Οκτωβρίου 20, 2020

Αυτοβελίωση

Τις περιμένουμε έντεκα ολόκληρους μήνες! Άρα δεν είναι ν’ απορεί κανείς που οι διακοπές είναι ό,τι επιθυμούμε βαθιά και φαντασιωνόμαστε. Μερικές φορές, μάλιστα, το παρακάνουμε, και έτσι κάθε άλλο παρά ήρεμα τις περνάμε…

Πώς να μην υπερεπενδύουμε σε αυτές τις λίγες μέρες; Πώς να μην έχουμε υπερβολικές προσδοκίες, κι έτσι να μην επιστρέφουμε απογοητευμένοι; Ας δούμε τι μας προτείνει να κάνουμε ο ψυχίατρος Michel Lejoyeux, έτσι ώστε να μειώσουμε την πίεση που νιώθουμε και να επωφεληθούμε στο έπακρο από αυτές τις λίγες μέρες ανάπαυλας.

Κίνδυνος # 1: Το να θέλω να αξιοποιήσω στο έπακρο τις διακοπές μου

Να χαίρομαι τις στιγμές με την οικογένειά μου αλλά και με τους φίλους μου, να ξεκουράζομαι αλλά και να βγαίνω περισσότερο, να ξαναβάλω την άσκηση στη ζωή μου, να βρω χρόνο για διάβασμα, για να επισκεφτώ καινούριες πόλεις και να κάνω μεγάλους περιπάτους στην εξοχή…

Για μήνες ολόκληρους φτιάχνουμε λίστες με ό,τι επιθυμούμε να κάνουμε στη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών, οι οποίες όμως – και αυτό είναι κάτι που εξαρχής το φοβόμαστε – θα είναι πάντα υπερβολικά σύντομες για να χωρέσουν όλες αυτές τις επιθυμίες μας. Και αυτό οφείλεται, φυσικά, στο ότι όλη την υπόλοιπη χρονιά δεν έχουμε ελεύθερο χρόνο, κι έτσι αναγκαζόμαστε μερικές φορές να αφήσουμε στην άκρη τα χόμπι και τις ευχάριστες δραστηριότητές μας. Οπότε, στις διακοπές προσπαθούμε να αναπληρώσουμε τον χαμένο χρόνο.

Αλλά για τον Michel Lejoyeux, καθηγητή ψυχιατρικής και εξαρτησιολογίας, τα υπερβολικά φορτωμένα προγράμματα που φτιάχνουμε για τις διακοπές, συχνά κρύβουν κάτι άλλο: «Όταν είμαστε σε άδεια, η αλλαγή στις καθημερινές μας συνήθειες παύει να μας προσφέρει αυτό το είδος ‘υπέροχου αναισθητικού’, το ότι δηλ. είμαστε συνεχώς απασχολημένοι, ότι δουλεύουμε, ότι έχουμε μια ρουτίνα.

Όλη η πίεση που υφιστάμεθα από εξωτερικούς παράγοντες, και για την οποία παραπονιόμαστε όλη την υπόλοιπη χρονιά, μας εμποδίζει τελικά να ξαναβρούμε την επαφή με τον εαυτό μας. Μας κάνει να αποφεύγουμε να αντιμετωπίσουμε αυτό που, στη σκέψη μας και το συναίσθημά μας, μπορεί να μας στρεσάρει. Οι διακοπές, από την άλλη, μας στερούν αυτή την «προστασία», κάτι που μπορεί να αποδειχτεί κάπως ανησυχητικό.

Ορισμένοι, μάλιστα, απορρίπτουν την έννοια «διακοπές» με τη σημασία του «κενού», της «απραξίας». Είναι αυτό που αποκαλούμε κάποιες φορές «η μικρή νεύρωση της Κυριακής και η μεγάλη νεύρωση των καλοκαιρινών διακοπών».

Και αυτό, γιατί όλα τα μέσα ενδείκνυνται – κάποιες φορές, μάλιστα, ερήμην μας – για να καλύψουμε αυτό το «κενό»: υπάρχουν εκείνοι που φεύγουν με τις βαλίτσες τους φορτωμένες με ντοσιέ από το γραφείο, εκείνοι που δεν καταφέρνουν με τίποτα να κλείσουν smartphones και tablets, αλλά και εκείνοι –και αυτό είναι ακόμα πιο περίπλοκο- που μετατρέπουν δραστηριότητες φαινομενικά μη επαγγελματικές (αθλήματα, χόμπι, τουριστικές επισκέψεις) σε επαγγελματικές. Αυτό σημαίνει δηλ. ότι προετοιμάζουν μια «ατζέντα διακοπών» τόσο φορτωμένη όσο και εκείνη ενός υπουργού!

Η συμβουλή του Michel Lejoyeux: « Το ενδιαφέρον των διακοπών έγκειται στο να βιώσουμε το κενό, τον περιορισμό και την αλλαγή των δραστηριοτήτων, πνευματικών ή σωματικών. « Ένα μέρος που δε με κάνει να πλήττω κάπως, δε μου προσφέρει τίποτα», έλεγε ο Albert Camus*. Στις διακοπές πρέπει να μπορούμε να ανεχόμαστε και λίγη πλήξη. Φοβάστε μήπως χάνετε τον χρόνο σας; Μα ο πραγματικός κίνδυνος στις διακοπές είναι ακριβώς το να κάνουμε υπερβολικά πολλά πράγματα.

Ας μην ξεχνάμε ότι όλη την υπόλοιπη χρονιά είμαστε υποχρεωμένοι να ακολουθούμε επαγγελματικές επιδιώξεις. Τουλάχιστον μη μετατρέπουμε και τις διακοπές σε επιδίωξη! Αν σας δίνει ευχαρίστηση το να κάνετε βόλτες στους δρόμους γύρω από το σπίτι σας, χωρίς ιδιαίτερο προγραμματισμό, κάντε το! Οι ιδανικές διακοπές είναι πάνω απ΄ όλα μία αλλαγή νοοτροπίας σε σχέση με εκείνη που έχετε στη δουλειά. Εκεί εντοπίζεται η πραγματική αλλαγή.»

Κίνδυνος #2: Το να ελπίζετε πως θα ξεχάσετε εντελώς τη δουλειά

Οι διακοπές είναι επίσης και η στιγμή που τόσο περιμένουμε για να αφήσουμε πίσω μας τα προβλήματα της δουλειάς και το στρες που αυτά προκαλούν. Και ελπίζουμε ότι αυτό θα γίνει σε χρόνο dt, κατά προτίμηση με το που θα κλείσουμε την πόρτα του γραφείου πίσω μας… Όμως, κακώς πιστεύουμε κάτι τέτοιο.

Βλέπετε, δεν αρκεί μόνο να αλλάξουμε πλαίσιο, να περάσουμε την είσοδο ενός σιδηροδρομικού σταθμού ή ενός αεροδρομίου, για να μπούμε αυτόματα στο πνεύμα των διακοπών. «Είμαστε όλοι τόσο πιεσμένοι όλη την υπόλοιπη χρονιά από τον ρυθμό της ζωής μας και της δουλειάς μας, που χρειαζόμαστε ένα διάστημα αποσυμπίεσης, μας λέει ο Michel Lejoyeux. Άρα, μην αγχωθείτε αν τις πρώτες μέρες των διακοπών ζείτε σε ένα είδος «no man’s land» μεταξύ δουλειάς και διακοπών.»

Στη διάρκεια αυτής της κάπως αποσταθεροποιητικής μεταβατικής περιόδου, δεν είμαστε ακόμη ο παραθεριστής που ονειρευόμαστε να γίνουμε, δηλ. χαλαρός, γεμάτος κέφι και 100% διαθέσιμος για τους αγαπημένους μας ανθρώπους. «Και αυτό είναι απόλυτα φυσικό!, συνεχίζει ο ψυχίατρος. Αρχικά μπορεί και να είμαστε ο τύπος του παραθεριστή που μένει λίγο αμήχανος μπροστά στο γεγονός ότι δεν είναι υποχρεωμένος να σηκωθεί νωρίς το πρωί».


Η συμβουλή του Michel Lejoyeux: «Το να σκεφτόμαστε τη δουλειά στις διακοπές μας έχει γίνει μια νέα πηγή άγχους. Μερικοί ασθενείς μιλάνε γι’ αυτό, μιας και αισθάνονται ενοχές για το ότι δεν μπορούν να «αποκοπούν». Κι όμως, κάτι τέτοιο είναι φυσιολογικό! Και ίσως τελικά μόνο στο τέλος των διακοπών να αρχίζετε να μην τη σκέφτεστε πια.

Ο κίνδυνος, όταν φανταζόμαστε πώς θα είναι οι διακοπές μας, είναι η ψευδαίσθηση της αλλαγής ή αυτό που εγώ ονομάζω «η ψευδαίσθηση της μεγάλης βραδιάς και της μεγάλης επόμενης μέρας». Δε γινόμαστε την παραμονή των διακοπών μας ο τέλειος παραθεριστής. Δεν αλλάζουμε ταυτότητα από τη μια ώρα στην άλλη!

Θα έπρεπε, αντίθετα, να βλέπουμε τις διακοπές σαν μια ευκαιρία για σταδιακή αλλαγή. Θα μπορούσαν, π.χ., να είναι μια ευκαιρία να πάρουμε ένα μάθημα βραδύτητας ή να μάθουμε πώς να ξαναεπικεντρωθούμε στην ερωτική, προσωπική μας ζωή… Πρόκειται για μικρές εμπειρίες που θα αποφέρουν καρπούς αργότερα, όταν θα κατευθυνόμαστε πάλι προς το γραφείο μας…»

Κίνδυνος #3: Το να εξιδανικεύετε τις διακοπές σας

Στις επόμενες διακοπές μας; Ο ήλιος θα λάμπει όλες τις μέρες και τα παιδιά θα είναι συνέχεια ήσυχα… Το νερό στη θάλασσα θα είναι απολαυστικό και τα γεύματα πεντανόστιμα… Όλοι έχουμε την τάση να εξιδανικεύουμε τις διακοπές μας! Αλλά ακριβώς επειδή τις πλάθουμε τέλειες στο μυαλό μας, έχουμε μεγαλύτερες πιθανότητες να «προσγειωθούμε ανώμαλα» με το που θα προκύψει το παραμικρό πρόβλημα –κάτι που συμβαίνει συχνά. […]

Τι κίνδυνος υπάρχει; Να μην επωφελούμαστε από την παρούσα στιγμή, αλλά να καταναλώνουμε τον χρόνο μας μόνο στα απρόοπτα, όπως π.χ. οι οικογενειακές εντάσεις, η βροχή που μας έπιασε απροετοίμαστους κτλ. Και τελικά οι διακοπές που τόσο ονειρευτήκαμε μας αφήνουν μια κάπως πικρή γεύση που θα μας κάνει να περιμένουμε, με ακόμα μεγαλύτερη ανυπομονησία, το επόμενο καλοκαίρι.

Η συμβουλή του Michel Lejoyeux: «Ας αφήσουμε την τελειομανία μας στο σπίτι! Έτσι όπως ετοιμάζουμε τη βαλίτσα μας, θα πρέπει να προετοιμάζουμε και το πνεύμα μας. Πώς θα γίνει αυτό; Προσπαθώντας να μην κουβαλάμε μαζί μας την απολυτότητά μας, αυτή τη νοοτροπία που θα μας κάνει, με την πρώτη μικροδυσκολία, να πούμε ότι οι διακοπές μας καταστράφηκαν! Ας επωφεληθούμε από τον χρόνο των διακοπών μας για να διώξουμε τις τελειομανείς και απόλυτες σκέψεις μας.

Συγκεκριμένα, αντί να τις αντιμετωπίζουμε σαν ένα είδος «νιρβανικού» ιδεώδους, θα ήταν προτιμότερο να επιδιώκουμε να αποκτούμε, όσο αυτές διαρκούν, μικρές εμπειρίες. Προσπαθώντας κυρίως να βιώνουμε αυτό που μας προσφέρεται κάθε στιγμή, δίνοντας προτεραιότητα σε πράγματα που δεν κάνουμε όλη την υπόλοιπη χρονιά: ένα τσάι που θα απολαύσουμε, μια συζήτηση που θα κάνουμε με μεγαλύτερη άνεση…

Ή ακόμα και ένας μεσημεριανός ύπνος ή μια απλή, καθημερινή στιγμή που θα μοιραστούμε με τα κοντινά μας πρόσωπα. Αυτές οι μικρές ευχάριστες στιγμές, ενωμένες όλες μαζί, είναι που θα κάνουν πετυχημένες τις διακοπές μας.»

Κίνδυνος #4: Το να υποβάλλετε τον εαυτό σας σε υπερβολική πίεση

Και αν έχουμε την τάση να «μπαίνουμε στην πρίζα» πριν καλά-καλά φύγουμε για διακοπές; Ήδη, από τη στιγμή που ξεκινάμε να τις οργανώνουμε, καλούμαστε -πολλές φορές χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε- να ακολουθήσουμε την πεπατημένη, που θα μας δώσει την εντύπωση ότι έτσι θα έχουμε πραγματικά τις τέλειες διακοπές.

Αυτό που πρέπει στο εξής να κάνετε είναι να χαλαρώσετε εντελώς, να νιώσετε «έξω απ’ τα νερά σας», να επισκεφτείτε περιοχές που δεν προτείνονται ως « MUST»… Αγχωθήκατε, έτσι;

Δεν αφήνουμε καθόλου χώρο στον αυτοσχεδιασμό ή στο αναπάντεχο. Φοβόμαστε μήπως και προσπεράσουμε μια ομορφότερη παραλία ή χάσουμε ένα πιο ενδιαφέρον αξιοθέατο. Κάθε λεπτό των διακοπών μας μοιάζει τότε με ένα τέτοιο διακύβευμα που οι επαγγελματικές μας υποχρεώσεις ωχριούν μπροστά του!

Η συμβουλή του Michel Lejoyeux: «Ας είμαστε προσεκτικοί, προκειμένου να μην αναπτύξουμε ένα είδος «ασθένειας των διακοπών». […] Λες και υπάρχει ένας συγκεκριμένος τρόπος να περνάμε τις διακοπές μας ως ο τέλειος παραθεριστής!

Αντίθετα, ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας να υπερβεί την προκατασκευασμένη ιδέα που έχει για το πώς πρέπει να είναι. Κι αυτό, γιατί θα μας είναι πιο εύκολο και ευχάριστο να επωφεληθούμε από τις διακοπές μας, αν τις αποσυνδέσουμε από οποιαδήποτε έννοια πρόκλησης και υποχρέωσης.

Με μια λέξη: ας αποβάλλουμε την ένταση και ας κάνουμε «αντι-μαθήματα διακοπών»! Αφού ούτως ή άλλως δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να περάσουμε καλά στις διακοπές!

Κάθε τρόπος, όμως, μπορεί να καταλήξει και σε μια μικρή αποτυχία. Μπορεί να νιώσουμε απογοητευμένοι κάποια στιγμή που τα πράγματα δε λειτουργούν έτσι ακριβώς όπως είχαμε προβλέψει. Το μόνο διακύβευμα είναι, κατά τη γνώμη μου, να αποφύγουμε πάση θυσία το τελειομανές κοινωνικό πρότυπο μας να μας επιβληθεί τη στιγμή ακριβώς που υποτίθεται ότι το είχαμε παραμερίσει.»

Η συνέντευξη δόθηκε στην Elyane Vignau (Αρχισυντάκτρια της ιστοσελίδας)
*Albert Camus (1913-1960): Γάλλος φιλόσοφος, συγγραφέας (δραματουργός, μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος, νουβελίστας) και δημοσιογράφος. Το 1957 του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας. (fr.wikipedia.org) [Σ.τ.Μ.]
Πηγή: www.psychologies.com

Μετάφραση – Επιμέλεια: Κυριακή Κάσση (Εκπαιδευτικός – Μεταφράστρια)


Πηγή: psycho-logos.com.gr

Αυτοβελίωση

«Δεν αξίζω να είμαι ευτυχισμένος/η»: Γιατί νιώθουμε έτσι και πώς να σταματήσουμε
Κωνσταντίνα Αρβανίτη
Έχετε πει ποτέ, “Δεν αξίζω να είμαι ευτυχισμένος”; Με την πάροδο του χρόνου, ανακάλυψα ότι πολλοί άνθρωποι αισθάνονται συχνά έτσι και σίγουρα υπάρχουν κάποιοι λόγοι που πολλοί από εμάς νιώθουν κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Ποια είναι η ρίζα αυτού του συναισθήματος;
Η αλήθεια είναι ότι ο καθένας αξίζει να είναι ευτυχισμένος. Όλοι έχουμε συναισθήματα και αυτά τα συναισθήματα έχουν σημασία. Έχουμε, επίσης, στόχους και όνειρα που έχουν σημασία. Ας εξετάσουμε, λοιπόν, γιατί πιστεύουμε ότι δεν αξίζουμε αυτά τα βασικά δικαιώματα στη ζωή.

Γενετικές αιτίες
Ένας κοινός λόγος που μας κάνει να λέμε πράγματα όπως, “Δεν αξίζω να είμαι ευτυχισμένος”, είναι επειδή το παρελθόν μας κατευθύνει σε ένα βαθμό το παρόν μας. Αυτό είναι φυσιολογικό να συμβαίνει, μπορούμε να αναλογιστούμε εμπειρίες κατά την παιδική μας ηλικία και να εντοπίσουμε παρελθόντα συναισθήματα στα συναισθήματα που βιώνουμε σήμερα.

Εδώ, ωστόσο, υπάρχει κάτι που ίσως να μην έχετε συνειδητοποιήσει: Εάν οι παππούδες και οι γιαγιάδες σας έκαναν τους γονείς σας να νιώθουν ότι δεν αξίζουν την ευτυχία, τότε οι γονείς σας πιθανώς σάς έκαναν να νιώσετε με τον ίδιο τρόπο κι εσείς. Θα μπορούσε να είναι μια γενετική «κατάρα», αλλά μάλλον περισσότερο αποτελεί ένα πρότυπο γονικής μέριμνας, το οποίο επαναλαμβάνεται στο πέρας των ετών με ορισμένες διαφορές. Θα μπορούσε να είναι ένας τρόπος ζωής που φαινόταν σχεδόν φυσιολογικός στους προγόνους σας.

Χαμηλή αυτοεκτίμηση
Δεν χρειάζεται να είστε «θύμα» ενός τέτοιου προτύπου για να έχετε χαμηλή αυτοεκτίμηση. Το μόνο που χρειάζεται είναι μερικά τραυματικά γεγονότα ή επεισόδια εκφοβισμού για να αποκτήσετε αρνητική ιδέα για τον εαυτό σας. Όχι, δεν είναι δίκαιο αυτό που σας συνέβη, αλλά μην σταθείτε και μηρυκάζετε αυτό το γεγονός. Αν το κάνετε, αυτό θα γίνει η παγίδα σας.

Συγχώρεση
Όταν μιλώ για συγχώρεση σε αυτό το πλαίσιο, δεν εννοώ τη συγχώρεση προς τους άλλους. Αυτό που εννοώ είναι ότι έχετε αποφασίσει να μην συγχωρήσετε τον εαυτό σας. Ό, τι έχετε κάνει ή έχετε πει κι έχει πληγώσει κάποιον άλλο, έχει γίνει η αυτοεπιβαλλόμενη ετικέτα σας. Για παράδειγμα, ίσως αυτή να είναι μια εσωτερική σκέψη σας: «Είπα άσχημα πράγματα και πρόδωσα ένα αγαπημένο άτομο. Τώρα, δεν θα μου μιλήσουν όταν προσπαθώ να κάνω διορθώσεις. Δεν αξίζω να είμαι ευτυχισμένος».

Ακόμα κι αν προσπαθήσατε να διορθώσετε τα πράγματα, και εξακολουθείτε να μην το έχετε καταφέρει, έχετε χαρακτηρίσει τον εαυτό σας ως κακό άτομο που δεν αξίζει να είναι ευτυχισμένο. Ό, τι κι αν συνέβη στη ζωή σας, πρέπει να συγχωρήσετε τον εαυτό σας. Αν όχι, θα πιστεύετε πάντα ότι η ευτυχία δεν σας ανήκει.

Χειρισμός
Επιπλέον, μπορεί να αισθάνεστε ότι δεν αξίζετε την ευτυχία, επειδή κάποιος σας χειραγωγούσε να σκέφτεστε έτσι. Υπάρχουν πολλοί καταστροφικοί τρόποι χειραγώγησης. Εάν η χειραγώγηση πραγματοποιείται για μεγάλα χρονικά διαστήματα, ο θύτης μπορεί να σας κάνει να νιώσετε ότι δεν αξίζετε τίποτα… σίγουρα όχι το δικαίωμα να είστε ευτυχισμένοι.

Πώς να σταματήσω να λέω “Δεν αξίζω να είμαι ευτυχισμένος”;
Εξελιχθείτε αλλιώς
Προσπαθήστε να φανταστείτε μια διαφορετική παιδική ηλικία από αυτήν που σας δίδαξε πώς να αισθάνεστε για τον εαυτό σας. Μην σταματήσετε να αγαπάτε και να φροντίζετε τη μητέρα και τον πατέρα σας, απλώς προσπαθήστε να εξελιχθείτε μακριά από τη νοοτροπία τους. Θα χρειαστεί υπομονή και εξάσκηση. Πείτε στον εαυτό σας κάθε μέρα ότι αξίζετε ό,τι αξίζουν κι οι άλλοι και συνεχίστε διανοητικά να σπάτε τις αλυσίδες αυτών των λανθασμένων προτύπων. Δημιουργήστε μια νέα νοοτροπία για την οικογένειά σας και τις επόμενες γενιές.

Ανοικοδομώντας
Ίσως, η αυτοεκτίμησή σας να μην είναι τόσο ανεπτυγμένη μέχρι σήμερα. Ωστόσο, δεν είναι αργά να αλλάξει αυτό. Πάρτε λίγη απόσταση από τους γύρω σας και σκεφτείτε ότι είστε ξεχωριστοί από τους άλλους. Βλέπετε, η αυτοεκτίμηση δεν μπορεί να εξαρτάται από κανέναν εκτός από εσάς. Αφιερώστε λίγο χρόνο και ασχοληθείτε με τον εαυτό σας. Στη συνέχεια, δημιουργήστε νέα θεμέλια για τη ζωή σας.

Συγχωρήστε
Σταματήστε να λέτε ότι δεν αξίζετε να είστε ευτυχισμένοι. Πρώτα απ ‘όλα, συγχωρήστε πραγματικά τον εαυτό σας για ό,τι έχετε κάνει και, στη συνέχεια, αφήστε τα άσχημα του παρελθόντος να περάσουν. Το ίδιο κάντε και με τους ανθρώπους γύρω σας. Εάν δεν αποδέχονται τις συγγνώμες σας, τότε πρέπει να προχωρήσετε. Απλά πρέπει.

Διαφυγή από τη χειραγώγηση
Είναι αλήθεια ότι αρκετοί χειριστικοί άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν, αλλά οι περισσότεροι μάλλον δεν θα το κάνουν, καθώς η συμπεριφορά τους αυτή είναι καθαρά προς όφελός τους. Όταν, όμως οι καταστάσεις γύρω μας δεν καλυτερεύουν, τότε μάλλον είναι ώρα να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι. Ναι, είναι δύσκολο αλλά το πρώτο πράγμα που χρειάζεστε είναι αποδείξεις για τον τρόπο με τον οποίο σας συμπεριφέρονται. Τελικά, η σκληρή αλήθεια είναι ότι πιθανότατα θα πρέπει να ξεφύγεις από το άτομο που σε χειρίζεται για να μπορέσεις να βελτιωθείς ως άνθρωπος. Αλλά ίσως αξίζει τον κόπο!

Αξίζεις να είσαι ευτυχισμένος…

https://enallaktikidrasi.com/

Αυτοβελίωση

Ένα βασικό κομμάτι στην αυτογνωσία και στην πνευματική εξέλιξη αποτελεί η αποδοχή. Ας την αναλύσουμε, λίγο, από μια άλλη σκοπιά, κάπως διαφορετική από την ετυμολογική έννοια της λέξης.

Η αποδοχή είναι μια από τις αρετές στην οποία μαθητεύουμε σε κάθε ενσάρκωσή μας μέχρι να την κατακτήσουμε, να την εμπεδώσουμε, να γίνουμε «μάστερ» σε αυτή. Τώρα θα αναρωτηθείς τι χρειάζεται να αποδεχτείς και για ποιο λόγο.

Η σύντομη απάντηση είναι: τα ΠΑΝΤΑ!!!

Όλα όσα είσαι, όλα όσα υπάρχουν και συμβαίνουν στη ζωή σου, από πρόσωπα μέχρι καταστάσεις! Όλα όσα διαδραματίζονται γύρω σου! (ξέρω, δεν θέλεις, και αδυνατείς να το κάνεις).

Για ποιο λόγο; Μα για να έχεις το δικαίωμα να τα αλλάξεις! Σίγουρα δεν μπορείς ν’ αλλάξεις το χαρακτήρα και τη συμπεριφορά κάποιου άλλου, αλλά μπορείς να επιλέξεις ή και ν΄αλλάξεις τις εμπειρίες που φέρνει αυτός στη ζωή σου, καθώς και το πώς αντιδράς σε αυτά ή ακόμα και να βγάλεις τελείως αυτό το άτομο από την πραγματικότητά σου.

Ίσως, έχεις ακούσει τη φράση «αφέσου στη ροή». Ίσως, όσες φορές έχεις επιχειρήσει να το κάνεις, αποτυγχάνεις! Αλλά ακόμα και τις φορές που αντιστέκεσαι στις προκλήσεις και παλεύεις ενάντια στα κύματα, κουράζεσαι, εξαντλείσαι και πάλι αποτέλεσμα μηδέν! Λογικό δεν είναι;

Η αντίσταση απαιτεί τεράστια ψυχική και σωματική δύναμη, και συνεχείς προσπάθειες, οι οποίες τις περισσότερες φορές δεν έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Ξέρεις για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό; Επειδή προσπαθείς συνεχώς και παλεύεις με κάτι που θεωρείς ότι είναι έξω από εσένα και στο τέλος εγκαταλείπεις κατάκοπος, νομίζοντας ότι έτσι αφήνεσαι στη ροή. Χρειάζεται να καταλάβουμε ότι όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μας είναι η αντανάκλαση και η εκδήλωση όλων όσων υπάρχουν μέσα μας. Τίποτα απολύτως δεν υπάρχει στη ζωή μας που δεν είναι δικό μας κομμάτι, που δεν υπάρχει μέσα μας ή που δεν έχουμε επιτρέψει –συνειδητά ή ασυνείδητα– να υπάρχει. Αυτό, είναι πολύ ενθαρρυντικό, αφού όπως επιτρέψαμε σε κάτι να υπάρχει με τον ίδιο τρόπο μπορούμε να το αφαιρέσουμε!

Επίσης, είναι αποδεδειγμένο και είναι νόμος ότι δεν μπορούμε να επέμβουμε ή να αλλάξουμε κάτι που δεν είναι δικό μας. Π.χ. όσο κι αν δεν μας αρέσει ο κήπος του γείτονα, δεν έχουμε το δικαίωμα να μπούμε μέσα, να πετάξουμε τα φυτά που έχει και να βάλουμε αυτά που θέλουμε εμείς. Σωστά;

Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με αυτά που βιώνουμε στη ζωή μας. Δεν μπορούμε να τ’ αλλάξουμε αν δεν είναι δικά μας. Αν δεν τ’ αναγνωρίσουμε ως δικά μας. Εδώ είναι που μπαίνει ο ρόλος της αποδοχής.

Αποδέχομαι και αναγνωρίζω ότι αυτό που μου συμβαίνει, είναι η έκφραση και η εκδήλωση ενός δικού μου κομματιού, ένα μέρος του εαυτού μου και μου ανήκει. (Ουπς! Αυτογνωσία!) Και μόνο τότε, έχω το δικαίωμα αλλά και τη δυνατότητα να το κάνω ό,τι θέλω. Και σίγουρα τότε, θα βρω και τον κατάλληλο τρόπο για να το κάνω. Ακόμα κι αν αυτό που βιώνω, φαινομενικά, κάποιοι άλλοι το έφεραν στη ζωή μου. Αυτοί οι άλλοι είναι αυτοί που εσύ ο ίδιος τους ζήτησες να το φέρουν στη ζωή σου, τη συγκεκριμένη στιγμή, προκειμένου να κατανοήσεις, να μάθεις κάτι μέσα από αυτήν την εμπειρία.

Φυσικά, δεν μπορείς να αλλάξεις τη συμπεριφορά ή το χαρακτήρα ενός ατόμου, μπορείς όμως να επιλέξεις πώς ν’ αντιδράσεις σ’ αυτό, αλλά και να αλλάξεις τις εμπειρίες που φέρνει αυτό το άτομο στη ζωή σου ή και να το απομακρύνεις εντελώς. Αρκετοί έχουμε λανθασμένη αντίληψη για την αποδοχή. Να θυμάσαι ότι «αποδέχομαι» δεν σημαίνει «εγκρίνω». Δεν σημαίνει «παραιτούμαι κι εγκαταλείπω» ούτε «παραδίνομαι». Δεν σημαίνει «δέχομαι να το έχω στη ζωή μου», ούτε «θα το έχω για πάντα στη ζωή μου». Δεν σημαίνει «αδυναμία», ούτε «συμβιβασμός». Δεν σημαίνει «το επιτρέπω», ούτε «το ανέχομαι». Δεν σημαίνει «είμαι θύμα» ούτε «αφήνομαι στη μοίρα μου».

Αντίθετα, «αποδέχομαι», σημαίνει ότι αναγνωρίζω κάτι ως δικό μου κομμάτι, αναλαμβάνω την ευθύνη μου γι΄αυτό κι έτσι μου δίνεται το ΔΙΚΑΙΩΜΑ να κάνω ό,τι θέλω μ’ αυτό…να το αλλάξω, να το διορθώσω ακόμα και να το πετάξω! Η αποδοχή είναι απελευθέρωση απ’ ό,τι με βαραίνει και με περιορίζει στη δράση μου.

Σημαίνει, «αφήνομαι με εμπιστοσύνη στη Σοφία της Ζωής, ρέω στη Ζωή χωρίς να της αντιστέκομαι». Δηλαδή δρω, ενεργώ, μέσω της αποδοχής. Αυτό, είναι ΔΥΝΑΜΗ!!! Αυτό, είναι «παίρνω τη ζωή μου στα χέρια μου»! Αυτό, είναι «ζω χωρίς φόβο»! Επειδή ξέρω πως οτιδήποτε αποδεχτώ ως δικό μου, έχω το δικαίωμα και τη δύναμη να το αλλάξω ή και να το βγάλω τελείως από την πραγματικότητά μου με όποιον τρόπο επιλέξω.

Αποδέξου, λοιπόν, ό,τι κι αν ΕΙΣΑΙ. Την αδυναμία σου, την ατολμία σου, τους φόβους και τις φοβίες σου. Αποδέξου το σώμα σου, τα λάθη σου και τις κακές επιλογές σου, την ατυχία σου, τη θυματοποίησή σου, την κούρασή σου, την κατάθλιψή σου και την ασθένειά σου.

Αποδέξου το μικρό θλιμένο, αδικημένο παιδί μέσα σου, τη μίζερη ζωή σου, την αφραγκιά σου, τον καταπιεστικό εργοδότη σου και τον προδότη συνάδελφό σου, τον άπιστο σύντροφό σου, την οχιά συγγενή σου.

Αποδέξου ότι εκφράζουν και εκδηλώνουν κατά παραγγελία, ένα δικό σου κομμάτι.

Επειδή, έτσι θα μπορέσεις να τ’ αλλάξεις!

Είναι σίγουρο ότι θα βρεις τον κατάλληλο τρόπο να το κάνεις αφού θα έχεις μπει στη ροή! Κι έτσι, οδηγείσαι στην αυτοεκτίμηση, στην αυτοπεποίθηση και στο «ΑΞΙΖΩ το καλύτερο για μένα»! Αποδέξου τον Εαυτό σου με όλα τα κομμάτια του!!! Αποδέξου τη ΔΥΝΑΜΗ σου!!! ΑΞΙΖΕΙΣ!!! Είναι το γενετήσιο, Θεϊκό σου ΔΙΚΑΙΩΜΑ!!!

omorfizoi

revealedtheninthwave.blogspot.com

Αυτοβελίωση

Δεν ξέρω αν φταίει το ότι μείναμε πολύ κλεισμένοι με τον εαυτό μας ή αν φταίει το ότι πουρέψαμε, η παρέα μου κι εγώ πάντως αισθανόμαστε κάπως σαραβαλέξ τελευταία

Πώς αλλάζει το σώμα μας όταν μεγαλώνουμε

Παιδικός φίλος εξηγεί στο τηλέφωνο πως δεν το σηκώνει πλέον το ποτό: ήπιε ένα βερμούτ (!) χθες βράδυ κι έγινε χάλια. Περιήλθε δηλαδή σε κατάσταση στην οποία πριν δέκα-είκοσι χρόνια τον πετυχαίναμε μετά από έξι-εφτά-οχτώ ποτά – και μάλιστα όχι βερμούτ.

Πριν πέντε, βαριά δέκα χρόνια, για την ακρίβεια (το «πριν είκοσι χρόνια» μας πάει κοντά στην Κιβωτό του Νώε και βαριόμαστε). Μέχρι τα 54-55, όλοι ήμασταν ανθεκτικοί στο αλκοόλ, στο ξενύχτι, στην ταλαιπωρία, ακόμα και στις μεγάλες βόλτες, τα μακρινά ταξίδια με αυτοκίνητο, τις πολύωρες συζητήσεις και τους ατέλειωτους καφέδες. Κάποιος μεγαλύτερος φίλος με είχε προειδοποιήσει: μετά τα 58 βλέπεις τη διαφορά. Βασικά τη διαφορά στο σώμα σου, που αρχίζει να σε κρεμάει, από κει που ήταν τόσο τσίλικο και αξιόπιστο, νυστάζει ξαφνικά, στα καλά καθούμενα, στις τρεις το μεσημέρι – άκου τώρα. Πεινάει και υποφέρει και ζητάει το φαγάκι του πατώντας πόδι. Πονάει σε διάφορα σημεία στα οποία δεν πονούσε ποτέ. Φωνάζει ότι κουράστηκε, ξεπατώθηκε, έλιωσε, θέλει κρεβάτι, ξάπλα, ηρεμία κι ένα καλό βιβλίο να διαβάσει, με μικρό λαμπατέρ πλάι στο κρεβάτι. Έχει ενοχλήσεις επειδή έφαγε πολύ ή δεν έφαγε αρκετά, ή έφαγε τα λάθος πράγματα, ή δεν ήπιε νερό. Όλα αυτά που έφαγε και δεν έφαγε, ήπιε, κάπνισε, έκανε, μεταβόλισε και αποτοξίνωσε το άπιστο σώμα, δεν είχαν σημασία πριν δέκα χρόνια αλλά τώρα έχουν.

Η διαδικασία λέγεται «μεγαλώσαμε», ή και «πουρελέησον» – συνδυασμός του «πούρεψα» και του (επερχόμενου, ελπίζουμε στο μακρινό μέλλον και όχι άμεσα) «κυρ ελέησον»: κάτι σαν μίνι ευχέλαιο που στεκόμαστε στα πόδια μας ακόμα, καβαλώντας τα εξήντα (χρόνια ζωής), και παραδοχή της προδοσίας που ξετσουτσουρώνει το σώμα μας λάου-λάου, επειδή έτσι είναι τα σώματα, μουλωχτά. Τα πονάκια/πιασίματα είναι πταίσματα μπροστά σε άλλα που μας χαλάνε περισσότερο: την ξαφνική αδυναμία να σταθούμε όρθιοι πάνω από χ λεπτά, την κατάσταση ντίρλας μετά από ένα ποτήρι αλκοόλ/ή δυο ώρες σε ΚΤΕΛ, το απόλυτο κενό όταν προσπαθούμε να θυμηθούμε, όχι ποιος ηθοποιός έπαιζε σε κείνη την ταινία που δεν θυμόμαστε ούτε τον τίτλο ούτε τον σκηνοθέτη της, αλλά ποιος/α είναι ο/η συμμαθητής/συμμαθήτριά μας που μας έστειλε μακροσκελές αγαπησιάρικο μήνυμα στο μέσεντζερ. Και δεν έχουμε εικόνα, ας περάσαμε δώδεκα χρόνια στην ίδια τάξη.

Εμφανίζονται επίσης μεγάλα κενά, ολόκληρων περιστατικών που μας τα αφηγούνται (συνήθως νεώτεροί μας) και νομίζουμε ότι είναι σενάρια ταινιών κοινωνικού περιεχομένου του πρώην Ανατολικού Μπλοκ: εμείς αυτοπροσώπως κάναμε οτοστόπ μαζί με άλλα δύο άτομα στην Εθνική Οδό Αθηνών-Λαμίας φορώντας ένα πουλόβερ με κρόσια και ενώ είχαμε κάτι αμυγδαλές σαν αβοκάντο; (*βλέπε: πιο κάτω) Εμείς ψάχναμε νερό στην ερημιά, προ μπουκαλακίων, για να πάρουμε μια ληγμένη αντιβίωση; Μα δε θυμόμαστε τίποτα. Υπάρχουν φωτογραφίες; Για φαντάσου. Τι, εμείς είμαστε αυτοί/ές; Αποκλείεται, δεν είχαμε ποτέ τέτοιο πουλόβερ, ούτε τέτοιες αμυγδαλές!

Υπάρχουν επίσης λέξεις που μας διαφεύγουν, σαν να γλιστράνε μέσα στην ξερή μας την κεφάλα: όχι απαραίτητα αφηρημένες έννοιες όπως η τηλεδιαχείρηση, η ημι-νηφαλιότητα και η επιστημονικοποίηση, αλλά κοινές λέξεις όπως το σκαλιστήρι, το νησιώτικο και το αβοκάντο (*σωστά βλέπεις) – προσπαθούσα μια μέρα να περιγράψω αυτό το πράσινο με το μεγάλο κουκούτσι και περάσαμε από όλα τα φρούτα-λαχανικά μέχρι να καταλήξουμε στο καταραμένο αβοκάντο. Που δεν το τρώω κιόλας.

Ανεβαίνω πολλές σκάλες την ημέρα, αργά και προσεκτικά, επειδή έχω φάει τα μούτρα μου αρκετές φορές. Κάνω ασκήσεις για τον αριστερό ώμο που έσπασα πέρυσι το καλοκαίρι, αλλά ξυπνάω μερικές φορές τη νύχτα, ή δεν κοιμάμαι, επειδή πονάει ο ώμος. Άλλες φορές πονάει το στομάχι, η κοιλιά, το κεφάλι ή ο λαιμός μου, κι όταν ξυπνάω το πρωί χωρίς να πονάει απολύτως τίποτα, αισθάνομαι πολύ χάι άτομο (αυτό που τα παιδιά μου αποκαλούν «και γαμώ»). Μια μέρα κάτι διάβαζα σε ένα από τα παιδιά μου και με ρώτησε «Μαμά, δεν βλέπεις λόγω μυωπίας;» μια και έχω ιντίντ μυωπία να φάνε κι οι κότες. «Δεν βλέπω λόγω πρεσβυωπίας» απάντησα σαν βρεγμένη γάτα. Που βέβαια, τα 59 είναι μια καλή ηλικία, μη σας πω είναι ηλικία-νισάφι, για να πάθεις πρεσβυωπία, αλλά πάντα αισθάνεσαι ότι είσαι 17 χρονών και σε χαλάει το να συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι, άσχετα που έχεις κλείσει μισό αιώνα και βάλε.

Το σώμα μας μάς προδίδει όχι επειδή είναι κακό, αλλά επειδή μειώνονται οι αντοχές του, όπως μας προδίδει και με παθήσεις, μικρές και μεγάλες, αυτοάνοσα, μεταδιδόμενα, νοσήματα, τα πάντα όλα. Κάνουμε ό,τι μπορούμε για να στέκει στο ύψος μας αυτό το καημένο σώμα, που είναι 59 ή 60 ή 65 ή 67 (όσο είναι οι φίλοι μου) άσχετα που είναι ούφο και νομίζει ότι είναι 17, κι είναι ζόρικη κατάσταση γιατί, ενώ χοροπηδάει με ενθουσιασμό, το πιάνει η μέση του και σαβουρώνεται ή παθαίνει ημικρανία, ή κουνιέται ένα δόντι, ή βουλώνει ένα αυτί, ή θολώνει ένα μάτι, ή κλειδώνει ένα γόνατο. Γουατέβερ.

Όλα αυτά, και οι μικρές-μεγάλες προδοσίες που εισπράττουμε καθημερινά από το σώμα μας όσοι έχουμε περάσει τα 55, δεν είναι τίποτα μπροστά στα χειρότερα. Τα διαβάσαμε, τα είδαμε, τα ζήσαμε από κοντά τους τελευταίους μήνες. Και είμαστε οκέι με την πρεσβυωπία, δε βαριέσαι, και με τη μέση, το γόνατο, το αυτί, και με ό,τι άλλο μας πονάει – λίγο, ευτυχώς. Λέμε στο σώμα μας να κάνει κουράγιο, αυτό που λέμε και στους/στις φίλους/ες μας.

Το «πουρελέησον» είναι υποτιμημένο – είναι χίλιες φορές καλύτερο από το «κυρ ελέησον».

***
Μανίνα Ζουμπουλάκη

Πηγή: athensvoice

Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Αυτοβελίωση

Όταν ένας άνθρωπος είναι εργασιομανής ή πολυάσχολος δεν του φτάνει το εικοσιτετράωρο της μέρας. Προγραμματίζει τόσο καλά τις δουλειές του για να τα προλάβει όλα. Γιατί πρέπει να τα προλάβει όλα.

Έχει να δει τους φίλους του, να κάνει ψώνια, να τακτοποιήσει τις οικογενειακές του υποχρεώσεις, να πάει για κούρεμα, ό, τι δηλαδή κάνουμε όλοι μας, πολυάσχολοι και μη.

Όταν αυτός ο άνθρωπος τυγχάνει να ‘ναι κι ερωτευμένος τότε μέσα σε όλα έχει ν’ ασχοληθεί και με το αντικείμενο του πόθου του. Βασικά αυτό είναι που του δίνει ενέργεια για όλα τα υπόλοιπα.

Η σκέψη του «αντικειμένου» τον ακολουθεί στη δουλειά, στα ψώνια, στο μπάνιο, στο φαγητό, στα οικογενειακά τραπέζια. Μπροστά αυτός και το συννεφάκι με την εικόνα του «αντικειμένου» να τον ακολουθεί πιστά.

Όταν λοιπόν, κάποιος είναι ερωτευμένος, δε θα πει ποτέ: «Είχα τόση δουλειά που δεν πρόλαβα να σε σκεφτώ» ή «χθες δε σε πήρα γιατί όλη μέρα κάτι έκανα» ή «όλο πήγαινα να σου γράψω μήνυμα κι όλο κάτι γινόταν και δεν το ‘στειλα ποτέ».

Δεν υπάρχουν χειρότερες δικαιολογίες. Σκέτη απάτη.
Όταν το μυαλό έχει κυριευθεί από έρωτα τότε όλα τα υπόλοιπα κινούνται με βασικό γνώμονα αυτόν.

Δουλεύεις κι αναρωτιέσαι πώς να περνάει κι ο άλλος στη δουλειά του, τρως και σκέφτεσαι αν αρέσει αυτό το φαγητό σ’ αυτόν, κοιτάζεις βιτρίνες και σκέφτεσαι τι θα του ταίριαζε ή τι δώρο να του πάρεις, κλείνεις τα μάτια κι η πρώτη εικόνα είναι αυτός ο άνθρωπος, όσο δεν είσαι μαζί του υποφέρεις κι όσο είσαι κοντά του δεν τον χορταίνεις.

Και στην περίπτωση που, άνθρωπος είσαι, για λίγη ώρα δεν πέρασε η σκέψη του από το μυαλό σου, θα επανορθώσεις αργότερα. Ίσως το «επανορθώσεις» είναι λιγάκι άστοχο διότι δε χρειάζεται να διορθώσεις κάτι. Θα ψάξεις το «αντικείμενο» από μια πηγαία ανάγκη. Επειδή σου ‘λειψε η φωνή του, ρε παιδί μου.

Το σίγουρο είναι το εξής ένα: «τριάντα δευτερόλεπτα για τη σύνταξη ενός μηνύματος όλοι έχουν». Χώρια που αν όντως σε νοιάζει ο άλλος θέλεις να ξέρεις πως πέρασε τη μέρα του, η φωνή του σε ηρεμεί και σε ξεκουράζει, σου δίνει δύναμη. Είναι το λιγότερο χάσιμο χρόνου ν’ ακούς και να επαναπαύεσαι σε τέτοιες δικαιολογίες. Δηλαδή τι; Δεν αξίζεις ούτε τα τριάντα δευτερόλεπτα από το χρόνο του άλλου;

Αυτό το «δεν έχω χρόνο να σε σκεφτώ» τοποθετείται στη ίδια κατηγορία με το «δεν είναι αυτό που νομίζεις», «είσαι πολύ καλό παιδί για ‘μενα», «να περνάς καλά όπου και να ’σαι». Τίποτα απ’ αυτά δεν ισχύει.

Η αλήθεια είναι απλή και μπροστά στα μάτια μας.
«Δεν είσαι τόσος σημαντικός για να σε σκέφτομαι όλη μέρα», «είναι ακριβώς αυτό που νομίζεις, μπορεί και χειρότερο», «δεν είσαι αυτό το κάτι σπουδαίο για ‘μενα, δε μου ταιριάζεις δηλαδή», «να περνάς καλά, αλλά όχι και τόσο όσο περνούσες μαζί μου».

Τα πράγματα είναι απλά κι ο χρόνος πολύτιμος. Διαλέγουμε και παίρνουμε.

Eπιμέλεια Κειμένου Σταυρούλας Φωτιάδου: Σοφία Καλπαζίδου

Συντάκτης: Σταυρούλα Φωτιάδου

https://www.pillowfights.gr/

Αυτοβελίωση

Υπάρχουν 3 είδη χαμόγελου – Τι εκφράζει το καθένα

Όπως λέει ένα ξένο ρητό, «Ποτέ δεν είσαι ντυμένος πλήρως χωρίς ένα χαμόγελο». Όπως θα έχετε ήδη παρατηρήσει στις αλληλεπιδράσεις σας με τους άλλους, το χαμόγελο μπορεί να αποκαλύψει πολλά συναισθήματα σε διάφορες στιγμές (για την ακρίβεια, στις μέρες μας, ίσως έχετε παρατηρήσει την αρνητική επίδραση που έχουν οι μάσκες στο να αντιλαμβανόμαστε πλήρως τι θέλουν να μας επικοινωνήσουν οι άλλοι).

Αν και οι συνδυασμοί συναισθημάτων και μυών του προσώπου μπορούν να δημιουργήσουν άπειρες εκφράσεις και χαμόγελα, σήμερα τα περισσότερα είδη συνήθως ανήκουν σε τρεις κύριες κατηγορίες: χαμόγελα πραγματικής απόλαυσης, κοινωνικά χαμόγελα και χαμόγελα κυριαρχίας. Τι σημαίνει όμως το καθένα;

1. Το χαμόγελο Duchenne
Ένα χαμόγελο Duchenne, που έχει επίσης ονομαστεί και χαμόγελο ανταμοιβής σε κάποιες έρευνες, είναι εκείνο της πραγματικής απόλαυσης. Είναι ένα πραγματικά αυθεντικό χαμόγελο, το οποίο αναγνωρίζει κανείς αν παρατηρήσει τα μάτια του άλλου.

Αυτό περιγράφει και ο David Matsumoto, ειδικός στη γλώσσα του σώματος: «Το χαμόγελο της αληθινής απόλαυσης είναι αυτό κατά το οποίο οι γωνίες των χειλιών ανεβαίνουν προς τα πάνω, αλλά παράλληλα ενεργοποιούνται και οι μύες γύρω από τα μάτια». Οι μύες γύρω από τα μάτια «ανεβάζουν» προς τα πάνω τα μάγουλα, τα κάνουν να φαίνονται πιο λαμπερά και ορισμένοι άνθρωποι εμφανίζουν και μια μικρή ρυτίδα (το λεγόμενο πόδι της χήνας) δίπλα στα μάτια τους. Αυτό το χαμόγελο εκφράζει θετικά συναισθήματα όπως απόλαυση, ενθουσιασμό και διασκέδαση.

2. Κοινωνικό χαμόγελο
Τα κοινωνικά χαμόγελα είναι εκείνα της μη απόλαυσης ή εκείνα προς χάριν επικοινωνίας. Μπορείς κανείς να τα διαχωρίσει από τα πρώτα (της ικανοποίησης) επειδή δεν ενεργοποιούνται οι μύες των ματιών. Συνήθως είναι κάπως βεβιασμένα και δεν φαίνονται ποτέ δόντια. Αν και δεν είναι απαραιτήτως τα πιο αυθεντικά, χρειάζεται σίγουρα να αναγνωρίσουμε τον σημαντικό ρόλο που παίζουν στις κοινωνικές μας αλληλεπιδράσεις. Αποτελεί ένδειξη ευγένειας, υποδεικνύει ότι είμαστε ανοιχτοί και φιλικοί σε αυτούς που μας προσεγγίζουν.

3. Χαμόγελο κυριαρχίας
Και τέλος, όπως αναγνωρίζεται και από έρευνα του Πανεπιστημίου του Wisconsin, αλλά και του Queen’s University στο Belfast της Ιρλανδίας, η τρίτη κατηγορία χαμόγελου είναι ονομάζεται χαμόγελο κυριαρχίας και χρησιμοποιείται για να δείξει και διαχειριστεί την κοινωνική ιεραρχίας και τη θέση ενός ανθρώπου.

Σε αυτό το είδος χαμόγελου, τα φρύδια και τα μάγουλα σηκώνονται, όπως και στο χαμόγελο Duchenne, αλλά το ίδιο το χαμόγελο χάνει τη συμμετρία του και μοιάζει με μειδίαμα. Ενώ τα δύο πρώτα είδη χαμόγελου υποδεικνύουν θετικότητα και ικανοποίηση, το χαμόγελο της κυριαρχίας σίγουρα δεν μαρτυρά τέτοια πρόθεση ή συναίσθημα. Σχετίζεται περισσότερο με ανωτερότητα, αυτοπεποίθηση, πατρονάρισμα και πολλές φορές κομπασμό.

Τα οφέλη του χαμόγελου στην υγεία μας

Αν σας έχει πει κάποιος να χαμογελάτε στον εαυτό σας, ακόμα και μπροστά από έναν καθρέφτη, για να τονώσετε τη διάθεσή σας, είναι μια καλή συμβουλή. Μία έρευνα βρήκε ότι οι συμμετέχοντες που χαμογελούσαν κατά τη διάρκεια μιας στρεσογόνας εργασίας είχαν ηπιότερο καρδιακό ρυθμό κατά τη διάρκεια ανάρρωσης από το στρες σε σύγκριση με όσους δεν χαμογελούσαν – και τα χαμόγελα Duchenne ήταν αυτά που αποδείχτηκαν ο καλύτερος τρόπος διαχείρισης της αγχογόνας κατάσταση.

Επιπλέον έρευνα έχει προσφέρει μια ενδιαφέρουσα εξήγηση γι’ αυτό: Όταν χαμογελάμε στοχευμένα και συνειδητά ενεργοποιούνται οι ίδιες εγκεφαλικές περιοχές και με τον ίδιο τρόπο όπως και ένα φυσικό, αυθόρμητο χαμόγελο.

Πηγή:

journals.sagepub.com/doi/abs/10.1111/j.1467-9280.1993.tb00576.x
www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S1364661317301870
www.mindbodygreen.com/articles/should-i-wear-a-mask-outside

https://enallaktikidrasi.com

Αυτοβελίωση

Δυνατός δεν είναι κάποιος με έντονους μύες. Η αληθινή δύναμη κατοικεί στην ψυχή κάποιου που αντιμετωπίζει αντιξοότητες και δεν τις αποφεύγει, που αφήνει πίσω τον πόνο μόλις εκείνος περάσει. Η ζωή είναι δύσκολη. Απαιτεί το θάρρος τον σοφών πλασμάτων που καταφέρνουν να κατακτήσουν την περιοχή του φόβου.


Όπως μας λέει η διαίσθησή μας, ο φόβος και το θάρρος διαμορφώνουν ένα συγκεκριμένο είδος δυαδικών. Κάθε πράξη κουράγιου περιλαμβάνει το να αψηφήσουμε τον φόβο. Εξαιτίας αυτού, η αγωνία που μας παραλύει, η οποία συγκροτείται από την αμυγδαλή, το πρωτόγονο μυαλό που είναι κρυμμένο στον εγκέφαλο μπορεί να εξαπολύσει θαυμάσιες στρατηγικές. Η ελαστικότητα τρέφεται από την ίδια της την τιμωρία: τον φόβο.

«Τα ιδανικά που φώτισαν τον δρόμο μου και με τον καιρό να αντιμετωπίσω την ζωή χαρωπά είναι η Καλοσύνη, η Ομορφιά και η Αλήθεια». -Albert Einstein

Ο γιατρός Stanley Jack Rachman καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας στον Καναδά είναι ένας από τους πρώτους ειδικούς στις αγχώδεις διαταραχές. Στο βιβλίο του Fear and Courage, εξηγεί πως το κουράγιο στην πραγματικότητα είναι μια ψυχική ιδιότητα. Όλοι το έχουμε, ακόμα και αν δεν είναι φανερό στην αρχή

Παρόλα αυτά, δεν μπορούμε πάντα να ενεργοποιήσουμε τον εσωτερικό μηχανισμό που συγκρατεί το κουράγιο. Βαθιά μέσα μας μπορεί να ακούμε μια φωνή να ψιθυρίζει «κάντο, πρέπει να το κάνεις για να συνεχίσεις να πηγαίνεις μπροστά». Θα σας εξηγήσουμε πως να το κάνετε αυτό.

Η ζωή απαιτεί θάρρος αλλά ο φόβος είναι η πιστή συντροφιά μας

Οι περισσότεροι από εμάς περνάμε μια φάση στην ζωή μας η οποία είναι ντυμένη με μια πλαστή ψευδαίσθηση. Κανένας δεν είναι αληθινά προετοιμασμένος για τις αντιξοότητες, στην πραγματικότητα, μέχρι να φτάσουμε σε αυτή τη φάση δεν ξέρουμε καν ότι υπάρχουν. Ίσως πιστεύουμε ότι η δυστυχία, ο κίνδυνος και οι απειλές υπάρχουν μόνο στην τηλεόραση. Τα βλέπουμε σε πολέμους που δεν είναι δικοί μας, μακριά από τον πόνο που μπορούμε να κατανοήσουμε για μια στιγμή και μετά να ξεχάσουμε.

Αυτού του είδους αυτό-εξαπάτησης είναι ένας αμυντικός μηχανισμός. Ακόμα και έτσι, όταν τελικά χάσουμε την ισορροπία και ζήσουμε την απειλητική πλευρά, ο εγκέφαλος μας αντιδρά.

Ο φόβος μας αγκαλιάζει. Ο φόβος είναι ο πιο ισχυρός μηχανισμός επιβίωσης που έχουμε. Αυτό είναι αλήθεια για έναν απλό λόγο: ο φόβος μας κρατά σε εγρήγορση ώστε να αντιδράσουμε όταν αντιμετωπίσουμε κάποια απειλή. Έτσι επιβιώνουμε.

Τώρα, μακριά από την διαχείριση του φόβου, κάνουμε έναν πιστό φίλο από αυτό. Αρνούμαστε να κάνουμε οτιδήποτε χωρίς αυτόν. Του δίνουμε τόση δύναμη που χάνουμε την δική μας θέληση. Σταδιακά δίνουμε χώρο στο άγχος, στην αγωνία για το «τι θα γίνει μετά» και χειρότερα, στο «οτιδήποτε θα συμβεί θα είναι χειρότερο.»

Είναι σημαντικό να έχουμε κάποια πράγματα ξεκάθαρα. Το θάρρος δεν σημαίνει ότι ο φόβος απουσιάζει. Θάρρος σημαίνει να συνεχίζουμε ακόμα και όταν αντιμετωπίζουμε τον φόβο. Στην πραγματικότητα, οι μοναδικές στιγμές που είμαστε στ΄ αλήθεια θαρραλέοι είναι όταν ο φόβος έχει περικυκλώσει την καρδιά μας και προσπαθεί να μας αποτρέψει από το να προχωρήσουμε.

Θάρρος, ή πώς να ξυπνήσουμε το εσωτερικό μας λιοντάρι

Θυμάστε το δειλό λιοντάρι στον Μάγο του Οζ; Αυτό, όπως και οι άλλοι πήγαν στον μάγο για να του ζητήσουν μια ευχή. Ευχήθηκε να είναι θαρραλέο. Με έναν τρόπο, μας αντιπροσωπεύει όλους.

«Θαρραλέος δεν είναι αυτός που δεν φοβάται, είναι αυτός που θριαμβεύει πάνω από τους φόβους του.»

Πολλοί από εμάς είμαστε επίσης δειλά λιοντάρια. Είμαστε προγραμματισμένοι να αντιμετωπίζουμε τις αντιξοότητες επειδή αυτό έκανε πάντα το είδος μας. Ωστόσο, μερικές φορές χρειάζεται να αφυπνίσουμε αυτόν τον προγραμματισμό. Εν τέλει, είμαστε γεννημένοι ως επιζώντες σε ένα αιώνιο απειλητικό περιβάλλον, που έχουμε ξεχάσει για πόσα είμαστε ικανοί.

Για να θυμηθείτε, σας προτείνουμε να σκεφτείτε τις ακόλουθες στρατηγικές.

5 στύλοι του Θάρρους
Όταν μιλάμε για θάρρος ή για δύναμη, σχεδόν αυτόματα σκεφτόμαστε κάποιον με επιβλητική παρουσία και απειλητικό βλέμμα. Ωστόσο, αν σκεφτούμε καλύτερα, οι αληθινοί θαρραλέοι στην ιστορία μας και στην μοντέρνα κοινωνία ήταν και είναι κανονικοί άνθρωποι. Σκεφτείτε τον Nelson Mandela, την Άννα Φρανκ, ή ίσως κάποιον στην οικογένεια σας. Τους θαυμάζουμε για το κουράγιο τους.

Ας κοιτάξουμε τα χαρακτηριστικά που τους καθορίζουν.

• Αν θέλετε να κάνετε κάτι αλλά σας τρομάζει, κάντε το ακόμα και αν είστε φοβισμένοι. Είναι μια βασική αρχή που τα πιο θαρραλέα άτομα έχουν ενσωματώσει στην καρδιά και στο μυαλό τους.

• Ένα άτομο με θάρρος ακούει την διαίσθηση του και δρα με ένα συγκεκριμένο τρόπο: με υπομονή και αποφασιστικότητα.

• Μια γενναία καρδιά ξέρει πως η ζωή συμβαίνει πέρα από την γραμμή του φόβου. Το Θάρρος απαιτεί να κατακτήσουμε νέα σύνορα.

• Μέχρι την ημέρα που θα το αποδείξουμε, δε θα είμαστε σίγουροι για το θάρρος μας. Μέχρι τότε, δεν θα πρέπει να ντρεπόμαστε για τα δάκρυα μας, είναι ένας τρόπος για να απελευθερώσουμε την ένταση.

• Ο θυμός κάποιες φορές ενεργεί ως προάγγελμα του θάρρους. Όταν βλέπουμε αδικίες, το μυαλό μας, μας πιέζει μέσω του θυμού για να δράσουμε. Μας δίνει κουράγιο για να αφήσουμε την θέση ασφαλείας μας.

Συμπερασματικά, ξέρουμε πως η ζωή είναι δύσκολη κάποιες φορές. Κανένας δεν επιλέγει τις ταλαιπωρίες του. Ωστόσο, αυτό που μπορούμε να επιλέξουμε είναι πώς να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες: με κουράγιο.

awakengr.com

Αυτοβελίωση

Όλοι αναζητάμε την αγάπη, τον ένα και μοναδικό άνθρωπο που θα μας προσφέρει τη ζεστασιά, την προστασία και την ευτυχία που τόσο αναζητάμε.

Όταν φανταζόμαστε την ιδανική σχέση τείνουμε να εξιδανικεύουμε όχι μόνο τον σύντροφο που θα έχουμε στη ζωή μας αλλά και την ίδια την αγάπη.

Η αγάπη μπορεί να υπάρχει στην καθημερινή μας ζωή μαζί με την ρουτίνα, τα προβλήματα, την βαρεμάρα.

Για αυτό μην ξεχνάτε τι είναι πραγματικά η αγάπη:

1. Η αγάπη είναι επιλογή: Η αγάπη διαφέρει από την επιθυμία, το πάθος και άλλα συναισθήματα που διαρκούν συνήθως λίγο αλλά είναι πολύ έντονα. Η αγάπη είναι μια επιλογή. Έχουμε επιλέξει να αγαπάμε κάποιον και κανείς και τίποτα δεν μπορεί να μας πιέσει να αισθανθούμε αγάπη.

2. Η αγάπη δεν είναι παθιασμένη: Η αγάπη δεν είναι ένα συναίσθημα υπερβολικό. Δεν μας οδηγεί να κάνουμε τρελά πράγματα και δεν βγάζει τον κακό μας εαυτό προς τα έξω. Η αγάπη είναι ένα συναίσθημα που μπορούμε να αντέξουμε για αυτό και διαρκεί για πάντα.

3. Η αγάπη χρειάζεται χρόνο για να δημιουργηθεί: Η αγάπη μεταξύ δύο ανθρώπων χρειάζεται αρκετό χρόνο, εμπιστοσύνη και οικειότητα για να δημιουργηθεί. Βασίζεται στον χρόνο που περνάμε με τον σύντροφό μας για να τον γνωρίσουμε, να μοιραστούμε τα ενδιαφέροντά μας και τις απόψεις μας. Η αγάπη εμφανίζεται όταν γνωρίζουμε τον άλλο τόσο καλά ώστε να τον σεβόμαστε για αυτό που είναι και να τον θαυμάζουμε.

4. Αγάπη σημαίνει υπομονή: Για να αγαπήσουμε πρέπει να ξέρουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας, να έχουμε υπομονή με τα συναισθήματά μας και τους άλλους. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε άμεση αντίδραση ή ανταπόδοση, αλλά αρκεί να αφήσουμε τα πράγματα να κυλήσουν μόνα τους.

5. Η αγάπη απαιτεί δουλειά: Χρειάζεται προσπάθεια και δύο ανθρώπους που δουλεύουν καθημερινά για τη σχέση τους. Έτσι η αγάπη γίνεται πιο δυνατή και δεν εξασθενεί.

6. Η αγάπη απαιτεί την παρουσία μας: Δεν μπορούμε να αγαπάμε κάποιον από ‘απόσταση’. Πρέπει να είμαστε μέρος της ζωής τους, να ακούμε τα προβλήματα τους, να τους βοηθάμε και να προσφέρουμε την συμπαράστασή μας. Η αγάπη δηλώνει το παρόν σωματικά, συναισθηματικά, ψυχικά και πνευματικά.

7. Αγάπη είναι η καλοσύνη: Εάν η αγάπη σας πληγώνει τον άλλο, τότε δεν είναι αγάπη. Αν τον καταπιέζει, δημιουργεί άσχημα συναισθήματα ή καταστάσεις, τότε δεν είναι μια ώριμη αγάπη. Η αγάπη πρέπει να μας κάνει να αισθανόμαστε σιγουριά και να δημιουργεί μια σταθερότητα στη ζωή μας.

8. Η αγάπη δεν είναι εγωιστική: Όταν αγαπάμε σταματάμε να ενδιαφερόμαστε μόνο για τον εαυτό μας. Γινόμαστε ένα με τον άλλο και λειτουργούμε μαζί του σαν μια οντότητα.

9. Η αγάπη δεν είναι ποτέ τέλεια: Η ιδανική αγάπη υπάρχει μόνο στον κινηματογράφο. Η πραγματική αγάπη υπάρχει μαζί με την ρουτίνα, τα προβλήματα και τη βαρεμάρα. Ο συμβιβασμός είναι το κλειδί για μια ευτυχισμένη σχέση όπου υπάρχει αγάπη.

10. Η αγάπη απαιτεί δέσμευση: Πάντα θα υπάρχουν πειρασμοί, όμως όταν δύο άνθρωποι έχουν δεσμευτεί να αγαπούν ο ένας τον άλλο, ξέρουν τον τρόπο για να λειτουργήσει η σχέση τους. Η αληθινή αγάπη δεν μας αφήνει να αναρωτιόμαστε αν ‘υπάρχει κάποιος καλύτερος’ για εμάς αλλά υπάρχει μόνο όταν έχουμε αποφασίσει να μοιραστούμε με ένα άνθρωπο τη ζωή μας.

https://www.o-klooun.com/

Αυτοβελίωση

 

Όλοι σε αυτή τη ζωή ψάχνουμε κάποιο νόημα, κάποια απάντηση στα ερωτήματα που μας ταλαιπωρούν. Αναρωτιόμαστε γιατί μερικές φορές η ζωή είναι άδικη μαζί μας, ενώ όταν είμαστε χαρούμενοι ξαφνικά μάς προσγειώνει απότομα. Πάντοτε ο ζυγός γέρνει προς τα αρνητικά, ενώ θα μπορούσαμε κάλλιστα να τα προσαρμόσουμε και να τα ισοζυγίσουμε με τα θετικά. Οι άνθρωποι όμως προτιμούν να παραδίδονται στη στενοχώρια, προτιμούν να υπεραναλύουν, να πέφτουν. Και παραδόξως ύστερα σαν να ξυπνούν, απολαμβάνουν τη ζωή με μεγαλύτερο κέφι, μέχρι να ξαναπέσουν.

Όλα λοιπόν, ξεκινούν από την ψυχολογία. Το πώς θα ξυπνήσεις, το πώς θα αντιδράσεις σε μια κατάσταση, σε μια συμπεριφορά. Όλα είναι στο μυαλό μας. Κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται τελείως διαφορετικά οποιοδήποτε ερέθισμα τού παρουσιαστεί. Ποτέ κανείς δε θα νιώσει στον ίδιο βαθμό τις λέξεις, τα χρώματα, τον ουρανό ή οποιαδήποτε λεπτομέρεια όπως τα βλέπεις εσύ.

Μπορεί εσύ να εκνευρίζεσαι ή να στενοχωριέσαι με τη συμπεριφορά κάποιου. Είναι ανθρώπινο, φυσιολογικό και αναπόφευκτο να νιώθεις αυτά τα συναισθήματα ορισμένες φορές. Φτάνεις στα όριά σου και ξεσπάς. Χρειάζεται να προσέχεις όμως σε ποιον ξεσπάς. Ο φίλος κι ο άνθρωπός σου θα σε κατανοήσουν, αλλά επειδή όλοι αντιδράμε διαφορετικά σε καταστάσεις, η αντιμετώπιση τους είναι ξεχωριστή στο μυαλό του κάθε ανθρώπου. Αφήνεις τα νεύρα, τη στενοχώρια και το θυμό να σε κατακλύζουν κι έτσι χάνεις πολλά. Καταστρέφεις μια όμορφη μέρα, παρασύρεσαι από τον αρνητισμό και κάπως αναρωτιέσαι γιατί παντού επικρατεί σκοτάδι.

Σε επηρεάζει η κριτική των άλλων και μάλιστα οποιοδήποτε σχόλιο ακούσεις το μετατρέπεις σε αρνητικό. Ακόμα και στα όμορφα σχόλια εσύ θα βρεις μια ατέλεια και θα την μεγεθύνεις. Ξαφνικά το μυαλό σού παίζει παιχνίδια με ερωτήματα που καταλήγουν σε μια λίμνη που δεν ξέρεις να κολυμπήσεις. Ασχολείσαι με το τι κάνει ο άλλος, πώς και γιατί. Έχουμε την τάση να κολλάμε σε όσα έχει ο άλλος. Ζηλεύουμε και αναρωτιόμαστε «γιατί όχι και σε εμάς». Μπορεί να πάρει και χρόνια σε κάποιον να αποδεχτεί πως νόημα δεν έχει πού βρίσκεται ο άλλος. Ο καθένας μας κάνει τις επιλογές του, έχει τη δική του ποιότητα ζωής και δεν υπάρχει τίποτα να φθονούμε. Αν κάτι μας αρέσει στη ζωή του άλλου, που εμείς δεν το έχουμε τότε δε χρειάζεται να μάς βγαίνει σε αρνητισμό. Όλοι είμαστε τυχεροί σε κάποιον τομέα της ζωής μας, απλώς τείνουμε να εστιάζουμε και να συγκρίνουμε ίδιους τομείς σε διαφορετικούς ανθρώπους.

Το να βρεις το δικό σου νόημα και να κάνεις τη ζωή σου όμορφη είναι ένα ταξίδι μοναχικότητας κι αυτοσκοπού. Σήμερα είσαι εδώ κι αύριο θα είσαι ένα βήμα μπροστά. Τόσο απλά. Μερικές φορές χρειάζεται να κάνουμε λίγο πίσω και να μην έχουμε υψηλά στάνταρ. Τα ξαφνικά είναι τα όμορφα και οι μικρές λεπτομέρειες της ζωής είναι εκείνες που της δίνουν χρώμα – μην ξινίζεις, αλήθεια λέω.

Προσπάθησε να μειώσεις λίγο το άγχος. Βρες την πηγή του και αφουγκράσου όλα τα συναισθήματα, που ξεχειλίζουν. Δε νιώθεις αρκετά καλός; Δε νιώθεις πως μπορείς να βγάλεις εκείνο το deadline που έχεις; Σκέψου πού ήσουν πριν ένα χρόνο και πόσο έχεις παλέψει. Δε νομίζεις πως το αξίζεις εκεί που βρίσκεσαι; Θα μου πείτε, εύκολο να το λες, δύσκολο να το κάνεις πράξη. Το άγχος είναι μέσα στη ζωή, αλλά η μαγκιά βρίσκεται στο να μπορείς να το ελέγχεις και να μην το αφήνεις να σου καταστρέφει τον οργανισμό –βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα. Χρειάζεται να αποδέχεσαι μερικές φορές, πως ακόμη και να αγχώνεσαι, η μέρα θα τελειώσει κι αύριο θα ξημερώσει μια καινούρια για να συνεχίσεις τις υποχρεώσεις σου. Μπορεί να σε έχει στεναχωρήσει ο άνθρωπός σου, αλλά δώσε λίγο χρόνο να σκεφτείτε κι οι δυο με πιο καθαρό μυαλό.

Επίσης, θα μπορούσες να μετανιώνεις και λιγότερο. Τι σε κάνει να νιώθεις πως κάπου έπραξες λάθος; Εκείνη την ώρα το ήθελες και τώρα τελείωσε. Μόνος σου υπεραναλύεις και ακούς όσα λένε οι άλλοι. Μετανιώνουμε που βγαίνουμε και δε διαβάζουμε. Μετανιώνουμε που τα παρατάμε όλα για να κοιμηθούμε. Μετανιώνουμε για τη χαρά μας, όταν κάποιος έρχεται να μας τα χαλάσει όλα. Έτσι καταλήγουμε να μη χαιρόμαστε με τίποτα. Χαίρω πολύ. Πότε θα καταλάβουμε άραγε πως η ζωή είναι για τη γλεντάμε; Λόγια φίλης, της δίνω credit. Εκείνα τα δευτερόλεπτα που χαμογελάς πιο πολύ τα ξεχνάς, γιατί τάχα μετανιώνεις. Αμ δε, εκεί κάνουμε λάθος. Αφήνουμε τον αρνητισμό –να τος πάλι– να μάς κατακλύσει.

Στη ζωή πρέπει να είμαστε και λίγο εγωιστές. «Εγωισμός», αυτή η ρημάδα η λέξη, που πολλοί την παρεξηγούν. Εάν δεν είσαι και λίγο εγωιστής πώς θα τα βγάλεις πέρα; Αν δε σκεφτείς και λίγο την πάρτη σου, πώς θα πας μπροστά; Δε λέμε να φτάσεις στο άκρως αντίθετο, που δε σε νοιάζει κανείς και τίποτα, όμως στη ζωή βαδίζουμε μόνοι μας κι αν κάποιος παρεξηγείται με αυτά που λες και κάνεις, τότε δεν ανήκει στη ζωή σου. Χρειάζεται να στεκόμαστε με το κεφάλι ψηλά και να υπερασπιζόμαστε εμάς. Τις επιλογές, τα λόγια και τα συναισθήματά μας. Κι αν του άλλου δεν του αρέσουν, άντε γεια!

Είπα να κλείσω με τη βασίλισσα της ζωής μας, την υπερανάλυση. Πόσες φορές έχουμε υπεραναλύσει το γεγονός ότι υπεραναλύουμε κάθε κατάσταση; Γιατί εκείνο είναι μπλε, γιατί το άλλο είναι κόκκινο και το άλλο πράσινο. Τα πράγματα είναι αυτά που φαίνονται και μονάχα στο μυαλό μας τα κάνουμε όλα τεράστια και πολλές φορές καταλήγουμε σε ουτοπικά συμπεράσματα έως ότου η ζωή να μάς αποδείξει το αντίθετο. Και μαντέψτε, στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Φοβόμαστε την αλλαγή, το ταρακούνημα, λες και όλοι μας τη ζωή θα είμαστε ίδιοι. Αν δε μάθουμε να καλωσορίζουμε τη νέα εκδοχή του εαυτού μας, θα μείνουμε να μάς κοιτάμε στον καθρέφτη και να μη μας αναγνωρίζουμε. Κι είναι όλα τόσο ξεκάθαρα, διότι είμαστε εδώ και είμαστε καλά.

Μπορεί όλα αυτά να μάς φαίνονται ουτοπικά και σε συνδυασμό με την αδικία στη ζωή μας, να νιώθουμε πως δεν μπορούμε να τα κάνουμε πράξη. Το μυστικό κρύβεται όμως στα «μικρά βήματα». Κανείς δε μας πιέζει για τίποτα. Μερικές φορές χρειάζεται να κάνουμε ένα βήμα πίσω, να δίνουμε ελαφρυντικό στον εαυτό μας και να ζούμε το τώρα. Δεν είναι και τόσο δύσκολο να αφήσεις το χθες και το αύριο εκεί που είναι. Ούτε να κοιτάς συνέχεια πίσω ούτε συνέχεια μπροστά, βοηθάει κάπου. Το νόημα της ζωής βρίσκεται στη στιγμή, στην ικανοποίηση, στη διαχείριση του άγχους, στην εξισορρόπηση των καταστάσεων και των ανθρώπων. Κάπου εκεί θα αποδεχτείς και θα δεχτείς πως η ζωή είναι ένα γλέντι και κάθε μέρα βρισκόμαστε σε ένα νέο πανηγύρι. Άλλες φορές πιο χαρωπό, ενώ άλλες πιο μονότονο.

Τείνουμε να μη χαμογελάμε. Να στενοχωριόμαστε που δεν έχουμε αυτό που έχει ο άλλος. Που η μέρα μας δεν είναι τόσο λαμπερή, που δε μιλάνε για εμάς όπως μιλούν και για άλλους, που δε μας θέλει αυτός που θέλουμε. Είμαστε εδώ όμως και ζούμε. Υπάρχουμε κι αυτό είναι πιο σημαντικό από όσο νομίζουμε. Αν θεωρούμε πως η ζωή μας εξαρτάται από τις επιτυχίες μας, τα λεφτά μας και τη φήμη μας, τότε το παιχνίδι είναι χαμένο. Η ασχήμια της ζωής είναι και μέρος της ομορφιάς της. Μέσα από τη γκαντεμιά μας έρχεται κι η υγειά μας. Εξελισσόμαστε, ομορφαίνουμε και γινόμαστε αυτό που μάς έμελλε να γίνουμε. Ο δρόμος πάντοτε μάς βγάζει στη δική μας όαση.

Συντάκτης: Αγγελική Τσιγαρά
Επιμέλεια κειμένου: Βασιλική Γουγούλα

https://www.pillowfights.gr/

Αυτοβελίωση

(…) Η ελεύθερη βούληση και ο ντετερμινισμός δεν βρίσκονται σε δυσαρμονία. Αν δεχτούμε αυτό το υβριδικό δόγμα, ο Θεός είναι ο απόλυτος κυρίαρχος.

Διαφεντεύει ολόκληρο το σύμπαν και είναι σε θέση να πράξει ό,τι θελήσει. Υπερβαίνει τη δημιουργία. Αυτή είναι η ντετερμινιστική πλευρά της εξίσωσης. Ωστόσο η ανθρωπότητα σαφώς έχει το περιθώριο πολλών επιλογών, συμπεριλαμβανομένης της συνειδητοποίησης του γεγονότος ότι αυτό που πράττει κάθε άνθρωπος καθοδηγεί όχι μόνο τη ζωή του αλλά και τις ζωές αμέτρητων άλλων ανθρώπων.

Αυτή είναι η ελεύθερη βούληση. Ο Θεός δεν δημιούργησε ρομπότ· θέλει οι άνθρωποι να είναι σε θέση να επιλέξουν ανάμεσα στο λάθος και το σωστό, και να τον αγαπούν ή να τον αρνούνται χωρίς κανέναν καταναγκασμό. Αυτή η υβριδική θεώρηση ενστερνίζεται το παράδοξο αντί να το αντιμάχεται. Αντίστοιχα, στο πλαίσιο της επιστημονικής μελέτης, τόσο ο ντετερμινισμός όσο και η ελεύθερη βούληση διαθέτουν παραδόξως ειδικό βάρος.

Η εξέλιξη αντιπροσωπεύει τη δημιουργία κατ’ εικόνα του Θεού: η ουσία μας είναι πραγματικά ελεύθερη· μπορούμε να επιλέξουμε πώς θα ορίσουμε, ακόμα και πώς θα δημιουργήσουμε την πραγματικότητα. Η ουσία μας δεν είναι πια ντετερμινιστική, αλλά είμαστε ελεύθεροι να την προσδιορίσουμε. Ωστόσο, μέσα στην ίδια του την εξέλιξη, ο άνθρωπος σχεδιάστηκε με κάποια πρόθεση κατά νου. Αυτό δεν είναι αντίφαση, είναι γρίφος.

Η ανθρωπότητα απέκτησε ελευθερία γιατί ο Θεός δημιούργησε έτσι την ουσία της. Η ύπαρξη και η ουσία ακολούθησαν η μια την άλλη στην εξελικτική πορεία· η γύμνια μας ήταν η ελευθερία μας να πράξουμε όπως θέλαμε, να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν περιοριζόμαστε από κανέναν εξωτερικό παράγοντα.

Τα μόνα όρια που υπάρχουν είναι αυτά που θέτουμε εμείς οι ίδιοι. Μπορούμε να αρνηθούμε τον Θεό. Αν όμως δεν πιστεύουμε στον Θεό, τότε πρέπει επίσης να συμφωνήσουμε στο ότι δεν μπορούμε να τον κατηγορήσουμε. Αν δεν είχαμε δυνατότητα ελεύθερης επιλογής, αν ήμασταν εκ των προτέρων προγραμματισμένοι αυτοματισμοί, τότε η ύπαρξή μας δεν θα είχε ούτε σκοπό ούτε νόημα.

Το θλιβερό είναι ότι συχνά παρερμηνεύουμε την ελευθερία, θεωρώντας ότι δεν υπάρχουν υποχρεώσεις του πνεύματος. Η εβραϊκή λέξη κχαράθ μπορεί να σημαίνει το ουσιαστικό «ελευθερία», αλλά και το ρήμα «χαράσσω». Η ιδέα είναι ότι το μόνο προκαθορισμένο ή σταθερό στοιχείο της ύπαρξής μας είναι η ελευθερία μας.

Υπάρχει μια θεόσταλτη ιδιότητα των ανθρώπινων όντων που είναι κωδικοποιημένη στο DNA μας, μια ιδιότητα που μας εξοπλίζει με ένα επίπεδο επίγνωσης ώστε να βιώνουμε τον Θεό μέσα από την απόλυτη ελευθερία του ανθρώπινου νου και της ανθρώπινης καρδιάς. Μαζί με αυτή την ελευθερία όμως συμπορεύεται μια υπαρξιακή ευθύνη που μας δένει με τον κόσμο. Δεν μας απελευθερώνει για να μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε.

Σε όλους εμάς έχει παραδοθεί το κλειδί και έχουμε κληθεί να την ανοίξουμε. Αποτελεί ωστόσο επιλογή μας το αν θα προχωρήσουμε ή όχι. Από τη στιγμή που περάσουμε το κατώφλι, στην άλλη πλευρά ανοίγεται μια απέραντη έκταση γεμάτη δυνατότητες.

Όταν ενστερνιστούμε την αληθινή ελευθερία, θα είμαστε ελεύθεροι να ζήσουμε τη ζωή για την οποία προοριζόμαστε. Μπορούμε να ζήσουμε μια ζωή που θα φέρει μέσα της πραγματικό σκοπό. Οπότε είμαστε ελεύθεροι. Δεν είμαστε ωστόσο ελεύθεροι να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Είμαστε ελεύθεροι να βοηθήσουμε πραγματικά τον κόσμο. Και αυτή είναι η πραγματική ελευθερία.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Jay Lombard με τίτλο «Ο Νους του Θεού» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πεδίο

https://enallaktikidrasi.com/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή