προθέσεις σου
Πριν ξεκινήσεις να σκέφτεσαι τι θες, πάρε λίγο χρόνο και νιώσε ευγνωμοσύνη για όσα έχεις! Σκέψου τους ανθρώπους και τις καταστάσεις που σε κάνουν πιο ευτυχισμένη. Έπειτα φτιάξε μία χαλαρωτική ατμόσφαιρα, βάλε λίγη μουσική, άναψε κεράκια, χαμήλωσε το φωτισμό και αν θες βάλε και ένα ποτηράκι κρασί. Μόλις χαλαρώσεις πάρε ένα χαρτί και ένα στυλό και γράψε όσα πράγματα επιθυμείς και όσα από αυτά που επιθυμούσες έχεις ήδη κατακτήσει. Για να ανέβεις την ανηφόρα και με χαλασμένο αμάξι (όσα έλεγα παραπάνω) πρέπει να έχεις εφόδια και να τα γνωρίζεις! Σκέψου στη συνέχεια τα συναισθήματα που σου προκαλεί και η μία λίστα και η άλλη.

Κάνε τα πράγματα να συμβούν
Καταλαβαίνεις ότι τίποτα από τα παραπάνω δεν πρόκειται να γίνει μόνο του έτσι; Ήρθε η στιγμή να αποκωδικοποιήσεις τους στόχους και τις επιθυμίες σου σε απλά βήματα τα οποία θα αποτελέσουν τον οδηγό σου σε αυτό το μακρύ αλλά όμορφο ταξίδι αν παραμείνεις προσηλωμένη στα θετικά συναισθήματα που σου αποφέρει. Σημείωσε σε χαρτί τη διαδρομή που πρέπει να ακολουθήσεις μέχρι να επιτύχεις κάθε μία από τις επιθυμίες σου. Όταν ολοκληρώσεις και αυτό το βήμα κάνε μία σημείωση στον εαυτό σου και βάλ’ τη με ένα post it κάπου που να τη βλέπεις κάθε μέρα, ώστε να σου θυμίζει γιατί ανεβαίνεις το βουνό καθημερινά και γιατί πρέπει να χαμογελάς στην πορεία ακόμα και αν κλωτσήσεις έναν τεράστιο βράχο κατά τη διάρκεια της διαδρομής.

Αυτή είναι η στιγμή να θέσεις τους στόχους σου, όχι αύριο ούτε χθες, αλλά ΤΩΡΑ!

https://ipop.gr/

Αυτοβελίωση

Αν δεν έχεις ανθρώπους να σε στηρίζουν ίσως φταίει που δεν τους το έχεις ζητήσει
Matilda Asimiadou

Αν περνάς ή έχεις περάσει από μία πραγματικά δύσκολη κατάσταση στη ζωή σου τότε ξέρεις πως το να βρεις τη δύναμη να αντιμετωπίσεις τις καταστάσεις δεν είναι πάντα εύκολο. Πρόκεται για τις περιπτώσεις που τα πράγματα φαίνεται να καταλήγουν σε αδιέξοδο και εσύ να αισθάνεσαι απόγνωση ενώ συνεχώς τριγυρίζει στο μυαλό σου η ερώτηση "και τώρα τι;". Σαφέστατα μπορεί να είναι δύσκολο και ενδεχομένως χρονοβόρο να βγεις από αυτή τη φάση. Ωστόσο, είναι πολύ σημαντικό, ανεξάρτητα από το τι σου συμβαίνει, να έχεις ανθρώπους που θα σε στηρίξουν και θα είναι δίπλα σου.

Μπορεί να είναι η οικογένεια, οι φίλοι, ο σύντροφος ή κάποιος συνάδελφος. Μπορεί ακόμα να είναι και κάποιος άγνωστος ο οποίος αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα με εσένα. Όποιος και αν είναι είσαι τυχερή που τον έχεις. Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση να αισθάνεσαι τελείως μόνη και να θεωρείς πως δεν είναι κανείς εκεί για εσένα.

Αν νιώθεις απομονωμένη σιγουρέψου πρώτα ότι έχεις ζητήσει τη βοήθεια που χρειάζεσαι
Πολλές φορές κατηγορούμε τους ανθρώπους για αμέλεια επειδή περιμένουμε να κάνουν κάτι για εμάς χωρίς να το έχουμε ζητήσει. Είναι σημαντικό να ξεχωρίσουμε το πότε κάποιος αδιαφορεί για την κατάστασή μας επειδή δεν ενδιαφέρετε και πότε το κάνει επειδή δεν έχει πλήρη επίγνωση του προβλήματος. Αν λοιπόν αισθάνεσαι πως οι άνθρωποι γύρω σου αδιαφορούν για την κατάστασή σου, πριν τους κατηγορήσεις σιγουρέψου ότι τη γνωρίζουν. Επιπλέον, σιγουρέψου για το ότι μπορούν να σε βοηθήσουν στο πρόβλημά σου. Μπορεί και εκείνοι να βρίσκονται σε μία αντίστοιχη φάση και να μην έχουν τη ψυχική δύναμη να σε στηρίξουν. Όχι επειδή αδιαφορούν, αλλά επειδή πραγματικά δεν μπορούν.

Αν πάλι, τίποτα από αυτά δεν ισχύει και ενώ τους έχεις μιλήσει για το θέμα σου και συνεχίζουν να αδιαφορούν, μάλλον πρέπει να αναθεωρήσεις. Ίσως οι συνθήκες που βιώνεις να είναι μία καλή αφορμή να κάνεις ένα ξεσκαρτάρισμα στον περίγυρό σου. Σίγουρα είναι δύσκολο να ανακαλύπτεις ότι δεν έχεις κάποιον να σε στηρίξει. Αυτό το συναίσθημα γίνεται ακόμα πιο έντονο όταν το ανακαλύπτεις πάνω σε μία δύσκολη στιγμή σου. Μην ξεχνάς όμως πως, όσο δυσκολότερα είναι αυτά που καλείσαι να αντιμετωπίσεις, τόσο δυνατότερη και ωριμότερη σε κάνουν όταν τα ξεπεράσεις.

Αν πάλι έχεις ανθρώπους-στηρίγματα να θυμάσαι να νιώθεις ευγνωμοσύνη
Μπορεί να θεωρείς κάποια πράγματα δεδομένα όπως αυτά τα άτομα που είναι πάντα δίπλα σου, όμως αυτό είναι κάτι που πολλοί δεν έχουν. Όταν πιστεύουμε πως κάτι είναι δεδομένο ξεχνάμε πολλές φορές να αισθανθούμε ευγνωμοσύνη που το έχουμε. Οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να μην είναι σε θέση να λύσουν το πρόβλημα που αντιμετωπίζεις. Ωστόσο, και μόνο που δεν σε αφήνουν να περάσεις τις δύσκολες καταστάσεις μόνη σου, αξίζουν που έχουν μία θέση στη ζωή σου.

Είναι σημαντικό να εκφράζεις στους ανθρώπους αυτούς το πόσο σημαντικοί είναι για εσένα. Μπορεί αυτό να ακούγεται περίεργο γιατί οι περισσότεροι δεν έχουμε μάθει να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας, πρέπει όμως να δοκιμάσεις. Αφενός, το χρωστάς στα άτομα αυτά. Αφετέρου, το να τους πεις φράσεις όπως "Σε ευχαριστώ που ήσουν δίπλα μου" θα κάνει και εσένα να αισθανθείς υπέροχα. Έτσι, σε μία κοινωνία όπου τα συναισθήματα μένουν ανείπωτα εσύ τα εκφράζεις κάνοντας την επικοινωνία σας ακόμα πιο ουσιαστική.

https://www.savoirville.gr/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή