Αυγούστου 12, 2022

Ψυχολογία

«Όταν μια πόρτα ευτυχίας κλείνει, μια άλλη ανοίγει. Αλλά συχνά κοιτάμε τόσο πολύ την κλειστή πόρτα που δεν βλέπουμε αυτή που έχει ανοίξει».
Helen Keller

Κανείς δεν μπορεί να ζήσει ταυτόχρονα σε δύο μέρη. Είτε προχωράς μπροστά, είτε γίνεσαι ένας όμορφος σελιδοδείκτης που μένει για πάντα στο πιο οδυνηρό κεφάλαιο ενός βιβλίου. Αλλά κι αυτό ακόμα είναι μια επιλογή που απαιτεί ανάληψη προσωπικής ευθύνης.

Πριν αναφερθώ στα σύμπαντα και τις απεριόριστες δυνατότητες που μας περιμένουν, ας ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στις πόρτες που δεν έχουμε κλείσει.

Τι σημαίνει πραγματικά το τέλος ενός κεφαλαίου, η εγκατάλειψη μιας θέσης εργασίας ή ο τερματισμός μιας σχέσης;

Σημαίνει, πάνω απ’ όλα, να ξέρουμε πώς να αφήνουμε, πώς να απελευθερώνουμε, κάτι για το οποίο κανείς δεν μας έχει προετοιμάσει. Έχουμε πειστεί από την κοινωνία ότι πρέπει να έχουμε τα πάντα χωρίς να εγκαταλείπουμε τίποτα. Ωστόσο αν σκεφτούμε αυτή τη λεπτή πράξη γενναιότητας για μια στιγμή, θα συνειδητοποιήσουμε πως η εξέλιξη μας, η ωριμότητα και η απόκτηση μιας ορισμένης ποιότητας ζωής περιλαμβάνει το να μάθουμε να κλείνουμε πόρτες, όλες τις πόρτες που δεν εξυπηρετούν πλέον τον ανώτερο σκοπό της ψυχής μας και την Αλήθεια μας.

Ο ανώτερος εαυτός μας θέλει να μας οδηγήσει σε ένα μονοπάτι γεμάτο από αγάπη και φως. Και η δύναμή μας είναι η εμπιστοσύνη στη ροή και στο ανώτερο θεϊκό σχέδιο. Το ζητούμενο είναι επιτρέπεις να εμπιστευτείς; Επιτρέπεις να βαδίσεις στο μονοπάτι για το οποίο είσαι προορισμένος και υπηρετεί έναν ανώτερο σκοπό που η ίδια η ψυχή σου επέλεξε για να λάμψει;

Η ζωή μάς υποχρεώνει να παίρνουμε συνεχώς αποφάσεις για να εξελιχθούμε και να προχωρήσουμε. Ωστόσο, αν δεν τολμήσουμε να περάσουμε αυτά τα κατώφλια πηγαίνοντας ενάντια σε πράγματα που μας πληγώνουν, μας κρατάνε στάσιμους, μας φυλακίζουν και μας φθείρουν, είτε από συνήθεια, είτε από προσκόλληση, είτε από ξεβόλεμα, είτε από εμμονή, είτε από έλεγχο, είτε από δειλία, το μόνο πράγμα που αφήνουμε να φύγει μακριά είναι η δική μας ευτυχία.

Καθετί συμβαίνει έτσι ακριβώς όπως θα έπρεπε να συμβεί με κρυμμένες ευλογίες που σύντομα θα κατανοήσουμε. Μερικές φορές αυτό που φαίνεται «πρόβλημα» ή «κλειστή πόρτα» είναι μεταμφιεσμένη απάντηση σε μια προσευχή. Όταν ζητάς βοήθεια ή προσεύχεσαι για τις βαθύτερες επιθυμίες της καρδιάς σου, ο ουρανός μπορεί να διαλύσει το παλιό που δεν σε εξυπηρετεί πλέον για να κάνει χώρο για το νέο και το πιο κατάλληλο. Και είναι αλήθεια πως στο σύμπαν δεν αρέσουν τα κενά. Μόλις εσύ επιτρέψεις στο χώρο να ελευθερωθεί θα εισέλθει η νέα ροή ενέργειας να αντικαταστήσει το παλιό.

Το ερώτημα είναι κατά πόσο θα επιτρέψεις στο νέο και πιο συμβατό και πιο κατάλληλο να έρθει σε εσένα. Καθώς πολλές φορές ο φόβος της αλλαγής, το ξεβόλεμα, η προσκόλληση δεν μας επιτρέπουν να αφήσουμε αυτό που δεν λειτουργεί πλέον και επιδιώκουμε να το συντηρούμε πεισματικά με τις σκέψεις μας, με τα συναισθήματα μας, με την ενέργεια μας.

Όμως όσο περισσότερο αντιστέκεσαι στην αλλαγή τόσο περισσότερο θα πονάς. Για πόσο ακόμα θέλεις να πονάς; Δεν βαρέθηκες να πονάς;
Ξεκίνα να κανείς χώρο γι’ αυτά που προσευχήθηκες!
Καλοδέξου το νέο! Επίτρεψε του να έρθει αβίαστα. Βάλε τα καλά σου για να το υποδεχτείς. Καλωσόρισε το. Με το πιο φωτεινό σου χαμόγελο. Φόρεσε το πιο ακτινοβόλο σου φως και καλοδέξου το!

Δεν πονάει η αλλαγή καθαυτή. Η αντίσταση στην αλλαγή πονάει. Από την άλλη μεριά η θετική στάση σου στην αλλαγή θα προσελκύσει τις νέες θετικές καταστάσεις και ένα νέο επίπεδο πνευματικής κατανόησης.
Παράδωσε στο σύμπαν την ψευδαίσθηση του ελέγχου που είχες και εμπιστεύσου την ανώτερη σοφία δηλώνοντας από μέσα σου για εσένα: «Η δύναμη μου είναι η εμπιστοσύνη στη ροή. Είμαι πλήρης. Είμαι ευτυχής. Είμαι ευγνώμων».

Και μην ξεχνάς ποτέ, είσαι ένα αγαπημένο παιδί του Θεού. Επίτρεψε από σήμερα και κάθε μέρα στο φως της θεϊκής αγάπης να ρέει μέσα από εσένα. Δέξου την θεϊκή αγάπη με εμπιστοσύνη, ανοίξου στις απεριόριστες δυνατότητες. Άνοιξε τα χέρια σου και πες: «Δέχομαι να λάβω ευλογίες φωτός και αγάπης! Είμαι ανοιχτος-η! Δέχομαι! Είμαστε ένα! Ελευθερία, Αγάπη, Φως, ευλογίες, εμπιστοσύνη. Ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ».
Νιώσε μέσα σου τη χαρά, την πίστη, την θεϊκή αγάπη και την γαλήνη αυτή τη φορά επαυξημένα με μια ανώτερη κατανόηση ενός πνευματικού πυρήνα.

Ήρθες εδώ για να λάμψεις. Δεν είναι πραγματικά υπέροχο;

Φιλιππίδου Αγάπη
Υπνοθεραπεύτρια, Spiritual Coach,
Ενεργειακή Θεραπεύτρια

 

Ψυχολογία

Η μοναξιά «ραγίζει» την καρδιά, προειδοποιεί η Αμερικανική Καρδιολογική Εταιρεία
Ρούλα Τσουλέα 
Τι αναφέρει σε νέα επιστημονική γνωμοδότηση που εξέδωσε. Ποιοι καρδιαγγειακοί κίνδυνοι απειλούν τους μοναχικούς. Πόσοι είναι σε κάθε ηλικία. Ποιες είναι οι συνέπειες στον οργανισμό τους.

Η κοινωνική απομόνωση και η μοναξιά δεν προκαλούν απλώς θλίψη σε όσους τις βιώνουν, αλλά μπορεί να «ραγίσουν» την καρδιά τους, αναφέρει η Αμερικανική Καρδιολογική Εταιρεία (ΑΗΑ).

Σε επιστημονική γνωμοδότηση που εξέδωσε προειδοποιεί ότι μπορεί να αυξήσουν κατά σχεδόν 30% τον κίνδυνο για έμφραγμα του μυοκαρδίου ή εγκεφαλικό επεισόδιο. Αυξάνουν επίσης τον κίνδυνο θανάτου από καρδιαγγειακά επεισόδια.

«Οι μελέτες που εκπονήσαμε τις τέσσερις τελευταίες δεκαετίες αποδεικνύουν ότι η κοινωνική απομόνωση και η μοναξιά σχετίζονται με αρνητικές εκβάσεις για την υγεία», δήλωσε η επικεφαλής συγγραφέας της γνωμοδότησης Dr. Crystal Wiley Cené, καθηγήτρια Κλινικής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο (UCSD).

Και συμπλήρωσε: «Δεδομένης της συχνότητας που έχει η μοναξιά στις σύγχρονες κοινωνίες, ο αντίκτυπος των συμπερασμάτων μας στη δημόσια υγεία είναι σημαντικός».

Η AHA δημοσιεύει την επιστημονική γνωμοδότησή της στο επίσημο ιατρικό περιοδικό της, την ιατρική επιθεώρηση Journal of the American Heart Association.

Ποιοι ζουν στη μοναξιά
Όπως αναφέρουν οι συντάκτες της, η κοινωνική απομόνωση και η μοναξιά είναι πολύ συχνά φαινόμενα. Η συχνότητά τους αυξάνεται με την ηλικία λόγω παραγόντων της ζωής, όπως η χηρεία και η συνταξιοδότηση.

Υπολογίζεται ότι σχεδόν ένας στους τέσσερις ηλικιωμένους άνω των 65 ετών ζουν κοινωνικά απομονωμένοι. Η μοναξιά είναι ακόμα πιο συχνή. Υπολογίζεται ότι αφορά ποσοστό που κυμαίνεται από 22% έως 47%.

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως οι νεότεροι ενήλικες είναι προστατευμένοι. Αντιθέτως, μεγάλη έρευνα του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ είχε δείξει πως η πιο μοναχική γενιά είναι οι νέοι ηλικίας 18-22 ετών! Η μοναξιά στους νέους αποδίδεται από τους επιστήμονες στην αυξανόμενη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Η χρήση αυτή τους στερεί τη δυνατότητα να έχουν αληθινές, διαπροσωπικές, κοινωνικές σχέσεις.

Η πανδημία
Τα υπάρχοντα δεδομένα υποδηλώνουν επίσης ότι η κοινωνική απομόνωση και η μοναξιά αυξήθηκαν τα τελευταία χρόνια λόγω της πανδημίας. Το φαινόμενο αυτό είναι ιδιαιτέρως έντονο:

Στους νεαρούς ενήλικες 18-25 ετών
Στους υπερήλικες
Στις γυναίκες
Στα άτομα με χαμηλά εισοδήματα
Οι επιστήμονες εξηγούν ότι ως κοινωνική απομόνωση ορίζονται οι σπάνιες διαπροσωπικές σχέσεις με την οικογένεια, τους φίλους ή άλλα μέλη της κοινότητας όπου ζει κανείς. Αντίστοιχα, η μοναξιά ορίζεται ως το αίσθημα ότι κάποιος έχει λιγότερες σχέσεις με άλλα άτομα απ’ ό,τι θα ήθελε.

«Αν και η κοινωνική απομόνωση σχετίζεται με τη μοναξιά, οι δύο καταστάσεις είναι διαφορετικές», διευκρινίζει η Dr. Cené. «Μπορεί κάποιος να ζει μια σχετικά απομονωμένη ζωή και να μην νιώθει μοναξιά. Ή, αντιθέτως, να έχει πολλές κοινωνικές επαφές και να νιώθει ολομόναχος στον κόσμο».

Οι επιπτώσεις στην υγεία
Οι επιστήμονες βασίζουν τη γνωμοδότησή τους σε όλες τις δημοσιευμένες μελέτες για τη συσχέτιση της μοναξιάς και της κοινωνικής απομόνωσης με την υγεία της καρδιάς και του εγκεφάλου. Οι μελέτες αυτές δημοσιεύθηκαν έως και τον Ιούλιο του 2021. Όπως συμπεραίνουν οι ειδικοί:

Η κοινωνική απομόνωση και η μοναξιά είναι συχνοί, αλλά υποτιμημένοι παράγοντες κινδύνου για καρδιαγγειακή και την εγκεφαλική υγεία
Η απουσία κοινωνικών δεσμών σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο πρόωρου θανάτου από κάθε αιτία, ιδίως των ανδρών
Η απομόνωση και η μοναξιά σχετίζονται με αύξηση της φλεγμονής στον οργανισμό.
Όσοι αισθάνονται κοινωνικά απομονωμένοι είναι πιθανότερο να εκδηλώσουν σωματικά συμπτώματα λόγω χρόνιου στρες
Η κοινωνική απομόνωση έχει αμφίδρομη σχέση με την κατάθλιψη. Αφ’ ενός μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο αναπτύξεως κατάθλιψης. Αφ’ ετέρου όμως και η κατάθλιψη μπορεί να οδηγήσει στην κοινωνική απομόνωση
Η κοινωνική απομόνωση κατά την παιδική ηλικία σχετίζεται με αυξημένους καρδιαγγειακούς παράγοντες κινδύνου κατά την ενήλικη ζωή. Ειδικότερα, σχετίζεται με την παχυσαρκία, την υπέρταση και την αυξημένη γλυκόζη (σάκχαρο) αίματος.
Πόσο αυξάνεται ο κίνδυνος
Σύμφωνα με στοιχεία που παραθέτουν οι επιστήμονες, η μοναξιά και η κοινωνική απομόνωση σχετίζονται γενικώς με χειρότερη καρδιολογική και εγκεφαλική λειτουργία. Τα ισχυρότερα στοιχεία αφορούν εμφράγματα και εγκεφαλικά. Υπάρχουν όμως και άλλα που αφορούν την καρδιακή ανεπάρκεια, την άνοια και τη νοητική διαταραχή.

Στην πραγματικότητα, η μοναξιά και η κοινωνική απομόνωση σχετίζονται με αύξηση:

Κατά 29% στον κίνδυνο για έμφραγμα ή/και θάνατο από καρδιοπάθεια
Κατά 32% στον κίνδυνο για εγκεφαλικό επεισόδιο και θάνατο από αυτό
Σχετίζονται επίσης «με φτωχότερη πρόγνωση στους ασθενείς που ήδη πάσχουν από στεφανιαία νόσο ή εγκεφαλικό επεισόδιο», πρόσθεσε η Dr. Cené.

Μελέτες έδειξαν ότι οι κοινωνικά απομονωμένοι καρδιοπαθείς έχουν διπλάσια έως τριπλάσια ποσοστά θανάτου στη διάρκεια μιας εξαετίας. Επιπλέον, όσοι έχουν 3 ή λιγότερες κοινωνικές επαφές τον μήνα έχουν 40% αυξημένο κίνδυνο νέου εγκεφαλικού ή εμφράγματος.

Τα ποσοστά πενταετούς επιβίωσης, εξ άλλου, στους ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια είναι χαμηλότερα στα άτομα με κοινωνική απομόνωση. Φθάνουν στο 60%, έναντι 79% στους ανθρώπους που δεν είναι κοινωνικά απομονωμένοι.

Επηρεάζουν τη συμπεριφορά
Οι επιστήμονες πιστεύουν πως οι επιπτώσεις αυτές σχετίζονται άμεσα με τον αντίκτυπο που έχουν η μοναξιά και η κοινωνική απομόνωση στη συμπεριφορά μας.

Έχει διαπιστωθεί πως οι πάσχοντες υιοθετούν σε αυξημένα ποσοστά συνήθειες που πλήττουν την υγεία της καρδιάς και του εγκεφάλου, όπως:

Τα χαμηλά επίπεδα φυσικής δραστηριότητας
Η μειωμένη κατανάλωση φρούτων και λαχανικών
Η αυξημένη καθιστική ζωή
Η αυξημένη πιθανότητα καπνίσματος
«Είναι επιτακτική η ανάγκη να ληφθούν μέτρα και να καταρτιστούν προγράμματα καταπολέμησης της μοναξιάς και της απομόνωσης», υπογραμμίζει η Dr. Cené. «Οι γιατροί πρέπει να ρωτούν σχετικώς τους ασθενείς τους και να τους ενθαρρύνουν να ασχοληθούν δραστηριότητες της κοινότητάς τους, ώστε να συνδεθούν με άλλα άτομα».

https://www.iatropedia.gr/

Ψυχολογία

Ξυπνάς το πρωί γεμάτη αισιοδοξία και όλα δείχνουν πως αυτή η μέρα έχει κάθε λόγο να είναι υπέροχη. Στο δρόμο όμως προς το γραφείο ανοιγεις το ραδιόφωνο και ακούγοντας τα νέα οικονομικά μέτρα, η καλή σου διάθεση εξανεμίζεται. Κι αυτή η μελαγχολία που σε έπιασε δεν λέει να σ’ αφήσει μέχρι το βράδυ…


Τι συμβαίνει και όταν ακούμε κάτι άσχημο ή συμβαίνει κάτι δυσάρεστο κολλάμε σε αυτό, προσπερνώντας μάλιστα τις περισσότερες φορές τις ευκαιρίες να χαμογελάσουμε;

Ο νευροψυχολόγος Ρικ Χάνσον, εξηγεί στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο Hardwiring Happiness ότι αυτό οφείλεται στον ίδιο μας τον εγκέφαλο. Μέσα στην εξελικτική πορεία του ανθρώπου, ο εγκέφαλος των προγόνων μας ανέπτυξε αυτή την τεχνική προκειμένου να θυμόμαστε τι θα μπορούσε να μας βλάψει και επομένως να μπορούμε άμεσα να το αποφύγουμε: «τα αρνητικά κολλάνε στο μυαλό μας σαν βέλκρο και τα θετικά γλιστράνε από αυτό σαν τεφλόν», όπως λέει ο ίδιος. Μπορεί η συγκεκριμένη τεχνική να ήταν αποτελεσματική κάποτε, αλλά σήμερα, που δεν έχουμε να αντιμετωπίσουμε κανένα θηρίο στη ζούγκλα, έχει γυρίσει σαν μπούμερανγκ.

Εγκέφαλος, νευρώνες και άλλα δεινά (;)

Πώς λειτουργεί ο εγκέφαλός μας και μας κάνει να εγκλωβιζόμαστε στις αρνητικές σκέψεις; Όπως εξηγεί ο Χάνσον, «το μυαλό μας έχει εκπαιδευτεί στο να αναζητά τις αρνητικές σκέψεις και μόλις τις βρει, εστιάζεται σε αυτές». Σκεφτείτε τις συνάψεις που δημιουργούνται ανάμεσα στους νευρώνες σαν λεωφόρους μέσω των οποίων μεταφέρονται μηνύματα. Όσο κανείς παίρνει την ίδια διαδρομή («εστιάζομαι στα αρνητικά -ασυνείδητα- ώστε να προστατεύσω τον εαυτό μου»), τόσο πιο στέρεος γίνεται ο δρόμος, τόσο περισσότερο «χτίζεται» αυτό το δίκτυο. Κάπως έτσι χτίζεται και η συνήθεια του νου μας να επικεντρώνεται στα αρνητικά. Μάλλον όμως ήρθε η ώρα να ανοίξουμε νέους δρόμους για το μυαλό κι εμάς τους ίδιους.

Αναβαθμίζοντας το λογισμικό μας

Όσο δυνατές κι αν είναι οι συνήθειες, όσο κι αν ο εγκέφαλός μας είναι προγραμματισμένος να εστιάζεται στα αρνητικά, οι μελέτες των επιστημόνων έρχονται να επιβεβαιώσουν πως όλα αυτά μπορούν να αλλάξουν. Χάρη στη νευροπλαστικότητα, δηλαδή την ικανότητα του μυαλού μας να δημιουργεί νέες συνάψεις ανάμεσα στους νευρώνες, μπορούμε να μαθαίνουμε καινούρια πράγματα, κι αυτό ισχύει ακόμα και για τους ενήλικες. Οι μαγνητικές τομογραφίες όσων συμμετέχουν στις έρευνες των νευροεπιστημόνων δείχνουν ξεκάθαρα πως όλοι έχουμε τη δυνατότητα να αλλάξουμε τον τρόπο που λειτουργεί ο νους μας: να σταματήσουμε το λογισμικό που τρέχει στον εγκέφαλό μας και μας κάνει να κολλάμε στις αρνητικές σκέψεις και στη θέση του να εγκαταστήσουμε ένα νέο, που θα μας φέρει ένα βήμα πιο κοντά στην ευτυχία. Με ποιον τρόπο;


Επιτάχυνση ευτυχίας: 0-100 σε 10”

«Ο εγκέφαλος», εξηγεί ο Χάνσον, «μοιάζει με κασετόφωνο παλιάς τεχνολογίας. Για να ηχογραφίσεις ένα τραγούδι, πρέπει να το παίξεις». Ο τρόπος, λοιπόν, που προτείνει είναι να στεκόμαστε σε κάθε τι θετικό για 10”. Όσο οι συνάψεις του εγκεφάλου μας πυροδοτούν μεταφέροντας πληροφορίες τόσο δυναμώνουν. Αν ακούσουμε ένα θετικό σχόλιο («είσαι πολύ όμορφη σήμερα») και βιαστούμε να το προσπεράσουμε, ουσιαστικά οι νευρώνες που πυροδοτήθηκαν μένουν αδρανείς και ενεργοποιούνται άλλοι, εκείνοι που αντιστοιχούν στην επόμενη σκέψη («κι όμως, εγώ νιώθω πολύ πρησμένη σήμερα»).

Αντίθετα, αν όταν βιώσουμε κάτι θετικό αφήσουμε τον εαυτό μας να μείνει σε αυτή την κατάσταση, δισεκατομμύρια συνάψεις μέσα στο μυαλό μας ενεργοποιούνται και με το πέρασμα των δευτερολέπτων δυναμώνουν. Θυμηθείτε, οι ταχύτητες στον εγκέφαλό μας είναι ασύλληπτες, γι’ αυτό και τα 10” είναι αρκετά ώστε να ισχυροποιηθεί η θετική πληροφορία. Επιπλεόν όταν ενεργοποιούνται κάποιες συνάψεις, δημιουργούν και άλλες, κάνοντας το συγκεκριμένο δίκτυο ακόμα πιο ισχυρό. Έτσι, την επόμενη φορά που θα ακούσουμε μια αντίστοιχη θετική πληροφορία, τα συναισθήματα που θα βιώσουμε θα είναι πιο έντονα. Γιατί θα έχουμε ήδη εκπαιδεύσει τον εγκέφαλό μας να δέχεται τέτοιου είδους πληροφορίες, έχοντας δημιουργήσει ένα δυνατό, συνεχώς εξελισσόμενο δίκτυο να τις υποστηρίζει.

«Οι περισσότεροι άνθρωποι καταφέρνουν να νιώσουν στιγμιαία χαρά και ευτυχία, αλλά δεν μένουν σε αυτή την κατάσταση γι’ αυτά τα απαραίτητα 10”. Δυναμώστε τους νευρώνες σας ώστε κι αυτοί με τη σειρά τους να δυναμώσουν την εσωτερική σας δύναμη», λέει ο Χάνσον. Ας σταθούμε λίγο, λοιπόν, σε ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα, ένα γλυκό χαμόγελο ή μια ζεστή αγκαλιά. Μόλις 10” – τόσο χρειάζεται!

queen.gr https://www.awakengr.com/

Ψυχολογία

Ο φόβος αυτός μας κρατά αδρανείς, παραλυμένους και μας εμποδίζει να απολαύσουμε το μονοπάτι που ήδη έχουμε επιλέξει.

Ο φόβος να μη μετανιώσουμε είναι το άγχος για το αν θα κάνουμε κάτι το οποίο θα θελήσουμε ίσως αργότερα να πάρουμε πίσω. Είναι άμεση συνέπεια της πλούσιας φαντασίας για όλα τα σενάρια που θα μπορούσαν να πάνε στραβά, και της πεποίθησης ότι – εάν υπάρξει κάποιο λάθος ή αρνητική συνέπεια, εάν είμαστε υπεύθυνοι για μια λανθασμένη επιλογή ή για κάτι πολύ ριψοκίνδυνο – οι τύψεις μας θα είναι αβάσταχτες.

Ο φόβος του μετανιώματος εντείνει την παράλυση της χρόνιας αναποφασιστικότητας. Βιώνουμε αυτό το φόβο, όταν δεν μπορούμε να επενδύσουμε τις οικονομίες μας σε κάτι συγκεκριμένο ή να αγοράσουμε κάτι που δεν μπορούμε να επιστρέψουμε. Ή, αν δεν μπορούμε να κάνουμε ένα τηλεφώνημα γιατί φανταζόμαστε πώς θα νιώθαμε αν αυτό γινόταν αμήχανο και τότε ίσως μετανιώνουμε που κάναμε το τηλεφώνημα.

Αυτομάτως φανταζόμαστε τις απαίσιες συνέπειες αν όλα πάνε στραβά και μπορεί κάλλιστα να νιώθουμε ότι «δεν θα μπορούσαμε να το αντέξουμε». Μπορεί να φανταζόμαστε ότι δεν θα μπορέσουμε ποτέ να το «ξεπεράσουμε» και ότι θα υποφέρουμε ατελείωτα. Αυτό μπορεί να σταματήσει στην πορεία μας – ιδιαίτερα αν πιστεύουμε ότι δεν είμαστε καλά εξοπλισμένοι για να διαχειριστούμε το μετάνιωμα που θα ακολουθήσει.

Με τέτοιου είδους διακυβεύματα στο μυαλό μας, δεν είναι περίεργο που η κίνηση προς τα εμπρός γίνεται προβληματική.

Πότε νιώθουμε ότι μετανιώνουμε
Το μετάνιωμα βιώνεται όταν κοιτάζετε πίσω σε ένα σημείο επιλογής και λέτε στον εαυτό σας: «Γιατί δεν το ήξερα;» ή «Πώς μπόρεσα να κάνω κάτι τέτοιο;» ή το πιο συνηθισμένο: «Αν δεν είχα κάνει αυτό;». Η μεταμέλεια μπορεί επίσης να προκύψει όταν έχετε κάνει μια επιλογή στο παρελθόν που απέτυχε να εκπληρώσει κάποια ηθική ή πρακτική υποχρέωση ή ξεκίνησε μια αλυσίδα γεγονότων με αποτέλεσμα να βλάψετε τον εαυτό σας ή τους άλλους.

Μπορείτε επίσης να μετανιώσετε όταν έχετε κάνει κάτι που δεν έχει προκαλέσει κανένα πραγματικό πρόβλημα, αλλά έχει προκαλέσει αμφιβολίες, ανησυχίες ή κάποια άλλη συναισθηματική δυσφορία, επειδή εκ των υστέρων φαίνεται ότι ήταν «πολύ ριψοκίνδυνο», παρορμητικό ή κακοσχεδιασμένο. Με την ίδια λογική, μετανιώνουμε επίσης αν δεν προβήκαμε σε μια ενέργεια την οποία τώρα ευχόμαστε να είχαμε κάνει.

Το έντονο και δυσάρεστο αυτό αίσθημα συχνά επίσης συμβαίνει όταν έπρεπε να επιλέξουμε ανάμεσα σε δύο επιλογές. Η αμφιθυμία μπορεί να συμβεί όταν και οι δύο επιλογές φαίνονται είτε εξίσου ελκυστικές είτε εξίσου δυσάρεστες και η επιλογή της μίας σημαίνει ότι δεν επιλέγετε την άλλη. Σε περιπτώσεις όπου καμία από τις δύο επιλογές δεν φαίνεται καλή, η σκέψη ότι ιδανικά θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερη επιλογή είναι παραλυτική.

Ακόμη και σε καταστάσεις με χαμηλό διακύβευμα – «μπέργκερ ή ζυμαρικά;», «να φορέσω αυτή τη γραβάτα ή εκείνη τη γραβάτα;» – αν πιστεύετε ότι μπορεί να μετανιώσετε για την απώλεια της επιλογής που αφήνετε πίσω, μπορεί να παγώσετε στη θέση σας, ταλαντευόμενοι μεταξύ των επιλογών. Αυτό μπορεί να συμβεί αν έχετε άγχος να μπορέσετε να ξεπεράσετε τα συναισθήματα γενικά, και είναι συχνό σε άτομα με έντονο άγχος.

Το μετάνιωμα παίζει κάποιο ρόλο στη ζωή όλων μας. Όλοι κάνουμε λάθη και όλοι μπορούν να κοιτάξουν κάτι που έκαναν στο παρελθόν – μετανιώνοντας που έχασαν την ψυχραιμία τους, μετανιώνοντας για μια απιστία ή μετανιώνοντας για μια κακή επιλογή – και να εύχονται να ήταν διαφορετικά.

Επιπλέον, αυτό μπορεί να το νιώσουμε και για ό,τι δεν κάναμε, όπως το να απορρίψουμε ή να μην κάνουμε αίτηση για μια δουλειά ή να μην δεσμευτούμε με έναν ερωτικό σύντροφο. Επειδή το κόστος της αδράνειας τόσο συχνά παραβλέπεται όταν παραλύουμε από τη χρόνια αναποφασιστικότητα, η μεταμέλεια περιλαμβάνει σχεδόν πάντα το «μακάρι να είχα πάρει περισσότερα ρίσκα» ή «μετανιώνω που δεν εκμεταλλεύτηκα αυτή την ευκαιρία».

Συνέπειες του φόβου της μεταμέλειας
Η φαντασία σας μπορεί να σας βασανίζει με «τι θα γινόταν αν» σχετικά με τη βίωση ταπεινώσεων, απωλειών, αποτυχιών ή οποιασδήποτε άλλης συνέπειας που θα μπορούσε να σας προκαλέσει ανεπίλυτες τύψεις. Μπορεί να φανεί ότι είναι μια επικίνδυνη ολισθηρή πορεία για να κάνετε οτιδήποτε.

Ο φόβος της μετάνοιας μπορεί να ενισχυθεί αν, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, κάνατε πραγματικά κάτι στο παρελθόν που ήταν, εκ των υστέρων, μια κακή απόφαση. Το να αναπολείτε ένα προηγούμενο λάθος, μια λανθασμένη κρίση ή μια παρορμητική ενέργεια που κατέληξε άσχημα είναι σύνηθες φαινόμενο σε αγχώδη άτομα με απαιτητικά πρότυπα.

Κάθε απόφαση που παίρνουμε μειώνει τις εναλλακτικές που έχουμε στη διάθεσή μας. Αν νοικιάζετε ένα διαμέρισμα, δεσμεύεστε σε αυτό το συμβόλαιο, να μετακινηθείτε από αυτή την περιοχή και να στέλνετε τα παιδιά σας σε αυτά τα σχολεία.

Με μια πλούσια φαντασία, ακόμη και οι πιο κοινές, καθημερινές αποφάσεις μπορούν να διαποτιστούν από το φόβο της μεταμέλειας: «Θα μετανιώσω που αγόρασα βρώμη αλεσμένη αντί για ολόκληρη;» ή «θα μετανιώσω που ξόδεψα χρόνο παρακολουθώντας μια κωμωδία στην τηλεόραση αντί για ένα εκπαιδευτικό ντοκιμαντέρ;».

Επειδή βιώνετε άμεσες αυτόματες αμφιβολίες τη στιγμή που αποφασίζετε κάτι – ακόμη κι αν τίποτα δεν έχει πάει ακόμα στραβά – προσεγγίζετε τις αποφάσεις με τρόμο. Καθώς θέλετε να αποφύγετε τις ανησυχίες «τι θα γινόταν αν;», αποφεύγετε την ίδια την απόφαση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η δέσμευση χωρίς αμφιταλαντεύσεις είναι ένα τόσο σημαντικό στοιχείο της λήψης αποφάσεων. Είναι ένας τρόπος να προσπερνάμε τις αμφιβολίες που πάντα προκύπτουν αφού ληφθεί μια απόφαση.

Ο φόβος της μεταμέλειας αποτελεί συστατικό στοιχείο του FOMO (φόβος να μη χάσουμε κάτι). Η απροθυμία να αποκλείσουμε οποιαδήποτε μονοπάτια, ευκαιρίες ή επιλογές τροφοδοτείται από την πρόβλεψη ότι θα ευχηθούμε εκ των υστέρων να μην είχαμε περιορίσει τον εαυτό μας κάνοντας μια επιλογή.

Ο φόβος του μετανιώματος μπορεί να μας εμποδίσει να προχωρήσουμε μπροστά. Αλλά μπορεί επίσης να αποτελέσει εμπόδιο στο να απολαύσουμε το μονοπάτι που έχουμε ήδη ακολουθήσει. Μόλις γίνει μια επιλογή, δημιουργούνται αμφιβολίες και νιώθουμε αβεβαιότητα για τα μελλοντικά πιθανά κακά αποτελέσματα ή συνέπειες. Η ικανοποίηση μιας σωστής επιλογής ή μιας καλής δουλειάς γίνεται άπιαστη, επειδή ανησυχούμε ότι μια απόφαση που ελήφθη στο παρελθόν θα μας οδηγήσει στο να τη μετανιώσουμε κάποια στιγμή.

Όμως, η χρόνια αναποφασιστικότητα δεν μας αφήνει να ζήσουμε και συχνά περνούν τα χρόνια μέσα σε αδράνεια και αυτό είναι από μόνου του μια επιλογή, και μάλιστα σίγουρα με δυσάρεστες συνέπειες, που αργά ή γρήγορα θα τις νιώσουμε. Γι’ αυτό επιλέξτε, όλο και κάτι άλλο θα σας φέρει η ζωή.

Πηγή:

www.psychologytoday.com/intl/blog/living-sticky-mind/202111/behind-chronic-indecisiveness-the-fear-regret

https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

Μέσα στο μυαλό ενός ανθρώπου που υπεραναλύει τα ΠΑΝΤΑ!
Αφροδίτη Πρέβεζα 
Υπερανάλυση, υπερβολική σκέψη, overthinking… Πες το όπως θέλεις, ξέρεις ακριβώς τι εννοούμε. Πολλοί σ’ έχουν κατηγορήσει ότι σκέφτεσαι υπερβολικά, ενώ κάποιοι άλλοι το θαυμάζουν. Κι εσένα, ενώ συχνά μπορεί να σε κουράζει αυτό το χαρακτηριστικό σου, τελικά σκέφτεσαι ότι υπάρχουν θετικά της υπερανάλυσης και γι’ αυτό δεν θέλεις ν’ απαλλαγείς απ’ αυτήν. Έχεις δίκιο ή το σκέφτεσαι αυτό για να την απενοχοποιήσεις;

Nαι, θα παραδεχτώ ότι η υπερβολική σκέψη μπορεί να γίνει κάτι κακό και μπορεί να προκαλέσει κάθε είδους περιττό άγχος. Δεν χρειάζεται να αφιερώνεις είκοσι λεπτά για να σκεφτείς τον τρόπο που ένας συνάδελφος είπε «καλημέρα» καθώς περνούσε από μπροστά σου.

Ωστόσο, υποστηρίζω επίσης ότι δεν είναι κακή κάθε υπερβολική σκέψη. Υπάρχει μια σημαντική διάκριση που πρέπει να κάνουμε.

Μερικές φορές, η υπερβολική σκέψη είναι στην πραγματικότητα βαθιά σκέψη. Έτσι, εκ μέρους όλων όσων σκέφτονται υπερβολικά, θέλω να αναφερθώ στη φωτεινή πλευρά της!

Θέλουμε να βρούμε νόημα σε όλα.
Ναι, αυτό σημαίνει ότι τείνουμε να αναλύουμε τι λέμε και πώς το λέμε – μέχρι τον τόνο της φωνής μας, το βλέμμα στα μάτια μας και την τοποθέτηση των χεριών μας. Αλλά σημαίνει επίσης ότι προσέχουμε. Ακούμε.

Δεν μας ενδιαφέρει μόνο τι λέμε, αλλά και ποιοι είμαστε όλοι πίσω από τα λόγια μας.

Δεν μπορούμε απλώς να αφήσουμε τα πράγματα να συμβαίνουν…
Δεν μπορώ να σου πω πόσες φορές μου έχουν πει ατάκες τύπου «Απλώς πρέπει να το αφήσεις».

Λοιπόν, δεν μπορούμε να αφήσουμε ανθρώπους ή πράγματα να προχωρήσουν ή να φύγουν, γιατί θέλουμε να τα καταλάβουμε.

Για εμάς τους overthinkers, υπάρχει ένας λόγος για κάθε σχέση και κάθε αλληλεπίδραση και πρέπει να ξέρουμε ποιος είναι αυτός. Δεν βλέπουμε τα πράγματα ως τυχαία.

Βλέπουμε τη ζωή μας και τη ζωή των άλλων ως μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου. Υπάρχει ένα μεγαλύτερο παιχνίδι στο “παιχνίδι” και οι σχέσεις μας έχουν κάποιο σκοπό.

Οπότε όχι, δεν θα αφήσουμε τίποτα μέχρι να καταλάβουμε πλήρως τον λόγο για τον οποίο υπάρχει. Και τελικά… Είναι τόσο κακό πράγμα η αναζήτηση του μεγαλύτερου νοήματος της ζωής; Είναι τόσο λάθος το να θέλουμε να κατανοήσουμε τα πράγματα και τους ανθρώπους που μας ενδιαφέρουν στο βαθύτερο δυνατό επίπεδο;

5 περιπτώσεις που χρειάζεται όντως το overthinking

Αναλύουμε τους ανθρώπους.
Συνεχώς, γιατί οι άνθρωποι είναι συναρπαστικοί. Ο καθένας έχει μια ιστορία —είναι ξεχωριστή και μοναδική. Αν κοιτάξεις κάποιον αρκετά προσεκτικά, μπορείς να βρεις μια σχέση μαζί του.

Εάν επιδιώκεις να τους κατανοήσεις πλήρως —πώς σκέφτονται και γιατί σκέφτονται έτσι— μπορείς πάντα να βρεις έναν τρόπο να συσχετιστείς μαζί τους. Κι αυτό βοηθάει πολύ στις σχέσεις!

Μισούμε τις ψιλοκουβέντες.
Δεν μας ενδιαφέρει να μάθουμε απλά ποιες εκπομπές παρακολουθείς ή πώς αισθάνεσαι για τον καιρό. Συγγνώμη που θέλουμε πραγματικά να σε γνωρίσουμε. Θέλουμε να μάθουμε τα όνειρά σου, τις πεποιθήσεις σου, τους φόβους σου και τις σκέψεις σου για τη ζωή.

Δεν θέλουμε να σε κρίνουμε ή να προσπαθήσουμε να σου αλλάξουμε γνώμη. Ελπίζουμε απλά να σε καταλάβουμε. Θέλουμε να μοιραστούμε βαθιές, ουσιαστικές συζητήσεις σχετικά με το ποιος είσαι και γιατί. Εξήγησέ μου σε παρακαλώ γιατί αυτό είναι κακό!

Κάποιοι μπορεί να πουν ότι οι overthinkers είμαστε «υπερβολικοί», και αυτό είναι εντάξει.

Είμαστε εδώ για ν’ ανακαλύψουμε τα μαθήματα που μας δίνει η ζωή. Ως οverthinkers, οι μέρες μας είναι γεμάτες μυστήρια που πρέπει να λύσουμε, συνδέσεις που πρέπει να κάνουμε και σκέψεις για εξερεύνηση.

https://ipop.gr/

Ψυχολογία

Σαρκασμός και κυνικότητα. Μικρά ξεσπάσματα, φωνές στον δρόμο και εκρήξεις σε φαινομενικά ασήμαντες καταστάσεις που ο καλύτερος οδηγός θα ήταν σαφώς η ψυχραιμία. Καταθλιπτικές συμπεριφορές και συνήθειες, διαταραγμένος ύπνος, ψυχολογική και σωματική κούραση, επαναλαμβανόμενοι εφιάλτες ή όνειρα αρνητικής χροιάς και περιεχομένου.

Όταν η εμπιστοσύνη προς τους άλλους φαντάζει κάτι το δύσκολο και η ευχαρίστηση δεν μπορεί να εντοπιστεί με ευκολία σε καμία πτυχή της ζωής, όταν οι διαθέσεις εναλλάσσονται ασταμάτητα και οδηγούν σε ένα χαοτικό συνονθύλευμα συναισθημάτων και η αναβλητικότητα του ατόμου αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ευερέθιστης και νευρικής συμπεριφοράς του, όλα τα στοιχεία υποδεικνύουν πως ένα κρυφό, θαμμένο συναίσθημά έχει αναλάβει στην πραγματικότητα τα ηνία της ζωής του. Και αυτό είναι η οργή.

Όπως είναι φυσικό, ο θυμός δεν έχει μονάχα έναν τρόπο εξωτερίκευσης, όπως άλλωστε συμβαίνει και με κάθε άλλο συναίσθημα. Η εκρηκτική συμπεριφορά, τα απότομα ξεσπάσματα αποτελούν τη μία μόνο πλευρά του νομίσματος και μάλιστα την πιο εύκολα διαχειρίσιμη, καθώς σε αυτές τις περιπτώσεις η οργή είναι εμφανής κι εύκολα αναγνωρίσιμη και ο καθένας που θέλει να έρθει αντιμέτωπος με τον εαυτό του και τη μαινόμενη πλευρά του, μπορεί σχεδόν με σαφήνεια να καθορίσει τη γραμμή της εκκίνησης. Το θέμα εντοπίζεται στις περιπτώσεις που η οργή υποβόσκει και καλύπτεται από το άτομο ασυνείδητα, είτε ως τρόπος απομάκρυνσης και αποβολής της, είτε λόγω έλλειψης ευθύτητας προς τον ίδιο τον εαυτό και το συναισθηματικό κόσμο του.

Η οργή έχει την ικανότητα να μορφοποιείται και να βρίσκει τρόπο να επιβιώσει εντός του καθενός, εφόσον βρει τον χώρο και τον χρόνο να αναπτυχθεί λόγω έλλειψης αντιμετώπισής της και να μεταλλάσσεται ανάλογα και σύμφωνα με τις άμυνες του εκάστοτε ατόμου. Μια βασική παρατήρηση, την οποία οφείλει να κάνει καθένας που έρχεται αντιμέτωπος με ένα ανάλογο ζήτημα, είναι πως κανένα συναίσθημα δεν είναι αρνητικό ή θετικό. Τα ανθρώπινα συναισθήματα είναι φυσικές αντιδράσεις εμπρός των ποικίλλων και πολύπλοκων καταστάσεων που καλείται να αντιμετωπίσει κανείς στη διάρκεια της ζωής του. Αυτό το οποίο μπορεί να είναι πράγματι αρνητικό ή θετικό ή ακόμα καλύτερα παραγωγικό ή μη στη ζωή του καθενός, είναι ο τρόπος με τον οποίο επιλέγει να διαχειριστεί τα συναισθήματα. Έχοντας αυτό υπόψιν, γίνεται σαφές πως τον θυμό καλό θα ήταν κανείς να τον αναγνωρίσει και να τον διαχειριστεί με ηρεμία και σεβασμό, δίχως ανεξέλεγκτες εκρήξεις, μα ούτε να τον αρνηθεί ολοκληρωτικά και να τον αγνοήσει.

Εξίσου σημαντικό είναι να εντοπιστεί η βαθύτερη αιτία εμφάνισης της οργής. Μόνο έτσι μπορεί πράγματι να ερευνηθεί επαρκώς και να αφοριστεί με υγιές και συνεπή τρόπο. Η απελευθέρωση έρχεται μονάχα μέσω της ουσιαστικής κατανόησης και της μετέπειτα αποδοχής. Καλούμενος κανείς να αντικρίσει εντός του την κρυμμένη του οργή, έρχεται συνήθως αντιμέτωπος με τον φόβο. Ο φόβος αυτός μπορεί να οφείλεται σε πολλά πράγματα, από παιδικά τραύματα, παρελθοντικές αδικίες ή ακόμα και καταστάσεις που το άτομο έχει αντιληφθεί και επεξεργαστεί υπό το φως της δικής του ανασφάλειας, καταλήγοντας σε ακατάλληλα, αρνητικά αποτελέσματα και κρίσεις. Ο φόβος λοιπόν, ως παραλυτικός παράγοντας, παγώνει το άτομο και το καθιστά ανήμπορο, τουλάχιστον εντός του δικού του αντιληπτικού πλαισίου. Και εκεί είναι που καλείται εμπρός και ο θυμός, σαν ταγματάρχης στο πεδίο μίας ήδη χαμένης μάχης, καθώς χρησιμοποιείται για να καλύψει τον φόβο αυτό καθαυτό, ενώ εν συνεχεία καλεί και τους στρατιώτες του με σκοπό τη δικιά του προστασία.

Καταφέρνοντας κανείς να καλύψει και να προστατεύσει επιτυχώς οργή και φόβο, στέφεται νικητής στη μάχη ενάντια στον ίδιο του τον εαυτό. Δημιουργώντας έναν ολοένα κι αυξανόμενο αριθμό επιπέδων απομάκρυνσης από τα πραγματικά του συναισθήματα, υπογράφει και επιβεβαιώνει την τυφλή υποταγή του σε αυτά, καθώς όχι μόνο υπάρχουν και συνεχίζουν να λειτουργούν μέσα του, αλλά έχουν και τη δυνατότητα να το κάνουν πλέον με τόσο συγκαλυμμένους τρόπους, ώστε το άτομο να μην μπορεί να τα δει καν. Η κατάληξη είναι χρόνια δυσχέρειας και απογοήτευσης χωρίς εμφανή λόγο. Η εναλλακτική είναι κάποιος χρόνος επεξεργασίας, ακολουθούμενος από ειλικρινή κι ώριμη δράση, σύμφωνη με την πλεύση του εαυτού που μονάχα σε κάτι αληθινά ομόγνωμο με αυτόν μπορεί να καταλήξει. Υπονόμευση, παραίτηση και αμυντικές τακτικές, έναντι αυτογνωσίας, διαύγειας, άνεσης και ασφάλειας εντός των προσωπικών πεποιθήσεων. Η επιλογή είναι στα χέρια του καθενός.

Συντάκτης: Ξαν Γεωργίου
Επιμέλεια κειμένου: Βασιλική Γουγούλα https://www.pillowfights.gr/

Ψυχολογία

Η μεγαλύτερη ανοησία που κάνουν πολλοί άνθρωποι είναι ότι προσπαθούν να τα έχουν «όλα υπό έλεγχο».

Και όσο κι αν η ζωή τους αποδεικνύει ότι αυτό είναι μια ουτοπία, εκείνοι συνεχίζουν να παλεύουν, να αγωνιούν, να περιμένουν, να υπεραναλύουν για να καταφέρουν το ακατόρθωτο.

Ο φόβος μήπως πονέσουν από μια απροσδόκητη τροπή των πραγμάτων, τους κάνει να βρίσκονται σε έναν διαρκή πόνο, σε έναν ολοένα αυξανόμενο φόβο μήπως κάτι δεν πάει έτσι όπως τα θέλουν. Αυτό που καταφέρνουν είναι να ζουν σε μια διαρκή έλλειψη την οποία δεν αντιλαμβάνονται. Χάνουν τις πολύτιμες στιγμές της ζωής προσπαθώντας να ζήσουν μια ελεγχόμενη ζωή.

Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη παρανόηση από αυτόν τον τρόπο σκέψης. Το μόνο σίγουρο στη ζωή είναι η αλλαγή. Και το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να κατανοήσουμε πως τα συναισθήματα, ο τρόπος σκέψης και τελικά οι πράξεις μας καθορίζουν σε έναν σημαντικό βαθμό αυτές τις αλλαγές.

Ο φόβος θα φέρει περισσότερο φόβο, η ανησυχία θα φέρει περισσότερη ανησυχία και η γκρίνια θα φέρει περισσότερη γκρίνια… αλλά και το αντίστροφο! Η αισιοδοξία θα φέρει αισιοδοξία, η ευγνωμοσύνη θα φέρει περισσότερη ευγνωμοσύνη. Το πώς λειτουργεί ο νόμος της Έλξης, έχει αναλυθεί πολλές φορές αλλά ακόμα και αν κάποιος δεν τον κατανοεί ακριβώς, το μόνο που χρειάζεται να κάνει, είναι να το δοκιμάσει.

Ο Jim Rohn έλεγε «Είναι κάποια πράγματα που δεν είσαι υποχρεωμένος να ξέρεις πώς δουλεύουν. Το θέμα είναι ότι δουλεύουν. Ενώ κάποιοι μελετούν τις ρίζες, κάποιοι άλλοι ξεφλουδίζουν τον καρπό. Εξαρτάται σε ποια άκρη θέλεις να είσαι εσύ».

Πηγή: Μωυσής

http://sxeseis-kai-sunaisthimata.com/

Ψυχολογία

Το να μάθεις να τρέφεις την ψυχή σου είναι ένα από τα πιο σημαντικά μαθήματα της ζωής!

Είναι δυνατόν να «νιώσουμε» τις επιθυμίες κάποιου, να καταλάβουμε την στενοχώρια ή την χαρά του, να «δούμε » τον κίνδυνο που μπορεί να αντιμετωπίζει, χωρίς να μιλήσουμε μαζί του, ακόμη κι αν βρίσκεται εκατοντάδες μίλια μακριά μας; Η απάντηση είναι «ναι», αρκεί να αγαπιόμαστε δυνατά και αληθινά.


Ο Rupert Sheldrake – βιολόγος που ερευνά πειραματικά τα «ανεξήγητα» φαινόμενα»-μιλώντας στο pyles.tv, εξηγεί:

Η τηλεπάθεια εξαρτάται από τους στενούς κοινωνικούς δεσμούς. Τα σκυλιά γνωρίζουν πότε επιστρέφουν οι ιδιοκτήτες τους στο σπίτι, αλλά δεν κάνουν το ίδιο με κάποιον ξένο, τον γείτονα παραδείγματος χάρη.

Στην περίπτωση της τηλεφωνικής τηλεπάθειας έχουμε παρατηρήσει οτι συμβαίνει εντονότερα μεταξύ ανθρώπων που είναι στενά συνδεδεμένοι μεταξύ τους , όπως μάνα – παιδί, εραστής – ερωμένη, παιδικοί φίλοι κλπ. Συμβαίνει σπανιότερα ανάμεσα σε ξένους εκτός αν έχουμε να κάνουμε με κάποιο άτομο που έχει έντονο τηλεπαθητικό χάρισμα.

Η τηλεπάθεια μεταξύ μητέρας και νεογέννητου!

«Η τηλεπάθεια βασίζεται κατά μεγάλο βαθμό στη δύναμη του δεσμού. Εξαρτάται από το δέσιμο που υπάρχει μεταξύ των ανθρώπων. Έχω πράγματοποιήσει μια έρευνα τηλεπάθειας μεταξύ μητέρας και μωρού. Διαπίστωσα οτι πολλές μητέρες γνωρίζουν αν τους χρειάζεται το μωρό τους ακόμη και από εκατοντάδες χιλιόμετρα μακρυά. Εκείνες μάλιστα που θηλάζουν, όταν βρίσκονται μακριά από τα μωρά τους, κάποιες στιγμές παρατηρούν οτι παράγεται γάλα από τις θηλές τους ! Την ίδια στιγμή εαν τηλεφωνήσουν στο σπίτι τους , ενημερώνονται ότι το μωρό τους κλαίει ή είναι ανήσυχο. Πιστεύω οτι το σώμα της μητέρας εκείνη τη στιγμή ανταποκρίνεται τηλεπαθητικά στο κάλεσμα του μωρού ακόμα και όταν είναι χιλιόμετρα μακριά. »

Η τηλεπάθεια μεταξύ των ερωτευμένων!

Η τηλεπάθεια μεταξύ των ερωτευμένων ανθρώπων αποτελεί ένα ακόμη πεδίο έρευνας. Κάποιοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι μπορούμε να «νιώσουμε» τι ακριβώς σκέφτεται για εμάς ο άλλος , μόνο όταν έχουμε περάσει στο στάδιο της βαθιάς και ουσιαστικής αγάπης. Ανθρωποι που έχουν έντονο συναισθηματικό δέσιμο μπορούν να «λάβουν» τηλεπαθητικά μήνυμα από τον αγαπημένο τους ακόμη και από μεγάλη απόσταση. Εχουν παρατηρηθεί περιπτώσεις όπου ο ένας από τους δύο κινδυνεύει, ή περνάει μια δυσκολία και ο άλλος την λαμβάνει ως σήμα στονμ εγκεφαλό του.

Οι περισσότεροι από εμάς δεν ξέρουμε να «διαβάσουμε » τα σήματα αυτά και τα ερμηνεύουμε άλλοτε ως «κακό προαίσθημα», άλλοτε ως «σφίξιμο στο στομάχι», ενώ στην παραγματικότητα είναι μια τηλεπαθητική επαφή με τον ανθρωπό μας.

Τα πράγματα είναι διαφορετικά όταν πρόκειται για εραστές που βρίσκονται στην φάση της έντονης σωματικής έλξης. Εκεί το ζωώδες ερωτικό ένστικτο δεν επιτρέπει καμμία άλλη επικοινωνία πέρα της σωματικής. Η τηλεπάθεια είναι σχεδόν αδύνατο να υπάρξει αφού απαιτεί μια βαθιά και αληθινή ψυχική και πνευματική επικοινωνια. Έτσι είναι πιθανότερο να λάβουμε τηλεπαθητικά μια σκέψη από έναν παιδικό μας φίλο που έχουμε καιρό να συναντήσουμε, αλλά αγαπάμε ουσιαστικά, παρά από τον άνθρωπο με τον οποίο νιώθουμε τρελά ερωτευμένοι και εξαρτημένοι σeξουαλικά από αυτόν!

Πηγές: newsbomb.gr , pyles.tv

awakengr.com

Ψυχολογία

Υπάρχουν απλοί τρόποι για ένα αποτελεσματικό mind detox που μπορούμε να εφαρμόσουμε μόνοι μας.


Πολύ νερό, φυσικοί χυμοί, ελαφριά διατροφή χωρίς κρέας και γαλακτοκομικά και άσκηση είναι συχνά το περιεχόμενο μιας συνταγής αποτοξίνωσης για το σώμα μας. Ποια είναι η ανάλογη όμως όταν θέλουμε να κάνουμε μόνοι μας ένα detox στο μυαλό μας;

Υπάρχουν απλοί τρόποι για ένα αποτελεσματικό mind detox που μπορούμε να εφαρμόσουμε μόνοι μας.

Απλά «μαθήματα» διαλογισμού

Ο διαλογισμός εντάσσεται εύκολα στην καθημερινότητά μας. Καθόμαστε άνετα, χαλαρώνουμε τους μύες και αναπνέουμε μέσα από το διάφραγμα. Με χαλαρούς ώμους, κοιλιά ακόμη κα μύες στο πρόσωπο, αναπνέουμε βαθιά από τη μύτη γεμίζοντας με αέρα την κοιλιά και στη συνέχεια εκπνέουμε από το στόμα. Αφήνουμε τις σκέψεις να φύγουν αργά από το μυαλό μας και προσπαθούμε να συγκεντρωθούμε στις αισθήσεις μας.

Γυμναστική και για το μυαλό

Ενώ τα οφέλη της γυμναστικής είναι σε όλους γνωστά για τη βελτίωση της υγείας και της φυσικής μας κατάστασης, δεν έχουνε συνειδητοποιήσει τα οφέλη της άσκησης για το μυαλό. Η γυμναστική συμβάλλει στη βελτίωση της συγκέντρωσής μας, αναβαθμίζει την ποιότητα του ύπνου και μειώνει τα επίπεδα του άγχους.

Ακόμη, κατά τη διάρκεια της άσκησης, το μυαλό αδειάζει από τις σκέψεις που μας πιέζουν και μας αγχώνουν κατά τη διάρκεια της μέρας.
Το περπάτημα αποτελεί έναν καλό τρόπο για να αναζωογονήσουμε το μυαλό, εστιάζοντας με όλες μας τις αισθήσεις στο περιβάλλον, στα χρώματα, τα αρώματα και τα ακούσματα της φύσης.

Ο ύπνος δεν είναι πολυτέλεια

Στην εποχή που ζούμε συχνά αντιμετωπίζουμε τον ύπνο ως πολυτέλεια. ‘Όμως ο ύπνος αποτελεί μια από τις βασικές ανάγκες του οργανισμού, αντίστοιχη με εκείνες για νερό και τροφή. Κατά τη διάρκεια του ύπνου, ο οργανισμός αποκαθιστά τυχόν βλάβες στα συστήματά του, το ανοσοποιητικό σύστημα ενισχύεται, ενώ ο εγκέφαλος οργανώνει αναμνήσεις και εμπειρίες που είχαμε μέσα στην ημέρα. Επιπλέον, ο ύπνος συμβάλλει στη διατήρηση της υγείας της καρδιάς, στον έλεγχο της όρεξής, στις αντοχές και στην αποδοτικότητά μας. Ο επαρκής και ποιοτικός ύπνος λοιπον είναι σημαντικός για να αναζωογονήσουμε το σώμα και το μυαλό μας.

Χαλάρωση με τη βοήθεια του νερού

Κάνοντας το ντους μια μικρή ιεροτελεστία συνήθως στο τέλος της μέρας, χαλαρώνουμε με την αίσθηση και τους ήχους του νερού που πέφτει πάνω μας και παίρνουμε βαθιές ανάσες για ένα λεπτό.

Αν η καθημερινότητα μας έχει τα περιθώρια του χρόνου, μπορούμε να γεμίσουμε την μπανιέρα με άλατα και να απολαύσουμε ένα επίσης χαλαρωτικό μπάνιο.

Off στις ηλεκτρονικές συσκευές

Κινητό, tablet, υπολογιστής μπαίνουν όλα στην άκρη ή στο… αθόρυβο τουλάχιστον το βράδυ, καθώς λίγη ώρα μακριά από την ψηφιακή τεχνολογία είναι πραγματικά αναζωογονητική, ειδικά αν συνδυαστεί με έναν περίπατο στο πάρκο της γειτονιάς.

Ευχάριστες σκέψεις πριν τον ύπνο
Η προετοιμασία για ύπνο είναι σημαντική υπόθεση, αφού θα πρέπει να αποβάλλουμε την ένταση της μέρας. Ένας εύκολος τρόπος είναι να ξαπλώσουμε στο κρεβάτι με ελαφρώς ανοιχτά χέρια και πόδια και κλειστά μάτια και να προσπαθήσουμε να αποβάλλουμε το άγχος, φέρνοντας στη σκέψη μας όμορφές εικόνες. Έτσι ηρεμούμε και εξασφαλίζουμε ποιοτικό ύπνο.

https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

Τι θέση έχουν τα αρχέτυπα στην καθημερινότητά μας, πού βρίσκουν κοινή αναφορά, πού εμφανίζονται και τι σημαίνει η διατήρησή τους;
Στέλλα Κοντογιάννη 

Όταν ακούμε ένα άγνωστο παραμύθι, κάποιες φορές μας φαίνεται ότι το έχουμε ξανακούσει. Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι γιατί μέσα στα παραμύθια υπάρχουν τα αρχέτυπα. Ο Carl Jung πρότεινε ένα διαφορετικό όνομα για το αναδυόμενο αντικείμενό του, την ψυχανάλυση, ενώ η λέξη που δημιούργησε ο Freud για το δικό του αντικείμενο ήταν ψυχο-ανάλυση. Η ψυχανάλυση του Jung συνιστούσε ανάλυση της ψυχής, ανεξάρτητα από την παθολογία. Το πιο σημαντικό στοιχείο της θεωρίας του Jung ήταν ότι ασχολήθηκε με την ατομικότητα ως σύνολο και όχι με την παθολογική συμπεριφορά και το σύμπτωμα. Θεωρούσε ότι για να βελτιωθεί το σύμπτωμα είναι απαραίτητο να δούμε όχι μόνο το παρελθόν του ατόμου, αλλά και το παρελθόν του συνόλου στο οποίο ζει.

Είναι ενδιαφέρον ότι στην θεωρία των αρχετύπων, το αρσενικό και θηλυκό δεν συμπίπτουν με την ιδιότητα του βιολογικού φύλου. Το Μοντέλο προσωπικότητας του Robert Moore, του αρσενικού ως βασιλιά, πολεμιστή, μάγου και εραστή, εξάγεται μέσα από μύθους και λαϊκές αφηγήσεις. Μπορεί κάλλιστα να εκφράζεται σε μια γυναίκα. Αντιστοίχως, η στοργική ιδιότητα του αρχετύπου της Μητέρας μπορεί κάλλιστα να εκφράζεται σε έναν άντρα. Τα βασικά αυτά αρχέτυπα έχουν τη φωτεινή και τη σκοτεινή πλευρά τους. Ο βασιλιάς μπορεί να γίνει τύραννος, ο πολεμιστής να εκφράζεται ως ένας δικτάτορας ενώ ο μάγος ως ένας εκμεταλλευτής. Υπάρχουν οι ώριμες και οι ανώριμες εκδοχές των αρχετύπων, οι οποίες επίσης δεν αντιστοιχούν στις ηλικιακές ομάδες των ατόμων που τις εμφανίζουν. Το παιδί ήρωας μπορεί να αντιστοιχεί σε ένα ηλικιακά ώριμο άτομο αλλά με αγνή προαίρεση.

Αρκετές φορές οι μουσειολογικές εκθέσεις ακολουθούν την βάση των αρχετύπων. Οι θεματικές ενότητες, τα αντικείμενα που δίνεται η έμφαση και η αφήγηση της έκθεσης, ακολουθούν την θεωρία των αρχετύπων. Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι γιατί τα αρχέτυπα είναι αντιληπτά και κατανοητά από όλους τους λαούς.


Οι κινηματογραφικές ταινίες, τα λογοτεχνικά έργα, η ζωγραφική, η γλυπτική αλλά και άλλες παραλλαγές των τεχνών, διασώζουν αλλά και στηρίζονται σε αρχετυπικά σύμβολα, τόσο τα φωτεινά όσο και τα σκοτεινά. Το Μοντέλο του αποστασιοποιημένου χειριστικού ανθρώπου, χωρίς ενσυναίσθηση, συναντάμε σε ταινίες όπως το Matrix. Ένα σκοτεινό αρχέτυπο ψυχρού και κυνικού ανθρώπου, προσανατολισμένου στους στόχους του και με την αίσθηση πως λειτουργεί προς όφελος των άλλων. Το αρχέτυπο αυτό περιγράφεται από το εγχειρίδιο DSM - 5 της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας ως ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας. Η προσωπικότητα αυτή περιγράφεται σε αρκετά άρθρα τα τελευταία χρόνια ως “η σκοτεινή τριάδα” (ναρκισσιστική, κοινωνιοπαθής, σαδιστική) και απαντάται σε άτομα που έρχονται αρκετά συχνά σε σύγκρουση με τον νόμο.

Έχουν καταγραφεί περισσότερα από 325 αρχέτυπα που αντιπροσωπεύουν το 99% της συμπεριφοράς του ανθρώπου. Ωστόσο, η επίγνωσή τους είναι αρκετά περιορισμένη. Τα πιο γνωστά αρχέτυπα είναι αυτά που περιγράφηκαν από τον Carl Jung στα βιβλία του για τα βασικά αρχέτυπα: της μητέρας, της αναγέννησης, του πνεύματος, του μάγου, του ήρωα, του παιδιού, του σοφού γέροντα, της Σκιάς και της παρθένας.

Ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τα αρχέτυπα μπορεί να διαφέρει από περιοχή σε περιοχή αλλά η κοινή αντίληψη είναι ένα συγκεκριμένο συμβολικό πρότυπο που έχει διαμορφωθεί στο πέρασμα των αιώνων χωρίς την παρέμβαση της μόρφωσης ή του πολιτισμού. Η ύπαρξη των κοινών αυτών συμβόλων αρχετύπων είναι εμφανής στην τέχνη και την μυθολογία.

Ένα έργο τέχνης, όπως και ένα αντικείμενο καθημερινής χρήσης, μπορεί να φέρουν ένα διάκοσμο που γίνεται αντιληπτός μέσα από τα σύμβολα που έχουν μια πανανθρώπινη σημασία. Τέτοια σύμβολα είναι τα αρχέτυπα.

Υπάρχει μια τάση να συγχέεται το αρχέτυπο με το στερεότυπο. Ωστόσο, το στερεότυπο προέρχεται από την επεξεργασία του εγώ, ενώ το αρχέτυπο υπάρχει στο ασυνείδητο και βρίσκεται χωρίς επεξεργασία. Η απεικόνιση μιας γυναίκας με βρέφος στην αγκαλιά της, ερμηνεύεται ως “μητέρα” ακόμα και όταν δεν υπάρχει πουθενά καμία αναφορά στην περιγραφή του έργου. Η εικόνα ενός γέροντα με μπαστούνι γεννά μέσα μας μια αίσθηση εμπειρίας και σοφίας.

* Η Στέλλα Κοντογιάννη είναι Κοινωνική Ανθρωπολόγος (Msc) και Σπουδάστρια Συμβουλευτικής Ψυχολογίας.

Πηγή: https://www.tempo.gr/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.