Δεκεμβρίου 19, 2018

Ψυχολογία

Έχει να κάνει με το να πραγματοποιείς αυτό που αρχικά σκέφτηκες ότι ποτέ δεν θα μπορούσες να κάνεις. Έχει να κάνει με το να είσαι λίγο τρελός, να ακολουθείς την καρδιά σου και να μην ανησυχείς για την κάθε λεπτομέρεια που σκέφτεται ο καθένας. Και πάνω από όλα, έχει να κάνει με το να μάθεις να αγαπάς αυτό που είσαι και αυτά που έχεις.

Ορίστε 12 πράγματα που πρέπει να αρχίσεις να νοιάζεσαι κατά το ταξίδι σου προς τα εμπρός. Ξεκίνα να νοιάζεσαι για την δική σου ευτυχία. Είναι σημαντικό να κάνεις τους ανθρώπους ευτυχισμένους, αλλά πρέπει να ξεκινήσεις με τον εαυτό σου. Οι ανάγκες σου προέχουν.

Μερικές φορές χανόμαστε προσπαθώντας να ζήσουμε τις ζωές μας για κάποιον άλλο, προσπαθώντας να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες τους ή προσπαθώντας να κάνουμε πράγματα απλά για να εντυπωσιάσουμε τους άλλους. Αλλά πρέπει να ζήσεις, να κάνεις και να αγαπήσεις έτσι ώστε ΕΣΥ να είναι ευτυχισμένος.

Επειδή, όταν έρχεται η στιγμή, οι σχέσεις μπορεί να τελειώσουν σε μια στιγμή, αλλά θα ζεις με τον εαυτό σου για την υπόλοιπη ζωή σου. Θυμήσου, είναι δυνατό να φροντίζεις τις δικές σου ανάγκες ενώ ταυτόχρονα νοιάζεσαι και για τους ανθρώπους γύρω σου. Και εφόσον οι ανάγκες σου πληρούνται, κατά πάσα πιθανότητα θα είσαι πολύ πιο ικανός να βοηθήσεις αυτούς που σε χρειάζονται περισσότερο.

Ξεκίνα να νοιάζεσαι για τους στόχους και τα όνειρα σου.

Αν θέλεις να ξέρεις που βρίσκεται η καρδιά σου, κοίτα που πηγαίνει το μυαλό σου όταν περιπλανιέται. Όπως είπε και ο Steve Jobs κάποτε, «Ο χρόνος σου είναι περιορισμένος, για αυτό μην τον σπαταλάς ζώντας την ζωή κάποιου άλλου. Μην παγιδεύεσαι σε δόγματα, στα οποία ζεις με τα αποτελέσματα της σκέψης των άλλων ανθρώπων. Μην αφήνεις τον θόρυβο από τις απόψεις των άλλων να πνίξουν την εσωτερική σου φωνή, καρδιά και διαίσθηση. Κατά κάποιο τρόπο, αυτά ξέρουν ήδη τι πραγματικά θέλεις να γίνεις. Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα.»

Ξεκίνα να νοιάζεσαι για το πώς επενδύεις τον χρόνο σου κάθε μέρα. Μπορεί να μην υπάρχει αύριο, όχι για όλους. Αυτή τη στιγμή, κάποιος στον κόσμο σχεδιάζει κάτι για αύριο χωρίς να συνειδητοποιεί ότι πρόκειται να πεθάνει σήμερα. Αυτό είναι λυπηρό, αλλά αληθινό. Για αυτό ξόδεψε τον χρόνο σου σοφά και κάνε μια παύση αρκετή ώστε να το εκτιμήσεις. Θυμήσου, αυτό που κάνεις κάθε μέρα έχει μεγαλύτερη σημασία από αυτό που κάνεις μια στο τόσο.

Χρησιμοποίησε ένα σύστημα διαχείρισης χρόνου για να ελέγχεις τα γεγονότα, αντί να έχεις να γεγονότα να σε ελέγχουν. Μπορεί να πάρει λίγο χρόνο για να φτάσεις εκεί που θέλεις, αλλά αν το σκεφτείς για μια στιγμή, θα συνειδητοποιήσεις ότι δεν βρίσκεσαι ποια εκεί που ήσουν.

Μην σταματάς – συνέχισε.

Πλησιάζεις όλο και περισσότερο κάθε μέρα. Ξεκίνα να νοιάζεσαι για το πώς και τι σκέφτεσαι. Στις στιγμές ηρεμίας, τι σκέφτεσαι; Πόσο μακριά έχεις φτάσει ή πόσο μακριά πρέπει να πας; Οι δυνάμεις σου και οι αδυναμίες σου;

Το καλύτερο που μπορεί να συμβεί ή το χειρότερο που μπορεί να έρθει; Σε κάποιες στιγμές ηρεμίας, δώσε προσοχή στην εσωτερική σου ομιλία. Επειδή ίσως, απλά ίσως, το μόνο πράγμα που χρειάζεται να αλλάξει για να μπορέσεις να νιώσεις περισσότερη ευτυχία, περισσότερη αγάπη και περισσότερη ζωτικότητα, είναι ο τρόπος σκέψης σου. Ξεκίνα να νοιάζεσαι για το πώς περιποιείσαι τον εαυτό σου.

Η σχέση σου με τον εαυτό σου είναι η πιο κοντινή και πιο σημαντική σχέση που θα έχεις ποτέ. Πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος σου είπε ότι σε αγαπάει απλά όπως είσαι και ότι έχει σημασία το πώς νιώθεις και σκέφτεσαι;

Πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος σου είπε ότι έκανες καλή δουλειά; Πότε ήταν η τελευταία φορά που «κάποιος» ήταν ΕΣΥ; Ο τρόπος που φέρεσαι στον εαυτό σου θέτει το πρότυπο για τους άλλους. Πρέπει να αγαπάς το ποιος είσαι, αλλιώς κανείς άλλος δεν πρόκειται να το κάνει. Και όταν είσαι πραγματικά άνετος με το ίδιο σου το δέρμα, δεν θα σε συμπαθούν όλοι, αλλά δεν πρόκειται να σε νοιάζει καθόλου. Ξεκίνα να νοιάζεσαι για το πώς συμπεριφέρεσαι στους άλλους.

Ζήσε έτσι ώστε οι άνθρωποι γύρω σου όταν σκέφτονται για δικαιοσύνη, φροντίδα και ακεραιότητα, να σκέφτονται εσένα. Ξεκίνα να παρατηρείς τι σου αρέσει στους άλλους και πες τους το. Έχοντας μια εκτίμηση για το πόσο καταπληκτικοί είναι οι άνθρωποι γύρω σου, οδηγεί σε καλά μέρη – παραγωγικά, ειρηνικά μέρη. Για αυτό, να είσαι ευτυχής για αυτούς που κάνουν πρόοδο.

Ότι δίνεις παίρνεις και αργά ή γρήγορα οι άνθρωποι για τους οποίους πανηγυρίζεις θα αρχίσουν να πανηγυρίζουν για σένα. Ξεκίνα να νοιάζεσαι για το πώς οι άλλοι σε αντιμετωπίζουν. Επέλεξε τις σχέσεις σου σωστά.

Το να είσαι μόνος δεν θα σου προκαλέσει τόση πολλή μοναξιά όσο το να είσαι σε λάθος σχέση. Αν δεν εκτιμάς τον εαυτό σου και δεν τον φροντίζεις, τότε εσύ σαμποτάρεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Η ζωή είναι πολύ σύντομη για να περνάς τον χρόνο σου με ανθρώπους που σου ρουφάνε την ευτυχία.

Αγάπα τους ανθρώπους που σου συμπεριφέρονται σωστά και απομακρύνσου από αυτούς που δεν το κάνουν. Ξεκίνα να νοιάζεσαι για την υγεία σου. Ασκήσου για να είσαι σε φόρμα, όχι κοκαλιάρης. Φάε για να θρέψεις το σώμα σου. Και πάντα να αγνοείς τους χαιρέκακους, αυτούς που αμφιβάλλουν για σένα και μη υγιή παραδείγματα που κάποτε σε έθρεφαν. Για να βγάλεις το καλύτερο σου, πρέπει να δώσεις στο σώμα σου τα καύσιμα που χρειάζεται. Πέτα τα σκουπίδια από την κουζίνα σου και γέμισε την με φρέσκα φαγητά.

Τρέξε, κολύμπα, κάνε ποδήλατο, περπάτα… απλά κινήσου! Η καλή υγεία είναι απαραίτητη για να έχεις ενέργεια, αντοχή και προοπτικές για να αντιμετωπίσεις τους στόχους και τα όνειρα σου. Ξεκίνα να νοιάζεσαι για την εκπαίδευση και την προσωπική σου ανάπτυξη.

Η επίτευξη ανώτερης συνείδησης προέρχεται από τη δέσμευση σου για προσωπική ανάπτυξη. Είσαι ένα εντελώς διαφορετικό άτομο σε σχέση με αυτό που ήσουν πέρυσι. Η επόμενη χρονιά θα είναι διαφορετική. Το πόσο θα ωριμάσεις και ποιος θα γίνεις, εξαρτάται από εσένα.

Αλλά θυμήσου, η απόκτηση γνώσης δεν σημαίνει ότι ωριμάζεις. Η ωρίμανση συμβαίνει όταν αυτά που ξέρεις αλλάζουν το πώς ζεις. Ξεκίνα να νοιάζεσαι για το να κάνεις το καλύτερο που ΕΣΥ μπορείς. Μην ανησυχείς για το τι κάνουν οι άλλοι καλύτερα από εσένα.

Συγκεντρώσου στο να σπας τα δικά σου ρεκόρ κάθε μέρα. Η επιτυχία είναι μια μάχη ανάμεσα σε ΕΣΕΝΑ και τον ΕΑΥΤΟ σου μόνο. Και ότι και να κάνεις, αρνήσου να μειώσεις τα πρότυπα σου για να είσαι ίσα με αυτούς που αρνούνται να ανεβάσουν τα δικά τους.

Ξεκίνα να νοιάζεσαι για όλα τα υπέροχα πράγματα που έχεις τώρα. Μάθε να εκτιμάς τα πράγματα που έχεις πριν οι δυνάμεις σε αναγκάσουν να εκτιμήσεις τα πράγματα που είχες κάποτε. Άσχετα με το πόσο καλά ή άσχημα είσαι, ξύπνα κάθε μέρα ευγνώμων για τη ζωή σου. Κάποιος, κάπου αλλού παλεύει απεγνωσμένα για την δική του. Αντί να σκέφτεσαι για το τι χάνεις, προσπάθησε να σκέφτεσαι για αυτά που έχεις και χάνουν όλοι οι άλλοι. Ξεκίνα να νοιάζεσαι για αυτή τη στιγμή που ονομάζουμε «ζωή».

Όταν είδα πρόσφατα τα βραβεία Grammy, συνειδητοποίησα ότι πολλοί από τους ομιλητές μουσικούς όταν δέχονταν ένα βραβείο έλεγαν κάτι σαν αυτό: «Αυτό σημαίνει τόσα πολλά για εμένα. Όλη μου την ζωή περίμενα αυτή τη στιγμή.»

Αλλά η αλήθεια είναι ότι ολόκληρη η ζωή μας έχει οδηγήσει στην κάθε στιγμή. Σκέψου αυτό για ένα λεπτό. Κάθε πράγμα που έχεις περάσει στην ζωή, κάθε πτώση, κάθε σήκωμα, τα πάντα ανάμεσα σε αυτές τις στιγμές, σε έχει οδηγήσει σε αυτή τη στιγμή τώρα.

Αυτή η στιγμή είναι ανεκτίμητη και είναι η μόνη στιγμή που είναι εγγυημένη σε σένα. Αυτή η στιγμή είναι η «ζωή» σου. Μην την χάσεις.

Πηγή: dailyarticle.gr healingeffect.gr Image by Mara Berendt Friedman

awakengr.com

Ψυχολογία

Η Επιστήμη Υποστηρίζει ότι η Σιωπή είναι Ζωτικής Σημασίας για τον Εγκέφαλό μας

Αποδείξεις ότι ο θόρυβος βλάπτει και η ησυχία θεραπεύει.

Πολλοί άνθρωποι κάποια στιγμή της ζωής τους συνειδητοποιούν την αξία και τη σημασία της σιωπής. Η σιωπή είναι παρηγορητική, ανακουφιστική, μας πλημμυρίζει θαλπωρή. Μας εμπνέει και γεμίζει ομορφιά το μυαλό, το σώμα και την ψυχή. Από την άλλη μεριά, η τρέλα που επικρατεί στον θορυβώδη κόσμο που μας περιτριγυρίζει πνίγει τη δημιουργικότητά μας, μας εμποδίζει να συνδεθούμε με τον εαυτό μας και μας στερεί την ενέργεια. Ωστόσο, σύμφωνα πλέον με την επιστήμη, η σιωπή ίσως είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε για να αναζωογονήσουμε τον οργανισμό και τον εγκέφαλό μας.

Σύμφωνα με μελέτες ο θόρυβος επιδρά πολύ σοβαρά στον εγκέφαλο μας, αυξάνοντας τα επίπεδα των στρεσογόνων ορμονών. Ο ήχος ταξιδεύει στον εγκέφαλο ως ηχητικό κύμα μέσω του αυτιού, ενώ, ακόμη και όταν κοιμόμαστε αυτά τα ηχητικά κύματα οδηγούν το σώμα να αντιδράσει και να ενεργοποιήσει την αμυγδαλή, το μέρος του εγκεφάλου που σχετίζεται με τη μνήμη και το συναίσθημα, οδηγώντας στην απελευθέρωση των ορμονών του στρες. Έτσι, η ζωή σε ένα θορυβώδες περιβάλλον αυξάνει εξαιρετικά τα επίπεδα αυτών των επιβλαβών ορμονών.

Είναι ενδιαφέρον να τονίσουμε ότι η λέξη θόρυβος προέρχεται από τη λατινική λέξη nausia (ναυτία), ή τη λατινική λέξη noxia, που σημαίνει βλάβη ή τραυματισμός. Ο θόρυβος συνδέεται με υψηλή αρτηριακή πίεση, καρδιακές παθήσεις, εμβοές και απώλεια ύπνου, ενώ όλοι έχουμε βιώσει τις επιζήμιες επιπτώσεις της ηχορύπανσης. Ο υπερβολικός θόρυβος μπορεί να αποτελέσει σημαντική ενόχληση των αισθήσεων και όλο και περισσότεροι άνθρωποι αναγνωρίζονται ως ιδιαίτερα ευαίσθητοι και αδύναμοι να λειτουργούν σε χαοτικά και θορυβώδη περιβάλλοντα. Κι όμως, τώρα πλέον η επιστήμη τεκμηριώνει ότι ο θόρυβος τραυματίζει, αλλά η σιωπή θεραπεύει.

Η θετική επίδραση της σιωπής.

Το 2011, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (Π.Ο.Υ.) εξέτασε και ποσοτικοποίησε την επιβάρυνσή του θορύβου για την υγεία στην Ευρώπη. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα 340 εκατομμύρια κάτοικοι της Δυτικής Ευρώπης χάνουν εκατομμύρια χρόνια από τη ζωή τους κάθε χρόνο λόγω του θορύβου. Ο Π.Ο.Υ. ανέφερε επίσης ότι η κύρια αιτία θανάτου λόγω 3.000 καρδιακών παθήσεων οφειλόταν στον υπερβολικό θόρυβο. Μια μελέτη του καθηγητή Gary W. Evans από το Πανεπιστήμιο Cornell, που δημοσιεύτηκε στο Psychological Science, χαρτογράφησε τις επιπτώσεις του θορύβου των αεροδρομίων σε μαθητές που φοιτούσαν σε σχολεία κοντά στο αεροδρόμιο του Μονάχου. Η μελέτη έδειξε ότι τα παιδιά που εκτέθηκαν σε θόρυβο ανέπτυξαν μια αντίδραση στρες, η οποία τους έκανε να αγνοήσουν τον θόρυβο. Δηλαδή, τα παιδιά αγνόησαν τόσο τον επιβλαβή θόρυβο του αεροδρομίου όσο και άλλους καθημερινούς θορύβους.

Η μελέτη αυτή συγκαταλέγεται στις πιο έγκυρες, ίσως συνιστά και την πιο σημαντική απόδειξη ότι ο θόρυβος, ακόμη και σε επίπεδα που δεν προκαλούν βλάβες στην ακοή, προκαλεί άγχος και είναι επιβλαβής για τον άνθρωπο.

Οι επιστήμονες δεν στόχευαν στη μελέτη των επιπτώσεων της σιωπής, αντιθέτως, ανακάλυψαν τα οφέλη της κατά λάθος. Η σιωπή αρχικά προέκυψε ως σημείο αναφοράς σε μια μελέτη σχετικά με τις επιπτώσεις του θορύβου ή της μουσικής. Ο γιατρός Luciano Bernardi, μελετώντας τις φυσιολογικές επιπτώσεις του θορύβου και της μουσικής, προέβη σε μια εκπληκτική ανακάλυψη.

Σύμφωνα με τα ευρήματα της μελέτης αναφορικά με τον θόρυβο και τη μουσική, οι παύσεις των δύο λεπτών ήταν πολύ πιο χαλαρωτικές για τον εγκέφαλο από την ήρεμη μουσική ή τη σιωπή που πριν την έναρξη του πειράματος. Στην πραγματικότητα, οι «άσχετες» κενές παύσεις του Bernardi έγιναν η πιο σημαντική πτυχή της μελέτης. Ένα από τα βασικά ευρήματά του ήταν ότι η σιωπή γίνεται πιο έντονη μέσα από αντιθέσεις.

Ο εγκέφαλος αναγνωρίζει τη σιωπή και ανταποκρίνεται άμεσα.

Πολλοί δάσκαλοι του διαλογισμού επιβεβαιώνουν τη θετική επίδραση της σιωπής και οι πνευματικοί δάσκαλοι συμβουλεύουν τους μαθητές τους να κάνουν συχνά παύσεις καθ ‘όλη τη διάρκεια της ημέρας. Αν και θεωρητικά, η σιωπή είναι απουσία ηχητικών εισροών, η επιστήμη έχει διαφορετική άποψη. Ο εγκέφαλος αναγνωρίζει τη σιωπή και αντιδρά άμεσα. Σύμφωνα με μεταγενέστερες έρευνες, δύο ώρες σιωπής την ημέρα ενεργοποίησαν την ανάπτυξη κυττάρων στον ιππόκαμπο, την περιοχή του εγκεφάλου που σχετίζεται με τη μνήμη και τις αισθήσεις.

Θέλουμε χρόνο για να μείνουμε εκτός λειτουργίας!

Σύμφωνα με τη Θεωρία Αποκατάστασης της Προσοχής, όταν βρίσκεστε σε περιβάλλον με χαμηλότερα επίπεδα αισθητηριακής ευαισθησίας, ο εγκέφαλος μπορεί να «ανακτήσει» μερικές από τις γνωστικές του ικανότητες. Στον ψηφιακό κόσμο που ζούμε, ο εγκέφαλός μας μένει ελάχιστο χρόνο εκτός λειτουργίας, καθώς επεξεργαζόμαστε συνεχώς τεράστιες ποσότητες πληροφοριών. Σύμφωνα με έρευνες οι συνεχείς απαιτήσεις προσοχής που επιβάλλει η σύγχρονη ζωή επιβαρύνει τον προμετωπιαίο φλοιό – το μέρος του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για τη λήψη αποφάσεων, την επίλυση προβλημάτων και πολλά άλλα. Όταν περνάμε χρόνο στη σιωπή, ο εγκέφαλός μας χαλαρώνει και απελευθερώνει αυτή τη συνεχή ένταση και εστίαση της προσοχής.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η σιωπή βοηθά τα νέα κύτταρα να διαφοροποιηθούν σε νευρώνες και να ενσωματωθούν στο σύστημα. Όταν βρισκόμαστε σε ατμόσφαιρα σιωπής, ο εγκέφαλος μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα για την καλύτερη κατανόηση του εσωτερικού και του εξωτερικού περιβάλλοντός μας. Μπορούμε να κατανοήσουμε τη ζωή μας και να αποκτήσουμε προοπτική, κάτι που είναι ζωτικής σημασίας για τη γενικότερη ευημερία μας.

Η σιωπή ανακουφίζει από το στρες και την ένταση που επιβαρύνουν καθημερινά τον εγκέφαλό μας.

Ενώ ο θόρυβος δημιουργεί άγχος, η σιωπή ανακουφίζει τον εγκέφαλο και το σώμα από το στρες και την ένταση. Η σιωπή αναπληρώνει και θρέφει το γνωστικό μας σύστημα. Ο θόρυβος μας αποσυντονίζει, μας οδηγεί στην απώλεια της δυνατότητας συγκέντρωσης, διαταράσσει τις γνωστικές δυνάμεις μας, και μειώνει τα κίνητρα και τη δυνατότητα λειτουργίας του εγκεφάλου (όπως υποστηρίζεται από την έρευνα για τις επιπτώσεις του θορύβου). Σύμφωνα με μελέτες όταν περνάμε χρόνο σε ατμόσφαιρα σιωπής, ο εγκέφαλός μας αποκαθιστά τις χαμένες του λειτουργίες. Οι αρχαίοι πνευματικοί δάσκαλοι το γνώριζαν αυτό. Γνώριζαν επίσης ότι. η σιωπή θεραπεύει, μας οδηγεί στον βάθος του εαυτού μας, ισορροπεί το σώμα και το μυαλό. Τώρα η επιστήμη λέει το ίδιο πράγμα.

Τα θεραπευτικά οφέλη της φύσης και της αδράνειας είναι καλά τεκμηριωμένα σε κάθε περίπτωση. Σε αυτά μπορούμε πλέον να προσθέσουμε και την αξία της σιωπής. Η σιωπή θα μπορούσε να είναι αυτό το βάλσαμο που χρειαζόμαστε για να αντιμετωπίσουμε τον τρελό, σύγχρονο τρόπο ζωής μας.

«Η σιωπή είναι ένας κενός χώρος. Ο χώρος είναι ο οίκος ενός αφυπνισμένου μυαλού «– Buddha

Κείμενο – Απόδοση, Λ.Τ.

naturalsoul.gr

Ψυχολογία

Μήπως η διαίσθηση σου προσπαθεί να σου τραβήξει την προσοχή και την αγνοείς; Αν οτιδήποτε έχει σχέση με μεταφυσικές ικανότητες σου φέρνει στο μυαλό τσιγγάνες που κοιτούν κρυστάλλινες σφαίρες, πάτα μία μικρή παύση. Αν έχεις διαίσθηση και δεν το έχεις καν συνειδητοποιήσει;

Οι περισσότεροι από εμάς, ειδικά οι γυναίκες, έχουν το έμφυτο χάρισμα να διαισθάνονται πράγματα, ωστόσο πολλές το αγνοούν – σε πολλές περιπτώσεις παίζουν ρόλο και οι επιρροές που έχουν δεχτεί κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης τους. Αυτά είναι μερικά χαρακτηριστικά όσων έχουν διαίσθηση.

Εσύ έχεις;

Αντιλαμβάνεσαι τα συναισθήματα των άλλων. Έχεις ιδιαίτερη ευαισθησία σε οτιδήποτε νιώθουν οι άλλοι άνθρωποι και πολλές φορές δεν μπορείς να προστατέψεις τον εαυτό σου από την ενέργεια των άλλων. Αυτό μπορεί να σε κάνει μοναχική, ακόμα κι αν σου αρέσουν οι άνθρωποι.
Έχεις «ζωντανά» όνειρα.

Θυμάσαι συχνά τα όνειρα σου και, συνήθως, με κάθε λεπτομέρεια. Κάποια από τα όνειρα σου ίσως έχουν γίνει πραγματικότητα, σα να μπορούσες να προβλέψεις το μέλλον, και αυτό μπορεί να σε τρομάζει, ειδικά αν ονειρεύτηκες ένα άσχημο αποτέλεσμα και έπειτα συνέβη.

Είσαι οξυδερκής.

Μπορεί να γνωρίσεις κάποιον που όλοι συμπαθούν αλλά κάτι μέσα σου, σου φωνάζει «μείνε μακριά!». Οι άλλοι, ίσως, σου λένε πως είσαι παρανοϊκή και η αλήθεια είναι πως… μπορεί να είσαι. Αλλά ίσως, πάλι, όχι.
Λαμβάνεις μηνύματα από άψυχα αντικείμενα

Μήπως ένιωσες ποτέ ότι ένα αντικείμενο… σου μιλάει; Ή είχες επικοινωνία με ένα δέντρο, σύννεφο ή κόσμημα;
Είσαι επιρρεπής σε εθισμούς.

Όταν έχεις διαίσθηση και δεν το γνωρίζεις, ίσως προσπαθείς να την «αποδυναμώσεις» πίνοντας πολύ αλκοόλ ή κάνοντας πολλά τσιγάρα ή ενδίδοντας σε εθιστικές συμπεριφορές που σε αποσυνδέουν από το ένστικτο σου.
Πηγή: shape.gr
awakengr.com

Ψυχολογία

Bukowski: H ζωή και τα πρέπει ByawakengrPosted on 30/03/2016 Tweet Pin 10 Share 8K 8K SHARES Η ζωή είναι περίεργη καθώς την ζεις μονάχα μία φορά και την πληρώνεις δέκα. Έχεις μονάχα μία ευκαιρία για να βρεις την ιδανική συνταγή, μα αν την πετύχεις μία φορά σου είναι αρκετή. Για να μπορείς λοιπόν να πεις πως έφτασες στο τέρμα, πως είδες όσα ήθελες και έχεις πια χορτάσει..

Πρέπει τουλάχιστον μία φορά να καεί η γλώσσα και η καρδιά σου. Πρέπει να γρατζουνιστούν τα γόνατα μα και τα σχέδιά σου. Πρέπει να αποτύχεις για να επιτύχεις, γιατί όσοι δεν απέτυχαν είναι όσοι ποτέ δε ρίσκαραν.

Πρέπει να γευτείς λεμόνι και αλάτι για να σε γλυκάνει μία σοκολάτα γάλακτος. Πρέπει να γνωρίσεις τους λάθος ανθρώπους για να εκτιμήσεις την αξία της συντροφιάς όταν βρεις επιτέλους τους σωστούς.

Πρέπει να χάσεις το πτυχίο γαλλικών, την θέση στη σχολή που ονειρευόσουν από παιδί ή έστω τα κλειδιά με το αγαπημένο σου μπρελόκ.

Πρέπει να πληγωθείς μα πρέπει και να πληγώσεις. Να αποχωριστείς τον πρώτο σου έρωτα και να βρεις το αέναο πάθος της ζωής σου. Αφού το βρεις, όποιο κι αν είναι, πρέπει ολοκληρωτικά να του δοθείς.

Πρέπει να ξυπνήσεις ένα πρωί και να αναρωτηθείς αν αντέχεις να υπομείνεις την ημέρα που ξεκινάει.

Πρέπει να διαφωνήσεις με τους γονείς σου και να επιμείνεις στην θέση σου ακόμη κι αν δεν μιλήσετε για μερικές ημέρες. Να σου κλέψουν πρέπει το πορτοφόλι, την θέση parking ή έστω τη σειρά στο ταμείο. Να κρυολογήσεις άσχημα επειδή δεν έβαλες ζακέτα.

Να παρακοιμηθείς επειδή ζήτησες πέντε λεπτά ακόμη από το ξυπνητήρι σου. Πρέπει να πιεις για να ξεχαστείς και αντ’ αυτού να θυμηθείς γιατί αξίζει να ζεις. Να έρθει πρέπει η στιγμή που δεν θα ξέρεις τη σωστή απάντηση. Ή ακόμη και η στιγμή που δεν θα έχεις καν απάντηση. Πρέπει να επιλέξεις το λάθος πακέτο τηλεφωνίας και την λάθος κίνηση στο σκάκι.

Πρέπει να δοκιμάσεις ένα παντελόνι που δεν σου κουμπώνει και να σου κάνουν δώρο μια μπλούζα δυο νούμερα μεγάλη. Πρέπει να απογοητευτείς από φίλους, να γελάσεις με κρύα ανέκδοτα και να υπομείνεις βαρετές ταινίες μέχρι εκείνη που ασυναίσθητα θα σε αλλάξει για πάντα.

Πρέπει να χάσεις στα χαρτιά την ίδια μέρα που θα χάσεις και στην αγάπη. Να μην έχεις ούτε πίτα, ούτε σκύλο. Οι αντοχές σου πρέπει να σε εγκαταλείψουν πριν φτάσεις στην γραμμή του τερματισμού. Πρέπει να δεις το τελευταίο λεωφορείο για την θάλασσα να απομακρύνεται το πιο ζεστό μεσημέρι του καλοκαιριού.

Πρέπει να βρεις έναν άνθρωπο για τον οποίο θα τα παρατούσες όλα και να αναγκαστείς να παρατήσεις την ιδέα του μαζί. Πρέπει να συνειδητοποιήσεις πως η ζωή σου πήρε έναν δρόμο που δεν διάλεξες εσύ. Να ευχηθείς να ήσουν για μια στιγμή άλλου, σε εκείνο το “εκεί” που τόσο σου έχει λείψει.

Να έρθει η μέρα που δεν θα μπορέσεις να παραδεχθείς τα συναισθήματά σου, ούτε καν στον εαυτό σου. Να δεις τον κόσμο σου να καταρρέει τριγύρω μα και μέσα σου.

Πρέπει να συνειδητοποιήσεις πως κάποια όνειρά σου δε θα πραγματοποιηθούν ποτέ και ακόμη πως ποτέ δε θα καταφέρεις να τα έχεις όλα.

Πρέπει να αναγνωρίσεις, λόγω εμπειρίας και όχι θεωρίας, πως τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή δεν είναι πράγματα, αφού επιθυμήσεις κάτι που δεν μπορείς να αγοράσεις.

Πρέπει να χάσεις το κορίτσι πριν βρεις το θάρρος να της εξηγήσεις.

Και πρέπει να πεθάνεις μερικές φορές πριν μπορέσεις πραγματικά να ζήσεις. Πηγή: dubiumn.com

awakengr.com

Ψυχολογία

Το πείραμα του Μίλγκραμ είναι ένα από τα πιο γνωστά αντιδεοντολογικά πειράματα της ψυχολογίας. Ουσιαστικά πρόκειται για μια φάρσα που ξεγυμνώνει την ανθρώπινη ψυχή.

Το συγκεκριμένο πείραμα διεξάχθηκε το 1961 και προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση, γιατί απέδειξε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να βλάψουν κάποιον, επειδή απλά πρέπει να εκτελέσουν τις εντολές της εξουσίας.

Ο Στάνλει Μίλγκραμ, επίκουρος καθηγητής ψυχολογίας στο Γέιλ, θέλησε να μελετήσει την υπακοή του ανθρώπινου είδους στην εξουσία. Μόλις είχαν περάσει λίγα χρόνια από τα εγκλήματα των Ναζί και πολλοί επιστήμονες προσπαθούσαν να κατανοήσουν τη συμπεριφορά των απλών στρατιωτών και αξιωματικών των SS, οι οποίοι είχαν εξολοθρεύσει εκατομμύρια αθώους ανθρώπους. Η εξήγηση πριν το πείραμα του Μίλγκραμ, ήταν η αυταρχική διαπαιδαγώγηση και η καταπιεσμένη παιδική ηλικία των Γερμανών. Όμως ο καθηγητής ψυχολογίας κατέρριψε αυτή τη θεωρία.

Οι συμμετέχοντες του εν λόγω πειράματος ήταν κυρίως φοιτητές, οι οποίοι δέχτηκαν να λάβουν μέρος έναντι μιας αμοιβής. Ο Μίλγκραμ χώρισε τους φοιτητές σε ζευγάρια, όπου ο ένας είχε το ρόλο του δασκάλου και ο άλλος είχε το ρόλο του μαθητή. Ο τελευταίος, προς μεγάλη του έκπληξη, έπρεπε να δεθεί χειροπόδαρα σε μια ηλεκτρική καρέκλα και να του περάσουν ηλεκτρόδια σε όλο του το σώμα. Στη συνέχεια του έδωσαν να μάθει δέκα ζεύγη λέξεων.

Ο εθελοντής που είχε το ρόλο του δασκάλου καθόταν απέναντι από το μαθητή και είχε κοντά του μια κονσόλα ηλεκτρικής γεννήτριας, με μοχλούς που είχαν ενδείξεις από 15 βολτ μέχρι και 450 βολτ. Κοντά στο δάσκαλο ήταν ο υπεύθυνος του πειράματος, ο οποίος εξήγησε στους εθελοντές ότι κάθε φορά που ο μαθητευόμενος θα κάνει λάθος τα ζεύγη λέξεων που έχει μάθει, ο δάσκαλος θα πρέπει κατεβάζει ένα μοχλό. Σε κάθε λάθος ο ηλεκτρισμός θα αυξάνεται και μπορεί να φτάσει και τα 450 βολτ που είναι και τα πιο επικίνδυνα.

Έτσι λοιπόν το πείραμα ξεκίνησε. Και ενώ ο μαθητευόμενος στην αρχή έλεγε σωστά τις λέξεις, στη συνέχεια έκανε λάθος και τότε ο δάσκαλος έπρεπε να κατεβάσει το μοχλό. Κάθε φορά που οι συμμετέχοντες έπρεπε να προκαλέσουν ηλεκτροπληξία στο συνάνθρωπό τους, κοιτάζανε πρώτα τον υπεύθυνο, ο οποίος τους παρότρυνε να συνεχίσουν, παρόλο που οι μαθητές ικετεύανε να αφεθούν ελεύθεροι.

Σε πολλές περιπτώσεις τα βολτ. έφτασαν και 200, με τους μαθητές να ταρακουνιούνται ολόκληροι, μάλιστα κάποιοι ελιποθύμησαν. Όμως όσο ο πειραματιστής έλεγε στους δασκάλους να συνεχίσουν, εκείνοι παρόλο το δισταγμό που είχαν, συνέχιζαν να κατεβάζουν τους μοχλούς και να βασανίζουν έναν άγνωστο, ένα φοιτητή που έκλαιγε και ζητούσε βοήθεια.

Πόσοι συμμετέχοντες έφτασαν στον τελευταίο μοχλό; Μόλις το 5% των δασκάλων αρνήθηκαν να συμμετέχουν από την αρχή στο πείραμα. Το 95% προχώρησε το πείραμα πάνω από τα 200 βολτ, ενώ το 65% έφτασε μέχρι και τα 450 βολτ. Όμως το συγκεκριμένο πείραμα ήταν μια φάρσα, αφού οι μαθητές ήταν ηθοποιοί οι οποίοι είχαν προσληφθεί από το Μίλγκραμ και φυσικά δεν υπήρχε ηλεκτρισμός ούτε ηλεκτροσόκ. Οι ηθοποιοί απλά υποκρινόντουσαν. Τα μοναδικά πειραματόζωα ήταν οι δάσκαλοι.

Αλλά αυτό που έχει σημασία είναι πως τα αποτελέσματα ήταν αληθινά. Και το συμπέρασμα ήταν πως το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων θα υπακούσει και θα βασανίσει έναν αθώο συνάνθρωπό του, αρκεί να δέχεται εντολές από κάποιον με κύρος και να νιώθει πως δε φέρει ευθύνη για τις αποφάσεις που θα πάρει.

Και ενώ οι περισσότεροι από εμάς διαβάζοντας το πείραμα θα σκεφτόμασταν πως αποκλείεται να λαμβάναμε μέρος και με τίποτα δε θα φτάναμε στον τελευταίο μοχλό. Όμως μάλλον κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Εξάλλου ακόμα και στην κοινωνία μας υπάρχουν άνθρωποι που λένε ψέματα στους συνανθρώπους τους, επειδή ακολουθούνε εντολές. Και το πιο απλό και αθώο παράδειγμα είναι οι πωλητές, οι οποίοι είναι πρόθυμοι να σου πουλήσουν το οτιδήποτε, ακόμα και εάν γνωρίζουν πως δεν το έχεις ανάγκη ή πως δεν αξίζει τα λεφτά του.

Με άλλα λόγια η κοινωνία δεν έχει αλλάξει και πολύ εδώ και 50 χρόνια. Οι απλοί άνθρωποι είναι πιθανό να ακολουθήσουν τις διαταγές κάποιου που έχει εξουσία, μέχρι και να φτάσουν στη δολοφονία ενός αθώου ανθρώπου. Η υπακοή στην εξουσία είναι ριζωμένη σε όλους μας από τον τρόπο με τον οποίο έχουμε μεγαλώσει. Από την παιδική ηλικία μας λένε να ακούμε τους γονείς μας, τους δασκάλους μας και όσο μεγαλώνουμε πρέπει να υπακούμε στους έχοντες εξουσία. Μόνο όταν θα μάθουμε να συμπεριφερόμαστε σαν αυτεξούσιοι και όχι σαν ανεύθυνοι άνθρωποι, μόνο τότε θα γίνουμε πραγματικά ελεύθεροι.

jenny.gr

Ψυχολογία

Η ζωή είναι γεμάτη μαθήματα, γνώσεις, εμπειρίες που συμβάλουν σημαντικά στην προσωπική μας ανάπτυξη. Μέσα από τα γεγονότα που βιώνουμε, πολλές φορές ερχόμαστε αντιμέτωποι με μεγάλες αλήθειες της ζωής, που μας κάνουν ΝΑ αναθεωρούμε πολλά από τα «πιστεύω» που διατηρούσαμε μέχρι σήμερα. Δεν είναι λίγες όμως και οι στιγμές που μέσα από τις εμπειρίες της ζωής, ανακαλύπτουμε και μία πλευρά του εαυτού μας, που μέχρι πρότινος την αγνοούσαμε. Έτσι λοιπόν οι εμπειρίες της ζωής είναι τα «βήματα» της συνειδητοποίησης τόσο του ίδιου μας του εαυτού, όσο και των ανθρώπων που μας περιβάλλουν.

Κάνοντας μία ανασκόπηση στα χρόνια που πέρασαν, σίγουρα έχουμε να θυμηθούμε και όμορφες, αλλά και άσχημες εμπειρίες. Τα πιο σημαντικά μαθήματα όμως δόθηκαν από τις εμπειρίες εκείνες που αποτέλεσαν για εμάς μία μεγάλη πρόκληση και μας έμαθαν πόσο σπουδαίο είναι να αγωνιζόμαστε, να μην καταθέτουμε τα όπλα, να αξιοποιούμε το δυναμικό μας, να έχουμε ισχυρή πίστη, εκτίμηση αλλά και ευγνωμοσύνη για το υπέροχο δώρο που μας δόθηκε, που δεν είναι άλλο από την ίδια την ΖΩΗ!

1Ποτέ δεν θα σε συμπαθούν όλοι, αυτό όμως δεν σημαίνει πως είσαι αντιπαθής
Οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν τις συμπάθειες αλλά και τις αντιπάθειές τους. Όσο και να το θέλεις -αλλά και να το προσπαθείς-, δεν είναι εφικτό να είσαι πάντα αγαπητός, προσιτός, περιζήτητος ή και συμπαθής σε όλους. Η στάση και η συμπεριφορά κάποιων ανθρώπων απέναντί σου όμως, δεν καθορίζει αυτό που πραγματικά εσύ είσαι! Έτσι λοιπόν τις στιγμές που απογοητεύεσαι από την σκληρή ή και άδικη συμπεριφορά ανθρώπων (αντιπάθεια, κακία, ανταγωνισμό, ζήλεια κλπ), σε αυτές ακριβώς τις στιγμές χρειάζεται να αναλογιστείς το εξής:

Ποια είναι η γνώμη που έχω εγώ για τον ίδιο μου τον εαυτό; Τι πιστεύω για μένα;
Τι είναι αυτό που με κάνει να αποζητώ και να προσπαθώ για την συμπάθεια και την αποδοχή των ανθρώπων που με περιβάλλουν;
Ποιες είναι οι αλλαγές που εγώ θέλω να κάνω στον εαυτό μου, προκειμένου να με αγαπήσω πολύ περισσότερο;

2Δεν θα πάνε όλα ακριβώς όπως σχεδίαζες
Τα πλάνα πολλές φορές ανατρέπονται, πόσο μάλλον όταν δεν έχουν στηριχθεί πάνω σε γερές βάσεις. Όταν τα πράγματα δεν σου πάνε ακριβώς έτσι όπως τα σχεδίαζες (σε οποιοδήποτε τομέα της ζωής σου), τότε είναι που θα χρειαστεί να αξιοποιήσεις το δυναμικό σου, να προσαρμοστείς γρήγορα στις νέες συνθήκες που ανοίγονται μπροστά σου και να σχεδιάσεις τα αμέσως επόμενα βήματά σου, ανακαλύπτοντας και αξιοποιώντας τις εναλλακτικές που ανοίγονται μπροστά σου. Τότε είναι που θα χρειαστεί να αναλογιστείς;

Τι είναι αυτό που έφταιξε και δεν κατάφερα να κάνω το σχέδιο μου πραγματικότητα;
Ποιο ήταν το δικό μου μερίδιο ευθύνης;
Τι χρειάζεται να φροντίσω, να τολμήσω αλλά και να αποφύγω σε αμέσως επόμενα σχέδιά μου;

3Οι άνθρωποι δεν θα σε αγαπήσουν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που τους αγαπάς εσύ
Η αγάπη μπορεί να είναι μία, αλλά εκφράζεται με πολλούς τρόπους και κάθε άνθρωπος την βιώνει διαφορετικά! «Δεν με αγαπά αρκετά», «Μα έχω κάνει τόσα για αυτό το άτομο, αυτό όμως τίποτα για μένα» , «Εγώ τον αγαπώ περισσότερο»! Τι είναι όμως αυτό που στην πραγματικότητα έχει σημασία; Ποιος αγαπά περισσότερο; Ποιος αγαπά αληθινά; Ή το Πώς Νιώθεις Εσύ;;;

4Μην έχεις ποτέ τίποτα «δεδομένο», γιατί όταν το χάσεις, τότε θα το εκτιμήσεις…
Κι έρχεται η στιγμή που τα «δεδομένα» γίνονται «ζητούμενα» , τότε είναι που αναθεωρείς, μετανιώνεις, μαθαίνεις να ευγνωμονείς, να εκτιμάς, να προσπαθείς, να αφήνεις στην άκρη τον εγωισμό τότε είναι που αλλάζεις.

5Θα χρειαστεί να ακούσεις από τους ανθρώπους αυτό που δεν θες, που δεν σε βολεύει ή που δεν μπορείς να αποδεχτείς
Υπάρχουν λόγια που πικραίνουν, που πονάνε κάποια από αυτά όμως κρύβουν πίσω τους και κάποιες μεγάλες αλήθειες… Αλήθειες που μπορεί να προκαλούν, να αναστατώνουν, να ξυπνούν από το όνειρο και να προσγειώνουν απότομα στην πραγματικότητα. Τα λόγια αυτά, σε βάθος χρόνου θα τα εκτιμήσεις….

6Δεν αρκεί μόνο η αγάπη, για να μπορέσει να διατηρηθεί μία σχέση σε βάθος χρόνου
Τελικά τι φταίει που χωρίσαμε; Μα ήμασταν τόσο ευτυχισμένοι… Όλοι έλεγαν τι ταιριαστό και αγαπημένο ζευγάρι ήμασταν… Φράσεις και ερωτηματικά που σίγουρα σου έχουν δημιουργηθεί σε κάποιες περιόδους της ζωής σου. Τι έχω να σου πω πάνω σε αυτό; Η αγάπη είναι ένας σπόρος που ανθίζει, πολλές φορές όμως η σπορά δεν γίνεται σε «εύφορο έδαφος» ή οι συνθήκες δεν επιτρέπουν στην ανάπτυξη ή αλλιώς στην άνθιση και στην μακροβιότητα. Τι θέλω να σου πω; Ένα από τα δύσκολα μαθήματα ζωής, είναι να αποδεχθούμε το γεγονός ότι για όλα υπάρχει αρχή, υπάρχει όμως και το τέλος. Για να έχεις μία αρμονική και σταθερή στο χρόνο σχέση, δεν αρκεί μόνο η αγάπη, αλλά υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν άμεσα την πορεία της σχέσης (κάτι το οποίο θα αναλυθεί σε άλλο άρθρο μας)

7Οικογένεια δεν είναι πάντα οι άνθρωποι με τους οποίους σε συνδέουν δεσμοί αίματος.
Οικογένεια θα νιώσεις και τους πολύ στενούς φίλους, αυτούς τους ανθρώπους που μπορεί να μην σε συνδέουν δεσμοί αίματος, όμως στάθηκαν στο πλάι σου στις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής σου και μοιράστηκες μαζί τους τις χαρές αλλά και τις λύπες σου. Έχεις να θυμηθείς φιλικά πρόσωπα, που είναι για σένα η οικογένειά σου;

8Οι πράξεις είναι πιο ισχυρές από τα λόγια…
Τα λόγια ξεχνιούνται, χάνονται φεύγουν … οι πράξεις όμως μένουν πάντα χαραγμένες στη μνήμη για να θυμίζουν όλα όσα έζησες… Ποιες πράξεις άφησες στη μέση; Μήπως έχει έρθει η στιγμή να κινητοποιηθείς;

astrokouskous.oroskopos.gr

Ψυχολογία

Έχουμε δει ανθρώπους που δεν χάνουν την ψυχραιμία τους ό,τι και αν συμβαίνει γύρω τους; Σαφέστατα και έχουμε δει. Πως τα καταφέρνουν όμως; Δείτε εδώ. Το άγχος όσο αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής είναι, άλλο τόσο αντιπαραγωγικό και ζημιογόνο είναι. Πρόκειται ουσιαστικά για μια συνθήκη στην οποία βάζουμε –μάλλον- ασυναίσθητα τους εαυτούς μας, χωρίς εν τέλει να στοχεύουμε απαραίτητα στην απελευθέρωσή μας από το ζυγό του άγχους και του στρες, παρά στη διαιώνισή του, καθώς αυτό πιστεύουμε θα μας φέρει πιο κοντά στη λύση των προβλημάτων.

Πιο συγκεκριμένα και σύμφωνα με έρευνα που διεξήχθη το Τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Michigan και αναφέρεται στον ιστότοπο της Huffington Post, το άγχος, εν αντιθέσει με το φόβο, δεν έχει μια συγκεκριμένη αιτία και πηγή που το προκαλεί, όπως, για παράδειγμα είναι ο φόβος για τα ύψη. Οι άνθρωποι καταλήγουν να αγχώνονται για το μέλλον και τα κακά που πιθανώς τους συμβούν με μια καταστροφολογική διάθεση, χωρίς εν τέλει απτά αίτια.

Για όσους λοιπόν, αγχώνονται και νιώθουν πως το στρες έχει κατακλύσει τη ζωή τους, υπάρχουν μερικές τεχνικές και τρόποι, που εξασκούνται από όσους έχουν καταφέρει να αποδεσμεύσουν τη ζωή τους από το βάρος του άχρηστου και αχρείαστου άγχους και διαπιστώθηκαν στην εν λόγω έρευνα. Τι ακριβώς κάνουν λοιπόν, όσοι μοιάζουν χαλαροί, όταν οι άλλοι τρέχουν πανικόβλητοι; 1. Εστιάζουν στο παρόν Η μεγαλύτερη διαφορά όσων αγχώνονται και όσων δεν αγχώνονται είναι η ικανότητα των δεύτερων να εστιάζουν σε όσα συμβαίνουν στην παρούσα στιγμή και να μην αναλώνονται σε όλα τα πιθανά σενάρια του μέλλοντος. Όσοι εν τέλει αγχώνονται, πριν ασχοληθούν με τη λύση ενός προβλήματος, αφήνουν ελεύθερο το μυαλό τους να σχηματίσει όλα τα πιθανά αρνητικά ενδεχόμενα χάνοντας έτσι το ζητούμενο στην κάθε κατάσταση, που είναι η λύση του τρέχοντος προβλήματος, ώστε όντως να αποφευχθούν όλα τα πιθανά σενάρια που εν τέλει θα προκαλέσουν ακόμα περισσότερο άγχος.

2. Εξασκούν το μυαλό τους

Η εστίαση στο παρόν είναι το σημαντικότερο όπλο ενάντια στο άγχος, καθώς κλείνει αποτελεσματικά τα όρια του μυαλού και το εμποδίζει να φτάσει στα χειρότερα. Χρησιμοποιήστε το διαλογισμό, τη γιόγκα, τη συμμετοχή σε θεραπευτικές ομάδες και ανησυχείτε μονάχα για το σήμερα και για το τώρα, και αύριο αγχωθείτε για το …αύριο.

3.

Λειτουργούν διαφορετικά σε συνθήκες πίεσης Ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι εκείνοι που παρασύρονται από το άγχος, παρουσιάζουν διαφορετικές εγκεφαλικές λειτουργίες, όταν βρεθούν υπό καθεστώς πίεσης, από εκείνους που το διαχειρίζονται καλύτερα. Σχετική έρευνα σε επιστημονικό περιοδικό ψυχολογίας, αφού διαχώρισε τους ερωτηθέντες σε όσους έχουν μια θετική διάθεση απέναντι στα πράγματα και σε όσους είναι μάλλον απαισιόδοξοι, μελέτησε τις αντιδράσεις του εγκεφάλου τους στη θέα μιας αρνητικά φορτισμένης εικόνας, διαπιστώνοντας πως το μυαλό των απαισιόδοξων ήταν περισσότερο ενεργό. Στην περίπτωση μάλιστα που τους ζητήθηκε να δουν πιο θετικά την υποθετική πρόταση, αντέδρασαν ακόμα πιο αρνητικά, δείχνοντας πως ο εγκέφαλός τους ήταν εξαρχής προδιατεθειμένος στις αρνητικές σκέψεις…

4. Είναι πιο ανοιχτοί στις προκλήσεις

Όσοι δεν αγχώνονται, δεν χάνουν χρόνο αναλογιζόμενοι, μελετώτας όλα τα πιθανά σενάρια και ψάχνοντας τρόπους να αντιμετωπίσουν όλες αυτές τις πιθανότητες. Είναι πιο γρήγοροι στη λήψη των αποφάσεων και πιο δεκτικοί να αλλάξουν τα πλάνα τους, ανάλογα με το πως έχουν εξελιχθεί.

5. Αποστασιοποιούνται από τις καταστάσεις

Έχουν την ικανότητα να αποστασιοποιηθούν από μια κατάσταση και να την κρίνουν σαν εξωτερικοί παρατηρητές, ενώ το πρώτο πράγμα που κάνουν όσοι αγχώνονται είναι να φαντάζονται a priori το χειρότερο δυνατό σενάριο. Μια άσκηση για να καταφέρνετε και να παίρνετε απόσταση από όσα σας αγχώνουν είναι να μην χρησιμοποιείτε το «εγώ» όταν αναφέρεστε στα συναισθήματά σας, αλλά το ίδιο το όνομά σας και έτσι θα αντιληφθείτε καλύτερα το παράλογο των σκέψεών σας και το αναίτιο του άγχους σας.

6. Βρίσκουν τη ρίζα του προβλήματος

Το μεγαλύτερο πρόβλημα όσων αγχώνονται είναι ότι το μυαλό τους και η φαντασία τους, σχηματίζει τόσα πιθανά μελλοντικά σενάρια που στο τέλος, χάνεται η πραγματική ουσία και αρχική αιτία του προβλήματος. Το θέμα είναι είναι εντοπίσουμε που ακριβώς έγκειται το πρόβλημα και να βρεθεί εκεί η λύση. Το να ανησυχούμε για όσα «θα» συμβούν δεν βοηθάει σε τίποτα. Το θέμα είναι να αντιμετωπίσουμε όσα συμβαίνουν «τώρα».

7. Ανησυχούν σε προκαθορισμένο χρόνο

Η διαχείριση του άγχους έχει και αυτή τον τρόπο της και ένας από αυτούς είναι να γλιτώσετε τον εαυτό σας από το διαρκές και 24ωρο στρες, αλλά να ορίσετε μια συγκεκριμένη στιγμή της ημέρας, που θα κάθεστε σε ένα συγκεκριμένο σημείο του σπιτιού και θα αντιμετωπίζετε, όλα όσα σας αγχώνουν, ψάχνοντας λύσεις και τρόπους να τα βγάλετε από τη ζωή σας. Η οριοθέτηση χώρου και χρόνου βάζει σε τάξη τις σκέψεις σας, ώστε να μην σας πλημμυρίζουν μέσα στη μέρα, και ακόμα όταν συμβαίνει αυτό, να τις απωθείτε, αφού δεν είναι ακόμα εκείνη η ώρα για να τις διαχειριστείτε. 8. Έχουν την αυτοπεποίθηση ότι θα αντιμετωπίσουν, ό,τι και να συμβεί Όσοι ανησυχούν υπερβολικά για τα πράγματα, έχουν τον βασικότερο φόβο ότι δεν θα τα καταφέρουν, στην περίπτωση που όντως συμβούν όλα τα αρνητικά ενδεχόμενα που φαντάζονται. Το αξιοσημείωτο, ωστόσο σε τέτοιες καταστάσεις, είναι ότι αυτοί που ανησυχούν, έχουν προετοιμαστεί τόσο καλά για το χειρότερο, οπότε είναι νοερά έτοιμοι όταν και αν αυτό έρθει. Από την άλλη, όσοι δεν αγχώνονται προκαταβολικά, έχουν την πεποίθηση, πως ό,τι και να συμβεί θα το αντιμετωπίσουν τη στιγμή που θα συμβεί και θα αγχωθούν γι’ αυτό, τότε. 9. Βλέπουν φως στο τούνελ Ενώ όσοι αγχώνονται υπερβολικά, δεν έχουν την ικανότητα να δουν μαζί με τα αρνητικά σενάρια και τα τυχόν θετικά ενδεχόμενα, αυτό δεν ισχύει με όσους έχουν θετική σκέψη και διάθεση. Ακόμα και αν μια κατάσταση μοιάζει δύσκολο να εξελιχθεί θετικά, πάντα υπάρχει αυτή η πιθανότητα και η αποδοχή αυτής της πιθανότητας είναι το στοιχείο που διαχωρίζει όσους αγχώνονται από εκείνους που δεν αγχώνονται. 10. Κάνουν τις σωστές ερωτήσεις Κάθε φορά που σας παίρνει η κατηφόρα των σκέψεων και αγχώνεστε όλο και περισσότερο, προσπαθήστε να ρωτήσετε τον εαυτό σας αν αξίζει να αγχώνεστε για ό,τι είναι αυτό που σας βασανίζει σε κάθε φάση. Αναρωτηθείτε αν έχετε κάνει ό,τι περνάει από το χέρι σας για να λύσετε ένα πρόβλημα και αν έχετε προσπαθήσει και το πρόβλημα δεν είναι κάτι επείγον, μην σπαταλάτε την ενέργειά σας άλλο, σε αυτό. Όταν έρθει η ώρα, θα ασχοληθείτε με αυτό και το πιθανότερο είναι τότε να βρείτε και τη λύση. 11. Έχουν πλήρη αντίληψη των αρνητικών τους συναισθημάτων Όσοι βασανίζονται χρόνια από αγχωτικές σκέψεις, δεν έχουν τελικά ουσιαστική επίγνωση του αρνητισμού τους, ενώ όσοι αντιμετωπίζουν τη ζωή με πιο χαλαρή διάθεση, έχουν αντίληψη των αρνητικών συναισθημάτων που τυχόν αναπτύσσουν και μάλιστα τα χρησιμοποιούν για να βρουν τι είναι αυτό που αρχικά τα έχει προκαλέσει. Το συναίσθημα γι’ αυτούς είναι ένα εργαλείο και όχι ακόμα ένα πρόβλημα προς λύση. Πηγή: clickatlife.gr thessalonikiartsandculture.gr

Διαβάστε όλο το άρθρο: https://www.awakengr.com/11-synithies-pou-echoun-iremi-anthropi/

Ψυχολογία

Πόσοι θα συμφωνήσουν με το γεγονός ότι όλοι χρειαζόμαστε θεραπεία; Δεν μιλώ για την σωματική επούλωση αλλά γι αυτή σε ψυχολογικό, συναισθηματικό και πνευματικό επίπεδο.

Χρειάζεται να θεραπευτούμε από παλιά τραύματα, από κακοποιήσεις, από δύσκολη παιδική ηλικία, από το κάρμα ή ακόμα και από το ίδιο μας το μυαλό! Η θεραπεία γίνεται σε διάφορα επίπεδα, μερικές φορές τα συναισθήματα μας είναι καταπιεσμένα για τόσα χρόνια που δεν συνειδητοποιούμε καν ότι είμαστε άρρωστοι ή πληγωμένοι.

Είτε τα αρνούμαστε στην καθημερινότητα μας σαν να είναι όλα εντάξει είτε τα αγνοούμε πλήρως μέχρι να φτάσουμε σε ένα σημείο όπου αναγκαστικά εκδηλώνονται με άλλους τρόπους, επηρεάζοντας την φυσική μας μορφή εν τέλει μας καταστρέφουν εντελώς και τότε συνειδητοποιούμε ότι χρειαζόμαστε θεραπεία.

Η θεραπεία γίνεται όταν της επιτρέπετε να συμβεί και όταν το μυαλό, οι σκέψεις και τα συναισθήματα σας ευθυγραμμίζονται με ολόκληρη την ύπαρξη σας. Μπορείτε να της επιτρέψετε να συμβεί μόνο όταν κατανοήσετε τα ζητήματα ή τα μπλοκαρίσματα που χρειάζεται να επιλυθούν και εμφανίζονται στην επιφάνεια.

Εστιάζετε μόνο στα αρνητικά
«Ο δρόμος για να καταπολεμήσεις τις αρνητικές σκέψεις και τα καταστρεπτικά συναισθήματα είναι να αναπτύξεις αντίθετα, θετικά συναισθήματα που είναι δυνατότερα και ισχυρότερα.» – Τεντζίν Γκιάτσο (14ος Δαλάι Λάμα)

Η αρνητική σκέψη έχει γίνει πια συνήθεια σε κάθε κατάσταση. Είναι σαν το μυαλό σας να έχει συγχρονιστεί στο να σκέφτεται μόνο το χειρότερο πιθανό αποτέλεσμα αντί να κοιτά την θετική πλευρά των πραγμάτων. Το να είστε θετικοί όλη την ώρα δεν είναι δυνατό (ας είμαστε ρεαλιστές, εκτός και αν είστε παιδί), αλλά η απαισιοδοξία έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι των σκέψεων σας.

Οι καταστάσεις και οι εμπειρίες της ζωής σας έχουν κάνει το άτομο που είστε σήμερα, αλλά ταυτόχρονα σας εμποδίζουν να ζήσετε την ζωή. Άσχημα πράγματα συμβαίνουν σε όλους συνέχεια, αλλά μια αχτίδα θετικότητας μπορεί να φωτίσει τα πράγματα και να γαληνέψει το μυαλό σας έστω και για λίγο.

Όταν το αναγνωρίσετε αυτό μπορείτε να προχωρήσετε στο ταξίδι της αυτό-θεραπείας σας.

Τείνετε να αναλύετε υπερβολικά
Όπως είπε και ο Osho:

«Το μυαλό: ένας όμορφος υπηρέτης, ένας επικίνδυνος κυρίαρχος.»

Όταν χάνετε τον έλεγχο του μυαλού σας και του επιτρέπετε να κυβερνεί την ζωή σας, βρίσκεστε σε πρόβλημα. Όχι μόνο αποστραγγίζει εντελώς την ενέργεια σας αλλά είναι και χάσιμο χρόνου επειδή τίποτα θετικό δεν βγαίνει από αυτό.

Ομολογώ ότι παρασύρθηκα στη σκέψη μου αρκετές φορές στην ζωή μου και εμπιστευτείτε με με οδήγησε στις πιο σκοτεινές γωνίες του μυαλού μου καταπίνοντας με ολοκληρωτικά με περιττές σκέψεις. Είναι σαν μια μοχθηρή παγίδα και αν πιαστείς σε αυτή, μπορεί να σε καταναλώσει, αλλά αν καταφέρεις να απελευθερωθείς, φτάνεις σε ένα πιο ασφαλές σημείο.

Γι αυτό αρκετά αρχαία κείμενα αναφέρονται στο μυαλό ως «μυαλό-μαϊμού» που πηδά από το ένα κλαδί στο άλλο ακούραστα. Μόνο όταν αποφασίσουμε να ελέγξουμε και να τιθασεύσουμε το μυαλό μας, μας ακολουθεί.

Πιάνεστε στην παγίδα της πληροφορίας
Η απόκτηση γνώσης μπορεί να είναι μια ενδυναμωτική εμπειρία. Η σοφία έρχεται όταν ξέρετε πως και πότε να χρησιμοποιήσετε αυτές τις πληροφορίες.

Αν διψάτε για γνώση, πρόκειται για μια προσπάθεια να γεμίσετε ένα κενό ή να καλύψετε ένα καταπιεσμένο συναίσθημα.

Έχουμε γνωρίσει ανθρώπους που μπορούν να ξεκινήσουν μια συνομιλία για τα πάντα σε πολύ γενικό πλαίσιο αλλά αυτές είναι οι πραγματικές συνομιλίες; Αληθινές είναι αυτές που έχουν την ικανότητα να αγγίξουν την ψυχή σας ή να κάνουν διαφορά στην ζωή σας. Μην μιλάτε απλώς επειδή πρέπει να πείτε κάτι. Αυτό σημαίνει να είναι κάποιος σοφός.

Η σοφία δεν χαρακτηρίζεται από το να έχει κανείς μεγαλύτερο εγκέφαλο, αλλά μεγαλύτερη καρδιά. Η σοφία φωτίζει το σκοτάδι. Δεν είναι κάτι που μπορεί να κατακτηθεί μόνο μέσα από ένα βιβλίο, αλλά μέσω των εμπειριών, με το να είστε διαισθητικοί και να αναγνωρίζετε την εσωτερική φωνή σας.

Όπως είπε και ο Ρούντολφ Στάινερ:

«Στην συζήτηση, μόνο αυτά που έχουν νόημα ή σημασία πρέπει να προέρχονται από τα χείλη αυτών που πασχίζουν για την υψηλότερη ανάπτυξη. Το να μιλάς επειδή απλώς πρέπει να πεις κάτι είναι κακό με την έννοια ότι τα γενικά είδη συζητήσεων όπου όλα τα θέματα ανακατεύονται πρέπει να αποφεύγονται. Έτσι κάποιος, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αποκόψει τον εαυτό του από την παρέα του, αλλά πρέπει να αναπτύξει την συνομιλία βήμα- βήμα προς κάτι σημαντικό.»

Να μιλάτε και να δίνετε απαντήσεις αφού σκεφτείτε. Σκεφτείτε το θέμα διεξοδικά, ποτέ μην μιλάτε χωρίς λόγο, αλλά να αγαπάτε να παραμένετε σιωπηλοί. Ωστόσο πρέπει να μην είστε απόλυτοι, δεν χρειάζεται να λέτε ούτε υπερβολικά πολλά αλλά ούτε και λίγα.

Φοβάστε να χάσετε τον έλεγχο ή να αφήσετε κάποια πράγματα να φύγουν
Όλοι έχουν φόβους- κάποιοι φοβούνται τα ύψη, άλλοι το σκοτάδι, την αποτυχία, την αλλαγή, την αλήθεια, και πιο σημαντικό, το να χάσουν τον έλεγχο.

Είναι μια ατελείωτη επιθυμία για να είστε βέβαιοι και να ελέγχετε κάθε αποτέλεσμα της ζωής σας. Σχεδιάζετε τόσα πολλά ώστε οι μέρες σας να είναι άνετες, φοβάστε να χάσετε τον έλεγχο επειδή δεν θέλετε να φύγετε από την ζώνη ασφαλείας σας σε ένα άγνωστο που δεν ξέρετε πως μπορεί να εξελιχθεί.

Μόνο όταν βγείτε από την ζώνη ασφαλείας σας μπορείτε να βιώσετε την περιπέτεια, να αποκτήσετε την ευκαιρία να δείτε την ζωή με άλλη οπτική γωνία, να ωριμάσετε ως άτομο και σημαντικότερα να αναπτύξετε το κουράγιο να κοιτάξετε εσωτερικά: τότε συμβαίνει η μαγεία.

Ρίξτε την ασφάλεια σας, λυθείτε από τα δεσμά που σας κρατούν στις παλιές συμπεριφορές σας, βγείτε από τον δρόμο σας και ζήστε την ζωή σας. Δεν μπορείτε να ελέγξετε το αποτέλεσμα ή το μέλλον αλλά σίγουρα μπορείτε να ελέγξετε το μυαλό και να δημιουργήσετε σήμερα μια νέα αρχή.

Πάσχετε από γνωστική ασυμφωνία
«Μερικές φορές οι άνθρωποι δεν θέλουν να ακούσουν την αλήθεια επειδή δεν θέλουν να καταστραφούν οι ψευδαισθήσεις τους.» – Φρίντριχ Νίτσε

Όταν διατηρούμε κάποιες πεποιθήσεις σαν να εξαρτάται η ζωή μας από αυτές, όταν είμαστε τόσο άκαμπτοι στην σκέψη και στις απόψεις μας που όταν κάποιος τα αμφισβητήσει όλα αυτά με μια αντιφατική πεποίθηση νιώθουμε άβολα, τότε βιώνουμε την γνωστική ασυμφωνία.

Μετά από αυτό, μπορούμε είτε να επιλέξουμε να αλλάξουμε το περιορισμένο σύστημα πεποιθήσεων μας είτε απλά να αρνηθούμε και να ενισχύσουμε τα αρχικά μας πιστεύω. Με βάση το πώς θα ανταποκριθείτε, η γνωστική ασυμφωνία μπορεί να έχει τεράστια επίδραση στην ζωή σας.

Για να αμφισβητήσετε τις πεποιθήσεις σας, πρέπει να είστε πρόθυμοι να στρέψετε την προσοχή σας εσωτερικά και μόλις εστιάσετε σε αυτό που συμβαίνει μέσα σας, τότε μπορείτε να αντιληφθείτε κάθε κρίση, κριτική πεποίθηση και ιδέα με την προοπτική ότι κάτι σας εμποδίζει από το να φτάσετε στον αληθινό σας εαυτό.

Η αυτό-θεραπεία είναι εφικτή, υπάρχουν στοιχεία 50 χρόνων και άνω που δείχνουν πως το σώμα μπορεί να θεραπευτεί από όλες τις αρρώστιες συμπεριλαμβανομένου και τις θανατηφόρες. Το μόνο που χρειάζεστε είναι ένας καταλύτης για να μπορέσετε να θεραπευτείτε. Δεν μπορούμε να αντιληφθούμε εύκολα την δύναμη και τις ικανότητες που έχει το μυαλό μας.

Μάθετε να αφήνετε αυτά που δεν σας ωφελούν και όλα θα έρθουν στην θέση τους. «Μερικές φορές απλώς χρειάζεται να κάνετε ένα βήμα πίσω για να αναπνεύσετε και να πάρετε λίγο χρόνο για να θεραπεύσετε τον εαυτό σας.»

Μαγεια Τ.

newsitamea.gr

Ψυχολογία

Αν θέλετε να πάρετε μάστερ στη γλώσσα του σώματος, δεν είναι πολλά αυτά που πρέπει να ξέρετε. Κατ’ αρχάς δεν πρόκειται να μάθετε να διαβάζετε τους άλλους σαν ανοιχτό βιβλίο, αλλά σίγουρα μπορεί να βοηθήσει τις κοινωνικές σας δεξιότητες. Τόσο στο τι θέλουν να σας πουν οι άλλοι, όσο και στο πώς φαίνεστε εσείς απέναντί τους.

Η γλώσσα του σώματος δεν είναι κανονική γλώσσα κι αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει συγκεκριμένο λεξιλόγιο. Υπάρχουν φυσικά κάποιες χειρονομίες γνωστές σε όλους με τις οποίες εκφράζουμε κατάφαση, άρνηση, ενόχληση κ.α. Όμως οι χειρονομίες που δεν είναι δεδομένο ότι ταυτίζονται κατά τη χρήση τους με συγκεκριμένη έννοια, μπορούν να σημαίνουν πολλά πράγματα. Για παράδειγμα αν κάποιος κουνήσει τον δείκτη του χεριού του μπροστά μας την ώρα που μιλάμε μαζί του σημαίνει ότι εκφράζει τη διαφωνία του για κάτι. Αν όμως σταυρώσει τα χέρια του δεν σημαίνει απαραίτητα κάτι συγκεκριμένο. Όλα έχουν να κάνουν με τα συμφραζόμενα. Όπως το να «παραβιάσει» κάποιος τα όρια του προσωπικού μας χώρου μπορεί να είναι κάτι αρνητικό, αν γίνεται από κάποιον ξένο ή κάτι καλοδεχούμενο, αν γίνεται από κάποιον πολύ οικείο.

Πολλές εκφράσεις του προσώπου μας έχουν την ίδια σημασία παγκοσμίως. Η έκφραση βασικών συναισθημάτων όπως η χαρά, η λύπη, ο θυμός, η έκπληξη, ο φόβος κ.α. αποδίδονται με παρόμοιο τρόπο σε όλες τις κουλτούρες. Μπορούμε να αναγνωρίσουμε μια χαρούμενη έκφραση σε έναν οποιονδήποτε άνθρωπο. Το δύσκολο είναι να αναγνωρίσει κανείς την αληθινή από τη ψεύτικη, αλλά και αυτό μπορεί να βελτιωθεί με την κατάλληλη εκπαίδευση.

Δεν είναι όμως όλοι οι άνθρωποι το ίδιο ικανοί για μη λεκτική επικοινωνία. Έχει να κάνει με την συναισθηματική νοημοσύνη (EQ) του καθενός. Έτσι κάποιοι άνθρωποι είναι περισσότερο ικανοί να εκφραστούν χωρίς λόγια και να στείλουν ξεκάθαρα μηνύματα για τα συναισθήματά τους, όπως και κάποιοι άνθρωποι είναι ιδιαίτερα ικανοί στο να «διαβάζουν» τα μηνύματα αυτά. Αν και συνήθως αυτές οι δεξιότητες πάνε πακέτο και όποιος κατέχει τη μία, κατέχει και την άλλη.

Όμως όσο καλός και να είναι κάποιος στην μη λεκτική επικοινωνία, είναι σχεδόν αδύνατο να αντιληφθεί με ακρίβεια αν ο συνομιλητής του ψεύδεται. Σίγουρα υπάρχουν κάποια σημάδια που δείχνουν αν ο συνομιλητής ψεύδεται ή όχι, αλλά αυτά αποτελούν ενδείξεις και όχι αποδείξεις. Μπορεί για παράδειγμα να θέλουμε να δούμε αν κάποιος είναι ένοχος. Υπάρχει λοιπόν η πιθανότητα ο άνθρωπος αυτός να είναι ένοχος, αλλά να κρύβει καλά τις εκφράσεις τής μη λεκτικής επικοινωνίας ή να μην εκφράζεται έτσι γενικότερα. Ή να είναι ένοχος, αλλά να μην νιώθει ενοχές, άρα και πάλι να μην μπορεί να φανεί στη γλώσσα του σώματός του η ενοχή. Όπως και η αντίθετη περίπτωση, να δείχνει κάποιος ένοχος χωρίς πραγματικά να είναι, απλώς και μόνο γιατί εκείνος νιώθει έτσι.

Για να γίνει καλός κάποιος στη χρήση της γλώσσας του σώματος δεν είναι εύκολο, δεδομένου του ότι όπως είπαμε δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο λεξιλόγιο. Χρειάζεται κάποια προδιάθεση και πολύ εξάσκηση. Η μελέτη της όμως μπορεί να βελτιώσει κατά πολύ τις κοινωνικές μας δεξιότητες και συνεπώς τις κοινωνικές μας σχέσεις. Το βασικό που πρέπει να θυμόμαστε είναι να μην παίρνουμε κανένα από τα «σημάδια» σαν δεδομένο και να το ερμηνεύουμε κάθε φορά ανάλογα με τις υπόλοιπες παραμέτρους

noikokyra.gr

Ψυχολογία

Λέμε συχνά, θεωρώντας πως σε αυτόν τον κόσμο ο κακός θα τιμωρηθεί και ο καλός θα ανταμειφθεί για τις πράξεις ή τη συμπεριφορά του. Είναι πράγματι δίκαιος ο κόσμος στον οποίο ζούμε; Σαφώς όχι. Τα παραδείγματα αναρίθμητα σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο και είναι περιττό να επαναληφθούν εδώ. Παρ’ όλα αυτά, βαθιά μέσα μας, έχουμε την ανάγκη να πιστεύουμε ότι ζούμε σε έναν κόσμο δίκαιο, όπου αργά ή γρήγορα, ο καθένας ανταμείβεται ή τιμωρείται για τις πράξεις και την συμπεριφορά του.

Η πίστη σε ένα δίκαιο κόσμο είναι μία καλά ριζωμένη πεποίθηση του ανθρώπου, που τον βοηθάει να αντιλαμβάνεται το περιβάλλον του, φυσικό και κοινωνικό, ως σταθερό, ελεγχόμενο, ασφαλές και οργανωμένο με τάξη. Τον βοηθάει να λειτουργήσει μέσα σε αυτό, να προβλέψει συμπεριφορές και καταστάσεις, να προετοιμαστεί για αυτές και εν τέλει, να αντεπεξέλθει καλύτερα στις καθημερινές δυσκολίες ή προκλήσεις της ζωής.

Τον βοηθάει επίσης να κατανοήσει και να νοηματοδοτήσει γεγονότα που συμβαίνουν γύρω του. Για να γίνει καλύτερα κατανοητό αυτό, αρκεί να φανταστούμε για μία στιγμή πώς θα νιώθαμε αν κάποιος μας έλεγε πως οτιδήποτε συμβαίνει στον κόσμο γύρω μας, είναι τυχαίο, χαοτικό και χωρίς κανέναν απολύτως σκοπό ή λόγο. Πως, το να κάνεις σήμερα μία καλή πράξη δεν θα επιστρέψει αύριο ως καλό σε εσένα, αλλά θα χαθεί στο χάος του κόσμου. Πως, αν κάποιος διαπράξει ένα έγκλημα εις βάρος σου, μπορεί και να μην συλληφθεί, να μην καταδικαστεί, να μην τιμωρηθεί. Η ανασφάλειά μας θα εκτινάσσονταν στα ύψη και θα ήταν πάρα πολύ δύσκολο να προσαρμοστούμε σε μία τυχαία, ανεξέλεγκτη και χωρίς δικαιοσύνη κοινωνική ζωή. Ακριβώς λοιπόν επειδή αυτή η πεποίθηση εξυπηρετεί μία πολύ σημαντική, προσαρμοστική λειτουργία για το άτομο, είναι και πολύ δύσκολο να την εγκαταλείψει.

Φυσικά δεν ερχόμαστε στον κόσμο με αυτή την πεποίθηση. Το βρέφος θα απαιτήσει άμεσα να φάει, να παρηγορηθεί, να απασχοληθεί από τον περίγυρό του. Σταδιακά, όμως, τα παιδιά αρχίζουν να μαθαίνουν από τους γονείς και το σχολείο ότι, αν κάνουν αυτό που «πρέπει», τότε θα έχουν και μία ανταμοιβή. Φυσικά μαθαίνουν και το αντίθετο: αν δεν κάνουν αυτό που πρέπει, θα τιμωρηθούν.

Παράλληλα μαθαίνουν πως η ανταμοιβή ή η τιμωρία, έρχεται ως κάτι που τους «αξίζει» για την συμπεριφορά που έδειξαν: Ένα άτακτο παιδί αξίζει την τιμωρία, διότι έκανε φασαρία –έκανε κάτι που «δεν έπρεπε». Ένα ήσυχο παιδί αξίζει την ανταμοιβή γιατί έκανε «αυτό που έπρεπε».

Και κάπως έτσι, ήδη από την παιδική ηλικία, διαμορφώνεται μία βάση πάνω στην οποία το άτομο, στη μετέπειτα εφηβική και ενήλικη ζωή του, θα στηριχθεί για να επιδιώξει τους προσωπικούς του στόχους και θα εξασφαλίσει μία ψυχολογική σταθερότητα και ασφάλεια. Τι κερδίζουμε από αυτή την πεποίθηση, όμως;

Διότι προφανώς, για να ζούμε σε έναν κόσμο καταφανώς άδικο και να συνεχίζουμε, έστω και ασυνείδητα, να πιστεύουμε πως «δεν πειράζει, όλοι αργά ή γρήγορα, θα έχουν αυτό που τους αξίζει», κάτι κερδίζουμε. Συνήθως, αυτό που κερδίζουμε είναι η συνοχή. Δεν ανατρέπεται η εικόνα του κόσμου, όπως έχει διαμορφωθεί μέσα μας. Για να καταλάβουμε πώς ακριβώς το κάνουμε αυτό, θα δούμε ορισμένα παραδείγματα, τα οποία έχουν προκύψει από πολυάριθμες έρευνες.

Στην περίπτωση μίας καταφανούς αδικίας, που δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να την αναστρέψουμε, προσπαθούμε, με διάφορους τρόπους να την εκλογικεύσουμε. Πώς; Στην περίπτωση των παιδιών, για παράδειγμα, η «τιμωρία» δεν εκλαμβάνεται από τον γονιό ως αδικία. Δεν σκεφτόμαστε δηλαδή, ως γονείς, ότι αδικούμε το παιδί μας βάζοντάς το τιμωρία για κάτι «κακό» που έκανε. Θεωρούμε ότι πράττουμε στα πλαίσια της ορθής διαπαιδαγώγησης των παιδιών.

Εκλογικεύουμε την αδικία (και την παρουσιάζουμε και στο παιδί μας έτσι) ως μέσον καλύτερης προετοιμασίας του παιδιού για τον κόσμο. Άλλες φορές, επειδή δεν μπορούμε να αλλάξουμε την αδικία που βλέπουμε να συμβαίνει στην πραγματικότητα, αλλάζουμε την ίδια την πραγματικότητα, διαστρεβλώνοντας τα αίτια της αδικίας: ο απολυμένος φταίει ο ίδιος για την απόλυσή του, η γυναίκα ήταν προκλητικά ντυμένη και φέρει ευθύνη για τον βιασμό της, ο οδηγός δεν πρόσεχε και προκάλεσε ο ίδιος το ατύχημα, ο φίλος μας που διαγνώστηκε με καρκίνο φταίει ο ίδιος που δεν πρόσεχε τη διατροφή του, κάπνιζε, δεν αθλούνταν, κλπ. Η ιδέα ότι μπορεί να μας συμβεί κάτι αρνητικό καθαρά και μόνο λόγω τύχης, μας είναι σχεδόν αδιανόητη, μας πανικοβάλει. Άλλωστε το βλέπουμε και στον εαυτό μας.

Όταν εμείς οι ίδιοι βιώνουμε κάποια αδικία (πέσαμε θύμα ληστείας, κακοποίησης, αρρωστήσαμε, κλπ) συχνά σπεύδουμε να κατηγορήσουμε τον εαυτό μας:

«Τα ήθελα και τα ‘παθα», «δεν πρόσεχα όσο έπρεπε», «δεν έκανα όλα όσα έπρεπε και να τώρα» – «μου άξιζε ό,τι μου συνέβη». Άλλες φορές πάλι, δείχνουμε υπερβολικά μεγάλη (μεγαλύτερη απ’ ότι δικαιολογεί η ίδια η πραγματικότητα) εμπιστοσύνη στους θεσμούς: μιλάμε για «δίκαιη» καταδίκη ενός εγκληματία, λέμε «δεν μπορεί, για να μου έβαλε αυτόν τον βαθμό ο καθηγητής, θα έχει δίκιο» ή δικαιολογούμε τις απολύσεις ως «ανάγκη να επιβιώσει η επιχείρηση».

Από την άλλη πλευρά, η πεποίθηση ότι ο κόσμος που ζούμε είναι δίκαιος μας επιτρέπει να βλέπουμε το μέλλον με αισιοδοξία και πως οι εξελίξεις τελικά θα είναι προβλέψιμες, ελεγχόμενες και σταθερές. Δεν θα έρθουν ανατροπές στη ζωή μας.

Κάπως έτσι, ωθούμαστε στο να συμπεριφερόμαστε στους άλλους τίμια, ειλικρινά, θετικά, πιστεύοντας πως, «αφού του συμπεριφέρομαι σωστά, θα μου συμπεριφερθεί κι αυτός έτσι». Στη βάση της δικής μας «ορθής» συμπεριφοράς, διαμορφώνουμε προσδοκίες για την συμπεριφορά του άλλου. Για αυτό και νιώθουμε τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια μας όταν αντιλαμβανόμαστε πως ο άλλος μας εξαπάτησε ή μας παραπλάνησε. Ανατρέπονται οι πυρηνικές πεποιθήσεις μας γύρω από το πώς (νομίζουμε ότι) λειτουργεί ο κόσμος. Τέλος, κάποιοι άνθρωποι έχουν έντονο μέσα τους το κίνητρο για διατήρηση, ενίσχυση ή αποκατάσταση της δικαιοσύνης.

Εδώ εντάσσονται οι άνθρωποι που σπεύδουν να βοηθήσουν τα θύματα διαφόρων κοινωνικών ομάδων, που συμμετέχουν σε εθελοντικές οργανώσεις, που εργάζονται σε υπηρεσίες όπως η πυροσβεστική και το 166: είναι τόσο ισχυρή η αίσθηση του δικαίου μέσα τους, που οδηγούνται στην αυτοθυσία προκειμένου να αποκαταστήσουν τη δικαιοσύνη του κόσμου που μας περιβάλλει.

Η πεποίθηση ότι ο κόσμος είναι δίκαιος είναι ένα από τα κυρίαρχα ιδεολογήματα της σύγχρονης εποχής. Ως τέτοιο, έχει τις θετικές και τις αρνητικές του διαστάσεις. Έχει αποδειχθεί πως η δοξασία του δίκαιου κόσμου είναι εξαιρετικά λειτουργική για τον άνθρωπο, διότι αποτελεί ένα είδος άμυνας απέναντι στο στρες που βιώνει, ενώ παράλληλα αποτελεί παράγοντα ενίσχυσης συμπεριφορών που προσανατολίζονται στην προσπάθεια, την επιτυχία, τον προγραμματισμό και την αντιμετώπιση των προκλήσεων της ζωής. Ταυτόχρονα, συμβάλλει σε ένα αυξημένο αίσθημα προσωπικής ευεξίας, καθώς, όσο περισσότερο ένας άνθρωπος πιστεύει ότι ζει σε έναν δίκαιο κόσμο, τόσο περισσότερο δίκαιη θα φροντίζει να είναι η συμπεριφορά του, θα δείχνει εμπιστοσύνη στο μέλλον του και θα κρίνει ως δίκαια τα όσα του συμβαίνουν, με αποτέλεσμα να νιώθει μεγαλύτερη ισορροπία στη ζωή του.

Επίσης, άνθρωποι με ισχυρή πίστη στη δικαιοσύνη του κόσμου φέρουν περισσότερες πιθανότητες να βοηθήσουν έναν άνθρωπο που βρίσκεται σε ανάγκη, έχουν υψηλότερο αίσθημα κοινωνικής ευθύνης, παραμένουν προσηλωμένοι στη χρήση δίκαιων και θεμιτών μέσων, αποφεύγουν συμπεριφορές που παραβιάζουν τους κανόνες και αρνούνται να υποθάλψουν μία απάτη, ένα ψέμα ή κάποια άλλη συμπεριφορά εκμεταλλευτικού τύπου (ακριβώς επειδή φοβούνται τις αρνητικές συνέπειες των πράξεών τους σε έναν κόσμο που είναι δίκαιος).

Από την άλλη πλευρά, μελέτες έχουν δείξει πως οι άνθρωποι, που πιστεύουν σταθερά και έντονα ότι ο κόσμος που ζούμε είναι δίκαιος, τείνουν να είναι πιο συντηρητικοί και αυταρχικοί (πολιτικά και ιδεολογικά τοποθετούμενοι στο δεξιό άκρο του πολιτικού φάσματος), πιο πλούσιοι, πιο θρήσκοι αλλά και πιο αυτάρκεις έναντι όσων διατηρούν ασθενέστερη πίστη στην δικαιοσύνη του κόσμου. Σε ένα ευρύτερο κοινωνικό και ιδεολογικό επίπεδο, η πίστη στη δικαιοσύνη του κόσμου συνοδεύεται από κάποιους κινδύνους που αξίζουν περαιτέρω προβληματισμού: για παράδειγμα, θεωρώντας πως, «όπου φτωχός και η μοίρα του», ωθούμαστε στο να κανονικοποιήσουμε την αδικία, να την εκλογικεύσουμε, να την δούμε ως κάτι φυσικό και αναπότρεπτο, για το οποίο δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά πράγματα.

Άμεση απόρροια αυτού, είναι η αδράνεια σε κοινωνικό επίπεδο: Αφού δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για την αδικία, αφού ο καθένας λαμβάνει στη ζωή αυτό που του αξίζει («για να είναι φτωχός θα φταίει αυτός, δεν μπορεί να συμβαίνει κάτι άλλο»), μειώνεται το κίνητρο για κοινωνική αλλαγή, θεωρώντας ταυτόχρονα ότι κάτι, κάποιος, κάπου, λογικά, θα φροντίσει ώστε το μέλλον να είναι καλύτερο για αυτούς τους ανθρώπους. Τέλος, στενεύει το πεδίο της ατομικής δράσης μας, με την έννοια ότι μας αρκεί να ξέρουμε πως εμείς κάνουμε αυτό το λίγο, το ελάχιστο, καλό που μπορούμε και περνάει από το χέρι μας, χωρίς να είναι απαραίτητα ανάγκη να γίνουν αλλαγές σε ευρύτερο κοινωνικό ή θεσμικό επίπεδο. Το αν πιστεύει κανείς ότι ο κόσμος είναι δίκαιος ή όχι δεν εντάσσεται σε αξιολογικές κρίσεις του τύπου «καλό» ή «κακό».

Είναι μία από τις κυρίαρχες ιδεολογίες της σύγχρονης κοινωνίας και μεγαλώνουμε, λιγότερο ή περισσότερο, στην βάση αυτής της πεποίθησης. Όπως κάθε ιδεολογία όμως, έτσι και αυτή έρχεται να μειώσει και να υποτιμήσει οτιδήποτε δεν είναι σύμφωνο με τον τρόπο που αυτή εκλαμβάνει την πραγματικότητα. Επιπλέον, το αν και το κατά πόσο ένας άνθρωπος θα υιοθετήσει τελικά αυτή την άποψη, εξαρτάται από τον ίδιο και τις ψυχικές του αντοχές. Σε κάθε περίπτωση, όμως, το θέμα προσφέρει γόνιμο έδαφος για προβληματισμό, αυτοπαρατήρηση και αυτοκριτική, καθώς και για προσεκτική παρατήρηση των μηνυμάτων που εκφράζονται διαμέσου των μέσων μαζικής ενημέρωσης, και του τρόπου με τον οποίο λειτουργούν σήμερα η κοινωνία και οι θεσμοί της.

Α. Αποστολοπούλου, Ψυχολόγος Ενδεικτική βιβλιογραφία: Dalbert, C. (2001) The justice motive as a personal resource: Dealing with challenges and critical life events. New York: Plenum Press. Furnham, A. (1991) Just World Beliefs in twelve societies. The Journal of Social Psychology, 133, 317-329. Furnham, A. (2003) Belief in a Just World: research progress over the past decade. Personality and Individual Differences, 34, 795-817. Lerner, M.J. (1977) The Justice Motive: Some hypotheses as to its origins and forms. Journal of Personality, Vol. 45 (1), 1-52. Lerner, M.J., & Miller, D.T. (1978) Just world research and the attribution process: Looking back and ahead. Psychological Bulletin, 85, 1030-1050. Rubin, Z., & Peplau, L.A. (1975) Who believes in a just world? Journal of Social Issues 31 (3): 65-89. Παπαστάμου Στάμος, «Εισαγωγή στην Κοινωνική Ψυχολογία» Τόμος Α’. Εκδ. Ελληνικά Γράμματα, 2001. to23ogramma Image by Rosie Anne Prosser

awakengr.com

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή