Ομορφιά της φύσης
Ένας ιερέας ήταν υπεύθυνος για τον κήπο μέσα σε έναν διάσημο ναό Ζεν. Του είχε δοθεί αυτή η εργασία επειδή αγαπούσε τα λουλούδια, τους θάμνους, και τα δέντρα. Δίπλα στο ναό υπήρξε ένας άλλος, μικρότερος ναός, όπου εκεί ζούσε ένας γηραιός δάσκαλος του Ζεν.
Μια ημέρα, όταν ο ιερέας ανέμενε φιλοξενουμένους, φρόντισε τον κήπο με ιδιαίτερη προσοχή. Τράβηξε τα ζιζάνια, κτένισε τους θάμνους και ξόδεψε αρκετό χρόνο να μαζέψει σχολαστικά με τη τσουγκράνα όλα τα ξερά φύλλα φθινοπώρου και να τα τακτοποιήσει. Όπως εργαζότανε, ο γηραιός δάσκαλος τον πρόσεχε με ενδιαφέρον από τοίχο που χώρισε τους ναούς.
Όταν τελείωσε, ο ιερέας στάθηκε να θαυμάσει την εργασία του.
«Δεν είναι όμορφο;» ρώτησε τον γηραιό δάσκαλο.
«Ναι» του απάντησε ο ηλικιωμένος, «αλλά λείπει κάτι. Βοήθησε με να περάσω τον τοίχο και θα το φτιάξω εγώ για σένα.»
Με δισταγμό, ο ιερέας βοήθησε τον γέροντα να περάσει.

Αργά, ο δάσκαλος περπάτησε προς το δέντρο κοντά στο κέντρο του κήπου, τον άρπαξε από τον κορμό και το τίναξε δυνατά. Τα φύλλα απλώθηκαν κάτω από το δέντρο και σε όλο τον κήπο. «Ορίστε,» είπε ο δάσκαλος, «βοήθησε με τώρα να περάσω.»