Απριλίου 23, 2021

Ψυχολογία

 

Αν ζητήσουμε από τους περισσότερους ανθρώπους να φανταστούν ένα άτομο, μέρος ή πράγμα, δεν θα δυσκολευτούν να δημιουργήσουν μια νοητή εικόνα στο νου τους. Όμως, για ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού (οι εκτιμήσεις μιλούν για το 1-5%), η χρήση της φαντασίας για τη δημιουργία νοητών εικόνων είναι σχεδόν αδύνατη. Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται αφαντασία – και συνιστά μια σχετικά μυστηριώδη νευρολογική πάθηση κατά την οποία το άτομο δεν μπορεί να φανταστεί/ οπτικοποιήσει πράγματα.

Τι στοιχεία γνωρίζουμε από επιστημονικές έρευνες
Αν και η αφαντασία είναι γνωστή στον ιατρικό κόσμο από το 1800 περίπου, οι μηχανισμοί πίσω από αυτή δεν έχουν ανακαλυφθεί πλήρως ακόμα. Όταν κάποιος με αφαντασία προσπαθήσει να φανταστεί κάτι, απλώς δεν μπορεί και αντιθέτως, «βλέπει» ένα σκοτεινό κενό. Η νεροεπιστήμονας Tara Swart εξηγεί ότι πρόκειται για μια περίπλοκη κατάσταση και η επίδρασή της στους ανθρώπους ποικίλλει.

Για παράδειγμα, εξηγεί ότι μπορεί να εμφανιστεί και ως μια ανικανότητα να αναγνωρίσουμε πρόσωπα, να διαμορφώσουμε οπτικές αναμνήσεις ή να φανταστούμε κάτι νέο που δεν έχουμε ξαναδεί στο παρελθόν. Η Swart προσθέτει ότι η πάθηση δεν επηρεάζει τη νοημοσύνη.

Μία εξήγηση για την εμφάνιση της αφαντασίας είναι ότι μπορεί να σχετίζεται με την γέννηση και την εγκεφαλική ανάπτυξη. Κατά τη διάρκεια της γέννησης, όταν ο εγκέφαλος είναι πολύ αδιαφοροποίητος, τα μωρά ουσιαστικά εμφανίζουν μια σειρά μινι-εγκεφαλικών.

Χάρη στη νευροπλαστικότητα, περιγράφει, ο εγκέφαλος ενός μωρού συνήθως μπορεί να προσαρμοστεί και να χτίσει περισσότερους νευρώνες μετά από αυτά τα μινι-εγκεφαλικά. Αλλά στην περίπτωση της αφαντασίας, αυτό το μικρό νευρωνικό μονοπάτι που σχετίζεται με τη δημιουργία νοερών εικόνων δεν λειτουργεί.

Ένα απλό τεστ για τον εντοπισμό της αφαντασίας
Ο μόνος τρόπος να βεβαιωθεί κανείς ότι εμφανίζει αυτό το περίεργο φαινόμενο είναι να επισκεφθεί νευρολόγο και να ακολουθήσει τις εξετάσεις που θα του συστήσει. Εντούτοις, υπάρχει ένα απλό και χρήσιμο τεστ που μπορεί να μας δώσει μια ιδέα για το αν υπάρχει πιθανότητα να το εμφανίζουμε:

Κλείστε τα μάτια σας και προσπαθήστε να φανταστείτε ένα μήλο, να το δείτε νοητικά. Αν μπορείτε να το «δείτε», ακόμα κι αν είναι θολή η εικόνα, τότε δεν έχετε αφαντασία. Αν αυτό που βλέπετε είναι ένα απολύτως σκοτεινό κενό, τότε ίσως χρειάζεται να κάνετε την επίσκεψη.

Μπορούν οι άνθρωποι με αφαντασία να ονειρευτούν;
Το αξιοπερίεργο εδώ είναι ότι ναι, κάποιοι άνθρωποι με αφαντασία μπορούν να ονειρευτούν εικόνες, σύμφωνα με την Swart, ενώ άλλοι όχι. Όπως εξηγεί μια έρευνα: «η πλειοψηφία (των συμμετεχόντων σε αυτή) είχαν κάποια εμπειρία νοερών εικόνων σε όνειρα ή σπάνιες αναλαμπές». Εντούτοις, αναφέρονται γενικά λιγότερο πλούσια όνειρα, αναμνήσεις και δυσκολία στη φαντασία μελλοντικών σεναρίων.

Αν και οι περισσότεροι άνθρωποι γεννιούνται με αφαντασία, υπάρχουν αναφορές που δείχνουν ότι μπορεί το πρόβλημα να είναι επίκτητο, είτε μετά από χειρουργική επέμβαση, τραυματισμό είτε ως αποτέλεσμα ψυχικής διαταραχής όπως κατάθλιψη, άγχος ή διαταραχή μετατραυματικού στρες (το τελευταίο σε προσωρινή περισσότερο μορφή).

Η υπάρχουσα βιβλιογραφία λοιπόν μιλά για ένα εύρος παθολογικών και μη παραγόντων που μπορεί να επηρεάσει και την ένταση της πάθησης. Γι’ αυτό και η αιτία χρειάζεται να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη κατά την αξιολόγηση. Εντούτοις, χρειαζόμαστε περισσότερες έρευνες για να αποκωδικοποιήσουμε αυτό το περίεργο φαινόμενο και τους μηχανισμούς του που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστοί.

Πηγή:

www.mindbodygreen.com/articles/aphantasia-test

https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

«Υπάρχει κάτι ταπεινω­τικό στην οδύνη, ενώ στη συμπόνια υπάρχει κάτι που εξυψώνει και δίνει υπεροχή». Όταν αγαπούμε, σεβόμαστε και θαυμάζουμε κάποιον και κατόπιν όταν βλέπουμε ότι υποφέρει, - πάντα με κατάπληξη επειδή μας φαίνεται απαράδεκτο η ευτυχία που αναβλύζει από μέσα του να μην προέρχεται από μια πηγή προσωπικής ευτυχίας-, τα αισθήματα της αγάπης, της εκτίμησης και του θαυμασμού μεταμορφώνονται ουσια­στικά: γίνονται πιο τρυφερά, δηλαδή το χάσμα που μας χωρί­ζει μοιάζει να γεφυρώνεται, και μια προσέγγιση ίσου προς ίσον φαίνεται να πραγματοποιείται.

Τώρα, μας φαίνεται δυνατό να του δώσουμε ένα αντάλλαγμα, ενώ προηγουμένως τον φα­νταζόμαστε ανώτερο από την ευγνωμοσύνη μας. Αυτή η ικα­νότητα να δίνουμε σε αντάλλαγμα μας εξυψώνει και μας προ­καλεί μεγάλη χαρά.

Προσπαθούμε να μαντέψουμε τι μπορεί να καταπραΰνει τον πόνο του φίλου μας και του το προσφέ­ρουμε. Αν θέλει λόγια, βλέμματα, προσοχή, υπηρεσίες, τονω­τικά, δώρα, - του τα δίνουμε.

Αλλά πριν απ' όλα: αν θέλει να υποφέρουμε με το θέαμα του πόνου του, προσφερόμαστε να υποφέρουμε μαζί του, γιατί όλα αυτά μας παρέχουν την από­λαυση της ενεργητικής ευγνωμοσύνης: αυτό ισοδυναμεί με την λέξη, στην καλή εκδίκηση.

Αν δεν θέλει να δεχτεί και δεν δέχεται τίποτα από μας, τότε απομακρυνόμαστε ψυχροί και θλιμμένοι, σχεδόν πληγωμένοι: είναι σα να απορρίπτουν την ευγνωμοσύνη μας, - και σ' αυτό το θέμα τιμής, ακόμη και ο καλύτερος άνθρωπος είναι εύθικτος.

Απ' όλα αυτά, συμπεραί­νουμε ότι, στην πιο ευνοϊκή περίπτωση, υπάρχει κάτι ταπεινω­τικό στην οδύνη, ενώ στη συμπόνια υπάρχει κάτι που εξυψώνει και δίνει υπεροχή, κι αυτό είναι που χωρίζει για πάντα αυτά τα δύο αισθήματα.

Από το βιβλίο του Νίτσε: "Αυγή, Σκέψεις για τις ηθικές προλήψεις"

Ο Φρίντριχ Βίλχελμ Νίτσε (15 Οκτωβρίου 1844-25 Αυγούστου 1900) ήταν Γερμανός φιλόσοφος, ποιητής και φιλόλογος. Θεωρείται ένας από τους πρώτους υπαρξιστές φιλόσοφους. Έγραψε δοκίμια πάνω στη θρησκεία, στην ηθική, στον πολιτισμό, στη φιλοσοφία, στις επιστήμες.ι.

Πηγή: antikleidi

Ψυχολογία


«Η βαθύτερη αρχή της ανθρώπινης φύσης είναι η λαχτάρα για αποδοχή» | Γουίλιαμ Τζέιμς

3 παραδείγµατα ναρκισσιστικών τύπων
Ο ναρκισσιστής του απόλυτου ελέγχου
Οι περισσότεροι που γνώριζαν για πρώτη φορά τον Ιωσήφ Στάλιν (1879-1953), στις αρχές της κυ­­ριαρχίας του ως ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης, τον έβρισκαν εκπληκτικά γοητευτικό. Αν και μεγαλύτερος από τους περισσότερους συνεργάτες του, τους ενθάρρυνε να του μιλούν στον ενικό. Ήταν απόλυτα προσιτός ακόμα και σε κατώτερους αξιωματούχους. Όταν σε άκουγε, το έκανε με τόση ένταση και ενδιαφέρον, που ένιωθες το βλέμμα του να σε διαπερνάει. Φαινόταν να αντιλαμβάνεται τις βαθύτερες σκέψεις και αμφιβολίες σου. Αλλά το πιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ήταν ότι σε έκανε να νιώθεις σημαντικός και κομμάτι του εσώτερου κύκλου των επαναστατών.

Καθώς σε συνόδευε έξω από το γραφείο του, είχε το χέρι του στον ώμο σου και πάντα τερμάτιζε τη συνάντηση με μια προσωπική νότα. Όπως έγραψε αργότερα ένας νεαρός, οι άνθρωποι που τον έβλεπαν «ανυπομονούσαν να τον ξαναδούν», γιατί «δημιουργούσε την αίσθηση ότι υπήρχε πια ένας δεσμός που τους συνέδεε για πάντα». Κάποιες στιγμές γινόταν απόμακρος και τότε οι αυλικοί του τρελαίνονταν. Έπειτα η στιγμή περνούσε και τους έλουζε πάλι η ζεστασιά της αγάπης του.

Μέρος της γοητείας του οφειλόταν στο γεγονός ότι συμβόλιζε την επανάσταση. Ήταν ένας άνθρωπος του λαού, τραχύς και λίγο αγενής, αλλά ένας Ρώσος μπορούσε να ταυτιστεί μαζί του. Και πάνω απ’ όλα, ο Ιωσήφ Στάλιν μπορούσε να γίνει εξαιρετικά διασκεδαστικός. Του άρεσε να τραγουδάει και να λέει χοντρά αστεία. Με αυτές τις ιδιότητες, δεν ήταν περίεργο που σιγά σιγά συγκέντρωσε δύναμη και τελικά απέκτησε τον πλήρη έλεγχο του σοβιετικού μηχανισμού. Αλλά καθώς τα χρόνια περνούσαν και η δύναμή του μεγάλωνε, μια άλλη πλευρά του χαρακτήρα του άρχισε σταδιακά να βγαίνει στην επιφάνεια.

 

Η φαινομενική φιλικότητα δεν ήταν τόσο απλή όσο φαινόταν. Ίσως το πρώτο σημαντικό σημάδι αυτού του γεγονότος στον εσώτερο κύκλο ήταν η τύχη του Σεργκέι Κίροφ, ενός ισχυρού μέλους του Πολιτικού Γραφείου, που, μετά την αυτοκτονία της συζύγου του Στάλιν το 1932, έγινε ο πιο στενός φίλος και έμπιστός του.

Ο Κίροφ ήταν ένας ενθουσιώδης, κάπως απλοϊκός άνθρωπος, ο οποίος έκανε εύκολα φίλους και είχε τον τρόπο να καθησυχάζει τον Στάλιν. Όμως ο Κίροφ άρχισε να γίνεται κάπως υπερβολικά δημοφιλής. Το 1934, αρκετοί επικεφαλής περιφερειών τον πλεύρισαν και του πρότειναν κάτι: απαυδισμένοι από τη βαναυσότητα του Στάλιν απέναντι στην αγροτιά, ήταν έτοιμοι να κάνουν πραξικόπημα και ήθελαν τον Κίροφ στη θέση του ηγέτη. Ο Κίροφ όμως δεν πρόδωσε την εμπιστοσύνη του Στάλιν. Του αποκάλυψε τη συνωμοσία κι εκείνος τον ευχαρίστησε θερμά. Αλλά από εκείνη τη στιγμή κάτι άλλαξε στη στάση του απέναντι στον Κίροφ. Του έδειχνε μια πρωτόγνωρη ψυχρότητα.

Ο Κίροφ συνειδητοποίησε το αδιέξοδο που είχε δημιουργήσει άθελά του – είχε αποκαλύψει στον Στάλιν ότι δεν ήταν τόσο δημοφιλής όσο νόμιζε κι ότι ειδικά ένας άνθρωπος ήταν πιο αγαπητός από αυτόν. Διαισθάνθηκε τον κίνδυνο που διέτρεχε και έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να μετριάσει τις ανασφάλειες του Στάλιν. Στις δημόσιες εμφανίσεις ανέφερε το όνομά του περισσότερο από ποτέ, οι έπαινοι προς το πρόσωπό του έγιναν ακόμα πιο θερμοί. Όμως αυτή η συμπεριφορά έκανε τον Στάλιν ακόμα πιο καχύποπτο, σαν να διαισθανόταν ότι ο Κίροφ προσπαθούσε να του ρίξει στάχτη στα μάτια. Τώρα ο Κίροφ θυμόταν τις αμέτρητες φορές που είχε αστειευτεί σε βάρος του Στάλιν. Τότε, το γεγονός ότι ο Κίροφ τολμούσε να γελάσει σε βάρος του ήταν εκδήλωση της στενής σχέσης τους, τώρα όμως ο Στάλιν σίγουρα θα έβλεπε αυτά τα αστεία από άλλο πρίσμα. Ο Κίροφ ένιωσε παγιδευμένος και ανίσχυρος.

Τον Δεκέμβριο του 1934, ένας ένοπλος δολοφόνησε τον Κίροφ έξω από το γραφείο του. Αν και άμεσες αποδείξεις της ηθικής αυτουργίας του Στάλιν δεν μπορούσαν να βρεθούν, ήταν σχεδόν βέβαιο ότι η δολοφονία είχε τη σιωπηρή έγκρισή του. Στα χρόνια που ακολούθησαν τη δολοφονία του Κίροφ, ο ένας στενός φίλος του Στάλιν μετά τον άλλο άρχισαν να συλλαμβάνονται, με αποκορύφωμα τη μεγάλη εκκαθάριση μέσα στο κόμμα στα τέλη της δεκαε­τίας του 1930, όταν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους.

Σχεδόν όλα τα ανώτερα στελέχη του κόμματος που συνελήφθησαν κατά τις εκκαθαρίσεις βασανίζονταν για να ομολογήσουν και μετά την ανάκριση ο Στάλιν άκουγε αχόρταγα τις διηγήσεις των βασανιστών για την απόγνωση των κάποτε γενναίων φίλων του. Γελούσε ακούγοντας πώς κάποιοι έπεφταν στα γόνατα και εκλιπαρούσαν κλαίγοντας να τους δοθεί ακρόαση προκειμένου να του ζητήσουν συγχώρεση για τα σφάλματά τους και να τον ικετέψουν να τους αφήσει να ζήσουν. Και ο Στάλιν φαινόταν να απολαμβάνει την ταπείνωσή τους.

Ερμηνεία: Ο μεγάλος γρίφος που παρουσιάζει ο Ιωσήφ Στάλιν και ο τύπος του είναι πώς γίνεται άνθρωποι τόσο βαθιά ναρκισσιστικοί να μπορούν ταυτόχρονα να είναι τόσο γοητευτικοί και, μέσω της γοητείας τους, να κερδίζουν επιρροή. Πώς γίνεται να δημιουργούν σχέσεις με άλλους όταν είναι τόσο εμμονικά εγωκεντρικοί; Πώς έχουν τέτοια ικανότητα να σαγηνεύουν; Η απάντηση βρίσκεται στα πρώτα στάδια της καριέρας τους, πριν γίνουν παρανοϊκοί και φαύλοι.

Αυτοί οι τύποι έχουν γενικά μεγαλύτερη φιλοδοξία και ενέργεια από τον μέσο βαθιά ναρκισσιστή. Τείνουν επίσης να έχουν ακόμα μεγαλύτερες ανασφάλειες. Ο μόνος τρόπος να μετριάσουν αυτές τις ανασφάλειες και να ικανοποιήσουν τη φιλοδοξία τους είναι να κερδίσουν μεγαλύτερο μερίδιο προσοχής και επιβεβαίωσης από το συνηθισμένο, πράγμα που μπορεί να προκύψει μόνο μέσω της εξασφάλισης κοινωνικής δύναμης, είτε στην πολιτική είτε στις επιχειρήσεις.

Ο θεατρίνος ναρκισσιστής
Το 1627, η ηγουμένη της Μονής Ουρσουλινών στη Λουντέν της Γαλλίας, υποδέχτηκε μια νέα αδελφή, τη Ζαν ντε Μπελσιέλ (1602-1665). Η Ζαν ήταν ένα παράξενο πλάσμα. Σχεδόν νάνος στο ύψος, είχε όμορφο, αγγελικό πρόσωπο, αλλά μια κακόβουλη λάμψη στα μάτια της. Στο προηγούμενο μοναστήρι είχε κάνει πολλούς εχθρούς με τα ακατάπαυστα σαρκαστικά σχόλιά της. Αλλά προς έκπληξη της ηγουμένης, θα έλεγε κανείς ότι στο καινούριο μοναστήρι η Ζαν είχε μεταμορφωθεί. Φερόταν σαν πραγματικός άγγελος και ήταν πάντα πρόθυμη να τη βοηθήσει στα καθημερινά της καθήκοντα.

Επιπλέον, όταν άρχισε να διαβάζει τον βίο της Αγίας Τερέζας και άλλα βιβλία γύρω από τον μυστικισμό, μαγεύτηκε από το θέμα. Περνούσε πολλές ώρες συζητώντας πνευματικά ζητήματα με την ηγουμένη. Μέσα σε λίγους μήνες έγινε ειδική στη μυστική θεολογία. Την έβλεπαν να διαλογίζεται και να προσεύχεται επί ώρες, περισσότερο από κάθε άλλη αδελφή. Αργότερα την ίδια χρονιά, η ηγουμένη μετατέθηκε σε άλλη μονή. Βαθύτατα εντυπωσιασμένη από τη συμπεριφορά της Ζαν και αγνοώντας τις συμβουλές άλλων που δεν την είχαν σε τόσο μεγάλη υπόληψη, εισηγήθηκε την τοποθέτηση της Ζαν ως αντικαταστάτριάς της. Ξαφνικά, στη νεαρότατη ηλικία των είκοσι πέντε ετών, η Ζαν βρέθηκε ηγουμένη των Ουρσουλινών της Λουντέν.

Λίγους μήνες αργότερα, οι αδελφές της Λουντέν άρχισαν να ακούνε πολύ περίεργες ιστορίες από τη Ζαν. Τους είπε ότι έβλεπε στον ύπνο της πως ένας ιερέας της ενορίας, ο Ουρμπέν Γκραντιέ, ερχόταν να την επισκεφθεί και της έκανε άσεμνες επιθέσεις. Τα όνειρα γίνονταν ολοένα πιο ερωτικά και βίαια. Το περίεργο ήταν ότι, πριν αρχίσει να βλέπει αυτά τα όνειρα, η Ζαν είχε προτείνει στον Γκραντιέ να γίνει πνευματικός προϊστάμενος της Μονής Ουρσουλινών, αλλά εκείνος είχε αρνηθεί ευγενικά. Στη Λουντέν, οι ντόπιοι θεωρούσαν τον Γκραντιέ δανδή και εκμαυλιστή νεαρών κυριών. Ήταν απλές φαντασιώσεις της Ζαν;

Ήταν τόσο ευσεβής, που δύσκολα θα πίστευε κανείς ότι τα έβγαζε όλα από το μυαλό της, και τα όνειρα φαίνονταν πολύ αληθινά και ασυνήθιστα περιγραφικά. Λίγο αφότου άρχισε να τα διηγείται, κι άλλες αδελφές ανέφεραν ότι έβλεπαν παρόμοια όνειρα. Μια μέρα ο εξομολογητής του μοναστηριού, ο ιερέας Μινιόν, άκουσε μια αδελφή να του διηγείται ένα τέτοιο όνειρο. Ο Μινιόν, όπως και πολλοί άλλοι, απεχθανόταν από καιρό τον Γκραντιέ και είδε σε αυτά τα όνειρα την ευκαιρία να τον εξοντώσει. Κάλεσε μερικούς εξορκιστές να κάνουν εξορκισμό στις μοναχές και σύντομα σχεδόν όλες οι αδελφές ανέφεραν νυχτερινές επισκέψεις από τον Γκραντιέ. Για τους εξορκιστές το θέμα ήταν ξεκάθαρο – οι μοναχές είχαν καταληφθεί από δαιμόνια υπό τον έλεγχο του Γκραντιέ.

Προκειμένου να ενημερωθούν οι πολίτες, ο Μινιόν και οι σύμμαχοί του άνοιξαν τους εξορκισμούς στο κοινό και πλέον οι άνθρωποι συνέρρεαν από κάθε γωνιά της χώρας για να παρακολουθήσουν ένα ψυχαγωγικότατο θέαμα. Οι μοναχές κυλιούνταν στο έδαφος, σφάδαζαν δείχνοντας τα πόδια τους και ουρλιάζοντας κάθε λογής χυδαιότητες. Και απ’ όλες τις αδελφές, η Ζαν φαινόταν η πιο δαιμονισμένη. Οι σπασμοί της ήταν πιο βίαιοι και οι δαίμονες που μιλούσαν από μέσα της ήταν πιο άγριοι και αθυρόστομοι.

Ήταν ένας από τους ισχυρότερους δαιμονισμούς που είχαν δει ποτέ και το κοινό διαγκωνιζόταν για να παρακολουθήσει τους εξορκισμούς της. Οι εξορκιστές είχαν αρχίσει πλέον να πείθονται ότι ο Γκραντιέ, παρά το γεγονός ότι δεν είχε πατήσει ποτέ το πόδι του στο μοναστήρι, ούτε είχε συναντήσει τη Ζαν, με κάποιον τρόπο είχε μαγέψει και κακοποιήσει τις καλές αδελφές της Λουντέν. Σύντομα συνελήφθη και κατηγορήθηκε για μαγεία.

Με βάση τα στοιχεία, ο Γκραντιέ καταδικάστηκε σε θάνατο. Μετά από πολλά βασανιστήρια, κάηκε στην πυρά στις 18 Αυγούστου 1634, μπροστά σε ένα τεράστιο πλήθος. Έπειτα απ’ αυτό, τα πράγματα ησύχασαν· οι μοναχές έπαψαν μεμιάς να κυριεύονται από τα δαιμόνια – όλες εκτός από τη Ζαν. Οι δαίμονες όχι μόνο αρνούνταν να την αφήσουν, αλλά την κυρίεψαν με μεγαλύτερη ένταση. Οι Ιησουίτες, μαθαίνοντας γι’ αυτόν τον περιβόητο δαιμονισμό, αποφάσισαν να πάρουν το ζήτημα στα χέρια τους και έστειλαν τον πατέρα Ζαν-Ζοζέφ Σουρέν να την εξορκίσει οριστικά. Ο Σουρέν τη βρήκε συναρπαστική. Ήταν απόλυτα ενημερωμένη πάνω σε θέματα που αφορούσαν τη δαιμονολογία και φαινόταν απελπισμένη από τη μοίρα που την είχε βρει, ωστόσο δεν έδειχνε να αντιστέκεται αρκετά σθεναρά στους δαίμονες που την κατοικούσαν. Ίσως είχε υποκύψει στην επιρροή τους.

Ένα πράγμα ήταν σίγουρο: έδειχνε μια ασυνήθιστη συμπάθεια στον Σουρέν και τον κρατούσε επί ώρες στο μοναστήρι, συζητώντας μαζί του πνευματικά ζητήματα. Άρχισε να προσεύχεται και να διαλογίζεται με περισσότερη ζέση. Κατάργησε κάθε είδους πολυτέλειες: κοιμόταν στο σκληρό πάτωμα και περιέλουζε το φαγητό της με χυμό αψιθιάς που προκαλούσε εμετό. Ανέφερε στον Σουρέν την πρόοδό της και του εξομολογήθηκε «ότι είχε πλησιάσει τόσο πολύ τον Θεό, που είχε πάρει… ένα φιλί από το στόμα του».

Ερμηνεία: Στα πρώτα χρόνια της ζωής της, η Ζαν ντε Μπελσιέλ είχε ακόρεστη ανάγκη για προσοχή, πράγμα που κούρασε τους γονείς της, οι οποίοι τελικά την ξεφορτώθηκαν στέλνοντάς τη σε ένα μοναστήρι στο Πουατιέ. Εκεί κόντεψε να τρελάνει τις μοναχές με τον σαρκασμό της και την αφ’ υψηλού συμπεριφορά της. Όταν την έστειλαν στη Λουντέν, φαίνεται πως αποφάσισε να δοκιμάσει μια διαφορετική προσέγγιση για να κερδίσει την αναγνώριση που τόσο απεγνωσμένα χρειαζόταν. Όταν της έδωσαν να διαβάσει βιβλία σχετικά με την πνευματικότητα, αποφάσισε να ξεχωρίσει απ’ όλες τις άλλες σε γνώση και ευσέβεια.

Επιδείκνυε και τα δύο σε υπερβολικό βαθμό και κέρδισε την εύνοια της ηγουμένης, αλλά όταν έγινε ηγουμένη η ίδια άρχισε να πλήττει και η προσοχή που απολάμβανε δεν της αρκούσε. Τα όνειρά της για τον Γκραντιέ ήταν ένα μείγμα μυθευμάτων και αυθυποβολής. Λίγο μετά τον ερχομό των εξορκιστών, της έδωσαν ένα βιβλίο για τη δαιμονολογία. Το καταβρόχθισε και από τη στιγμή που έμαθε όλα τα σημάδια του δαιμονισμού άρχισε να τα παρουσιάζει, πείθοντας τους εξορκιστές ότι είχε καταληφθεί από δαιμόνια. Έγινε το αστέρι του δημόσιου θεάματος. Όσο ήταν κυριευμένη από τα δαιμόνια, επιδείκνυε την πιο χυδαία και άσεμνη συμπεριφορά απ’ όλες τις μοναχές.

Το ναρκισσιστικό ζευγάρι
Το 1862, λίγες μέρες πριν παντρευτεί τη Σοφία Μπερς, μόλις δεκαοχτώ χρονών εκείνη την εποχή, ο τριανταδυάχρονος Λέων Τολστόι αποφάσισε ξαφνικά ότι δεν ήταν σωστό να υπάρχουν μυστικά μεταξύ τους. Και για να το κάνει πράξη, της έφερε τα ημερολόγιά του για να τα διαβάσει. Προς έκπληξή του, αυτά που διάβασε την έκαναν να κλάψει αλλά και να θυμώσει πολύ. Σ’ εκείνες τις σελίδες ο Τολστόι εξιστορούσε τις προηγούμενες ερωτικές του σχέσεις, ανάμεσά τους και τον έρωτά του για μια χωρική που ζούσε εκεί κοντά και με την οποία είχε παιδί. Έγραφε επίσης για τα πορνεία όπου σύχναζε, για τη γονόρροια που είχε κολλήσει και για το πάθος του για τον τζόγο.

Η Σοφία ένιωσε ταυτόχρονα έντονη ζήλια και αηδία. Γιατί την είχε υποχρεώσει να τα διαβάσει; Τον κατηγόρησε ότι είχε απώτερο κίνητρο, ότι δεν την αγαπούσε πραγματικά. Απογοητευμένος από αυτή την αντίδραση, ο Τολστόι της ανταπέδωσε τη μομφή. Της εξήγησε ότι ήθελε να μοιραστεί μαζί της την παλιά του ζωή για να καταλάβει ότι την εγκατέλειπε ευχαρίστως για μια καινούρια ζωή μαζί της.

Γιατί τον επέπληττε για την ειλικρίνειά του; Προφανώς, επειδή δεν τον αγαπούσε όσο τον είχε αφήσει να πιστεύει. Γιατί της ήταν τόσο επώδυνο να πει αντίο στην οικογένειά της πριν από τον γάμο; Τους αγαπούσε περισσότερο απ’ αυτόν; Κατάφεραν να συμφιλιωθούν και ο γάμος έγινε τελικά, αλλά αυτό το προη­γούμενο έδωσε τον τόνο σε ένα μοτίβο που θα συνεχιζόταν για σαράντα οχτώ χρόνια.

Για τη Σοφία, παρά τους συχνούς καβγάδες τους, ο γάμος απέκτησε τελικά έναν σχετικά ομαλό ρυθμό. Έγινε η πιο αξιόπιστος βοηθός του. Πέρα από το ότι έφερε στον κόσμο οχτώ παιδιά σε δώδεκα χρόνια, πέντε από τα οποία επέζησαν, αντέγραφε με προσοχή τα βιβλία του, μεταξύ άλλων τα Πόλεμος και η Ειρήνη και Άννα Καρένινα, και διεκπεραίωνε μεγάλο μέρος της επαγγελματικής πλευράς της έκδοσης των βιβλίων του. Όλα έδειχναν να πηγαίνουν αρκετά καλά – ο Τολστόι ήταν πλούσιος, τόσο από τα οικογενεια­­κά κτήματα που είχε κληρονομήσει όσο και από τις πωλήσεις των βιβλίων του. Είχε μια μεγάλη οικογένεια που τον αγαπούσε.

Ήταν διάσημος. Αλλά ξαφνικά, στα πενήντα του, αισθάνθηκε μεγάλη δυσαρέσκεια και ντροπή για τα βιβλία που είχε γράψει. Δεν ήξερε πλέον ποιος ήταν. Βίωσε μια βαθιά πνευματική κρίση και βρήκε την Ορθόδοξη Εκκλησία πολύ αυστηρή και δογματική για να τον βοηθήσει. Ένιωθε ότι η ζωή του έπρεπε να αλλάξει. Αποφάσισε ότι δεν θα έγραφε άλλα μυθιστορήματα και στο εξής θα ζούσε σαν ένας απλός αγρότης. Θα άφηνε την περιουσία του και θα παραιτούνταν από τα πνευματικά δικαιώματα των βιβλίων του. Και ζήτησε από την οικογένειά του να τον ακολουθήσει σε αυτή τη νέα ζωή που θα ήταν αφιερωμένη στη βοήθεια προς τους άλλους και σε πνευματικά θέματα.

Προς απογοήτευσή του, όμως, η οικογένεια, με προεξάρχουσα τη Σοφία, αντέδρασε με οργή. Τους ζητούσε να εγκαταλείψουν τη ζωή τους, τις ανέσεις τους και τη μελλοντική κληρονομιά των παιδιών. Η Σοφία δεν συμμεριζόταν την ανάγκη για ριζική αλλαγή στον τρόπο ζωής τους και δυσαρεστήθηκε από τις κατηγορίες του ότι ήταν κακή και υλίστρια επειδή πρόβαλλε αντιρρήσεις. Οι λογομαχίες τους ήταν διαρκείς και κανείς από τους δύο δεν υποχωρούσε. Τώρα πια, όταν ο Τολστόι κοίταζε τη σύζυγό του, το μόνο που έβλεπε ήταν μια γυναίκα που τον εκμεταλλευόταν για τη φήμη και τα χρήματά του. Ήταν βέβαιος ότι γι’ αυτό και μόνο τον είχε παντρευτεί.

Κι όταν η Σοφία κοίταζε τον σύζυγό της, το μόνο που έβλεπε ήταν ένας άθλιος υποκριτής. Παρόλο που είχε παραιτηθεί από τα δικαιώματα στην ιδιοκτησία του, συνέχιζε να ζει σαν άρχοντας και να της ζητά χρήματα για τα πάθη του. Ντυνόταν σαν αγρότης, αλλά αν αρρώσταινε ταξίδευε με ένα πολυτελές ιδιωτικό κουπέ και κατέλυε σε μια έπαυλη στα νότια για να αναρρώσει. Και παρά τον νέο όρκο αγαμίας που είχε δώσει, συνέχισε να την αφήνει έγκυο.

Ο Τολστόι λαχταρούσε μια απλή, πνευματική ζωή και η γυναίκα του ήταν το κύριο εμπόδιο. Έβρισκε την παρουσία της στο σπίτι καταπιεστική. Της έγραψε μια επιστολή που τελείωνε λέγοντας: «Αποδίδεις αυτό που έχει συμβεί στα πάντα εκτός από ένα πράγμα, ότι είσαι η ασυναίσθητη, ακούσια αιτία των βασάνων μου. Ανάμεσά μας διεξάγεται ένας αγώνας μέχρι θανάτου». Αντλώντας έμπνευση από την αυξανόμενη πικρία του για τον υλιστικό χαρακτήρα της, έγραψε τη νουβέλα Η Σονάτα του Κρόιτσερ, που βασιζόταν στον γάμο τους και ζωγράφιζε τη Σοφία με τα μελανότερα χρώματα. Όσο για την ίδια, το αποτέλεσμα ήταν ότι άρχισε να χάνει την ψυχική της ισορροπία. Τελικά, το 1894, δεν άντεξε άλλο. Μιμούμενη έναν από τους ήρωες του Τολστόι, αποφάσισε να αυτοκτονήσει βγαίνοντας στο χιόνι μέχρι να παγώσει. Ένα μέλος της οικογένειας την πρόλαβε και την έσυρε με το ζόρι πίσω στο σπίτι. Επανέλαβε την προσπάθεια δύο φορές ακόμα, χωρίς αποτέλεσμα.

Τώρα το μοτίβο έγινε πιο έντονο και πιο βίαιο. Ο Τολστόι την έφερνε στα όριά της κι εκείνη προέβαινε σε κάποια κίνηση απελπισίας. Κατόπιν μετάνιωνε για την ψυχρότητά του και της ζητούσε να τον συγχωρήσει. Υποχωρούσε σε ορισμένα ζητήματα –για παράδειγμα, επέτρεψε στην οικογένεια να διατηρήσει τα πνευματικά δικαιώματα των πρώτων βιβλίων του–, αλλά στη συνέχεια κάτι άλλο από μεριάς της τον έκανε να αλλάζει γνώμη. Η Σοφία προσπαθούσε συνεχώς να στρέψει τα παιδιά εναντίον του. Επέμενε να διαβάζει ό,τι έγραφε στα ημερολόγιά του, κι αν της τα έκρυβε τα έβρισκε και τα διάβαζε στα κρυφά. Παρακολουθούσε κάθε του κίνηση. Εκείνος την κατσάδιαζε για την αδιακρισία της, τόσο άγρια που κάποιες φορές αρρώσταινε, πράγμα που την έκανε να μετανιώνει για τις πράξεις της. Τι τους κρατούσε μαζί; Ο καθένας τους λαχταρούσε την αποδοχή και την αγάπη του άλλου, αλλά πλέον φαινόταν αδύνατο να την κερδίσει.

Μετά από χρόνια ταλαιπωρίας, στα τέλη Οκτωβρίου του 1910, ο Τολστόι τελικά δεν άντεξε άλλο: το έσκασε απ’ το σπίτι μέσα στη νύχτα, με τη βοήθεια ενός φίλου γιατρού, αποφασισμένος να απαλλαγεί οριστικά από τη Σοφία. Σε όλη τη διαδρομή έτρεμε σύγκορμος από φόβο μήπως τον ανακαλύψει η σύζυγός του και τον εμποδίσει, όμως στο τέλος ανέβηκε σ’ ένα τρένο κι έφυγε. Όταν έμαθε τα νέα, η Σοφία προσπάθησε ξανά να αυτοκτονήσει πέφτοντας σε μια κοντινή λίμνη, αλλά και πάλι την έσωσαν. Έγραψε στον Τολστόι ικετεύοντάς τον να γυρίσει. Ναι, θα άλλαζε τους τρόπους της. Θα αποκήρυττε όλες τις πολυτέλειες. Θα γινόταν λιγότερο υλίστρια. Θα τον αγαπούσε άνευ όρων. Δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς αυτόν.

Για τον Τολστόι, η γεύση της ελευθερίας ήταν βραχύβια. Οι εφημερίδες ήταν πλέον γεμάτες άρθρα που εξιστορούσαν πώς είχε εγκαταλείψει τη σύζυγό του. Παντού όπου σταματούσε το τρένο, δημοσιογράφοι, αφοσιωμένοι θαυμαστές και περίεργοι έτρεχαν να τον δουν. Δεν μπορούσε να υπομείνει άλλο το κρύο και τις συνθήκες που επικρατούσαν στο τρένο. Σύντομα αρρώστησε βαριά και χρειάστηκε να μεταφερθεί στο εξοχικό σπίτι ενός σταθμάρχη κοντά στις σιδηροδρομικές γραμμές κάποιου μακρινού χωριού. Εκεί έγινε φανερό ότι θα πέθαινε. Άκουσε ότι η Σοφία είχε φτάσει στην πόλη, αλλά δεν άντεχε στη σκέψη να τη δει. Η οικογένεια δεν της επέτρεψε να μπει στο σπίτι κι εκείνη έμεινε απ’ έξω, να κοιτάζει απ’ το παράθυρο τον ετοιμοθάνατο σύζυγό της. Τελικά, όταν έχασε τις αισθήσεις του, της επιτράπηκε να μπει. Γονάτισε δίπλα του, τον φίλησε στο μέτωπο και ψιθύρισε στο αφτί του, «Συγχώρεσέ με. Σε παρακαλώ, συγχώρεσέ με». Λίγο μετά, ο Τολστόι ξεψύχησε. Έναν μήνα αργότερα, ένας επισκέπτης των Τολστόι ανέφερε ότι άκουσε τη Σοφία να λέει, «Τι μου συνέβη; Τι έπαθα; Πώς το έκανα αυτό;… Ξέρεις ότι τον σκότωσα».

Ερμηνεία: Ο Λέων Τολστόι παρουσίαζε όλα τα σημάδια του βαθιά ναρκισσιστή. Η μητέρα του είχε πεθάνει όταν εκείνος ήταν δύο ετών και η απουσία της άφησε μέσα του ένα τεράστιο κενό που δεν μπορούσε να γεμίσει με κανέναν τρόπο, όσο κι αν προσπαθούσε να το επιτύχει με τις ερωτικές σχέσεις του. Στα νιάτα του φερόταν παράτολμα και απερίσκεπτα, σάμπως αυτό να τον έκανε να νιώθει ζωντανός και πλήρης. Αισθανόταν συνεχώς αηδία για τον εαυτό του και δεν μπορούσε να καταλάβει ποιος ακριβώς ήταν. Διοχέτευε αυτή την αβεβαιότητα στα μυθιστορήματά του, υιοθετώντας κάθε φορά διαφορετικό ρόλο μέσα από τους χαρακτήρες που δημιουργούσε.

Και στα πενήντα του, βίωσε τελικά μια βαθιά κρίση εξαιτίας του κατακερματισμένου εαυτού του. Αλλά και η Σοφία είχε υψηλό δείκτη εγωκεντρικότητας. Όμως, όταν κοιτάζουμε τους ανθρώπους, τείνουμε να δίνουμε υπερβολική σημασία στα μεμονωμένα χαρακτηριστικά τους και να μη βλέπουμε την πιο περίπλοκη εικόνα του πώς σε μια σχέση κάθε πλευρά διαμορφώνει συνεχώς την άλλη. Μια σχέση έχει δική της ζωή και προσωπικότητα. Και μια σχέση μπορεί επίσης να είναι βαθιά ναρκισσιστική, να τονίζει ή ακόμα και να αναδεικνύει τις ναρκισσιστικές τάσεις και των δύο πλευρών.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Robert Greene “Οι νόμοι της ανθρώπινης φύσης” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα

https://enallaktikidrasi.com/

 

Ψυχολογία

Όσοι από εμάς έχουμε ζήσει ένα θάνατο ή ένα χωρισμό παρατηρήσαμε ίσως το εξής: οι περισσότεροι άνθρωποι που μας πλησιάζουν προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρέπει να προσπαθήσουμε να ξεχάσουμε ότι μας συνέβη, όσο πιο γρήγορα γίνεται, και να προχωρήσουμε «μπροστά».

H συμβουλή αυτή συνοδεύεται και από κάποιες βοηθητικές συστάσεις αυτής της κεντρικής ιδέας: «βγάλε τα μαύρα», «πρέπει να γυρίσεις πίσω στους κανονικούς σου ρυθμούς», «φτιάξε ξανά τη ζωή σου, όσο πιο γρήγορα γίνεται», «μη μένεις μόνος σου».


Tι είναι όμως αυτό το ασαφές «μπροστά», προς το οποίο όλοι μάς προτρέπουν ότι θα πρέπει να κινηθούμε; Kαι πώς θα μπορέσουμε να το μάθουμε εάν δεν πενθήσουμε πρώτα αυτό που χάσαμε;

O Σίγκμουντ Φρόιντ αποσαφήνισε με μεγάλη καθαρότητα τη διαφορά μεταξύ πένθους και μελαγχολίας. Στη μελαγχολία υπάρχει μια άρνηση της αποδοχής της απώλειας, η οποία όμως, αντί να μας προστατεύει, μας εμποδίζει να προχωρήσουμε τη ζωή μας, καθηλώνοντάς μας στο ίδιο σημείο. H άρνηση αυτή συντηρεί ζωντανή τη φαντασίωση στην επιστροφή της προηγούμενης κατάστασης, όπως ακριβώς ήταν. Tο πένθος εμπεριέχει το συναίσθημα του έντονου πόνου, που συνδέεται με τη σταδιακή συνειδητοποίηση της απώλειας.

H κατανόηση αυτή επιτρέπει σταδιακά να αποστασιοποιηθούμε από τον πόνο και να συνεχίσουμε τη ζωή μας, αφού όμως πρώτα ζήσουμε την απώλεια για όσο καιρό το χρειαζόμαστε.

Δεν ωφελεί να προσποιούμαστε ότι δεν υποφέρουμε, ούτε και να κρύβουμε τα δάκρυά μας. Eίναι ακριβώς αυτά που μέσα στην αλήθειά τους θα μας γιατρέψουν τελικά από τον πόνο και θα μας επιτρέψουν να γυρίσουμε σελίδα, κρατώντας τις αναμνήσεις μας σαν ένα πολύτιμο κομμάτι του εαυτού μας.

Γι αυτό δεν είναι σωστό να υπολογίζετε σοβαρά την πιο πάνω συμβουλή!

sciencearchives.wordpress.com

Ψυχολογία

Πάθος: Μια λέξη που χρησιμοποιούμε σχεδόν καθημερινά για να περιγράψουμε κάτι διαφορετικό ο καθένας, για παράδειγμα την αγάπη μας για τα γλυκά ή τη σοκολάτα, τη μανία μας με το κάπνισμα ή το αλκοόλ, την αδυναμία μας στις γυναίκες, τον τζόγο, τα ψώνια ή τα αυτοκίνητα... Και βέβαια ο κατάλογος μπορεί να συνεχίζεται...

Μόνο εμείς οι ίδιοι μπορούμε να αποφασίσουμε αν το «πάθος» μάς δυσκολεύει τη ζωή. Πόσο πιθανό και εύκολο είναι όμως να του επιβληθούμε;

Το πάθος δεν υπάρχει;
Ο όρος πάθος δεν υπάρχει στην ψυχιατρική. Οι επιστήμονες προτιμούν να χρησιμοποιούν τον όρο παρόρμηση, που περιγράφουν ως μία ακατανίκητη επιθυμία να κάνουμε κάτι, συχνά χωρίς να μπορούμε να το ελέγξουμε ή να το κρίνουμε με τη λογική. Όμως, η παρόρμηση από μόνη της δεν περιέχει κάποια παθογένεια˙ το πρόβλημα δημιουργείται όταν δεν μπορούμε να ελέγξουμε τις παρορμήσεις μας.

Αθώα αδυναμία ή μοιραίο πάθος;
Όπως είναι προφανές και λογικό, τα πάθη δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με έναν και ενιαίο τρόπο. Κυρίως επειδή υπάρχουν πολλών ειδών πάθη, που ο καθένας βιώνει με διαφορετικό τρόπο. Κατ’ αρχάς, το να έχουμε ένα πάθος, μια αδυναμία, δεν ακούγεται -και πιθανώς δεν είναι κιόλας- κακό.

Το θέμα είναι πόσο παθιασμένος είμαι με το πάθος μου. Ας υποθέσουμε ότι το πάθος μου είναι ο σύντροφός μου. Αυτό σημαίνει ότι τον αγαπάω και τον νοιάζομαι και φροντίζω για τη σχέση μου ή ότι είμαι εξαρτημένος σε σημείο που φτάνω να τον καταπιέζω; Το πρώτο θα περιέγραφε μια φυσιολογική αδυναμία, ενώ το δεύτερο μια εμμονή. Όπως είναι αναμενόμενο, το πρόβλημα ξεκινάει όταν πρόκειται για μια υπερβολή που έχει αρνητικές συνέπειες τόσο στη ζωή τη δική μας όσο και των γύρω μας.

Τότε χρειάζεται να το τιθασέψουμε;
Το πρώτο βήμα είναι να αναγνωρίσουμε τα πάθη μας. Στη συνέχεια, χρειάζεται να αξιολογήσουμε αν μας δημιουργούν κάποιο πρόβλημα ή κάποια δυσλειτουργία. Έτσι, είναι σκόπιμο να προσπαθήσουμε να διερευνήσουμε αν θα ζούσαμε χωρίς αυτά ή πόσο εύκολο θα ήταν να τα κόψουμε. Πρέπει, δηλαδή, να θέσουμε την εξής ερώτηση στον εαυτό μας: Θα έχω πρόβλημα αν στερηθώ το πάθος μου;

Πώς θα τα καταφέρουμε;
Αν, λοιπόν, συμπεράνουμε ότι έχουμε κάποιο πάθος που θέλουμε να βγάλουμε από τη ζωή μας, θα πρέπει να φτιάξουμε ένα σχέδιο δράσης για να απαλλαγούμε από αυτό. Κάτι τέτοιο μπορούμε να το κάνουμε είτε μόνοι μας είτε με τη βοήθεια κάποιου ειδικού, αν πρόκειται για κάτι πιο δύσκολο.

Θα χρειαστεί να κάνουμε μικρές αλλαγές σιγά -σιγά, ώστε να απεξαρτηθούμε. Το πιο σημαντικό είναι να πάρουμε με τη λογική μας την απόφαση, να καταστρώσουμε ένα σχέδιο δράσης και μετά να ακολουθήσουμε τα βήματα της απόφασης. Το σχέδιο αυτό μπορεί, για παράδειγμα, να είναι ένα πρόγραμμα διατροφής και άσκησης, αν το ζήτημά μας είναι να αδυνατίσουμε. Ή, αν θέλουμε να κόψουμε το τσιγάρο, μπορούμε να ακολουθήσουμε ένα πρόγραμμα καταγραφής συνηθειών και προσπάθειας αλλαγής αυτών. Σε μια τέτοια περίπτωση, χρειάζεται να καταγράφουμε πόσα τσιγάρα καπνίζουμε και στη συνέχεια να πάρουμε την απόφαση να μειώσουμε τον αριθμό τους, για παράδειγμα κατά ένα την ημέρα.

Γιατί δυσκολευόμαστε τόσο;
Τα πάθη πολλές φορές ενέχουν και το στοιχείο του εθισμού, όπως συμβαίνει για παράδειγμα με το κάπνισμα ή το αλκοόλ. Σε κάθε βήμα της προσπάθειάς μας πρέπει να λέμε στον εαυτό μας «επέλεξα να κόψω το πάθος μου» και να είμαστε περήφανοι, ώστε να μη νιώθουμε συνέχεια ευάλωτοι. Απαραίτητο είναι να ενισχύουμε τον εαυτό μας και να τον επιβραβεύουμε, αλλά και να θυμόμαστε ποια είναι τα οφέλη από αυτήν την αλλαγή, ώστε να τη διατηρούμε.

govastileto.gr

Ψυχολογία


Δείτε παρακάτω 14 έξυπνα ψυχολογικά κόλπα που θα κάνουν την ζωή σας ευκολότερη και θα σας γλιτώσουν από δύσκολες καταστάσεις.

Όταν μια ομάδα ανθρώπων γελάει, οι άνθρωποι συνήθως στρέφουν το βλέμμα τους σε αυτούς που αισθάνονται πιο κοντά τους…
Αν μασάς τσίχλα ή τρως όταν κάνεις κάτι που σε αγχώνει, αυτό μειώνει το άγχος. Ξεγελάει ένα κομμάτι του εγκεφάλου, ώστε να νομίζει, ότι, αφού τρως, δεν κινδυνεύεις…
Αν κάποιος είναι νευριασμένος μαζί σας και σας φωνάζει, παραμείνετε ψύχραιμοι. Το πιθανότερο είναι να εκνευρισθεί ακόμα περισσότερο, αλλά αργότερα θα ντρέπεται για την συμπεριφορά του…
Αν κάνετε μια ερώτηση σε κάποιον και δεν σας απαντήσει επαρκώς, διατηρήστε οπτική επαφή μαζί του και παραμείνετε σιωπηλοί. Ο άνθρωπος που απαντάει θα υποθέσει, ότι η αρχική του απάντηση δεν ήταν καλή και θα συνεχίσει να μιλάει…
Με τις εκφράσεις του προσώπου, μπορείτε να προκαλέσετε το συναίσθημα που επιθυμείτε. Αν θέλετε να νιώσετε χαρούμενοι, χαμογελάστε όσο περισσότερο γίνεται…
Μην λέτε “Πιστεύω” ή “Νομίζω”. Αυτό υπονοείται έτσι και αλλιώς, και φαίνεται ότι έχετε έλλειψη αυτοπεποίθησης…
Όταν έχετε συνέντευξη για δουλειά φανταστείτε, ότι αυτός που σας κάνει την συνέντευξη είναι κάποιος παλιός φίλος. Έτσι, θα νιώσετε περισσότερο άνετα και θα βγάλετε τον πραγματικό εαυτό σας…
Αν δείχνετε χαρούμενοι και ενθουσιασμένοι, όταν συναντάτε κάποιους ανθρώπους, την επόμενη φορά που θα τους ξαναδείτε, θα δείχνουν και αυτοί χαρούμενοι και ενθουσιασμένοι, που ξαναβρεθήκατε. Πάρτε παράδειγμα τα σκυλιά, που εφαρμόζουν συνέχεια αυτό το κόλπο…
Οι άνθρωποι είναι πιθανότερο να σας κάνουν μια μικρή χάρη, αν πρώτα σας έχουν αρνηθεί μια μεγάλη…
Πολλές φυσικές συνέπειες του στρες είναι ίδιες με εκείνες της πολύ μεγάλης ευφορίας, όπως βαριά αναπνοή και επιτάχυνση της καρδιάς. Αν επανασχεδιάσετε την στρεσογόνο κατάσταση ως πρόκληση, τότε το άγχος θα μετατραπεί σε χαρά…
Πολλοί άνθρωποι δεν μπορούν να ξεχωρίσουν την ευφυΐα από την αυτοπεποίθηση. Αν δείχνεις, ότι είσαι πολύ καλός γνώστης του αντικειμένου σου, τότε οι άνθρωποι έχουν την συνήθεια να μαζεύονται γύρω σου…
Αν είστε σε ένα meeting και νομίζετε, ότι κάποιος θέλει να σας επιτεθεί, καθίστε ακριβώς δίπλα του. Με αυτόν τον τρόπο θα τον κάνετε να νιώσει ανασφαλής και να μην σας επιτεθεί. Ή τουλάχιστον να μετριάσει την κακία του…
Όταν βγαίνετε πρώτο ραντεβού με κάποιον, επιλέξτε ένα πρωτότυπο και συναρπαστικό μέρος. Με αυτόν τον τρόπο ο άλλος θα συνδυάσει αυτό το συναρπαστικό συναίσθημα μαζί σας…
Παρατηρήστε το χρώμα των ματιών κάποιου, όταν τον συναντάτε για πρώτη φορά. Οι άνθρωποι που έχουν το ίδιο χρώμα ματιών, επιζητούν περισσότερο την οπτική επαφή…
https://apotis4stis5.com/

Ψυχολογία

Για πολλούς, η ιδέα και μόνο της αντιπαράθεσης με ένα άλλο άτομο προκαλεί φόβο, άγχος και ακόμα και τρόμο – είτε πρόκειται για τον συγκάτοικο που δεν καθαρίζει επαρκώς, είτε για τον συνάδελφο που επιμένει να παίρνει τα εύσημα για τον κόπο κάποιου άλλου ή για έναν συγγενή που κάνει προσβλητικά σχόλια. Αντί να αντιμετωπίσουμε κατά μέτωπο το ζήτημα, προτιμάμε να αναβάλλουμε την κουβέντα για αργότερα, ή ακόμα καλύτερα ελπίζουμε να την αποφύγουμε εντελώς.

Είναι πολλά αυτά που μας φοβίζουν στην αντιπαράθεση: η επιθετικότητα και ο θυμός του άλλου, η χειριστική συμπεριφορά, η πιθανή απόρριψη ή η ανησυχία ότι ίσως να μην μπορέσουμε να ελεγξουμε τα συναισθήματά μας. Επίσης, μπορεί να μη μάθαμε ποτέ να υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας ή να «ενοχλούμε» ή μπορεί και να είμαστε «αλλεργικοί» στα έντονα συναισθήματα που προκαλεί μια διαμάχη.

Όταν τελικά αποφεύγουμε την αντιπαράθεση, λαμβάνουμε μια προσωρινή ανακούφιση από το άγχος. Αλλά μακροπρόθεσμα, βλάπτουμε τον εαυτό μας. Οι ανάγκες μας δεν θα ικανοποιηθούν, το πρόβλημα δεν θα επιλυθεί και η αυτοεκτίμησή μας θα διαβρωθεί στο μεταξύ.

 

Αυτή η αποφευκτική προσέγγιση μπορεί να βλάψει και τις σχέσεις μας. Χωρίς να μιλάμε, νομίζουμε ότι διατηρούμε την ειρήνη. Όμως, αργά ή γρήγορα τα αρνητικά συναισθήματα θα ξεπηδήσουν από μέσα μας όσο σκληρά κι αν προσπαθούμε να τα αγνοήσουμε. Η αποφυγή χτίζει ένα τείχος ανάμεσα σε εμάς και τους άλλους – αν δεν υπάρχει ειλικρίνεια, δεν υπάρχουν γερές βάσεις.

Ποιο λάθος αφήγημα υπάρχει στο νου σας που θα χρειαζόταν αναπλαισίωση; Ίσως να έχετε συσχετίσει την αντιπαράθεση με τοξικούς καυγάδες, καταδικασμένες σχέσεις και τοξικές συμπεριφορές. Εντούτοις, αξίζει να γνωρίζετε ότι υπάρχει υγιής αντιπαράθεση και τη θέλουμε σε μια σχέση όπου τα χαρτιά και των δύο είναι ανοιχτά. Δεν χρειάζεται να υπάρχουν ουρλιαχτά, προσβολές και άσχημες χειρονομίες· αντιθέτως, μπορεί να είναι μια ριζικά ειλικρινή συζήτηση με γόνιμα αποτελέσματα και για τις δύο πλευρές.

Εστιάζουμε σε αυτό που έχουμε να πούμε, όχι στο πώς αυτό θα εκληφθεί
Όταν ανησυχείτε για το πώς θα αντιδράσει ο άλλος, είναι εύκολο να μπερδευτείτε και να χάσετε την επαφή με τον πραγματικό σκοπό της συζήτησης. Έχετε μια ανάγκη, μια επιθυμία ή άποψη και κάθε δικαίωμα να τα εκφράσετε.

Θα βοηθήσει να αφιερώσετε κάποιο χρόνο στο να ξεκαθαρίσετε τι νιώθετε πριν εκκινήσετε μια κουβέντα. Γίνετε πιο συγκεκριμένοι για το τι σας ενόχλησε. Μπορείτε επίσης να καταγράψετε σε μια λίστα από πού προέρχεται η αναστάτωση που νιώθετε: είναι οι άνθρωποι, οι συνθήκες, κάτι που συνέβη συγκεκριμένα, μια συμπεριφορά; Αν ανησυχείτε ότι θα χάσετε την ψυχραιμία σας και θα ξεχάσετε τα επιχειρήματά σας, μπορείτε να τα έχετε γραμμένα σε ένα αρχείο στο κινητό σας τηλέφωνο και διακριτικά να ρίξετε μια ματιά.

Ζυγίζουμε τα μακροχρόνια οφέλη αντί για την βραχύχρονη δυσφορία
Ναι, θα νιώσουμε άβολα σε μια αντιπαράθεση. Αλλά αυτή η αμηχανία, η δυσφορία, το δύσκολο για τις επόμενες ώρες ή μέρες είναι ένα μικρό κόστος μπροστά στη γενική ψυχική μας ευημερία και γαλήνη. Είναι πολύ καλύτερο αυτό παρά να μας κυνηγά κάτι που μας ενοχλεί, να μας ταλαιπωρεί για εβδομάδες, μήνες, ακόμα και χρόνια.

Ανεξαρτήτως του αποτελέσματος, μας επιβραβεύουμε που πολεμήσαμε τους φόβους μας
Όταν τελειώσει η αντιπαράθεση, πάρτε λίγο χρόνο για να αναγνωρίσετε τι κάνατε καλά. Ίσως καταφέρατε να διατηρήσετε έναν σεβαστό τόνο φωνής, ακόμα κι αν θέλατε να φωνάξετε. Ίσως κάνατε τελικά τη συζήτηση νωρίς μέσα στην εβδομάδα αντί να την αναβάλλετε για μήνες. Ακόμα κι αν το συνολικό αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που επιθυμούσατε, μπορείτε και πάλι να επαινέσετε τον εαυτό σας για το θάρρος που δείξατε.

Πηγή:

www.huffpost.com/entry/how-to-confront-someone-hate-confrontation

https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

Όταν «λέω καλά λόγια» στους άλλους, το μυαλό μου γεννά φωτεινές σκέψεις και η καρδιά μου καλλιεργεί ζεστά συναισθήματα.

Έτσι ο πρώτος που ωφελείται είμαι εγώ!

Μου είναι αδύνατον να υπολογίσω τις επιπτώσεις που έχει αυτή η πρακτική στους άλλους· αλλά ακόμα κι αν αποδεικνυόταν ότι δεν έχει κάποιο όφελος για αυτούς (κάτι που διαψεύδεται από πολλές μελέτες – για παράδειγμα, σε σχέση με τη δύναμη της προσευχής από απόσταση), το αποτέλεσμα που έχει πάνω μου είναι πολύ πειστικό και αρκεί από μόνο του για να με παρακινήσει να συνεχίσω.

Σας καλώ λοιπόν να κάνετε σκόπιμα μια δοκιμή. Βγείτε από το σπίτι σας και κάντε μια βόλτα για δέκα λεπτά, με μοναδικό σκοπό να απευθύνετε σιωπηρά τα καλά σας λόγια σε κάθε άτομο που συναντάτε. Δοκιμάστε το και δείτε πώς θα αισθάνεστε όταν γυρίσετε. Μην πιστεύετε ούτε τον Pierre ούτε εμένα: αξιοποιήστε εσείς οι ίδιοι αυτό το εργαλείο και ελέγξτε την αποτελεσματικότητά του!

Μήπως θέλετε όμως και κάτι πιο τολμηρό, πιο προκλητικό;

Μπορείτε να εφαρμόσετε την απλή τέχνη του καλού λόγου για μία εβδομάδα, από το πρωί ως το βράδυ, σε όποιο περιβάλλον βρίσκεστε και με όποιους ανθρώπους είναι γύρω σας.

Μην το πείτε σε κανέναν. Θα είναι το μυστικό σας, η κρυφή εξάσκησή σας. Αγοράζοντας το ψωμί σας το πρωί, πείτε έναν καλό λόγο στο φούρναρη. Στο λεωφορείο ή στο μετρό, σκεφτείτε κάτι καλό για τους γύρω σας. Στη δουλειά, στο τηλέφωνο, σε όλες τις συναλλαγές, πείτε έναν καλό λόγο στα άτομα με τα οποία έρχεστε σε επαφή. Στο σπίτι, εμποτίστε τη ματιά και τις χειρονομίες σας προς τα αγαπημένα σας πρόσωπα με πολλά καλά λόγια!


Στη συνέχεια κάντε τον απολογισμό. Τι άλλαξε μέσα σας, στη ζωή σας και στο περιβάλλον σας;

Καλός λόγος είναι το αντίθετο της κατάρας. Στην κοινωνία μας, όπου είναι τόσο συνηθισμένο να κάνουμε κουτσομπολιά, να ασχολούμαστε με φήμες, να κακολογούμε, ακόμα και να συκοφαντούμε – τόσο συνηθισμένο που, για να πούμε την αλήθεια, δεν μας εκπλήσσει πλέον το δηλητήριο που υπάρχει στις σχέσεις μας -, μπορούμε να προτάξουμε ένα αντίδοτο ενάντια σε όλες αυτές τις κατάρες πολλαπλασιάζοντας τα καλά λόγια σιωπηρά, με τον τρόπο που μας ταιριάζει.

Ο καλός λόγος μοιάζει με την επανάληψη ενός μάντρα, όπως αυτά που η διάδοση των ανατολικών θρησκειών έκαναν πολύ δημοφιλή: το βουδιστικό Om mano padme hum, το ινδουιστικό Om nama Shivaya κ.α.

Πράγματι, η επανάληψη ενός μάντρα, εκατοντάδες ή χιλιάδες φορές τη μέρα, είναι ένας τρόπος για να δώσουμε τροφή στη σκέψη και στην καρδιά μας, να τις χρησιμοποιούμε για το καλό, να τις κάνουμε να υπηρετούν κάτι θετικό, αντί να τους επιτρέπουμε να αναμασούν οποιεσδήποτε σκέψεις και οποιαδήποτε συναισθήματα.

Γιατί λοιπόν να μην ασκήσετε την τέχνη του καλού λόγου για λίγο;

Στοιχηματίζω ότι θα εκπλαγείτε από τις αλλαγές που ένα τόσο απλό εργαλείο μπορεί να επιφέρει στη ζωή και στις σχέσεις σας!

Απόσπασμα από το βιβλίο του Olivier Clerc «Νίκησε την (Αυτο)κριτική!» από τις εκδόσεις Πεδίο

enallaktikiagenda.gr https://www.awakengr.com/

Ψυχολογία

Δε θα ήταν υπέροχο να μπορούμε να διεκδικούμε ό,τι θέλουμε σε προσωπικό ή και επαγγελματικό επίπεδο; Αυτό μπορεί να είναι από μία καλύτερη συμπεριφορά μέχρι το να έχουμε τις υπηρεσίες που έχουμε πληρώσει από έναν επαγγελματία. Κάποια στιγμή μπορεί να έχεις πάει σε ένα εστιατόριο και να ήθελες να γυρίσεις πίσω το πιάτο που σου σέρβιραν ή να έχεις νιώσει προσβεβλημένος από την συμπεριφορά κάποιου αλλά να αμφιταλαντεύτηκες για το αν είναι σωστό να εκφράσεις την δυσαρέσκειά σου ή να το αφήσεις να περάσει.

Είναι δικαίωμά σου να διεκδικείς τα θέλω και τις ανάγκες σου ή ακόμα και να θέτεις τα όριά σου, σεβόμενος πάντα και τις ανάγκες των άλλων. Δικαίωμά σου είναι επίσης, να λες όχι ή να ορίζεις τις προτεραιότητές σου αλλά και να εκφράζεις τα συναισθήματά σου.

Και αφού φαίνεται τόσο απλό το να διεκδικώ αυτά που επιθυμώ γιατί ταυτόχρονα είναι τόσο δύσκολο να τα εκφράσω;

Αρχικά, η διεκδικητικότητα έγκειται στη δεξιότητά μου να επικοινωνώ τις ανάγκες, τα θέλω και τα όριά μου, χωρίς να προσβάλλω τον άλλον. Ο λόγος που βρισκόμαστε σε σύγχυση με την έννοια της διεκδικητικότητας είναι γιατί πολλάκις καταλήγουμε να γινόμαστε επιθετικοί αντί διεκδικητικοί. Σίγουρα, με το να μιλήσω άσχημα στον άλλον δε θα καταφέρω κάτι πέρα από το να ξεπεράσω τα όρια προστασίας του. Από την άλλη πλευρά, το να μην εκφράσω τις επιθυμίες μου με οδηγούν στην παθητικότητα. Επομένως, η διαστρέβλωση της διεκδικητικότητας μπορεί να με οδηγήσει στην παθητικότητα ή στην επιθετικότητα και στις δύο αυτές περιπτώσεις χάνεται ο στόχος που είναι να εκφράσω τα θέλω μου.

Παράδειγμα Παθητικότητας: Πάω σε ένα εστιατόριο, μου φέρνουν λάθος πιάτο και δεν το στέλνω πίσω.

Παράδειγμα Διεκδικητικότητας: Μου φέρνουν λάθος πιάτο και ευγενικά τους ρωτάω αν μπορούν να μου φέρουν αυτό που παρήγγειλα.

Παράδειγμα Επιθετικότητας: Μου φέρνουν λάθος πιάτο και γι' αυτό προσβάλλω και βρίζω τους εργαζομένους.

Επιπλέον, η διεκδικητικότητα δεν είναι το να απαιτώ και να προστάζω τους άλλους να δεχτούν ό,τι τους λέω, ούτε σημαίνει ότι επειδή θα επικοινωνήσω τις ανάγκες μου θα βρω λύση και σε όλα τα προβλήματά μου. Αν σκοπός σου είναι να έχεις πάντα δίκιο, τότε δεν αναζητάς τρόπους για να διεκδικήσεις τα θέλω σου, αλλά την αποδοχή των άλλων. Επομένως, χρειάζεται να είμαστε σίγουροι τι ακριβώς θέλουμε, ώστε να μπορούμε να το εκφράσουμε και να το επικοινωνήσουμε αποτελεσματικά. Τέλος, αυτή η προσπάθεια δεν μας εξασφαλίζει ότι όλες μας οι επιθυμίες θα γίνουν πραγματικότητα.

Για να αποφύγουμε τις παραπάνω παρερμηνείες, χρειάζεται να είμαστε ρεαλιστές με τα όριά μας και αυτά που επιθυμούμε. Διαφορετικά, μπορεί ο φόβος και η δυσαρέσκεια να μας καταβάλλουν, όταν οι άλλοι δεν ανταποκρίνονται στα θέλω μας!

Τι μας μπλοκάρει από το να εκφράσουμε τις ανάγκες μας;

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που μπορεί να μας εμποδίζουν από το να γίνουμε διεκδικητικοί. Μερικές φορές οι φοβίες μας είναι και το μεγαλύτερο τείχος που χρειάζεται να γκρεμίσουμε για να εκφράσουμε τα θέλω μας. Παραδείγματος χάρη, υπάρχει ο φόβος της αποτυχίας που με εμποδίζει από το να ξεκινήσω την επιχείρησή μου γιατί φοβάμαι ότι όλα θα πάνε στραβά. Ή φοβάμαι ότι θα χάσω τον μηνιαίο μισθό μου και για αυτό δεν παραιτούμαι από το τοξικό εργασιακό μου περιβάλλον. Μπορεί και να φοβάμαι ότι θα πληγώσω τα συναισθήματα των άλλων, αν τους πω τι με ενοχλεί και σε ακραίες περιπτώσεις υπάρχει ο φόβος της βίας αν βρίσκομαι σε μια κακοποιητική σχέση.

Ποια είναι τα βήματα ώστε να εκφράσουμε τις ανάγκες μας με υγιή τρόπο;

Για να επικοινωνήσουμε αποτελεσματικά τις ανάγκες μας πρέπει να ξεκινήσουμε από εμάς. Χρειάζεται να γνωρίζουμε ποια είναι τα πιο σημαντικά πράγματα για εμάς, αλλά και τις αξίες μας. Επιπλέον, είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε τα όριά μας, δηλαδή ποια είναι τα πράγματα που αρνούμαστε να συμβιβαστούμε. Σύμμαχοί μας σε αυτή την προσπάθεια είναι η αμεσότητα και η ειλικρίνεια. Όσο πιο απλά και άμεσα εκφράσω τις ανάγκες μου, τόσο πιο κατανοητός θα γίνω στους γύρω μου. Βέβαια, δεν είναι εύκολο να αποκτήσω αυτή τη δεξιότητα, χρειάζεται εξάσκηση.

Αν δεν είμαστε εξοικειωμένοι με το να εκφράζουμε τις ανάγκες μας, μπορεί στην αρχή να μας φαίνεται πολύπλοκο ή και να χρησιμοποιούμε λάθος επικοινωνιακές πρακτικές που να μπερδεύουν τους άλλους. Παρακάτω θα βρεις κάποια εργαλεία που μπορεί να σε διευκολύνουν:

1. Περιέγραψε αντικειμενικά τι είναι αυτό που σε δυσκολεύει στον άλλον!

Το να εκφράσουμε τις δυσκολίες μας σε κάποιες καταστάσεις είναι πιο περίπλοκο από όσο φανταζόμαστε καθώς συχνά καταλήγουμε να κατηγορούμε τον άλλον και να προσωποποιούμε αυτά που μας ενοχλούν. Αντί να πούμε "Ποτέ δεν πλένεις τα πιάτα", μπορούμε να πούμε "Είμαι αρκετά κουρασμένη, θα μπορούσες να με βοηθήσεις;".

2. Πρόσεξε πώς εκφράζεις τις ανησυχίες σου!

Κάποιες φορές παρουσιάζουμε τις καταστάσεις σαν να είναι ο άλλος υπεύθυνος για τα συναισθήματα μας και λέμε "Με κάνεις να νιώθω την αδικία" αντί να πούμε "Εγώ νιώθω την αδικία". Είναι καλό να θυμόμαστε ότι οι ερμηνείες μας δεν είναι πάντα τα γεγονότα καθαυτά. Αντί, λοιπόν να πούμε "Έγινε αυτό" θα μπορούσαμε να πούμε ότι "Μου φαίνεται ότι έγινε αυτό...".

3. Άκου με ανοιχτό μυαλό!

Είναι σημαντικό όχι μόνο να εκφράζουμε τις ανάγκες μας αλλά πρώτα να ακούμε με ανοιχτό μυαλό και έπειτα να απαντάμε. Αν ακούσεις προσεκτικά τον άλλον και δεν είσαι ικανοποιημένος από τις απαντήσεις του, τότε μπορείς να εκφράσεις τις αμφιβολίες σου χωρίς να του επιτεθείς. Σε στιγμές έντασης, είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη μας να ακουστούμε που σταματάμε να ακούμε και όλη η προσπάθεια καταλήγει στο κενό.

4. Ξεκαθάρισε τις προτιμήσεις σου λεπτομερώς!

Όταν κάτι σε ενοχλεί χρειάζεται να εκφράσεις τον προβληματισμό και τις προτιμήσεις σου στον άλλον. Επίσης, μπορείς να εστιάσεις την προσοχή σου στις θετικές επιπτώσεις που θα έχει η αλλαγή της εκάστοτε κατάστασης και από τις δύο πλευρές. Παραδείγματος χάρη, θέλεις να εκφράσεις στο σύντροφό σου ότι έχετε απομακρυνθεί, και για να έρθετε πιο κοντά, θα ήταν ωραίο μία φορά την εβδομάδα να κάνατε κάτι μαζί.

5. Απαίτησε να καταλήξετε σε συμφωνία!

Συνήθως ο λόγος που επιθυμούμε να εκφράσουμε τις ανάγκες μας είναι όταν νιώθουμε ότι αυτές δεν ικανοποιούνται. Επομένως, σκοπός μιας συζήτησης είναι στο να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Αν ο άλλος συμφωνήσει, χρειάζεται ακόμα να συζητήσουμε τις λεπτομέρειες. Αν, από την άλλη πλευρά, ο συνομιλητής μας διαφωνεί, μπορούμε να συζητήσουμε τις ενδεχόμενες αλλαγές για να είμαστε και οι δυο ικανοποιημένοι. Στην περίπτωση που ο άλλος δεν είναι πρόθυμος να αλλάξει κάτι, τότε χρειάζεται να ζυγίσουμε τα θετικά και τα αρνητικά που μας προσφέρει αυτή η σχέση ώστε να αποφασίσουμε αν θέλουμε να την συνεχίσουμε.

Τέλος, η επιθετικότητα αλλά και η αδυναμία του να μην διεκδικούμε αυτά που θέλουμε πηγάζουν από την απειλή που νιώθουμε για την αυτοεκτίμησή μας. Είναι δικαίωμα μας να διεκδικούμε και να εκφράζουμε τις ανάγκες και τα θέλω μας. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε μας επιθυμία θα γίνεται απαραίτητα και πραγματικότητα.

Αν σκοπός μας είναι να νιώθουμε πάντα σωστοί και να υπερισχύει η γνώμη μας, τότε χρειάζεται να επαναπροσδιορίσουμε τι πραγματικά έχει αξία για εμάς. Επομένως, η διεκδικητικότητα ως δεξιότητα είναι χρήσιμη, αρκεί να μην την παρερμηνεύουμε και να μπορούμε να την επικοινωνήσουμε με τα σωστά εργαλεία.

 

MSc Business Psychology

Qualified MOE Coach,

Παναγιώτα Γιδοπούλου

https://www.ergoyourego.com/

 

Ψυχολογία

Συνθήματα που αξίζει να είναι γραμμένα στους τοίχους του μυαλού και της καρδιάς μας. Για να μας ξυπνούν από τον λήθαργο της καθημερινότητας, να μας σηκώνουν από τον καναπέ του βολέματος και της συνήθειας, να μας τραβάνε από το βάλτο των αυτοπεριορισμών μας, να φωτίζουν το σκοτάδι της αβεβαιότητας, να προκαλούν και να ξεμουδιάζουν τη σκέψη μας, να μας εμπνέουν και να μας βοηθούν να πάμε παραπέρα.

1. Η πίστη δεν εξασφαλίζει, αλλά οδηγεί και υποστηρίζει.

2. Ό,τι ψάχνεις, αυτό βρίσκεις. Είτε προβλήματα, είτε λύσεις.

3. Η αγάπη για τον εαυτό μας να είναι έμπρακτη, γιατί από λόγια χορτάσαμε.

4. Το σύμπαν είναι αρκετά μεγάλο για να χωρέσει και τα πιο μεγάλα μας όνειρα.

5. Συμβιβασμούς να κάνουμε όταν μας πηγαίνουν μπροστά, όχι πίσω.

6. Τα χειρότερα λάθη είναι αυτά που συνεχίζουμε να κάνουμε.

7. Ο φόβος είναι στη φαντασία που οργιάζει.

8. Η ευτυχία ταιριάζει με την αλήθεια, όχι με παραμύθια.

9. Όποιος δεν αλλάζει, παρακμάζει.

10. Το ξεβόλεμα ζορίζει, αλλά και αφυπνίζει.

11. Η ευγνωμοσύνη θρέφει, η γκρίνια καταστρέφει.

12. Δίνοντας λίγα μην περιμένεις πολλά.

13. Τίποτα δεν τελειώνει ολοκληρωτικά, απλά αλλάζει μορφή.

 

Συγγραφέας Υπάτιος Βαρελάς
Ο Υπάτιος Βαρελάς είναι προπονητής ζωής (Life Coach) με ειδίκευση και πιστοποίηση σε EFT (Emotional Freedom Techniques) και NLP (Neuro-Linguistic Programming). Βοηθά το ευρύ κοινό, στελέχη επιχειρήσεων και επαγγελματίες να ξεπεράσουν αυτοπεριορισμούς, να αυξήσουν την απόδοσή τους, να ξεμπλοκάρουν, να θέσουν και να επιτύχουν στόχους, να εξελιχθούν, μέσω ατομικών συνεδριών και ομαδικών προγραμμάτων. Είναι ο ιδρυτής και επικεφαλής της CHANGE (www.change.gr), εκπαιδευτής στο EFT (www.eft.gr) και συγγραφέας άρθρων και βιβλίων. Ονειρεύεται έναν καλύτερο κόσμο και κάνει ό,τι μπορεί για να αλλάξουν οι άνθρωποι και να τον φτιάξουν.

Ιστοσελίδα

https://enallaktikidrasi.com/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.