Ιανουαρίου 18, 2021

Ψυχολογία

Οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουμε «εκείνο το άτομο» που απλά δεν θα μας δώσει καμία ευκαιρία. Στο γραφείο, τη γειτονιά, στις οικογενειακές συναθροίσεις, τα άτομα αυτά αποφεύγουν την αλληλεπίδραση.
Κάθε φορά που προσπαθούμε να ξεκινήσουμε μία συζήτηση, φαίνεται πως πέφτουμε πάνω σε έναν τοίχο. Υπάρχει τρόπος να σπάσει ο πάγος; Όσο δελεαστικό και αν μοιάζει το να τα παρατήσουμε, εάν είναι σημαντικό να χτίσουμε σχέσεις με ένα συναισθηματικά απόμακρο άτομο, είτε σε προσωπικό είτε σε επαγγελματικό επίπεδο, είναι εφικτό. Η επιστήμη μας δείχνει τον τρόπο.
Το δέσιμο χτίζει σχέσεις Μπορεί να ακούγεται κλισέ, αλλά όταν η φιλική συμπεριφορά μας βρίσκει απέναντί της αδιαφορία ή απόρριψη, το πρόβλημα δεν είναι δικό μας αλλά του άλλου. Όμως, ακόμη και οι πιο ανεξάρτητοι και αυτάρκεις άνθρωποι μπορούν να μεταμορφωθούν από επιφυλακτικοί σε δεκτικοί.
Το μυστικό είναι η αλληλεπίδραση μαζί τους να ικανοποιεί τις ψυχολογικές ανάγκες τους. Και επειδή το κίνητρο είναι σημαντικό, η αυθεντικότητα μπορεί να σας κάνει προσιτούς και ελκυστικούς.
Ο Zachary G. Baker μελέτησε το ρόλο του δεσίματος στην ικανοποίηση βασικών ψυχολογικών αναγκών. Στην έρευνά του βρήκε ότι το δέσιμο έχει συνδεθεί θετικά με την ικανοποίηση ορισμένων τύπων αναγκών.
Ήταν πιθανότερο οι ανάγκες αυτές να σχετίζονται με την αυτονομία, την απόδοση και την ικανότητα του σχετίζεσθαι.
Ο Baker εξηγεί ότι το δέσιμο έχει τρία πρωτεύοντα συστατικά:
1) θετική επίδραση,
2) αμοιβαία προσοχή και
3) το επίπεδο συντονισμού μεταξύ των ατόμων που αλληλοεπιδρούν.
Οι επιστήμονες περιγράφουν και τα τρία ως παρόμοια με τη θετική απόδοση -όπως η αμοιβαία φροντίδα, τα κοινά θετικά συναισθήματα και ο συγχρονισμός βιοσυμπεριφοράς. Ακόμη, επισημαίνουν ότι η συνειδητή θετικότητα σχετίζεται με θετικά συναισθήματα και την ψυχική υγεία ενώ συνδέεται με λιγότερες ασθένειες, καταθλιπτικά συμπτώματα και μοναξιά.
Ο Baker σημειώνει ότι μπορεί να επιτευχθεί με ανθρώπους με τους οποίους δεν είμαστε κοντά. Αυτό υπονοεί ότι μπορεί να πετύχουμε εξίσου το δέσιμο με έναν απόμακρο συνάδελφο και με ένα μέλος της οικογένειας.
Σύμφωνα με τον Baker, συνηθίζουμε να αλληλεπιδρούμε με ανθρώπους με τους οποίους δεν είμαστε κοντά, γιατί οι πιο χαλαρές σχέσεις είναι λιγότερο ψυχοφθόρες σε όρους δημιουργίας και συντήρησης.
Παρ’ όλα αυτά, τα αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι η σχέση μεταξύ του δεσίματος και των ψυχολογικών αναγκών προκύπτει με την πάροδο του χρόνου και την αντίληψη της σχέσης μεταξύ ατόμων. Το γεγονός ότι αυτοί οι συσχετισμοί δεν διαφέρουν ανάλογα με τον τύπο της σχέσης ή το επίπεδο οικειότητας υποδηλώνει ότι όλες οι σχέσεις είναι δυνητικά σημαντικοί τρόποι για την ικανοποίηση ψυχολογικών και συναισθηματικών αναγκών.
Πώς όμως μπορούμε να χτίσουμε δέσιμο τόσο με προσιτά όσο και με απρόσιτα άτομα; Στην ίδια σελίδα Το να κερδίσουμε τους άλλους χρειάζεται κάτι περισσότερο από λόγια. Οι Namkje Koudenburg et al, μελέτησαν τις επιπτώσεις της συζήτησης στην δημιουργία και τη ρύθμιση κοινωνικών δομών.
Μεταξύ άλλων ευρημάτων ήταν η παρατήρηση ότι η αίσθηση της «κοινής πραγματικότητας» δημιουργείται όχι μόνο από την ανταλλαγή πληροφοριών, αλλά από την υποκειμενική αντίληψη της εμπειρίας μιας ομαλής, ρέουσας συνομιλίας. Περιγράφουν τους συνομιλητές ως στο ίδιο «μήκος κύματος» που βιώνουν κοινή πραγματικότητα λόγω της σπλαχνικής αίσθησης που παράγεται από τη συνομιλία.
Ένα παράδειγμα που δίνεται είναι αυτό μιας βίντεο κλήσης από μεγάλη απόσταση, με όλα τα εμπόδια και τις καθυστερήσεις στη διαμόρφωση χημείας. Ένας υποψήφιος για εργασία στο εξωτερικό με εξαιρετικό βιογραφικό, φιλική προσωπικότητα και αποδεκτές απαντήσεις σε ερωτήσεις που σχετίζονται με την εργασία μπορεί, ωστόσο, να παρουσιαστεί ως μη κατάλληλος λόγω του ότι δεν συνέβη το «κλικ» με τον συνετευξιάζων.
Σημειώνουν ότι αυτό μπορεί να οφείλεται σε μια αντιληπτή έλλειψη ενθουσιασμού, στο να φαίνεται κανείς απόμακρος ή παράξενος ή στο να αποτύχει να ανταποκριθεί σωστά στο χιούμορ του συνεντευξιάζοντος. Είτε το αναγνωρίζουμε είτε όχι, αυτός ο τύπος έλλειψης ροής συνομιλίας μπορεί ασυνείδητα να δημιουργήσει ένα διαπροσωπικό εμπόδιο.
Όπως όλα δείχνουν, η προσέγγιση κάποιου που είναι απρόσιτος απαιτεί σχεδιασμό και προετοιμασία, καθώς και γνήσιο σεβασμό. Όμως, αν είναι σημαντικό να συνδεθείτε, υπάρχουν τρόποι δημιουργίας χημείας μέσω της επαφής και της συζήτησης. Της Wendy L. Patrick
Πηγή: www.psychologytoday.com https://www.omorfizoi.gr/

Ψυχολογία

Ένα από τα πιο κοινότυπα διλήμματα, που μας μαρκάρουν από την ώρα που θα γεννηθούμε είναι εκείνου του θέλω-πρέπει.

Ποιος δε θυμάται τη μαμά του, να του απαγορεύει παγωτό Γενάρη μήνα, γιατί δεν πρέπει; Ποιος δε σας ρώτησε, μα τι θέλεις επιτέλους στη ζωή σου, ή ποιος δε σας είπε κάνε εκείνο ή το άλλο; Όλοι καθημερινά ερχόμαστε αντιμέτωποι με τέτοιου είδους ερωτήματα συνεχώς και αδιαλείπτως.

Πόσα θέλω μας θυσιάστηκαν στο βωμό των πρέπει και πόσες επιταγές της λογικής καταποντίστηκαν από επιθυμίες; Άπειρα.

Τι είναι τελικά το σωστό; Ποιος είναι εκείνος ο δρόμος, που θα μας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους και θα μας κάνει να νιώθουμε γεμάτοι και πλήρεις;

Το πρώτο βήμα είναι σίγουρα η αυτογνωσία. Το να ξέρεις που πατάς και που βρίσκεσαι, οι στόχοι σου, οι πόθοι σου και ότι άλλο μπορεί να υπάρχει στο μυαλό, πρέπει να είναι ξεκάθαρα. Είναι το πιο σημαντικό για τη μετέπειτα αποδοχή ή απόρριψη των σχεδίων σου. Διότι άμα δε ξέρεις, τι θες, θα επικρατεί χάος μέσα σου και το χάος φέρνει μπλεξίματα.

Μόνο αν τα βρεις εξάλλου, θα μπορείς να τα υποστηρίξεις. Τότε θα ξέρεις, ποιες θα είναι οι κατάλληλες κινήσεις που θα πρέπει να κάνεις, για να τα ολοκληρώσεις. Επίσης, για να το αποδεχτεί το περιβάλλον σου, πρέπει να είσαι εσύ εκείνος, που θα τα υποστηρίξεις μέχρι τέλους. Να τα δηλώνεις σθεναρά και να μην επηρεάζεσαι από φίλους ή οικογένεια.

Το να άγεσαι και φέρεσαι από τις περιστάσεις και τις συνθήκες, θα σε αποπροσανατολίσει από τους στόχους σου και στο τέλος θα βρεθείς με άδεια χέρια. Να τολμήσεις να γίνεις ηθοποιός, ακόμα κι αν οι δικοί σου περιμένουν να αναλάβεις το δικηγορικό τους γραφείο. Να πας να του εξομολογηθείς τον έpωτά σου ακόμα κι αν είναι με άλλη. Ο τολμών νικά λένε και δεν έχουν άδικο.

Αν ζήσεις μια ζωή μακρυά από τα θέλω σου, θα ζήσεις μια ξένη ζωή. Μια ζωή που δε σου ανήκει χτισμένη σε όνειρα και βλέψεις άλλων. Δεν υπάρχει χειρότερο από το να ξυπνήσεις μια μέρα και να συνειδητοποιήσεις, πως η ζωή σου είναι ένα κράμα επιθυμιών των άλλων και δειλίας να αντιταχθείς σε διάφορες προτροπές και διαταγές. Ζωή έχει μία και είναι πολύ κρίμα να τη ζούμε διαφορετικά από ότι θέλουμε.

Ακόμα κι αν φας τα μούτρα σου, ακόμα κι αν τα πράγματα δεν έρθουν ρόδινα, ακόμα κι αν αποδειχθούν λανθασμένες οι επιλογές σου, θα είναι κατά δικές σου και τα παθήματά σου θα γίνουν τα καλύτερα μαθήματά σου. Μόνο πείρα και γνώση φέρνουν οι αποτυχίες και όχι χασούρα.

Να ζείτε όπως θέλετε λοιπόν, μακρυά από πρέπει και από ότι μπορεί να ορίζει η θέση σας, η δουλειά σας, οι γονείς σας.

Να ζείτε για πάρτη σας και να ζείτε τολμηρά. Μόνο τότε έχει αξία να ζεις.

Της Εύας Αροτσίδου

πηγή : awakengr.com https://www.newside.gr/

Ψυχολογία

5 πράγματα που πρέπει να σταματήσεις να κάνεις σήμερα κιόλας αν θες να είσαι ευτυχισμένος
Η αλλαγή είναι στο χέρι σου!

Μπορεί να μην το έχεις τολμήσει, αλλά σίγουρα θα είσαι πιο ευτυχισμένος και καλά με τον εαυτό σου, αν αποβάλλεις κάποια πράγματα που κάνεις καθημερινά, μερικά “πρέπει” και είσαι λίγο πιο αληθινός. Όμως, τι πρέπει να σταματήσεις να κάνεις από σήμερα κιόλας;

Κανείς δεν είναι τέλειος και στόχος μας πρέπει να είναι να βελτιωνόμαστε συνεχώς. Όμως, αν θες να είσαι καλά με τον εαυτό σου και να καταφέρεις να φτάσεις στην ευτυχία, είναι πολύ σημαντικό να αποβάλλεις κάποια πράγματα από τη ζωή σου και η Najwa Zebian, συγγραφέας, ακτιβίστρια και εκπαιδευτικός, μας λέει ποια είναι αυτά που πρέπει να φύγουν από την καθημερινότητά σου το συντομότερο.

Σταμάτα να υποδύεσαι ότι είσαι καλά ενώ δεν είσαι

Είναι εντάξει να μην είσαι εντάξει και να το λες. Δεν γίνεται να είσαι όλη μέρα, κάθε μέρα καλά, είναι πολύ φυσιολογικό. Ωστόσο, το να προσποιείσαι ότι είσαι μια χαρά ενώ δεν είσαι μόνο καλό δεν μπορεί να σου κάνει ή να σε βοηθήσει. Ξεκίνα να εκφράζεις ελεύθερα τα συναισθήματά σου, αποβάλλοντας κάθε πρέπει και μη.

Σταμάτα να ψάχνεις την αγάπη, την αποδοχή και να μένεις με όσους σε πληγώνουν

Όλοι θέλουμε να έχουμε δίπλα μας ανθρώπους που μας αγαπούν, όμως μην τους κυνηγάς, λες και ζητιανεύεις την αγάπη, την εκτίμηση και την αποδοχή τους. Ίσως τελικά να μην είναι οι κατάλληλοι άνθρωποι που θα σταθούν πλάι σου όπως εσύ θες. Επιπλέον, μείνε μακριά από όσους σε πληγώνουν και είναι τοξικοί. Δε θα σου δώσουν την αληθινή αγάπη, ούτε θα είναι πραγματικά εκεί για σένα.

Σταμάτα να προσπαθείς να αλλάξεις τους άλλους. Φρόντισε για τη δική σου βελτίωση

Δεν γίνεται να αλλάξεις τους άλλους, αν οι ίδιοι δεν το θέλουν πραγματικά κι αν δεν σου ζητήσουν τη βοήθειά σου. Αν κάτι είναι αυτό που μπορείς να αλλάξεις, τότε είναι ο εαυτός σου με στόχο πάντα την βελτίωση και την καλύτερη εκδοχή σου.

Σταμάτα να λες ναι σε όλους, ενώ θες να φωνάξεις όχι

Δεν χρειάζεται να είσαι διαθέσιμος πάντα για όλους και να τα κάνεις όλα για να ικανοποιήσεις τους άλλους, ενώ εσύ δεν θες πραγματικά όλα αυτά. Αν κάτι δεν θες να το κάνεις με την καρδιά σου απλά μην το κάνεις. Δεν πρόκειται να γίνεις ποτέ ευτυχισμένος αν ικανοποιείς μόνο τα αιτήματα των άλλων. Και με τα δικά σου θέλω τι γίνεται;!

Σταμάτα να δέχεσαι την ασέβεια μόνο και μόνο επειδή την ανέχεσαι τόσο καιρό

Αν το κάνεις κι εσύ, είτε πρόκειται για μεγάλη ασέβεια είτε όχι, σταμάτα να το κάνεις. Δεν υπάρχει λόγος να υποτιμάς τον εαυτό σου. Αξίζεις πολύ περισσότερα από την ασέβεια και τις τοξικές συμπεριφορές άλλων ανθρώπων.

Ξεκίνα σήμερα κιόλας να τα κάνεις πράξη και σύντομα θα αισθανθείς πολύ καλύτερα!

https://ipop.gr/

Ψυχολογία

Στον κόσμο βρίσκουμε όλων των λογιών τους ανθρώπους. Κάποιοι είναι ευχάριστοι και μας φτιάχνουν τη διάθεση όταν βρίσκονται κοντά μας. Άλλοι είναι πιο δύσκολοι. Είναι σημαντικό να βρούμε έναν άνετο τρόπο σχετίζεσθαι ώστε να μπορούμε να αναπτύσσουμε μια αρμονική αλληλεξάρτηση παρά ένα δυσανάλογο δούναι και λαβείν.

Όταν είμαστε αλληλεξαρτώμενοι, βασιζόμαστε στους άλλους με έναν υγιή τρόπο στην προσωπική μας ζωή, στην εργασία μας και στο ευρύτερο περιβάλλον. Βασιζόμαστε ο ένας στον άλλο για στήριξη, σεβασμό και για να εκτελέσουμε συγκεκριμένες εργασίες όπως η συνεργασία σε ένα project, η ανατροφή των παιδιών, η συμμετοχή σε ομαδικά αθλήματα ή η πεζοπορία σε ομάδα.

Αντιθέτως, η υπερβολική προσφορά συνιστά μια ανθυγιεινή μορφή εξάρτησης. Αυτή συμβαίνει ότι είμαστε περισσότερο εστιασμένοι στη ζωή και στα προβλήματα ενός άλλου ανθρώπου παρά στα δικά μας. όταν είμαστε πρόθυμοι να αφήσουμε τις ανάγκες μας πίσω ή να σβήσουμε καθαρά όρια υπό το φόβο συνεπειών.

Υπάρχει ένα ανέκδοτο που λέει πως όταν ένας άνθρωπος που προσφέρει υπερβολικά πεθαίνει, είναι η ζωή σας που περνά μπροστά από τα μάτια του. Αυτοί οι άνθρωποι λαμβάνουν σχεδόν όλη την ευθύνη των άλλων και σηκώνουν όλο το βάρος μιας σχέσης και μιας εργασίας.

Αν δίνετε υπερβολικά πολλά, γίνεται δύσκολη η οπισθοχώρηση και οι άλλοι δεν καταφέρνουν ποτέ να περπατήσουν στο δικό τους, ολοδικό τους μονοπάτι. Μπορεί να θέλετε να βοηθήσετε με όλες τις δυνάμεις σας ή να διορθώσετε ανθρώπους, πιστεύοντας πως αν δεν επέμβετε κάτι τρομερό θα συμβεί – μια συνήθεια που μπορεί να μάθαμε ζώντας με έναν πολύ αγχώδη γονιό.

Οι ενσυναισθητικοί άνθρωποι μπορεί να έχουν τέτοιες τάσεις, αλλά δεν δίνουν όλοι υπερβολικά πολλά. Η διαφορά είναι ότι οι ενσυναισθητικοί απορροφούν το στρες, τα συναισθήματα και τα σωματικά συμπτώματα των άλλων, κάτι που πολλοί δοτικοί άνθρωποι δεν κάνουν. Ένας υψηλά ενσυναισθητικός άνθρωπος όμως ξέρει να εφαρμόζει πρακτικές αυτοπροστασίας όπως η δημιουργία ασπίδας και ο διαλογισμός για να διαχειριστεί την απορρόφηση ενέργειας, κάτι που δεν θεωρούν πρόβλημα οι υπερβολικά δοτικοί άνθρωποι.

Εντούτοις, και για τις δύο ομάδες ανθρώπων, μέρος της επούλωσης είναι το να θέτουν όρια και να βλέπουν τον εαυτό τους ως μονάδα, ως ξεχωριστά άτομα από τους άλλους. Με αυτό τον τρόπο είστε και πάλι παρόντες, αλλά πολύ καλύτεροι ακροατές και πιο πιστοί φίλοι χωρίς να παίρνετε πάνω σας τα προβλήματα του άλλου.

Ένας άλλος τρόπος για να βρείτε την ισορροπία είναι να καταγράφετε τις σκέψεις σας αναφορικά με τις σχέσεις σας. Ποιες είναι αλληλεξαρτώμενες; Σε ποιες η εξάρτηση είναι μονόπλευρη; Κάντε μια λίστα με ορισμένα βήματα ώστε να μετατρέψετε τις σχέσεις σας σε ισορροπημένες – για παράδειγμα, τηλεφωνήστε τους λιγότερο συχνά, θέστε ένα ξεκάθαρο όριο ή αφήστε και τους άλλους να κάνουν και να μάθουν από τα λάθη τους.

Πηγή:

www.psychologytoday.com/intl/blog/emotional-freedom/202101/the-difference-between-being-empath-and-person-who-gives-too-much

https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

«Να θυμάστε: Υπάρχει μόνος ένας χρόνος που είναι σημαντικός κι αυτός είναι το τώρα! Το παρόν είναι το μόνο χρονικό σημείο στο οποίο έχουμε κάποια δύναμη» – Τολστόι

Σταματήστε για ένα λεπτό και πείτε μου: Τι σκεφτόσασταν τώρα; Το πιθανότερο είναι ότι σκεφτόσασταν κάτι από το παρελθόν ή κάτι για το μέλλον. Φυσικά, ένα μέρος αυτών των σκέψεων είναι απαραίτητο. Για παράδειγμα, σκεφτόμαστε τι χρειάζεται να αγοράσουμε ώστε να μπορέσουμε ένα μαγειρέψουμε απόψε ή αναλύουμε αυτά που ακούσαμε χθες στις ειδήσεις και χτίζουμε τη δική μας άποψη.

Υπάρχουν και φορές που οι σκέψεις για το παρελθόν ή το μέλλον προσφέρουν ευχαρίστηση: θυμόμαστε ευχάριστες στιγμές ή προσδοκούμε ενθουσιασμένοι κάτι που θα γίνει στο κοντινό μέλλον. Αλλά συχνά – συνήθως – καταλήγουμε να «βουλιάζουμε» σε πράγματα για τα οποία δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, επειδή το παρελθόν και το μέλλον υπάρχουν μόνο στο νου μας.

Επιτρέπουμε το παρόν να γεμίζει με αρνητικά συναισθήματα που προκαλούνται από κάτι που δεν συμβαίνει καν τώρα – και μπορεί ποτέ να μη συμβεί. Πιανόμαστε στην ίδια μας την παγίδα και χάνουμε την πραγματική ζωή – αυτή που εκτυλίσσεται μπροστά μας.

Αυτές είναι σκέψεις που μας «κλέβουν» το παρόν. Ξυπνούν κάθε αρνητικό συναίσθημα: συχνά μετανιώνουμε, θυμώνουμε και λυπούμαστε (παρελθόν) ή φοβόμαστε και λαχταράμε (μέλλον). Αν και όλοι χρησιμοποιούμε σκέψεις και από τα δύο χρονικά σημεία, οι περισσότεροι από εμάς έχουμε μια τάση να επικεντρώνουμε στο ένα ή στο άλλο.

Η τάση μου ήταν πάντα να εστιάζω στο μέλλον. Συνήθιζα να ανησυχώ πολύ, μια τεχνική που χρησιμοποιούμε για να προσπαθήσουμε να ελέγξουμε αυτό που είναι ανεξέλεγκτο – το μέλλον – φανταζόμενοι όλα τα πιθανά αποτελέσματα και πώς θα ανταποκριθούμε σε κάθε περίπτωση.

Η ακραία εκδοχή αυτού είναι ένα συνεχές άγχος που μας κλέβει το τώρα και κάθε δυνατότητα για χαρά. Δεν μπορούμε να ζήσουμε την τρέχουσα ζωή γιατί όλη η ενέργεια δαπανάται στην ανησυχία.

Η εστίαση στο παρελθόν, από την άλλη πλευρά, συχνά μας κρατά παγιδευμένους σε ένα μοτίβο θυματοποίησης. Γινόμαστε οι ίδιοι φυλακισμένοι όσων μας συνέβησαν, κουβαλάμε τις ιστορίες και τις εμπειρίες μας σαν ένα βάρος στις πλάτες μας. Ναι, είναι κομμάτι μας. Ναι, μπορούμε να μάθουμε από αυτές. Όχι, όμως δεν χρειάζεται να τις ξαναζούμε συνεχώς στο παρόν.

Είναι μια δύσκολη πρόκληση. Στην περίπτωση ενός παρελθοντικού σωματικού και συναισθηματικού τραύματος, το σώμα κυριολεκτικά μεταφέρει ένα αισθητικό αποτύπωμα του αρχικού γεγονότος που, όταν ενεργοποιηθεί, μπορεί να φέρει μια σειρά συναισθημάτων από το παρελθόν στο παρόν. Όταν αυτό συμβεί, δεν έχεις καμία άλλη επιλογή από το να διαχειριστείς τα πραγματικά συναισθήματα στο εδώ και τώρα – αλλά ακόμα κι έτσι, δεν χρειάζεται να αφεθεί να σε ρουφήξει η ίδια η ιστορία. Προσπάθησε αυτό αντιθέτως:

Αναγνώρισε τα συναισθήματα που πυροδοτούνται, άφησέ τα να περάσουν μέσα από το σώμα σου και μείνε στο παρόν. Τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή μπροστά σου; Μπορείς να νιώσεις τα πόδια σου να ακουμπούν το έδαφος ή την πλάτη σου στην καρέκλα; Μπορείς να πάρεις μια βαθιά ανάσα και να συντονιστείς στους ήχους και στις μυρωδιές γύρω σου; Φέρε τη σκέψη σου στο εδώ και τώρα αφουγκράσου ακόμα και τη σιωπή. Θυμήσου, είναι η μόνη χρονική στιγμή την οποία έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε.

Amaya Pryce, life coach

ΠΗΓΗ: enallaktikidrasi.com

https://www.newsitamea.gr/

Ψυχολογία

Οι εγκέφαλοί μας είναι σχεδιασμένοι να ανησυχούν και είναι πολύ καλοί σε αυτό. Είναι σχεδιασμένοι έτσι ώστε να ανησυχούν για το πώς και πότε θα χρειαστεί να «διορθώσουν» κάτι.

Πρόκειται για ένα γνωστικό χαρακτηριστικό που μας βοήθησε να εξελιχθούμε.

Έχουμε αναπτύξει κάθε μεγάλη βιομηχανία (γεωργία, φαρμακευτική, θρησκεία) λόγω κάποιου φόβου: φόβο θανάτου, ασθένεια, πείνα, έλλειψη νοήματος. Το μέρος του εγκεφάλου που ελέγχει την περισυλλογή ελέγχει επίσης και τη δημιουργικότητα. Αυτό δεν είναι σύμπτωση.

Αν νιώθετε ότι δεν μπορείτε να σταματήσετε να ανησυχείτε, να δημιουργείτε από το πουθενά προβλήματα, να χαλαρώσετε και να απολαμβάνετε, δεν είναι επειδή κάτι πάει στραβά με εσάς. Το λάθος βρίσκεται στην αδυναμία σας να κατανοήσετε τον ανθρώπινο εγκέφαλο και την ευτυχία.

Δεν έχουμε σχεδιαστεί για να είμαστε «χαρούμενοι» με τον τρόπο που σκεφτόμαστε την ευτυχία: ανεμελιά, ευγνωμοσύνη, ενθουσιασμός. Έχουμε γεννηθεί για να επιβιώνουμε, δηλαδή να δημιουργούμε. Ο πόνος διαλύεται όταν εστιάζουμε στη δημιουργία παρά στο να νιώθουμε. Αντί να ψάχνουμε το πώς μας κάνει να νιώθουμε ο κόσμος, εστιάζουμε στο πώς μπορούμε να δημιουργήσουμε αυτό που θέλουμε από αυτό που υπάρχει.


Το καλό και το κακό γίνονται αδιάφορα εδώ, όταν η εστίαση δεν βρίσκεται στο «Τι μπορώ να απολαύσω;», αλλά καλύτερα στο «Τι μπορώ να δημιουργήσω;».
Τα εμπόδιο μετατρέπονται σε ευκαιρίες. Η ζωή γίνεται ένα εξαιρετικό ταξίδι. Τα πάντα είναι δημιουργία. Άλλωστε, ο οργανισμός μας δημιουργεί κύτταρα και σκέψεις (ακόμα και καθώς διαβάζετε αυτό το κείμενο). Δημιουργούμε διοξείδιο του άνθρακα καθώς εκπνέουμε.

Όταν περνάμε χρόνο με κάποιον που αγαπάμε, δημιουργούμε τη σχέση μας. Κάθε φορά που εργαζόμαστε, δημιουργούμε χρήματα και δεξιότητα. Συνεχώς και πάντα δημιουργούμε.

Ο πόνος έρχεται όταν σταματάμε να δημιουργούμε. Αντί λοιπόν να καταστρώνουμε το επόμενο βήμα στη ζωή μας, εμείς υπεραναλύουμε το προηγούμενο. Αντί να φανταστούμε πρωτότυπες ιδέες, υποθέτουμε ότι τίποτε καλύτερο δεν είναι δυνατό. Αντί να λαμβάνουμε τον έλεγχο της ζωής μας, υποθέτουμε ότι είμαστε αδύναμοι. Γινόμαστε έτσι αδύναμοι. Και ο πόνος χάνει οποιαδήποτε ουσία.

Όταν εστιάζουμε στη δημιουργία, ο πόνος ενσωματώνεται στη διαδικασία. Και αξίζει τον κόπο. Δεν χωρίζουμε τις συναισθηματικές μας εμπειρίες ανάμεσα στα «πράγματα που δημιουργούν ωραίες αισθήσεις και «σ’ εκείνα που δεν δημιουργούν». Η δημιουργία δεν αφορά αποκλειστικά τις τέχνες, όπως συνηθίζουμε να θεωρούμε. Όλα είναι δημιουργικά. Κάθε δευτερόλεπτο της ζωής μας. Σε αυτή την επιλογή, υπάρχει ένα διαφορετικό είδος ευτυχίας – ένα ενεργητικό και όχι παθητικό.

Brianna Wiest

enallaktikidrasi.comhttps://www.newsitamea.gr/

Ψυχολογία

H ζωή είναι θάλασσα σπαρμένη από σκοπέλους και ρουφήχτρες, κι απ ολ αυτά ο άνθρωπος μόνο με τη μεγαλύτερη προφύλαξη και με πολλά βάσανα μπορεί να γλυτώσει, μολονότι δεν αγνοεί πως, κι όταν ακόμα οι επιδέξιες προσπάθειες του τον αξιώσουν να ξεφύγει απ τον άμεσο κίνδυνο, δε θα μπορέσει ποτέ να ξεφύγει όσο προχωρεί απ’ το τρομερό, αναπόφευκτο, και τελειωτικό ναυάγιο —το θάνατο, που φαίνεται να πλέει διαρκώς μπροστά απ’ την’ πλώρη του.

Σε τέτοια καταστροφή τείνει αυτό το κοπιαστικό ταξίδι και καταντά γι’ αυτόν πολύ πιο τρομαχτικό απ’ όλα τα βράχια που μπόρεσε να ξεφύγει.

Αισθανόμαστε τον πόνο, όχι όμως την έλλειψη του πόνου, την ανησυχία, όχι όμως την έλλειψη ανησυχίας, το φόβο, όχι όμως την ασφάλεια. Αισθανόμαστε την επιθυμία και τον πόθο όπως αισθανόμαστε την πείνα και τη δίψα. Αλλά όλα τελειώνουν μόλις ικανοποιηθούν, έτσι όπως δεν υπάρχει για την αίσθησή μας πια το κομμάτι που κατάπιαμε·

Υγεία, νιάτα, κι ελευθερία, αυτά τα τρία κυριότερα αγαθά της ζωής, δεν τ’ αναγνωρίζουμε για τέτοια όσο τα κατέχουμε. Τα εκτιμούμε σαν τα χάσουμε γιατί κι αυτά επίσης είναι αρνητικά αγαθά.

Παρόμοια δε νιώθουμε ότι ζήσαμε μέρες ευτυχισμένες παρά μόνο όταν αυτές τις ακολούθησαν άλλες μέρες πόνου. Όσο περισσότερο οι ικανοποιηθείς αυξαίνουν, τόσο εμείς γινόμαστε αναίσθητοι. Η συνηθισμένη απόλαυση δεν είναι πια απόλαυση. Απ αυτό ισα-ισα η ευαισθησία μας απέναντι στον πόνο οξύνεται, γιατί κάθε συνήθεια που εμποδίζεται γίνεται και μια αφορμή πόνου.

Οι ώρες κυλάνε γοργότερα όσο πιο ευχάριστες είναι· άλλο τόσο φαίνονται αιώνιες εκείνες πού είναι γεμάτες θλίψη, γιατί εκείνο που είναι θετικό δεν είναι η απόλαυση, άλλα ο πόνος· και την παρουσία του πόνου αισθανόμαστε.

Τη συναίσθηση του χρόνου μας την δίνει η ανία, η διασκέδαση μας την αφαιρεί. Αυτό αποδείχνει ότι η ύπαρξή μας είναι τόσο περισσότερο ευτυχισμένη, όσο λιγότερο γίνεται αισθητή, επομένως καλύτερα είναι ν’ απαλλαχτεί κάνεις απ’ αυτή. Δεν είναι δυνατό να σκεφτόμαστε μια άκρα χαρά παρά μόνο σαν επόμενη φάση μιας μεγάλης θλίψης.

Γιατί κανείς δε μπορεί να φτάσει σε μια γαλήνια κι’ αδιάκοπη απόλαυση και το μόνο που θα κατορθώσει είναι να πετύχει κάποια διασκέδαση ή την ικανοποίηση της ματαιοδοξίας του. Σε τρόπο ώστε, οι ποιητές βρίσκονται αναγκασμένοι να ρίξουν τους ήρωες τους σε περιπέτειες βασανισμένες και συγκινητικές, για να μπορέσουν έπειτα να τους βγάλουν έξω στη σωτηρία. Εποποιία και δράμα μάς παρουσιάζουν αναρίθμητα βάσανα ανθρώπων που παλεύουν, κ υποφέρουν μύρια δεινά κ’ ή πλοκή κάθε μυθιστορήματος μας δίνει το θέαμα σπασμών και σπαραγμών της δύστυχης ανθρώπινης καρδιάς.

Κι’ αυτός ο Βολταίρος, ο ευτυχισμένος Βολταίρος, που έλαβε απ’ τη φύση τόσα προνόμια, σκέφτεται με τον ίδιο τρόπο όπως κι ’εγώ, όταν γράφει:

«Η ευτυχία δεν είναι παρά όνειρο, ενώ ο πόνος είναι πραγματικότητα»

και προσθέτει :

«Ογδόντα τώρα χρόνια αποχτώ πείρα και δε βρήκα τίποτε καλύτερο παρά να γύρω το κεφάλι υπομονετικά, συλλογιζόμενος ότι οι μύγες δημιουργήθηκαν για να τις τρώνε οι αράχνες κ’ οι άνθρωποι για να φθείρονται απ’ τις δυστυχίες»
Σοπενχάουερ – Σκέψεις και αποσπάσματα
https://antikleidi.com

Ψυχολογία

 

1. Μύθος: Είτε έχουμε αυτοεκτίμηση, είτε δεν έχουμε
Η αυτοεκτίμηση μπορεί να φαίνεται τόσο άπιαστη και δύσκολη που πολλοί καταδικάζουν τον εαυτό τους σε «αιώνια» χαμηλή αυτοεκτίμηση. Φαντάζονται ότι κάποιοι έχουν το ταλέντο του να αγαπούν τον εαυτό τους λόγω των εκπληκτικών γονιών, των τέλειων παιδιών ή των τυχερών γονιδίων και ότι εκείνοι έχουν χάσει αυτή την ευκαιρία.

Αλήθεια: Η αυτοεκτίμηση μαθαίνεται μέσα από μια σειρά αλληλεπιδράσεων με το περιβάλλον και τους άλλους στο πέρασμα των χρόνων και μέσω των αντιδράσεών μας σε αυτές τις εμπειρίες. Ξεκινήστε αντιλαμβανόμενοι τα εμπόδια ως ευκαιρίες για ανάπτυξη και νέες γνώσεις. Όταν δεν πετυχαίνετε ή νιώθετε απόρριψη αντί να τα παρατάτε, δοκιμάστε να πάρετε στις αποσκευές σας το νέο μάθημα και να προχωρήσετε με το κεφάλι ψηλά.

2. Μύθος: Η προσωπική δουλειά θα αυξήσει την αυτοεκτίμησή σας
Είναι συνηθισμένο να ακούμε τους ανθρώπους να λένε ότι θα δουλέψουν με τον εαυτό του, ότι θα κάνουν ένα διάλειμμα από τη ζωή ή τις σχέσεις για να ανακαλύψουν και να αποδεχτούν τους εαυτούς τους. Η πραγματικότητα είναι ότι δεν μπορείτε να απομονωθείτε από τη ζωή και να περιμένετε ότι έτσι θα νιώσετε καλύτερα.

Αλήθεια: Η αυτοεκτίμηση είναι μια διαδικασία που αναπτύσσεται μέσα στο χρόνο. Χρειάζεται αλληλεπίδραση με τους άλλους και τον κόσμο. Η ανάπτυξη θα έρθει μέσω των εμπειριών, είτε θετικών, είτε αρνητικών. Ξεφορτωθείτε μόνο τις τοξικές σχέσεις, εκείνες που μας κρατούν στον πάτο.

3. Μύθος: Τα λαμπερά νέα πράγματα (συμπεριλαμβανομένων των ερωτικών συναισθημάτων) θα φέρουν την αυτοεκτίμηση
Είναι δελεαστικό να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας στα υλικά αποκτήματα ή σε νέους ερωτικούς συντρόφους. Η πραγματικότητα είναι ότι κάθε φορά που προσπαθούμε να «αγοράσουμε» αυτοεκτίμηση ή να αποσπάσουμε την προσοχή μας με νέους συντρόφους χωρίς ουσιαστικό δέσιμο, απομακρυνόμαστε από τον μόνο άνθρωπο που μπορεί να μας κάνει να νιώσουμε ολόκληροι – τον εαυτό μας.

Αλήθεια: Η αυτοεκτίμηση δεν είναι εξαγοράσιμη. Όταν νιώθετε σαν να θέλετε να αγοράσετε κάτι ή να βγείτε ραντεβού με κάποιον, κάντε μια παύση και καθίστε λίγο μόνοι με τα συναισθήματά σας. Το πιθανότερο είναι ότι θέλετε να αποδράσετε από τον ίδιο τον εαυτό σας. Αντιθέτως, εσείς επιλέξτε να παλέψετε με τον εαυτό σας, να νιώσετε άνετα με αυτόν.

https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

Οι ειδικοί επιβεβαιώνουν ότι η κούραση από την Zoom είναι μια πραγματικότητα - αλλά υπάρχει μια λύση για το 2021.

Η κόπωση από την επικοινωνία μέσω Zoom (την γνωστή αμερικανική πλατφόρμα τηλεδιασκέψεων), είναι πραγματική, μετά από εννέα μήνες βιντεοκλήσεων. Στις αρχές του 2020, έμοιαζε σαν τη μόνη πύλη εισόδου μας στον κόσμο που είχαμε αφήσει πίσω - αλλά τώρα πολλοί από εμάς, ειλικρινά, είμαστε εξουθενωμένοι.

Ακόμα και η διευθύνουσα σύμβουλος της Zoom, Απάρνα Μπάβα, αναγνώρισε πώς αισθανόμαστε σε μια συνέντευξη στο BBC τον Δεκέμβριο. «Όταν οι άνθρωποι μιλάνε για την κούραση της Zoom, ο αγώνας είναι πραγματικός, αλλά δεν φταίει η Zoom ... Πρέπει να χτίσεις την ευεξία στη ζωή σου και να κάνεις διαλείμματα [από την οθόνη]», υποστήριξε.

Και οι νευροεπιστήμονες συμφωνούν. Η Σόφι Σκοτ, καθηγήτρια γνωστικής νευροεπιστήμης στο University College London, λέει στην HuffPost UK ότι υπάρχουν «σημαντικά μειονεκτήματα» στη χρήση της Zoom ως προς την επικοινωνία - στην εργασία ή σε κοινωνικό επίπεδο. «Αν πηγαίνατε σε μια παμπ με έναν φίλο, πιθανότατα θα καθόσασταν δίπλα του και όχι μπροστά του», εξηγεί η ίδια, «ενώ με την Zoom, είμαστε πρόσωπο με πρόσωπο όλη την ώρα».

«Είναι πολύ περίεργο», συμπληρώνει.

Η Ζoom και άλλα συστήματα βιντεοκλήσεων, «αφαιρούν, επίσης, μερικά από τα βασικά στοιχεία που χρησιμοποιούμε για να συντονίσουμε μια συνομιλία, τα οποία είναι το βλέμμα μας και η αναπνοή», αναφέρει ακόμα η Σκοτ. Εάν οι συμμετέχοντες δεν είναι σε θέση να κοιτάξουν τα μάτια του άλλου ή να αισθανθούν την αναπνοή του ενώ μπορούν να δουν ο ένας τον άλλον, (αυτό) μπορεί να είναι δύσκολο.

«Η επαφή με τα μάτια είναι πολύ περίπλοκη (υπόθεση) στη συζήτηση», λέει. «Την χρησιμοποιούμε για να διαχειριστούμε ποιος θα μιλήσει, για (να δώσουμε) έμφαση, για να βεβαιωθούμε ότι έχουμε την προσοχή κάποιου και για να δείξουμε ότι θέλουμε εμείς την προσοχή - και όλα όσα συμβαίνουν ταυτόχρονα με την ομιλία μας. Το ζουμ τα αφαιρεί».

Μια πιο ικανοποιητική συναισθηματική εμπειρία, λοιπόν, θα μπορούσε να είναι η επιστροφή σε ένα παραδοσιακό τηλεφώνημα. «Είναι πραγματικά πιο εύκολο να γίνει η επαφή χωρίς να έχουμε να αντιμετωπίσουμε τα πράγματα [στα οποία δίνουμε προτεραιότητα στην Zoom], όπως η επαφή με τα μάτια και η πρόσωπο με πρόσωπο επαφή», λέει η Σκοτ.

Όλα αυτά τα πρόσθετα, αναμφισβήτητα περιττά, οπτικά στοιχεία είναι τελικά αυτό που μπορεί να προκαλέσει κόπωση στις βιντεοκλήσεις Zoom. «Οι κλήσεις Zoom μοιάζουν πιο αγχωτικές από τις τηλεφωνικές κλήσεις λόγω του πρόσθετου γνωστικού φορτίου και του φόβου ότι μπορεί να φαινόμαστε ανόητοι μπροστά σε άλλους», προσθέτει ο γιατρός Γκάρι Γουντ, κοινωνικός ψυχολόγος και συγγραφέας του βιβλίου Psychology of Wellbeing.

Μετά από μια κουραστική χρονιά σε σχέση με την τεχνολογία, ίσως κοιτάξουμε το 2021 για να ανακαλύψουμε μια πιο ισορροπημένη προσέγγιση. Σε τελική ανάλυση, η κόπωση είναι κυριολεκτικά (αυτό που προκαλεί) η υπερβολική κατανάλωση.

«Πρέπει να ρωτήσουμε εάν οι κλήσεις Zoom είναι πάντα απαραίτητες και εάν χρησιμοποιούνται [για να αντικαταστήσουν] την έλλειψη επαφής πρόσωπο με πρόσωπο», καταλήγει ο Γουντ. «Καθώς προχωράμε την ζωή μας, και οι διαδικτυακές συναντήσεις συνεχίζονται, πρέπει να ρωτήσουμε τον εαυτό μας αν πραγματικά χρειαζόμαστε μια κλήση Zoom μόνο και μόνο επειδή μπορούμε να την έχουμε. Μερικές φορές ένα απλό τηλεφώνημα μπορεί να είναι το μόνο που χρειαζόμαστε».

Την επόμενη φορά που σχεδιάζουμε να οργανώσουμε μια κλήση Zoom με έναν φίλο γιατί να μην προτείνουμε μια παραδοσιακή τηλεφωνική κλήση, αντ′ αυτού; Ίσως και οι δύο να είμαστε ευγνώμονες για αυτή μας την επιλογή στο τέλος.

Αυτή η ανάρτηση αρχικά έγινε στην HuffPost UK.

https://www.huffingtonpost.gr/

Ψυχολογία

Ποια η διαφορά αυθορμητισμού και παρορμητισμού;

Όλοι οι άνθρωποι κάποιες φορές νιώθουμε την ανάγκη να κάνουμε κάτι αυθόρμητο, κάτι που θα ξεφεύγει από το πρόγραμμά μας και θα μας προσφέρει ευχαρίστηση. Αυτή η τάση είναι απολύτως φυσιολογική. Ωστόσο, όταν αυτή η ανάγκη είναι συνεχής, όταν δεν εμπλέκουμε τη λογική στη σκέψη και τη ζωή μας και όταν λειτουργούμε χωρίς να σκεφτόμαστε τις επιπτώσεις των πράξεών μας, τότε δεν μιλάμε για αυθορμητισμό αλλά για παρορμητισμό.

Ποια χαρακτηριστικά έχουν οι παρορμητικοί άνθρωποι;
Ο παρορμητικός άνθρωπος ξεφεύγει από τα όρια του υγιούς αυθορμητισμού και αδυνατεί να ελέγξει τη συμπεριφορά του. Έτσι, καταλήγει είτε να καθοδηγείται από τις ενορμήσεις του (π.χ. τις επιθυμίες και τις ανάγκες του) είτε να παρασύρεται από το περιβάλλον του (π.χ. από το τι θα πουν ή τι θα κάνουν οι γύρω του). Αφήνει τα πάθη του ανεξέλεγκτα και οι σκέψεις, οι αποφάσεις και οι αντιδράσεις του δεν βασίζονται στη λογική.

Παρά το γεγονός ότι ο παρορμητικός άνθραπος χαρακτηρίζεται από μια παιδικότητα και μια τάση για έντονη ζωή, συχνά οδηγείται σε λάθη, αφού δυσκολεύεται να ελέγξει τις αντιστάσεις του και να οριοθετηθεί. Ακριβώς επειδή χαρακτηρίζεται από μειωμένο αυτοέλεγχο και έλλειψη πειθαρχίας, ο παρορμητικός άνθρωπος παίρνει εύκολα ρίσκα και ενδίδει στους πειρασμούς. Μπορεί να παρασυρθεί από τον ανταγωνισμό, να κυνηγήσει την επιτυχία και να ενθουσιαστεί εύκολα χωρίς να αναλογιστεί τις συνέπειες των πράξεών του.

Οι παρορμητικοί άνθρωποι χαρακτηρίζονται από αστάθεια και έλλειψη υπομονής. Συνήθως ενεργούν βιαστικά, χωρίς να έχουν κάποιο σχέδιο, ενώ θυμώνουν όταν αυτό που επιθυμούν δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί άμεσα. Επίσης, τόσο οι σχέσεις όσο και οι συνεργασίες τους χαρακτηρίζονται από ασυνέπεια, αφού οι ίδιοι δεν έχουν κάποια σταθερή μέθοδο σκέψης και δράσης.

Οι άνθρωποι με παρορμητική προσωπικότητα δίνουν σημασία στο «εδώ και τώρα» και δεν θέτουν μακροπρόθεσμους στόχους. Επίσης, δεν προνοούν για τα αποτελέσματα που μπορεί να έχουν οι πράξεις τους και αδυνατούν να προγραμματίσουν τις μελλοντικές τους κινήσεις.

Τι μπορούμε να κάνουμε αν είμαστε παρορμητικοί;
Το πρώτο και πολύ σημαντικό βήμα είναι να αναγνωρίσουμε ότι είμαστε παρορμητικοί, είτε μέσα από τις επιπτώσεις που έχει η συμπεριφορά μας είτε από τις υποδείξεις των άλλων. Μετά θα πρέπει να μάθουμε στον εαυτό μας να παίρνει τον απαραίτητο χρόνο προτού λάβει μια απόφαση. Σε κάθε περίπτωση, οι συνεδρίες με έναν ψυχολόγο θα μας βοηθήσουν να ελέγξουμε βαθύτερες συναισθηματικές μας ανάγκες, οι οποίες μας οδηγούν σε παρορμητικές και ενίοτε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές.

https://www.vita.gr/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.