Ιανουαρίου 20, 2022

Ψυχολογία

Το ξέρω πως θα ’ρθει ένας καιρός, που οι άνθρωποι θα θαυμάζουν, ο ένας τον άλλον, όπου καθένας τους θα λάμπει σαν αστέρι στα μάτια του άλλου, όπου όλοι θ’ ακούνε το διπλανό τους σα να ’τανε μουσική η φωνή του.

Θα υπάρχουν άνθρωποι ελεύθεροι στη γη, όλοι θα ’χουν ανοιχτή καρδιά, εξαγνισμένοι από κάθε απληστία και φθόνο.

Και τότε η ζωή δε θα ’ναι πια η ζωή, μα ένας ύμνος στον άνθρωπο, η μορφή του θα πάει ψηλά, γιατί οι ελεύθεροι άνθρωποι μπορούν να φτάσουν όλα τα ύψη!

Θα ζούνε τότε μες στην ελευθερία και στην ισότητα, θα ζούνε για την ομορφιά.

Τότε οι καλύτεροι θα ’ναι εκείνοι που θα μπορούν ν’ αγκαλιάσουν περισσότερο τον κόσμο μέσα στην καρδιά τους, εκείνοι που θα τον αγαπήσουν πιο βαθιά, εκείνοι πού θα ’ναι οι πιο ελεύθεροι… γιατί μέσα σ’ εκείνους θα υπάρχει η περισσότερη ομορφιά!

Τότε η ζωή θα ’ναι μεγάλη και μεγάλοι θα ’ναι εκείνοι που θα τη ζούνε!…

Σώπασε στάθηκε ορθός, κ’ εξακολούθησε με μια φωνή όπου αντιλαλούσε όλη η δύναμή του:

Στο όνομα αυτής της ζωής, είμαι έτοιμος για όλα… θα ξεριζώσω την καρδιά μου, αν χρειάζεται, και θα την ποδοπατήσω χάμω εγώ ο ίδιος.Μαξίμ Γκόρκι "Η μάνα", μετάφραση Μέλπως Αξιώτη, εκδόσεις Θεμέλιο, 1966

https://www.o-klooun.com/

Ψυχολογία

Οι άνθρωποι στην πορεία της ζωής μας αλληλοεπιδρούμε. Σχηματίζουμε φιλίες, έρωτες, συμπάθειες και αντιπάθειες με βάση τη «χημεία» που διέπει τις μεταξύ μας σχέσεις και την προσωπική μας κρίση. Δεν έχεις αναρωτηθεί όμως γιατί για κάποιους ανθρώπους τρέφεις έντονα αρνητικά συναισθήματα χωρίς να υπάρχει κάποιο προηγούμενο ιστορικό; Κι ενώ εσύ πιστεύεις ότι «βλέπεις» καθαρά, η άποψή σου αυτή να μη βρίσκει αντίκτυπο απαραίτητα στον περίγυρό σου; Δεν έχεις πιάσει και εσύ τον εαυτό σου να ασκεί έντονη κριτική για κάποια πράξη και μετέπειτα να ακολουθείς και εσύ την ίδια κατακριτέα πεπατημένη;

O Εμμάνουηλ Καντ είπε «δε βλέπουμε τους άλλους όπως είναι, τους βλέπουμε όπως εμείς είμαστε». Υποστήριζε δηλαδή ότι η αντικειμενικότητα της κρίσης μας δεν υφίσταται, αφού ο καθένας μας «βλέπει» τον άλλο μέσα από το πρίσμα της δικής του προσωπικότητας και έτσι όπως καθορίζεται από τους φόβους, τα πάθη και τα θέλω του. Μήπως λοιπόν η έντονη κριτική αποτελεί ένα αμυντικό μηχανισμό του μυαλού μας για να μας εμποδίσει από τον πόνο της ανακάλυψής ότι αυτό που κατακρίνουμε, τελικά, το κάνουμε κι εμείς οι ίδιοι;

Κάτω από έντονα συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές, ο εγκέφαλός μας αντιδρά προστατευτικά και μέσω της έντονης κριτικής κάποιες φορές καταλήγουμε να καταλογίζουμε τις δικές μας αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα σε τρίτους. Άρα κάποια κομμάτια μας, τα καλύπτουμε ακούσια από τους εαυτούς μας και καταλήγουμε να τα κατακρίνουμε μέσα από άλλους. Δηλαδή, σαν προστατευόμενη ασπίδα του εγώ μας, για τη διαφύλαξή του στη θέση που του δημιουργήσαμε. Όσο και να πεις ακούγεται ευκολότερο από την παραδοχή της δικής μας ενοχής. Εν τέλει το ίδιο μας το μυαλό, μάς εγκλωβίζει σε μια αυταπάτη, που απορρέει από την προσπάθειά μας να εξαλείψουμε κάθε απειλή για αυτοεικόνα μας. Αυτό ονομάζεται αρνητική ή ψυχολογική προβολή και αποτελεί ένα σύγχρονο πρόβλημα.

Στην καθημερινότητα ίσως όλοι έχουμε μπλεχτεί κάπως σε αυτό τον λαβύρινθο. Ίσως τη φορά που κατηγορούσες τον σύντροφό σου γιατί δε σου αφιερώνει χρόνο, πίσω από αυτό, να κρύβονταν οι τύψεις σου για την αδιαφορία με την οποία τον αντιμετώπιζες τελευταία εσύ . Ή τη φορά που κατηγορούσες αυτόν τον κοινό γνωστό στην παρέα πως δε σε συμπαθεί, κατά βάθος να κρυβόταν η δική σου αντιπάθεια προς το άτομό του. Ίσως πάλι η φορά που ζητούσες περισσότερη σημασία από το ταίρι να έκρυβε τη δική σου ανασφάλεια, για τα δικά σου συναισθήματα. Εν τέλει, καταλήγουμε να προβάλλουμε τις δικές μας αρνητικές συμπεριφορές σε άλλους, γιατί δεν μπορούμε να αποδεχτούμε ότι ουσιαστικά πηγάζουν από εμάς. Μας προκαλούν αρνητικά συναισθήματα και επηρεάζουν την εικόνα που σχηματίσαμε για τους εαυτούς μας οπότε τα αποβάλλουμε. Είναι ευκολότερο άλλωστε να στρεβλώνεται έστω και ακούσια η πραγματικότητα και να χρεώνουμε στους άλλους τη δική μας ενοχή και οργή παρά να τα αντιμετωπίσουμε οι ίδιοι. Σκέψου λίγο τις πιο πρόσφατες συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές σου. Τις φορές που κατηγόρησες έντονα για κάτι τους ανθρώπους που σε περιβάλλουν. Μήπως τελικά μέσα από την έντονη κριτική σου τελικά να αποδοκίμαζες τον δικό σου εαυτό;

Η ψυχολογική προβολή των δικών μας αρνητικών συναισθημάτων σε άλλους αποτελεί μια πρόσκαιρη λύση, ένα παιχνίδι του μυαλού. Οι ενοχές, ο φόβος ή η απογοήτευση προς τον εαυτό σου θα συνεχίζουν να εμφανίζονται, ίσως με άλλο περίβλημα αλλά πάντα από τον ίδιο πυρήνα. Φαύλος κύκλος λοιπόν. Η πορεία προς την εκγύμνωση της αλήθειας πίσω από κάθε προβολή, είναι ένας δύσκολος δρόμος. Δεν είναι πάντα ξεκάθαρες οι προθέσεις και τα συναισθήματά μας, ακόμη και για εμάς τους ίδιους. Συναισθήματα όπως η φόβος, η απόρριψη και η απογοήτευση, η ανθρώπινη φύση τείνει να τα απωθεί. Απαιτεί θάρρος και συναισθηματική ωρίμανση να ψάχνεις τους βαθύτερους λόγους της κάθε συμπεριφοράς σου και των συναισθημάτων σου. Απαιτεί χρόνο και θέληση να αποδομήσεις τον εαυτό σου και να βρεις τη ρίζα των πιο βαθιών μηχανισμών σου για να διορθώσεις ό, τι δε λειτουργεί σωστά.

Αλλά πρώτα πρέπει να ξεβολέψεις το εγώ σου από τον θρόνο που του τοποθέτησες. Είτε με ψυχολογική υποστήριξη είτε όχι, το πιο σημαντικό σου όπλο είναι η ειλικρίνεια στον εαυτό σου και η θέληση προς εξέλιξη της προσωπικής σου αυτοεκτίμησης.

Και αν έχεις μαύρες μέρες, να ξέρεις, δεν πειράζει. Και αν τρομάζεις, αν κάνεις λάθη και αν φοβάσαι, είναι εντάξει. Αποτελούν όλα μαζί πτυχές της ανθρώπινής σου υπόστασής και η τελειότητα και η ορθότητα απαρτίζουν απλά όμορφες ψευδαισθήσεις. Ανυπόστατες. Οι ατέλειές σου καθορίζουν τον αληθινό εαυτό σου και τη μοναδικότητα που σε χαρακτηρίζει. Σε εσένα εναπόκειται λοιπόν αν θα εμφανίσεις τα αληθινά σου χρώματα ή αν θα τα κρύβεις ακόμη και από τον ίδιο σου τον εαυτό.

Συντάκτης: Χριστίνα Τρακοσιή
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

https://www.pillowfights.gr/

Ψυχολογία


Έχετε πει ποτέ στον εαυτό σας ένα ψέμα επειδή το να αποδεχτείτε την αλήθεια θα ήταν υπερβολικό; Σύμφωνα με νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Philosophical Psychology , δεν θα ήσουν ο μόνος. Στην πραγματικότητα, φαίνεται να είναι αρκετά συνηθισμένο και αρκετά προβλέψιμο, με τους ερευνητές να εντοπίζουν τέσσερις αρχές της αυταπάτης.

Εδώ είναι τα τέσσερα στάδια που περνάμε όταν λέμε ψέματα στον εαυτό μας, σύμφωνα με αυτή την έρευνα:

1. Αναδιοργάνωση των πεποιθήσεών σας.
Η πρώτη στρατηγική αυταπάτης που περιγράφεται από τους ερευνητές είναι η αναδιοργάνωση των πεποιθήσεων, η οποία ουσιαστικά είναι να πείσεις τον εαυτό σου για κάτι με το να θέλεις κάτι άλλο να είναι αληθινό. Για παράδειγμα, όπως εξηγεί ο καθηγητής φιλοσοφίας και συν-συγγραφέας της μελέτης Albert Newen σε ένα δελτίο ειδήσεων , "Εάν ένας πατέρας είναι πεπεισμένος ότι ο γιος του είναι καλός μαθητής και μετά ο γιος του φέρει κακούς βαθμούς, μπορεί πρώτα να πει ότι το θέμα δεν είναι" δεν είναι τόσο σημαντικό ή ότι ο δάσκαλος δεν εξήγησε καλά το υλικό».

2. Επιλογή γεγονότων μέσω σκόπιμης δράσης.
Η επόμενη στρατηγική που περιγράφεται στην εργασία είναι κάτι που ο Newen και ο συν-συγγραφέας του, Francesco Marchi, Ph.D., αποκαλούν «επιλογή γεγονότων μέσω σκόπιμης δράσης». Αυτό περιλαμβάνει την αποφυγή ανθρώπων, τοποθεσιών ή/και πραγμάτων που θα μπορούσαν να προκαλέσουν γνωστική ασυμφωνία παρουσιάζοντας γεγονότα που έρχονται σε αντίθεση με τις πεποιθήσεις σας. Στο προαναφερθέν παράδειγμα πατέρα-γιου, αυτή η στρατηγική θα μπορούσε να μοιάζει σαν ο πατέρας να παρακάμπτει μια διάσκεψη γονέων και δασκάλων.

3. Αμφισβήτηση της αξιοπιστίας.
Είναι εύκολο να αμφιβάλλεις για κάποιον ή κάτι όταν υπονομεύεις την αξιοπιστία του, γι' αυτό είναι η τρίτη στρατηγική που προσδιορίζεται σε αυτήν την έρευνα. Άλλωστε, «Το να βλέπεις είναι να πιστεύεις» και χωρίς οπτική (ή αλλιώς απτή) απόδειξη για κάτι, είναι πολύ πιο εύκολο για κάποιον να αρνηθεί τις προβληματικές αλήθειες.

4. Δημιουργία γεγονότων από μια ασάφεια.
Και τέλος, έχουμε αυτό που οι ερευνητές αναφέρουν ως «δημιουργία γεγονότων από μια διφορούμενη κατάσταση πραγμάτων». Αυτό περιλαμβάνει την παρερμηνεία μιας κατάστασης με τρόπο που λειτουργεί πάντα τόσο βολικά με την ιστορία που έχετε ήδη αποδώσει στο μυαλό σας.

«Για παράδειγμα», λέει ο Marchi, «εάν ο ευγενικός δάσκαλος μαθηματικών υποδηλώνει ευγενικά ότι ο γιος δεν τα καταφέρνει και ο πατέρας θα περίμενε μια σαφή δήλωση σε περίπτωση δυσκολιών, μπορεί να ερμηνεύσει τη μεγάλη καλοσύνη και την ευγενική περιγραφή ως θετική αξιολόγηση των ικανοτήτων του γιου του».

Γιατί το κάνουμε;
Μαζί με την επιθυμία να κατανοήσουν τις μεθόδους που χρησιμοποιούμε για να λέμε ψέματα στον εαυτό μας, οι Marchi και Newen θέλησαν επίσης να ανακαλύψουν γιατί το κάνουμε εξαρχής. Η θεωρία τους; Διατηρεί την εικόνα του εαυτού μας ή τον εγωισμό μας και μας βοηθά να παραμείνουμε παρακινημένοι.

«Αυτοί δεν είναι κακόβουλοι τρόποι να κάνουμε πράγματα, αλλά μέρος του βασικού γνωστικού εξοπλισμού των ανθρώπων για να διατηρήσουν την καθιερωμένη τους άποψη για τον εαυτό τους και τον κόσμο», εξηγεί ο Newen, προσθέτοντας: «Αυτή η γνωστική τάση είναι καταστροφική σε περιόδους ριζικά νέων προκλήσεων που απαιτούν γρήγορες αλλαγές στη συμπεριφορά».

Το takeaway.
Στους περισσότερους από εμάς πιθανώς αρέσει να πιστεύουμε ότι είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και δεν λέμε ψέματα με τον εαυτό μας από άρνηση ή ευκολία. Αλλά σύμφωνα με αυτή την έρευνα, όχι μόνο είναι κοινό, αλλά όλοι το κάνουμε με τους ίδιους τρόπους. Έτσι, την επόμενη φορά που θα νιώσετε ότι μπορεί να κρατάτε την αλήθεια από το συνειδητό σας μυαλό , προσέξτε αυτά τα τέσσερα ενδεικτικά σημάδια.

 

Σάρα Ρίγκαν
Πνευματικότητα & Σχέσεις Συγγραφέας
Η Sarah Regan είναι συγγραφέας Spirituality & Relationships, καθώς και εγγεγραμμένη εκπαιδεύτρια γιόγκα. https://www.mindbodygreen.com/

Ψυχολογία


Τι έχει ο καθένας στο μυαλό του όταν ακούει τη λέξη «συγχώρεση»; Η έννοια της συγχώρεσης πολλές φορές παρεξηγείται και αλλοιώνεται απ’ όσους προσπαθούν να την εφαρμόσουν, γι’ αυτό και η εφαρμογή της ίσως είναι δύσκολη.

Η συγχώρεση ορίζεται στο μυαλό πολλών ατόμων ως «άφεση αμαρτιών» ή «αυταπάρνηση και παραίτηση από κάθε προσωπική επιθυμία». Όταν κάποιος πληγώνεται από τη συμπεριφορά κάποιου αγαπημένου του προσώπου θεωρεί ότι προκειμένου να τον συγχωρέσει πρέπει να ξεχάσει το συμβάν και να γίνουν όλα όπως πριν.

Είναι, όμως, πράγματι αυτή η έννοια της συγχώρεσης, ή μήπως είναι απαραίτητος ο επαναπροσδιορισμός της;

Στην πραγματικότητα ο ορισμός της συγχώρεσης προκύπτει από την ίδια την ετυμολογία της λέξης. Συν + χωρώ σημαίνει «δίνω χώρω».

Δίνω χώρο στην σκέψη μου, έτσι ώστε αυτή να μπορέσει να χωρέσει και άλλες απόψεις πέρα από τη δική μου, δηλαδή χωράω δύο ενδεχόμενες ερμηνείες που αφορούν το ίδιο γεγονός.

Αυτό δεν προϋποθέτει ότι οφείλω να ενστερνιστώ την αντίθετη άποψη, αλλά να την κατανοήσω. Η κατανόηση και η ενσυναίσθηση των σκέψεων και των συναισθημάτων του άλλου δεν σχετίζεται με το αποτέλεσμα, που μπορεί να είναι η απόρριψη της δικής του ερμηνείας για το γεγονός ή ακόμη και η διακοπή των σχέσεων μαζί του.

Το ερώτημα που μπορεί να θέσει κανείς είναι για ποιό λόγο να μπω στη διαδικασία της συγχώρεσης, τι έχω να κερδίσω από αυτό;

Εξετάζοντας την ψυχολογική διάσταση της συγχώρεσης γίνεται φανερό ότι η κατανόηση του άλλου αποφέρει οφέλη για τον ίδιο τον εαυτό.

Η ανάμνηση του κακού που συνέβη και η διαρκής ενασχόληση με αυτό, η διαιώνιση των αρνητικών συναισθημάτων και σκέψεων και η τοποθέτηση του εαυτού στο ρόλο του θύματος διαταράσσει την ψυχική υγεία και γαλήνη του ατόμου, προκαλεί σκέψεις εκδίκησης και συνεπάγεται φόβο, άγχος και συμπτώματα κατάθλιψης.

Αντίθετα η διαδικασία της συγχώρεσης αποφορτίζει το άτομο από τον ψυχικό πόνο που βιώνει λόγω της άσχημης συμπεριφοράς που δέχτηκε και αφανίζει τη συναισθηματική απειλή.

Επιπροσθέτως, η συγχώρεση προσφέρει απελευθέρωση από τα δυσάρεστα συναισθήματα, ψυχική ηρεμία, ψυχολογική κάθαρση και ηθική ικανοποίηση στο άτομο. Το άτομο αποδεσμεύεται από το παρελθόν και βιώνει τη λύτρωση.

Θεωρώντας την έννοια της συγχώρεσης ως ενσυνείδητη υπέρβαση του δυσάρεστου γεγονότος και των αρνητικών συναισθημάτων που αυτό συνεπάγεται και ως κατανόηση μίας οπτικής γωνίας που δεν συμβαδίζει, ίσως, με την προσωπικότητα του ατόμου, ο τρόπος για την εφαρμογή της δεν είναι ακατόρθωτος, ούτε απαιτεί προσωπική ταπείνωση. Αντιθέτως, απαιτεί αυτογνωσία, αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση.

Η αποδοχή του ίδιου μας του εαυτού με τα λάθη και τις αδυναμίες του προωθεί την ικανότητα κατανόησης και των αδυναμιών των άλλων ανθρώπων.

Η ικανότητα να συγχωρούμε τους άλλους εξαρτάται από το πόσο ειλικρινείς είμαστε με τον εαυτό μας. Αυτό που έχει σημασία δεν είναι το κουράγιο κάποιου να είναι πιστός στις πεποιθήσεις του, αλλά το κουράγιο να αλλάξει αυτές τις πεποιθήσεις.

Το πρώτο βήμα είναι η αναγνώριση και η κατανόηση των αρνητικών συναισθημάτων του εαυτού.

Τα αρνητικά συναισθήματα μπορεί να περιλαμβάνουν θλίψη, εγκατάλειψη, αδικία ή θυμό. Η ώριμη έκφραση και διαχείρισή τους και η αποδοχή αυτών των συναισθημάτων συμβάλλει στο να ξεπεραστούν.

Στην ουσία η συγχώρεση δεν αποτελεί προϊόν ψυχικής δύναμης του ατόμου, ούτε ένδειξη αλτρουϊσμού, αλλά επέρχεται ως αποτέλεσμα μίας απλής νοητικής επεξεργασίας του τραυματικού γεγονότος και της λειτουργικής διαχείρισης των ψυχολογικών και συμπεριφορικών αντιδράσεων που αυτό προκάλεσε στο άτομο.

Πρόκειται για τη συνειδητοποίηση ότι αυτό που έγινε δεν μπορεί να αλλάξει και την προσπάθεια για προστασία του εαυτού. Το άτομο δεν επιτρέπει πλέον στις σκέψεις του και στα συναισθήματά του να κυριεύουν τον ψυχισμό του.

Συμπερασματικά, η έννοια της συγχώρεσης δεν προϋποθέτει την έλλειψη αξιοπρέπειας από μέρους του ατόμου που συγχωρεί, αλλά την αποφυγή της απολυτότητας και τον μη περιορισμό της σκέψης του στην προσωπική του άποψη.

Η διαιώνιση των αρνητικών συναισθημάτων που σχετίζονται με το πρόσωπο που μας έβλαψε μόνο μειονεκτήματα μπορεί να αποφέρει για την ψυχολογική υγεία.

Μόνο η παραδοχή του ψυχικού πόνου μπορεί να βοηθήσει στην προσπάθεια υπέρβασης του δυσάρεστου γεγονότος.

Αυτό αποτελεί φροντίδα και προστασία του εαυτού, καθώς και μία πολύ σημαντική απόφαση για τη δημιουργία ενός καλύτερου μέλλοντος.

Από τη Νίκη Γκατζέλια, Σύμβουλο Ψυχικής Υγείας

Πηγή: psychografimata.com

https://www.o-klooun.com/

Ψυχολογία

Ένα πράγμα που έμαθα… το ανέφικτο γίνεται πραγματικότητα μόνο όταν ζεις!
Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι οι ζωές που μετανιώνουμε γιατί δεν τις ζήσαμε. Είναι το ίδιο το μετάνιωμα.

Είναι εύκολο να θρηνούμε για τις ζωές που δε ζούμε. Εύκολο να ευχόμαστε να είχαμε αναπτύξει άλλα ταλέντα, να είχαμε πει ναι σε διαφορετικές προτάσεις. Εύκολο να ευχόμαστε να είχαμε δουλέψει πιο σκληρά, να είχαμε αγαπήσει καλύτερα, να είχαμε διαχειριστεί τα οικονομικά μας πιο έξυπνα, να ήμασταν πιο δημοφιλείς, να είχαμε πάει στην Αυστραλία, να είχαμε πει ναι στο καφέ ή να είχαμε κάνει πιο πολλή αναθεματισμένη γιόγκα!

Δε χρειάζεται προσπάθεια να νοσταλγήσουμε τους φίλους που δεν αποκτήσαμε και τη δουλειά που δε κάναμε, και τους ανθρώπους που δε παντρευτήκαμε, και τα παιδιά που δεν αποκτήσαμε. Δεν είναι δύσκολο να δεις τον εαυτό σου μέσα από τον φακό των άλλων ανθρώπων και να ευχηθείς να ήσουν όλες οι διαφορετικές καλειδοσκοπικές εκδοχές του εαυτού σου που εκείνοι είχαν θελήσει να είσαι. Είναι εύκολο να μετανιώνεις και να εξακολουθείς να μετανιώνεις, στο άπειρο, ώσπου να σωθεί ολότελα ο χρόνος σου.

Όμως το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι οι ζωές που μετανιώνουμε γιατί δε τις ζήσαμε. Είναι το ίδιο το μετάνιωμα. Είναι το μετάνιωμα που μας κάνει να ζαρώνουμε και να μαραζώνουμε και να νιώθουμε ο χειρότερος εχθρός του εαυτού μας και των άλλων.

Δε μπορούμε να ξέρουμε αν οποιαδήποτε από εκείνες τις άλλες εκδοχές θα ήταν καλύτερη ή χειρότερή. Εκείνες οι ζωές συμβαίνουν, είναι αλήθεια, όμως συμβαίνεις και συ, και σε ΑΥΤΟ το συγκεκριμένο που συμβαίνει πρέπει να εστιάσουμε. Φυσικά, δε μπορούμε να επισκεφτούμε όλα τα μέρη Ή να γνωρίσουμε όλα τα πράγματα Ή να κάνουμε όλες τις δουλειές, κι όμως τα περισσότερα απ’ όσα θα νιώθαμε σε οποιαδήποτε ζωή είναι ακόμη διαθέσιμα. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να παίξουμε όλα τα παιχνίδια για να γνωρίσουμε το συναίσθημα της νίκης. Δεν είναι ανάγκη να ακούσουμε όλα τα μουσικά κομμάτια στο κόσμο για να απολαύσουμε τη μουσική. Αγάπη και γέλιο, φόβος και πόνος είναι οικουμενικές νομισματικές μονάδες.

Απλώς πρέπει να κλείσουμε τα μάτια μας και ν ‘απολαύσουμε τη γεύση του ποτού που έχουμε μπροστά μας και ν ‘ακούσουμε το τραγούδι την ώρα που παίζει. Είμαστε τόσο απόλυτα και ολοκληρωτικά ζωντανοί, όπως είμαστε και σε οποιαδήποτε άλλη ζωή, και έχουμε πρόσβαση στο ίδιο συναισθηματικό φάσμα. Το μόνο που χρειάζεται είναι να είμαστε μια οντότητα. Το μόνο που χρειάζεται είναι να βιώσουμε μια ύπαρξη, μια ζωή.

Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε τα πάντα ώστε να είμαστε τα πάντα, γιατί ήδη είμαστε απεριόριστοι. Όσο είμαστε ζωντανοί, περιέχουμε πάντα ένα μέλλον πολυσχιδών δυνατοτήτων.

Γι’ αυτό ας είμαστε καλοί με τους ανθρώπους της δικής μας ζωής. Ας κοιτάζουμε περιστασιακά ψηλά από το σημείο όπου βρισκόμαστε, γιατί οπουδήποτε τύχει να στεκόμαστε, ο ουρανός από πάνω μας συνεχίζεται στο άπειρο.

https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

Η παγίδα του θυμού έρχεται όταν ο άνθρωπος

θεωρεί τον εαυτό του εύθραυστο
Τότε, όταν “σπάσει”,
αναπόφευκτα,
κόβει…

Υπάρχει μία αγάπη στον πόνο που κανείς δεν παραδέχεται. Είναι η βαθιά επιμονή να διατηρήσει κανείς αυτό που τον πονάει ζωντανό, μέσα του, κι ας έχει εγκαταλειφθεί προ πολλού από εκείνο.

Υπάρχει ένας ναρκισσισμός στον πόνο. Στην άρνηση να τον απελευθερώσουμε και να απελευθερωθούμε από εκείνον.

Βλέπετε, ο πόνος είναι μία κατάσταση διπλής ομηρίας… Κρατάει αιχμάλωτο τον εαυτό με το να κρατάμε αιχμάλωτο εκείνον.

Γιατί, όμως, οι άνθρωποι αρνούμαστε να αφήσουμε ελεύθερο αυτό που μας πονά;

Μα γιατί, εξαρχής, το γνωρίσαμε με τα δεσμά του. Εξαρχής, θεωρήσαμε ότι αυτό που έρχεται στη ζωή μας, έρχεται κουβαλώντας τις αλυσίδες του.

Αλυσίδες που του φόρεσαν οι πεποιθήσεις μας πως ό,τι αγαπιέται οφείλει να παραμένει με αυτούς που το αγαπούν.

Όμως, η πραγματική αγάπη, πολύ απέχει από αυτό. Η πραγματική αγάπη δεν βοηθάει κάποιον να παραμείνει παιδί ενδίδοντας στις απαιτήσεις του και τις παράλογες αξιώσεις του.

Η πραγματική αγάπη απελευθερώνει, μεγαλώνει και ωριμάζει όποιον τολμήσει να πιει απ’ το ποτήρι της και του δίνει το θάρρος να ακουμπήσει το ποτήρι κάτω, όταν αδειάσει το περιεχόμενό του, και όχι να το ρουφάει μέχρι να ματώσουν τα χείλη του…

Η θλίψη στην απώλεια μοιάζει πολύ με το κλάμα του μεθυσμένου. Κουβαλάει, μάλιστα, τα ίδια ερωτήματα με εκείνον.

Το γιατί μου συμβαίνει, δηλαδή, ενώ συνεχίζει να καταναλώνει το ίδιο υγρό που τον δηλητηριάζει κι έχει πάψει προ πολλού να τον κάνει χαρούμενο.

Όμως η παγίδα που οδηγεί κάποιον εκεί έχει στηθεί πολύ πριν ερωτευτεί.

Η παγίδα έρχεται όταν κάποιος θεωρήσει αδύναμο τον εαυτό του• μικρότερο από την έννοια του έρωτα κι ας τον χρειάζεται εκείνη για να ζωντανέψει.

Η παγίδα έρχεται όταν κάποιος πείσει τον εαυτό του ότι είναι εύθραυστος, σχεδόν ανάξιος, όταν νιώσει να αγαπά κάτι, τόσο δυνατά, που στα μάτια του φαντάζει θείο. Αναπόφευκτα τότε από ερωτευμένος γίνεται ικέτης που, ασυνείδητα, το παρακαλά να μείνει στη ζωή του κι ας μην το καταλαβαίνει.

Το αποτέλεσμα είναι νοσηρό καθώς η προσδοκία του να συμπεριφερθεί, ο έρωτας, σαν θεός που θα τον αξιώσει αποτυγχάνει, και από ικέτης γίνεται εκδικητής του.

Τον κρατά όμηρο μέσα του ενώ από καιρού έχει στρεβλώσει τη σημασία του και τον αναγκάζει να τον πονά. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη νίκη για τον πληγωμένο από το να καταστήσει κάποιον που τον αγαπούσε βασανιστή, μέσα του.

Εξασφαλίζει την αιώνια παρουσία του διαμέσου του μαρτυρίου αντί της αγάπης και όπως κάθε τι που υποφέρει καταλήγει να μεταδίδει το μαρτύριό του κάνοντας και τους γύρω του να υποφέρουν.

Ο εύθραυστος, γυάλινος, εαυτός σπάει και, αδήριτα, τραυματίζει τους γύρω του με τις αιχμές του.

Η θλίψη του, μετουσιώνεται σε θυμό κι ο θυμός αυτός προβάλλεται σε κάθε φιγούρα της ζωής του. Οι ουλές από τα χτυπήματα του βασανιστή του γίνονται, πλέον, ορατές – όχι στο σώμα του – αλλά στην συμπεριφορά του που ψιθυρίζει το πόσο υποφέρει. Μα τί μπορεί να κάνει, όμως, αυτός που νιώθει έτσι;

Μπορεί να καταλάβει ότι ο ίδιος επιτρέπει στον εαυτό του να υποφέρει με το να στρεβλώνει την πάλαι ποτέ γλυκιά θύμηση κάποιου σε πονερή εικόνα, μονάχα για να παρατείνει την παραμονή της μέσα του…

Μπορεί να καταλάβει ότι δεν ήτανε ποτέ του αδύναμος μπροστά στον έρωτα καθώς ο έρωτας δεν συμβαίνει τυχαία, μα προκύπτει όταν τα ασυνείδητα μέρη δύο αντικειμένων, με την παντοδυναμία της έλλειψης, επιλέξουν να επενδυθούν το ένα στο άλλο…

Μπορεί να πιστέψει με ασφάλεια ότι η αξία του δεν αντικατοπτρίστηκε στο βλέμμα του άλλου και τώρα που εκείνος έφυγε, έφυγε και εκείνη μαζί του.

Η αξία του αναδύεται όταν διαχειριστεί την απώλεια με τον ίδιο σεβασμό που διαχειρίστηκε και την απόκτηση. Όταν αποκαθέξει τη συναισθηματική του επένδυση και μετατρέψει το αντικείμενο έρωτος σε αντικείμενο ευγνωμοσύνης το οποίο θα του χαρίζει ένα χαμόγελο κάθε φορά που το αναπολεί.

Υπάρχει μια αγάπη για τον πόνο που, κάποια στιγμή, έρχεται η ώρα να παραδεχτούμε.

Είναι η αγάπη της τραγικής φιγούρας, που επιφέρει την προσοχή όσων είναι σημαντικοί στη ζωή μας, και τους κάνει να μας κοιτούν με όλη τους την προσήλωση• προσήλωση που στην πραγματικότητα ζητήσαμε από εκείνον που έφυγε. Υπάρχει μια αγάπη για τον πόνο που καταλήγει να μας πληγώνει περισσότερο από όσο μπορούμε να περιποιηθούμε την πληγή.

Υπάρχει μια αγάπη για τον πόνο που πολύ απέχει από την αγάπη την αληθινή μα είναι πιο κοντά στα ανθρώπινα μέτρα κι έτσι γίνεται ευκολότερα αντιληπτή.

Για το τέλος, υπάρχει, όμως, και πόνος στην αγάπη, ναι.

Ο πόνος, όμως, αυτός, είναι προς τον εαυτό που δεν γνώριζε πώς να αγαπήσει με σεβασμό τον ίδιο για να μπορέσει να σεβαστεί τα όρια της αγάπης στον άλλο…

Γράφει ο Ιάκωβος Σιανούδης, Bsc, Ψυχοθεραπευτής

Πηγή: psychorropia.gr

CoverPhoto: @Francesca Woodman https://www.o-klooun.com/

Ψυχολογία

Όταν είστε αφυπνισμένοι βλέπετε τον κόσμο με ένα διαφορετικό πρίσμα. Οι πνευματικοί σας ορίζοντες διευρύνονται για να συμπεριλάβουν τις καινούργιες σας διηγήσεις. Κάθε μέρα σας προσφέρεται με μια καινούργια γεύση.

Αυτό έρχεται σε εσάς μόνο όταν είστε έτοιμοι. Μόλις διαφωτιστείτε, γίνεστε ένα διαφορετικό άτομο. Από αυτούς που επηρεάζονται, οι περισσότεροι βιώνουν την αφύπνιση σε υψηλό βαθμό.

Όλες οι αισθητήριες αντιλήψεις σας επηρεάζονται. Οι άλλοι το βρίσκουν περίεργο, επειδή δεν μπορούν να βιώσουν αυτό που αισθάνεστε εσείς.

Αυτά είναι δέκα πράγματα που κάνετε αφού αφυπνιστείτε (και οι φίλοι σας δεν ξέρουν το γιατί).

Αναρωτιέστε τα πάντα για σας
Ο κόσμος αρχίζει να βγάζει νόημα τώρα. Όλες οι δραστηριότητες και οι αποφάσεις σας είναι εξαιρετικά σημαντικές πλέον. Έχετε αρχίσει να αντιλαμβάνεστε την πραγματικότητα πολύ καλύτερα. Μπορείτε τώρα να ενώσετε τις τελείες και μην θεωρείτε την ζωή δεδομένη.

Θέλετε να είστε μόνοι
Η εσωτερική επίδραση έρχεται φυσικά σε όσους έχουν επίγνωση. Μόλις αισθανθείτε την ενέργεια που σας περιβάλλει, τείνετε να διαχωρίζεστε από το πλήθος. Είναι περισσότερο μια ασυνείδητη επιλογή. Δεν αφήνετε εσκεμμένα τα πάρτι ή τις συγκεντρώσεις. Η ανάγκη να μείνετε μόνοι υπερβαίνει τα πάντα. Ενώ μπορεί να προσβάλει τους ανθρώπους κοντά σας, καταλαβαίνετε ότι είναι απαραίτητο για να διατηρήσετε τη λογική σας.

Θέλετε να μιλάτε για πιο πολύπλοκα θέματα
Δεν είναι ένας τρόπος για να αναδείξετε την πνευματική πλευρά σας. Δεν προσπαθείτε να ανεβείτε σε μια φανταστική κοινωνική σκάλα. Καθώς πολλά πράγματα αρχίζουν να έχουν νόημα, ο κόσμος δεν μπορεί να είναι απλά μαύρος ή άσπρος. Η πλειοψηφία δεν θα σας καταλάβει. Κάποιοι μπορεί ακόμη και να πιστέψουν ότι είστε τρελοί. Αλλά ξέρετε πολύ καλά τι λέτε, και η πραγματικότητα είναι τόσο περίπλοκη όσο είναι.

Εμπιστεύεστε το Σύμπαν
Το Κάρμα είναι αληθινό. Πιστεύετε στην δύναμη που λειτουργεί σε όλον τον κόσμο. Το ένστικτο σας ποτέ δεν σας απογοητεύει και έχετε αρχίσει να το εμπιστεύεστε περισσότερο. Αυτό το Σύμπαν έχει ένα σχέδιο, ανεξάρτητα από το αν φαίνεται σαφές ή όχι αυτή τη στιγμή.

Εμπιστεύεστε την διαίσθηση σας
Η φύση σας μιλά, και δεν κάνει ποτέ λάθος. Έχετε αρχίσει να αφήνετε την φωνή μέσα σας να σας καθοδηγεί. Σας κατευθύνει συχνά από κακές αποφάσεις σε πολύ καλές. Είναι σαν την προσωπική σας σειρήνα, ώστε να μην παραστρατήσετε ποτέ.

Νιώθετε τα πάντα
Μερικές φορές, ίσως πάρα πολύ. Όχι μόνο τα δικά σας, αλλά ακόμα και τα συναισθήματα των άλλων αρχίζουν να πλημμυρίζουν το μυαλό σας. Έχετε γίνει εξαιρετικά δεκτικοί σε κάθε είδους ενέργεια. Μερικές φορές, όταν η καρδιά σας κουράζεται από το βάρος των πολλών συναισθημάτων, αυτή η ικανότητα δεν είναι τόσο ευχάριστο δώρο.

Είστε συνειδητοποιημένοι για κάτι και προσπαθήσετε να αφυπνίσετε και τους άλλους
Πρόκειται για την επιθυμία να μοιραστείτε σπουδαία πράγματα. Δεν θέλετε να κρατήσετε αυτήν την εμπειρία για τον εαυτό σας. Ειδικά επειδή ξέρετε ότι η αφύπνιση έχει τη δύναμη να θεραπεύσει την ανθρωπότητα. Προσπαθείτε να το μεταδώσετε σε άλλους ανθρώπους, αλλά μπορεί να το απορρίψουν. Όλοι μαθαίνουν με τον χρόνο τους, και η αληθινή γνώση δεν μπορεί να εξαναγκαστεί.

Παρατηρείτε σημάδια παντού
Οι οιωνοί γίνονται πιο ορατοί. Σχετίζετε κάθε τι μικροσκοπικό με τον μακρόκοσμο. Κάθε εμπειρία σας συνδέεται με την ηθική και σας βοηθά να αναπτυχθείτε.

Οι προτεραιότητες σας αρχίζουν να αλλάζουν
Η αγάπη για τον εαυτό είναι σημαντική. Συνειδητοποιείτε ότι η πρώτη σας προτεραιότητα πρέπει να είναι ο εαυτός σας. Τα υλιστικά πράγματα δεν σας ενδιαφέρουν πλέον. Η οχτάωρη εργασία στο γραφείο, η βιαστική ολοκλήρωση των δουλειών της ζωής, το να ζείτε αποκλειστικά για την δουλειά. Τίποτα από αυτά δεν ελκύει την ψυχή σας. Πραγματοποιείτε το αληθινό σας κάλεσμα και προσπαθείτε να το αγκαλιάσετε και με τα 2 σας χέρια. Η αληθινή ευτυχία δεν μπορεί να βρεθεί εκτός αν αρχίσετε να οργανώνετε την ζωή σας και έχετε ξεκινήσει κάνοντας ακριβώς αυτό.

Προσπαθείτε να βελτιώσετε τον εαυτό σας
Είστε καλοσυνάτοι. Είστε μακριά από το τέλεια και αποδέχεστε τον εαυτό σας όπως είναι. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι ξεχνάτε τις ατέλειές σας. Επιδιώκετε συνεχώς να βελτιώνετε τις ικανότητές σας και να γίνεστε καλύτεροι κάθε μέρα που περνά. Η θεραπεία του κόσμου αποτελεί μέρος του μακροπρόθεσμου στόχου σας πλέον και ελπίζω ειλικρινά να τον φτάσετε.

Αυτή η Αφύπνιση θα σας ωθήσει προς την γαλήνη. Μείνετε στην πορεία σας και μην τα παρατήσετε. Τα όνειρα και οι στόχοι σας βρίσκονται μπροστά στα μάτια σας και ξέρω ότι θα τα φτάσετε. Να έχετε δύναμη! Αυτός ο κόσμος και η ψυχή σας σας χρειάζονται!

Μάγεια Τ.

https://www.awakengr.com/

Ψυχολογία

Τα όνειρα ανέκαθεν κατείχαν κεντρικό ρόλο στη ζωή των ανθρώπων. Στην αρχαιότητα αντιμετωπίζονταν ως πρωταρχική δραστηριότητα της ψυχής και το περιεχόμενό τους θεωρείτο μια πραγματικότητα που ζούσε η ψυχή σε μια άλλη διάσταση. Μια από τις πιο σημαντικές εφαρμογές των ονείρων ήταν η χρήση τους ως θεραπεία τελετουργικής μορφής. Άνθρωποι που υπέφεραν από σωματικές, ψυχολογικές ή πνευματικές ασθένειες, μπορούσαν να επισκέπτονται θεραπευτικά κέντρα. Εκεί ιερείς-θεραπευτές ακολουθούσαν ένα συνδυασμό εφαρμοσμένης ιατρικής και πνευματικής καθοδήγησης, που βοηθούσε στην προετοιμασία του ασθενούς να δεχτεί την επίσκεψη του Ασκληπιού, του θεού της θεραπευτικής, κατά την εγκοίμησή του.

Η σύγχρονη ιατρική και ψυχοθεραπεία αποτελούν άμεση προέκταση της αρχαίας αυτής πρακτικής. Τα όνειρα θεωρούνται μορφές πραγματικών ψυχικών εμπειριών, που διαδραματίζονται στον εσωτερικό κόσμο και που αποκαλύπτουν τις πραγματικές διαστάσεις του αρχέτυπου κόσμου που υπάρχει αιώνια και πέρα από εμάς. Εφόσον τα όνειρα γεννιούνται στα αρχέγονα βάθη της ψυχής, εκεί όπου όλα είναι μυθικά, μπορούν να αποκαλύψουν, να ανακατατάξουν, να επηρεάσουν ή να μεταλλάξουν τις ίδιες τις διεργασίες της φαντασίας που συντελούνται εκεί. Μπορούν, μέσα από αυτό το εσωτερικό ταξίδι της ψυχής, να διαμορφώσουν την κατάσταση του νου μας. Προσφέρουν θεραπεία μέσω της αφύπνισης και της αναδιοργάνωσης των ψυχικών ενεργειών και δομών. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να βιώσουμε άμεσα εμπειρίες που θα αλλάξουν τις εικόνες στο υποσυνείδητό μας και σαν συνέπεια τη ροή ενέργειας στο σώμα και στην ψυχή.

Πρακτικά έχουμε περισσότερο όφελος αν το πρωί ρωτήσουμε τον εαυτό μας: «Τι έκανα στα όνειρά μου χθες βράδυ;», παρά: «Πώς να ερμηνεύσω το όνειρο αυτό;». Η ανάλυση θα πρέπει να υποστηρίζει και να καθοδηγεί την εμπειρία του ονείρου, όχι να την υποκαθιστά. Χρησιμοποιώντας τους θησαυρούς που έχουμε συγκεντρώσει από την παράδοση του Ασκληπιού, μπορούμε να αναζητήσουμε την προσωπική μας θεραπεία.

Για να προκαλέσουμε μια ασκληπίεια θεραπεία για τον εαυτό μας, μπορούμε να ακολουθήσουμε τέσσερα βασικά στάδια θεραπείας, όπως προτείνει ένας πρωτοποριακός ψυχίατρος, ο Μάικλ Μέρφι, με τρόπους αποδεκτούς και ταιριαστούς σ’ εμάς. Αυτά τα στάδια είναι:

Α) Αναζήτηση. Το πρώτο βήμα γι’ αυτήν είναι η αποδοχή ότι χρειαζόμαστε θεραπεία, ο εντοπισμός νοσογόνων παραγόντων και η αναγνώριση ότι η ασθένεια είναι αποτέλεσμα της έλλειψης ισορροπίας στην ψυχή. Δε θα πρέπει να πιστεύουμε ότι η θεραπεία μέσω ονείρων είναι υποκατάστατο της συμβατικής ιατρικής. Αντίθετα, λειτουργεί πολύ καλύτερα ως συμπλήρωμα και υποστήριξή της, ως μέθοδος που στοχεύει κυρίως στα ψυχοσωματικά αίτια και στις κρυφές αιτίες των ασθενειών. Αναζήτηση σημαίνει να αφήσουμε το γνώριμο περιβάλλον πίσω μας και να ταξιδέψουμε σε άγνωστες περιοχές. Τέτοιες μπορεί να είναι ένα παραδοσιακό Ασκληπιείο, αλλά και μια εξόρμηση στη θάλασσα, στο βουνό, στην ερημιά ή ακόμα και σε μια γωνιά του σπιτιού μας, οπουδήποτε μπορεί κανείς να αποτραβηχτεί από τις καθημερινές πιέσεις της ζωής. Αυτό το «ταξίδι» θα είναι μια θεραπευτική αναζήτηση. Σπάζοντας την καθημερινή ρουτίνα και βρίσκοντας χρόνο για να ηρεμήσουμε και να αφουγκραστούμε, αναζητάμε θεϊκή υποστήριξη και απαντήσεις.

Β) Σύντροφοι προσκυνητές. Το να προχωρήσουμε στην αναζήτηση μαζί με άλλους, μας βοηθά στην προσωπική διαδικασία της ίασης και μας συνδέει με μια κοινότητα ανθρώπων που συμμερίζονται τις σκέψεις και τις ανησυχίες μας, μας βγάζει από την αίσθηση της απομόνωσης ή και της απελπισίας ακόμα. Μπορούμε να εμπιστευτούμε την ανάγκη μας για θεραπεία σε φίλους ή συγγενείς, να βρούμε ομάδες υποστήριξης από άτομα με παρόμοιες ανάγκες, να απευθυνθούμε σε ψυχοθεραπευτή ή ακόμα και να διαβάσουμε έργα για αναζητήσεις και προσκυνήματα. Όταν δούμε τον εαυτό μας να έχει ξεκινήσει ένα ταξίδι αναζήτησης, θεραπείας και πνευματικής αναγέννησης, τότε παύουμε να είμαστε συμβιβασμένοι με την πραγματικότητα και περνάμε στη συνεχή αναζήτηση μεταμόρφωσης.

Γ) Προετοιμασία. Η ενασχόληση με συγκεκριμένες ενέργειες, όπως η κάθαρση, η παρακολούθηση μουσικών και θεατρικών παραστάσεων, οι κατάλληλες σωματικές ασκήσεις, η αποτοξινωτική διατροφή και η αναζήτηση καθοδήγησης, μας βοηθά να αφήσουμε τον καθημερινό κόσμο πίσω μας, αυτά που μας ενοχλούν, μας καταπιέζουν ή μας αρρωσταίνουν. Η προετοιμασία είναι σχεδιασμένη για να μας βοηθήσει να μπούμε σε μια διαφοροποιημένη και υγιέστερη πραγματικότητα. Όσο πιο γεμάτος και συνειδητός είναι ο χρόνος προετοιμασίας, τόσο περισσότερο συντονίζονται το σώμα και η ψυχή, ώστε να προσεγγίσουν την ισορροπία που είναι απαραίτητη για τη θεραπεία.

Όταν νιώσουμε ότι έχει έρθει η ώρα να αναζητήσουμε το όνειρο, ας μπούμε σε κάποιο είδος αβάτου. Ο Τζόζεφ Κάμπελ συνιστά την καθημερινή ολιγόωρη απομάκρυνση από τον κόσμο για να τραφεί η ψυχή με τέχνη, μουσική, διάβασμα, γράψιμο, σιωπή, διαλογισμό ή οτιδήποτε μπορεί να την ευφράνει. Κατά άλλους το ίδιο χρήσιμη είναι και η εβδομαδιαία αργία. Αυτή η διαδικασία μπορεί να λειτουργήσει ως «θάλαμος εγκοίμησης», όπως επίσης η επίσκεψη σε ένα μουσείο τέχνης, το να περπατάμε ή να ξαπλώνουμε στην ύπαιθρο. Όταν συνειδητοποιήσουμε ότι το άβατο βρίσκεται μέσα μας και μάθουμε πώς να εισερχόμαστε σ’ αυτόν τον ιερό εσωτερικό χώρο, τότε όλος ο πλανήτης γίνεται «Ασκληπιείο», θεραπευτήριο για μας.

Δ) Το όνειρο. Η είσοδος σε κάποιο είδος αβάτου, η εγκοίμηση σ’ αυτό, ο διαλογισμός ή άλλη παρόμοια τεχνική, οδηγούν σε όνειρα ή οραματισμούς που θα μας θεραπεύσουν ή θα μας δείξουν πώς να θεραπευτούμε. Τα θεραπευτικά όνειρα μπορούν να παρουσιαστούν με διάφορους τρόπους. Μπορεί να βιώσουμε ένα «μεγάλο όνειρο» γεμάτο σύμβολα, που η σημασία τους να είναι ξεκάθαρη και ικανή να μας αλλάξει τη ζωή. Υπάρχει πάντα η πιθανότητα να μην αναγνωρίσουμε ή να μην κατανοήσουμε το μήνυμα του ονείρου.
Είναι σημαντικό να καταγράφουμε όσες περισσότερες εικόνες μπορούμε από τα όνειρά μας, να τις επεξεργαζόμαστε, να αναλογιζόμαστε τί σημαίνουν, να τις συγκρίνουμε μεταξύ τους, βρίσκοντας τα κοινά τους στοιχεία. Είναι κεφάλαια της «θεραπευτικής μας Οδύσσειας».

Ας αντιμετωπίζουμε τα όνειρά μας ως πύλες μεταξύ της καθημερινής πραγματικότητας και ενός άλλου κόσμου, στον οποίο η ψυχή ταξιδεύει ή «ζει πραγματικά» όσο εμείς κοιμόμαστε. Ας δεχτούμε τη σοφία και την καθοδήγηση που προσφέρουν. Η κάθαρση και τα θεραπευτικά όνειρα είναι δυο από τις απαραίτητες εμπειρίες που χρειαζόμαστε όλοι εμείς οι σύγχρονοι άνθρωποι, για να μπορέσουμε να επουλώσουμε τις ηθικές και πνευματικές πληγές που ταλανίζουν την ύπαρξή μας και το σύγχρονο πολιτισμό.

Βιβλιογραφία
«Η θεραπεία της ψυχής μέσα από τα όνειρα», Edward Tick, εκδ. ΕΝΑΛΙΟΣ

https://www.nea-acropoli-athens.gr/

Ψυχολογία

H ερευνητική ομάδα εστιάζει στο πώς τα νευρωνικά μοτίβα στον εγκέφαλο συνδέονται με τις σκέψεις ή τις εκτιμήσεις που έχουμε για μια δεδομένη κατάσταση.
Μια νέα ψυχολογική θεωρία εξηγεί τι κάνει τα συναισθήματα να ενεργοποιούνται και να απενεργοποιούνται

Περνάτε ένα ευχάριστο βράδυ στο σπίτι μετά από μια ιδιαίτερα αγχωτική μέρα. Μέρος αυτού που σας βοήθησε να ξεπεράσετε τη μέρα ήταν ότι γνωρίζατε ότι το βράδυ θα σας παραδιδόταν ένα πακέτο με ένα δώρο που αγοράσατε στον εαυτό σας ως έκπληξη. Όταν φτάνει, το ανοίγετε με ανυπομονησία για να διαπιστώσετε ότι στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου αυτό που περιμένατε. Τα συναισθήματά σας αλλάζουν σε μια στιγμή από τη χαρά που νιώσατε όταν παραλάβατε το πακέτο από το κατώφλι της πόρτας σας στην αντίδραση απογοήτευσης όταν είδατε τι περιείχε αυτό το πακέτο.

Οι πλήρεις αλλαγές στο συναίσθημα είναι ένα συνηθισμένο χαρακτηριστικό της καθημερινής ζωής, και ακόμη και αν δεν μπορείτε να συνδεθείτε με αυτό το παράδειγμα, υπάρχουν πολλές ακόμη καταστάσεις στις οποίες έχετε περάσει από το θετικό στο δυσάρεστο ή από το δυσάρεστο στο ευχάριστο μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Το πεδίο της ψυχολογίας προσπαθεί να εξηγήσει τη σχέση μεταξύ των καταστάσεων της ζωής και των αντίστοιχων συναισθημάτων που νιώθουν οι άνθρωποι με μια ποικιλία θεωριών που κυμαίνονται από εκείνες που βασίζονται στη φυσιολογία έως εκείνες που βασίζονται στις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις.

Περισσότερο από μια απλή ακαδημαϊκή άσκηση, η εξέταση των πλεονεκτημάτων και των αδυναμιών αυτών των θεωριών μπορεί να γίνει σημαντική όταν οι άνθρωποι προσπαθούν να τις εφαρμόσουν στη δική τους ζωή. Έχετε σύντομα μια παρουσίαση ή μια παράσταση που σας γεμίζει άγχος; Δεν θα ήταν υπέροχο αν μπορούσατε να μετατρέψετε αυτό το άγχος σε συναισθήματα ευχάριστης προσμονής στην ιδέα ότι σας έχε δοθεί αυτή η ευκαιρία;

Τι λέτε για εκείνο το απογοητευτικό πακέτο; Αντί να νιώθετε όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα και να σας καταστρέφουν τη βραδιά, δεν θα ήταν καλύτερα αν μπορούσατε να το απορρίψετε ως κακή τύχη και να σχεδιάσετε τα βήματα που θα χρειαστείτε για να το επιστρέψετε;

Μια σύντομη ιστορία των θεωριών των συναισθημάτων
Σε μια πρόσφατα δημοσιευμένη μελέτη, ο Paul Thagard και οι συνεργάτες του Πανεπιστημίου του Waterloo (2021) παρέχουν ένα πλαίσιο για την κατανόηση των σημερινών θεωριών συναισθημάτων και στη συνέχεια προχωρούν στη σκιαγράφηση μιας νέας προσέγγισης, η οποία βασίζεται στην ιδέα των «σημασιολογικών δεικτών». Πριν εξηγήσουμε τη θεωρία των Thagard κ.ά., αξίζει να ρίξουμε μια γρήγορη ματιά στους προκατόχους της, χρησιμοποιώντας ως οδηγό την ανασκόπηση στο άρθρο τους.

Όλες οι θεωρίες συναισθημάτων προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τρεις βασικές διαδικασίες. Πρώτον, υπάρχουν οι φυσιολογικές αλλαγές που σχετίζονται με τα συναισθήματα, όπως ο αυξημένος καρδιακός ρυθμός και οι αλλαγές στην αγωγιμότητα του δέρματος που αντανακλούν τις δράσεις του λεγόμενου αυτόνομου (ακούσιου) νευρικού συστήματος. Δεύτερον, τα συναισθήματα συνδέονται με κάποιο είδος γνωστικής επίγνωσης που οδηγεί στην επισήμανση του συναισθήματος.

Τρίτον, και αυτό είναι ένα βασικό στοιχείο της θεωρίας, τα συναισθήματα αλλάζουν. Όπως υποδηλώνει το παράδειγμα του πακέτου, μπορεί να αισθάνεστε υπέροχα τη μια στιγμή και απαίσια την επόμενη. Σύμφωνα με τα λόγια των συγγραφέων, «μια αποδεκτή θεωρία του συναισθήματος πρέπει να είναι σε θέση να εξηγήσει τη συναισθηματική αλλαγή μέσα κι από τα τρία στοιχεία.

Η πρώτη θεωρία στη σύγχρονη ψυχολογία προτάθηκε από τον William James, ο οποίος υποστήριξε ότι η αλλαγή της φυσιολογίας μας είναι το συναίσθημα. Φοβάστε επειδή η καρδιά σας χτυπά γρήγορα και όχι επειδή αποκτάτε επίγνωση κάποιου είδους απειλής. Στην αντίθετη πλευρά, έχει υποστηριχθεί ότι τα συναισθήματα ξεκινούν και αλλάζουν εξαιτίας «νέων κατασκευών» ή σκέψεων. Η τελική θεωρία επικεντρώνεται στις εκτιμήσεις ως τον καθοριστικό παράγοντα των συναισθημάτων χωρίς να αποδίδεται ιδιαίτερος ρόλος στη λειτουργία του νευρικού συστήματος ως αιτία των συναισθημάτων.

Οι σημασιολογικοί δείκτες και τα συναισθήματά μας
Με την εισαγωγή του όρου «σημασιολογικός δείκτης», η ερευνητική ομάδα εστιάζει στο πώς τα νευρωνικά μοτίβα στον εγκέφαλο συνδέονται με τις σκέψεις ή τις εκτιμήσεις που έχουμε για μια δεδομένη κατάσταση. Συγκεκριμένα, η θεωρία υποθέτει ότι τα συναισθήματα συνδυάζουν την εκτίμηση και τη φυσιολογία μέσω της συσχέτισης των μοτίβων νευρωνικής πυροδότησης. Υπάρχουν τέσσερα συστατικά σε έναν σημασιολογικό δείκτη συναισθήματος: η πραγματική κατάσταση, οι φυσιολογικές αλλαγές (όπως ο καρδιακός ρυθμός), η εκτίμηση της κατάστασης και η συνάφεια με τον εαυτό.

Σκεφτείτε ως παράδειγμα το συναίσθημα του θυμού που νιώσατε όταν ανοίξατε εκείνο το ατυχές πακέτο. Η κατάσταση είναι το ίδιο το πακέτο. Σωματικά, μπορεί να αισθανθήκατε κάποια αυτόνομη διέγερση, όπως το ότι η καρδιά σας άρχισε να χτυπά λίγο πιο γρήγορα μετά την ανακάλυψη του περιεχομένου του πακέτου. Η εκτίμησή σας για το αντικείμενο στο πακέτο ως μη ικανοποιητικό θα έμπαινε στη συνέχεια στην εξίσωση. Τέλος, βλέποντας ότι τώρα θα πρέπει να βγείτε από το πρόγραμμά σας για να επιστρέψετε το πακέτο γίνεται η συνάφεια με τον εαυτό σας, καθώς αντιμετωπίζετε την ενοχλητική ιδέα ότι θα πρέπει να κάνετε τον κόπο να το στείλετε πίσω.

Αυτό ήταν ένα απλό παράδειγμα που αποτελείται από ένα μόνο συναίσθημα. Πολλές φορές, όμως, η κατάσταση είναι αμφιθυμική. Σκεφτείτε το παράδειγμα της μετακόμισης σε μια νέα πόλη. Θα νιώσετε ευτυχισμένοι, ειδικά αν η μετακόμιση συνάδει με τους στόχους σας να αλλάξετε τα πράγματα στη ζωή σας. Ωστόσο, θα νιώσετε επίσης θλίψη επειδή αυτό σημαίνει ότι θα αποχαιρετήσετε τους φίλους σας

Αυτά τα σύνθετα συναισθήματα αντανακλούν αυτό που οι Καναδοί ερευνητές αναφέρουν ως ανταγωνισμό μεταξύ δύο σημασιολογικών δεικτών. Ποιο συναίσθημα θα νικήσει εξαρτάται από το ποιος σημασιολογικός δείκτης θα ανασταλεί.

Πώς μπορούμε να αλλάξουμε τους δυσλειτουργικούς μας σημασιολογικούς δείκτες
Η θεωρία των σημασιολογικών δεικτών παρέχει χρήσιμες προτάσεις για την αλλαγή, ιδιαίτερα στην εφαρμογή της στην εμπειρία των χρόνιων συναισθημάτων. Για να καταλάβετε πώς να εφαρμόσετε τη δική σας επιθυμία για αλλαγές στη συναισθηματική σας προοπτική, είναι απαραίτητο να δείτε πώς οι χρόνιοι σημασιολογικοί δείκτες μπορούν να επηρεάσουν τη χρόνια διάθεσή σας. Σύμφωνα με τα λόγια των συγγραφέων, ένα «περιστασιακό» συναίσθημα είναι αυτό που σας χαρακτηρίζει σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, όπως το να αισθάνεστε άγχος για εκείνη την επερχόμενη παρουσίαση. Αυτό διαφέρει από την «προδιάθεση» του να τείνουμε να είμαστε πιο αγχώδεις ή νευρωτικοί που ανησυχούμε για μια μεγάλη γκάμα καταστάσεων.

Αυτό που συμβαίνει με ένα συναίσθημα διάθεσης είναι ότι χρωματίζει την αντίληψή σας για τις καταστάσεις με τέτοιο τρόπο ώστε να «δεσμεύει» ένα συναίσθημα που συμβαίνει. Αν τείνετε να είστε αγχωμένοο, θα μπείτε σε μια κατάσταση απόδοσης με τρόπο που οδηγεί σε φυσιολογικές αλλαγές, αρνητικές εκτιμήσεις και πεποιθήσεις σχετικά με τη σημασία της απόδοσης για την αίσθηση του εαυτού σας.

Το είδος της αλλαγής που θα επιδιώκατε, για παράδειγμα, στην ψυχοθεραπεία δεν θα σήμαινε ότι είστε πάντα ήρεμοι και χαλαροί, αλλά ότι τείνετε να έχετε αυτά τα θετικά συναισθήματα και όχι τα αρνητικά τους αντίστοιχα. Για να το πετύχετε αυτό, υποστηρίζουν οι συγγραφείς, θα πρέπει ουσιαστικά να «δώσετε στον εγκέφαλο τη δυνατότητα να παράγει αντίστοιχους σημασιολογικούς δείκτες». Αυτού του είδους η επανεκπαίδευση του εγκεφάλου δεν διαφέρει και πολύ από την ενασχόληση με τη νοητική άσκηση για τη βελτίωση της μνήμης σας.

Οι ψυχοθεραπευτές, εφαρμόζοντας αυτές τις ιδέες στην πράξη, σύμφωνα με τα λόγια των συγγραφέων, «δεν μπορούν να λειτουργήσουν άμεσα στους σημασιολογικούς δείκτες, αλλά μπορούν να εργαστούν με τον πελάτη για να αλλάξουν τις αναπαραστάσεις των καταστάσεων, τις εκτιμήσεις και τη φυσιολογία».

Μπορούν επίσης να βοηθήσουν τους θεραπευόμενους να αλλάξουν τους στόχους τους. Στην περίπτωση της γυναίκας που αισθάνεται ότι δεν ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις του ρόλου της στον εργασιακό και οικογενειακό τομέα, ίσως μπορούν να τη βοηθήσουν να αλλάξει τους μη ρεαλιστικούς ίσως στόχους της.

Μπορούν έμμεσα να αλλάξουν τα νευρωνικά τους πρότυπα που τους προδιαθέτουν να βιώνουν χρόνια αρνητικά συναισθήματα, χρησιμοποιώντας την αξιολόγηση για να αλλάξουν τις αντιλήψεις τους. Από την πλευρά της φυσιολογίας, οι θεραπευτές μπορούν επίσης να προτρέψουν τις αλλαγές των σημασιολογικών δεικτών διδάσκοντας τους θεραπευόμενούς τους να χρησιμοποιούν διαλογισμό, χαλάρωση και βαθιά αναπνοή.

Πηγή:

www.psychologytoday.com/intl/blog/fulfillment-any-age/202112/new-theory-emotions-enters-the-scene

https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

Η νοοτροπία μας παίζει σημαντικό ρόλο στον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε και επιδιώκουμε πράγματα για τα οποία είμαστε παθιασμένοι.

Σας έχουν πει ότι αν θέλετε να είστε ευτυχισμένοι, επιτυχημένοι και ικανοποιημένοι, πρέπει να βρείτε το πάθος σας και να το ακολουθήσετε… για πάντα.

Αυτό βέβαια προϋποθέτει ότι έχουμε ένα μοναδικό, απόλυτα καθορισμένο πάθος και ότι γνωρίζουμε ακριβώς ποιο είναι αυτό. Αν το να σας ρωτούν ποιο είναι το πάθος σας σας προκαλεί υπαρξιακή κρίση, αξίζει να γνωρίζετε ότι δεν είστε οι μόνοι. Το πρόβλημα όμως δεν είναι ότι δεν έχετε απάντηση – είναι ότι σας κάνουν λάθος ερώτηση.

Σταθερή νοοτροπία vs νοοτροπία ανάπτυξης
Η πεποίθηση ότι οτιδήποτε σχετικά με εμάς (πάθη, προσωπικότητα, προτιμήσεις) είναι παγιωμένο σαν βράχος είναι αυτό που η κοινωνική ψυχολόγος Carol Dweck, αποκαλεί σταθερή νοοτροπία – δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξουμε αυτό που είμαστε ή αυτό που μπορούμε να κάνουμε.

Η νοοτροπία ανάπτυξης, από την άλλη πλευρά, βασίζεται στην πεποίθηση ότι οι βασικές μας ιδιότητες είναι πράγματα που καλλιεργούμε μέσα από τις προσπάθειές μας, τις στρατηγικές μας και τη βοήθεια των άλλων. Η Dweck αναφέρει στο mindbodygreen ότι το να είμαστε σταθεροί σε έναν τομέα της ζωής μας δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είμαστε σταθεροί σε όλους τους τομείς. «Είμαστε όλοι ένα μείγμα των δύο», γράφει. Γι’ αυτό μπορεί να είστε ανοιχτοί στη μάθηση καθώς ασκείστε στη γιόγκα, αλλά άκαμπτοι ως προς το με ποιον θα βγείτε ραντεβού.

Πώς σχετίζεται το είδος της νοοτροπίας με το πάθος
Η νοοτροπία μας παίζει σημαντικό ρόλο στον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε και επιδιώκουμε πράγματα για τα οποία είμαστε παθιασμένοι – καθώς και σε αυτά που εγκαταλείπουμε. Σε μια εργασία που δημοσιεύτηκε στο Psychological Science το 2018, ψυχολόγοι ερευνητές διερεύνησαν ποιο ρόλο παίζουν οι δύο νοοτροπίες στην εξερεύνηση και την ανάπτυξη ενδιαφερόντων.

«Συχνά λέγεται στους ανθρώπους να βρουν το πάθος τους, λες και τα πάθη και τα ενδιαφέροντα είναι προ-διαμορφωμένα και πρέπει απλώς να τα ανακαλύψουν», γράφουν οι συγγραφείς. «Αυτή η ιδέα, ωστόσο, έχει κρυφές επιπτώσεις στα κίνητρα».

Οι ερευνητές διεξήγαγαν πέντε μελέτες σε φοιτητές για να εξετάσουν πώς η σταθερή έναντι της νοοτροπίας ανάπτυξης σχετικά με το πάθος επηρέασε την προθυμία των συμμετεχόντων να εξερευνήσουν και να αναπτύξουν τα ενδιαφέροντά τους.

Ζητήθηκε από τους συμμετέχοντες να αυτοπροσδιοριστούν είτε ως «θετικής κατεύθυνσης» (μαθηματικά, μηχανική, επιστήμη) είτε ως «θεωρητικής» (τέχνες και ανθρωπιστικές επιστήμες) και στη συνέχεια τους δόθηκαν άρθρα που ταίριαζαν και δεν ταίριαζαν με την ταυτότητα των ενδιαφερόντων τους. Διαπίστωσαν ότι η σταθερή νοοτροπία σχετίζεται με λιγότερο ενδιαφέρον για ένα θέμα εκτός της ταυτότητάς τους – δηλαδή, ένας της πρώτης κατηγορίας με σταθερή νοοτροπία ήταν λιγότερο πιθανό να ενδιαφερθεί για τις ανθρωπιστικές επιστήμες, ενώ ένας της πρώτης κατηγορίας με νοοτροπία ανάπτυξης θα μπορούσε.

Αξίζει να αναφερθεί ότι όσοι είχαν σταθερή νοοτροπία σχετικά με το πάθος πίστευαν ότι μόλις το έβρισκαν, αυτό θα τους παρείχε «απεριόριστο» κίνητρο, ενώ όσοι είχαν νοοτροπία ανάπτυξης γνώριζαν ότι αυτό δεν θα ήταν πάντα εύκολο. (Μπορείτε πιθανώς να μαντέψετε ποιος είναι πιο πιθανό να επιμείνει σε κάτι).

Σε μία από τις μελέτες, οι ερευνητές έδειξαν στους συμμετέχοντες ένα διασκεδαστικό βίντεο για τις μαύρες τρύπες, το οποίο όλοι λάτρεψαν. Στη συνέχεια, τους έδωσαν ένα δύσκολο άρθρο για το θέμα, γραμμένο για επιστημονικό κοινό. Όπως είχε προβλεφθεί, το ενδιαφέρον για τις μαύρες τρύπες μειώθηκε – αλλά η μείωση ήταν πολύ πιο σοβαρή σε όσους υποστήριζαν μια σταθερή νοοτροπία.

Αυτή η έρευνα καταδεικνύει ότι το να είμαστε «πεισματάρηδες» στις παθιασμένες αναζητήσεις ή να πιστεύουμε ότι είμαστε «προορισμένοι» να κάνουμε κάτι μπορεί στην πραγματικότητα να υπονομεύσει την ικανότητά μας να αναπτυχθούμε, να εξελιχθούμε και να ανακαλύψουμε νέα και δυνητικά ικανοποιητικά ενδιαφέροντα – ή να τα εγκαταλείψουμε εντελώς.

Όπως το έθεσαν οι συγγραφείς της μελέτης, «Η παρότρυνση των ανθρώπων να βρουν το πάθος τους μπορεί να τους οδηγήσει να βάλουν όλα τα αυγά τους σε ένα καλάθι, αλλά στη συνέχεια να ρίξουν αυτό το καλάθι όταν γίνει δύσκολο να το κουβαλήσουν». Πώς θα ήταν αν αγκαλιάζαμε ή εξερευνούσαμε μια νοοτροπία ανάπτυξης γύρω από τα δικά μας ενδιαφέροντα;

Πηγή:

www.mindbodygreen.com/articles/why-you-should-unfollow-your-passion

https://enallaktikidrasi.com/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.