Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδη

Η αχαριστία και η αγνωμοσύνη είναι σημάδι του καιρού μας, δεν είναι απλά κακή συμπεριφορά.
Αχάριστος είναι εκείνος ο άνθρωπος που του έχει χαριστεί σε αφθονία κάτι, αγάπη, φιλιά , μια ανοιχτή καρδιά να τον στηρίζει και να τον βοηθάει να πραγματοποιήσει τα όνειρα του.

Κάποιοι ειδικοί θεωρούν ότι είναι η πιο κοινή ψυχασθένεια η αχαριστία.
Όσο άσχημο κι αν ακούγεται αυτό , ας σκεφτούμε πόσο υγείες είναι να τσακίσει κάποιος το χέρι ότι τον βοήθησε να επιτύχει έναν στόχο ;

Ο αχάριστος δεν εκτιμά οτιδήποτε του δόθηκε σε αφθονία, δε το προσέχει και δεν το μοιράζεται με όσους είναι λιγότερο ευνοημένοι.
Δεν εκτιμά και δε σέβεται τίποτα, από το περιβάλλον, ως τον φίλο, τον συγγενή, τον σύντροφο που στάθηκε αρωγός ώστε να ευτυχήσει και πετύχει τους στόχους του.

Ο αχάριστος δε μπορεί να αγαπήσει ποτέ στην πραγματικότητα, είναι συναισθηματικά ανάπηρος εφόσον δε μπορεί να εκτιμήσει τίποτα,είναι ο άνθρωπος που δεν ικανοποιείται με τίποτα, δεν υπολογίζει όσα του έχουν προσφέρει και στρέφεται εναντίον των ανθρώπων που τον αγαπούν, αμέσως μόλις κάνουν κάποιο σφάλμα ή δεν ικανοποιήσουν κάποιο “θέλω” τους.

Δεν έχει συνείδηση και γίνεται τοξικός για όσους τον αγαπούν,τον φροντίζουν και του στέκονται στα δύσκολα.
Είναι λοιπόν εκτός από αχάριστος και φοβερά εγωιστής, μιας και δε μπορεί να δείξει ενσυναίσθηση προς τους γύρω του.
Για να αγαπήσει ένας άνθρωπος πρέπει να μην είναι αγνωμων και εγωιστής.

Ο μόνος τρόπος για να απεγκλωβιστεί κανείς από αυτή την ψυχική ασθένεια, είναι η αυτογνωσία, να δουλέψει την πνευματικότητα του και τέλος να ξυπνήσει την συνείδηση του, ώστε να αρχίσει να εκτιμά πράγματα που του έχουν προσφερθεί απλόχερα.
Μόνο εκτιμώντας έναν άνθρωπο πραγματικά και αναγνωρίζοντας τα όποια καλά σου έχει προσφέρει, μπορείς να τον αγαπήσεις.