Σεπτεμβρίου 20, 2019

Αυτοβελίωση

Οι «νωχελικές ώρες» μας δίνουν πρόσβαση στην έμπνευση και στη δημιουργικότητα

Νωχέλεια σημαίνει αδράνεια, χαζολόγημα, άσκοπες βόλτες και ονειροπόληση, τίποτα συγκεκριμένο, είναι μια κατάσταση δίχως στόχο και σκοπό. Στο υπέροχο βιβλίο της “If You Want to Write», η Μπρέντα Ούλαντ παρατηρεί ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται συνεχώς σε υπερδιέγερση, «σαν ποντίκια που χορεύουν βαλς», που ποτέ δεν αφήνουν τον εαυτό τους να χαλαρώσει, τείνουν να έχουν «μικρής σημασίας, απότομες, ασύνδετες μεταξύ τους ιδέες».

Αντίθετα, εκείνοι που χαρίζουν γενναιόδωρα στον εαυτό τους νωχελικές ώρες, έχουν «αργές αλλά μεγάλες ιδέες». Είναι μια εύστοχη περιγραφή της διαφοράς των Δύσκολων Στιγμών και των Χαλαρών Στιγμών. Αν συνηθίζετε να ζείτε στις Δύσκολες Στιγμές, τότε η νωχέλεια θα σας φαίνεται χάσιμο χρόνου και μια φωνή μέσα σας θα κλαψουρίζει και θα επιμένει ότι έχετε δουλειές να κάνετε.

Ο εαυτός του Εγώ πολύ συχνά συγχέει την υπερβολική απασχόληση με την αξία και τη σημαντικότητα του ανθρώπου – αλλά η μακροχρόνια υπεραπασχόληση είναι ανώφελη και φανερώνει ηττοπάθεια. Στην πραγματικότητα, η λίστα των υποχρεώσεων δεν τελειώνει ποτέ. Πάντα θα υπάρχουν ένα σωρό υποχρεώσεις που είτε πρέπει είτε θέλετε να ολοκληρώσετε.

Επομένως, αν περιμένετε να τις τελειώσετε όλες για να επιβραδύνετε τους ρυθμούς της ζωής σας, θα περιμένετε ακόμη κι όταν βρεθείτε στο νεκροκρέβατό σας (Είτε η έμφυτη σοφία του σώματός σας ή ο φυσικός Εαυτός σας θα εξασθενήσουν τόσο πολύ που θα σας αναγκάσουν να χαλαρώσετε, παθαίνοντας μια σοβαρή ασθένεια ή ένα ατύχημα).

Αν σας είναι σχεδόν αδύνατον να μείνετε δίχως να κάνετε τίποτα, τότε ασχοληθείτε με κάτι χαλαρωτικό και ευχάριστο, όπως το περπάτημα, η ιστιοπλοΐα, η ιππασία, η προετοιμασία ενός κέικ, η ζωγραφική ή το κέντημα – ή ακόμη το σιδέρωμα και η διακόσμηση, αν σας χαλαρώνουν -, αλλά (και αυτό είναι πολύ σημαντικό) ο ρυθμός χρειάζεται να είναι π-ο-λ-ύ α-ρ-γ-ό-ς, έτσι ώστε να έχετε άφθονο χρόνο να ονειρεύεστε και να στοχάζεστε.

Μπορείτε επίσης να κάνετε έναν μακρινό μοναχικό περίπατο, για να επεξεργαστείτε ένα ζήτημα ή να αναζητήσετε πηγές έμπνευσης. Μια άλλη λύση είναι να αφιερώνετε το 10% της ημέρας σας στις Χαλαρές Στιγμές – αντιστοιχεί σε δυο – τρεις ώρες την ημέρα. Αν ξεχαστείτε μία ή δύο ημέρες, αναπληρώστε τις ώρες που χάσατε περνώντας ίσως μία ολόκληρη ημέρα νωχελικά. Τις ώρες αυτές τις αποκαλώ θεϊκές – ώρες που «απλώς υπάρχεις».

Η νωχέλεια ίσως φαίνεται ανώφελη στο πνεύμα της λογικής μας, αλλά μας δίνει πρόσβαση στη θηλυκή ενέργεια, στο ενενήντα τοις εκατό του μυαλού μας – δηλαδή, στην πηγή της διορατικότητας, της έμπνευσης, του σκοπού και της ανώτερης καθοδήγησης. Επίσης, μας βοηθάει να ζήσουμε εδώ και τώρα. Όπως το θέτει και ο επιφανής πνευματικός δάσκαλος Ραμ Ντας, «Για μια ουγγιά από κάτι καλό, χρειάζεται μια λίβρα ακινησίας». Μήπως να αρχίσετε από τώρα;

Απόσπασμα από το βιβλίο της Gill Edwards «Ζήσε τη στιγμή!» από τις εκδόσεις Διόπτρα.

/enallaktikidrasi.com

 

Αυτοβελίωση

Σ’ ένα κόσμο όπου όλοι σχεδόν τρέχουν χωρίς προορισμό, εσύ μάθε να χαλαρώνεις.

Φυσικά να διεκπεραιώνεις τις καθημερινές σου υποθέσεις και να μη παραμελείς όσα πρέπει να γίνουν.

Όμως αντί να βιάζεσαι διαρκώς και να αγχώνεσαι για το μέλλον, ζήσε πιο ενεργά στο παρόν. Αντί να λυπάσαι για όσα σου λείπουν, μάθε να εκτιμάς όσα ήδη έχεις.

Αντί να μετράς τις λύπες σου, μέτρα τις χαρές σου και τις ευλογίες σου. Μην προσπερνάς τα μικρά και απλά πράγματα γιατί ίσως μια μέρα συνειδητοποιήσεις οτι δεν ήταν καθόλου μικρά και ασήμαντα.

Όλα έχουν να κάνουν με τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο.

Μάθε:

Να εκτιμάς

Να σέβεσαι

Να είσαι ευγνώμων

Να χαμογελάς συχνότερα

Να λες ευχαριστώ

Να βοηθάς όταν μπορείς

Να είσαι ταπεινός

Να κάνεις ό,τι αγαπάς

Ολα τα παραπάνω δεν είναι διαταγές και κανείς δεν σε υποχρεώνει να τα τηρείς. Όμως είναι πρακτικά αδύνατον να είσαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος χωρίς αυτά.

Αν πράγματι θέλεις κάτι καλύτερο για τη ζωή σου, ξεκίνα απο εκεί που βρίσκεσαι και άλλαξε τα δεδομένα.

Αν δεν ποτίσεις ένα λουλούδι θα μαραθεί. Με το ίδιο σκεπτικό, αν δεν καλλιεργήσεις τις όμορφες πτυχές του εαυτού σου, τότε οδεύεις σε κάτι λιγότερο απο αυτό που πραγματικά αξίζεις.

Η πραγματική ευτυχία δεν κοστίζει τόσο ακριβά οσο την κοστολογούν οι περισσότεροι άνθρωποι, γιατί κρύβεται στα απλά πράγματα.

Τα αυτοκίνητα, τα σπίτια, τα κτήματα, οι περιουσίες, μπορεί να χαθούν, αλλά μπορείς να τα επανακτήσεις. Μπορούν να αγοραστούν με χρήματα.

Ενώ τα πιο σπουδαία πράγματα, τα πιο σημαντικά, δεν αγοράζονται με χρήματα και μάλιστα είναι δωρεάν: το οξυγόνο που αναπνέουμε, τα αγαπημένα μας πρόσωπα, το σώμα μας, ο φωτοδότης ήλιος, η αληθινή αγαπη και πολλά άλλα.

Φυσικά και τα υλικά αγαθά είναι σημαντικά, για μια ισορροπημένη και ολοκληρωμένη ζωή. Όμως πρέπει να τους δίνουμε τη θέση και τη σημασία που τους αρμόζει και όχι να χαλάμε το σημαντικότερο, που είναι η υγεία μας, για αυτά.

Καθημερινά δεν βλέπεις τα ίδια πράγματα. Βλέπεις διαφορετικά πράγματα με την ίδια αντίληψη. Αν πράγματι θέλεις να αλλάξεις τη ζωή σου, άλλαξε τον τρόπο που την αντιλαμβάνεσαι.

John Evans – Σύμβουλος Αυτοβελτίωσης και Προσωπικής Εξέλιξης

 aytoveltiosi.wordpress.com

Αυτοβελίωση

Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα μέρος που ουδέποτε θα αποκαλυφθεί, υπήρχε ένας καθ’ όλα ευσεβής άντρας. Τιμούσε τις ώρες κοινής ησυχίας και τις μέρες νηστείας. Έβγαζε πάντα το καπέλο του για να χαιρετήσει τους επισήμους κι ύστερα το ξαναφορούσε προκειμένου να προφυλάξει το κρανίο του από τον επικίνδυνο ήλιο.


Κυρίως μετρούσε επιμελώς τα βήματά του καθώς λάτρευε να τα συγχρονίζει απόλυτα με αυτά των υπολοίπων. «Ούτε μπροστά μα ούτε πίσω. Μονάχα μαζί», τον άκουγαν συχνά πυκνά να μουρμουρίζει.

Εάν στα αλήθεια σε αφορά η ιστορία του, επίτρεψε μου να σου πω ότι η σκούφια του κρατούσε από μακρινούς τόπους και πως από παιδί ακόμα συνήθιζαν να τον αποκαλούν «ο ξένος». Το φορτίο φάνταζε βαρύ για τους μικρούς του ώμους κι έτσι εκείνος σε κάθε αστέρι που έπεφτε ευχόταν να ταχτεί κάποτε στην πλευρά των ισχυρών.

Και τώρα μην ταυτίσεις τη λέξη «ισχυρός» με τ’ αμύθητα πλούτη και την αλόγιστη εξουσία. Για τον φίλο μας ισχυροί λογαριάζονταν οι άνθρωποι του μέσου όρου, οι όμοιοι με τόσους μέσα στο πλήθος, οι δουλευταράδες που σέβονταν την ισχύουσα τάξη, τη βέρα στο δεξί και τα χασμουρητά στο κρεβάτι.

Ο ήρωας της ιστορίας μας μεγάλωσε και σταδιακά ενσωματώθηκε στην κοινωνία. Δούλεψε, μάλιστα, σκληρά και κατάφερε σύντομα ν’ ανοίξει στη γειτονιά το δικό του μανάβικο. Καθώς υπήρξε μάστορας στην εξυπηρέτηση πελατών, προσέλκυσε αρκετούς στην επιχείρησή του. Όχι μόνο τα έβγαζε πέρα αξιοπρεπώς μα άφηνε και κάποιες δεκάρες στην άκρη.

Αναρωτιέσαι αν τελικά ακολούθησε το ονειρό του και πολλά δεν έχω να σου απάντησω πάνω σε αυτό. Στην έκθεση, πάντως, με θέμα «τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω» εκείνος είχε απαντήσει «κοινωνικά αποδεκτός». Αν, λοιπόν, υποθέσουμε πως η παραπάνω υπήρξε η τρανότερη λαχτάρα του, τότε μπορούμε να παραδεχτούμε πως μια χαρά την έφερε εις πέρας την αποστολή του.

Από το μανάβικό του περνούσε πλήθος κόσμου κι ο Ευταξίας -το όνομα του φίλου μας- τους υποδεχόταν με πλατύ χαμόγελο κι απαράμιλλο επαγγελματισμό. Μεταξύ μας, του κάθονταν λιγάκι στο στομάχι οι ονειροπόλοι, με τα μεγάλα σχέδια και τον μηδαμινό κυνισμό.

Σιωπηλά αγανακτούσε, όμως, με τους επαναστάτες, που έκαναν λόγο για εργασιακά δικαιώματα κι απεργίες. Τι τον σκότιζαν… Αυτός πια ήταν ιδιοκτήτης μανάβικου, τουτέστιν δυνατός εργοδότης που απεχθανόταν τους ταραξίες.

Ένα μεσημέρι, στην επιχείρηση του φίλου μας φάνηκε μια οικεία φιγούρα. Ο Ευταξίας τον κοίταξε καλά καλά ώσπου αναγνώρισε στο πρόσωπό του τον παλιό φωστήρα της τάξης, με τις ευφυείς απαντήσεις και τη σπάνια επιμέλεια. Οι δυο συμμαθητές χαιρετήθηκαν θερμά.

«Την τακτοποίησες τη ζωούλα σου;», έσπευσε να ρωτήσει ο ιδιοκτήτης του μανάβικου. Ο άντρας εξήγησε πως εργαζόταν για ψίχουλα σ’ ένα εργαστήρι. Έσπευσε, ωστόσο, να διευκρινήσει πως τα πρωινά ξυπνούσε με χαμόγελο. Μάθαινε, άλλωστε, ένα σωρό χρήσιμα πράγματα που όταν θα γινόταν φτασμένος επιστήμονας θα τα επιστράτευε για την πρόοδο της ανθρωπότητας.

Ο ιδιοκτήτης του μανάβικου κοίταξε περιφρονητικά τον παλιό του γνώριμο. « Καημένε μου! Βάλε μια τάξη στο κεφαλάκι σου και βρες κάποια δουλειά της προκοπής», προσπάθησε να τον συνετίσει. Έπειτα κορδώθηκε περήφανα κι αφέθηκε στα επιδοκιμαστικά βλέμματα των οπωρικών του.

Λίγους μήνες μετά ο ήρωας της ιστορίας μας αποφάσισε πως είχε φτάσει η ώρα να νοικοκυρευτεί. Αρκετά τον είχαν ταλαιπωρήσει τα κεραυνοβόλα συναισθήματα. Επέλεξε λοιπόν την καλή κι υπάκουη σύζυγο, τη βαρετή στον έρωτα και την προβλέψιμη στη ζωή.

Ο γάμος του υπήρξε ανοιχτός προκειμένου όλοι να τον καμαρώσουν γαμπρό. Κάλεσε στο τραπέζι ακόμα και τον φουκαριάρη τον επιστήμονα.

Έμαθε, μάλιστα, από συγγενείς πως ο παλιός του συμμαθητής βολόδερνε μόνος καθώς περίμενε τον αληθινό έρωτα όπωε ακριβώς η γοργόνα τον Μέγα Αλέξανδρο. «Ο ανόητος! Οι έρωτες κρατούν για λίγο κι οι μυαλωμένοι τύποι σαν του λόγου μου γυρεύουν μια αξιόπιστη σύντροφο κι όχι μια αισθαντική ερωμένη», σχολίασε.

Ο καιρός κύλησε. Ένα βράδυ ο παλιός φωστήρας της τάξης φάνηκε στο μανάβικο. Ετούτη τη φορά κρατούσε από το χέρι μια γυναίκα με φωτεινά μάτια κι αγέρωχη κορμοστασιά.

Ο Ευταξίας κοίταξε το ζευγάρι λίγο καχύποπτα. «Χρόνια έχεις να πατήσεις από το μαγαζί μου και φαντάστηκα ότι ξέμεινες για τα καλά από χρήματα», απευθύνθηκε στον συμμαθητή του. «Ταξιδεύω συνεχώς στο εξωτερικό. Διδάσκω σε Πανεπιστήμια και συνεχίζω την έρευνά μου. Οι κόποι μου ανταμείφθηκαν», αποκρίθηκε σεμνά ο άντρας.

«Δεν βλέπω βέρα όμως», παρατήρησε με την κοφτερή του ματιά ο Ευταξίας. «Βρήκα τη σύντροφό μου και τίποτα δεν λογαριάζω πιο επίσημο κι ιερό από αυτό που νιώθω». «Προφάνως είστε φρέσκο ζευγάρι. Επίτρεψε μου να σας πω, φίλε μου, ότι ο έρωτας χάνεται. Μια λειτουργική καθημερινότητα αποζητάμε στο τέλος όλοι οι πρώην αισθηματίες», μουρμούρισε ο ιδιοκτήτης του μανάβικου.

«Εάν ονειρευτείς το μεγάλο και με πάθος το οραματιστείς τότε ασφυκτιάς στο μέτριο και δεν χαρίζεις την αγκαλιά σου σε συμβιβασμούς. Ασφαλώς και βιώνεις βράδια μοναξιάς μα διακρίνεις πιο καθαρά την ψυχή που ακουμπά στη δική σου. Και τότε ο χρόνος αποτελεί συμμαχό σου. Βλεπεις, ο έρωτας δεν φθείρεται όταν χτίζεται με τα υλικά δύο ελεύθερων καρδιών», αποκρίθηκε ήρεμα ο επιστήμονας.

Ο Ευταξίας τον αποχαιρέτησε κακόκεφος. Κλείδωσε το μαγαζί κι επέστρεψε στη ζωούλα του, στο σπιτάκι του, στη γυναικούλα του. Εκείνη παρακολουθούσε την αγαπημένη της ταινία στο κρεβάτι κι ούτε που αντιλήφθηκε τηνν άφιξή του. Ξάπλωσε πλάι της. Την σκούντησε και με μια ανάσα της εξιστόρησε τον αλλόκοτο διάλογό του με τον επιστήμονα:

«Τα μαλλιά του γκρίζαραν κι ακόμα ίπταται στον κόσμο της φαντασίας του. Από τόπο σε τόπο περιπλανιέται λες κι είναι φοιτητής. Και το χειρότερο; Πιστεύει σε έρωτες, ιππότες, πριγκίπισσες και παλάτια. Να δούμε τι θα λέει όταν η ρουτίνα τινάξει τη σκόνη της πάνω στο συννεφάκι του. Ασε που εάν ξεμονάχιαζα την αγαπημένη του, είμαι βέβαιος πως θα είχε πολλά ράμματα για την ονειροπαρμένη γούνα του».

Ύστερα, το αγαπημένο ζευγάρι αντάλλαξε ένα βιαστικό φιλί στο στόμα. Γύρισε ο ένας στον άλλο την πλάτη και αποκοιμήθηκαν. Το σ3ξ δεν θα τους απασχολούσε μέχρι το Σάββατο. Όλα κι όλα, αυτοί δεν λογαριάζονταν στους ονειροπαρμένους.

Κατερίνα Τσιτούρα – enallaktikidrasi.com

Αυτοβελίωση

Τι πρέπει να αποφύγεις να πεις σε κάποιον που δεν έχει δουλειά ή αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα
Aν υπάρχει κάτι σίγουρο σε αυτή τη ζωή είναι ότι όλα είναι προσωρινά. Tα πάντα μπορούν να ανατραπούν ανά πάσα στιγμή: ο ένας να βρεθεί στην θέση του άλλου.

Οι δύσκολες καταστάσεις είναι «δανεικές»: δεν ανήκουν σε κανέναν στην πραγματικότητα. Μεταφέρονται από τον έναν στον άλλον, εμφανίζονται και εξαφανίζονται από την ζωή και το μόνο που περνά από το χέρι μας είναι ο τρόπος με τον οποίο τις αντιμετωπίζουμε.

Αν έχετε κάποιο αντικείμενο εργασίας που σας ευχαριστεί κι έναν μισθό που σας επιτρέπει να καλύπτετε τις ανάγκες σας, σημαίνει ότι με έναν τρόπο -που μόνο εσείς γνωρίζετε- διεκδικήσατε και φέρατε αυτή την κατάσταση στην ζωή σας. Κάποιοι άλλοι, δεν βρίσκονται στην ίδια θέση με εσάς. Μπορεί να είναι συγγενείς, φίλοι, ο σύντροφός σας, άνθρωποι στον περίγυρό σας.

Η ανεργία και οι οικονομικές δυσκολίες είναι κομμάτι της εποχής που διανύουμε και καλούμαστε να τις διαχειριστούμε με όποιο μέσο διαθέτουμε.

Αν, αυτή τη στιγμή, υπάρχουν στο περιβάλλον σας άτομα που δυσκολεύονται πολύ σε οικονομικό επίπεδο, τότε, ίσως οι παρακάτω γραμμές, να σας δώσουν τροφή για σκέψη.

Επειδή αυτό που μας ενώνει με τους άλλους στην ουσία είναι οι λέξεις -που αποτυπώνουν τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας-, θα πρέπει να υπάρχει λεπτός χειρισμός στον τρόπο που εκφράζονται.

Αν θέλετε να στηρίξετε με τον τρόπο σας τον άνθρωπο που βρίσκεται στο περιβάλλον σας και αντιμετωπίζει μια δύσκολη οικονομική κατάσταση, τότε, σκεφτείτε με προσοχή τι είναι αυτό που του λέτε.

Ποιες εκφράσεις θα πρέπει να αποφύγετε;

«Ωραίο να έχεις ελεύθερο χρόνο...»: Η ανεργία δεν είναι μια παρατεταμένη κατάσταση διακοπών. Οι άνθρωποι που αναζητούν εργασία κι έχουν έξοδα που τρέχουν νιώθουν δυσαρέσκεια όταν βλέπουν ότι ο κενός -από εργασία- χρόνος που έχουν μέσα στην ημέρα μπορεί να εκλαμβάνεται ως χρόνος «ξεκούρασης» και «διασκέδασης» από τους άλλους.

Aποφύγετε να προτείνετε εξόδους που κοστίζουν: Οταν αντιμετωπίζεις μια δύσκολη οικονομική κατάσταση -που μπορεί να μην σου επιτρέπει να καλύπτεις ούτε τις βασικές σου ανάγκες-, το τελευταίο που σκέφτεσαι είναι να κάνεις κάποια έξοδο που κοστίζει. Αν οι φίλοι σας διανύουν μια δύσκολη οικονομική κατάσταση, βρείτε τρόπους να περάσετε καλά μαζί, χωρίς να χρειάζεται εκείνοι να μπουν σε διαδικασία εξόδων. Υπάρχουν τόσα πράγματα που μπορεί να κάνει κάποιος και να περάσει καλά, χωρίς κόστος...

«Υπάρχουν τόσες δουλειές εκεί έξω...»- «Μου κάνει εντύπωση που δεν μπορείς να βρεις δουλειά γιατί ο τάδε...»: Μια ατάκα που μπορεί να φέρει σε ιδιαιτέρως δύσκολη θέση το άτομο που μπορεί να δυσκολεύεται να βρει εργασία. Αν αναρωτιέστε γιατί ο δικός σας άνθρωπος δεν έχει καταφέρει να βρει εργασία, κρατήστε την απορία για τον εαυτό σας. Επίσης, μην συγκρίνετε την κατάστασή του, με την κατάσταση κάποιου άλλου.

«Ξέρω πώς νιώθεις»: Αν πρόσφατα είχατε βρεθεί στην ίδια θέση με τον φίλο σας που αντιμετωπίζει οικονομικό πρόβλημα, ή αντιμετωπίζετε κι εσείς μια παρόμοια κατάσταση αυτό το διάστημα, η φράση αυτή έχει πράγματι νόημα. Αν δεν έχετε ζήσει αντίστοιχη κατάσταση, θα σας προτείναμε να την αποφύγετε.

«Ολα καλά θα πάνε»: Μια φράση, σίγουρα, αισιόδοξη και θετική. Δεν λειτουργεί ,όμως, με τον ίδιο τρόπο σε όλους. Οποιος αναζητά λύση στο πρόβλημά του και βρίσκεται σε αδιέξοδο, σίγουρα εκτιμά την θετική πρόθεση των άλλων, αλλά, κακά τα ψέματα, θα νιώσει ανακούφιση αν βοηθηθεί σε πρακτικό επίπεδο.

Αποφύγετε να ρωτάτε διαρκώς τον φίλο σας πώς προχωρά η διαδικασία ανεύρεσης εργασίας ή αν η οικονομική του κατάσταση έχει βελτιωθεί: Πιστέψτε μας, τα καλά νέα θα τα μάθετε αμέσως από τον φίλο σας. Αν βλέπετε ότι ο ίδιος δεν θέτει το θέμα «εργασία» στη συζήτητη, μην το θέτετε εσείς.

(Mε πληροφορίες από το theundercoverrecruiter.com και alternet.org)

bovary.gr

Αυτοβελίωση

Αν δεν προκαλέσεις όμορφες στιγμές σήμερα, δεν θα έρθουν από μόνες τους κάποτεΓράφει η Νατάσσα Μανίτσα Όταν ήμουν παιδάκι, υπήρχε ένα βασικό μότο που έπαιζε σε διάφορες φάσεις της ζωής μου: «Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δε θέλω».

Το άκουσα μια το άκουσα δυο, μεγαλώνοντας άρχισα να το πιστεύω και το δοκίμαζα σε διάφορες φάσεις της ζωής μου. Όντως συνειδητοποίησα πως όσα δεν κατάφερα μάλλον δεν τα θέλησα πολύ και η πρόκληση ολοένα ανανεωνόταν, οι δυνάμεις ολοένα δοκιμάζονταν. Ως άνθρωπος που πραγματικά το έκανε αυτό τελικά στάση ζωής και κοσμοθεωρίας, κατέληξα να ασχολούμαι με χιλιάδες διαφορετικά πράγματα, σε σημείο που κάποιες φορές η μέρα δεν είναι αρκετή με τις 24 ώρες της.

Η δημιουργικότητα δεν κουράζει, όταν έχει χωθεί καλά κάτω από την πέτσα σου. Είναι η ψυχανάλυσή σου, η ανανέωσή σου, η ανάγκη σου. Ως μαμά σαφώς και το εφάρμοσα στις κόρες μου. Δεν μπορώ να υποστηρίξω ότι είμαι η κλασική μαμά που έχει μανία με τους κανόνες, κυρίως εφόσον οι κανόνες με ενοχλούν και με κουράζουν. Αλλά το μότο είναι ένας βασικός κανόνας που πρέπει να ακολουθούν, ειδικά εκεί πάνω που αρχίζει το γνωστό κλαψούρισμα: δεν μπορώ να μαζέψω το δωμάτιό μου, δεν μπορώ να λύσω την άσκηση, δεν μπορώ να ντυθώ, δεν μπορώ, δεν μπορώ, δεν μπορώ.

Αισθάνομαι ότι από τη στιγμή που θα δεχθώ τη δικαιολογία του κάποτε, του άστο για αύριο, αυτόματα συνωμοτώ εναντίον τους, συναινώ στο να μη μάθουν ποτέ να διεκδικούν, να ονειρεύονται και να παλεύουν να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους. Πρόσφατα, στις μπλογκότσαρκές μου ανακάλυψα ένα άρθρο, που μου θύμισε άλλο ένα ρητό, με το οποίο με βομβάρδιζε η μάνα. Φαντάζομαι ότι όλοι το έχετε ακούσει στην παιδική σας καριέρα «μην αναβάλλεις για αύριο αυτό που μπορείς να κάνεις σήμερα». Αυτό και αν μου την έσπαγε αφάνταστα, ως φανατική οπαδό της αναβλητικότητας όσων θεμάτων βαριόμουν θεαματικά.

Αυτή η τάση λοιπόν έχει αποκτήσει το όνομα the someday syndrome, και πολύ μου άρεσε, ειδικά όταν αναλογίστηκα πόσο πολύ τελικά μας μιμούνται τα παιδιά μας. Το σύνδρομο «θα το κάνω μετά» για να το πούμε ελληνιστί, ξεκινάει από εμάς, τη μαμά και το μπαμπά: άσε βαριέμαι να βάλω πλυντήριο σήμερα, θα το κάνω κάποια στιγμή αύριο, βαριέμαι να πληρώσω το λογαριασμό σήμερα στην ουρά της τράπεζας, θα το κάνω κάποια στιγμή. Ποτέ! (μεταξύ μας τα βαριέμαι όλα αυτά!). Έτσι και η μικρή μου συχνά μου λέει, όταν δεν της αρέσει το φαγητό «θα το φάω αργότερα καλύτερα», όπου αργότερα βλέπε ποτέ.

«Έλα μωρέ, μάμι, θα μαζέψω τις Μπαρμπούλες όλες τακτικά σε λίγο» νομίζω ότι εκεί είναι ακόμα και πολύ τις γουστάρω. Δεν είναι η τάξη που με ενοχλεί, περισσότερο η αναβλητικότητα είναι που κάποιες φορές με απασχολεί, η οποία συνήθως τρυπώνει στα πιο απλά πράγματα, για να εξαπλωθεί παντού. Οι ευκαιρίες δε μας περιμένουν, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Και αυτός είναι και ο μόνος λόγος που αποφάσισα να αρχίσω να εφαρμόζω τα «παλιομοδίτικα» ρητά της μαμάς στα δικά μου παιδιά, σε κόντρα με τις δικές μου νεωτεριστικές τάσεις. Κυρίως το κάνω για να μην φτάσει ποτέ η στιγμή που υποτιμώντας τις δυνατότητές τους θα φθάσουν να πιστέψουν ότι δεν μπορούν να είναι ευτυχισμένες ή να αναβάλουν στιγμές ομορφιάς, στιγμές αγάπης, στιγμές ζωής για αύριο, μεθαύριο, τον άλλο μήνα.

Στιγμές που συνήθως αν δεν τις προκαλέσεις άμεσα, δεν θα αποφασίσουν να έρθουν από μόνες τους κάποτε. Μάλλον δεν θα έρθουν ποτέ!

Πηγή: themamagers.gr

awakengr.com

Αυτοβελίωση


«Όταν αγάπησα αρκετά τον εαυτό μου, άρχισα να αφήνω πίσω μου ό,τι δεν ήταν υγιές. Αυτό σήμαινε ανθρώπους, δουλειές, τις δικές μου πεποιθήσεις και συνήθειες – οτιδήποτε με κρατούσε πίσω. Η εσωτερική μου επίκριση το ονόμαζε τότε προδοσία. Τώρα το βλέπω ως αγάπη προς τον εαυτό» – Kim McMillen

Μου αρέσει να σκέφτομαι τον εσωτερικό εαυτό μου ως μία λεπτή φιγούρα με σγουρά μαλλιά που ζει μέσα στο στήθος μου. Όπως οι περισσότεροι εσώτεροι εαυτοί μου, ο δικός μου έχει απλές ιδιότητες, παιδικές. Χαμογελά όταν είναι χαρούμενη και κλαίει όταν είναι λυπημένη.

Έχει μια διαισθητική ικανότητα να αντιλαμβάνεται του τι είναι σωστό και λάθος. Εκφράζει απλά τις ανάγκες της, όπως θα έκανε και ένα μικρό κορίτσι. Ο εσωτερικός μου εαυτός και εγώ έχουμε καλή συνεργασία σήμερα, αλλά δεν ήταν πάντα έτσι. Όταν ήμουν εθισμένη στο ποτό, στο φαγητό και στις σχέσεις, μεταχειριζόμουν τον εσώτερο εαυτό μου σαν φυλακισμένο.

Για χρόνια, την πότιζα ουίσκι και κρασί και απέφευγα να την ακούω. Εκείνη με προειδοποιούσε: «Μην οδηγείς έτσι! Μην κοιμάσαι μαζί του. Είναι επικίνδυνο!». Αλλά την είχα εγκαταλείψει και την είχα αφήσει μόνη να χειριστεί τις συνέπειες των όσων έκανα.

Όσο μεγάλωνα, αναζητούσα την αγάπη σε λάθος πρότυπα. Ανέπτυξα διατροφικές διαταραχές. Εκείνη απογοητευόταν ολοένα και περισσότερο. Όπως θα φαντάζεστε, το να το παίζω δεσμοφύλακας στον ίδιο τον εσώτερο εαυτό μου κατέληξε να είναι πολύ κουραστικό. Ένιωσα ένα κύμα ανακούφισης όταν άρχισα να ασχολούμαι μόνο με τον σύντροφό μου.

Τότε ευτυχώς δεν χρειαζόταν να μένω παγιδευμένη και μόνη με τον εσώτερο εαυτό μου, ούτε να ακούω τα ανεξέλεγκτα συναισθήματα και τις ανάγκες της. Τα επόμενα δύο χρόνια, οι επισκέψεις μου στον εσώτερο εαυτό μου έγιναν όλο και πιο σπάνιες.

Πολλές φορές, μετά από ένα στραβοπάτημά μου γυρνούσα σε εκείνη και της υποσχόμουν ότι ήταν η τελευταία φορά και ότι δεν θα της συμπεριφερόμουν ποτέ ξανά τόσο άσχημα. Αλλά αυτές οι υποσχέσεις κατέρρεαν κάτω από το βάρος της ντροπής. Για να ανακουφίσω την αυτολύπησή μου, άρχισα να πιέζω τον εσωτερικό μου εαυτό: «Δούλεψε σκληρότερα», «Γίνε καλύτερη», «Διορθώσου».

Όταν κατέβηκα επιτέλους από το καρουζέλ των εθισμών, εκείνη ήταν εξουθενωμένη και φοβισμένη. Το άγχος έτρεχε στις φλέβες μας και η φωνή της είχε εξαφανιστεί. Τότε έμαθα ότι ο καθένας μας εισέρχεται στη θεραπεία με έναν τραυματισμένο εσωτερικό εαυτό. Κάθε φορά που δρούμε εθιστικά, παραμελούμε εκείνη την ήρεμη φωνή που γνώριζε ότι βλάπταμε τον εαυτό μας και που εκλιπαρούσε για πραγματική αγάπη.
Δίνοντας προτεραιότητα στη δική μου πραγματικότητα αντί για τις αντιλήψεις των άλλων

Μισούσα να απογοητεύω τους άλλους. Ξόδεψα τη ζωή μου προσπαθώντας να το αποφεύγω όσο το δυνατόν περισσότερο. Το αποτέλεσμα ήταν ένας τόνος ανεπιθύμητες υποχρεώσεις και ανισόρροπες σχέσεις. Στη θεραπεία, ο λόγος που λέω όχι στο ποτό είναι ο ίδιος λόγος που δεν πάω σε πάρτι ή που αρνούμαι να πάω σε μέρη που δεν θέλω ή να συμβιβαστώ.

Τώρα τα όρια είναι σε δράση. Κάθε φορά που θέτω και ένα νέο όριο, διδάσκω στον εσωτερικό μου εαυτό ότι μπορεί να με εμπιστευθεί. Τώρα ακολουθώ την κρίση του εσωτερικού μου εαυτού. Δίνω λόγο πρωτίστως σε εκείνη. Κάθε φορά που νιώθω νευρική με το να θέσω ένα νέο όριο, θυμάμαι ότι ο εσωτερικός μου εαυτός αποκτά δύναμη υπό την προστασία και φροντίδα μου. Σε αυτό το στάδιο είναι ευαίσθητη. Χρειάζεται ένα ασφαλές, αξιόπιστο περιβάλλον για να εξελιχθεί.

Εναλλακτική Δράση

Όσο περισσότερο φροντίζουμε τον εσωτερικό μας εαυτό με συμπόνια, τόσο λιγότερο σημαντικό γίνεται να ευχαριστούμε τους άλλους και να ασχολούμαστε συνεχώς με την εμφάνισή μας. Όταν σπάμε τον κύκλο της κακοποίησης του εσωτερικού μας εαυτού, τότε επιζητούμε να μένουμε και μόνοι με αυτόν και η γαλήνη γίνεται και πάλι δυνατή.

Hailey Magee

Αυτοβελίωση

Ένα από τα πιο αποτελεσματικά όπλα στον άνθρωπο είναι η διαίσθηση και όπως είπε και ο Άλμπερτ Αϊνστάιν «Το μόνο πραγματικά πολύτιμο πράγμα που έχει ο άνθρωπος είναι η διαίσθηση». Μερικές φορές αναφέρεται ως έκτη αίσθηση, εσωτερική αίσθηση, ένστικτο, εσωτερική φωνή, πνευματικός οδηγός, κλπ. Την συμβουλευόμαστε σε στιγμές κινδύνου και όταν κάποιες αποφάσεις είναι δύσκολες και υποχρεωτικές. Η σημασία της είναι μεγάλη, αλλά της δίνουμε λίγη ή καθόλου προσοχή.


Αν σκεφτούμε τις καταστάσεις στη ζωή μας όπου το ένστικτό μας, μας έσωσε από κάποιον κίνδυνο ή μας εμπόδισε να κάνουμε ένα πολύ μεγάλο λάθος, μπορούμε να σκεφτούμε το ρόλο που διαδραματίζει στη ζωή μας. Η διαίσθηση είναι μια αξιόπιστη πηγή για την επιβίωσή μας, ειδικά σαν προστασία από τους κινδύνους ή σε στιγμές αναποφασιστικότητας. Φαίνεται ωστόσο, ότι όσο πιο εξελιγμένοι επιστημονικά γινόμαστε, τόσο λιγότερο διαισθητικοί είμαστε καθώς βασιζόμαστε περισσότερο σε πιο απτά πράγματα και λιγότερο στην εσωτερική φωνή του εαυτού μας.

Τι είναι όμως η διαίσθηση; Διαίσθηση είναι η κατανόηση, χωρίς την εμπλοκή της λογικής. Είναι μια ενστικτώδης γνώση που δεν χρειάζεται να γνωρίζετε κάτι, ούτε να ανακαλύψετε ή να το αντιληφθείτε. Η διαίσθηση δεν είναι αποτέλεσμα κάποιων ιδιαίτερων διαδικασιών, δεν είναι κάτι που σας κάνει να σκέφτεστε, όσο κάτι ασυνείδητο που σας κάνει να δράσετε ή να πάρετε μια απόφαση. Όχι ότι η σκέψη δεν εμπλέκεται αλλά η διαίσθηση μπορεί να σας κατευθύνει να σκέφτεστε με ένα συγκεκριμένο τρόπο για κάτι και μπορεί να οδηγήσει σε δράση. Η διαίσθηση είναι η έκτη αίσθησή σας, πηγάζει από την ψυχή σας και την καρδιά σας. Ακριβώς όπως οι αισθήσεις σας είναι απαραίτητες για την ομαλή λειτουργία του σώματός σας, η διαίσθησή σας, σας βοηθά να συνδεθείτε με τον ανώτερο εαυτό σας. Όλοι μας είμαστε πνευματικά όντα που βιώνουμε τη ζωή με το σώμα και το πνεύμα μας.

Ποια είναι όμως τα μυστικά για να συντονιστείτε με τη διαίσθησή σας; Είναι πολύ εύκολο να μη δώσετε σημασία στη διαίσθησή σας αλλά είναι ένα μεγάλο δώρο του σύμπαντος που πρέπει να παρατηρήσετε. Ο καθένας μας έχει διαίσθηση, που βοηθά στο να πάρουμε καλύτερες αποφάσεις και μας οδηγεί στις βέλτιστες ενέργειες. Ακούστε και εμπιστευθείτε τα προαισθήματά σας, μη τα αγνοείτε. Είναι βέβαια δύσκολο να ακούσετε την εσωτερική σας φωνή, ειδικά αν υπάρχουν γύρω σας άνθρωποι που σας επηρεάζουν. Όμως οι διαισθητικοί άνθρωποι είναι πιο ικανοί να απομονώνουν τη γνώμη των άλλων και να ακούνε περισσότερο την εσωτερική τους φωνή που κατευθύνει τις ενέργειές τους.

Δώστε σημασία στα όνειρα και τα «σημάδια», τα οποία τις περισσότερες φορές μεταδίδουν τα μηνύματα που ζητάτε. Χρειάζεται να είστε δεκτικοί στο να ενεργοποιήσετε το ασυνείδητο μέρος του εγκεφάλου σας για να λάβετε ένα διαισθητικό μήνυμα, να είστε χαλαροί, παθητικοί και ανοικτοί και φυσικά να μην προσπαθείτε να καταλάβετε τα πράγματα βασιζόμενοι στη λογική. Η διαισθητική καθοδήγηση μπορεί να έρθει μέσα από τα λόγια κάποιου ατόμου ή κάτι που διαβάσατε, μέσα από τη μουσική ή ένα απλό καθημερινό γεγονός. Όσο περισσότερο αφήνετε τον εαυτό σας ελεύθερο, τόσο περισσότερο μπορείτε να βγάλετε νόημα από τα διαισθητικά μηνύματά σας.

Η διαίσθηση ως οδηγός σε κάθε τομέα της ζωής σας

Η διαισθητική λήψη αποφάσεων και ενεργειών μπορεί να γίνει κατευθυντήρια γραμμή στη ζωή σας, πολύ περισσότερο από τη χρήση της κοινής λογικής, διότι βασίζεται στην αισθητήρια αντίληψη του πώς θα κινηθείτε, βασιζόμενοι στις πληροφορίες που προέρχονται από το εσωτερικό της ψυχής σας. Συνδέεται με την ανάπτυξη μιας ανώτερης συνείδησης την οποία θα πρέπει να εκπαιδεύσετε.

Μπορείτε να βελτιώσετε τη ζωή σας απλά με το να μάθετε να ακούτε τη φωνή της καρδιάς σας και να την κάνετε οδηγό σας για τη λήψη μιας συγκεκριμένης απόφασης ή ενέργειας. Οι περισσότεροι από εμάς παίρνουμε διαισθητικές αποφάσεις στην καθημερινή μας ζωή. Μόλις εμπλέκονται η υποκειμενική κρίση και ο ορθολογικός συλλογισμός, είναι πολύ δύσκολο να εφαρμοστεί η διαίσθηση. Χαρακτηριστικά παραδείγματα όπου η διαίσθηση μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη λήψη αποφάσεων είναι τα εξής:

● Δεν θέλετε να κάνετε σχέση με κάποιο άτομο, αν και σας αρέσει πολύ και περνάτε υπέροχα όταν είστε μαζί. Μήπως είναι ο τρόπος που σας κοιτάζει; Ή κάποιο μικρό σχόλιο σας κάνει να νιώθετε άβολα ή σας βάζει σε επιφυλακή;

● Αρνείστε την πρόταση γάμου γιατί γνωρίζετε ελάχιστα το συγκεκριμένο άτομο αν και ενδιαφέρεστε πραγματικά γι’ αυτόν/ην. Τον/ την αγαπάτε τρελά, αλλά κάτι σας λέει μέσα σας ότι αυτά τα μικρά προβλήματα θα γίνουν τεράστια, ακόμη και ανυπέρβλητα με την πάροδο του χρόνου.

● Για κάποιον απροσδιόριστο λόγο, αισθάνεστε ότι η εταιρεία σας μπορεί να βρίσκεται σε οικονομική δυσχέρεια και παρά τις διαβεβαιώσεις των συνεργατών σας, μια φωνή μέσα σας, σας λέει ότι διαφαίνεται κάποιο πρόβλημα στον ορίζοντα. Αν και δεν βλέπετε τίποτα αρνητικό, αισθάνεστε κάτι.

● Αν και η επιλογή μιας συγκεκριμένης πανεπιστημιακής κατεύθυνσης έχει καλύτερο πρόγραμμα σπουδών και καλύτερη επαγγελματική αποκατάσταση, για κάποιο λόγο απλά ξέρετε ότι θα είστε πολύ πιο ευτυχισμένοι ακολουθώντας μια άλλη πανεπιστημιακή κατεύθυνση.

Δεν μπορούμε να πούμε τι είναι καλύτερο, η ορθολογιστική αιτιολόγηση των καταστάσεων ή η διαισθητική διαδικασία λήψης αποφάσεων. Το σίγουρο είναι ότι αν και τα δύο μπορούν να συνδυαστούν, έχουμε τα βέλτιστα αποτελέσματα. Όλοι οι άνθρωποι είναι διαισθητικοί. Όλοι μας έχουμε τη δυνατότητα να συντονιστούμε με την ενέργεια των άλλων ανθρώπων και των καταστάσεων. Όλοι μας έχουμε τη δυνατότητα να γνωρίζουμε τι είναι στο μυαλό κάποιου ή το αποτέλεσμα πριν αυτό συμβεί. Ακόμα κι αν η ικανότητα αυτή βρίσκεται σε όλους μας, μερικοί από μας έχουμε πιο ανεπτυγμένη διαίσθηση και καθοδηγούμαστε από αυτήν. Τις περισσότερες φορές όμως, η διαίσθηση είναι μια επιλογή και μπορεί να αναπτυχθεί μέσω της πρακτικής εξάσκησης και της ευαισθητοποίησης. Έτσι συνειδητά να ακούτε και να εμπιστεύεστε την διαίσθησή σας. Όσο περισσότερο χρησιμοποιείτε τη διαίσθησή σας, τόσο ισχυρότερη γίνεται.

Πηγή: astropedia.gr

awakengr.com

Αυτοβελίωση

Η τέχνη του μινιμαλισμού εκτείνεται πέρα από το να ξεφορτωθούμε ρούχα που δεν χρειαζόμαστε από την ντουλάπα μας. Έχει να κάνει με το να ζούμε μια πιο ουσιαστική ζωή με λιγότερα. Και υπάρχουν συγκεκριμένοι τρόποι με τους οποίους το καταφέρνει.

Ο μινιμαλισμός δεν σχετίζεται καθόλου με τον υλισμό
Οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζουν ότι ο μινιμαλισμός σημαίνει ότι ξεφορτωνόμαστε πράγματα. Αν και αυτό είναι ένα καλό πρώτο βήμα, η τέχνη του σχετίζεται και με οφέλη πέρα από τα υλικά αγαθά, τα οποία εκτείνονται σε πολλές απροσδόκητες περιοχές της ζωής, από την υγεία και τα οικονομικά μέχρι τις σχέσεις και τα συναισθήματα. Με τον μινιμαλισμό έχουμε τη δυνατότητα να προσπεράσουμε πράγματα, ώστε να κάνουμε χώρο για άλλα σημαντικότερα στη ζωή μας, τα οποία ουσιαστικά δεν είναι πράγματα.

Λύνει το οικονομικό μας πρόβλημα με ξεκάθαρες λίστες
Δεν έχει σημασία μόνο πόσα χρήματα βγάζουμε, αλλά πώς τα ξοδεύουμε. Και υπάρχει στρατηγική για να έχουμε τον πλήρη συνειδητό έλεγχο των εξόδων μας. Είναι μία λίστα που χωρίζεται σε τρεις κατηγορίες: στις ανάγκες, στις επιθυμίες και στις αδυναμίες. Οι ανάγκες είναι το σπίτι, το φαγητό και η υγεία. Οι επιθυμίες είναι όλα όσα απολαμβάνουμε και προσθέτουν αξία στη ζωή μας και οι αδυναμίες είναι οι παρορμητικές αγορές, όπως ένα ακόμα ζευγάρι παπουτσιών. Χωρίζοντας σωστά το ποσοστό των χρημάτων που πάει στο καθετί, μπορούμε να έχουμε τον πλήρη έλεγχο των οικονομικών μας, περιορίζοντας την τρίτη κατηγορία.

Επαναξιολογούμε τις σχέσεις μας
Το μότο του μινιμαλισμού είναι: «Πρέπει να νιώθουμε ότι μπορούμε να ξεφύγουμε απ’ όλα όσα έχουμε στη ζωή μας, είτε είναι υλικά αγαθά, είτε σχέση». Πολλοί άνθρωποι μένουν στις σχέσεις τους με φίλους, συζύγους και συνεργάτες λόγω φόβου αλλαγής ή βολέματος. Αλλά η προθυμία να φύγουμε από το οικείο σημαίνει ότι έχουμε τη δύναμη να διατηρήσουμε μόνο εκείνες τις σχέσεις που αξίζουν.

Κάνουμε σωστή χρήση της τεχνολογίας
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν ένα σπουδαίο εργαλείο που χρησιμοποιούμε για να εμπλουτίσουμε τη ζωή μας ή για να κολλήσουμε σε μια ανούσια συνήθεια. Πριν μπω στο Facebook, στο Instagram ή στο Twitter, χρειάζεται να αναρωτηθώ: «Τι είναι ακριβώς αυτό που θέλω να κάνω εκεί; Θα προσθέσει κάποια αξία στη ζωή μου; Αν όχι, γιατί δεν κάνω κάτι πιο χρήσιμο ή δημιουργικό;».

Κατακτάμε το συναισθηματικό χάος
Ακόμα κι αν οι αναμνήσεις μας δεν βρίσκονται μέσα στα πράγματά μας, τα πράγματα είναι εκείνα που πολλές φορές πυροδοτούν και ενεργοποιούν τις αναμνήσεις. Αν ξεφορτωθούμε και τακτοποιήσουμε το χάος του σπιτιού μας, αλλά κρατήσουμε ορισμένα βασικά πράγματα (που συνδέονται με σημαντικές αναμνήσεις), οι σκέψεις και τα συναισθήματά μας θα γίνουν πιο ξεκάθαρα.

enallaktikidrasi.com

Αυτοβελίωση

Να εκτιμάς τα πάντα στη ζωή, γιατί τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Της Ευαγγελίας Β.

Συνάντησα μια φίλη στο δρόμο πρόσφατα που είχα να τη δω χρόνια.
Χαμογέλασε και με ενδιαφέρον με ρώτησε τι κάνω και πως είναι η ζωή μου.
Μου πήρε μερικά δευτερόλεπτα να απαντήσω…

Θα μπορούσα να της πω: “Τι να κάνω; Δεν βλέπεις τι γίνεται; Χάλια! Δράμα!!! Είμαι δυο χρόνια άνεργη και δεν βρίσκω καμιά δουλειά, συν του ότι χώρισα, δεν έχω να ζήσω τα παιδιά μου, τα χρέη με πνίγουν, ζω με χορηγίες συγγενών, δεν βλέπω μέλλον στη χώρα αυτή, με έχει απογοητεύσει η κατάσταση και ανησυχώ για τα παιδιά σε τι κόσμο θα ζήσουν…”

Αντίθετα, χαμογέλασα πλατιά και με απόλυτη βεβαιότητα της είπα: “Είμαι καλά! Σ’ ευχαριστώ που ρωτάς. Εσύ πως είσαι, τι κάνεις;”
Εμφανώς απορημένη με ρώτησε για επιβεβαίωση “Είσαι καλαααααά;;;”.
Της πρότεινα να πιούμε ένα καφέ στα γρήγορα.
Δέχτηκε -μάλλον περισσότερο για να διερευνήσει το ενδεχόμενο να μου έχει λασκάρει η βίδα-.

Περάσαμε μαζί μια ώρα και κάτι. Όταν δώσαμε τα χέρια για να αποχαιρετιστούμε, με τράβηξε κοντά και με αγκάλιασε. Είπε ένα “ευχαριστώ” που το ένιωσα πραγματικά εγκάρδιο και είδα στα μάτια της μια μικρή σπίθα να ανάβει.

Οι άνθρωποι έχουμε το συνήθειο να δίνουμε έμφαση στα αρνητικά γεγονότα της ζωής μας.
Μιλάμε συνεχώς για τα προβλήματά μας κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να αλλάξει, αν θέλουμε να στρέψουμε τη ζωή μας προς έναν καλύτερο δρόμο. Παρατηρήστε το μετά από σύντομη κουβέντα με έναν γνωστό σας. Αν το ενδιαφέρον στρέφεται γύρω από δυσάρεστα και αρρώστιες, φεύγοντας θα νιώσετε μια μαυρίλα να σας πλακώνει την ψυχή, σαν ένα γκρίζο συννεφάκι να έχει καθίσει από πάνω σας και να σας βαραίνει τη διάθεση.

Αντιθέτως, μιλώντας για τα ευχάριστα, φέρνει χαμόγελο στα χείλη, ανοίγει η καρδιά σας, αισθάνεστε μια αισιοδοξία να σας γεμίζει, νιώθετε φρέσκο αέρα στα πνευμόνια. Κι αυτό είναι κάτι που μπορείτε να μεταδώσετε ξέρετε, σε όποιον συναντάτε από εκεί και πέρα.

Μιλώντας για κάτι δυσάρεστο, του δίνουμε ζωή και δύναμη, αποκτά “υπόσταση” και επειδή είναι φορτισμένο αρνητικά, έχει “βάρος” που δύσκολα διαλύεται από πάνω μας. Μας ακολουθεί και μας απομυζά ενέργεια. Γι’ αυτό οι δυσάρεστες καταστάσεις μας εξουθενώνουν και σωματικά, ενώ αντίθετα οι ευχάριστες μας δίνουν κέφι, χαρά, αναζωογονούν, ενδυναμώνουν και μας “φορτίζουν” θετικά, ψυχή τε και σώματι.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι πρόβλημα. Είναι η στάση μας απέναντί του που θα καθορίσει αν είναι πρόβλημα.

Ας σπάσουμε την κακιά συνήθεια να διαδίδουμε τα άσχημα κι ας αποκτήσουμε τη συνήθεια να μιλάμε για τα όμορφα που ΠΑΝΤΑ υπάρχουν στη ζωή μας.

Για τις νέες ευκαιρίες που ανοίγονται στις δυσκολίες.

Για τα νέα ενδιαφέροντα πρόσωπα που γνωρίζουμε κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες. Για μια ωραία δημιουργική ιδέα που είχαμε που ίσως πέρα από τον εαυτό μας θα μπορούσε να ωφελήσει και άλλους.

Για ένα συναρπαστικό βιβλίο που διαβάσαμε και τους κόσμους που ταξιδέψαμε με αυτό ή για μια παράσταση που θέλουμε να παρακολουθήσουμε.

Για το πόσο όμορφοι άνθρωποι είναι τα παιδιά που μεγαλώνουμε -δεν είναι κακό να τους αναγνωρίζουμε τα θετικά τους ξέρετε-.

Για το νέο μπουμπούκι που άνθισε στη γλάστρα μας ανέλπιστα, από ένα ξερόκλαδο.

Για το νέο μαγαζί που άνοιξε ο γείτονάς μας με κόπο, με τα χέρια του, για να πουλάει τα χειροποίητα καλά του.

Για τα όμορφα κουταβάκια που γέννησε το σκυλάκι μας -η γέννηση, είναι ΠΑΝΤΑ ελπίδα-.

… Για το ότι είμαστε καλά, για το ότι ξυπνάμε κάθε πρωί -εντάξει, μπορεί να πονάνε λιγάκι οι αρθρώσεις, αλλά ξυπνάμε και βλέπουμε τον Ήλιο κι αυτόν τον Κόσμο …

Για το ότι είμαστε ΕΔΩ.
Είμαστε αυτοί που είμαστε. Έχουμε ανθρώπους που μοιραζόμαστε αγάπη και χαρά…

ΑΥΤΟΣ είναι ο Πλούτος…

Αυτά, ξέρετε, δεν είναι δεδομένα.

Τίποτα δεν είναι δεδομένο…
Πηγή

awakengr.com

Αυτοβελίωση

«Νιώθω όμορφα, ένα ανεξήγητο γλυκό άγχος, μια παθιασμένη έλξη, μια έντονη επιθυμία και ταραχή» θα ήταν μία απ’ τις άπειρες απαντήσεις που θα μπορούσαν να δοθούν στο πώς νιώθουμε όταν ερωτευόμαστε. Όπως άπειρες είναι κι οι έννοιες περί έpωτα και του τι ακριβώς σημαίνει.

Πόσοι και πόσοι δεν προσπάθησαν μέσα στους αιώνες να τον εξηγήσουν, να τον αναλύσουν, να τον σπάσουν σε κομμάτια για να βρούνε τα συστατικά του, για να καταλήξουν σε τι; Γιατί να φιλοσοφείς τόσο κάτι που είναι μονάχα μία έννοια και μάλιστα απ’ τις ομορφότερες πάνω στον πλανήτη;

Λένε πως ο πιο δυνατός έpωτας που μπορεί κάποιος να βιώσει είναι εκείνος που δεν μπορεί να κατακτηθεί. Ο έντονος, ανεκπλήρωτος, έpωτας που μπορεί να νιώσεις για ένα πρόσωπο. Εκείνος που βασίζεται μονάχα σε σκέψεις και στην επιθυμία που ποτέ δεν έγινε πράξη. Εκείνος που ίσως δεν εκφράστηκε ποτέ ανοιχτά, αλλά φούντωνε εσωτερικά καίγοντας τα πάντα στο πέρασμά του. «Πλατωνικοί έpωτες» λέγονται κι είναι για πολλούς η επιτομή του πραγματικού έpωτα.

Κατά τον Πλάτωνα, ο έpωτας είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο κι απ’ την ίδια την πραγμάτωσή του. Είναι ενέργεια, είναι σοφία, η ζωή σε όλα τα επίπεδα. Είναι κυρίως επιθυμία βαθιά κι έντονη. Αναζητάς τον άλλον οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας. Κάθε κύτταρο του σώματός σου ζει για να νιώσει αυτό το συναίσθημα. Για να νιώσει αυτήν την έλξη και την εσωτερική φλόγα. Όλα στο μυαλό, όλα στον νου, δίχως απαραίτητα να υπάρξει σαρκική επαφή και σeξουαλική πράξη.

Οι μεγαλύτεροι έpωτες του πλανήτη μας ήταν ή ξεκίνησαν ως πλατωνικοί. Συγγραφικά αριστουργήματα, αξεπέραστα έργα τέχνης και συγκλονιστικές μελωδίες που έχουν γράψει ιστορία είχαν ως αιτία κι αφορμή κάποιον πλατωνικό έpωτα. Μην πας, όμως, τόσο μακριά. Σκέψου παραδείγματα απ’ τη δική σου ζωή. Πολλοί πλατωνικοί έpωτες ξεκινούν απ’ τα παιδικά μας χρόνια. Οι πρώτοι μας έpωτες λένε πως κατά μια έννοια ανήκουν στην κατηγορία των ανεκπλήρωτων επιθυμιών. Μην αρνείσαι πως πέρασε πολλές φορές απ’ το μυαλό σου η σκέψη «Κι αν τότε το έλεγα, πώς θα ήμασταν τώρα;».

Εκείνοι που βιώνουν ένα πλατωνικό αίσθημα ξέρουν. Γνωρίζουν πώς είναι να νιώθεις δέσμιος του συναισθήματος. Ξέρουν πώς είναι να ξυπνάς κάθε μέρα με την ίδια επιθυμία, την επιθυμία του να έρθετε όσο πιο κοντά γίνεται ψυχικά και συναισθηματικά. Την επιθυμία του να μπορείς να αγγίξεις το μυαλό του άλλου κατά τέτοιο τρόπο που τίποτε δε θα είναι προβλέψιμο. Την ένταση της σκέψης που θα σας φέρει λιγάκι πιο κοντά, κι ας μην είναι ρεαλιστικά εφικτό. Εκείνοι που βιώνουν ή έχουν βιώσει έναν πλατωνικό έpωτα ξέρουν πώς είναι πραγματικά το «επιθυμώ να νιώσω κάποιον».

Άκρως ελκυστικοί οι πλατωνικοί έpωτες, αν και βασανιστικοί κατά πολλούς. Θα αναρωτηθείς, φυσικά, γιατί να βιώσω όλα αυτά κι άλλα τόσα, δίχως να έχω την πραγματική επαφή κι επικοινωνία που αποζητούν όλοι. Μα εκεί ακριβώς βρίσκεται κι η ουσία του πλατωνικού. Στο να αποζητάς. Στο να φαντάζεσαι πώς θα ήταν, πώς θα ήσασταν και πώς θα ήθελες να εξελιχθεί. Όχι, δεν πρόκειται για είδος φαντασίωσης μα για βαθύ συναίσθημα που πηγάζει απ’ την καρδιά, όπως κι όλα τα υπόλοιπα είδη έpωτα. Έpωτας με πλήρη συνείδηση του συναισθήματος.

Λένε ακόμη πως οι πλατωνικοί έpωτες δε φθείρονται, κι έτσι έχουν μεγαλύτερη διάρκεια κι αντοχή μέσα στον χρόνο. Δεδομένου πως δεν υπάρχει τριβή μέσα σε έναν τέτοιο έpωτα, δεν απομυθοποιούνται ποτέ. Δεν υπάρχει ρεαλιστική φθορά. Δε θα πιέσεις κάτι να εκφραστεί, παρά μόνο όταν αυτό θελήσει να εκφραστεί από μόνο του. Ορμητικά κι ανεπανάληπτα. Ολοκληρωτικά κι ανεξήγητα όμορφο το «νιώθω» σε αυτό το είδος έpωτα. Η πλήρης εξιδανίκευση.

Παιδικοί, εφηβικοί αλλά και στη μετέπειτα ζωή σου οι έpωτες μπορεί να εξελιχθούν σε πλατωνικούς. Το να νιώθεις ερωτευμένος δεν είναι απαραίτητα συνδεδεμένο με τη σαρκική επαφή. Δεν είναι απαραίτητα κομμάτι μιας σχέσης που βασίζεται κυρίως στην επαφή σωμάτων. Ο πλατωνικός έpωτας ξεκινά απ’ το μυαλό και καταλήγει στην καρδιά με βαθιές, όμως, ρίζες που διψάνε για πραγματική επαφή, αυτή της ψυχής. Αυτήν την επαφή που καταλήγει στην απόλυτη και βαθιά αγάπη. Τη ρεαλιστική αγάπη, τη μη εγωιστική.

Πνευματική ένωση που ξεπερνά τη σωματική έλξη. Ειδύλλιο που εξελίσσεται σε πνευματικό επίπεδο κι είναι άκρως γοητευτικό το πώς αντιδρούν οι συμμετέχοντες. Τίποτε δεν μπορεί να ‘ναι και να θεωρηθεί δεδομένο μέσα σε έναν πλατωνικό έpωτα. Τίποτε δεν μπορεί να καθοριστεί. Το μυαλό περιπλέκει σενάρια κι εξαρτάται με έναν, γλυκό αλλά και βασανιστικό ταυτόχρονα, τρόπο απ’ το ίδιο το συναίσθημα. Γι’ αυτό κι είναι τόσο σπάνιος ένας πλατωνικός έpωτας. Είναι μία έννοια που δεν αντέχουν πολλοί. Βλέπεις, οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει να λαμβάνουν ανταλλάγματα ακόμη και στο συναίσθημα.

Πλατωνικός έpωτας σημαίνει βαθιά, αυθεντική, επιθυμία. Είναι ο έpωτας που κυριεύει αλλά και γοητεύει. Είναι κύμα κι ενέργεια. Είναι φλόγα αλλά και δροσιά. Είναι ο έpωτας που υπερνικά τον ίδιο τον βιωμένο έpωτα.

Συντάκτης: Μαίρη Σάμου
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Πηγή: pillowfights.gr

newside.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή