Ιουλίου 09, 2020

Ψυχολογία

Ο Μαχάτμα (“Μεγάλη Ψυχή” στα σανσκριτικά) Γκάντι, αποτελεί ένα από τα παγκόσμια σύμβολα διανόησης του 20ου αιώνα. Μοιράστηκε με την ανθρωπότητα τη φιλοσοφία του, η οποία συνέβαλε στην απελευθέρωση ενός λαού και ενέπνευσε εκατομμύρια ανθρώπους ακόμα και μετά τη δολοφονία του. Σε αυτό το άρθρο, παραθέτουμε 5 κομβικά ρητά, που μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο που σκέφτεσαι και που αντιμετωπίζεις τα πράγματα.


Πρέπει να είσαι η αλλαγή που θες να δεις στον κόσμο. – “You must be the change you want to see in the world.”
Εάν αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι, αυτόματα θα αλλάξει ο τρόπος που νιώθεις και τα όσα νιώθεις, άρα θα αλλάξουν και οι πράξεις σου. Αλλάζοντας τις πράξεις σου, μεταμορφώνεις και τις ανθρώπινες σχέσεις σου με τους άλλους. Το αποτέλεσμα είναι να αλλάξει ο κόσμος σου. Με το να μην αλλάζεις και να περιμένεις από τους άλλους να αλλάξουν, πετυχαίνεις ουσιαστικά μια τρύπα στο νερό – γιατί ακόμα κι αν οι άλλοι αλλάξουν, εσύ ο ίδιος δεν θα μπορείς καν να αντιληφθείς αυτή την αλλαγή..

Κανείς δεν μπορεί να μου κάνει κακό χωρίς την άδειά μου. – “Nobody can hurt me without my permission.”
Εσύ επιλέγεις πώς θα αντιδράσεις, τι θα πεις, πώς θα το πεις, σε ποιον θα το πεις. Εσύ ελέγχεις τις σκέψεις σου, τις αντιδράσεις σου, τα συναισθήματά σου. Λένε, κανείς δεν μπορεί να σε γονατίσει, αν εσύ ο ίδιος δεν σκύψεις. Όταν αντιληφθείς πως κανένας άλλος εκτός από εσένα δεν μπορεί να ελέγξει τον τρόπο που νιώθεις, θα δεις την καθημερινότητά σου να αλλάζει. Θα δεις τον εαυτό σου να γίνεται πιο δυνατός μέρα με τη μέρα.

Οι αδύναμοι δεν μπορούν να συγχωρέσουν. Η συγχώρεση είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των δυνατών ανθρώπων. – “The weak can never forgive. Forgiveness is the attribute of the strong.”
Όταν συνειδητοποιήσεις πως συγχωρώντας ανθρώπους και πράγματα του παρελθόντος, κάνεις καλό στον εαυτό σου και στο μέλλον σου, μπορείς να τροποποιήσεις τη ζωή σου. Κράτησε τα μαθήματα που πήρες από αυτές τις εμπειρίες ως διδάγματα και γύρισε σελίδα – μη γεμίζεις το μυαλό σου με αρνητική μνήμη, γιατί διαιωνίζεις μια κατάσταση όπου υποφέρεις και αψηφάς το παρόν και το μέλλον σου. Με τη συγχώρεση απεγκλωβίζεσαι από αυτά τα δεσμά και μπορείς να εστιάσεις στο “μπροστά” πλέον.

Η ευτυχία έρχεται όταν αυτά που σκέφτεσαι, αυτά που λες και αυτά που κάνεις, βρίσκονται σε αρμονία. – “Happiness is when what you think, what you say, and what you do are in harmony.
Όταν υπάρχει ταύτιση σε όσα σκέφτεσαι και όσα πράττεις, κατακτάς την αυθεντικότητα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το να είσαι κάτι και αυτό το κάτι να το βγάζεις προς τα έξω χωρίς καμουφλάζ, φίλτρα και μιμήσεις. Το να είσαι αληθινός μέσα και έξω, συμβάλλει στην καλύτερη επικοινωνία με τους γύρω σου, αφού οι άλλοι μπορούν να σε κατανοήσουν ευκολότερα, παρατηρώντας ταύτιση στα όσα λες και όσα κάνεις.

* Πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, έπειτα σε πολεμούν και τελικά τους νικάς. – “First they ignore you, then they laugh at you, then they fight you, then you win.”
Να είσαι επίμονος. Οι αντίπαλοί σου θα κουραστούν από το πείσμα σου και θα υποχωρήσουν. Βρες αυτό που θες να κάνεις και μη λυγίσεις αν δεν το πετύχεις. Οι άνθρωποι συνήθως αποτυγχάνουν να φτάσουν το στόχο τους, όχι επειδή οι καταστάσεις είναι πιο δυνατές από αυτούς, ούτε επειδή οι “εχθροί” είναι πιο επιβλητικοί, αλλά επειδή απογοητεύονται γρήγορα και τα παρατάνε. Να θυμάσαι πως η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μια μέρα. Η ατσάλινη θέληση και η υπομονή σου θα σε κάνουν ολοένα και πιο αυτοδύναμο, ώστε να μπορείς κάποια μέρα να νιώθεις ικανός να κατακτήσεις τα πάντα.

* Η παραπάνω φράση λανθασμένα αποδίδεται στον Γκάντι σύμφωνα με έρευνα των Greek Ηοaxes.

Πηγή: tsemperlidou.gr

w.awakengr.com

Ψυχολογία

Μήπως η κρυφή ευχαρίστηση που μας γεμίζει, όταν ασχολούμαστε με τις ζωές και τη συμπεριφορά των άλλων δεν είναι παρά οι σκιές που ρίχνουμε σε ανικανοποίητα κομμάτια του εαυτού μας, τα οποία αρνιόμαστε κατά βάθος να δεχθούμε;

Ένα σύστημα που επιβάλλει…

Ζούμε σε μία κοινωνία άκρως ανταγωνιστική, όπου κυριαρχεί έντονα η σύγκριση και η κριτική μεταξύ των ανθρώπων. Αυτά είναι μέρη του ανταγωνιστικού πνεύματος που η κοινωνία μας επιβάλει από την παιδική ηλικία, ως έναν τρόπο αξιολόγησης της επιτυχίας. Ο πιο δυνατός θα επιβιώσει, ο επιτυχής θα είναι και ο πιο ευτυχισμένος. Έχουμε μάθει να συγκρίνουμε τα επιτεύγματά μας με αυτά των άλλων προκειμένου να τα σταθμίσουμε και να δούμε κατά πόσο μας ικανοποιούν ή όχι.

Ασκούμε αρνητική κριτική γιατί αισθανόμαστε ανασφαλείς. Είναι αδύνατον να δεχθούμε τους άλλους με τα λάθη και τις ατέλειές τους, αν πρώτα δεν έχουμε αποδεχτεί τον ίδιο μας τον εαυτό. Όσο λιγότερο είμαστε σίγουροι για τον εαυτό μας, τόσο πιο πολύ ψάχνουμε να ρίξουμε το φταίξιμο στους άλλους. Μ’ αυτόν τον τρόπο βρίσκουμε δικαιολογία για τους δικούς μας φόβους και τις δικές μας αδυναμίες. Στην πραγματικότητα αναβαθμίζουμε τον εαυτό μας στα μάτια μας, κριτικάροντας τον άλλον. Είναι σαν να λέμε «Δεν είμαι και τόσο κακός: κοιτάξτε αυτόν, είναι χειρότερος από εμένα.»

Είναι πολύ πιο εύκολο να αναγνωρίσουμε τα λάθη και τις αδυναμίες των άλλων, από το να κοιτάξουμε μέσα μας και να ασκήσουμε αυτοκριτική.

Η διαδικασία αυτή αποτελεί πλέον μια συνήθεια της καθημερινής μας επικοινωνίας. Η συζήτηση γίνεται πιο ενδιαφέρουσα όταν αναφερόμαστε σε τρίτους. «Είδες τι έκανε;» παρατηρούμε και οι ακροατές κρέμονται ήδη από τα χείλη μας. Όλες οι συζητήσεις μας λοιπόν έχουν περιεχόμενο τη ζωή και τις αντιδράσεις των άλλων.

Φαίνεται πως είναι πιο ανώδυνο και εύκολο για μας, ίσως και ευχάριστο, να υπογραμμίζουμε τις ατέλειες των άλλων. Κριτικάροντας τους άλλους, εξασφαλίζουμε ασυνείδητα τους εαυτούς μας. Εμείς γινόμαστε αυτομάτως τα «καλά παιδιά», οι «διαλεκτοί», εκείνοι που είναι σωστοί. Αυτό μειώνει την ανασφάλειά μας, μας εξυψώνει. Ο πιο εύκολος τρόπος να υπερτιμήσουμε τον εαυτό μας είναι να υποτιμήσουμε όλους τους άλλους.

Πρόκειται όμως για μια λύση προσωρινή που, τελικά, στρέφεται εξίσου εναντίον μας. Αν με τόση ευκολία κρίνουμε τους άλλους τι μας εξασφαλίζει στην περίπτωση που μας κριτικάρουν και αυτοί; Αν όντως γινόταν αυτό εμείς πως θα το δεχόμασταν; Από την στιγμή όμως που συνειδητοποιούμε ότι είμαστε έρμαιο στην κριτική των άλλων, η ανασφάλειά μας πολλαπλασιάζεται. Αντιδρούμε έτσι με περισσότερο ανταγωνισμό, ανταποδίδουμε την κριτική, και οδηγούμε τη συμπεριφορά μας στα όρια της κακίας. Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος που θέλει να στιγματίζονται οι πολλοί ως αδύναμοι, προκειμένου να υπάρξουν οι λίγοι ως εκλεκτοί.

Συνέπειες της αρνητικής κριτικής

Κριτικάροντας διαρκώς τους ανθρώπους γύρω μας, υποτιμώντας την αξία τους, τις προσπάθειές τους, την προσωπικότητά τους, είναι ότι χειρότερο μπορούμε να κάνουμε στους άλλους καθώς και στον ίδιο μας τον εαυτό. Και το κάνουμε πολύ πιο συχνά απ’ ότι νομίζουμε. Ασκούμε μόνιμα κριτική. Στον εαυτό μας, στα παιδιά μας, στο σύντροφό μας, στους συναδέλφους μας, σε φίλους, σε γνωστούς, σε γείτονες και στην κοινωνία. Κάθε άνθρωπος που συναντάμε, κάθε κατάσταση που βιώνουμε, περνάει αυτόματα από ένα φίλτρο αξιολόγησης. Αυτό σίγουρα είναι καλό ως ένα βαθμό γιατί μας καθοδηγεί στο δρόμο που μας υποδεικνύει το ένστικτό μας. Από το σημείο όμως που θα αρχίσουμε να εκφράζουμε τη δυσπιστία, την αβάσιμη καχυποψία, την άρνηση και την κακόβουλη και άχρηστη κριτική θα ήταν καλύτερα να σιωπήσουμε, και να σκεφτούμε πριν μιλήσουμε.

Το ανταγωνιστικό πλαίσιο μέσα στο οποίο μας έχει θέσει η κοινωνία να ζούμε και να αντιδρούμε, μας οδηγεί στο να ασκούμε μονίμως στον εαυτό μας συνειδητά η και πολλές φορές ασυνείδητα μια κριτική η οποία είναι αδίσταχτη, χωρίς έλεος, σκληρή και πολλές φορές αβάσιμη. Έχουμε την τάση να απαιτούμε την τελειότητα, να είμαστε ανικανοποίητοι ή και δυστυχείς με αυτά που διαθέτουμε. Θέλουμε περισσότερα και καλύτερα, θέλουμε όλα αυτά που μας διαφεύγουν, θέλουμε και πρέπει να είμαστε τέλειοι. Η κριτική προς τον ατελή εαυτό μας επιβάλλεται προκειμένου να υποκινηθούμε για κάτι καλύτερο.

Τα ίδιο κάνουμε με όλους και με όλα γύρω μας. Θέλουμε και περιμένουμε από τους άλλους να μας φερθούν μ’ ένα συγκεκριμένο τρόπο, να μας δώσουν σημασία και αξία, να είναι συνένοχοι και συνυπεύθυνοι, να καθρεφτίζουν τον εαυτό μας και κυρίως να φανούν αντάξιοι των προσδοκιών μας. Πολλές φορές χρησιμοποιούμε τους άλλους ως άλλοθι για τις δικές μας πράξεις επειδή δεν μπορούμε να αντέξουμε τις συνέπειες των ενεργειών μας.

Συνήθως ασκούμε αρνητική κριτική σε κάποιον ή κάτι όταν εμείς οι ίδιοι έχουμε ανάγκες που ίσως έχουν μείνει ανικανοποίητες. Για αυτό και όταν οι άλλοι αποτυγχάνουν να τις εκπληρώσουν, μας απογοητεύουν. Παίρνουμε έτσι το δικαίωμα να τους υποτιμήσουμε, να τους κριτικάρουμε. «Έτσι και αλλιώς δεν έκαναν αυτό που έπρεπε να κάνουν».

Ας θυμηθούμε την κινέζικη παροιμία που λέει «πριν κρίνεις τον άλλον, περπάτησε τουλάχιστον 10 χλμ. με τα παπούτσια του». Μετά ας αναρωτηθούμε: “ Πώς μπορεί ο καθένας μας να πιστέψει στη δύναμη του εαυτού του, πώς μπορεί κανείς να προχωρήσει στη ζωή με σιγουριά και ασφάλεια όταν δέχεται τόση πίεση, τόση αρνητική κριτική για το ποιόν του και τις πράξεις του; Θα ήταν ευχάριστο αν αυτό συνέβαινε σε εμάς;”

“ Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω…”

Όταν κρίνουμε, αξιολογούμε και βλέπουμε τον κόσμο εγωκεντρικά.

Ας αναρωτηθούμε για λίγο ποιοι είμαστε εμείς που κρίνουμε; Ποιος είναι αυτός που επιβάλει τους δικούς του νόμους και κανόνες συμπεριφοράς; Ποιος επιβάλει τα δικά του «πρέπει» και «θέλω»; Και ποιος από εμάς αναλαμβάνει το βάρος της αλάνθαστης κρίσης; Η κριτική για να είναι εποικοδομητική, προϋποθέτει τη γνώση του τέλειου και τη διάθεση της καλόβουλης συμβουλής προς το πρόσωπο, στο οποίο ασκείται. Έχουμε όμως τη δυνατότητα να την ασκήσουμε με τη συνείδηση μας καθαρή; Είμαστε πραγματικά σε θέση να ορίσουμε το τέλειο, το ανώτερο, το αλάνθαστο; Ποιος από εμάς μπορεί να ισχυριστεί ότι κρίνει σωστά; Ποιος είναι αυτός που είναι τέλειος;

Τι θα γινόταν αν όλοι σταματούσαμε αυτή την αδυσώπητη διαδικασία για εμάς και για τους άλλους;

Τι θα γινόταν αν ο καθένας από εμάς αντικαθιστούσε με τη δική του αυτοκριτική, την τάση που έχει να κριτικάρει τους άλλους; Θα επικεντρωνόμαστε στην κατανόηση και την εξάλειψη των δικών μας αδυναμιών. Ο χρόνος που θα αφιερώναμε στο να βελτιώσουμε τον εαυτό μας θα κάλυπτε ολόκληρη τη μέρα μας, ώστε τελικά όλοι οι άλλοι θα έμοιαζαν μια ασήμαντη λεπτομέρεια στο δικό μας κόσμο.

Είναι άραγε δυνατόν να αποφύγουμε την κριτική ακόμη και όταν η ζωή μας δυσκολεύει εξαιτίας μερικών ανθρώπων των οποίων η κακόβουλη συμπεριφορά, μας επηρεάζει καθημερινά; Είναι σωστό σε αυτές τις περιπτώσεις να στραφούμε πάλι στον εαυτό μας, αντί να στραφούμε και να κρίνουμε την ίδια τη δυσκολία;

Εδώ χρειάζεται καταρχήν να παραδεχθούμε ότι είμαστε άτομα ελεύθερα με αυτόνομη βούληση και δικαίωμα στην επιλογή και να προβληματισθούμε για τα συναισθήματα, τις επιλογές μας ,και τη στάση που χρειάζεται να τηρήσουμε απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους. Σίγουρα πάντως η πραγματική λύση στο συγκεκριμένο πρόβλημα βρίσκεται σε άλλο επίπεδο από την αγανακτισμένη κριτική που μπορούμε πολύ εύκολα να ασκήσουμε.

Και στους αγαπημένους κριτική;

Τι γίνεται όμως με τους ανθρώπους που αγαπάμε και θέλουμε να τους δούμε καλύτερους, χωρίς ψεγάδια και αδυναμίες; Έχουμε το δικαίωμα να επέμβουμε στις προσωπικές τους επιλογές; Μια σοφή κίνηση θα ήταν να περιοριστούμε πάλι στην αυτοκριτική. Να αναρωτηθούμε πόσο εμείς οι ίδιοι είμαστε τέλειοι. Να σκύψουμε στις δικές μας αδυναμίες και να αναρωτηθούμε πώς τις πολεμάμε. Είναι σίγουρα προτιμότερο να καλύψουμε πρώτα τα δικά μας κενά, προτού υποδείξουμε στους άλλους πώς να καλύπτουν τα δικά τους. Έτσι γινόμαστε θετικό παράδειγμα, και αν κάτι υπήρχε περίπτωση να καταστραφεί σε μια σχέση μέσα από μια διαδικασία αντίδρασης, μπορεί να σωθεί εξ αιτίας της μίμησης και επιπλέον να βελτιώσει την επικοινωνία.

Όταν καταφέρουμε να απαλλαγούμε από την κριτική στάση, όταν δεχτούμε τις ατέλειες και τα λάθη των άλλων, τότε αυτόματα γεμίζουμε τους εαυτούς μας με αγάπη και ένα αίσθημα ειρήνης και δεκτικότητας απαλύνει καρδιές μας. Μαθαίνουμε να συγχωρούμε και να δεχόμαστε με αγάπη και κατανόηση τόσο τους ατελείς εαυτούς μας όσο και τους ατελείς συνανθρώπους μας.

Ας συνειδητοποιήσουμε λοιπόν τη διαφορετικότητα όλων μας. Δίνουμε στους άλλους από αυτά που έχουμε να δώσουμε και παίρνουμε από εκείνα, τα οποία ο άλλος μπορεί να μας δώσει. Αυτή είναι και η σημασία της επικοινωνίας, ένα ατέλειωτο πάρε δώσε που θα έπρεπε να το αφήσουμε να ρέει ανενόχλητο, χωρίς κριτικές και κατακραυγές, χωρίς αρνητικότητα και κακοβουλία. Ας πάρουμε απλά αυτά που έχουν να μας χαρίσουν οι συνάνθρωποί μας και αυτά που μπορούμε να δεχτούμε με ευχαρίστηση.

Η μόνη υποχρέωση που έχουμε είναι αυτή απέναντι στον εαυτό μας. Ας ενεργοποιηθούμε λοιπόν στα σημεία που έχουμε τη δυνατότητα, βελτιώνοντας τον εαυτό μας, τις πράξεις μας και την κοινωνία, με όποιο τρόπο ο καθένας μας μπορεί.

Ας αγνοήσουμε όλα εκείνα που μας ενοχλούν ενώ βρίσκονται έξω από την δικαιοδοσία μας και ας τα αφήσουμε ειρηνικά να πάρουν το δικό τους δρόμο./http://diodos.info/

Ψυχολογία

Ρίξε μια ματιά γύρω σου. Βλέπεις την αντίφαση; Η ομορφιά διαφημίζεται και προωθείται έντονα, αλλά οι ζωές μας έχουν γεμίσει ασχήμια. Γιατί;

Μήπως η ομορφιά είναι τελικά αξία υπερτιμημένη για τους περισσότερους μας ή μήπως έχουμε φτάσει να ευτελίσουμε το νόημα της σε καταναλωτικούς όρους;

Ας το πάρουμε λοιπόν από την αρχή. Τι είναι η ομορφιά; Η ομορφιά είναι ένα χαρακτηριστικό που μας προσφέρει μία εμπειρία απόλαυσης, ευχαρίστησης, νοήματος και ικανοποίησης. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την έννοια της αρμονίας και της συμμετρίας. Κρατήστε το αυτό.

Είναι σημαντική για τη ζωή μας; Ναι! Γιατί μας φέρνει πιο κοντά στο θεϊκό κομμάτι της ύπαρξης μας κι αποκαθιστά τη σχέση μας με τη μητέρα φύση.

Πού τη βρίσκουμε; Η απάντηση είναι απλή και περίπλοκη συνάμα. Παντού γύρω μας, αλλά πρέπει να έχουμε μάτια και ψυχή ανοιχτή για να την αντιληφθούμε και να την καλωσορίσουμε.

Μήπως έχουμε γεμίσει τόσο τη ζωή μας με άγχος και τρέξιμο που δεν έχουμε το χρόνο να κοιτάξουμε γύρω μας; Μήπως αναλωνόμαστε κυνηγώντας στόχους πεζούς, χάνοντας από τα μάτια μας το ουσιαστικό;

Μήπως με την απληστία μας και την αλόγιστη συμπεριφορά μας ασχημαίνουμε το περιβάλλον μας και τη ζωή μας;

Ψάχνουμε την ομορφιά σε ρούχα, παπούτσια, καλλυντικά, αυτοκίνητα και γενικά σε αντικείμενα. Συσσωρεύουμε στη ζωή μας πράγματα, η εμπειρία απόλαυσης και νοήματος που αποκομίζουμε διαρκεί μία στιγμή και μένουμε πεινασμένοι.

Μπαίνουμε σε ένα καταναλωτικό τρυπάκι για να γεμίσουμε αυτό το κενό, ενώ η λύση δεν είναι καν εκεί!

Ας κοιτάξουμε λίγο τις ζωές μας. Ας βρούμε το χαμένο νήμα της ομορφιάς και της αρμονίας κι ας ακονίσουμε τα αισθητήρια μας. Είναι τόσο απλό τελικά. Ένα ηλιοβασίλεμα που θα απολαύσεις για μερικές στιγμές που θα κλέψεις από το τρέξιμό σου, τον ουρανό που θα ατενίσεις και θ’ αφήσεις βλέμμα σου να χαθεί στην απεραντοσύνη, ένα λουλούδι που θα θαυμάσεις.

Μη γελάς! Είναι μεγάλο όπλο η ομορφιά! Σε κρατά γειωμένο και επικεντρώνεσαι σε λεπτομέρειες που αλλιώς δεν θα παρατηρούσες. Είναι τροφή της ψυχής σου. Ακόμα και στις πιο σκοτεινές σου ώρες, η ομορφιά μπορεί να γίνει σύντροφός σου, να θρέψει τις πληγές σου και να σου δώσει ελπίδα.

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που θα χρειαστεί να αναζητήσουμε καταφύγιο στην ομορφιά για να αναθαρρήσουμε. Στην ομορφιά δύο ματιών, ενός χαμόγελου, μιας μουσικής, στους κυματισμούς της θάλασσας. Διαλέξτε τι σας ταιριάζει.

Ένα βράδυ που πονάς, μια νυχτερινή βόλτα, υπό τους ήχους τζαζ να βλέπεις το φεγγάρι να ξεπροβάλλει από τα σύννεφα και να απλώνει το φως του στη σκοτεινή θάλασσα. Πόσο μπορεί να σε ανεβάσει αυτό, όσο χάλια κι αν είσαι!

Η ομορφιά μπορεί να αποτελέσει αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας, αν απλά προσπαθήσουμε να βρούμε την χαμένη αρμονία με τον εαυτό μας, με το σώμα μας, με τη φύση που μας περιβάλλει.

Ας αρχίσουμε, λοιπόν, να κάνουμε πράγματα ουσιαστικά που μας ευχαριστούν και γεμίζουν τις μπαταρίες μας, ας αγαπήσουμε ξανά το σώμα μας με τις ατέλειες του κι ας βάλουμε στη ζωή μας λίγο πιο συχνά την επαφή με τη φύση.

Από μια γλάστρα που κοσμεί το παράθυρο μας, από ένα κατοικίδιο που θα πάρουμε μέχρι έναν περίπατο που θα κάνουμε στην ύπαιθρο. Σιγά-σιγά η αίσθηση της ομορφιάς και της αρμονίας θα αποκατασταθεί μέσα μας.

Γιατί δυστυχώς η απομάκρυνση μας από τη φύση και το μεγαλείο της ομορφιάς της είναι που λείπει σ’ εμάς, τους ανθρώπους της πόλης. Αυτή η έλλειψη δημιουργεί μέσα μας κενό.

Ας ξαναμάθουμε να εκτιμάμε τα απλά και τα ουσιαστικά, τους κύκλους της ζωής μας, το χρόνο που χρειάζονται τα πράγματα να γίνουν από τη Μεγάλη Μητέρα, τη φύση.

Μαρίνα Μαγουλιανού – ilov.gr/https://www.awakengr.com/

Ψυχολογία

Η ζωή είναι παράξενη. Συμβαίνουν τόσα πράγματα εκεί που δεν τα περιμένεις και δεν λύνεις κανένα πρόβλημα με το να αντιστέκεσαι σ’ αυτά. Χρειάζεται να έχεις τεράστια ευλυγισία και σταθερή καρδιά.

Η ζωή είναι σαν μια κόψη ξυραφιού και πρέπει να περπατήσει κανείς πάνω σ’ αυτό το μονοπάτι με εξαιρετική προσοχή και ευέλικτη σοφία.

Η ζωή είναι πολύ πλούσια, έχει τόσους πολλούς θησαυρούς κι εμείς την πλησιάζουμε με άδειες καρδιές. Δεν ξέρουμε πώς να γεμίσουμε τις καρδιές μας με την αφθονία της ζωής. Ενώ είμαστε φτωχοί μέσα μας, όταν μας προσφέρονται τα πλούτη της τ’ αρνιόμαστε. Πάμε στο πηγάδι για νερό κρατώντας δαχτυλήθρα κι έτσι η ζωή καταντάει μια κακόγουστη υπόθεση, ασήμαντη και μικρή.

Η αγάπη είναι επικίνδυνο πράγμα. Φέρνει τη μόνη επανάσταση που δίνει απόλυτη ευτυχία. Είναι τόσο λίγοι εκείνοι από μας που μπορούν ν’ αγαπούν. Τόσο λίγοι εκείνοι που θέλουν ν’ αγαπούν.

Αγαπάμε βάζοντας όρους, κάνοντας την αγάπη ένα εμπορεύσιμο πράγμα. Έχουμε νοοτροπία παζαριού, αλλά η αγάπη δεν είναι εμπορεύσιμη, δεν είναι ένα απλό «πάρε-δώσε». Είναι μια κατάσταση ύπαρξης όπου όλα τα ανθρώπινα προβλήματα είναι λυμένα. Τι υπέροχο μέρος που θα μπορούσε να είναι η γη με τόση πολλή ομορφιά που υπάρχει, τόσο μεγαλείο, τόση άφθαρτη ομορφιά! Είμαστε παγιδευμένοι στον πόνο και δεν νοιαζόμαστε να ξεφύγουμε απ’ αυτόν ακόμα κι όταν κάποιος μας δείχνει το δρόμο.

Δεν ξέρω, αλλά νιώθει κανείς να φλέγεται από αγάπη· υπάρχει μια άσβηστη φλόγα· νιώθει ότι έχει τόση πολλή απ’ αυτήν μέσα του, που θέλει να τη δώσει σε όλους· και το κάνει. Είναι σαν ένα ποτάμι που κυλάει με ορμή, που ποτίζει και δίνει ζωή σε κάθε πόλη και χωριό· μολύνεται από τις ανθρώπινες βρομιές που πέφτουν σ’ αυτό, αλλά σύντομα τα νερά καθαρίζονται από μόνα τους και συνεχίζουν να τρέχουν.

Τίποτα δεν μπορεί να καταστρέψει την αγάπη γιατί διαλύονται μέσα σ’ αυτήν τα πάντα: το καλό και το κακό· το άσχημο και το όμορφο. Είναι το μοναδικό πράγμα που είναι αυτό το ίδιο αιωνιότητα.


Από το βιβλίο του Κρισναμούρτι “Γράμματα σε μια νεαρή φίλη”, Εκδόσεις Καστανιώτη

https://www.awakengr.com/

Ψυχολογία

Κάθε δράση φέρνει αντίδραση.

Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του ον κοινωνικό. Δεν τον ενδιαφέρει μόνο η βιολογική του επιβίωση αλλά και η κοινωνική. Να έχει μια αρμονική σχέση με τους άλλους και με τον κόσμο γύρω του.

Το κλειδί για τις ανθρώπινες σχέσεις είναι η καλοσύνη. Είναι το να απαλύνεις τον πόνο του άλλου όταν υποφέρει. Το να του προσφέρεις κάτι που έχει ανάγκη. Το να του φέρεσαι με ευγένεια και σεβασμό. Το να δείχνεις ότι είναι σημαντικός.

Τόσο απαραίτητοι είναι για μας οι άλλοι, ώστε η δική τους χαρά είναι συχνά δική μας. Πρόσφατη έρευνα των Dunn, Aknin, & Norton δείχνει ότι πολλοί από μας χαιρόμαστε περισσότερο όταν κάνουμε δώρα, παρά όταν αγοράζουμε πράγματα για τους εαυτούς μας. Η χαρά των άλλων είναι για τον πομπό της πολλαπλάσια.

Άρα η καλοσύνη μας επιστρέφει σε μας! Κι επιστρέφει τόσο συναισθηματικά, όσο και σωματικά. Όσο κι αν ακούγεται παράξενο, τα συναισθήματα προσφοράς στους άλλους τονώνουν το ανοσοποιητικό σύστημα, σύμφωνα με την ερευνήτρια Ervin Staub. Ακόμη και το να βλέπουμε ή να ακούμε πράξεις καλοσύνης άλλων μπορεί να έχουν θετικά αποτελέσματα για την υγεία, ψυχική και συναισθηματική. (Εννοείται ότι ισχύει και το αντίστροφο τις εγωιστικές συμπεριφορές.)

«Ναι, αλλά εγώ δεν είμαι καλός/η σε αυτά τα πράγματα. Δεν είμαι η Μητέρα Τερέζα.»

Μπορεί να πιστεύεις ότι δεν είσαι καλός στην ενσυναίσθηση. Ότι δυσκολεύεσαι να «διαβάσεις» τους άλλους και να τους βοηθήσεις όπως πρέπει.

Μην αγχώνεσαι! Όλα είναι θέμα εξάσκησης. Ξεκίνα με μια απλή άσκηση καλοσύνης κάθε μέρα. Βάλε στόχο κάθε μέρα να αναγνωρίζεις μια ανάγκη γύρω σου και να βοηθάς. Θα δεις ότι αρκετά σύντομα, οι «κεραίες» σου θα εντοπίζουν πράγματα που τώρα δε φαντάζεσαι. Και θα απολαύσεις την ευτυχία να κάνεις τον κόσμο σου λίγο καλύτερο!

philosophyreturns.gr

Ψυχολογία

«Με χρειάζονται» είπες και βολεύτηκες στα ίδια άλλη μια μέρα

Η ζωή μας είναι ένα συνονθύλευμα λογικών αποφάσεων, καθοριστικών στιγμών, ανθρωπίνων σχέσεων και συναισθημάτων. Όποιες αποφάσεις παίρνουμε, πρώτα περνούν από τη συμβουλευτική κριτική των φίλων, τα διλήμματα και σαφώς τον έρωτα.

Ο φόβος κι η ανασφάλεια παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη λήψη αποφάσεων. Ωστόσο κι ο αυθορμητισμός μας έχει την ικανότητα να μάς βοηθάει ή καλύτερα να μας βγάζει από τη βασανιστική ταλαιπωρία ενός διλήμματος. Πόσες φορές έχουμε δράσει, δίχως να δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία στις σκέψεις μας και δίχως να έχουμε επίγνωση του γεγονότος, πως μπορεί να επηρεαστούν κι οι γύρω μας από τις καθοριστικές αποφάσεις μας; Και τότε επέρχεται η μοιραία ώρα της υπερανάλυσης και το υποσυνείδητό μας αρχίζει να βγάζει στη φόρα δαιμόνια και ξωτικά, που ταλαιπωρούν τη ζωή μας.

Φτάνει λοιπόν, εκείνη η στιγμή που απαιτείται να λάβεις μια σημαντική απόφαση. Μια επιλογή, που μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή, να σου ανοίξει πόρτες και να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Όλα αυτά ακούγονται δελεαστικά. Όμως, δεν είσαι εκατό τοις εκατό σίγουρος αν μπορείς να ξεφύγεις από το comfort zone σου. Θέλεις να κάνεις εκείνο το βήμα πάρα πέρα. Δε θέλεις κιόλας. Και κρατιέσαι από υπάρχουσες καταστάσεις για να δικαιολογήσεις τον εαυτό σου. Για να πείσεις εσένα και τους γύρω σου πως ίσως και να είναι για το καλύτερο, να κάτσεις στα αυγά σου.

Επικαλούμαστε λοιπόν την ανάγκη, που μας έχουν οι άλλοι για να κρύψουμε τον φόβο μας απέναντι στη δύσκολη απόφαση του να πάμε ένα βήμα μπροστά και να κάνουμε κάτι διαφορετικό και πρωτόγνωρο για εμάς. «Με χρειάζονται», εξηγείς. «Δε θέλω να τους αφήσω μόνους τους» κι άλλες τόσες προτάσεις, που αραδιάζεις στον εαυτό σου για να πιστέψει πως το «σωστό» είναι να μείνεις στο ασφαλές «εδώ». Πως δεν έγινε και κάτι, να μην κάνεις κάτι αλλιώτικο. Ίσως ο σκοπός σου δεν είναι αυτός. Σκέφτεσαι όλα αυτά και πείθεσαι. Υπάρχει όμως εκείνη η μικρή σπίθα, που σε κάνει να σκέφτεσαι το «αν». Δεν είναι ουτοπικό όμως; Εμείς οι άνθρωποι είμαστε ρεαλιστές. Η ζωή δε βασίζεται σε παραμύθια. Η προσγείωση στην πραγματικότητα κάνει την υπόθεση, κατάφαση και τις παρομοιώσεις της λογοτεχνίας, χάρτινα καραβάκια.

Μέσα μας ανακουφιζόμαστε με την ιδέα ότι υπάρχει η επιλογή του να μείνεις, του να μην προσπαθήσεις. Σαφώς, σε διάφορες περιπτώσεις όπως όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε τις ψυχολογικές αντιδράσεις του οργανισμού μας –ακόμα και ψυχοσωματικές– είναι προτιμότερο να μην πιέζουμε τον εαυτό μας να ξεπεράσει τα όριά του. Κανείς ποτέ δε θα σε κρίνει για τις επιλογές σου, επειδή δεν είσαι έτοιμος, πέρα από τον ίδιο σου τον εαυτό. Νιώθεις ενοχές, που δεν είσαι όσο δυνατός θα ήθελες, που δεν έχεις λίγο παραπάνω τσαγανό να τολμήσεις. Αλλά κάθε μας επιλογή ανοίγει διαφορετικές πόρτες και ίσως, το να μείνεις εκεί που είσαι να είναι για σένα η καλύτερη επιλογή.

Είναι όμορφο να προσπαθούμε και να βάζουμε προκλήσεις στον εαυτό μας, διότι μέσα από αυτό μας γνωρίζουμε καλύτερα. Αναγνωρίζουμε τις αντοχές μας και μέχρι που αντέχουμε. Δεν είμαστε ρομπότ και κάποια στιγμή εξαντλούμαστε. Πολλές φορές αγνοούμε εκείνη τη φωνή που λέει «ασʼ το», στην ανάγκη μας να αποδείξουμε ότι μπορούμε τα πάντα. Δεν ισχύει πάντοτε αυτό όμως και είναι διόλου κακού. Ίσα ίσα που δείχνει ωριμότητα να κατανοούμε μέχρι πού αντέχουν οι μπαταρίες μας.

Το να χρησιμοποιούμε σαν μια είδους δικαιολογία τους άλλους ανθρώπους δεν είναι απαραίτητα λάθος. Το να θες να μείνεις κοντά στους γονείς σου ή κοντά στους φίλους σου από το να φύγεις εξωτερικό για παράδειγμα, υποδηλώνει τη σημασία της δικής σου ύπαρξης και της ζωής σου, το πού ανήκεις και που θες πραγματικά να είσαι. Αντιθέτως, το να θες να μείνεις μέσα σε μια σχέση μόνο και μόνο για να μη στενοχωρήσεις τον άλλον, υποδηλώνει συμβιβασμό και υποβιβασμό του «είναι» και της αξίας σου. Και στις δύο περιπτώσεις είναι σημαντικό να κοιτάμε λίγο τον εαυτό μας, έτσι ώστε να μάθουμε να διαχειριζόμαστε τα συναισθήματά μας κι ολόκληρη τη ζωή μας. Παράλληλα, οι άλλοι μέσα από τις δικές μας αποφάσεις παίρνουν κι εκείνοι μαθήματα. Κανένας δε βγαίνει χαμένος στη ζωή.

Αν μια σχέση δε μας ολοκληρώνει, δεν έχει νόημα να συνεχίσουμε να υπάρχουμε μέσα σε αυτή, όμως ο φόβος να μείνουμε μόνοι, μας κάνει να συμβιβαζόμαστε. Οπότε εκμεταλλευόμαστε την ιδέα του ότι ο άλλος θα πληγωθεί για να μείνουμε εκεί που είμαστε. Συγχρόνως, το να αρνούμαστε μια θέση στο εξωτερικό επειδή θα στενοχωρηθούν οι άνθρωποί μας είναι επίσης μια θεωρία, που δημιουργείται στο μυαλό μας η οποία καλύπτει το δικό μας φόβο, να μείνουμε μόνοι μακριά από το σπίτι μας.

Ο φόβος είναι μια παραίσθηση. Μεγαλοποιούμε τις καταστάσεις στο μυαλό μας, διότι μας νοιάζει τι θα πει ο ένας κι άλλος, ενώ στην πραγματικότητα η μεγαλύτερη φωνή που μας εξουσιάζει είναι η δική μας. Φτιάχνουμε πάμπολλα σενάρια με παρακλάδια και απολήξεις, που καταλήγουν σε ένα χάος. Δεν είναι ποτέ κακό να δοκιμάσεις κάτι και πάνω από όλα δεν είναι κακό στην τελική να μη σου αρέσει. Δεν θα μάθεις ποτέ εάν δε δοκιμάσεις κι αυτό είναι νόμος. Άλλοι φοβούνται τη μοναξιά, άλλοι την απόρριψη και μέσα από αυτό το φόβο τους δημιουργούν σενάρια για να τον κρύψουν.

Τελικά τι έχει πιο πολλή σημασία; Να δίνουμε τροφή στο φόβο και τις ανασφάλειές μας ή να δούμε τη ζωή με λιγότερο άγχος και περισσότερη όρεξη; Όλοι έχουμε προσδοκίες από τον εαυτό μας, που μερικές φορές μπορεί και να είναι ακατόρθωτες. Ίσως να μην έχουμε όλη τη δύναμη να κολυμπήσουμε βαθιά, αλλά τουλάχιστον αν έχουμε προσπαθήσει ξέρουμε μέχρι πού φτάνουμε. Και τότε θα μετανιώνουμε λιγότερο και θα ζούμε λίγο περισσότερο. Η γνώμη του κόσμου, οι αντιδράσεις κι οι πιθανές συνέπειες των πράξεων μας πάντοτε θα μας ακολουθούν στην ζωή. Ίσως και να ακουστώ πάλι κλισέ σε αυτόν τον επιφανειακό κόσμο, αλλά σου δόθηκε μια ευκαιρία να ζήσεις κι αυτή ήταν όταν γεννήθηκες. Ας μη φοβόμαστε να χάσουμε, γιατί μέσα από αυτή τη διαδικασία μονάχα κερδισμένοι βγαίνουμε.

Συντάκτης: Αγγελική Τσιγαρά
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

https://www.pillowfights.gr/

Ψυχολογία

Έζησε μια ήσυχη και μάλλον ευτυχισμένη ζωή. Ο Μισέλ ντε Μονταίν ήταν Γάλλος αριστοκράτης και στοχαστής. Αλλά δεν του ήρθαν όλα βολικά.

Όπως κάθε άνθρωπος, έτσι κι εκείνος είχε το μερίδιό του στον πόνο. Ούτε οι πλούσιοι ούτε οι φτωχοί γλιτώνουν. Έτσι, κάποτε έχασε τον αγαπημένο του φίλο. Λίγο αργότερα, τον πατέρα του. Και τότε ανακάλυψε το μυστικό της εσωτερικής ευτυχίας.

Ο Μονταίν έπεσε σε κατάθλιψη. Απομονώθηκε στον πύργο του, στη μοναξιά του πόνου του. Ξεκίνησε να γράφει δοκίμια, που σώζονται μέχρι τις μέρες μας. Σε ένα από αυτά, το «Περί Μοναξιάς», μιλά για το «πίσω μαγαζί», στα γαλλικά arriere-boutique.

Τι είναι το πίσω-μαγαζί;
Είναι ένα δωμάτιο, πίσω από ένα μαγαζί, στο οποίο το κοινό δεν έχει πρόσβαση. Μόνο ο ιδιοκτήτης μπορεί να πηγαίνει εκεί. Είναι ένα σημείο απομόνωσης.

Φαντάσου τον εαυτό σου σαν ένα κατάστημα. Για το Μονταίν, είναι πολύ καλό να έχεις σύζυγο, παιδιά, γονείς, πλούτη, υγεία. Αλλά όλα αυτά είναι περαστικά. Επισκέπτες που έρχονται, μένουν για λίγο και φεύγουν. Δε μπορούν να παραμείνουν για πάντα. Δεν είναι κομμάτια του μαγαζιού. Είναι πελάτες, προμηθευτές, εμπορεύματα, συνεργάτες, αλλά όχι ιδιοκτήτες. Μόνο εσύ είσαι ο ιδιοκτήτης. Στο τέλος οι παρεξηγήσεις, οι ασθένειες ή απλά τα γηρατειά και ο θάνατος θα τα πάρουν όλα μακριά.

Και τι θα κάνεις όταν χαθούν;
Εδώ χρειάζεται το πίσω μαγαζί. Ένα σημείο εσωτερικό, δικό σου. Μακριά από κάθε επιρροή και κάθε απώλεια. Ένα μέρος που καμία ασθένεια, καμία ατυχία δε μπορεί να σου πάρει. Το πιο βαθύ σημείο του εαυτού σου. Εκεί που ανακαλύπτεις ποιος πραγματικά είσαι, πέρα από φίλους, συγγενείς, πλούτη και σώμα.

Να χτίσεις το δικό σου πίσω μαγαζί, λέει ο Μονταίν. Χωρίς να εγκαταλείψεις τον κόσμο, να καταφεύγεις σε αυτό συχνά. Να βρίσκεις εκεί τη σταθερότητά σου. Να σου θυμίζει ποιος είσαι. Αυτό θα είναι το καταφύγιό σου όταν όλα τα άλλα κλονίζονται.

Εκεί, ο πόνος ποτέ δε θα σε κατασπαράξει. Εκεί θα βρεις την αληθινή ευτυχία. (Πηγή:bigthink.com, Μετάφραση-Απόδοση: philosophyreturns.gr)

https://philosophyreturns.gr/

Ψυχολογία

Για την ελευθερία δεν μπορώ να έχω παρά την αντίληψη που έχουν γι’ αυτή ο φυλακισμένος ή ο σύγχρονος πολίτης μέσα στο Κράτος. Η μόνη που ξέρω είναι η πνευματική ελευθερία και η ελευθερία της δράσης. Μ’ αυτά τα δεδομένα λοιπόν, αφού το παράλογο αποκλείει κάθε μου ελπίδα για αιώνια ελευθερία γίνεται αιτία να στρέψω στο αντίθετο την ελευθερία της δράσης μου.

Αυτή η έλλειψη ελπίδας και μέλλοντος αποτελεί μια επαύξηση στην ετοιμότητα του ανθρώπου. Ο συνηθισμένος άνθρωπος, προτού γνωρίσει το παράλογο, ζει θέτοντας σκοπούς, φροντίζει για το μέλλον ή για τη δικαίωσή του (όσο γι’ αυτά δεν υπάρχει θέμα). Εκτιμάει τις ευκαιρίες που του παρουσιάζονται, σκέφτεται το αύριο, τη σύνταξή του ή την αποκατάσταση των παιδιών του. Πιστεύει ακόμα πως κάτι στην ζωή του μπορεί να προκαθοριστεί.

Πραγματικά, ενεργεί σα να ήταν ελεύθερος, ακόμα κι αν όλα τα γεγονότα πάνε κόντρα σ’ αυτή την ελευθερία. Μετά τη γνωριμία με το παράλογο, κλονίζονται τα πάντα. Η ιδέα του “υπάρχω“, η διάθεσή μου να ενεργώ σα να είχαν όλα ένα νόημα (ακόμα κι αν, με την ευκαιρία, θα ‘λεγα πως τίποτα δεν έχει νόημα), όλα αυτά διαψεύδονται μ’ έναν ιλιγγιώδη τρόπο απ’ τον παραλογισμό ενός ξαφνικού θανάτου.

Το να σκέφτεσαι το αύριο, να θέτεις σκοπούς, να έχεις επιθυμίες – όλα αυτά προϋποθέτουν ότι πιστεύεις στην ελευθερία, ακόμα κι αν, καμιά φορά, σε βεβαιώνουν πως δεν πρόκειται να την ξανανοιώσεις. Αλλά για την ώρα, η ανώτερη αυτή ελευθερία του να υπάρχεις, που μπορεί μόνη της να θεμελιώσει μια αλήθεια, ξέρω καλά πως δεν υπάρχει.

Υπάρχει ο θάνατος σα μοναδική πραγματικότητα. Μετά απ’ αυτόν τα παιχνίδια τελειώνουν. Δεν είμαι πια ελεύθερος να διαιωνισθώ, είμαι σκλάβος και προ πάντων σκλάβος που δεν ελπίζει στην αιώνια επανάσταση, που δεν έχει καταφύγιο για την περιφρόνηση. Και, ποιος μπορεί να παραμείνει σκλάβος χωρίς επανάσταση και χωρίς περιφρόνηση; Ποια ελευθερία μπορεί να υπάρξει σ’ όλο το νόημά της, χωρίς πίστη στην αιωνιότητα;

Συγχρόνως όμως, ο παράλογος άνθρωπος καταλαβαίνει πως μέχρι τώρα συνδεόταν μ’ αυτή την απαίτηση για ελευθερία που ζούσε φανταστικά. Κατά κάποιο τρόπο, αυτό τον εμπόδιζε. Στα μέτρα που έθετε ένα σκοπό στη ζωή του, συμμορφωνόταν με τις απαιτήσεις αυτού του σκοπού και γινόταν σκλάβος της ελευθερίας του. Έτσι, δε θα μπορούσα πια να ενεργήσω διαφορετικά παρά σαν πατέρας (ή μηχανικός ή αρχηγός λαών ή έκτατος υπάλληλος στα Τ.Τ.Τ.) που προετοιμάζομαι να γίνω.

Πιστεύω πως μπορώ να διαλέξω να είμαι περισσότερο αυτό και λιγότερο κάτι άλλο. Είναι αλήθεια πως το πιστεύω ασυνείδητα. Συγχρόνως όμως απαιτώ να πιστεύουν κι εκείνοι που με περιβάλλουν, να κρίνουν (οι άλλοι είναι τόσο βέβαιοι για το ότι είναι ελεύθεροι κι αυτή η καλή διάθεση εύκολα μεταδίδεται!). Όσο μακριά κι αν μπορούμε να μείνουμε από κάθε κρίση, ηθική ή κοινωνική, μερικές τις δεχόμαστε κι ακόμα με τις καλύτερες φτιάχνουμε τη ζωή μας (υπάρχουν καλές και κακές κρίσεις).

Έτσι ο παράλογος άνθρωπος καταλαβαίνει πως δεν ήταν πραγματικά ελεύθερος. Για να μιλήσουμε καθαρά, μέσα στα πλαίσια που ελπίζω ή αμφιβάλλω για μια αλήθεια μου, για τον τρόπο που υπάρχω ή δημιουργώ, στα πλαίσια, τέλος, μέσα στα οποία φτιάχνω τη ζωή μου αποδεικνύοντας έτσι πως έχει ένα νόημα, σ’ αυτά τα πλαίσια, ορθώνω φράχτες που μέσα τους περιορίζω τη ζωή μου. Ενεργώ σαν κι αυτούς τους στοχαστές και καλλιτέχνες που με γεμίζουν αηδία και δεν κάνουν τίποτ’ άλλο, τώρα το διαπιστώνω, απ’ το να παίρνουν στα σοβαρά την ελευθερία του ανθρώπου.

Στο σημείο αυτό, το παράλογο με φωτίζει: δεν υπάρχει επαύριο. Διακρίνω, στο εξής, την αιτία της ανεξιχνίαστης ελευθερίας μου. Εδώ, θα κάνω δυο συγκρίσεις. Αρχικά, οι μυστικοί βρίσκουν μια ελευθερία στο να δοθούν. Με το να βυθίζονται στο θεό τους, να συμμορφώνονται στους κανόνες του, ενδόμυχα, με το δικό τους τρόπο γίνονται ελεύθεροι. Σ’ αυτή την εκούσια σκλαβιά ξαναβρίσκουν την τέλεια ανεξαρτησία.

Τι σημαίνει όμως αυτή η ελευθερία; Μπορούμε να πούμε προ πάντων αισθάνονται ελεύθεροι απέναντι στον εαυτό του και λιγότερο ελεύθεροι από απελευθερωμένοι. Ακόμα, ο παράλογος άνθρωπος στραμμένος ολόκληρος προς το θάνατο (παρμένον εδώ σαν τον πιο φυσικό παραλογισμό), νοιώθει απαλλαγμένος απ’ το κάθετι που δεν είναι αυτή η κατασταλαγμένη μέσα του γεμάτη πάθος ένταση. Δέχεται μια ελευθερία σύμφωνα με τους κοινούς κανόνες.
Σ’ αυτό το σημείο, παρατηρούμε πως τα θέματα της υπαρξιστικής φιλοσοφίας διατηρούν όλη τους την αξία. Η επιστροφή στη συνείδηση και η αφύπνιση απ’ τον καθημερινό ύπνο αποτελούν τα πρώτα βήματα της παράλογης ελευθερίας. Αλλά αυτό που αμφισβητείται είναι το υπαρξιστικό κήρυγμα και το πνευματικό άλμα που ουσιαστικά αποφεύγει τη συνείδηση.

Με τον ίδιο τρόπο (αυτή είναι η δεύτερη σύγκριση) οι σκλάβοι της Αρχαιότητας δεν ανήκαν στον εαυτό τους. Ήξεραν, όμως, αυτή την ελευθερία που συνίσταται στο να μην αισθάνεσαι διόλου υπεύθυνος [Αυτό που γίνεται εδώ δεν είναι ένας υποτιμητικός απολογισμός αλλά μια πραγματική σύγκριση. Ο παράλογος άνθρωπος είναι το αντίθετο του ανθρώπου που συμβιβάζεται]. Ακόμα κι ο θάνατος έχει χέρια πατρικίων που τσακίζουν αλλά ελευθερώνουν.

Το να βυθιστείς σ’ αυτή την απύθμενη βεβαιότητα, να νιώθεις στο εξής αρκετά ξένος προς την προσωπική σου ζωή για να την παρατείνεις και να τη ζήσεις χωρίς τη μυωπία των ερωτευμένων, σ’ αυτό, υπάρχει η αρχή μιας απελευθέρωσης. Αυτή η καινούργια ανεξαρτησία υπάρχει στο τέλος, όπως όλη η ελευθερία της δράσης. Δεν έχει συναλλαγές με την αιωνιότητα. Αλλά αντικαθιστά όλες τις αυταπάτες της ελευθερίας που τις σταματούσε ο θάνατος.

Η υπέροχη διαθεσιμότητα του θανατοποινίτη που κάποια χαραυγή του ανοίγονται οι πύλες της φυλακής, η απίστευτη αφιλοκέρδειά του για όλα – διατηρεί μονάχα μια καθαρή φλόγα για ζωή – εδώ βρίσκονται, το νοιώθουμε καλά, ο θάνατος και το παράλογο, οι αρχές της μοναδικής λογικής ελευθερίας: της ελευθερίας που μπορεί να νοιώσει και να ζήσει μια ανθρώπινη καρδιά. Αυτή είναι η δεύτερη συνέπεια.

Ο παράλογος άνθρωπος διαισθάνεται λοιπόν ένα σύμπαν καυτό και παγωμένο, διάφεγγο και περιορισμένο, όπου τίποτα δεν είναι δυνατό αλλά όλα είναι δοσμένα και που φεύγοντας απ’ αυτό συναντάει την ανυπαρξία και το μηδέν. Τότε, μπορεί ν’ αποφασίσει να δεχτεί να ζήσει σ’ ένα τέτοιο σύμπαν, να υφίσταται τις επιδράσεις του, ν’ αρνιέται, να ελπίζει και να διαπιστώνει συνεχώς πως τίποτα δεν ανακουφίζει τη ζωή.

Αλλά ποια είναι η σημασία της ζωής σ’ ένα τέτοιο σύμπαν; Για την ώρα καμιά άλλη εκτός απ’ την αδιαφορία για το μέλλον κι απ’ το να εξαντλείς κάθε τι που υπάρχει. Η πίστη στο νόημα της ζωής προϋποθέτει πάντα μια αξιολόγηση, μια εκλογή, τις προτιμήσεις μας. Η πίστη στο παράλογο, όπως το προσδιορίσαμε, σημαίνει το αντίθετο.

Aπό το βιβλίο του Αλμπέρ Καμυ – Ο μύθος του Σίσυφου (δοκίμιο πάνω στο παράλογο)

Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Ψυχολογία

Ορισμένοι άνθρωποι διαθέτουν σε μεγαλύτερο βαθμό το αγαθό της ηρεμίας, είναι ευκολότερο για εκείνους να παραμείνουν σε αυτή την κατάσταση – και έτσι υπάρχουν πολλά που μπορούμε να μάθουμε από αυτούς. Παρακάτω αναφέρουμε ορισμένους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να ελέγξουμε το στρες ή και τον θυμό μας και να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας πριν τα συναισθήματα βγουν εκτός ελέγχου.

Διατηρούν την ενσυνειδητότητά τους
Η κληρονομικότητα και η ανατροφή είναι ισχυρές δυνάμεις που καθορίζουν ένα τέτοιο χαρακτηριστικό ηρεμίας ή άγχους, αλλά δεν έχουν την τελευταία λέξη. Οι έρευνες δείχνουν ότι ο εγκέφαλος και το νευρικό σύστημα είναι ευέλικτα. Ασχέτως του πώς έχουμε μάθει να αντιδρούμε στο στρες, έχουμε τη δυνατότητα να ξεμάθουμε και να ξαναμάθουμε.

Μία από τις καλύτερες νοητικές συνήθειες που μπορούμε να καλλιεργήσουμε είναι η εστίαση στο παρόν. Η ανάλυση του παρελθόντος και του μέλλοντος μπορούν να μεγεθύνουν άσχημα αυτό που συμβαίνει στο παρόν. Ανησυχούμε για τις πιθανότητες που δεν είναι τόσο απειλητικές όσο νιώθουμε εκείνη τη στιγμή.

Διατηρούν τη στάση «είμαι τυχερός»
Οι άνθρωποι που είναι φυσικά ήρεμοι νιώθουν επίσης ευγνωμοσύνη. Για παράδειγμα, μπορεί να σκεφτούν «είμαι τόσο τυχερή που η μητέρα μου κράτησε τα παιδιά χθες ώστε να μπορέσω να βγω για ένα δείπνο». Με αυτό τον τρόπο, έχουν την τάση να σκέφτονται τα θετικά στη ζωή τους. Και το σημαντικότερο, στρέφουν την προσοχή τους από την έλλειψη στην αφθονία.

Συνηθίζουν να παίρνουν βαθιές ανάσες σε δύσκολες στιγμές
Λίγες βαθιές ανάσες ενεργοποιούν το παρασυμπαθητικό νευρικό μας σύστημα. Πάρτε μια βαθιά εισπνοή από τη μύτη και εστιάστε στον διαφραγματικό τύπο αναπνοής. Το παρασυμπαθητικό σύστημα μειώνει τον καρδιακό ρυθμό και χαλαρώνει επίσης τους μύες του γαστρεντερικού.

Καλλιεργούν την αυτεπίγνωση
Παρατηρήστε απλά τι συμβαίνει στο σώμα και στο νου σας σε πραγματικό χρόνο και επιτρέψτε του να περάσει, να φύγει. Σταδιακά, θα αρχίσετε να αναθεωρείτε τη σημασία που δίνετε σε μικρές καθημερινές ενοχλήσεις και θα τους δίνετε όλο και λιγότερο χώρο στη ζωή σας.

Χάνονται στη στιγμή
Οι μελέτες υποδεικνύουν ότι η ικανότητα να είμαστε παρόντες στις εμπειρίες του τώρα είναι δείκτης γενικής ευτυχίας και αίσθησης ευεξίας. Όταν ο νους μας περιπλανιέται, συχνά σκεφτόμαστε δυσάρεστα πράγματα – ανησυχούμε, μετανιώνουμε, ντρεπόμαστε, αγχωνόμαστε. Αντιθέτως, εσείς δοκιμάστε να απορροφηθείτε από τη στιγμή, διαβάζοντας ένα βιβλίο ή εστιάζοντας σε μια συζήτηση με έναν φίλο.

Δίνουν χώρο σε άλλες ερμηνείες των γεγονότων
Αν βγαίνετε εκτός ελέγχου, επειδή ένας οδηγός σας κόβει το δρόμο ή ένας συνάδελφος σας διακόπτει στο meeting, κάντε ένα βήμα πίσω και μετρήστε την κατάσταση από διάφορες οπτικές: μήπως αντιληφθήκατε κάτι λάθος; Τους γνωρίζετε αρκετά καλά για να ξέρετε τι σκέφτονται ή νιώθουν; Υιοθετήστε αυτή τη στάση και θα δείτε ότι σταδιακά η συνεργασία και η κατανόηση θα λαμβάνουν όλο και περισσότερο χώρο στη ζωή σας.

Αφουγκράζονται πραγματικά τους άλλους
Η πρώτη μας κίνηση είναι συνήθως να γινόμαστε αμυντικοί και να θέτουμε σε κίνδυνο τις σχέσεις μας. Είναι πολλά τα ζευγάρια που φθείρονται σε τέτοιες συγκρούσεις. Γι’ αυτό υιοθετήστε έναν πιο ήρεμο τρόπο προσέγγισης τέτοιων διαφωνιών: δεν διακόπτουμε ο ένας τον άλλο, δίνουμε χώρο για την έκφραση της δική του οπτικής και απαντάμε πιο προσεκτικά.

Πηγή:

thehealthy.com/mental-health/stress

https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

Πλήξη και ανία: Γιατί τις αισθανόμαστε και πώς μπορούν να μας φανούν χρήσιμες
Αγγελική Τσαγκαράκη 


Συχνά ακούμε τη φράση «βαριέμαι και δεν ξέρω τι ακριβώς μου φταίει», η οποία συνοδεύεται από απώλεια διάθεσης και ενεργητικότητας. Το μεγάλο ερώτημα λοιπόν είναι: Γιατί πλήττουμε; Και έχει τελικά σημασία η πλήξη μας;

Η πλήξη είναι «επακόλουθη». Συνήθως κάτι προηγείται και εκείνη ακολουθεί. Αυτό το είδαμε σε μεγάλο βαθμό πρόσφατα μέσα από τις συνθήκες καραντίνας (λόγω του κορονοϊού), με βάση το πώς αισθανθήκαμε. «Κολλημένοι» στο σπίτι, όπου οι ζωές μας ορίζονταν από τους κανόνες της κοινωνικής απόστασης, η πλήξη ήταν ένα κυρίαρχο συναίσθημα. Ακούγαμε και σκεφτόμασταν «κι αυτό θα περάσει» – όμως μήπως η πλήξη θα εξακολουθεί να είναι μαζί μας, είτε με πανδημία είτε χωρίς;

Γνωρίζουμε ότι σε αρκετές περιπτώσεις, στη ζωή των ανθρώπων που βιώνουν πλήξη με συχνότητα και ένταση, προκύπτει έκπτωση της ψυχικής τους υγείας, αύξηση των επιπέδων κατάθλιψης, άγχος, επιθετικότητα, καθώς και κατάχρηση αλκοόλ και ουσιών. Σύμφωνα με έρευνες, η πλήξη επίσης συσχετίζεται συχνά με καρδιαγγειακά προβλήματα στη μετέπειτα ζωή ενός ατόμου που είχε βιώσει στο παρελθόν έντονη ανία.

Επιπλέον, έχει να κάνει με διάσπαση προσοχής και έκπτωση των σχολικών και ακαδημαϊκών επιδόσεων. Στην εφηβεία παρουσιάζεται ακραία επικίνδυνη σεξουαλική συμπεριφορά καθώς και συμπεριφορές έντονη βίας και χουλιγκανισμού. Η πλήξη – ή πιο συγκεκριμένα, η τάση να είμαστε επιρρεπείς στην πλήξη – είναι κάτι που έρχεται για να αποκρύψει άλλα συναισθήματα, καθιστώντας ζωτικής σημασίας να κατανοήσουμε την κατάσταση του συναισθήματος αυτού και τα αποτελέσματά του σε βάθος.

Πέρα από τις προφανείς καταστάσεις στις οποίες η πλήξη είναι παρούσα, η ίδια η κατάσταση του αισθήματος αυτού είναι μια πανταχού παρούσα ανθρώπινη εμπειρία, που μέχρι πρόσφατα, δεν έχει διερευνηθεί επαρκώς. Και αυτό μας οδηγεί στο αρχικό μας ερώτημα, γιατί υπάρχει η πλήξη;

Ένας τρόπος να σκεφτούμε την απάντηση είναι να αναρωτηθούμε: Γιατί οι εξελικτικές δυνάμεις της φύσης θα επέλεγαν ένα τόσο άβολο συναίσθημα; Αυτή είναι μια μεγάλη απορία για την λειτουργία της πλήξης: Σε τι χρησιμεύει; Συχνά λέγεται ότι η πλήξη είναι μια «ώθηση για δράση». Σίγουρα ακόμα διερευνάται το ζήτημα, όμως αναμφισβήτητα η πλήξη είναι μια παρότρυνση για δράση και για την επίτευξη αυτού του σκοπού.

Όταν πλήττουμε στη δουλειά μας για παράδειγμα, ίσως είναι ενδεικτικό του ότι δεν ικανοποιούμαστε αρκετά από αυτήν. Είναι επίσης πιθανό, να νιώσουμε ότι βαριόμαστε όταν διεκπεραιώνουμε μια εργασία που απαιτεί τη διαρκή προσοχή μας.

Η πλήξη είναι αλληλένδετη με την διαπίστωση πως δεν κάνουμε κάτι όσο καλά θα θέλαμε, είτε ότι υπάρχει μια αναντιστοιχία των ικανοτήτων μας σε σχέση με αυτό με το οποίο έχουμε καταπιαστεί. Μπορούμε λοιπόν να πούμε, πως η έλλειψη ικανοποίησης και η προσωπική ματαίωση οδηγούν σε μια κατάσταση ανίας και πλήξης.

Σαφώς, η πλήξη είναι άβολη και συχνά προκύπτει σε καταστάσεις που είναι μονότονες και δεν έχουν νόημα. Αλλά πολύ περισσότερο από αυτό, ουσιαστικά η πλήξη, μας καταδεικνύει ότι δεν είμαστε αποτελεσματικοί και ενεργητικοί στο περιβάλλον μας. Δεν αναπτύσσουμε τις δεξιότητες και τα ταλέντα μας με τρόπο που να μας επιτρέπει να αισθανόμαστε ότι λειτουργούμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Όντας σε συνθήκες πλήξης, στην χειρότερη περίπτωση, αναζητούμε προσωρινά λύσεις που συχνά δεν είναι οι κατάλληλες για εμάς (καταχρηστικές συμπεριφορές, επιθετικότητα, παραίτηση κλπ).

Στην καλύτερη περίπτωση, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την πλήξη για να σκεφτούμε αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία για εμάς. Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να βρούμε κάτι που να έχει σημασία στη ζωή μας, και το οποίο θα απεικονίζει τους πολλούς τρόπους με τους οποίους συνεισφέρουμε στον κόσμο γύρω μας.

Με αφορμή την πανδημία και τον εγκλεισμό της καραντίνας, αυτό που ήταν ξεκάθαρο κατά τη διάρκεια αυτής της δύσκολης περιόδου, είναι ότι οι περιορισμοί στο κανονικό ρεπερτόριο των ενεργειών μας υπήρξαν εύφορο έδαφος για την πλήξη. Πολλές φορές είναι και η ίδια η προσβολή της αίσθησης της ελευθερίας μας, που την δημιουργεί. Επιθυμούμε να είμαστε οι «συγγραφείς» των δικών μας «έργων» και επιλογών. Όταν αυτή η «ιδιοκτησία» αφαιρεθεί από εμάς, προκύπτει πλήξη.

Αυτό που είναι σημαντικό να κατανοήσουμε είναι ότι η ανία μάς αναγκάζει να επικεντρωθούμε σε αυτό που έχει σημασία. Αν και μπορεί να είναι δύσκολο να εκπληρώσουμε την επιθυμία μας να είμαστε αποτελεσματικοί και άκρως παραγωγικοί κατά τη διάρκεια μιας κατάστασης αξίζει τουλάχιστον να εξετάσουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε.

Εάν η πλήξη αντιπροσωπεύει το άβολο συναίσθημα της αποτυχίας να αναπτύξουμε βέλτιστα τις δεξιότητες και τα ταλέντα μας, τότε το επόμενο προφανές ερώτημα που πρέπει να κάνουμε είναι: Πώς μπορούμε να συνεργαζόμαστε αποτελεσματικά με τον κόσμο; Πιθανόν να μην υπάρχει καμία σαφής απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Μάλλον καλύτερα θα λέγαμε ότι η απάντηση είναι καθαρά υποκειμενική για τον καθένα.

Συμπερασματικά, καταλήγουμε στο ότι η πλήξη μπορεί να λειτουργήσει σαν παράγοντας αυτορρύθμισης, ως μια μεταβατική κατάσταση που υποδηλώνει την ανάγκη για αλλαγή. Είναι πιθανόν να οδηγήσει σε αυτοκριτική, είτε για τις έως τώρα επιλογές και αποφάσεις μας, είτε για την στάση ζωής μας στο εδώ και τώρα αλλά και στο μέλλον.

Κάθε φορά που συναισθήματα ανίας κάνουν την εμφάνιση τους σίγουρα «κρύβουν» και κάτι πίσω τους. Η κατάσταση της πλήξης έχει επομένως μια πολύ σημαντική ιδιότητα: να μας απομακρύνει από ανεκπλήρωτες, άσκοπες ή μη ενδιαφέρουσες συνθήκες.

Πηγές:

Csikszentmihalyi Mihaly. Beyond Boredom and Anxiety: Experiencing Flow in Work and Play. Jossey-Bass; 25th Anniversary Edition, 2000.

Danckert James & Eastwood D. John. Out of My Skull: The Psychology of Boredom. Harvard University Press; 1st Edition, 2020.

Mann Sandi. The Science of Boredom: Why Boredom is Good. Robinson, 2016.

https://enallaktikidrasi.com/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή