Δεκεμβρίου 15, 2018

Ψυχολογία

«Από τη γέννηση ως το θάνατο, οι άνθρωποι δεν παύουν να βιώνουν άπειρα συναισθήματα – φόβο, πόνο, ανημποριά, θυμό, χαρά, ζήλια και αγάπη – όχι γιατί είναι σωστά, αλλά γιατί απλώς τα νιώθουν.

Το ν’ αφήσεις τον εαυτό σου να έρθει σ’ επαφή με κάθε πλευρά της οικογενειακής σου ζωής, μπορεί να προκαλέσει ριζικές βελτιώσεις της κατάστασης. Πιστεύω πως οτιδήποτε μπορεί να συζητηθεί και να γίνει αντιληπτό σαν κάτι ανθρώπινο.

Ας εξειδικεύσουμε το θέμα μας. Ας πάρουμε το θυμό. Πολλοί δεν καταλαβαίνουν πως ο θυμός αποτελεί απαραίτητο ανθρώπινο συναίσθημα έκτακτης ανάγκης. Επειδή ο θυμός καμιά φορά ξεσπάει με καταστροφικές πράξεις, ο κόσμος νομίζει πως ο ίδιος ο θυμός είναι καταστρεπτικός. Δεν καταστρέφει ο θυμός, μα η πράξη που προέρχεται απ’ αυτόν.

Ας εξετάσουμε ένα ακραίο παράδειγμα. Ας υποθέσουμε ότι σε φτύνω. Αυτό, πιθανόν εσύ να το νιώσεις σαν κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Να το νιώσεις σαν επίθεση και να αισθανθείς άσχημα για τον εαυτό σου και θυμωμένος εναντίον μου. Μπορεί να θεωρήσεις τον εαυτό σου αντιπαθητικό (υπήρχε κανείς άλλος λόγος να σου επιτεθώ;) Αισθάνεσαι πληγωμένος, με μειωμένη αυτοεκτίμηση, μόνος και ίσως χωρίς φίλους. Αν και φέρεσαι με θυμό, αισθάνεσαι πληγωμένος – πράγμα για το οποίο δεν έχεις παρά αμυδρή αντίληψη. Πώς θα δείξεις τι αισθάνεσαι; Τι θα πεις; Τι θα κάνεις;

Έχεις επιλογές. Μπορείς να με φτύσεις και συ. Μπορείς να με χτυπήσεις. Μπορείς να κλάψεις και να με παρακαλέσεις να μην το ξανακάνω. Μπορείς να μ’ ευχαριστήσεις. Μπορείς να το βάλεις στα πόδια. Μπορείς να εκφραστείς με ειλικρίνεια και να μου πεις πόσο θυμωμένος είσαι. Τότε πιθανότατα θα μπορέσεις να έρθεις σ’ επαφή με την αίσθηση της προσβολής και να μου μιλήσεις γι’ αυτό. Τότε θα μπορέσεις να με ρωτήσεις πώς έγινε και σ’ έφτυσα.

Οι κανόνες σου θα σε οδηγήσουν με ποιο τρόπο να εκφράσεις την αντίδρασή σου. Αν οι κανόνες σου επιτρέπουν τις ερωτήσεις, μπορείς να με ρωτήσεις και να καταλάβεις. Αν οι κανόνες σου δεν επιτρέπουν τις ερωτήσεις, μπορεί να μαντέψεις και ίσως να μαντέψεις λαθεμένα. Το φτύσιμο μπορεί να εκφράζει πολλά και διάφορα. Μπορείς να αναρωτηθείς: μ’ έφτυσε γιατί δεν της άρεσα; Επειδή είναι θυμωμένη μαζί μου; Επειδή νιώθει απογοητευμένη απ’ τον εαυτό της; Από κάποιο ακούσιο μυϊκό σπασμό; Μ’ έφτυσε γιατί ήθελε να την προσέξω; Αυτές οι πιθανότητες μπορεί να φαίνονται παρατραβηγμένες, αλλά για σκέψου τις λίγο. Δεν είναι καθόλου παρατραβηγμένες.

Ας μιλήσουμε λίγο ακόμη για το θυμό γιατί είναι πολύ σημαντικός. Δεν είναι βίτσιο, αλλ’ ανθρώπινη συγκίνηση, άξια σεβασμού και χρήσιμη σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης. Κανένας άνθρωπος δεν περνάει τη ζωή του δίχως ν’ απαντήσει μερικές έκτακτες καταστάσεις κι όλους μάς έχει κάποτε κυριέψει ο θυμός.

Όποιος θέλει να θεωραίται καλός άνθρωπος (και ποιος δεν το θέλει;) προσπαθεί να συγκρατήσει το θυμό του. Κανέναν όμως δεν ξεγελάει. Έχεις ποτέ δει κάποιον φανερά θυμωμένο να προσπαθεί να μιλήσει σαν να μην τρέχει τίποτα; Τεντωμένοι οι μυώνες, τα χείλια σφιγμένα, κοφτή η ανάσα του, αλλαγμένο το χρώμα του, μισόκλειστα τα μάτια τους, καμιά φορά κι ολόκληρο το σώμα του τεντωμένο.

Όσο περνάει ο καιρός, το άτομο, που ο κανόνας του λέει πως ο θυμός είναι κακός ή επικίνδυνος, συγκεντρώνει την ένταση πιο βαθιά μέσα του. Οι μυώνες, το πεπτικό σύστημα, ο καρδιακός ιστός, τα τοιχώματα των αρτηριών και των φλεβών σκληραίνουν, παρόλο που το εξωτερικό φαίνεται ήρεμο, ψύχραιμο και συγκρατημένο. Μόνο ένα στιγμιαίο ατσάλινο βλέμμα ή κάποιοι σπασμοί στο αριστερό πόδι δείχνουν τι πραγματικά αισθάνεται το άτομο.

Σύντομα εμφανίζονται όλες οι σωματικές εκδηλώσεις της αρρώστιας που προέρχεται από το εσωτερικό σφίξιμο, όπως είναι η δυσκοιλιότητα και η υψηλή πίεση. Έπειτ’ από ένα διάστημα, το άτομο δεν αντιλαμβάνεται πια το θυμό του, αλλά μόνο τον πόνο μέσα του. Τότε, μπορεί να πει ειλικρινά: «Δε θυμώνω. Μόνο που με πονάει η χολή μου». Τα συναισθήματα αυτού του ατόμου έχουν θαφτεί βαθιά, λειτουργούν ακόμα, μα πέρα από την ακτίνα της συνειδητής αντίληψης. Μερικοί άνθρωποι δε φτάνουν ως εκεί, αλλά δημιουργούν ένα βυτίο όπου αποθηκεύουν το θυμό τους. Το βυτίο γεμίζει και κάθε τόσο ξεσπάει με εκρήξεις για μικροπράγματα.

Πολλά παιδιά διδάσκονται πως είναι κακό να μαλώνει κανείς και να πληγώνει τους άλλους. Ο θυμός προκαλεί καβγάδες, άρα είναι «κακό πράγμα». Πάρα πολλοί δεχόμαστε το αξίωμα πως «για να μεγαλώσεις ένα καλό παιδί, να εξοστρακίσεις το θυμό». Είναι σχεδόν αδύνατο να υπολογίσεις πόσο μπορεί να βλάψει το παιδί αυτού του είδους η διδασκαλία.

Αν επιτρέπεις στον εαυτό σου να πιστεύει πως ο θυμός είναι φυσιολογικό ανθρώπινο συναίσθημα σε ορισμένες καταστάσεις, τότε θα μπορείς να τον σέβεσαι και να τον τιμάς, να τον παραδέχεσαι ελεύθερα σαν μέρος του εαυτού σου και να μάθεις πως υπάρχουν πολλοί τρόποι να τον χρησιμοποιείς.

Αν αντιμετωπίσεις τα συναισθήματα του θυμού σου και τα φανερώσεις καθαρά και με ειλικρίνεια στο «φταίχτη», πολύς από τον «ατμό» θα εξαφανιστεί μαζί με την ανάγκη για καταστρεπτική αντίδραση. Εσύ επιλέγεις και έτσι μπορείς να νιώσεις ότι εσύ κυβερνάς τον εαυτό σου. Και συνεπώς να αισθανθείς ικανοποιημένος απ’ τον εαυτό σου. Οι σχετικοί κανόνες της οικογένειας καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό, αν θα μπορέσεις ή όχι να ωριμάσεις μαζί με το θυμό σου ή αν θα αφεθείς να πεθαίνεις από λίγο κάθε φορά εξαιτίας του.

Απόσπασμα από το βιβλίο της Virginia Satir, Πλάθοντας Ανθρώπους, εκδ. Κέδρος.

Η Αμερικανίδα ψυχοθεραπεύτρια Βιρτζίνια Σατίρ (26 Ιουνίου1916-10 Σεπτεμβρίου 1988) υπήρξε από τις ηγετικές φυσιογνωμίες στο χώρο της οικογενειακής ψυχοθεραπείας. Πρωτοστάτησε στην ίδρυση της Διεθνούς Εταιρίας Οικογενειακής Ψυχοθεραπείας και ταξίδεψε σε πολλές χώρες, όπου δίδαξε και ίδρυσε παρόμοιες εταιρίες. Ήταν μία από τους πρωτεργάτες και τους σημαντικότερους εκπροσώπους τόσο της συστημικής προσέγγισης στην οικογενειακή θεραπεία όσο και του Κινήματος του Ανθρώπινου Δυναμικού (Human Potential Movement). Εκτός από το Πλάθοντας ανθρώπους, στα ελληνικά κυκλοφορούν τα βιβλία της: Τα πολλά σου πρόσωπα, Κατανόησε τον εαυτό σου και Ανθρώπινη επικοινωνία.

Πηγή: www.doctv.gr

.o-klooun.com

Ψυχολογία

Μήπως η διαίσθηση σου προσπαθεί να σου τραβήξει την προσοχή και την αγνοείς;

Αν οτιδήποτε έχει σχέση με μεταφυσικές ικανότητες σου φέρνει στο μυαλό τσιγγάνες που κοιτούν κρυστάλλινες σφαίρες, πάτα μία μικρή παύση. Αν έχεις διαίσθηση και δεν το έχεις καν συνειδητοποιήσει; Οι περισσότεροι από εμάς, ειδικά οι γυναίκες, έχουν το έμφυτο χάρισμα να διαισθάνονται πράγματα, ωστόσο πολλές το αγνοούν – σε πολλές περιπτώσεις παίζουν ρόλο και οι επιρροές που έχουν δεχτεί κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης τους.

Αυτά είναι μερικά χαρακτηριστικά όσων έχουν διαίσθηση. 

1. Αντιλαμβάνεσαι τα συναισθήματα των άλλων.
Έχεις ιδιαίτερη ευαισθησία σε οτιδήποτε νιώθουν οι άλλοι άνθρωποι και πολλές φορές δεν μπορείς να προστατέψεις τον εαυτό σου από την ενέργεια των άλλων. Αυτό μπορεί να σε κάνει μοναχική, ακόμα κι αν σου αρέσουν οι άνθρωποι.

2. Έχεις «ζωντανά» όνειρα.
Θυμάσαι συχνά τα όνειρα σου και, συνήθως, με κάθε λεπτομέρεια. Κάποια από τα όνειρα σου ίσως έχουν γίνει πραγματικότητα, σα να μπορούσες να προβλέψεις το μέλλον, και αυτό μπορεί να σε τρομάζει, ειδικά αν ονειρεύτηκες ένα άσχημο αποτέλεσμα και έπειτα συνέβη.

3. Είσαι οξυδερκής.
Μπορεί να γνωρίσεις κάποιον που όλοι συμπαθούν αλλά κάτι μέσα σου, σου φωνάζει «μείνε μακριά!». Οι άλλοι, ίσως, σου λένε πως είσαι παρανοϊκή και η αλήθεια είναι πως… μπορεί να είσαι. Αλλά ίσως, πάλι, όχι.

5. Λαμβάνεις μηνύματα από άψυχα αντικείμενα
Μήπως ένιωσες ποτέ ότι ένα αντικείμενο… σου μιλάει; Ή είχες επικοινωνία με ένα δέντρο, σύννεφο ή κόσμημα;

6. Είσαι επιρρεπής σε εθισμούς.
Όταν έχεις διαίσθηση και δεν το γνωρίζεις, ίσως προσπαθείς να την «αποδυναμώσεις» πίνοντας πολύ αλκοόλ ή κάνοντας πολλά τσιγάρα ή ενδίδοντας σε εθιστικές συμπεριφορές που σε αποσυνδέουν από το ένστικτο σου.

shape.gr

Ψυχολογία

Αυτή είναι η συμβουλή του κωμικού ηθοποιού Στιβ Μάρτιν στους νέους κωμικούς: «Να είστε τόσο καλοί που να μην μπορούν να σας αγνοήσουν». Μου αρέσει. Η ζωή ευνοεί τους αφοσιωμένους. Όσο πιο πολλά δίνεις στη ζωή, τόσο πιο πολλά σου επιστρέφει εκείνη.

Είναι απλώς αδύνατον να είσαι σπουδαίος σε αυτά που κάνεις, να προσπαθείς να είσαι άψογος και να διακρίνεσαι κάνοντας το τέλειο και τελικά να μη βγεις νικητής. (Ο Τζέρι Γκαρσία, των Grateful Dead, είπε κάποτε: «Δεν αρκεί να είσαι ο καλύτερος ανάμεσα στους καλύτερους. Πρέπει όλοι να θεωρούν πως είσαι ο μοναδικός σε ό,τι κάνεις»).

Μερικές φορές μας πιάνει απογοήτευση. Συμβαίνει σε όλους μας. Προσπαθούμε σκληρά, παραμένουμε αφοσιωμένοι στα όνειρά μας και προωθούμε τα ιδανικά μας. Αλλά δεν συμβαίνει τίποτε. Έτσι φαίνεται, τουλάχιστον.

Όμως η κάθε επιλογή μας έχει σημασία. Κάθε βήμα μετράει. Η ζωή προχωράει σύμφωνα με το δικό της πρόγραμμα, όχι με το δικό μας. Δείξτε υπομονή. Εμπιστοσύνη. Να είστε σαν τον τεχνίτη των διαμαντιών, που κάθε μέρα κόβει σταθερά και από λίγο την πέτρα του.

Κάποια στιγμή, ένα και μοναδικό χτύπημα θα σπάσει την πέτρα και θα αποκαλύψει το διαμάντι. Κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει έναν ενθουσιώδη και αφοσιωμένο άνθρωπο που είναι ασύλληπτα καλός σε ό,τι κάνει. Το εννοώ σοβαρά. Η διορατικότητα του Στιβ Μάρτιν μιλάει κατευθείαν μέσα μου. «Να είσαι τόσο καλός που να μην μπορούν να σε αγνοήσουν». (Ο Πίτερ Ντράκερ, ο γκουρού του μάνατζμεντ, διατύπωσε την ίδια σκέψη λίγο διαφορετικά με την παρατήρηση: «Κάντε τα καλά ή αφήστε τα»).

Εφαρμόστε αυτή τη φιλοσοφία στη δουλειά. Εφαρμόστε τη στο σπίτι. Εφαρμόστε τη στην κοινότητά σας. Εφαρμόστε τη σε ολόκληρο τον κόσμο σας. Το θάρρος να παρουσιάζετε τα χαρίσματά σας και τις κορυφαίες δυνατότητές σας θα φέρει θαυμαστές ανταμοιβές. Τελικά, η ζωή είναι πάντα δίκαιη. Εμπιστευτείτε την.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Robin Sharma “Για μια υπέροχη ζωή, μέρος 2ο” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα

enallaktikidrasi.com

Ψυχολογία

Ο Επίκτητος είπε: “Όταν βλέπεις κάποιον να κλαίει, είτε επειδή αποχωρίζεται το παιδί του, είτε εξαιτίας κάποιας υλικής απώλειας, πρόσεχε μην παρασυρθείς από τη σκέψη ότι η κατάστασή του είναι όντως άσχημη. Να έχεις υπόψη σου ότι ο άλλος δεν θλίβεται εξαιτίας του γεγονότος, αλλά εξαιτίας των ερμηνειών του για το γεγονός.

Επίσης, μη φοβηθείς να του συμπαρασταθείς με λόγια, ακόμα και να στενάξεις μαζί του, πρόσεχε όμως μη στενάξεις και μέσα σου“.

Είναι πολύ ενδιαφέρον αυτό που λέει ο Επίκτητος “πρόσεχε όμως μη στενάξεις και μέσα σου”. Αυτό που πραγματικά εννοεί είναι να προσέξεις να μην εισέλθεις μέσα στη δυστυχία του άλλου.

Η συμπόνοια έχει δύο πλευρές. Η μία πλευρά είναι να νιώσεις τον πόνο του άλλου. Αυτή είναι η ενσυναίσθηση. Για να νιώσεις τον πόνο του άλλου πρέπει να έχεις περάσει κι εσύ από κάτι αντίστοιχο. Αν δεν έχεις υποφέρει, κατά πάσα πιθανότητα η ενσυναίσθηση είναι αρκετά δύσκολο να συμβεί.

Η άλλη πλευρά της αληθινής συμπόνοιας είναι το βάθος που υπάρχει μέσα σου. Είναι μία περιοχή που δεν μπορεί να την αγγίξει η δυστυχία. Έτσι, ενώ δείχνεις συμπόνοια προς κάποιον άλλον, ακόμα και αν νιώθεις τον πόνο του, μέσα σου, στο υπόβαθρο, υπάρχει μια αίσθηση γαλήνης. Και οι δύο αυτές διαστάσεις συνυπάρχουν.

Αν υπάρχει μόνο η μία διάσταση, δηλαδή αν μόνο συμπάσχεις με τον άλλον, εισέρχεσαι στον δικό του κόσμο και δεν τον βοηθάς. Τον βοηθάς μόνο αν παραμένεις συνδεδεμένος με το αιώνιο μέσα σου, ενώ παράλληλα συνδέεσαι και με τον άλλον. Τότε ξεκινάει και η θεραπεία. Μερικές φορές μάλιστα, δεν χρειάζεται να πεις τίποτα και ο άλλος μπορεί να νιώσει ξαφνικά μέσα του αυτή τη γαλήνη.

Ακόμα και σε άλλες περιπτώσεις, όπου συναντάς ανθρώπους να σου διηγούνται το δράμα τους, δεν χρειάζεται να μπαίνεις κι εσύ μέσα στο δράμα. Μπορεί να αρχίσουν να σου λένε “άκου τι μου συνέβη, άκου τι έπαθα, άκουσέ με!” και να προσπαθούν έτσι να ρουφήξουν την ενέργειά σου για να θρέψουν το δράμα τους. Ακόμα και αν τους προτείνεις κάποιες λύσεις θα δεις ότι θα αντιδράσουν αρνητικά, γιατί ουσιαστικά δεν θέλουν να τελειώσει το δράμα τους, καθώς είναι ταυτισμένοι με την όλη αυτή δραστηριότητα του νου. Αν εισέλθεις στο δράμα τους, μετά από μια ώρα μπορεί να νιώθεις εξουθενωμένος, ενώ μπορεί να έχεις την εντύπωση ότι έτσι συμπονάς τον άλλον και τον βοηθάς.

Μην μπαίνεις ολοκληρωτικά μέσα στην πραγματικότητα των άλλων. Αναγνώρισε την πραγματικότητά τους ως ένα ψεύτικο κατασκεύασμα που έχει δημιουργήσει ο νους τους.

Αλλά μην τους το πεις αυτό. Να το ξέρεις, αλλά μην τους το πεις, γιατί αυτό το κατασκεύασμα δεν θέλει να το προκαλούν. Και επίσης, αν τους το πεις, θα απευθυνθείς μόνο στον νου τους, ο οποίος δεν είναι δεκτικός σε τέτοιου είδους λόγια.

Ο νους δεν θέλει να δει τα ψεύτικα κατασκευάσματά του, γιατί αν τα δει θα επέλθει και το τέλος του.

*Απόσπασμα από μαγνητοσκοπημένη ομιλία του Έκχαρτ Τόλλε

Ο Έκχαρτ Τόλε (Echart Tolle 1948) γεννήθηκε στη Γερμανία, όπου πέρασε τα πρώτα δεκατρία χρόνια της ζωής του. Μετά την αποφοίτησή του από το πανεπιστήμιο του Λονδίνου, έγινε ερευνητής και επόπτης του πανεπιστημίου Κέμπριτζ. Στα είκοσι εννιά του, μια βαθιά πνευματική μεταμόρφωση διέλυσε σχεδόν την παλιά του ταυτότητα και άλλαξε ριζικά την πορεία της ζωής του.
Τα επόμενα χρόνια τα αφιέρωσε για να κατανοήσει, να αφομοιώσει και να βαθύνει αυτή τη μεταμόρφωση που σημάδεψε το ξεκίνημα ενός εσωτερικού ταξιδιού γεμάτου συγκινήσεις.
Τα τελευταία δέκα χρόνια είναι σύμβουλος και πνευματικός δάσκαλος, και δουλεύει με άτομα και μικρές ομάδες. Από το 1996 ζει στο Βανκούβερ του Καναδά.

anapnoes.gr

Ψυχολογία

«Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν»: Μια ιστορία για τον θυμό και την αγάπη, από τον Μαχάτμα Γκάντι
Μια μέρα, ένας σοφός ρώτησε τους μαθητές του: «Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν εξοργίζονται;».

«Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν εξοργίζονται;».
«Επειδή χάνουν την ψυχραιμία τους» απάντησε κάποιος.
«Μα γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν αφού ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους;» επέμεινε ο σοφός.

«Γιατί θέλουν να τους ακούσει» είπε ένας άλλος μαθητής.
«Και γιατί δεν μπορεί να του μιλήσει με χαμηλή φωνή;» ρώτησε πάλι ο δάσκαλος.

Διάφορες απαντήσεις δόθηκαν αλλά καμιά δεν τον ικανοποίησε.
«Ξέρετε γιατί ουρλιάζουν δυο άνθρωποι όταν είναι θυμωμένοι;» τους είπε τότε.

«Επειδή όταν θυμώνουν, οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ. Έτσι για να μπορέσει ο ένας ν' ακούσει τον άλλο, πρέπει να φωνάξει δυνατά, ώστε να καλύψει την απόσταση. Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιο δυνατά πρέπει να φωνάξουν για ν' ακουστούν.

Το αντίθετο γίνεται, για παράδειγμα, όταν δυο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι.
Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνίσουν. Μιλούν σιγανά και τρυφερά, επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ κοντά. Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη.

Μερικές φορές μάλιστα είναι τόσο κοντά, που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν. Ψιθυρίζουν μονάχα. Κι όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή, δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχτούν. Έτσι συμβαίνει πάντα κι όταν δυο άνθρωποι που αγαπιούνται πλησιάζει ο ένας τον άλλον».

Όταν συζητάτε, λοιπόν, μην αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρυνθούν, μη λέτε λόγια που σας απομακρύνουν, γιατί θα έρθει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη, ώστε τα λόγια σας δεν θα βρίσκουν πια το δρόμο του γυρισμού.

Δείτε ένα βίντεο για τη ζωή του Μαχάτμα Γκάντι:

Πηγή: skepseissofwn.blogspot.com

 

Ψυχολογία

Όνειρα, ή αλλιώς εικόνες και ιστορίες ακατανόητες, πλούσιες σε συναισθήματα και αισθήσεις. Ένας κόσμος μαγικός, ένα παράλληλο σύμπαν, που ζούμε μέσα του ή υπάρχει μέσα μας για ένα μεγάλο μέρος της ζωής μας.

Κάποιοι λένε πως δεν βλέπουν όνειρα, μα αυτό δεν αληθεύει. Όλοι μας βλέπουμε πολλά όνειρα, και όχι μόνο κατά τη διάρκεια του σταδίου REM, όπου θεωρούταν παλιότερα το στάδιο του ύπνου που ονειρευόμαστε. Κάποιοι θυμούνται τα όνειρά τους μόλις ξυπνήσουν αλλά μετά από λίγο χάνονται απ’ τη μνήμη σαν να μην έχουν υπάρξει ποτέ, όσο αληθινά κι αν τους φάνηκαν.

Πολλές φορές, βλέπουμε επαναλαμβανόμενα όνειρα, ακόμα κι επί σειρά ετών. Τα τρομακτικά όνειρα, οι γνωστοί εφιάλτες, μας ταλαιπωρούν κάποιες νύχτες και ίσως να επηρεάζουν τη διάθεσή μας κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Είτε τα όνειρα που βλέπουμε μας δημιουργούν μια ευχάριστη αίσθηση, είτε μας γεμίζουν φόβο και αγωνία μήπως και γίνουν προφητικά, ας ονειρευτούμε ελεύθερα και άφοβα. Γιατί τα όνειρα είναι η συμβολική γλώσσα του ασυνείδητου. Είναι η ψυχή μας που μας μιλάει, που θέλει να μας δείξει με σοφό τρόπο το δρόμο που εκείνη θα ήθελε να ακολουθήσουμε ώστε να βρούμε την εσωτερική μας γαλήνη και αρμονία. Είναι ο τρόπος της για να διαχειριστεί τα ερεθίσματα της καθημερινότητας και τα έντονα συναισθήματα που προκύπτουν.

Αν επιθυμούμε να ακούσουμε την ψυχή μας, να έρθουμε σε επαφή με τον βαθύτερο εαυτό μας και τις επιθυμίες του, ας αφουγκραστούμε τα όνειρά μας. Sleep over it, λένε οι αγγλοσάξονες και εννοούν πως όταν κάτι μας απασχολεί, ας κοιμηθούμε και όταν ξυπνήσουμε θα έχουμε βρει τη λύση. Όταν λοιπόν, θέλουμε να πάρουμε μια απόφαση, όταν έχουμε να επιλέξουμε έναν δρόμο και έχουμε μια εσωτερική σύγκρουση, μια αντίφαση μέσα μας, τότε λίγο πριν κοιμηθούμε ας ζητήσουμε από τον εαυτό μας να μας δώσει την απάντηση. Να μας οδηγήσει στο δρόμο που χαράζει η ψυχή μας.

Αν έχουμε επαναλαμβανόμενα όνειρα, αυτό σημαίνει πως η ψυχή μας προσπαθεί κάποιο μήνυμα να στείλει στον συνειδητό εαυτό μας, αλλά εμείς επιμένουμε να το αγνοούμε. Το καλύτερο για εμάς είναι να σκύψουμε πάνω απ’ το όνειρο και να προσπαθήσουμε να το αποκωδικοποιήσουμε. Πολλές φορές μας είναι δύσκολο να βρούμε το νόημα του ονείρου μας.

Σ’ αυτή την περίπτωση, η βοήθεια ενός ειδικού ψυχικής υγείας που έχει εκπαιδευτεί στην ανάλυση ονείρων, θα είναι πολύτιμη, ώστε να μπορέσουμε να γνωρίσουμε τον πλούσιο κόσμο της ψυχής μας. Ο ειδικός θα μας καθοδηγήσει να βρούμε τι συμβολίζει για εμάς προσωπικά η κάθε εικόνα, και σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να επιβάλλει τη δική του ερμηνεία.

Μπορούμε και μόνοι μας να αποκωδικοποιήσουμε τα όνειρά μας, σημειώνοντάς τα αμέσως μόλις ξυπνήσουμε. Ένα χαρτί και ένα μολύβι δίπλα στο κομοδίνο θα μας βοηθήσουν να καταγράψουμε με κάθε λεπτομέρεια το όνειρο που είδαμε.

Σημαντικό είναι το συναίσθημα που κυριαρχεί στο όνειρο και μας δείχνει πώς νιώθει η ψυχή μας, ακόμα κι αν εμείς δεν νιώθουμε έτσι, γιατί επί της ουσίας τείνουμε να απωθούμε τα επώδυνα συναισθήματα. Τα πρόσωπα, τα αντικείμενα και οι καταστάσεις συμβολίζουν κομμάτια του εαυτού μας που συνήθως δεν τους δίνουμε φωνή, ή δεν θέλουμε καν να δούμε.

Χρειάζεται να αναρωτιόμαστε τι σημαίνει για μας για παράδειγμα η θάλασσα, ο σκύλος, το ασανσέρ. Αποκωδικοποιώντας τα σύμβολα και διερωτώμενοι κάθε φορά τι σημαίνουν για εμάς, ενώνουμε τα κομμάτια σε μια ιστορία που μπορεί να μας φανερώσει πού βρισκόμαστε στο σήμερα, να μας δείξει κάτι που δεν θέλουμε να δούμε συνειδητά, ή να μας δώσει μια απάντηση σε κάτι που μας απασχολεί.

Ας ονειρευτούμε λοιπόν ελεύθερα και άφοβα. Ας αναζητήσουμε τα όνειρά μας, γιατί σε αυτά θα βρούμε τη σοφία της ψυχής μας. Όσο περισσότερο γνωρίζουμε τον βαθύτερο εαυτό μας και τον αφουγκραζόμαστε, τόσο περισσότερο θα αναπτυσσόμαστε ψυχικά και πνευματικά, βρίσκοντας τη γαλήνη που θα μας οδηγήσει στην προσωπική ολοκλήρωση και πληρότητα.

Συγγραφέας Τατιάνα Τουζλούκωφ
Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1972. Σπούδασα Ψυχολογία και έκανα μεταπτυχιακό στη Συμβουλευτική. Έχω εκπαιδευτεί στην Εκλεκτική θεραπευτική προσέγγιση και στη Συστημική Οικογενειακή Θεραπεία. Έχω ασχοληθεί με μετάφραση βιβλίων ψυχολογίας στις εκδόσεις Θυμάρι, με τη Φωτογραφία, και το Χειροποίητο Κόσμημα. Απ’ το 2005 ζω στα υπέροχα Χανιά που μου χουν κλέψει την καρδιά! Τελευταία ασχολούμαι και με την αρθρογραφία. Ψάχνω γύρω μου ανθρώπους και κάνω πράγματα που μ’ εξελίσσουν και με συγκινούν.

//enallaktikidrasi.com

Ψυχολογία

Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, αλλά οι περισσότεροι από εμάς προσπαθούμε να αντιγράψουμε τους άλλους, επιδιώκοντας να προσαρμοστούμε σε ένα μοτίβο, πιστεύοντας ότι δεν είμαστε αρκετοί.

Επιδιώκουμε την τελειότητα μιμούμενοι εκείνους που θεωρούμε ξεχωριστούς. Συγκρίνουμε συνεχώς τους εαυτούς μας με τους άλλους, και ως εκ τούτου δεν μπορούμε να νιώσουμε ικανοποίηση και σε ειρήνη με τον εαυτό μας. Αλλά η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν είναι τέλειος.

Ο καθένας μας έχει ελαττώματα, και αυτό δεν είναι καθόλου κακό. Τα ελαττώματα είναι αυτά που μας κάνουν ανθρώπους, ξεχωριστά όντα, με ξεχωριστά χαρακτηριστικά. Φανταστείτε να είμασταν όλοι τέλειοι… πόσο άχρωμα θα ήταν όλα; Μια καθαρή μονοτονία.

Το πιο βαρετό μέρος να ζεις. Τη στιγμή που συγκρίνετε τον εαυτό σας με τους άλλους, υποβιβάζετε τον εαυτό σας στα μάτια σας και δεν μπορείτε να αναγνωρίσετε την μοναδικότητά σας.

Όταν αναζητάτε την τελειότητα, επιθυμώντας να γίνετε διαφορετικοί και μοναδικοί, θα καταλήγετε πάντοτε απογοητευμένοι, άδειοι και ανικανοποίητοι, διότι αυτό που ψάχνετε βρίσκεται ήδη μέσα σας και το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να το αναδείξετε.

Όσο δεν αποδέχεστε τον εαυτό σας για αυτό που είστε και δεν εκτιμάτε τον εαυτό σας, τόσο αναζωπυρώνετε τις εσωτερικές σας συγκρούσεις και βασανίζεστε. Είστε αρκετοί έτσι όπως είσαστε. Μια μοναδική έκφραση του σύμπαντος.

Όχι καλύτεροι από τους άλλους, όχι χειρότεροι από τους άλλους, αλλά ξεχωριστοί.

Via hippieteepee.gr Image by Anna‏ @annaphotogtafic

awakengr.com

Ψυχολογία

«Υποθέτω… ότι ξέρετε ήδη τι είναι αυτό που ήρθα να σας πω…» (JORGE BUCAY)

Ο Νασρεντίν είναι ένας άνθρωπος που, για κάποιον άγνωστο λόγο, έχει αποκτήσει τη φήμη του πεφωτισμένου. Κάποιου, δηλαδή, που έχει βαθιά γνώση των σημαντικών θεμάτων που μας αφορούν, και καθορίζουν τη ζωή μας. Ωστόσο, σ’αυτήν την ιστορία, η φήμη που συνοδεύει τον Νασρεντίν είναι ένα τεράστιο ψέμα. Ο ίδιος ξέρει πολύ καλά ότι, στην πραγματικότητα, δεν γνωρίζει πολλά για τα σημαντικά ζητήματα της ζωής, κι όλα αυτά που νομίζουν οι άλλοι γι αυτόν, είναι μόνο αβάσιμες υποθέσεις, υπερβολές, ή ένα αστείο που διαδόθηκε σιγά σιγά, επικράτησε κι απόκτησε την ισχύ της αλήθειας. Ο Νασρεντίν είναι σίγουρος πως το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να ταξιδεύει και ν’ ακούει όσα του λένε οι άλλοι, αλλά ξέρει επίσης ότι αυτό από μόνο του δεν αρκεί για να βρει και να μεταδώσει κι αυτός με τη σειρά του τις απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα.

Εντούτοις, η φήμη του προηγείται του ίδιου, και κάθε φορά που φτάνει σε μια πόλη ή ένα χωριό, μαζεύεται κόσμος για να τον ακούσει, πιστεύοντας ότι έχει να πει σπουδαία και αποκαλυπτικά πράγματα.

Ο Νασρεντίν φτάνει σ’ ένα χωριουδάκι στη Μέση Ανατολή. Αν κι έρχεται για πρώτη φορά σ’ αυτό το μέρος, μόλις κατεβαίνει απ’ το μουλάρι του, μια μικρή ομάδα κατοίκων τον πληροφορεί ότι στη μεγάλη αίθουσα του χωριού έχει μαζευτεί πλήθος κόσμου. Έμαθαν πως έρχεται και τον περιμένουν να τους απευθύνει λίγα λόγια. Ο Νασρεντίν δεν μπορεί να το αποφύγει. Τον οδηγούν μπροστά στον κόσμο που τον επευφημεί με χειροκροτήματα αμέσως μόλις τον βλέπει να πλησιάζει. Ο ήρωάς μας δεν ξέρει τι θα μπορούσε να τους πει, σκοπεύει όμως να σκαρφιστεί κάτι που θα του επιτρέψει να σώσει τα προσχήματα και να ξεμπερδέψει το συντομότερο.

Ο «ομιλητής» στέκεται μπροστά στον κόσμο που χειροκροτεί, σηκώνει τα χέρια ψηλά και, μετά από μια σύντομη παύση, αρχίζει να μιλάει:

«Υποθέτω…» αρχίζει με στόμφο, «ότι ξέρετε ήδη τι είναι αυτό που ήρθα να σας πω…»

Για μερικά λεπτά πέφτει σιωπή, μετά ακούγονται κάποια μουρμουρητά, και τέλος όλο το χωριό απαντάει:

«Όχι… πού να ξέρουμε τι έχεις να μας πεις… Μίλησέ μας, δάσκαλε!»

Ο Νασρεντίν, νομίζοντας πως αυτή είναι μια ευκαιρία για να γλυτώσει από την άβολη κατάσταση, τους λέει:

«Αν μαζευτήκατε εδώ χωρίς να ξέρετε τι έχω να σας πω… ε, τότε δεν είστε έτοιμοι να με ακούσετε.»

Και μ’ αυτά τα λόγια, κάνει μεταβολή… και φεύγει.

Μένουν όλοι εμβρόντητοι. Ορισμένοι δοκιμάζουν να γελάσουν νευρικά υποθέτοντας ότι ο Νασρεντίν θα ξαναγυρίσει στο βήμα, αλλά τίποτα τέτοιο δεν συμβαίνει. Επικρατεί σύγχυση στους ακροατές που ήρθαν μέχρις εδώ για ν’ ακούσουν τον μεγάλο σοφό, κι αυτός έφυγε λέγοντάς τους μόνο δυο λόγια.

Μπορεί κανείς να φανταστεί τι έγινε μετά. Δεν λείπουν ποτέ αυτοί που υποθέτουν ότι, αν κάτι δεν κατάλαβαν, είναι γιατί αυτό που ειπώθηκε ήταν ιδιαιτέρως έξυπνο, ή οι άλλοι, που επειδή νιώθουν άβολα σε τέτοιες καταστάσεις, αισθάνονται υποχρεωμένοι να δείξουν πόσο πολύ εκτιμούν τον ευφυή άνθρωπο. Ένας τέτοιος τύπος, λοιπόν, βλέποντας τον Νασρεντίν να απομακρύνεται, λέει με δυνατή φωνή:

«Τι έξυπνος άνθρωπος!»

Και, βέβαια, όταν δεν καταλαβαίνει κανείς τίποτα κι ο άλλος δίπλα του λέει: «Τι έξυπνος άνθρωπος!», για να μη νιώθει πως μόνο αυτός είναι ηλίθιος, επαναλαμβάνει: «Ναι, βέβαια, πολύ έξυπνος!». Πιθανότατα γι’ αυτό, όλοι οι παριστάμενοι αρχίζουν να επαναλαμβάνουν:

«Τι έξυπνος άνθρωπος!»

«Μα τι έξυπνος άνθρωπος!»

Ώσπου, κάποιος προσθέτει:

«Έξυπνος, σίγουρα, ναι, αλλά… δεν ήταν πολύ σύντομος;»

Κι ένας άλλος, που ανήκει στην κατηγορία εκείνων που νιώθουν την ανάγκη να κρύψουν πίσω από μια λογικοφανή εξήγηση αυτό που δεν υπάρχει, προσθέτει:

«Μιλάει σύντομα και περιεκτικά όπως μιλάνε οι σοφοί. Γιατί, όπως λέει ο δάσκαλος, πώς είναι δυνατόν να μαζευτούμε εδώ χωρίς καν να ξέρουμε τι ήρθαμε ν’ ακούσουμε; Πόσο ανόητοι είμαστε! Χάσαμε μια καταπληκτική ευκαιρία.»

«Τι φώτιση, τι σοφία!»

«Πρέπει να ζητήσουμε απ’ αυτόν τον ξεχωριστό άνθρωπο να μας δώσει ακόμη μία διάλεξη…»

Έτσι, αποφασίζουν να πάνε να δουν τον Νασρεντίν για να του πουν ότι έμειναν έκπληκτοι με αυτήν την διάλεξη, αλλά οι απόψεις του ήταν υπερβολικά βαθυστόχαστες για να μπορέσουν να τις καταλάβουν με την πρώτη.

Ο Νασρεντίν τους λέει:

«Όχι, κάνετε λάθος· το αντίθετο ισχύει. Οι γνώσεις μου, μόλις και μετά βίας επαρκούν για μία διάλεξη. Με τίποτα δεν θα μπορούσα να δώσω δύο.»

Το σχόλιο, όμως, του κόσμου σ’ αυτήν την απάντηση, είναι:

«Τι μετριοφροσύνη!»

Κι όσο περισσότερο επιμένει ο Νασρεντίν, τόσο επιμένουν κι αυτοί ότι θέλουν να τον ακούσουν ακόμα μια φορά. Τελικά, κάτω από τη μεγάλη πίεση και επιμονή του κόσμου, ο Νασρεντίν δέχεται να δώσει μια δεύτερη διάλεξη.

Την επόμενη μέρα, ο υποτιθέμενος σοφός επιστρέφει στο μέρος της συνάθροισης, όπου έχει μαζευτεί ακόμη περισσότερος κόσμος, αφού όλοι όσοι απούσιαζαν την πρώτη φορά έμαθαν για την επιτυχία της ομιλίας του. Πολλοί μάλιστα ρώτησαν:

«Τι είπε;»

Η απάντηση, όμως, όσων είχαν παρακολουθήσει τη διάλεξη, ήταν ίδια κι απαράλλαχτη:

«Δεν είμαστε σε θέση να σου εξηγήσουμε. Θα πρέπει να έρθεις να τ’ ακούσεις απ’ το στόμα του, αλλά πρόσεξε… Σε περίπτωση που ο δάσκαλος ρωτήσει αν ξέρεις τι ήρθε να μας πει, εσύ θα πρέπει ν’ απαντήσεις καταφατικά.»

Όρθιος ο Νασρεντίν μπροστά στο κοινό, μην ξέροντας πάντα τι να πει, εμμένει στην τακτική του:

«Υποθέτω ότι τώρα πια θα ξέρετε τι ήρθα να σας πω…»

Ο κόσμος, προετοιμασμένος και μη θέλοντας να προσβάλει τον δάσκαλο με μια παιδιάστικη απάντηση όπως στην προηγούμενη διάλεξη, απαντά με μια φωνή:

«Ναι, φυσικά, ασφαλώς και το ξέρουμε. Γι’ αυτό, άλλωστε, είμαστε εδώ.»

Τότε ο Νασρεντίν, με κατεβασμένο το κεφάλι, προσθέτει: «Πολύ καλά… Αφού όλοι ξέρετε ήδη τι είναι αυτό που έχω να σας πω, δεν βλέπω γιατί θα πρέπει να το επαναλάβω.»

Και μ’ αυτά τα λόγια, κάνει μεταβολή και αποχωρεί.

Ο κόσμος μένει κατάπληκτος. Παρόλο που αυτή τη φορά απάντησαν ακριβώς το αντίθετο από την προηγούμενη, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο.

Η κατάσταση είναι τεταμένη. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα σιωπής, ακούγεται πάλι κάποιος να φωνάζει:

«Ιδιοφυές!»

Είναι ένας απ’ αυτούς που βρισκόταν εδώ και την προηγούμενη μέρα, αλλά σήμερα δεν ήθελε να την πατήσει. Ήθελε να δείξει ότι, αυτή τη φορά, είχε πιάσει το νόημα πρώτος απ’ όλους.

Και μόλις «οι καινούργιοι» άκουσαν κάποιον να λέει: «ιδιοφυές!», καθώς δεν ήθελαν να δείξουν ότι υστερούν, άρχισαν κι αυτοί να φωνάζουν:

«Καταπληκτικό!»

«Υπέροχο!»

«Εντυπωσιακό, έξοχο!»

Ένας απ’ αυτούς που ήταν πράγματι εδώ την προηγούμενη μέρα, σηκώνεται όρθιος και δηλώνει:

«Μα, ασφαλώς και είναι καταπληκτικό, αφού είναι το συμπλήρωμα της χθεσινής σοφίας!» θέλοντας μ’ αυτή του τη φράση να τονίσει σ’ εκείνους που είχαν έρθει για πρώτη φορά, πόσο διέφεραν μεταξύ τους οι δύο σοφίες…

Όλοι ξεσπάνε σ’ ένα ζωηρό χειροκρότημα, ώσπου ένας άλλος λέει:

«Ναι, φανταστικό φυσικά, αλλά… υπερβολικά σύντομο.»

«Έτσι είναι, σίγουρα» γκρινιάζει κάποιος άλλος.

«Ικανότητα σύνθεσης» δικαιολογεί ο ειδικός που μίλησε νωρίτερα.

Κι αμέσως ακούγονται διάφοροι να φωνάζουν:

«Θέλουμε κι άλλο, θέλουμε ν’ ακούσουμε κι άλλα! Θέλουμε αυτός ο ξεχωριστός άνθρωπος να μας χαρίσει κι άλλη από τη σοφία του!»

Πάει τότε να δει τον Νασρεντίν μια αντιπροσωπεία επισήμων για να του ζητήσουν να τους δώσει μια τρίτη και τελευταία διάλεξη.

Ο Νασρεντίν αρνείται, τους λέει ότι αποκλείεται. Ότι δεν αξίζει καν την τιμή να τον προσκαλούν να δώσει τρεις διαλέξεις, κι επιπλέον, πρέπει να γυρίσει στην πόλη του.

Τον παρακαλούν, τον ικετεύουν, τον εκλιπαρούν ξανά και ξανά. Επικαλούνται τους προγόνους του, τους απογόνους του, όλους τους αγίους… Του ζητούν να δώσει τη διάλεξη στο όνομα όποιου θέλει. Η τόση επιμονή τους τον πείθει και, τελικά, δέχεται ο Νασρεντίν, λιγάκι ανήσυχος, να δώσει μια τρίτη και τελευταία διάλεξη.

Τώρα πια έχει μαζευτεί πάρα πολύς κόσμος. Αυτή τη φορά έχουν συμφωνήσει να μην απαντήσει κανείς σε ό,τι και να ρωτήσει ο δάσκαλος. Αν χρειαστεί οπωσδήποτε να δοθεί κάποια απάντηση, θα απαντήσει ως εκπρόσωπος του χωριού ο δήμαρχος εξ ονόματος όλων.

Όρθιος, για τρίτη φορά μπροστά στο κοινό, λέει ο Νασρεντίν:

«Υποθέτω ότι τώρα πια ξέρετε τι έχω να σας πω.»

Ο δήμαρχος, που κάθεται στην πρώτη σειρά, σηκώνεται, γυρίζει, ανταλλάσσει μια ματιά συνενοχής με τον κόσμο και, προκλητικά σχεδόν, του λέει:

«Άλλοι ξέρουν, κι άλλοι δεν ξέρουν.»

Τότε, ο Νασρεντίν απαντάει:

«Αφού είναι έτσι, αυτοί που ξέρουν να εξηγήσουν σ’ εκείνους που δεν ξέρουν.»

Και κάνοντας μια στροφή, σχεδόν θεατρική… αποχωρεί.

Αυτήν την ιστορία τη θυμάμαι για δύο ή τρεις σημαντικούς λόγους. Ο πρώτος είναι, γιατί κι εγώ πραγματικά δεν ξέρω αυτά που μερικοί νομίζουν ότι ξέρω. Ο δεύτερος, γιατί ο Χόρχε Μπουκάι που γνωρίζουν οι αναγνώστες των βιβλίων μου αποτελεί σύνθεση όσων, όπως είπα, έμαθα από άλλους, αληθινά σοφούς δασκάλους με τους οποίους ήρθα σε επαφή, αλλά και όσων έγραψα στις καλύτερες στιγμές της ζωής μου — και είναι αλήθεια ότι μόνο τότε μπορώ να γράψω. Όπως έχω πει χιλιάδες φορές, εγώ δεν είμαι συγγραφέας. Είμαι ένας γιατρός, ή ένας ψυχίατρος, ή ένας δάσκαλος που γράφει. Πάντως, όχι συγγραφέας. Ίσως γι’ αυτό, για να καθίσω να βάλω τις σκέψεις μου στο χαρτί, πρέπει οπωσδήποτε να βρίσκομαι σε μια τέτοια καλή στιγμή. Και ο τρίτος λόγος για τον οποίο προστρέχω σ’ αυτήν την ιστορία, είναι γιατί όλοι αυτοί οι διάλογοι αναφέρονται σε ζητήματα γύρω απ’ τα οποία είναι σχεδόν βέβαιο ότι κι εσύ, ο αναγνώστης, έχεις μια διαμορφωμένη άποψη ή περιλαμβάνουν θέματα που γνωρίζεις και ίσως κατέχεις πολύ καλύτερα από μένα.

Τουλάχιστον, σε ό,τι αφορά τη ζωή σου. Πρόθεσή μου δεν είναι λοιπόν να σε καταπλήξω με τις ιδέες μου (αν και, καμιά φορά, μπορεί κάποια να σε εξοργίσει) αλλά να σε αναγκάσω να ξανασκεφτείς τις δικές σου ιδέες και να συστηματοποιήσεις εκείνες στις οποίες συμφωνούμε. Έτσι μαθαίνουμε σχεδόν όλα όσα ξέρουμε: ακούγοντας με προσοχή κάθε φορά που αυτοί που ξέρουν περισσότερα διδάσκουν εμάς που ξέρουμε λιγότερα.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ ΣΤΟΝ ΕΓΩΙΣΜΟ
ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ opera animus

lecturesbureau.gr/

.lecturesbureau.gr

Ψυχολογία

Οι τοξικοί άνθρωποι ζουν ανάμεσά μας, ζώντας το δράμα τους. Μπορεί να μην αναγνωρίζονται με την πρώτη ματιά, αλλά όταν κάτσετε και συζητήσετε μαζί τους, εύκολα τους αντιλαμβάνεστε.

Είναι εκείνοι που στο «άσπρο» σας θα δουν μια μαύρη κηλίδα και θα σας την υπογραμμίσουν, «ρουφώντας» όλη τη θετική σας ενέργεια και αυτοεκτίμηση.

Οι περισσότεροι απομακρύνουν τέτοιους ανθρώπους από τη ζωή τους, ενώ άλλοι προσπαθούν να έχουν τυπικές σχέσεις μαζί τους. Τι γίνεται, λοιπόν, όταν χρειαστεί να κάτσετε στο ίδιο τραπέζι με έναν τοξικό άνθρωπο;

Ενας εύκολος τρόπος που μπορείτε να εφαρμόσετε για να μην γεμίσετε με την αρνητικότητά τους είναι να ακολουθήσετε τη μέθοδο της «γκρι πέτρας».

Ελισάβετ Δαπόντε Ενας εύκολος τρόπος που μπορείτε να εφαρμόσετε για να μην γεμίσετε την αρνητικότητά τους είναι να ακολουθήσετε τη μέθοδο της «γκρι πέτρας» (Φωτογραφία: Unsplash)Ενας εύκολος τρόπος που μπορείτε να εφαρμόσετε για να μην γεμίσετε την αρνητικότητά τους είναι να ακολουθήσετε τη μέθοδο της «γκρι πέτρας

Η ψυχολόγος Ναντίν βαν ντερ Λίντεν, μέσα από το μπλογκ της, υποστηρίζει ότι η «γκρι πέτρα» είναι ένα εργαλείο που εμποδίζει τους τοξικούς ανθρώπους να κλιμακώσουν μια κατάσταση, να σας αγχώσουν και να σας εκνευρίσουν (αυτά τα τρία τα κάνουν πολύ επιτυχημένα!). Το όνομα δεν είναι τυχαίο μιας καθώς το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να είστε βαρετοί και να μην δείχνετε ενδιαφέρον. Με αυτόν τον τρόπο αποθαρρύνεται τον τοξικό άνθρωπο να σας χειραγωγήσει, που είναι και ο βασικός του στόχος.

Πώς γίνεται;

Κατά τη διάρκεια της αλληλεπίδρασης με ένα τοξικό άτομο, μιλήστε με ουδέτερη φωνή, επιλέξτε βαρετά θέματα και δώστε σύντομες και γενικές απαντήσεις. Μην του πείτε για την προαγωγή σας, τα νέα ρούχα που πήρατε ή την επέμβαση που έκανε η μητέρα σας.

Οταν τα θέματα είναι γενικά, ο τοξικός άνθρωπος δεν ζει το δράμα του και δεν έχει τίποτα να σχολιάσει για να σας μιζεριάσει.

Η «μεταμόρφωση σε γκρι πέτρα» δεν είναι εύκολη. Ανθρωποι που την έχουν εφαρμόσει υποστηρίζουν ότι είναι μια σκληρή τεχνική, που χρειάζεται προετοιμασία και πρακτική, στην αρχή τουλάχιστον. Αυτό που θα πρέπει να προσέξετε, βέβαια, είναι να μην είστε αγενείς απέναντι στον τοξικό άνθρωπο. Η λεπτότητα είναι το κλειδί για να προστατεύστε τον χρόνο και την ενέργειά σας.

iefimerida.gr

Ψυχολογία

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί όλα είναι τόσο υπέροχα στην αρχή των σχέσεων αλλά μετά παίρνουν τον κατήφορο;

Η απάντηση βρίσκεται στην εξιδανίκευση του Πρίγκιπα ή της Πριγκίπισσας, που σας κάνει να παραβλέπετε πράγματα τα οποία αληθινά σας ενοχλούν, επειδή πιστεύετε ότι μπορείτε να τα ανεχτείτε ή επειδή τρέφετε την ελπίδα ότι θα αλλάξουν.

Ωστόσο, αυτό σημαίνει ότι δημιουργείτε μια αγάπη που δεν είναι αληθινή, επειδή βλέπετε τα πράγματα ρόδινα και όπως τα θέλετε.

Ίσως λόγω συναισθηματικής αδυναμίας βλέπετε μόνο αυτά που έχετε ανάγκη και παραβλέπετε τα υπόλοιπα.

Η ανάγκη σας να βρίσκεστε σε μια σχέση μπορεί να οδηγήσει σε χαμηλή αυτοεκτίμηση, κάτι που έχει συνέπειες σε όλους τους τομείς της ζωής σας.

Η ανάγκη αυτή γίνεται επιτακτική, ο πρωταρχικός σας στόχος. Είναι ένας στόχος που, αν δεν επιτευχθεί, κάνει ολόκληρο τον κόσμο σας να καταρρεύσει.

Ο κόσμος σας περιστρέφεται γύρω από την τέλεια σχέση. Αν τα πράγματα δεν πάνε καλά, η αποτυχία σας καταβάλλει και η αυτοεκτίμησή σας μειώνεται.

Για τους ανθρώπους με χαμηλή αυτοεκτίμηση η αγάπη μετατρέπεται σε μια διαδικασία που απορροφά τα πάντα. Δίνουν ολόκληρο τον εαυτό τους και κινδυνεύουν να πληγωθούν πολύ βαθιά.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούν να θέσουν όρια, έτσι υποφέρουν σε όλη τη ζωή τους.

Μια σχέση δεν είναι τα πάντα. Επομένως, αγάπη δεν σημαίνει ανάγκη

Ίσως σε κάποιο επίπεδο να γνωρίζετε ότι το να βρίσκεστε σε μια σχέση δεν είναι τα πάντα. Όμως αυτή είναι μια πεποίθηση με την οποία είστε τόσο εμποτισμένοι που είναι πολύ εύκολο να κάνετε τα λάθη για τα οποία μιλάμε.

Μπορείτε να ζήσετε τέλεια χωρίς να βρίσκεστε σε σχέση. Μάλιστα, όσοι δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να μείνουν μόνοι, αν βρεθούν κάποτε εκτός σχέσης, θα πρέπει να αξιοποιήσουν αυτήν την περίσταση.

Εξάλλου, όταν είστε μόνοι, έχετε την ευκαιρία να γνωρίσετε καλύτερα τον εαυτό σας και να σκεφτείτε πάνω στη σχέση που μόλις τελείωσε.

Με αυτόν τον τρόπο ωριμάζετε και καταλαβαίνετε τι σας άρεσε και τι δεν σας άρεσε στη σχέση, έτσι την επόμενη φορά τα πράγματα θα είναι καλύτερα.

Πρόκειται για κάτι πολύ θετικό, όμως η ανάγκη να βρίσκεστε σε μια σχέση συχνά θολώνει την όρασή σας και δεν σας επιτρέπει να εκτιμάτε τον χρόνο που έχετε για να σκεφτείτε τον εαυτό σας και κανέναν άλλον.

Είναι η μόνη στιγμή για να μάθετε ότι μπορείτε να αγαπήσετε κάποιον χωρίς να τον έχετε ανάγκη.

Αν η ζωή σας εξαρτάται από το να έχετε κάποιον πλάι σας, δεν θα είστε ποτέ απόλυτα ευτυχισμένοι.

Θα απογοητεύεστε και αυτό είναι το χειρότερο λάθος που μπορείτε να κάνετε. Το μόνο πρόσωπο που είναι πάντα μαζί σας είστε εσείς.

Σταματήστε να παραμελείτε τον εαυτό σας και αρχίστε να αγαπάτε τον εαυτό σας.

meygeia.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή