Βρισκόμαστε εν μέσω μιας ανελέητης μάχης με τη νοερή ύπαρξη μιας αρρώστιας. Μία οντότητα που δεν την ξέραμε λίγους μήνες πριν και που δεν είναι ορατή με γυμνό μάτι. Τα μόνα διαθέσιμα όπλα είναι η συμμόρφωση στους κανόνες και η συνειδητή απραξία.

Πρώτη φορά η παθητικότητα γίνεται τόσο μαχητική, τόσο θορυβώδης και συνάμα τόσο αποτελεσματική. Και ενώ καταβάλλονται προσπάθειες από αληθινούς μαχητές, εκεί στην πρώτη γραμμή της μάχης, οι υπόλοιποι πολεμάμε από την ασφάλεια του σπιτιού μας που για πρώτη φορά φαντάζει τόσο ουτοπική.
Και ενώ καταβάλλονται προσπάθειες από πολλούς και ενώ πλανάται μία συμμαχία απέναντι στον εχθρό, υπάρχουν κάποιοι που κάνουν τη διαφορά.

Προς έκπληξη των περισσοτέρων από μας διαπιστώνουμε ότι συμπολίτες μας αντιμετωπίζουν τελείως διαφορετικά αυτόν τον πρωτοφανή πόλεμο. Αντιδρούν σα να μην υπάρχει η απειλή, αγνοούν τον κίνδυνο, συμπεριφέρονται σα να μην έχει αλλάξει η καθημερινότητά τους.

Η συμπεριφορά αυτή είναι γνωστή. Είναι η ίδια που πολλές φορές αντιμετωπίζω όταν συζητάω με γονείς για μία δυσκολία του παιδιού τους και βρίσκουν χίλιες δυο δικαιολογίες να ωραιοποιήσουν την κατάσταση. Όταν περιγράφω μια κατάσταση νοσηρή και μου την ονομάζουν «τεμπελιά».

Όταν τους καλείς να τους μιλήσεις για τη δυσκολία του παιδιού τους και δεν έρχονται ποτέ. Όταν κωφεύουν και σε αμφισβητούν. Εσένα και όλο το σύστημα υγείας. Το βλέπω πάλι μπροστά μου.

Τα λεξικά της ψυχολογίας περιγράφουν αυτή τη συμπεριφορά σαν άρνηση. Η άρνηση είναι ένας μηχανισμός άμυνας του εγώ. Αποτελεί ασυνείδητη αντίδραση σε ο,τιδήποτε φαντάζει απειλητικό για τον άνθρωπο και αποσκοπεί στην ανακούφιση από τις στρεσογόνες καταστάσεις.

Ο φόβος λοιπόν, η τόσο φυσική αντίδραση του ανθρώπινου οργανισμού στην απειλή δε βιώνεται , δεν αντιμετωπίζεται κατάματα αλλά αποφεύγεται μέσω της άρνησης. Ο άνθρωπος που υιοθετεί τον εν λόγω μηχανισμό δε βλέπει την πραγματικότητα και προσπαθεί με τη συμπεριφορά του να αποφύγει τον κίνδυνο. Ο άνθρωπος που αρνείται, διακατέχεται από την ιδέα της απομάκρυνσης του κινδύνου μέσω της μη παραδοχής του. Και βέβαια οι ρίζες του βρίσκονται στον εγωκεντρισμό της παιδικής ηλικίας.

Παρακολουθούμε μία μερίδα συμπολιτών μας να κατακλύζει τις παραλίες, να παίρνει τα βουνά, να φεύγει σα κυνηγημένη να γλιτώσει. Έχουν την εντύπωση ότι με αυτόν το τρόπο ξορκίζουν τον ιό. Και δεν είναι παρά ανώριμα, κακομαθημένα παιδιά. Παιδιά τα οποία δεν αναγνώρισαν και δε βίωσαν ποτέ τα επώδυνα συναισθήματά τους.

Μεγάλα παιδιά που χάθηκαν μέσα στον ατομικισμό και τον εγωκεντρισμό τους. Που μέσα στη δίνη να ικανοποιήσουν το μεγάλο κενό του Εγώ τους, έχασαν το Εσύ και το Εμείς. Τρέχουν πανικόβλητοι να σώσουν τον εαυτό τους και διαπράττουν διπλό έγκλημα.

Βάζουν σε κίνδυνο τόσο τον εαυτό τους όσο και όλους του γύρω τους, αγαπημένους και μη. Όπως ακριβώς τα παιδιά που ζητάνε επίμονα το παιχνίδι που έχασαν. Αντίσταση στους κανόνες και την εξουσία με τον ίδιο τρόπο που τα παιδιά αντιστέκονται στους γονείς τους.

Παραβίαση των οδηγιών όπως οι έφηβοι στους καθηγητές τους.

Το αντίτιμο; Η ωρίμανση και η συνειδητοποίηση της αλλαγής. Μόνο που το ποτάμι πάντα ρέει προς μία κατεύθυνση. Η αναστροφή των πεπραγμένων ανέφικτη. Πολλές φορές το να κοιτάς τα αποκαΐδια είναι μονόδρομος.

Πριν να είναι αργά γυρίστε συμπολίτες μου πίσω και καθήστε σπίτι σας. Πολεμήστε με όλους μαζί. Προστατέψτε τους εαυτούς σας, τους γονείς και τα παιδιά σας.

Δείτε το φόβο σας σαν αφορμή για αντιμετώπιση του κινδύνου και σαν αφύπνιση από το λήθαργο της φαινομενικής ασφάλειάς σας.

Ξεβολευτείτε από την πλάνη του υλισμού.

Μπείτε στη μάχη του αόρατου εχθρού πριν να δείτε τους δικούς σας ανθρώπους άψυχα κουφάρια που δεν θα μπορείτε ούτε να τους αποχαιρετήσετε

 

Γράφει η Τ. Παπαχρηστοπούλου

Ψυχολόγος -Υποψήφια Διδάκτωρ στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

https://www.forwoman.gr/