ΜΗΝ ΑΜΦΙΤΑΛΑΝΤΕΥΕΣΑΙ!

Προκειμένου να αυξήσουμε την αποτελεσματικότητά μας όσον αφορά την ενίσχυση της προσωπικής μας δύναμης από τη μια μεριά και τη διαδικασία της ωρίμανσης ως ανθρώπων από την άλλη, καλό θα ήταν να λάβουμε υπόψη ένα βασικό παράγοντα. Το ότι αμφιταλαντευόμαστε. Η εξασθένιση του όντος μας από αυτή τη στάση είναι ανυπολόγιστη. Και το ερώτημα είναι: όταν αμφιταλαντεύομαι έχω τη δυνατότητα να σχηματίζω αξιόπιστες απόψεις;

Ένας αμφιταλαντευόμενος και συνεπώς αδύναμος χαρακτήρας, διαθέτει τα απαιτούμενα προσόντα για να αξιολογήσει μια κατάσταση; Και αν συνειδητοποιήσει αργότερα ότι έσφαλε, έχει το θάρρος και την ευελιξία να αλλάξει γνώμη. Ή μήπως έχει αναγορεύσει τις "απόψεις" του σε κάτι το ιερό.

Έχει ειπωθεί: “να είσαι θερμός ή ψυχρός, γιατί μισώ τους χλιαρούς”. Όταν κάνουμε κάτι η εστίασή μας πρέπει να είναι απόλυτη. Δεν πρέπει να σκεφτόμαστε κάτι και να επηρεαζόμαστε από κάτι άλλο.

Ασφαλώς ενυπάρχουν στη φύση ενός γεγονότος πολλοί εγγενείς παράγοντες, αλλά να μην ξεχνάμε ότι η θέλησή μας είναι επίσης ένας από αυτούς. Επιπλέον δεν πρέπει να αναμιγνύουμε σε συναισθηματικό επίπεδο αντιφατικές επιδράσεις. Αυτό δεν έχει σχέση με τη στενομυαλιά, ή με τη δυσκολία προσαρμογής σε απρόβλεπτες καταστάσεις.

Είναι ένα ασυνήθιστο μίγμα. Αποφασιστικότητα και σταθερότητα, από τη μια πλευρά και ευελιξία από την άλλη. Ο συνδυασμός των δύο αυτών φαινομενικά αντιφατικών χαρακτηριστικών δεν γίνεται με εκλογίκευση και θεωρίες, αλλά είναι θέμα "διάθεσης", θέμα "αίσθησης" μίας κατάστασης. Κάτι σαν την αίσθηση της ισορροπίας όταν οδηγούμε ένα ποδήλατο. Δεν ισορροπούμε με διανοητικές διεργασίες, αλλά έχουμε την “αίσθηση” της ισορροπίας στο σώμα μας και αυτή υλοποιείται, χωρίς τη μεσολάβηση της καθημερινής μας διάνοιας.

Θα αναφέρω ένα παράδειγμα εστίασης.

Έστω π.χ. ότι τρέχω να προλάβω το λεωφορείο για να πάω στη δουλειά μου. Εκείνη τη στιγμή πρέπει “να τα δώσω όλα” όπως λένε. Δεν είναι η κατάλληλη ώρα να σκεφτώ αν η εργασία μου με ικανοποιεί ως άνθρωπο, ή αν δουλεύω σε μια βιομηχανία η οποία ρυπαίνει το περιβάλλον. Ούτε αν ο ιδιοκτήτης της βιομηχανίας αυτής καρπώνεται την υπεραξία της εργασίας μου και καταπιέζει το προλεταριάτο. Δεν θα σκεφτώ όλα αυτά την ώρα που τρέχω. Αν το κάνω θα καταλήξω να τρέχω πιο αργά και θα χάσω το λεωφορείο γιατί εγώ ο ίδιος θα

ΥΠΟΣΚΑΨΩ ΤΑ ΚΙΝΗΤΡΑ ΜΟΥ.

Χάνοντας το λεωφορείο δεν θα αυξηθεί ο βαθμός της προσωπικής ικανοποίησης από την εργασία μου, δεν θα αντιμετωπιστεί η κλιματική αλλαγή και σίγουρα δεν θα νικηθεί ο καπιταλισμός. Θα είμαι απλά ένας ανόητος που θα κινδυνέψει να χάσει τη δουλειά του.

Θα μου πείτε, αυτά είναι θέματα που πρέπει να τα λάβουμε υπόψη μας. Ναι, αλλά όχι την ώρα που τρέχουμε να προλάβουμε το λεωφορείο. Θα τα αναλογιστούμε όταν μπούμε μέσα και καθόμαστε στη θέση μας, μιας και τότε έχουμε άφθονο χρόνο για χάσιμο. Αν όμως το παρακάνουμε, με τον ίδιο τρόπο που αποδυναμώσαμε την προσπάθειά μας να τρέξουμε γρήγορα, θα υποσκάψουμε επίσης την απόδοση στην εργασία μας.

Ένα πράγμα τη φορά. Όχι δύο ταυτόχρονα. Δεν θα απορρίψουμε κάτι αλλά θα το εξετάσουμε στην ώρα του. Μετά από το προηγούμενο. Αν τα αναμίξουμε θα καταλήξουμε να αμφιταλαντευόμαστε συναισθηματικά και δεν θα υλοποιήσουμε ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Θα έχουμε τα λεγόμενα “διλήμματα”, για τα οποία πιστεύω ότι είναι ανύπαρκτα. Είναι προϊόντα μίξης των δικών μας επιθυμιών και των ασυνείδητων επιδράσεων που δεχθήκαμε από το περιβάλλον.

Λαμβάνουμε υπόψη όλη την πολυπλοκότητα της ζωής, αλλά δεν αναμιγνύουμε τον έναν παράγοντα με τον άλλον. Τους εξετάζουμε ως διακριτές οντότητες, η οποίες αλληλεπιδρούν και όχι ως ένα νερόβραστο “χυλό” χωρίς ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Υπ’ αυτή την έννοια μια συντροφιά ανθρώπων (ή και λαών ακόμα), αποτελείται από ιδιαίτερες προσωπικότητες τις οποίες συνδέει κάτι κοινό και όχι από απρόσωπα φαντάσματα που έχουν χάσει την ιδιαιτερότητά τους γιατί έχουν καταστεί αποχρωματισμένα στοιχεία κάποιας ασαφούς μάζας.

Το μυστικό βρίσκεται στο να εργαστούμε με τα “σημεία επαφής”, δηλαδή τις σχέσεις μεταξύ διαφορετικών καταστάσεων και όχι να τις αναμίξουμε, νοθεύοντας και τις δύο.

Υπάρχω ΕΓΩ και υπάρχεις ΕΣΥ. Μπορούμε να έχουμε μια σχέση. Αν όμως εγώ αρχίσω να υιοθετώ στάσεις και προτιμήσεις δικές σου γιατί επηρεάζομαι, τότε παύω να είμαι εγώ, αλλά δεν είμαι ούτε εσύ. Είμαι ένα τίποτα.

Όλοι μας μπορούμε σχετικά εύκολα να αξιολογήσουμε τα προσόντα μας ως αθλητών, νευροχειρούργων, ή υδραυλικών. Αλλά κανείς, κυριολεκτικά κανείς, δεν υπέβαλλε στον εαυτό του την απλούστατη ερώτηση: Έχω την ικανότητα να υπάρχω ως ανεξάρτητο άτομο και να μην είμαι έρμαιο του κάθε “ανέμου” που φυσάει; Αυτή η ικανότητα, με κάποιο μαγικό τρόπο, θεωρείται δεδομένη από το σύμπαν και τους θεούς. Αλλά δεν είναι.

Πρέπει όμως να καταλάβουμε πως αν δεν καταλήξουμε σε μια γνώμη, σε μια σειρά πράξεων που εκτελούμε, τελικά θα παραλύσουμε ανίκανοι να κάνουμε το ο,τιδήποτε, γιατί απλά θα χάσουμε την όποια εμπιστοσύνη έχουμε στον εαυτό μας να εκπονεί σχέδια δράσης και να τα υλοποιεί.

Όταν σταματήσουμε να αμφιταλαντευόμαστε θα αντιληφθούμε ότι μια σημαντική μεταμόρφωση έχει επέλθει στη ζωή μας και στην ψυχική μας διάθεση. Το ποσό της ενεργητικότητας θα αυξηθεί και αυτό θα γίνει αισθητό στο περιβάλλον μας, με ποικίλους τρόπους. Η σιωπηλή ισχύς η οποία γεννάται από την εστίαση της βούλησής μας δεν θα περάσει απαρατήρητη, ούτε θα αφήσει εμάς τους ίδιους στην ίδια κατάσταση που ήμασταν έως τώρα. Είναι θέμα εμπειρίας και κάποιοι από σας θα το διαπιστώσετε στην πράξη.

https://www.innerwork.gr