Αυγούστου 19, 2019

Ψυχολογία

Μπορεί να είχε δίκιο – σύμφωνα με τα δεδομένα της εποχής του – ο μεγάλος μας σοφός ο Σωκράτης που δεν τίμησε τον γραπτό λόγο και παρέμεινε ένθερμος εραστής του προφορικού λόγου. Ωστόσο, ο γραπτός λόγος ήλθε ως μια φυσική αναγκαιότητα, ως μια ορμητική εξέλιξη που επηρέασε καθοριστικά την ιστορία της ανθρωπότητας, που διαμόρφωσε την εικόνα του σύγχρονου ανθρώπου, που συνδέθηκε με τα μεγάλα ρεύματα του Διαφωτισμού και των πολλαπλών μορφωτικών και εκπαιδευτικών κινημάτων σ’ όλες τις χώρες του Κόσμου.

Η ζωή είναι πολύ διαφορετική με την ανάπτυξη του γραπτού λόγου, με την προαγωγή του ως καθοριστικού μέσου επικοινωνίας και γνώσης.

Το γράψιμο είναι ο δίδυμος αδελφός του διαβάσματος. Άμα διαβάζεις, άμα διαβάζεις πολύ, θα θελήσεις και να γράφεις, δεν μπορείς να μη γράφεις. Δε γίνεται αλλιώς. Η αγάπη για διάβασμα σού βάζει στο χέρι και το μολύβι με το χαρτί ή σε φέρνει στα πλήκτρα του λάπτοπ και γίνεται και αγάπη για γραφή.

Τόσο διάβασμα, τόσο σκέψεις συγγραφέων και συγγραφέων που έχουν πλημμυρίσει το είναι μου, πώς να στομώσουν, πώς να βάλω φράγμα μπροστά τους όταν πολλαπλασιάζουν τις δικές μου μικρές πηγές και γίνονται χείμαρροι που μόνο στης γραφής τους κάμπους θα απλωθούν και θα καταλαγιάσουν; Δεν έχει υπάρξει ημέρα εδώ και χρόνια πολλά που να μην έχει στο πιο δημιουργικό μέρος της διάβασμα και γράψιμο. Και είναι οι δύο ενασχολήσεις όπου αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σε απόλυτα οικείους χώρους.

Αλλά το γράψιμο κερδίζει το απόλυτα δημιουργικό κομμάτι του εαυτού μου και αυτό γενναιόδωρα και απλόχερα μού πολλαπλασιάζει αυτό το κομμάτι. Το γράψιμο είναι η απόλυτα βιωμένη καθημερινή μου πραγματικότητα. Όταν γράφω, νιώθω σχεδόν ευτυχισμένος. Αισθάνομαι την απόλυτη πληρότητα. Γεύομαι ολόκληρο τον εαυτό μου. Έχω μια αίσθηση (ή μια ψευδαίσθηση, δεν έχει καμιά σημασία) ότι έχω το απόλυτο αυτεξούσιο του εαυτού μου και του δικού μου μικρού σύμπαντος. Δεν υπάρχουν δεσμεύσεις ούτε περιορισμοί.

Το γράψιμο είναι μια καθημερινή μου εργασία, μια καθημερινή πνευματική μου άσκηση. Είναι μια άσκηση του νου – που μαζί με την εκπαιδευτική λειτουργία και με το διάβασμά μου – αποτελεί το φωτεινό σύμπαν των σταθερών μορφωτικών μου δραστηριοτήτων. Είναι το υφάδι που μπορώ να ξετυλίγω και να βλέπω το πώς σκεπτόμουνα, το τι ήθελα, το ποιες αγωνίες και ποιοι σχεδιασμοί περιτριγυρνούσαν στο μυαλό μου, το ποιο ήταν το άρρητο μέρος της καθημερινής μου ζωής. Και είναι πάντα τόσο μεγάλο!

Και είναι το γράψιμο μια απόλυτα αναγκαία, μια θεμελιώδης καθημερινή όψη του εαυτού μου. Είναι μια βασική ανάγκη, όπως η ανάσα. Όχι δεν είναι το γράψιμο καμιά πολυτέλεια, δεν είναι εργασία μόνο για τους διανοούμενους ή για κάποιους επαγγελματίες. Το γράψιμο δεν είναι επαγγελματική εργασία. Μπορεί κάποιοι να τη θεωρούν ως τέτοια. Το γράψιμο είναι μια παγκόσμια, μια απόλυτα καθολική εργασία, αφορά όλους τους ανθρώπους όπου γης και όπου χρόνου.

Δεκάδες διεθνείς προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών, ανάμεσά τους τέσσερις νομπελίστες, τρεις λογοτεχνίας, οι Τόνι Μόρισον, Τζ. Μ. Κούτσι και Ντόρις Λέσινγκ, και ειρήνης, ο Φρέντερικ Βίλεμ ντε Κλερκ, θα κάνουν έκκληση ώστε «η ανάγνωση, η γραφή και η πρόσβαση στην πληροφορία να αποτελέσουν μέρος των προτεραιοτήτων της έκτακτης ανθρωπιστικής βοήθειας». Η πρωτοβουλία ανήκει στη γαλλική μη κυβερνητική οργάνωση «Bibliotheques sans frontiers» (BSB / Βιβλιοθήκες χωρίς σύνορα», με επικεφαλής τον Γάλλο ιστορικό Πατρίκ Βέιλ).

Οι διανοούμενοι αναφέρουν στο κείμενο της έκκλησης: «Όταν επέρχεται ανθρωπιστική καταστροφή, οι πρώτες βοήθειες δίδονται στους τραυματίες που πρέπει να σωθούν, στη μέριμνα για τα τρόφιμα, τους άστεγους και την ένδυση, αλλά μετά την καταστροφή πρέπει να δίνεται η δυνατότητα για ανάγνωση, γραφή, επικοινωνία… Σήμερα καμιά από τις αρχές του ΟΗΕ όταν πρέπει να διαχειριστεί την τύχη ανθρώπων εκτοπισμένων δεν αναφέρεται σε αυτήν την πνευματική διάσταση διάσωσης ανθρώπων που κινδυνεύουν, σε αυτήν τη θεμελιώδη ανάγκη της ενημέρωσης, του διαλόγου, της ασφάλειας» (ΕΘΝΟΣ 30.11.12).

Γιατί γράφουμε; Αν και δεν μπορεί να τεθεί αυτό το ερώτημα – μάλλον το αντίθετο ερώτημα έχει νόημα, ας δούμε την απλή προσέγγιση του Αντόνιο Ταµπούκι, μια προσέγγιση που έχει ως απαντήσεις απλά ερωτήματα: «Όλες οι πιθανές απαντήσεις είναι έγκυρες και συνοδεύονται από ένα ερωτηµατικό. Γράφουµε γιατί φοβόµαστε τον θάνατο; Γιατί φοβόµαστε να ζούµε; Γιατί νοσταλγούµε την παιδική µας ηλικία; Γιατί το παρελθόν το έσκασε βιαστικά ή γιατί θέλουµε να το σταµατήσουµε; Γιατί το γήρας µάς κάνει να αισθανόµαστε νοσταλγία, πίκρα; Γιατί θα θέλαµε να είχαµε κάνει κάτι και δεν το κάναµε ή γιατί δεν θα έπρεπε να είχαµε κάνει κάτι που κάναµε; Γιατί είµαστε εδώ και θέλουµε να είµαστε εκεί και αν ήµασταν εκεί δεν θα ήταν καλύτερα για µας να µείνουµε εδώ;»

Το γράψιμο είναι πάντα μια πρόκληση, μια πρόκληση για οδοιπορικό σε κρυμμένες όψεις του εαυτού μας, μια πρόκληση – πρόσκληση σε άγνωστο έδαφος της ζωής μας. Γράφοντας ονειρεύεσαι χωρίς να ξέρεις αν βρίσκεσαι στη χώρα του πραγματικού ή στη χώρα του φαντασιακού ή αν ταλαντεύεσαι διαρκώς στη μεθόριό τους. Και ίσως αυτή η πολλαπλή άγνοια να προκαλεί αυτή την ιδιότυπη γοητεία…

_______________________

~ Του Νίκου Τσούλια

Πηγή: alfavita.gr

by Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Ψυχολογία

Της Σταματίνας Σταθάκη

Είναι οι πιο δικοί μας άνθρωποι εκείνοι που θεωρούνται δεδομένοι, απομυθοποιημένοι και εν τέλει καταποντισμένοι από την κατάφορη αδικία.

Είναι οι πιο δικοί μας άνθρωποι οι οποίοι, εφόσον άγγιξαν την σφαίρα του οικείου, έγιναν το απόλυτο δεδομένο στη ζωή μας.

Και ξέρετε κάτι; Τα μεγαλύτερα λάθη τα κάνουμε με τους δικούς μας ανθρώπους.

Τους δεδομένους.

Τους πάντα εκεί.

Επειδή ακριβώς νομίζουμε πως θα είναι πάντα εκεί.

Πως ακόμα και αν κάνουμε λάθος έχουμε άπλετο χρόνο να το διορθώσουμε.

Πως ίσως δεν θα χρειαστεί και να το διορθώσουμε.

Γιατί πιστεύουμε πως αυτοί οι άνθρωποι μας έχουν συγχωρέσει πριν κάνουμε κάτι.

Θεωρείται δεδομένο και αυτό.

Γιατί πιστεύουμε πως μας δέχονται έτσι ακριβώς όπως είμαστε.

Με τα σωστά και με τα λάθη μας.

Και δεν μας νοιάζει πια πώς θα φερθούμε.

Και τελικά καταλήγουμε να φερόμαστε σωστά και ανθρώπινα σε ξένους ανθρώπους για να εξιλεωθούμε στα μάτια μας για όσα κάναμε σε εκείνους τους ανθρώπους, τους δικούς μας, τους πολύ δικούς μας. Πολλές φορές χωρίς καν να το καταλάβουμε.

Πώς καταντήσαμε έτσι;

Να δείχνουμε την αγάπη και τον σεβασμό μας σε αγνώστους και να μένουμε άπραγοι μπροστά στο φευγιό των δικών μας…

Ναι… δεν σας το είπα;

Δεν είναι καθόλου δεδομένο πως θα είναι πάντα εκεί.

Δεν είναι καθόλου δεδομένο πως θα δεχτούν τα λάθη μας και θα μας συγχωρέσουν a priori.

Δεν είναι καθόλου μα καθόλου δεδομένο πως θα μείνουν αν εμείς δεν τους τοποθετήσουμε στη θέση που αξίζουν πραγματικά στη ζωή μας.

Αλλά ακόμα και αν μείνουν από επιλογή, κάποια στιγμή δεν θα έχουν άλλη επιλογή από το να μη μείνουν τελικά.

Αλλά ακόμα και αν μείνουν, ποιος μας λέει ότι συναισθηματικά δεν έχουν ήδη φύγει;

Είθε να έχω την κρίση να διακρίνω πότε έχω αδικήσει έναν δικό μου άνθρωπο, την ευγένεια να το παραδεχτώ και τη δύναμη να δείξω πόσο σημαντικός μου είναι.

Χρειάζεται τόση δύναμη για να δείξουμε πόσο σημαντικός μας είναι κάποιος. Γιατί τίποτα δεν είναι αυταπόδεικτο. Γιατί δεν είναι αρκετά τα συναισθήματα από μόνα τους. Γιατί οι πράξεις είναι αυτές που μιλάνε. Γιατί τα σ’ αγαπώ δεν είναι για να μένουν στα ανείπωτα.

Προτείνω λοιπόν να αγαπάμε τους δικούς μας ανθρώπους τόσο όσο τους αγαπάμε, έτσι όπως τους αγαπάμε. Αλλά να τους αγαπάμε.

Να τους δείχνουμε το πόσο τους αγαπάμε.

Να τους επιτρέπουμε να δουν πόσο σημαντικοί είναι για μας.

Να βρίσκουμε κάθε ευκαιρία για να τους διεκδικούμε.

Να μαθαίνουμε κάτι καινούριο για αυτούς κάθε μέρα.

Να ξοδεύουμε κάθε σ’ αγαπώ, κάθε συγγνώμη και κάθε ευχαριστώ που δικαιωματικά τους ανήκει.

Και είναι απλό: αρκεί να σκεφτόμαστε πως δεν είναι δεδομένο πως θα είναι για πάντα εδώ.

Γιατί δεν θα είναι.

Ούτε και εμείς.

https://www.awakengr.com

Ψυχολογία

Πώς να Αντιμετωπίσω αυτούς που με Πληγώνουν;
By Μαρία Σκαμπαρδώνη 

Όλοι οι άνθρωποι πληγώνονται.

Ακούγεται κλισέ, όμως “όλοι οι άνθρωποι πληγώνονται”. Ακόμα και αυτοί που στα μάτια μας φαντάζουν άτρωτοι και δυνατοί, ακόμα και αυτοί έχουν περάσει κλαμένες νύχτες και κρύβουν μέσα τους πληγές.

Όλοι μέσα στην πορεία της ζωής πληγωνόμαστε και καλούμαστε να μαζέψουμε τα κομμάτια της καρδιάς μας και τις ραγισμένες μας προσδοκίες. Και ενώ υπάρχουν άνθρωποι με δυνατό κι ανθεκτικό ψυχισμό, υπάρχουν άλλα άτομα που ένα δύσκολο και επώδυνο βίωμα μπορεί και να μην το ξεπεράσουν ποτέ.

Τι μας πληγώνει;
Οι άνθρωποι πληγώνονται με πολλούς και διάφορους τρόπους: από την οικογένειας, τους φίλους, τις σχέσεις, την εργασία τους. Άλλοι πληγώνονται περισσότερο και άλλοι καλούνται να αντιμετωπίσουν εξαιρετικά σκληρές καταστάσεις που ίσως και να τους σημαδεύουν μία ζωή.

Όταν πληγωνόμαστε, αναδύονται από μέσα μας όλα τα συναισθήματα που κρύβαμε και αφορούν το πόσο εμείς οι ίδιοι εκτιμάμε τον εαυτό μας. Στην περίπτωση ενός χωρισμού για παράδειγμα, ο άνθρωπος που εγκαταλείπεται, μπορεί να αισθάνεται ένοχος επειδή δεν ήταν «αρκετός» για το άλλο πρόσωπο και αυτό μπορεί να του τραυματίσει την αυτοεκτίμηση.

Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτούς που μας πληγώνουν; Πώς μπορούμε να ξεπεράσουμε το κακό που κάποιος μπορεί να μας έχει προκαλέσει;

Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε πως αυτό που έγινε, όσο και αν μας πόνεσε, ανήκει στο παρελθόν. Δεν αλλάζει το παρελθόν όσο και αν το επιστρέφουμε στη μνήμη μας, απλώς αναχαιτίζουμε την υπάρχουσα ευκαιρία να δημιουργήσουμε ένα υπέροχο σήμερα.

Θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε το καλό που μας πρόσφερε μία άσχημη συμπεριφορά ενός άλλου ανθρώπου;

Θα αναφέρω ένα παράδειγμα από τη δική μου προσωπική ζωή όταν ο πόνος που αισθάνθηκα από τον άνθρωπο που αγαπούσα ήταν και εκείνος που με ώθησε να δώσω δεύτερη φορά εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο και να ξεκινήσω να αρθρογραφώ.

Θέλω να πω πως το Καλό και το Κακό ενυπάρχουν και τα δύο και διαχωρίζονται από μία αρκετά λεπτή κλωστή. Είναι στο χέρι μας να πετάξουμε το κακό και να κρατήσουμε το καλό, αυτό που μας εξέλιξε ως ανθρώπους.

Δυστυχώς, στη ζωή αυτή δεν πρέπει ποτέ να θεωρούμε πως η δική μας συμπεριφορά θα υιοθετηθεί και από τον άλλον. Αν εμείς αγαπάμε κάποιο πρόσωπο, αυτό δεν αποτελεί εγγύηση πως και εκείνο αισθάνεται το ίδιο.

Η ζωή έχει πάντοτε ανατροπές και στις ανθρώπινες σχέσεις δεν μπορείς να είσαι ποτέ απόλυτα σίγουρος. Και αυτό, διότι και αυτές αλλάζουν, αλλάζουν οι άνθρωποι και οι ανάγκες τους. Για αυτό είναι καλό μεν να αφηνόμαστε και να αγαπάμε δυνατά, αλλά να μη θεωρούμε την ύπαρξή μας ως την προέκταση ενός άλλου προσώπου.

Όταν πληγωθούμε…
Όταν πληγωνόμαστε, ασυναίσθητα, κατηγορούμε πάντοτε και για όλα μόνο τον εαυτό μας. Του επιρρίπτουμε κατηγορίες πως δεν ήταν αρκετός και το άλλο πρόσωπο μας πλήγωσε επειδή δεν ήταν αντάξιό μας.

Αν οι άνθρωποι αντιλαμβανόντουσαν πως η συμπεριφορά του άλλου μας δείχνει περισσότερα για το δικό του χαρακτήρα και όχι για εμάς, αυτό θα μας είχε βοηθήσει να γλιτώσουμε ημέρες και νύχτες που τις περάσαμε κλαμένοι, πληγωμένοι και συντετριμμένοι. Αν αισθανόμασταν πως οι άνθρωποι με τα έργα τους καθρεφτίζουν ουσιαστικά το δικό τους χαρακτήρα, δε θα επιτρέπαμε στην αυτοεκτίμησή μας να τσαλακωθεί τόσο.

Οι άνθρωποι που μας πληγώνουν, ίσως να έρχονται στη ζωή μας για να μας δείξουν πως δεν εξαρτάται τελικά όλη μας η ευτυχία από εκείνους, όπως συνηθίζαμε να πιστεύουμε. Μας αποδεικνύουν πως κανένας δεν καθορίζει τα πάντα στη ζωή μας, πως μπορεί κάτι να τελειώνει αλλά αυτό να είναι η απαρχή για κάτι ομορφότερο.

Αν αντιλαμβανόμασταν πως εμείς αρκούμε για να είμαστε ευτυχισμένοι και δεν χρειάζονται άνθρωποι ή καταστάσεις έξω από εμάς, τότε θα οικοδομούσαμε μία προσωπικότητα η οποία δε θα λύγιζε από τη συμπεριφορά κανενός.

Πέρασα πολλά χρόνια θεωρώντας πως «δεν πρέπει να κάνω στους άλλους αυτό που δε θα ήθελα να κάνουν εκείνοι σε εμένα». Και πάλι, δε σημαίνει πως αν εγώ δίνω κάτι σε κάποιον εκείνος θα το ήθελε, το ζήτησε ή το αντιλήφθηκε.

Η ζωή μας είναι πολύτιμη, ο εαυτός μας είναι πολύτιμος. Η ζωή μας αξίζει να διανθίζεται από ανθρώπους που αγαπούν και μας υπολογίζουν, οι τοξικοί, οι εγωιστές, όσοι μας πληγώνουν, μπορούν –και πρέπει- να μένουν μακριά μας.

https://purpose.gr

Ψυχολογία

Κατά πόσον νομίζετε ότι μπορείτε να αφήσετε την τύχη να καθορίζει την … τύχη σας; Κατά πόσον κρατάτε τις τύχες της ζωής σας στα χέρια σας; Ο βρετανός ψυχολόγος Richard Wiseman, μετά από μελέτες 10 ετών υποστηρίζει ότι, αν και η τύχη είναι κάτι το απρόβλεπτο, ο κάθε άνθρωπος μπορεί να προκαλέσει τη δική του τύχη και να κάνει, τη ζωή, να του φερθεί ευνοϊκά. Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο ή ουτοπικό, εμείς προκαλούμε την τύχη ή την ατυχία μας.

Στο συμπέρασμα αυτό έφτασε ο Wiseman, μελετώντας μέσα σ’ αυτά τα 10 χρόνια τη ζωή ανθρώπων που μπορούν κατά γενική ομολογία να θεωρηθούν «τυχεροί» ή το αντίθετο, «άτυχοι». Πώς συμπεριφέρεται σ’ αυτούς ο παράγοντας «Τύχη»;

Για τον Wiseman λοιπόν, η τύχη δεν είναι μόνο θέμα συγκυριών αλλά και προσδοκιών. Ακόμα κι όταν η τύχη φαίνεται να μας γυρίζει την πλάτη, μπορεί αυτό να αποδειχθεί για καλό μας. Κάποιοι, για παράδειγμα, θεώρησαν ατυχές το γεγονός να μην μπορέσουν να εξασφαλίσουν εισιτήριο για το παρθενικό ταξίδι του Τιτανικού, αλλά κατόπιν ευχαριστούσαν γι’ αυτό το Θεό, ενώ άλλοι διαπίστωσαν μέσα απ’ την ίδια τη ζωή, ότι το να κερδίσουν εκατομμύρια στο λαχείο δεν τους κάνει απαραίτητα ευτυχισμένους … το αντίθετο μάλιστα!

Ο Wiseman επίσης καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, άλλο πράγμα είναι η τύχη κι άλλο η μοίρα, το πεπρωμένο. Πολλοί άνθρωποι για παράδειγμα ευνοούνται σαφώς απ’ το περιβάλλον που έχουν γεννηθεί, το οποίο τους προσφέρει περισσότερες ευκαιρίες από άλλους. Παρόλα αυτά, δεν σημαίνει ότι αυτοί θα ευτυχήσουν. Εξαρτάται πώς θα εκμεταλλευτούν αυτή την ευνοϊκή μοίρα.

Άλλοι πάλι δεν τυχαίνουν τόσο ευνοϊκών συνθηκών, όμως εκμεταλλεύονται κάποιες ευκαιρίες που τους δίνονται στην πορεία του βίου τους για να ευτυχήσουν … ενώ άλλοι τις αφήνουν να προσπεράσουν. Εκεί παίζουν ρόλο και οι συγκυρίες. Για παράδειγμα, όλοι οι άνθρωποι αρρωσταίνουν αλλά όσον κι αν το θεωρούν αυτό μια ατυχία, ακόμα μεγαλύτερη ατυχία είναι να αρρωστήσεις την ημέρα που θα πήγαινες σε μια συνάντηση για μια δουλειά που θα άλλαζε το επαγγελματικό σου μέλλον.

Ο Nicholas Rescher, καθηγητής φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο του Pittsburgh και συγγραφέας του βιβλίου «Luck: The Brilliant Randomness of Everyday Life», βλέπει δύο παράγοντες που βρίσκονται σε αντίθεση: απ’ τη μια το απρόβλεπτο των καταστάσεων που θεωρούμε «τυχαίες» και απ’ την άλλη κάποια χαρακτηριστικά που κάνουν τους ανθρώπους επιτυχημένους:

– την ικανότητα να σχεδιάζουν το μέλλον τους
– να σκέπτονται και να αναλύουν εις βάθος τα γεγονότα και
– να ορίζουν στόχους και προσδοκίες στη ζωή τους.

Το ότι σήμερα έχουμε σαν ανθρωπότητα ένα επίπεδο εξέλιξης και πολιτισμού, οφείλεται απ’ τη μια στις ευνοϊκές συγκυρίες (συνθήκες) που βρήκαμε πάνω στη Γη, αλλά και από την προσπάθεια που καταβάλουμε για την ανάπτυξη μας. Και σ’ όλα αυτά, μέσα στο θέατρο της ζωής, υπάρχει πάντα και ο αστάθμητος παράγοντας, το απρόβλεπτο, που ονομάζουμε «τύχη». Ποιος θα ήθελε να ζει μια προκαθορισμένη ζωή, προσδιορισμένη από μια προδιαγεγραμμένη μοίρα, ακόμα κι αν αυτό συνεπάγονταν την έλλειψη ατυχιών. Το απρόσμενο, το τυχαίο, είναι το … αλατοπίπερο της ζωής.

Έτσι λοιπόν, στην προσπάθεια μας να βελτιώσουμε την τύχη μας και να προκαλέσουμε τη μοίρα γινόμαστε πολλές φορές και προληπτικοί. Προσπαθούμε να διαβάσουμε «σημάδια» ενός επερχόμενου μέλλοντος και παράλληλα με συγκεκριμένες τακτικές (βλ. τα διάφορα «γούρια») να στρέψουμε το «τυχαίο» προς όφελός μας.

Έτσι σε διάφορους πολιτισμούς υπάρχουν σύμβολα ή αντικείμενα συνδεδεμένα με την «καλή τύχη». Αντικείμενα που και σήμερα καταλήγουν από κάποιους σε έναν έντονο φετιχισμό, καθώς θεωρούν ότι συγκεκριμένα αντικείμενα θα τους φέρουν καλή τύχη ή ευνοϊκούς όρους στη ζωή τους (βλ. λαγοπόδαρα, χαϊμαλιά κ.λπ.). Μάλιστα πολλές απ’ τις προλήψεις αυτές συνδέονται και με τη θρησκευτική παράδοση.

Γνωστή είναι η φράση «χτύπα ξύλο» που θεωρείται ότι θα φέρει καλή τύχη ή θα αποτρέψει κάτι αρνητικό, αλλά που συνδέεται με την αρχαία πίστη για το «δέντρο του κόσμου» και τους θεούς των δέντρων. Ο αριθμός 13 επίσης θεωρείται «άτυχος» αφού 13 ήταν άτομα που συμμετείχαν στον «Μυστικό Δείπνο», λίγο πριν την προδοσία του Χριστού. Το να περάσεις κάτω από μια σκάλα φέρνει δυσμενή τύχη, καθώς διασπάς τη θειότητα της Αγίας Τριάδας.

Όμως για έναν επιστήμονα όπως ο Wiseman, τέτοιες προλήψεις είναι τελείως αβάσιμες. Αυτός απλά διεξήγαγε μια μελέτη, εξετάζοντας τη ζωή ανθρώπων οι οποίοι είτε θεωρούσαν τους εαυτούς τους «τυχερούς» είτε «άτυχους».

Θέμα αντίληψης;

Ορίστε λοιπόν μερικά στατιστικά στοιχεία της μελέτης του Wiseman:

– 12% των ανθρώπων θεωρούν τους εαυτούς τους «τυχερούς»
– 9% θεωρούν τους εαυτούς τους «άτυχους»,
– οι περισσότεροι όμως θεωρούν ιδίους, ούτε τυχερούς, ούτε άτυχους

Όμως ποιες είναι οι ψυχολογικές διαφορές αυτών των τύπων ανθρώπων; Στατιστικά πάντα, οι άνθρωποι που θεωρούν τον εαυτό του «τυχερό» βλέπουν από πιο θετική γωνία συγκεκριμένα γεγονότα, απ’ ό,τι αυτοί που θεωρούνται «άτυχοι».

Έτσι στην περίπτωση ενός ατυχήματος, οι πρώτοι θεωρούν ότι ήταν τυχεροί που δεν τραυματίστηκαν σοβαρότερα, ενώ οι δεύτεροι θεωρούν ότι ήταν άτυχοι μόνο και μόνο απ’ το γεγονός ότι τους συνέβη το ατύχημα. Εξαρτάται δηλ. απ’ το αν έχει κάποιος εντάξει, μέσα στα πλαίσια της ζωής, το «αναμενόμενο» και τις δύσκολες στιγμές ή τις αποτυχίες. Αυτοί που έχουν κάνει αυτήν την ένταξη, τείνουν να βλέπουν τα πράγματα πιο θετικά, ενώ οι άλλοι πιο αρνητικά και πεσιμιστικά.

Είναι λοιπόν το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο; Εξαρτάται πώς το βλέπει κανείς! Κάτι ανάλογο συμβαίνει με αυτούς που έχουν κατακτήσει το αργυρό ή το χάλκινο μετάλλιο σ’ ένα αγώνισμα και σ’ αυτούς που έχουν πάρει το χρυσό. Σε γενικές γραμμές οι πρώτοι θεωρούν τους εαυτούς τους τυχερούς, ενώ οι δεύτεροι δεν θα άντεχαν μια ενδεχόμενη αποτυχία … και αυτό πολλές φορές φαίνεται όταν την επόμενη φορά δεν στεφθούν «χρυσοί» νικητές, οπότε αισθάνονται δυστυχισμένοι και κακότυχοι.

Επίσης οι «άτυχοι» τύποι είναι γενικά ποιο σφιγμένοι και τεντωμένοι, κάτι που τους κάνει να μην παρατηρούν το περιβάλλον τους τόσο καλά όσο οι «τυχεροί», οι οποίοι δείχνουν πιο χαλαροί, αλλά και προσεκτικοί, πιάνοντας στον αέρα τις ευκαιρίες και τα «μηνύματα» του περιβάλλοντος. Το γεγονός αυτό είναι για τον Wiseman, μια βασική ικανότητα των «τυχερών», οι οποίοι είναι γενικά πιο ανοικτοί μπροστά στη ζωή, πιο αισιόδοξοι και τείνουν να δημιουργούν αυτοί οι ίδιοι τις συνθήκες της ζωής τους, εκμεταλλευόμενοι θετικά και δημιουργικά τις ευκαιρίες του περιβάλλοντος.

Μην αργείτε λοιπόν .. δείτε τη ζωή θετικά και πάρτε την τύχη στα χέρια σας.

Πηγή: esoterica.gr

thessalonikiartsandculture.gr

Ψυχολογία

Ξέρω ότι έχω μεγάλη εσωτερική δύναμη. Πάντα είχα. Μπορώ να διαγράψω πράγματα, να καταλάβω τους ανθρώπους και ξέρω ότι μπορώ να πάω και να ζήσω σε μια σπηλιά μόνη μου αν είναι απαραίτητο.’

– Σαρλότ Ράμπλινγκ


Αν δεν έχετε ακούσει για την κα Ράμπλινγκ, αυτή είναι μια Αγγλίδα ηθοποιός που είχε μια εξαιρετικά επιτυχημένη καριέρα σαν ηθοποιός και μοντέλο για πάνω από 50 χρόνια. Είναι επίσης μια εξαιρετική φιγούρα που μπαίνει στην συζήτησή μας με αφορμή την εσωτερική δύναμη – κάτι που οι άλλοι μπορούν να δουν σαν μια εκφοβιστική πτυχή της προσωπικότητας του ατόμου.

Είναι ίσως αυτό που η Σαρλότ Ράμπλινγκ δεν δείχνει δημοσίως, που φανερώνει τον εξαιρετικό χαρακτήρα της. Πήρε διαζύγιο δύο φορές και μεγάλωσε μόνη δύο γιους. Αφού βρήκε την αγάπη και ήταν μαζί για πάνω από 17 χρόνια, ο σύντροφός της πέθανε απρόσμενα το 2015. Έδειξε επίσης τεράστια δύναμη στην μάχη της με την κατάθλιψη.

Εκείνοι που γνωρίζουν την κα Ράμπλινγκ πιστοποιούν την τεράστια δύναμή της. Το ίδιο μπορεί να πουν και πολλοί από εσάς που διαβάζετε αυτό το άρθρο.

Τι ακριβώς κάνει μια προσωπικότητα ισχυρή και ίσως αυτό να φοβίζει τους άλλους;

Ενώ υπάρχουν πολλές απαντήσεις στο ερώτημα αυτό, κάποια κοινά χαρακτηριστικά μπορεί να καθορίσουν τη δύναμη της προσωπικότητας ενός ατόμου … από το πώς μερικοί από μας συζητούν για ευκαιρίες εκεί που άλλοι βλέπουν το αδύνατο να γίνει.

Να 5 σημάδια ότι έχετε μια δυνατή ή εκφοβιστική προσωπικότητα:

Οι απλοϊκές συνομιλίες είναι ενοχλητικές

Δεν είναι έκπληξη το γεγονός ότι οι ισχυροί άνθρωποι απεχθάνονται τις απλοϊκές συζητήσεις. Συζητήσεις που προκαλούν την πνευματική περιέργεια είναι ευπρόσδεκτες με ανοιχτές αγκάλες, ενώ η ανούσια κουβέντα είναι πολύ αποκρουστική.

Οι άνθρωποι με ισχυρή προσωπικότητα έχουν την τάση να λένε στους ανθρώπους ακριβώς ό,τι σκέφτονται, συμπεριλαμβανομένων και των άσχετων ερωτήσεων που δεν προσφέρουν τίποτα. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα όταν εργάζονται ή επικεντρώνονται σε κάποιο άλλο σημαντικό έργο. Οι ισχυρές προσωπικότητες απλά δεν έχουν το χρόνο ή την διάθεση να συμμετάσχουν σε ασήμαντες συζητήσεις.

Περιττό να πούμε ότι, η συζήτηση χωρίς ουσία, είναι ένα μεγάλο μέρος της καθημερινής ζωής σε πολλά μέρη. Αυτό είναι εν μέρει και ο λόγος που οι άνθρωποι που απεχθάνονται την απλή ανούσια συζήτηση προκαλούν τον φόβο. Είναι δηλαδή ‘εκφοβιστικοί.’

Η άγνοια είναι αποκρουστική

Σε γενικές γραμμές, οι ισχυροί άνθρωποι είναι καλά μορφωμένοι( και από μόνοι τους) και έχουν γνώσεις πάνω σε πολλά θέματα. Αυτή η ανοιχτόμυαλη στάση προκαλεί συχνά την περιέργεια καθώς και την δυνατότητα αποδοχής κάποιου. Ως εκ τούτου, θα πρέπει να είναι αναμενόμενο ότι οι ισχυροί άνθρωποι απλά δεν αποδέχονται τις αδαείς συμπεριφορές των άλλων. Έχουν δώσει τον καλύτερο εαυτό τους για να μάθουν όσο το δυνατόν περισσότερα και είναι πρόθυμοι να έχουν ανοιχτό το μυαλό τους στις διαφορετικές απόψεις των άλλων.

Τα επικριτικά ή επιφανειακά σχόλια και συμπεριφορές είναι απαράδεκτα για τους ισχυρούς ανάμεσά μας. Αυτοί οι άνθρωποι διαθέτουν τον χρόνο και την προσπάθεια για να αποκτήσουν γνώσεις ώστε να κατανοήσουν τους ανθρώπους και τον κόσμο σε ένα βαθύτερο επίπεδο και ενοχλούνται από εκείνους που δεν το κάνουν. Πιο συγκεκριμένα, οι άνθρωποι αυτοί δεν χρειάζονται την συναίνεση των άλλων για να αποφασίσουν εάν οι απόψεις τους είναι έγκυρες.

Δημιουργούν τις ευκαιρίες

Οι ισχυροί άνθρωποι έχουν έναν τρόπο να δημιουργούν ευκαιρίες χωρίς να χρειάζονται πολλή βοήθεια από τους άλλους. Αυτή η τεράστια ηθική δύναμη για να επωφεληθούν από τις ευκαιρίες, μπορεί να εκφοβίσει τους λιγότερο ικανούς που με την σειρά τους θα νιώσουν μίσος.

Το εάν θεωρούνται εκφοβιστικοί επειδή είναι φιλόδοξοι, είναι κάτι που οι δυνατοί άνθρωποι δεν δίνουν σημασία. Τα ισχυρά άτομα είναι πρόθυμα να εργαστούν προς την κατεύθυνση των ευκαιριών εκεί που οι άλλοι δεν μπορούν και δεν πρόκειται να απολογηθούν για αυτό.

Η προσοχή των άλλων δεν είναι σημαντική

Οι ισχυροί άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται καθόλου να τραβήξουν την προσοχή, αν και η τεράστια ηθική δύναμη τους και η δύναμη του χαρακτήρα τους θα προκαλέσουν την προσοχή των άλλων, θετική ή αρνητική. Βέβαια,δεν ξοδεύουν ποτέ τον πολύτιμο χρόνο τους στην προσπάθεια να αναζητήσουν την προσοχή των άλλων.

Οι ισχυροί άνθρωποι απλά συγκεντρώνονται σε αυτό που πρέπει να κάνουν. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ευτυχείς και ασφαλείς, χωρίς την προσοχή των άλλων. Αυτοί αποτελούν την επιτομή του παλιού αξιώματος, ‘ οι πράξεις σου μιλούν τόσο δυνατά, που δεν μπορώ να ακούσω τι λες.’

Οι δικαιολογίες δεν γίνονται αποδεκτές

Για άλλη μια φορά, οι ισχυροί άνθρωποι είναι διαβόητοι για την αφοσίωσή τους στο τι πρέπει να γίνει – ανεξάρτητα από το πόσο δυσάρεστο μπορεί να είναι. Δεν είναι έκπληξη, λοιπόν, ότι οι άνθρωποι που σπαταλούν τον χρόνο με κλαψούρισμα και διαμαρτύρονται για τα ασήμαντα, δεν παρουσιάζουν κανένα ενδιαφέρον για αυτούς.

Όταν προκύπτει ένα πρόβλημα, κάποιος με ισχυρή προσωπικότητα θα επικεντρωθεί απλά στο τι πρέπει να γίνει για να το λύσει. Γιατί να αγωνιά κάποιος για ένα πρόβλημα ή μια κατάσταση, όταν είναι ανίκανος να το ελέγξει; Άνθρωποι που απλά παραπονιούνται ανούσια, γρήγορα απομακρύνονται.

awakengr.com

Ψυχολογία

«Το σημαντικό με τον άνθρωπο είναι ότι είναι η γέφυρα κι όχι ο σκοπός», έγραψε ο Νίτσε στο Τάδε Έφη Ζαρατούστρα. Το να υπάρχουμε σημαίνει να ζούμε δεμένοι σαν γέφυρα προς το μέλλον, προς τους άλλους, αλλά και προς εκείνες τις διαστάσεις του εαυτού μας που αγνοούμε, προς αυτά τα μονοπάτια που ακόμα δεν έχουμε περπατήσει και που η αποτυχία μπορεί να μας ανοίξει.

Όταν λησμονούμε αυτή την αλήθεια, υποφέρουμε περισσότερο από τις αποτυχίες μας. Τελικά, το γεγονός πως η αποτυχία μας πληγώνει τόσο πολύ οφείλεται και στην ενοχοποίησή της από τους σημαντικότερους φιλοσόφους της δυτικής μας παράδοσης. Ο Καρτέσιος ή ο Καντ δεν έχουν αφιερώσει βιβλία στην αποτυχία, αλλά υπάρχουν αποσπάσματα στα έργα τους για τις αιτίες του σφάλματος ή τις αιτίες του λάθους.

Ο Καρτέσιος παρουσιάζει τον άνθρωπο ως το ον το προικισμένο με δύο κύριες ικανότητες κακώς τοποθετημένες: μια περιορισμένη κατανόηση και μια απεριόριστη θέληση. Ενώ η κατανόησή μας ανταποκρίνεται γρήγορα στα όριά της, ο Καρτέσιος λέει ότι πάντα μπορεί να θέλουμε περισσότερο.

Ο συγγραφέας του έργου «Λόγος περί της Μεθόδου» ισχυρίζεται πως μέσα από τη δύναμη της θέλησής μας μοιάζουμε στο Θεό. Κάθε φορά που θέλουμε και πιστεύουμε ότι έχουμε φτάσει στα όριά μας, ανακαλύπτουμε ότι μπορούμε να θέλουμε ακόμα. Για τον Καρτέσιο, η έλλειψη ορίου στη θέλησή μας είναι το θεϊκό μέσα μας.

Το «Όταν θέλουμε, μπορούμε» προέρχεται ακριβώς από αυτό. Υπό αυτό το πρίσμα, το να είσαι άνθρωπος σημαίνει να περπατάς σε δύο πόδια άνισου μεγέθους: ένα κοντό (η κατανόησή μας) και ένα πολύ μακρύ (η θέλησή μας). Ας δεχτούμε ότι το εγχείρημα δεν είναι εύκολο. Ως εκ τούτου, τι σημαίνει «κάνω λάθος», σύμφωνα με τον Καρτέσιο;

Σημαίνει ότι αποτυγχάνουμε να θέσουμε τη θέλησή μας μέσα στα όρια της κατανόησής μας. Σε μια βραδινή οινοποσία μιλάμε για οτιδήποτε, μιλάμε πέρα από αυτά που γνωρίζουμε.

Κάνουμε λάθος, γιατί δεν χρησιμοποιούμε σωστά την επιθυμία μας. Αυτή η επιθυμία είναι αυτό που μας ορίζει ως παιδιά του Θεού και το να κάνουμε λάθος σημαίνει ότι δεν έχουμε ανταποκριθεί σε αυτό που Εκείνος μας έχει κληροδοτήσει. «Γνωρίζουμε ότι το σφάλμα εξαρτάται από τη θέλησή μας», υποστηρίζει ο Καρτέσιος στις Αρχές Φιλοσοφίας. Δύσκολο να ενοχοποιηθούμε περισσότερο.

Σύμφωνα με τον Καντ, δεν καταφέρνουμε να συμπεριφερθούμε σωστά, όταν δεν ξέρουμε να ακούμε τη λογική μας. Αυτή η ικανότητα, επιμένει, είναι αρκετή για να διακρίνουμε το Καλό από το Κακό.

Αντίθετα από τον Ρουσό, ο οποίος τοποθέτησε την ηθική στην καρδιά, στην ευαισθησία, ο συγγραφέας της «Κριτικής του Πρακτικού Λόγου» βλέπει στη λογική μας την πηγή της ηθικής μας.

Η επιτακτική ηθική είναι περίπλοκη. Ο ίδιος συνοψίζει: «Να ενεργείς με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε η βούλησή σου να μπορεί να γίνει καθολικός νόμος». Με άλλα λόγια, για να μάθουμε αν η πρόθεσή μας είναι καλή, φτάνει απλώς να αναρωτηθούμε πώς θα λειτουργούσε η ανθρώπινη κοινότητα εάν όλοι εφάρμοζαν το ίδιο αξίωμα δράσης με εμάς.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Charles Pepin «Η Ομορφιά της Αποτυχίας» από τις εκδόσεις Διόπτρα. 

enallaktikidrasi.com

Ψυχολογία

Η επιστήμη εξηγεί γιατί κάποιοι άνθρωποι είναι αντιπαθητικοί στους άλλους χωρίς λόγο
Εχει συμβεί σε όλους μας: να αντιπαθήσουμε κάποιον από την πρώτη ματιά χωρίς να ξέρουμε τον λόγο.

Βλέπεις κάποιον για πρώτη φορά και η πρώτη αντίδραση που σου 'ρχεται στο μυαλό είναι ότι αυτός ο άνθρωπος δεν σου ταιριάζει καθόλου.

Κάτι δεν σου αρέσει, αλλά δεν μπορείς να προσδιορίσεις τον λόγο.

Μερικές φορές, το να αντιπαθούμε κάποιον είναι ένα εντελώς φυσιολογικό και αποδεκτό κομμάτι της ζωής. Όλοι είμαστε διαφορετικοί και πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους δεν τα πάμε καλά.

Η επιστήμη εξηγεί ότι όταν συναντάμε άλλους ανθρώπους, κρίνουμε αυτόματα εάν μας αρέσουν ή όχι, χωρίς απαραίτητα να ξέρουμε ακριβώς το γιατί.

Οι έρευνες έχουν δείξει ότι ο εγκέφαλός μας είναι προγραμματισμένος να δέχεται ή να απορρίπτει ένα πρόσωπο, ανάλογα με τα ερεθίσματα που δέχεται από αυτό το πρόσωπο.

Στην ψυχολογία υπάρχει η έννοια της μεταφοράς. Για παράδειγμα υπήρξε στη ζωή μας ένα δυσάρεστο περιστατικό. Και στην προσπάθεια να το ξεχάσουμε, τα καταφέραμε και το ξεχάσαμε. Ομως, ξαφνικά συναντάμε έναν άνθρωπο που μας θυμίζει ξανά εκείνο το περιστατικό.

Μπορεί να έχει την ίδια φωνή, τις ίδιες εκφράσεις προσώπου, την ίδια γλώσσα σώματος ή κάτι άλλο το οποίο αυτομάτως υποσυνείδητα μας γυρνάει στο παρελθόν. Η αντιπάθεια που νιώσαμε τότε, εμφανίζεται και πάλι αλλά σε διαφορετικό άτομο που φταίει μόνο και μόνο επειδή κάτι μας θύμισε.

Άλλη περίπτωση μεταφοράς είναι ο καθρέπτης. Πρόκειται για την αντανάκλαση του εαυτού μας, στο πρόσωπο κάποιου που συναντήσαμε, με όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά που διαθέτουμε εμείς και προσπαθούμε να τα έχουμε καλά κρυμμένα.

Και ξαφνικά στην παρέα μας εισχωρεί ένα άτομο στο πρόσωπο του οποίου βλέπουμε τον εαυτό μας σαν να κοιταζόμαστε στον καθρέπτη. Και αυτό δεν μας αρέσει καθόλου, γιατί δεν έχουμε αποδεχτεί τα ελαττώματά μας.

Ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι η αυτοεκτίμηση που τρέφει ο καθένας μας είναι βασικός παράγοντας ο οποίος επηρεάζει την επίδραση που έχει πάνω μας η συμπάθεια ή η πιθανή αντιπάθεια που θα εκφράσει κάποιος για το άτομο μας.

Αυτό σημαίνει πως τα άτομα με υψηλή αυτοεκτίμηση δεν επηρεάζονται ιδιαίτερα από την αντιπάθεια των άλλων. Οπότε εάν κάποιος εκφράσει αντιπάθεια προς το πρόσωπο τους, τα συναισθήματα τους δεν θίγονται και δεν επηρεάζονται. Σαν αποτέλεσμα, το εάν κάποιος θα τους συμπαθήσει ή θα τους αντιπαθήσει δεν παίζει μεγάλο ρόλο στο τι θα αισθανθούν αυτοί για το συγκεκριμένο άτομο.

Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για τα άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση. Αυτό προέρχεται από το γεγονός πως τα άτομα με υψηλή αυτοπεποίθηση δεν έχουν ανάγκη από επιβεβαίωση και αποδοχή στον βαθμό που έχουν τα άτομα με χαμηλή αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση, και έτσι λειτουργούν με διαφορετικό τρόπο.

Εικόνα https://www.pexels.com/photo/woman-with-green-face-paint-1424983/

https://www.bovary.gr

 

Ψυχολογία

Πρόκειται για μια εμπειρία που βιώνουμε τακτικά. Περπατάμε στην εξοχή και ξαφνικά μας παρασύρει η ομορφιά ενός τοπίου. Χανόμαστε κοιτάζοντας τον ουρανό, που είναι παράξενα λαμπερός. Ακούμε στο ραδιόφωνο ένα τραγούδι που μας συγκινεί βαθιά. Κι όλα αυτά τα βρίσκουμε όμορφα. Δεν λέμε ότι “μας ευχαριστούν”, αλλά ότι “είναι όμορφα”, σαν να πρέπει όλοι να συμφωνήσουν ότι είναι.

Επομένως πόση αυτοπεποίθηση έχουμε για να τολμήσουμε να ξεστομίσουμε μια τόσο γενική αλήθεια;

Έχουμε τόση εμπιστοσύνη στην κρίση μας, που δεν νιώθουμε καν την ανάγκη να επιχειρηματολογήσουμε. Κρίνουμε ελεύθερα, χωρίς να μας εμποδίζει οποιοδήποτε κριτήριο. Είναι όμορφο, έτσι απλά. Δεν είναι όμορφο γιατί. Είναι όμορφο επειδή δεν υπάρχει γιατί. Εμείς που αμφιβάλλουμε τόσο συχνά για τον ίδιο μας τον εαυτό να που τελικά δεν αμφιβάλλουμε: η παρατήρηση της ομορφιάς μάς επιτρέπει ν’ ακούσουμε επιτέλους τον εαυτό μας.

Θυμάμαι μια καλοκαιρινή βραδιά. Περπατώ σε μια παραλία στην Κορσική και σκέφτομαι τη ζωή που φεύγει. Αμφιβάλλω σχεδόν για τα πάντα. Πρέπει να ξαναπιάσω τα ηνία, όμως δεν ξέρω πώς. Πρέπει να πάρω μια απόφαση, όμως δεν τα καταφέρνω. Ξαφνικά βλέπω αυτό το φως στη θάλασσα, αυτό το ασημένιο λαμπύρισμα. Το φως αρχίζει να χάνεται, κι όμως μοιάζει πιο έντονο. Ξαφνικά όλα γίνονται πιο πραγματικά, πιο παρόντα. Μπροστά σ’ αυτό το τόσο σαγηνευτικό θέαμα όλα δημιουργούν, παραδόξως, την αίσθηση της αιωνιότητας. Δεν αμφιβάλλω ούτε μία στιγμή: αυτό που βλέπω είναι όμορφο.

«Είναι όμορφο»: μια τόσο απλή φράση, γεμάτη από δύναμη .

Αυτή τη δύναμη την έχει ίσως γιατί το αισθητικό συναίσθημα περιλαμβάνει το σύνολο του εαυτού μας. Όταν κρίνω όμορφο το τοπίο στην Κορσική, δεν σημαίνει ότι είμαι απλώς ευαίσθητος. Φυσικά ευαισθητοποιούνται οι αισθήσεις μου, όμως η αισθητική ευχαρίστησή μου δεν περιορίζεται σε μια αισθησιακή ευχαρίστηση, σε μια απόλαυση για τα μάτια και τα αφτιά. Αυτό το τοπίο έχει αξίες, έχει σημασία. Με κάνει να σκέφτομαι το άπειρο, τον Θεό, την ελευθερία… Επομένως η ευχαρίστησή μου έχει, πέρα από μια αισθησιακή, και μια διανοητική διάσταση. Με τον ίδιο τρόπο έχω συνείδηση ότι μου αρέσει αυτό το τοπίο, όμως με σαγηνεύει, επίσης, και για λόγους που σχετίζονται με το ασυνείδητο και αφυπνίζουν το πιο κρυφό μέρος του εαυτού μου. Όταν είμαστε ευαίσθητοι απέναντι στην ομορφιά, δεν ακούμε, λοιπόν, μόνο ένα μέρος του εαυτού μας, αλλά εμπιστευόμαστε την αρμονία όλων των ιδιοτήτων μας: ευαισθησία, ευφυΐα ασυνείδητο, φαντασία… Αυτή η αρμονία μάς επιτρέπει να μιλάμε για αυτοπεποίθηση κι όχι απλώς για εμπιστοσύνη στην ευαισθησία ή στη λογική μας.

Παρατηρώντας το έργο ενός καλλιτέχνη μπαίνουμε μερικές φορές στον πειρασμό ν’ αναρωτηθούμε «τι εννοεί». Η σκέψη ενδέχεται να μας παρασύρει και να μας στερήσει την εσωτερική αρμονία που προσφέρουν τόσο απλά τα όμορφα τοπία: προσπαθώντας να βρούμε τι εννοεί ο καλλιτέχνης, δεν καταφέρνουμε να αισθανθούμε αυτό που προκαλεί το έργο του σ’ εμάς τους ίδιους. Σημαίνει όμως και να παρατηρήσουμε ένα έργο τέχνης ακριβώς όπως ένα τοπίο της φύσης, χωρίς να θέσουμε το ερώτημα της σκοπιμότητας που κρύβεται πίσω του.

Τότε μας αρκεί να το κοιτάζουμε ή να το ακούμε, γιατί μας γεμίζει με βαθιά χαρά και μας βοηθάει ν’ ανακαλύψουμε αυτό που αισθανόμαστε. Πόσοι έφηβοι που αμφέβαλλαν για τον εαυτό τους ανακάλυψαν για πρώτη φορά, ακούγοντας τον Ντέιβιντ Μπόουι ή τον Τζον Λένον, ότι μπορούσαν να νιώσουν ασφάλεια και να εμπιστευτούν την κρίση τους; Σίγουρα αυτό είναι όμορφο. Το να βρίσκεται κανείς κοντά στην ομορφιά σημαίνει ότι έρχεται κοντά στον εαυτό του. Δεν θέλει να «ξεφύγει», αλλά να βυθιστεί στον εαυτό του και να συναντήσει το ενδεχόμενο της αυτοπεποίθησης.

Γι’ αυτό ευγνωμονούμε τους καλλιτέχνες που μας συγκινούν. Νιώθουμε την ανάγκη να τους ευχαριστήσουμε για τη δύναμη που μας δίνουν.
Όταν δηλώνουμε ότι κάτι «είναι όμορφο», τελικά ίσως μιλάμε τόσο για ένα τοπίο ή ένα τραγούδι όσο και για την ακαταμάχητη αυτοπεποίθηση που νιώθουμε ξαφνικά. Κάθε φορά που η ομορφιά μάς αγγίζει, μας δίνει τη δύναμη να τολμήσουμε να γίνουμε ο εαυτός μας.

Θυμάμαι πώς ένιωσα την πρώτη φορά που βρέθηκα μπροστά σ’ ένα έργο του Ρόθκο. Ένας τεράστιος καμβάς με πορτοκαλί και κίτρινο. Βρέθηκε ξαφνικά εκεί, μπροστά μου. Η απόλυτη αγνότητα. Η ομορφιά είναι μια παρουσία που καλεί μια άλλη. Κοιτούσα ένα έργο του Ρόθκο κι ένιωθα όπως τότε που κοιτούσα τη θάλασσα στην Κορσική: σίγουρα ήταν όμορφο, υπήρχε μέσα σ’ αυτή τη δόνηση του φωτός κάτι αιώνιο, κάτι αληθινό. Μια ανήκουστη πυκνότητα πνεύματος στην καρδιά της ύλης. Κι όμως δεν ήξερα τίποτα γι’ αυτό, δεν ήξερα καν ποιος ήταν ο Ρόθκο. Ωστόσο δεν είχα καμία αμφιβολία.Ένιωσα απόλυτη εμπιστοσύνη στο συναίσθημά μου, στην κρίση μου, σ’ εμένα και ταυτόχρονα σ’ αυτόν τον καλλιτέχνη που δεν ήξερα, στην τέχνη, στην ομορφιά, στη ζωή.

Όμως η ομορφιά μάς προσφέρει κάτι ακόμα. Μας γεμίζει με δύναμη για ζωή, μας βοηθάει ν’ αποκτήσουμε ξανά θάρρος. Το έχουμε ήδη ζήσει όλοι, ίσως σε μουσεία, ίσως ακούγοντας μουσική, σίγουρα κοντά στη φύση. Εξαντλημένοι από τις έννοιες, δύσθυμοι από τις αμφιβολίες μας, πεπεισμένοι ότι δεν πρόκειται να τα καταφέρουμε, θα περπατήσουμε στην εξοχή, θα δούμε τις χιονισμένες βουνοκορφές ή απλώς τις ακτίνες του ήλιου να χορεύουν ανάμεσα στα κλαδιά των δέντρων και τότε, ξαφνικά, θα νιώσουμε ότι τίποτα δεν είναι αδύνατον.
Κάπως έτσι έμοιαζε η εμπειρία που είχα στην Κορσική, κάτι τέτοιο περιγράφει και ο Χένρι Ντέιβιντ Θόρο, στενός φίλος του Έμερσον, στο αριστούργημά του Walden ή Η Ζωή στο Δάσος: “Αυτός που ζει κοντά στη φύση και νιώθει τις αισθήσεις του ζωντανές δεν θα είναι ποτέ μελαγχολικός. Δεν υπήρξε ποτέ καταιγίδα που να μη συνοδεύεται από αιολική μουσική για τα αθώα αφτιά ενός αγνού πλάσματος (…). Όσο οι εποχές είναι φίλες μου, τίποτα δεν μπορεί να κάνει τη ζωή βάρος”· ,

Εδώ η ομορφιά της φύσης κάνει κάτι περισσότερο από το να μας επιτρέψει να την κρίνουμε. Μας πλημμυρίζει από την ουσία της σε τέτοιο βαθμό, που μας δίνει δύναμη να πιστέψουμε στον εαυτό μας. Είναι αρκετά δύσκολο να καταλάβουμε τι συμβαίνει. Τι είναι αυτό που στην απλή παρατήρηση της ομορφιάς της φύσης μάς κάνει να νιώθουμε εμπιστοσύνη; Όπως και να’χει, αυτές οι όμορφες εικόνες είναι εξ ορισμού επιφανειακές. Τότε γιατί μας αγγίζουν τόσο βαθιά, μας ηρεμούν και τρέφουν την εμπιστοσύνη μας;

Η παρατήρηση μας επιτρέπει να σχετικοποιούμε, να αλλάζουμε οπτική γωνία, προοπτική. Μπροστά σε τόση ομορφιά, μπροστά στο θαύμα της μέρας που ξημερώνει, του κόσμου που μοιάζει να γεννιέται μπροστά στα μάτια μας, παίρνουμε απόσταση από τα προβλήματά μας. Μπροστά στο μυστήριο του φωτός, ξαφνικά οι προβληματισμοί μάς βαραίνουν λιγότερο.

Όμως υπάρχει και κάτι ακόμα. Νιώθουμε ότι στην καρδιά αυτής της ομορφιάς υπάρχει μια δύναμη που μας ξεπερνά και την οποία εμπιστευόμαστε. Δεν παρατηρούμε απλώς την εξωτερική ομορφιά, νιώθουμε ταυτόχρονα μια δύναμη να μας διαπερνά τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά. Έτσι δεν είμαστε πια απλώς θεατές της ομορφιάς του κόσμου. Βρισκόμαστε μέσα στον κόσμο, κάτι που είχαμε ξεχάσει και μας το θυμίζει η ομορφιά. Ζούμε σ’ αυτόν τον κόσμο. Δεν είναι κάτι που πρέπει να εκμεταλλευτούμε ή κάτι στο οποίο πρέπει να επενδύσουμε. Είναι το σπίτι μας. Είναι πιο εύκολο να έχουμε αυτοπεποίθηση όταν νιώθουμε ότι ο κόσμος είναι το σπίτι μας.

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗΣ

CHARLES PEPIN

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΟΠΤΡΑ

Lecturesbureau.gr

Ψυχολογία

Καρλ Γιούνγκ: Η ζωή που δεν ζούμε είναι μια αρρώστια που μπορεί να προκαλέσει θάνατο

Αποφθέγματα από τον Καρλ Γιούνγκ για προσωπική ανάπτυξη

Το να μιλάμε για τον Καρλ Γιουνγκ δεν είναι εύκολο έργο αφού κάποιες από τις σκέψεις του είναι βαθιές και πολύπλοκες. Με την ικανότητα της ενδοσκόπησης μπορούσε να φωτίσει τις χαμένες ψυχές των άλλων ατόμων ώστε να μπορέσουν να βρουν τον εαυτό τους. Έτσι, έφερε φως στην ανθρώπινη γνώση και μίλησε ειλικρινά για τη σημεία που θεωρούσε αναγκαία να σκάψουμε στην ψυχολογία μας. Ως αποτέλεσμα έχουμε πολλές σπουδαίες σκέψεις από τον Γιουνγκ για προσωπική ανάπτυξη. Οπότε, προχωρώντας θα συλλέξουμε κάποιες από τις ιδέες που διατύπωσε. Ιδέες που συχνά αντηχούν σαν μάντρας μέσα μας. Επαναστατικές ιδέες που, αν ερμηνευτούν σωστά, μπορούν ν γίνουν αληθινοί φορείς αλλαγής.

Ό Γιουνγκ για την προσωπική ανάπτυξη μέσω της εμπειρίας « η ζωή που δεν ζήσαμε»

Όλοι έχουμε επιθυμίες, φιλοδοξίες, κίνητρα και ένα τεράστιο δυναμικό να αποκαλύψουμε. Συχνά βρίσκουμε ότι ζούμε μια ζωή που δεν μας ταιριάζει. Ο εσωτερικός μας εαυτός ουρλιάζει και κανείς δεν τον ακούει. Δεν είναι άνετα και παλεύει αλλά στο τέλος αποδέχεται ένα πεπρωμένο διαφορετικό από αυτό που έψαχνε.

Κάποιες φορές καταλήγουμε να ζούμε με ένα τρόπο ο οποίος δεν μας ταιριάζει. Ένας τρόπος που δεν βγάζει νόημα και δεν είναι ο κατάλληλος για εμάς. Η έλλειψη αυθεντικότητας και αλήθειας με τον εαυτό μας θα επηρεάσει αρνητικά το σώμα και το μυαλό. Το να ζείτε μια ζωή με μη αυθεντικό τρόπο έχει επιπτώσεις τις οποίες το μυαλό και οι εμπειρίες σας γρήγορα θα αναλάβουν να σας τις δείξουν.

Ο Γιουνγκ για την προσωπική ανάπτυξη μέσω της καταπολέμησης της προβολής

«Οτιδήποτε μας ερεθίζει στους άλλους ανθρώπους μας φέρνει πιο κοντά στο να καταλάβουμε τον εαυτό μας.»

Για ακόμα μια φορά, η προεκβολή βελτιώνει την προσωπική γνώση. Όταν προβαλλόμαστε βλέπουμε ξεκάθαρα στον άλλον αυτό που δε βλέπουμε στον εαυτό μας. Αυτό που δε θέλουμε να δούμε… Το παράδοξο είναι ότι συχνά δεν μπορούμε να το αναγνωρίσουμε ακόμα και μπροστά σε ένα καθρέφτη.

Οι προβολές μπορούν να δημιουργηθούν από αυτό που μισούμε για κάποιον ή από αυτό που θαυμάζουμε σε κάποιον. Αλλά δεν το βλέπετε στον εαυτό σας. Όταν συνειδητοποιήσετε πως ενοχλείστε από κάτι το οποίο δε θα σας έκανε ποτέ εντύπωση πάρτε μια στιγμή και αναρωτηθείτε αν έχει να κάνει με κάτι που μισείτε στον εαυτό σας και δεν αποδέχεστε.

Δεν έχει σχέση με το μίσος για τον εαυτό μας. Ο Γιουνγκ δεν ήθελε να φτάσει τόσο μακριά. Σχετίζεται με το να κατανοήσουμε τα σκοτεινά μας σημεία και να τα αποδεχτούμε ώστε να μπορέσουμε να τα αλλάξουμε. Αν όχι, πάντα θα προβάλλουμε σε άλλους αυτά που δεν αποδεχόμαστε για τον εαυτό μας. Και για ακόμα μια φορά θα καταδικαστούμε σε μια ζωή αυτό- εξαπάτησης και μη αυθεντικότητας.

Ωριμάζουμε όταν επιδιώκουμε αυτό που φοβόμαστε - «Σε οτιδήποτε και αν αντιστέκεστε, ακολουθήστε το.»

Όλα τα μαθήματα που θα μάθετε στη ζωή σας θα επαναλαμβάνονται εκτός αν καταφέρετε να τα μάθετε και να τα ενσωματώσετε στην γνώση που έχετε συσσωρεύσει για τον εαυτό σας και για τον κόσμο. Υπάρχουν πολλές φορές που επιστρέψατε σε ανθρώπους οι οποίοι σας είχαν πληγώσει, αλλά συνεχώς ρίχνατε τον εαυτό σας σε ένα αδύνατο έργο. Και πόσες φορές βρήκατε τον εαυτό σας να αντιστέκεται στο να αποδεχθεί τις σκιές του.

Τις συσσωρεύετε σε ένα κουτί που δε θέλετε να δείτε. Αλλά εξακολουθούν να είναι εκεί και όσο περισσότερο προσπαθείτε να κρύψετε την φύση σας, τόσο πιο δυνατή θα εμφανιστεί στη επιφάνεια. Με ένα ασυγκράτητο και απρόβλεπτο τρόπο επειδή με το να προσπαθείτε να την καλύψετε, έχετε χάσει τον έλεγχο.

Ο Γιουνγκ για την προσωπική ανάπτυξη μέσω της αναγνώρισης των συναισθημάτων μας

«Η κατάθλιψη είναι σαν μια γυναίκα στα μαύρα. Αν εμφανιστεί, μην τρέξετε μακριά της. Προσκαλέστε την, προσφέρετε της μια θέση, εξυπηρετήστε την σαν καλεσμένη και ακούστε αυτά που έχει να πει.»

Αλλιώς πως θα ξέραμε γιατί εμφανίστηκε; αν δεν βάλουμε αυτούς τους ξαφνικούς επισκέπτες στο σπίτι μας, ποτέ δε θα μάθουμε γιατί εμφανίστηκαν. Τα συναισθήματα πρέπει να προσδεθούν σε ένα ερέθισμα για να υπάρξουν. Κάτι πρέπει να ειδωθεί, να ακουστεί και να γίνει αποδεκτό ώστε να αλλάξει. Το να ζούμε αποφεύγοντας τα δε θα κάνει πολλά για εμάς. Δε θα χρειαστεί πολύς καιρός για να εμφανιστούν τα δυσάρεστα συναισθήματα.

Χωρίς αμφιβολία, υπάρχουν καταστάσεις που αντηχούν μέσα σας. Όλα αυτά μας προσκαλούν στο να είμαστε αυθεντικοί, να μην καλύπτουμε αυτό που είναι δικό μας, να ακούμε αυτό που η ζωή έχει να μας πει και να μην της γυρνάμε την πλάτη. Να σεβόμαστε τον εαυτό μας και τους άλλους χωρίς αδικίες, λέγοντας κάτι γι αυτούς που δεν ισχύει.

Σε ευχαριστούμε Γιουνγκ για την κληρονομιά που άφησες. Μας βοηθά καθημερινά στη διαδικασία της προσωπικής μας ανάπτυξης. Μια διαδικασία, η οποία σε κάθε περίπτωση ποτέ δεν διακόπτεται και ποτέ δεν τελειώνει.

via: www.awakengr.com

apotis4stis5.com

Ψυχολογία

5 συνήθειες που όλοι οι ευαίσθητοι άνθρωποι πρέπει να αποφεύγουν

Όταν λέω ευαίσθητοι άνθρωποι, δεν εννοώ ανθρώπους που κάθονται και κλαίνε με γλυκανάλατες ταινίες. Αυτό είναι κάτι διαφορετικό. Οι ευαίσθητοι άνθρωποι είναι οι τύποι των ανθρώπων που πιστεύουν ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν και θα γίνουν καλύτερα με αρκετή επιμονή και σκληρή δουλειά. Αισθάνονται τον κόσμο γύρω τους καλά και αυτές οι 5 συνήθειες τους υπονομεύουν.


Συναισθηματική αντίδραση

Οι ευαίσθητοι άνθρωποι τείνουν να υπερβάλλουν συναισθηματικά και μπλέκονται σε αυτοκαταστροφικές συνήθειες όπως το να τρώνε κακό φαγητό ή να πίνουν υπερβολικά. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να αποφευχθεί. Όταν τα συναισθήματα αρχίζουν να ξεχύνονται από μέσα σας, πάρτε βαθιές αναπνοές, διαχειριστείτε τα προληπτικά και αφήστε τα να φύγουν αν μπορείτε.

Υπερβολική κατανάλωση καφέ

Αυτό φαίνεται σαν ένα απίθανο πράγμα για να βρει κάποιος σε αυτή την λίστα, αλλά η καφεΐνη είναι ένα διεγερτικό που αυξάνει τον καρδιακό ρυθμό, την πίεση του αίματος και μπορεί να ενεργοποιήσει τα αντανακλαστικά σας της διαμάχης ή της φυγής. Αυτό συχνά οδηγεί σε άγχος τους ευαίσθητους ανθρώπους.

Αγνόηση του ενστίκτου σας

Η ευαισθησία σας είναι άμεσα συνδεδεμένη με την διαίσθησή σας, αλλά όπως η ευαισθησία, το να ακολουθείτε το ένστικτό σας είναι συχνά κάτι που αποδοκιμάζεται από την κοινωνία. Αγνοήστε την κοινωνία. Ακολουθήστε το ένστικτό σας.

Είστε υπερβολικά εξωστρεφείς

Οι ευαίσθητοι άνθρωποι χρειάζονται χρόνο για να φορτίσουν τις μπαταρίες τους. Είναι εντάξει να βγείτε και να κάνετε διασκεδαστικά πράγματα με τους ανθρώπους, αλλά βεβαιωθείτε ότι έχετε και χρόνο για τον εαυτό σας.

Βρίσκεστε σε χαοτικά κοινωνικά περιβάλλοντα

Δεν μπορείτε να το αποφεύγετε πάντα αυτό. Αν μια μπάντα παίζει στην πόλη και θέλετε πραγματικά να πάτε, αυτό θα είναι ένα πολύ χαοτικό κοινωνικό περιβάλλον για εσάς. Αλλά να τα αποφεύγετε όποτε μπορείτε. Αυτοί οι τύποι περιβαλλόντων δημιουργούν άγχος και εκτροχιάζουν την ενέργειά σας και την δυναμική σας.

Μετάφραση: awakengr.com via dailyvibes.org

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή