Σεπτεμβρίου 20, 2019

Ψυχολογία

Πως το να είσαι Υπεύθυνος για όσα συμβαίνουν στη ζωή σου σε βοηθάει να την απολαύσεις περισσότερο
By Αντώνης Μεσσήνης 

Όταν νιώθεις υπεύθυνος για όσα σου συμβαίνουν στη ζωή, τότε έχεις και τον έλεγχο της.

Πραγματικά πιστεύω πως το μεγαλύτερο μυστικό στην προσωπική ευτυχία είναι να είσαι πρόθυμος να αναλάβεις την ευθύνη του εαυτού σου, των επιλογών σου και των προβλημάτων σου.

Η πεποίθηση πως είσαι υπεύθυνος για την εξέλιξη της ζωής σου, σε ωθεί να αναλάβεις την ευθύνη για εκείνα τα πράγματα που πάνε λάθος. Ανεξάρτητα από το ποιος φταίει ή όχι.

Σε ωθεί να κάνεις πράξεις και μέσα από αυτές να νιώσεις πως έχεις τον έλεγχο. Πως το τιμόνι της ζωής το κρατάς εσύ και όχι οι άλλοι ή οι περιστάσεις.

Ωστόσο υπάρχει ένα πρόβλημα.

Πολλοί τρέμουν αυτή την ανάληψη ευθύνης, γιατί δεν αντιλαμβάνονται πως το να αναλαμβάνεις την ευθύνη της ζωής σου διαφέρει από το να μαστιγώνεις τον εαυτό σου για τα λάθη σου.

Στα μάτια τους η διαφορά είναι ανύπαρκτη και προκειμένου να γλιτώσουν από τα έντονα συναισθήματα της ενοχής και της απογοήτευσης, επιρρίπτουν την ευθύνη αλλού.

Η διαφορά αυτή μπορεί να μοιάζει αθέατη αλλά υπάρχει.

Θα πρέπει να «κατηγορήσεις» τον εαυτό σου για τα λάθη σου, τις πράξεις σου και της επιλογές σου. Θα πρέπει αντίστοιχα όμως να μην τον κρίνεις. Να μην του κολλήσεις ταμπέλες και φυσικά να μην τον εξαναγκάσεις στην απραξία.

Για να μπορέσεις να είσαι υπεύθυνος στη ζωή σου, χρειάζεται να γίνεις ο μεγαλύτερος σου οπαδός. Έτσι θα τον βοηθήσεις να προχωρά και να εξελίσσεται.

Η αυτομαστίγωση αντίθετα παραπλανά και καταντά αντιπαραγωγική.Πως το να είσαι Υπεύθυνος για όσα συμβαίνουν στη ζωή σου σε βοηθάει να την απολαύσεις περισσότερο

Όταν αποδέχεσαι τις αδυναμίες σου, μειώνεις τη δύναμη τους
Κανείς δεν είναι τέλειος. Ούτε εγώ, ούτε εσύ, ούτε τα υπόλοιπα επτά δισεκατομμύρια ανθρώπων πάνω σε αυτόν τον πλανήτη.

Όλοι έχουμε αδυναμίες και ατέλειες και ως εκ τούτου όλοι κάνουμε λάθη σε καθημερινή βάση.

Ωστόσο, όταν παραδέχεσαι τα λάθη και τις αδυναμίες σου και τα αποδέχεσαι, τους αφαιρείς την δύναμη και την εξουσία που ασκούν πάνω σου.

Επιτρέπεις στον εαυτό σου να χαλαρώσει και να αντιμετωπίσει καταστάσεις περισσότερο ψύχραιμα και αποτελεσματικά. Πολλές φορές μάλιστα μπορείς να μετατρέψεις με τον τρόπο αυτό τις «αδυναμίες» σε πλεονεκτήματα.

Όταν αναγνωρίζεις πως σαν άνθρωπος σφάλεις, πως σε κάποια πράγματα δεν είσαι καλός και πως γίνεται να τα θαλασσώσεις κάποιες φορές, γίνεσαι πιο άνετος με τον εαυτό σου.

Όσο περισσότερο λοιπόν γίνεσαι ευάλωτος με τον εαυτό σου και αναγνωρίζεις τις αποτυχίες και τα λάθη σου τόσο πιο εύκολα μπορείς να είσαι υπεύθυνος απέναντι του.

Μπορεί να είσαι νέος εικοσιπέντε χρονών και να νιώθεις αμφιβολία καθώς ακόμη δεν ξέρεις ποιο μονοπάτι να ακολουθήσεις στη ζωή σου. Μπορεί να είσαι πενηντάρης που αναγκάζεται να αλλάξει επάγγελμα ή ξεκινάει μια επιχείρηση από το μηδέν και νιώθεις πως είναι αργά για σένα.

Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει κάτι κακό ή στραβό με αυτά τα συναισθήματα. Είναι απολύτως ανθρώπινα και μόλις αισθανθείς άνετα μαζί τους θα δεις πως θα μπορέσεις να πορευθείς καλύτερα στη ζωή.

Η απογοήτευση δεν είναι κάτι κακό, αρκεί να μην κολλάς σε αυτή
Όταν λέω πως δεν πρέπει να αυτομαστιγώνεις το εαυτό σου, αυτό δε σημαίνει πως πάντα πρέπει να είσαι περήφανος για κάθε σου απόφαση και επιλογή, ούτε πως δεν πρέπει να κρίνεις τις πράξεις σου.

Χρειάζεται να αναλύεις με ειλικρίνεια τις αποφάσεις που παίρνεις και να είσαι τίμιος με τον εαυτό σου για να μπορείς να είσαι υπεύθυνος στη ζωή σου. Και ας απογοητεύεσαι κάποιες φορές.

Μπορεί να νιώθεις αρνητικά συναισθήματα ή να κάνεις αρνητικές σκέψεις για τα λάθη και τα σφάλματα σου. Όμως από τη στιγμή που κολλάς σε αυτά τα σφάλματα, τα υπεραναλύεις και μαστιγώνεις τον εαυτό σου για τα λάθη του, τότε απλά σαμποτάρεις το μέλλον σου.

Μην εξισώνεις την επιτυχία σε κάποιον τομέα με την αυτοεκτίμηση
Ίσως η ισχυρότερη κινητήριος δύναμη πίσω από την τάση να επιρρίπτουμε ευθύνες στους άλλους, είναι πως συνδέουμε την επιτυχία μας ή την έλλειψη αυτής με την αυτοαξία μας.

Αυτός είναι και ο λόγος που παίρνουμε πολύ προσωπικά την κριτική, τα σφάλματα και τις ατέλειες μας.

Όμως πρόκειται για δύο πράγματα εντελώς ξεχωριστά. Μπορείς να είσαι περήφανος για τα κατορθώματα σου, για την καριέρα που έχεις χτίσει, την επιχείρηση σου κλπ, όμως ακόμα και αν αυτά χαθούν μια μέρα ξαφνικά η προσωπική σου αξία δεν αλλάζει.

Μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να νιώθει άσχημα για το ποιος είσαι εξαιτίας κάποιου σφάλματος ή λάθους.

Το να είσαι υπεύθυνος για τη ζωή σου σημαίνει πως διαχωρίζεις αυτά τα δύο. Ναι, θα στεναχωρηθείς αν κάτι πάει στραβά. Αλλά θα ξαναπροσπαθήσεις.

Ίσως η πιο κοινή, και κλισέ θα μπορούσα να πω, συμβουλή σε θέματα που αφορούν την αυτοβελτίωση – είτε προσωπική, είτε επαγγελματική – είναι να σηκώνεσαι κάθε φορά που πέφτεις. Και όχι άδικα.

Από τη στιγμή που δεν είμαστε τέλειοι, δεν μπορούμε να τα πετύχουμε όλα με την πρώτη προσπάθεια. Άρα χρειάζεται να υιοθετήσουμε λίγο και τη νοοτροπία του επιστήμονα που πειραματίζεται και αν κάτι πάει στραβά ξέρει πως στο επόμενο πείραμα θα αλλάξει κάτι ώστε το αποτέλεσμα να διαφέρει.

Αυτές οι αλλαγές είναι που του δίνουν και τον έλεγχο. Το να εστιάζεις σε όσα μπορείς να αλλάξεις είναι που σε κάνει υπεύθυνο.

Για τον Συγγραφέα
Ο Αντώνης Μεσσήνης είναι απόφοιτος σχολής Λογιστικής, μέλος του Παγκόσμιου Οργανισμού Ρητορικής και Ηγεσίας Toastmasters International και Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του ελληνικού ομίλου Toastmasters. Έχοντας εργαστεί σε μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές τράπεζες, σε λογιστήριο εκπαιδευτικού ομίλου και σε μεγάλη πολυεθνική εταιρία παροχής υπηρεσιών, θεωρεί τη συνεργασία μιας ομάδας θεμελιώδες στοιχείο για την επιτυχία, την προσωπική ανάπτυξη των μελών της και αποδοτική επένδυση για μια επιχείρηση.

https://purpose.gr

Ψυχολογία

Οι σκέψεις ταξιδεύουν στο μυαλό μας συνεχώς. Μερικές φορές έρχονται και ξαναεπιστρέφουν. Όπως είναι ένας δρόμος με κίνηση. Κάποιες στιγμές υπάρχει ροή, συνέχεια και λογικό επακόλουθο, ενώ άλλες στιγμές «κυκλοφοριακό» και συνωστισμός. Όταν συμβαίνει αυτό, επηρεαζόμαστε τόσο πολύ ψυχολογικά, που είναι δυνατόν να αλλάξει όλη η ψυχοσύνθεση και ο συναισθηματικός μας κόσμος – άγχος, κατάθλιψη, δυσφορία.

Ωστόσο, επειδή οι σκέψεις κυκλοφορούν μέσα στο μυαλό, αυτό δε σημαίνει ότι αντιπροσωπεύουν την πραγματικότητα. Συχνά είναι προϊόν φαντασίας παρά παρατήρησης. Επομένως, με σκοπό την ομαλή ροή των σκέψεων, είναι ουσιώδες να μη πιστεύετε όσα σκέφτεστε.

Οι άνθρωποι έχουν πολλών ειδών σκέψεις. Συχνά είναι διεκπαιρεωτικές, διαδικαστικές και κατευθύνονται από τους ίδιους, αλλά αρκετά συχνά απλώς συμβαίνουν ή έρχονται στο μυαλό. Σε αυτή την περίπτωση αναφερόμαστε στο ασυνείδητο. Αυτές οι σκέψεις μπορεί να είναι θετικές, αρνητικές ή ουδέτερες. Παρόλα αυτά, μπορεί να μας αναστατώσουν όταν αφορούν κριτική προς τον εαυτό ή δυσφορία για μία κατάσταση, όπως η σκέψη «Δεν κάνω τίποτα σωστά. Το αφεντικό μου νομίζει ότι είμαι χαζός και ότι δε θα ολοκληρώσω ποτέ την εργασία μου».

Εάν δώσετε προσοχή στις σκέψεις σας, θα ανακαλύψετε ότι δεν είναι 100% αληθινές. Για παράδειγμα, ίσως σκέφτεστε ότι το αφεντικό σας σας θεωρεί χαζό και να νιώθετε ότι αυτό είναι αλήθεια. Αλλά, όταν σας επαινεί για κάτι που κάνετε, τότε καταλαβαίνετε ότι τελικά ίσως και να μην ισχύει απαραίτητα η αρνητική σκέψη. Σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι καλό να υπενθυμίζετε στον εαυτό σας : «Επειδή αισθάνομαι ότι αυτή η σκέψη είναι αληθής, δε σημαίνει ότι είναι και πραγματικότητα».

Μπορείτε να αποδυναμώσετε πολλές ανακρίβειες και δυσάρεστες πεποιθήσεις που λέτε από μέσα σας, με το να σημειώσετε τις διαφορές ανάμεσα στην αλήθεια που αισθάνεστε και σε αυτό που παρατηρείτε στην πραγματικότητα. Με αυτό τον τρόπο είναι σημαντικό να έχετε υπομονή και επιμονή. Πρώτα, εξασκηθείτε στο να αναγνωρίζετε τις δυσάρεστες σκέψεις που εισέρχονται στη συνείδησή σας. Μπορείτε να τις συνειδητοποιήσετε λίγο πιο εύκολα, μέσω του διαλογισμού ή των τεχνικών χαλάρωσης.

Μετά θα χρειαστεί να υπενθυμίσετε στον εαυτό σας ότι απλώς η σκέψη ενός γεγονότος/πράγματος, δεν το κάνει αληθινό. Επίσης, προσπαθήστε να ανταποκριθείτε με την εξής δήλωση: «Όχι μόνο δε πιστεύει ότι είμαι χαζός, αλλά έχει δείξει και σεβασμό στο αντικείμενο της δουλειάς μου». Με την επανάληψη, η ανακρίβεια και η ανασφαλής σκέψη που είχατε κάνει στο παρελθόν θα είναι λιγότερο ισχυρή και, μετά από καιρό, θα φτάσετε το σημείο να μην την πιστεύετε καθόλου.

Όταν θα έρθετε σε επαφή με τις δυσάρεστες σκέψεις, ίσως κάποιες από αυτές να θεωρήσετε ότι αξίζουν λίγο παραπάνω προσοχή και προβληματισμό, ενώ άλλες θα ανακαλύψετε ότι είναι πιο πολύ προϊόν αντιληπτικού σφάλματος παρά πραγματικότητα. Όσο πιο πολύ αυξάνετε τη συνειδητότητα για τη σκέψη σας, ιδιαίτερα την αρνητική, τόσο λιγότερο θα είναι το «κυκλοφοριακό» μέσα στο μυαλό σας.

Επιπλέον, με την παρατήρηση των σκέψεων, ίσως καταφέρετε να αναπτύξετε συμπονετική αυτογνωσία. Με άλλα λόγια, η συνειδητοποίηση ότι αυτές οι αρνητικές σκέψεις σας προκαλούν πόνο θα σας οδηγήσει στη συμπόνια για τον εαυτό σας και τις προσωπικές σας δυνάμεις, όπως ακριβώς θα κάνατε σε περίπτωση που ένας φίλος σας είχε το ίδιο πρόβλημα.

Στο τέλος, όχι μόνο θα απομακρύνετε τις ανακρίβειες απ΄ το κεφάλι σας, αλλά θα αναπτύξετε και έναν πιο αισιόδοξο, φροντιστικό τρόπο συσχέτισης με τον εαυτό σας.

_______________________

~ Leslie Becker-Phelps, Ph.D.,Robert Wood Johnson University Hospital Somerset, New Jersey.

Πηγή: psychologytoday.com , eltherapy.gr

by Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Ψυχολογία

Συνήθως η εκφορά της λέξης «μνήμη» συνδέεται συνειρμικά με αναμνήσεις από το παρελθόν. Υπάρχει όμως μελλοντική ενθύμηση ή μελλοντικές αναμνήσεις; Το σχήμα από μόνο του είναι οξύμωρο. Ωστόσο, στο ερευνητικό πεδίο της μνήμης υπάρχει μία μνημονική οντότητα η οποία έχει κερδίσει και συνεχίζει να κερδίζει το ενδιαφέρον των ερευνητών. Το όνομα αυτής: «προοπτική μνήμη» ή «μνήμη του μέλλοντος» ή «μνήμη των προθέσεων»

Η μνήμη λοιπόν του μέλλοντος έχει υπόσταση και αναφέρεται στη γνωστική διεργασία της ενθύμησης και εκτέλεσης μιας πράξης σε συγκεκριμένη στιγμή στο άμεσο μέλλον. Για να διαπιστώσει κανείς πόσο σημαντικό ρόλο παίζει στη καθημερινότητα του ατόμου, αρκεί να αναλογιστεί πόσες φορές την ημέρα χρειάζεται να θυμηθεί να κάνει πράγματα που έχει προγραμματίσει όπως π.χ να πάρει ένα σημαντικό τηλεφώνημα, να τηρήσει το προγραμματισμένο ραντεβού του στο γιατρό, να αποσύρει έγκαιρα το φαγητό από τη φωτιά, να πάρει στη σωστή ώρα τη φαρμακευτική του αγωγή.

Έτσι, η προοπτική μνήμη αποτελεί βασικό και πολύτιμο στοιχείο της καθημερινής λειτουργικότητας του ατόμου, αφού διευκολύνει τον προγραμματισμό του χρόνου του και την έγκαιρη εκτέλεση των υποχρεώσεών του. Ως εκ τούτου, έχει συνδεθεί με την αυτονομία και ανεξαρτησία του ατόμου.

Τα σφάλματα προοπτικής μνήμης, ενώ είναι σημαντικά για άτομα όλων των ηλικιών, γίνονται ιδιαιτέρως κρίσιμα όταν πρόκειται για άτομα μεγαλύτερης ηλικίας ή άτομα που νοσούν, όταν, από λάθη όπως η αμέλεια λήψης φαρμακευτικής αγωγής, διακυβεύεται η αυτονομία τους αλλά και, σε σοβαρές περιπτώσεις, η υγεία τους. Τα προοπτικά λάθη έχουν συνδεθεί με την πάροδο του χρόνου. Συγκεκριμένα , η προοπτική μνήμη όπως και οι άλλες διαστάσεις της μνήμης εκπίπτει όσο αυξάνεται η ηλικία. Το παράδοξο είναι –σύμφωνα με έρευνες – ότι οι νεότεροι αναφέρουν περισσότερα προοπτικά λάθη απ΄ό,τι οι γηραιότεροι , ενώ οι τελευταίοι αναφέρουν λάθη αναδρομικής μνήμης.

Η προοπτική μνήμη όμως είναι μία πολυδιάστατη εννοιολογική κατασκευή. Συγκεκριμένα, η επιτυχής εκτέλεση ενός έργου προοπτικής μνήμης απαιτεί την επιστράτευση αρκετών γνωστικών λειτουργιών. Όπως :την ικανότητα ελέγχου του χρόνου, τη διατήρηση της προτιθέμενης πράξης στη μνήμη, τον έλεγχο του περιβάλλοντος για ενδείξεις υπενθύμισης, την ενθύμηση τέλεσης της πράξης, την αποδέσμευση από δραστηριότητες στις οποίες ήδη εμπλέκεται κάποιος και την έναρξη εκτέλεσης της πράξης.

Συμπερασματικά, η προοπτική μνήμη απαιτεί διεργασίες που συσχετίζονται τόσο με την προσοχή όσο και με τον επιτελικό έλεγχο. Από τη βιβλιογραφία προκύπτει ότι εμπεριέχει δύο συστατικά. Ένα αναδρομικό συστατικό το οποίο συσχετίζεται με την ανάσυρση από τη μνήμη του περιεχομένου της προτιθέμενης πράξης (τι έχω να κάνω;) και ένα προοπτικό συστατικό που συσχετίζεται με την ίδια την ενθύμηση εκτέλεσης της πράξης σε μελλοντικό χρόνο (πότε έχω προγραμματίσει να το κάνω;). Έτσι , συνδέεται τόσο με το παρελθόν όσο και με το μέλλον.
Η έκπτωσή της έχει αποδειχθεί ότι συνδέεται με την άνοια αλλά και με άλλες νοσολογικές οντότητες όπως η σκλήρυνση κατά πλάκας, η ν. Πάρκινσον , ή αναπτυξιακές διαταραχές όπως η ΔΕΠ-Υ κ.λ.π.

Η επίγνωση και ο διαχωρισμός των μνημονικών λαθών είναι σημαντικός για τη διερεύνηση αλλά και την αποτροπή των μνημονικών δυσλειτουργιών. Αρχικά, η αναγνώριση του είδους του μνημονικού λάθους από νεότερη ηλικία μπορεί να αποτελέσει έναυσμα για την υιοθέτηση στρατηγικών βελτίωσης της μνημονικής λειτουργίας. Κατά δεύτερο λόγο, η σταθερή ενίσχυση της μνήμης αφενός γίνεται τρόπος ζωής και αφετέρου μπορεί να αποτελέσει τροχοπέδη για τη μάστιγα της τρίτης ηλικίας που είναι οι ανοϊκές καταστάσεις.

 

Γράφει η Ευγενία Παπαχρηστοπούλου

Ψυχολόγος -Κλινική Νευροψυχολόγος , MsC, PhD st.

https://www.akappatou.gr/index.php/2016-12-21-21-07-04/sxeseis/20046-mnimi-tou-mellontos

https://www.akappatou.gr

Ψυχολογία

Ο πόνος μου σήμερα, η δύναμη μου αύριο

Ο άνθρωπος που αγαπούσες περισσότερο από την ζωή σου έφυγε; Απέτυχες να εκπληρώσεις τον στόχο σου όταν σου δόθηκε η μοναδική ευκαιρία; Η ζωή σου δείχνει άσκοπη και σκοτεινή όσο περισσότερο προχωράς; Πονάς; Ναι; Ωραία. Άσε μου να σου δείξω πώς αυτή η ανοιχτή πληγή που λες ότι δεν θα κλείσει ποτέ, μπορεί να σε κάνει ωριμότερο και δυνατότερο από ό,τι ήσουν όταν δεν πόναγες καθόλου.

Βλέπεις υπάρχει ένας νόμος στην κβαντομηχανική που θα προσπαθήσω να τον περιγράψω με απλοϊκά λόγια αφού δεν είμαι κανένας επιστήμονας. Ο νόμος αυτός λέει τα εξής: Όταν ένα υλικό σώμα υποβάλλεται σε πιέσεις από το εξωτερικό του περιβάλλον μεγαλύτερες από αυτές που του επιτρέπει η μοριακή του δομή να αντέξει, καταλήγει τελικά σε ένα κρίσιμο σημείο. Σε αυτό το σημείο, αυτή τη στιγμή, το υλικό σώμα έχει δύο επιλογές. Είτε θα διαλυθεί υποκύπτοντας στις νέες ισχυρές πιέσεις που του ασκούνται, είτε θα ξαναχτίσει τη μοριακή του δομή με τέτοιο τρόπο ώστε να αντέξει τις νέες πιέσεις αλλά και παρόμοιες που ενδεχομένως να του ασκηθούν στο μέλλον.

Αυτός ο νόμος εφαρμόζει εξίσου καλά στην ανθρώπινη ψυχή. Κάποιος ή κάποια κατάσταση σε πλήγωσε με έναν πρωτοφανή τρόπο που δεν έχεις μάθει να διαχειρίζεσαι. Πονάς , κλαίς, ρωτάς θεούς και ανθρώπους γιατί να σου αξίζει αυτό; Δεν ξέρω αν σου αξίζει και δεν με ενδιαφέρει. Με ενδιαφέρει ωστόσο ότι κάποια στιγμή θα φτάσεις στην στιγμή που θα καθορίσει την πορεία σου και τον χαρακτήρα σου από εδώ και πέρα. Ο πόνος θα φτάσει να γίνει ανυπόφορος. Τότε πρέπει να αποφασίσεις αν θα τον αφήσεις να σε διαλύσει ή αν θα διαμορφώσεις με τέτοιον τρόπο τον εαυτό σου ώστε όχι μόνο να τον νικήσεις εσύ αλλά και να τον χρησιμοποιήσεις ως καύσιμο για το ταξίδι σου. Αν καταφέρεις με ισχυρή θέληση και νηφάλια ψυχή να μετατρέψεις την κάμπια σε πεταλούδα τότε είσαι ο νικητής της ζωής σου. Θα έχεις καταφέρει να σηκώσεις ένα ανυπόφορο βάρος και να το πετάξεις από πάνω σου, αφήνοντας πίσω ένα πιο δυνατό σώμα. Το πνεύμα είναι σαν το σώμα μας. Η αρχή της γυμναστικής για να αποκτήσεις ένα πιο δυνατό σώμα, μας υποδεικνύει ότι πρέπει πρώτα να φθείρουμε τις μυϊκές μας ίνες με άσκηση που δεν έχουν συνηθίσει, με σκοπό να προσαρμοστούν σε αυτή την νέα άσκηση με τον καιρό μέσω της διαρκούς φθοράς τους και της επιδιόρθωσης τους.

Ο πόνος είναι ευλογία στην ζωή. Μας κάνει ωριμότερους, σοφότερους και μεγαλύτερους ανθρώπους. Μαθαίνουμε για τον εαυτό μας ότι έχει μεγαλύτερη αντίσταση από αυτή που είχαμε πιστέψει. Μαθαίνουμε πώς να επιβληθούμε με τέτοιον τρόπο στα άσχημα αυτού του κόσμου ώστε να είμαστε σχεδόν άτρωτοι. Μαθαίνουμε το μονοπάτι που πρέπει να αποφύγουμε στο μεγάλο μας ταξίδι και ποιό να ακολουθήσουμε. Μέσω της δικιάς μας δύναμης που αποκτήσαμε από τις εξαντλητικές δοκιμασίες μας, μπορούμε να στηρίξουμε κάποιον που ενδεχομένως δεν έχει τη δυνατότητα να σταθεί μόνος στα πόδια του τώρα. Η δικιά μας ολοκληρωμένη δοκιμασία είναι δώρο όχι μόνο για εμάς αλλά και όλους τους ανθρώπους γύρω μας. Όλοι αναζητούν ένα υπόστεγο να κρυφτούν όταν βρέχει. Ας είσαι εσύ αυτό το υπόστεγο, είναι τιμή σου.

Ξέρω ότι πονάς και λίγο με ακούς τώρα, φίλε μου. Δεν πιστεύεις ότι θα σταματήσει κάποια στιγμή. Έχεις δίκιο. Αν δεν τον κάνεις εσύ να σταματήσει, αν δεν τον αγκαλιάσεις, αν δεν τον μετατρέψεις, τότε θα σου κάνεις αυτός ό,τι δεν κατάφερες εσύ. Θέλω όταν έρθει η στιγμή να παλέψεις, να σταθείς στα πόδια σου, να σηκώσεις το σπαθί σου και όταν τελειώσει η μάχη να γυρίσεις μόνο με μια ουλή. Η απόδειξη ότι έκλεισες την πληγή. Μην φοβάσαι τις ούλες σου, δεν σε κάνουν άσχημο. Οι ουλές είναι τρόπαια. Δείχνουν πόσες φορές νίκησες και δεν υπάρχει τίποτα πιο ελκυστικό από ένα νικητή. Κοίτα να νικάς πάντα στην ζωή σου γιατί δεν γίνεται ποτέ ευκολότερη, εσύ γίνεσαι ικανότερος. Οπότε μην λυπάσαι τον εαυτό σου τώρα, να λυπάσαι αυτόν που δεν έχει πονέσει ποτέ γιατί αυτός δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να ωριμάσει, να μεγαλώσει , να ολοκληρωθεί. Και να θυμάσαι: ο χρόνος – μαζί με την βοήθεια σου- γιατρεύει όλες τις πληγές.

***
Γιώργος Γιακουμάκης

by Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Ψυχολογία

Η ενοχή είναι ένα συναίσθημα που λίγο πολύ, έχουμε βιώσει όλοι μας.

Είναι ένα εσωτερικό καμπανάκι που χτυπάει κάθε φορά που οι πράξεις μας είναι αντίθετες με τις ηθικές μας αρχές ή αισθανόμαστε πως βλάπτουν τους άλλους, ακόμα και τον εαυτό μας.

Η ενοχή όταν υπάρχει σε λογικό βαθμό, συντελεί στην αποτροπή από κακές αντικειμενικά πράξεις. Όταν όμως είναι υπερβολική και εμφανίζεται σε κάθε στιγμή στη ζωή του ανθρώπου, τότε είναι τοξική και μπορεί να βλάψει την ψυχική και σωματική του υγεία.

Ο κοινωνικός προγραμματισμός, οι κοινωνικές αντιλήψεις, οι γονείς μας, ασυναίσθητα μας περνούν το μήνυμα πως πρέπει να πράττουμε ορισμένα πράγματα προκειμένου να είμαστε άξιοι σεβασμού και να θεωρούμαστε πετυχημένοι.

Μαθαίνουμε πως πρέπει να παραμερίζουμε τα θέλω και τα δικά μας όνειρα, προκειμένου να έχουμε εξασφαλισμένη την αγάπη των άλλων. Γεμίζουμε ενοχές όταν βάλουμε προτεραιότητα τον εαυτό μας ή κάνουμε επιλογές οι οποίες δε συμφωνούν με τις αντιλήψεις της κοινωνίας.

Πολλοί άνθρωποι αισθάνονται ενοχές όταν δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες της κοινωνίας ή των άλλων. Το σημαντικό όμως δεν είναι τι απαιτήσεις θέλουν οι άλλοι από εμάς, αλλά αν εμείς θέλουμε ή μπορούμε να ανταποκριθούμε σε αυτές. Ας δούμε για ποια πράγματα πρέπει να σταματήσουμε να αισθανόμαστε ενοχές:

Αν φροντίζουμε τον εαυτό μας
Η αγάπη για τον εαυτό μας είναι απαραίτητη, κανείς δεν πρέπει να αισθάνεται ενοχές αν θέλει να περνάει χρόνο με τον εαυτό του ή θέλει να τον φροντίζει. Ακόμα και αν κάποιοι σε κατηγορήσουν ως αλαζόνα και εγωιστή, αυτό δεν πρέπει να μας αποτρέπει από την αυτοφροντίδα μας, η οποία είναι απαραίτητη για την αγάπη των άλλων.

Ενοχή αν λέμε «όχι»
Μαθαίνουμε πως πρέπει να εκπληρώνουμε τις προσδοκίες των άλλων προκειμένου να έχουμε την αγάπη τους. Ξεχνάμε πως το να λέμε «όχι» είναι μία πράξη που μας δείχνει το πόσο πολύ αγαπάμε και υπολογίζουμε τον εαυτό μας. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να λέμε σε όλα ναι, όταν το αίτημα του άλλου δεν μπορούμε να το εκπληρώσουμε ή απλά δε θέλουμε.

Ενοχή για την εξωτερική μας εμφάνιση
Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και ας μην έχει την τέλεια εμφάνιση και αναλογίες. Επιλέγω συνειδητά να αγκαλιάσω και να αγαπήσω αυτό που είμαι όλες τις στιγμές, κάθε λεπτό της ημέρας και της ζωής μου. Αγαπώ το σώμα μου και αν επιλέξω να αλλάξω κάτι στην εμφάνισή μου το επιλέγω για εμένα και όχι για τους άλλους.

Εκφράζω αυτό που αισθάνομαι
Είναι απαραίτητο να εκφράζω τα συναισθήματά μου, στους ανθρώπους της ζωής μου. Μαθαίνω να εκφράζω τη δυσαρέσκειά μου, τα θέλω μου, τις προσδοκίες μου, την άρνησή μου για κάτι, την αγάπη και το ενδιαφέρον μου.

Δεν έχω εμμονή με την καθαριότητα
Δεν πρέπει να αισθάνεται κάποιος ενοχή αν δεν κρατάει πάντοτε καθαρό το σπίτι του. Όχι, δε λέμε να μην καθαρίζεις ποτέ, αλλά όχι να σε κυριεύει η ενοχή αν τα πάντα δεν είναι όλες τις ώρες και τα λεπτά τακτοποιημένα.

Δε χρειάζεται να υπακούμε στις εμμονές της κοινωνίας που μας περνάει πρέπει και αντιλήψεις στο DNA μας, από τη στιγμή κιόλας που γεννιόμαστε.

Ενοχή για την επαγγελματική μου σταδιοδρομία
Ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να επιλέξει τις σπουδές και την εργασία του. Έχει το δικαίωμα να επιλέξει τις ασχολίες του, την εργασία με την οποία θέλει να καταπιαστεί, το επάγγελμα που θέλει να ακολουθήσει. Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα της επιλογής και αξίζει το σεβασμό για τις επιλογές του στη ζωή.

Δε θέλω να αποκτήσω παιδιά
Κανένας δεν μπορεί να μας κρίνει ή να μας δημιουργεί ενοχή για την επιλογή μας να μην αποκτήσουμε παιδιά. Ο κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικές προτεραιότητες και θέλω και αυτή είναι μία επιλογή που αφορά αποκλειστικά και μόνο εμάς.

Για το γάμο ή τη συντροφική μου επιλογή
Αν ένας άνθρωπος δε θέλει να παντρευτεί, είναι καθαρά δική του επιλογή. Ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να έχει τη συντροφική και ερωτική ζωή που επιθυμεί και η προσωπική του ζωή δεν πρέπει να ορίζεται από τους άλλους.

Σταμάτα να αισθάνεσαι ενοχές για επιλογές που αφορούν αποκλειστικά και μόνο τη δική σου ζωή. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει σωστό και λάθος, υπάρχουν μόνο οι επιλογές μας και αυτές αφορούν αποκλειστικά και μόνο εμάς.

Για τον Συγγραφέα
Ονομάζομαι Μαρία Σκαμπαρδώνη και είμαι Δημοσιογράφος. Έχω δημοσιεύσει κείμενά μου σε πολλά περιοδικά και blogs. Είμαι λάτρης του διαβάσματος και μελετώ Φιλοσοφία και Ψυχολογία από πολύ μικρή ηλικία. Το γράψιμο είναι για εμένα η φυγή μου, όλη μου η ζωή. Όσο ζω, θα γράφω για κάθε τι που με προβληματίζει και θέλω αυτή μου την αγάπη να τη νοιώσουν και άλλοι άνθρωποι.

https://purpose.gr

Ψυχολογία

Η ελπίδα είναι ένα συναίσθημα προσδοκίας και επιθυμίας για κάτι συγκεκριμένο που θέλουμε να συμβεί στο μέλλον. Όλοι έχουμε διαφορετικά είδη ελπίδας στη ζωή μας• και όχι μόνο μία.

Για κάποιους είναι να ξεκινήσουν μια οικογένεια, να καταφέρουν να κάνουν τη δουλειά των ονείρων τους, να αποκτήσουν παιδιά, να καταφέρουν να κερδίζουν αρκετά χρήματα ώστε να εκπληρώσουν τα όνειρά τους• υπάρχουν κι εκείνοι που θέλουν απλά να κερδίσουν το λαχείο. Αυτή η ελπίδα μας ωθεί προς τα εμπρός, μας σπρώχνει να συνεχίσουμε. Μας χαρίζει σκοπό και ενθουσιασμό για την επόμενη μέρα.

Όμως, αυτή η ελπίδα δεν είναι πάντα παρούσα. Μπορεί να χάσουμε τα ίχνη της. Ίσως η σχέση, στην οποία επενδύαμε έληξε, χάσαμε την εργασία μας, έναν σημαντικό για εμάς άνθρωπο ή ίσως τα πράγματα δεν πήγαν όπως θα θέλαμε.

Όταν αυτό συμβεί, λαμβάνει χώρα μια αλλαγή αντίληψης και μέσα σε ένα μόνο λεπτό, μπορεί να αλλάξουμε από ένα σημείο ελπίδας και ενθουσιασμό σε εκείνο της απώλειας και της απελπισίας. Ποια βήματα μπορούν να μας ακολουθήσουν σε αυτή την περίπτωση;

Δεν είμαστε μόνοι
Όταν νιώθουμε απόγνωση, συνήθως νιώθουμε και μόνοι• πιστεύουμε ότι σε κανέναν δεν έχει συμβεί κάτι παρόμοιο, οπότε κανείς δεν πρόκειται να μας καταλάβει. Όμως, αυτό αποτελεί μια πλάνη: φυσικά και υπάρχουν άνθρωποι σε αυτό τον πλανήτη που περνούν το ίδιο δύσκολα με εμάς, και φυσικά και περισσότερο. Είμαστε μέρος κάτι μεγαλύτερου. Συνδεθείτε με αυτό.

Μοιράζομαι
Χωρίς ελπίδα, ο πόνος βρίσκει το χώρο που αναζητούσε. Είναι ένας κύκλος αυτολύπησης και ντροπής. Αν ανοιχτείτε όμως σε ένα άτομο έμπιστο ή επαγγελματία, στερείτε τη δύναμη και την εξουσία από τα αρνητικά συναισθήματα.

Ξεκινάμε με το σήμερα
Όταν χάνουμε κάθε ελπίδα, συχνά είναι επειδή έχουμε στραφεί αποκλειστικά και μόνο στο μέλλον• έχουμε ξεχάσει ότι ζούμε στο παρόν. Το μέλλον για εμάς είναι η μόνη πηγή ανακούφισης. Αλλά αν σκεφτούμε με γνώμονα το σήμερα, τα πράγματα γίνονται απλούστερα και πιο ανεκτά.

Αναδιαμορφώνω τους σκοπούς μου
Είμαστε μέρος κάτι μεγαλύτερου και σπουδαιότερου από αυτού που νομίζετε. Όταν ο κόσμος μας γίνεται όλο και μικρότερος, κάντε ένα βήμα πίσω και θυμηθείτε ότι έχετε την ικανότητα να συνδεθείτε με κάποιον ή κάτι όποτε το επιλέξετε. Όσο περισσότερο αντιστέκεστε σε αυτό, τόσο συντομότερα θα ξεθωριάσουν τα συναισθήματα απελπισίας και απόγνωσης.

 

Ψυχολογία

 Πώς μπορεί η νευροεπιστήμη να αποδείξει την ύπαρξη της ψυχής; Τα αποδεικτικά στοιχεία βρίσκονται σε όσα ήδη γνωρίζουμε για τον τρόπο που η ανθρώπινη βιολογία – ο εγκέφαλος και ο νους μας – λειτουργεί.

Η ψυχή, στο απλούστερο επίπεδο, είναι μια προέκταση της προσπάθειας του σώματος για συνδεσιμότητα. Χωρίς την ικανότητα της δημιουργίας δεσμών, η ψυχή μένει απόμακρη και εγγενώς άγνωστη, ακόμα και στον ίδιο της τον εαυτό. Η ψυχή αποκαλύπτεται μέσα από τη βούληση και τη δέσμευσή της, μια δέσμευση που αποδέχεται ότι η ζωτικότητα και η έκφρασή της καθορίζονται από τη σχέση της με αυτό που βρίσκεται πέρα από τον εαυτό της.

Δεν πρόκειται για νέο ιδεολόγημα. Κάποιες από τις παλαιότερες θέσεις περί ψυχής δηλώνουν τη σχέση της με το σώμα. Πρώιμοι διανοητές είδαν την ψυχή ως ένα έμβιο πνεύμα, ένα πνεύμα που δίνει ζωή στο σώμα, αλλά δεν είναι απόλυτα «του σώματος».

Οι Έλληνες χρησιμοποίησαν τον όρο ψυχή με τη σημασία της πνοής, της ανάσας που δίνει ζωή (από το ρήμα ψύχω, που σήμαινε «πνέω, φυσώ»). Για τον Θωμά τον Ακινάτη και τον Αριστοτέλη, η ψυχή (anima στα λατινικά) είναι αυτό που δίνει ζωογόνο πνοή στο σώμα, χωρίς όμως να εξαντλείται από αυτό. Ο Ισαάκ Νεύτων είδε την ψυχή ως ενέργεια, αναπνοή και Πνεύμα.

Ο Νεύτων προσέδωσε επιστημονική οξυδέρκεια σε ό,τι αφορά τον τρόπο λειτουργίας του ανθρώπινου σώματος, η οποία παρείχε τις βάσεις και το ειδικό βάρος στην άποψη ότι η ψυχή είναι η δύναμη της ζωής. Περιέγραψε την ψυχή ως ενέργεια, και αυτή η περιγραφή ακούγεται ακόμα αληθινή.

Η ψυχή είναι η οντότητα που διατηρεί τη ζωτικότητα του ανθρώπινου σώματος⋅ διαχέει ζωή στα όργανα και στα άκρα. Η ψυχή επίσης είναι αυτή που δίνει πνοή σε κάτι που εκείνος ονόμασε «νόηση» και σε αυτό που εμείς θα αποκαλέσουμε «νου» – τη δύναμη και τη βούληση να δημιουργήσουμε, να κατανοήσουμε και να έχουμε σχέσεις.

Ο νους/ η νόηση είναι που μας δίνει την αίσθηση του προσωπικού εαυτού μας και, μέσω αυτής της ατομικότητας, έναν τρόπο να συνδεθούμε και να διατηρήσουμε τη ζωτικότητα πέρα από τα όρια του σώματος. Μια σημείωση πόσον αφορά στους όρους. Χρησιμοποιώ τους όρους νους και ψυχή σχεδόν αδιάκριτα. Όπως ανέφερε παραπάνω, η καίρια διάκριση που θέλω να κάνω είναι μεταξύ του υλικού (σώμα) και του άυλου (ψυχή).

Η ψυχή δεν μπορεί να περιοριστεί στο σώμα, και υπάρχει κάτι περισσότερο από απλώς και μόνο σώμα. Αλλά είτε ονομάσουμε αυτό το κάτι «νου» είτε «νόηση» είτε «ψυχή», είναι λιγότερο σημαντικό, αναφορικά με το συνολικό επιχείρημα, από το να κατανοήσουμε τον τρόπο που ο νους/ η νόηση/ η ψυχή υπερβαίνει τις αμιγώς σωματικές διεργασίες ενώ παραμένει σε σύνδεση με αυτές.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Jay Lombard «Ο νους του Θεού» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πεδίο.

 https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

Η εξωτερική λάμψη δεν δίνει αξία στον άνθρωπο. Αξία δίνει η αυτοεκτίμηση κι η εμπιστοσύνη στον εαυτό του
Κωνσταντίνος Σμιξιώτης 

Η ζωή για τον περισσότερο κόσμο είναι ένας σκληρός αγώνας σε καθημερινή βάση. Ένας αγώνας για επιβίωση, για υποσκέλιση εμποδίων, μια δύσκολη προσπάθεια που οδηγεί σε επιτεύγματα και κατακτήσεις στόχων ή άλλες φορές στην αδικία και την απογοήτευση. Για κάποιους άλλους η ζωή είναι πιο απλή: μια όμορφη βόλτα με ένα ποδήλατο, ένας περίπατος στην εξοχή, μια βουτιά στα δροσερά γαλανά νερά της θάλασσας, μια όμορφη παρέα, το γλυκό χαμόγελο ενός παιδιού, το άγγιγμα ενός χνουδωτού μικρού ζώου. Για άλλους η ζωή είναι συνώνυμη με την απώλεια, τη δυστυχία την αρρώστια και τον πόνο.

Ναι, η ζωή τα περιέχει όλα αυτά αλλά αυτά δεν είναι η ζωή, είναι μονάχα σενάρια μέσα σε ένα ενεργειακό ποτάμι που ρέει ανάμεσά μας και διαμορφώνει ένα τοπίο. Η ζωή δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα απέραντο θέατρο στο οποίο στήνονται ποικίλα σκηνικά και ξετυλίγονται άπειρα σενάρια με αμέτρητους ηθοποιούς. Ο κάθε άνθρωπος παίζει το δικό του ρόλο ή καλύτερα τους ρόλους που επιλέγει να υποδυθεί συχνά εν αγνοία του ή ακόμη κι ως αντίδραση στο ρόλο ενός άλλου που βρίσκεται δίπλα του ή απέναντι του.

Ο άνθρωπος διαφέρει από τον επαγγελματία ηθοποιό επειδή ταυτίζεται με το ρόλο του σε σημείο που χάνει τον αληθινό εαυτό του ενώ ο δεύτερος γνωρίζει καλά ποιος είναι και τι κάνει πάνω στη σκηνή, μόλις ακουμπήσει το κουστούμι του στο βεστιάριο του θεάτρου θα αποποιηθεί το ρόλο που υποδύθηκε και θα γίνει και πάλι ο εαυτός του ή μήπως απ’ εκείνη τη στιγμή γίνει κι αυτός ένας ακόμη ταυτισμένος με την αδήριτη πραγματικότητα άνθρωπος; Κάπως έτσι.

Η ύπαρξη του ανθρώπου μέσα στη ροή των φαινομένων θα μπορούσε να είναι ένα ατέλειωτο παιγνίδι γνώσεων, παρατήρησης και χαράς, αν δεν επέτρεπε στη προσκόλληση να τον βυθίσει τόσο πολύ στην υλική πραγματικότητα. Αν δεν επέτρεπε σε εκατοντάδες ‘’πρέπει’’ να καθορίσουν τη συμπεριφορά του και σε χιλιάδες ‘’θέλω’’ να τον παρασύρουν με ορμή σε ανώφελους στόχους, αντεκδικήσεις, συγκρουόμενες επιθυμίες, πάθη και μίση.

Κάθε άνθρωπος όμως από τη παιδική ηλικία ακόμη αρχίζει και δομεί τη προσωπικότητά του πάνω σε πεποιθήσεις, σε δόγματα και σε αξίες που έχουν τη δύναμη να κατευθύνουν τα βήματα του μέσα στη ζωή. Επιθυμεί τον έλεγχο των καταστάσεων αλλά δεν γνωρίζει πως η τέχνη της ζωής βρίσκεται στη γνώση ότι όλα είναι εκτός ελέγχου και για να είμαστε περισσότερο ακριβείς, θα ήταν φρονιμότερο να θεωρούσε πως στη καθημερινότητα είναι όλα αναμενόμενα και τίποτε δεν ελέγχεται.

Το μόνο που μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος είναι η παρούσα στιγμή ενώ το μέλλον και το παρελθόν ζουν μόνο μέσα στη σκέψη και δε μπορούν να βιωθούν παρά μόνο με τη φαντασία. Ωστόσο αν κι η φαντασία είναι ένα πολύτιμο δημιουργικό εργαλείο δε χρησιμοποιείται με τον ορθό τρόπο αλλά καταντάει συνώνυμο της ανώφελης ονειροπόλησης που συχνά είναι φορτισμένη με ένα συναίσθημα χαρμολύπης.

Πώς θα μπορούσε ο άνθρωπος να ζήσει σαν να πρόκειται για μια κίνηση πάνω σε ένα συμπαντικό επιτραπέζιο παιγνίδι; Να μη τον νοιάζει τίποτε παρά μόνο να βιώσει μια πολύτιμη εμπειρία της στιγμής; Να ρουφήξει το νέκταρ από το παρόν και να βαδίσει στον επόμενο σταθμό γεμάτος από την απόλαυση που γεύτηκε;
Ένα πρώτο και βασικό μέλημα είναι να ξεφορτωθεί όλα όσα δεν του επιτρέπουν να γίνει ανάλαφρος όπως ένα μικρό παιδί.

Οι πεποιθήσεις έχουν τη δύναμη να παγιδεύουν τον άνθρωπο μέσα σε κόσμους που ανακυκλώνουν ρόλους προσκόλλησης. Ένα παιδί μόλις ενηλικιωθεί βαδίζει σύμφωνα με τους κανόνες των “πρέπει” μιας κοινωνίας ή των γονέων του. Ένας κανόνας δεν είναι απαραίτητα αρνητικός αλλά ένας ρόλος δεν είναι απαραίτητο να μπει σε ένα καλούπι κανόνων. Το παιδί γίνεται ενήλικος και χάνει την ανεμελιά του, πιάνεται στη μέγγενη των “πρέπει” και για να μπορέσει να επιβιώσει, προσπαθεί να ικανοποιήσει αυτά τα “πρέπει” αφήνοντας στην άκρη πολλά από τα “θέλω” του.

Έτσι ξεκινά και σπουδάζει, παίρνει ένα πτυχίο μαθαίνει μια ξένη γλώσσα και διαπιστώνει ότι όλοι κατέχουν τα ίδια τυπικά προσόντα, έτσι ο αγώνας για την εξεύρεση δουλειάς παραμένει δύσκολος και συνεχίζει την προσπάθεια απόκτησης προσόντων. Μαθαίνει και δεύτερη ξένη γλώσσα, παίρνει και δεύτερο πτυχίο αλλά διαπιστώνει ότι το επίπεδο των απαιτήσεων ανεβαίνει γενικά κι έτσι αντιλαμβάνεται ότι “πρέπει” να αποκτήσει κι ένα μεταπτυχιακό το οποίο σε λίγο θα είναι επίσης λίγο για να τον κάνει να ξεχωρίσει από το πλήθος των ανταγωνιστών. Μήπως χρειάζεται πλέον κι ένα διδακτορικό; Μετά σκέφτεται ότι ίσως είναι προτιμότερη η μετανάστευση για την αναζήτηση καλύτερης τύχης.

Ο αγώνας γίνεται αδιάκοπος και το επίπεδο των απαιτήσεων συνεχώς ανεβαίνει κι όλες οι επιλογές για μια διέξοδο καταλήγουν σε αδιέξοδο επειδή σπάνια ο άνθρωπος κυνηγάει τα όνειρα του ενώ συνήθως κυνηγάει χίμαιρες. Η επαγγελματική αποκατάσταση ένα από τα πιο δυνατά “πρέπει” των ανθρώπων κατάντησε μαραθώνιος αγώνας απόκτησης τίτλων κι εν ολίγοις πολλών ετών σκληρής προσπάθειας τις περισσότερες φορές για να ικανοποιήσει τα “θέλω” των άλλων παρά τα δικά του.

Μια απλή ζωή θα αρκούταν σε μια απλή εργασία με έναν απλό μισθό αλλά αυτή η επιλογή δεν επιτρέπει στον άνθρωπο να αγοράσει όλα τα καταναλωτικά αγαθά που οι βιομηχανίες καθημερινά παράγουν. Η γνώση θα μπορούσε να είναι ελεύθερη και συνεχής δίχως τον καταναγκασμό απόκτησης τίτλων που θα την αποδείκνυε για να τη χρησιμοποιήσει σε μια συνέντευξη.

Ποιος διαμόρφωσε το σημερινό παιγνίδι στις κοινωνίες των ανθρώπων; Και γιατί οι παίκτες αποδέχθηκαν αυτούς τους κανόνες; Το πιο σημαντικό όμως από τις απαντήσεις αυτών των ερωτημάτων είναι ότι ακόμη κι έτσι οι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται αυτό που κάνουν ως παιγνίδι αλλά ως συνθήκη ζωής. Όλη η ύπαρξη του ανθρώπου είναι συνυφασμένη με τον αδυσώπητο ρόλο που υποδύεται.

Γιατί δεν αρκεί στον άνθρωπο μια απλή εργασία για να αποκτήσει τα προς το ζην; Μια βόλτα στη θάλασσα, στο βουνό, στην ύπαιθρο; Να συζητήσει με φίλους να ασχοληθεί με έναν κήπο, να μυρίσει το ευωδιαστό άρωμα των λουλουδιών που φυτρώνουν μόνα τους στη φύση, να παίξει σαν παιδί με παιγνίδια που έφτιαξε με τα χέρια του;

Γιατί πασχίζει συνεχώς να αποκτήσει περισσότερα; Γιατί μάχεται με τους άλλους για υλικά αγαθά; Τι είναι αυτό που δεν του επιτρέπει να απολαύσει τη ζωή και βυθίζεται συνεχώς στην οδύνη; Η σύνδεση της ύπαρξης του με όλα τα εξωτερικά ερεθίσματα από το περιβάλλον του κι η ταύτιση της προσωπικής του αξίας μ’ αυτά.

Το βλέμμα του ανθρώπου είναι στραμμένο συνεχώς έξω από τον εαυτό του. Οι επιθυμίες του αναδύονται από, και προβάλλονται σε έναν υλικό κόσμο ενώ η κτήση τους ή μη διαμορφώνει τον εσωτερικό του κόσμο. Χαίρεται όταν όλα πάνε όπως επιθυμεί, όταν αποκτά όλα όσα επιθυμεί και λυπάται όταν όλα πάνε στραβά, απογοητεύεται όταν τα πράγματα που ποθεί δεν αποκτώνται, πενθεί ή οργίζεται όταν πράγματα ή άνθρωποι απομακρύνονται από κοντά του. Αυτός ο άνθρωπος είναι μια συνάρτηση των πραγμάτων που υπάρχουν γύρω του και δίχως αυτά είναι ένα μηδενικό.

Κι όμως δεν είναι ένα μηδενικό, ποτέ δεν ήταν και ποτέ δεν θα γίνει, αρκεί να κατανοήσει ότι ή υποκρίνεται αυτό που είναι ή έχει χάσει τον πραγματικό του εαυτό. Ο άνθρωπος πρέπει άμεσα να αφυπνιστεί και να υποδυθεί τον έναν και μοναδικό ρόλο που του ταιριάζει: αυτόν του αληθινού του εαυτού πετώντας τις ψεύτικες ταυτότητες και τις επίπλαστες ετικέτες που κόλλησε πάνω του για να αρέσει ή για να γίνει μέρος ενός συστήματος φοβούμενος ότι θα απορριφθεί.

Αυτό που λάμπει όμως δεν είναι πάντα χρυσός και δε χρειάζεται η εξωτερική λάμψη για να προσδώσει αξία στον αληθινό άνθρωπο. Αρκεί η αυτοεκτίμηση του κι η εμπιστοσύνη στον εαυτό.


Για τον συγγραφέα
Τελευταία άρθρα

Συγγραφέας Κωνσταντίνος Σμιξιώτης
Ο Κωνσταντίνος Σμιξιώτης είναι Ψυχολόγος, απόφοιτος του τμήματος Ψυχολογίας του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι πτυχιούχος Πολιτικών Επιστημών της Νομικής Αθηνών και κάτοχος διπλώματος κατάρτισης στην Συμβουλευτική απ’ το πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Συνεργάζεται ως σύμβουλος στα εξ αποστάσεως προγράμματα του Ε.Κ.Π.Α, ενώ παράλληλα ασχολείται με την συγγραφή δοκιμίων αυτογνωσίας κι αυτοβελτίωσης-εσωτερικής ψυχολογίας κι ως σύμβουλος ευεξίας, ανθεκτικότητας, κι ανάπτυξης της προσωπικότητας καθώς κι επαγγελματικού προσανατολισμού.

Ψυχολογία

Όταν αναφερόμαστε στη «μνήμη» συνήθως εννοούμε τις αναμνήσεις μας και κυρίως τις παλιές. Όταν λέμε ότι κάποιος έχει «καλή μνήμη», σημαίνει για τους περισσότερους ότι μπορεί να θυμάται και να αναπαράγει με λεπτομέρειες γεγονότα και καταστάσεις της ζωής του.

Είναι όμως αυτό η μνήμη; Είναι μόνο οι αναμνήσεις μας ή κάτι πολύ περισσότερο;

Η μνήμη είναι ό,τι ακριβώς είμαστε.

Αναφέρεται στην καθημερινή μας λειτουργικότητα, στην ικανότητα να αντιμετωπίζουμε απλές και σύνθετες καταστάσεις, ακόμα και στην ίδια μας την ταυτότητα. Μας επιτρέπει να μαθαίνουμε από το παρελθόν, να κατανοούμε το παρόν και να σχεδιάζουμε το μέλλον. Είναι η πιο σημαντική λειτουργία για την επιβίωσή μας. Αν αναλογιστεί κανείς ότι οι υπόλοιπες νοητικές μας λειτουργίες εξαρτώνται από αυτήν, δικαίως ονομάζεται η βασίλισσα των λειτουργιών.

Για παράδειγμα, η αντίληψη είναι το αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης μεταξύ αισθητηριακών ερεθισμάτων και αποθηκευμένης γνώσης. Η προσοχή μόνη της δεν θα είχε καμία αξία αν δεν υπήρχαν οι εμπειρίες οι οποίες μας καθοδηγούν για την εξερεύνηση του περιβάλλοντός μας. Η χρήση της γλώσσας βασίζεται σε κανόνες και έννοιες οι οποίες έχουν αποθηκευτεί. Ακόμα και τις συναισθηματικές μας αποκρίσεις καθορίζει η μνήμη καθώς βασίζονται στις προηγούμενες εμπειρίες μας. Οι σύνθετες λειτουργίες που καλούμαστε να επιτελέσουμε στην καθημερινότητα όπως η οργάνωση, ο σχεδιασμός , η επίλυση προβλημάτων βασίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στη μνημονική μας λειτουργία.

Ουσιαστικά η «μνήμη» αφορά την ίδια τη λειτουργία, ενώ οι αναμνήσεις αποτελούν το προϊόν αυτής της λειτουργίας Η μνήμη όμως δεν είναι μία ενιαία λειτουργία. Στις μέρες μας μιλάμε πλέον για μνημονικά συστήματα και για διεργασίες που επιτελούνται μέσα σε αυτά. Σύμφωνα με τις τρέχουσες θεωρίες υπάρχει ένα μνημονικό σύστημα το οποίο συγκρατεί πληροφορίες του περιβάλλοντος για λίγα δευτερόλεπτα ή λεπτά και έχει περιορισμένη χωρητικότητα (εργαζόμενη μνήμη) και ένα σύστημα το οποίο συγκρατεί αναμνήσεις για μεγάλα χρονικά διαστήματα και έχει απεριόριστη χωρητικότητα. Το τελευταίο περιλαμβάνει συνειδητές αναμνήσεις για γεγονότα και καταστάσεις οι οποίες είναι δυνατόν να εκφράζονται (δηλωτική μνήμη) αλλά και αναμνήσεις οι οποίες αφορούν αυτοματοποιημένες ικανότητες (άδηλη μνήμη).

Οι διεργασίες αφορούν την κωδικοποίηση ή κωδίκευση, την παγίωση και την αποθήκευση των εισερχομένων πληροφοριών καθώς και τις στρατηγικές μάθησης. Το περιεχόμενο και η ομαλή λειτουργία και των δύο συστημάτων τα οποία αλληλεπιδρούν μεταξύ τους μας εξασφαλίζουν την καθημερινή μας ανταπόκριση σε όλες τις καταστάσεις της ζωής μας. Η αδυναμία σε κάποιο από τα λειτουργικά συστήματα σηματοδοτεί δυσλειτουργία σε τομείς της καθημερινότητας.

Είναι προφανές γιατί η εξέταση της μνήμης είναι βασική σε μια διαγνωστική διαδικασία. Στα παιδιά συνδέεται άρρηκτα με τη μαθησιακή διαδικασία ενώ η αδυναμία μπορεί να υποδηλώνει μία μαθησιακή δυσκολία. Σε μεγαλύτερες ηλικίες η μνημονική έκπτωση έχει συνδεθεί με την έναρξη νευροεκφυλιστικών καταστάσεων. Σε κάθε περίπτωση , η έγκαιρη και έγκυρη εξέταση της μνήμης καθώς και ο προσδιορισμός της μνημονικής αδυναμίας μπορεί να προβλέψουν και να διαφωτίσουν τις δυσκολίες στην καθημερινότητά μας.

Τα αισιόδοξα μηνύματα που έρχονται από το χώρο των νευροεπιστημών μας δίνουν τη δυνατότητα να μιλάμε για ενδυνάμωση της μνήμης η οποία μπορεί να επιτευχθεί μέχρι τα βαθιά μας γεράματα. Οι τεχνικές της επανάληψης, της εικονοποίησης, των λογικών συνειρμών μπορούν να βελτιώσουν τη μνήμη και τη μάθηση σε μεγάλο βαθμό και να συνεισφέρουν στην αντιμετώπιση πολλών δυσκολιών που συνδέονται με αυτήν.

 

Γράφει η Ευγενία Παπαχρηστοπούλου

Ψυχολόγος -Κλινική Νευροψυχολόγος , MsC, PhD st.

Επισμηναγός Π.Α  ε.α

Επιστημονική Συνεργάτις  Κέντρου Ειδικής Φροντίδας Παιδιών 

Ναυτικού Νοσοκομείου Πειραιά

Επιστημονική Συνεργάτις  Νευρολογικής Κλινικής Ναυτικού Νοσοκομείου Αθηνών

https://www.akappatou.gr/index.php/2016-12-21-21-07-04/sxeseis/20021-i-mnimi-kai-oi-leitourgies-tis

Ψυχολογία

 Όλοι θέλουν να είσαι χαρούμενος: Τα βιβλία αυτοβοήθειας σερβίρουν συμβουλές για το πώς να σταματήσουμε να ανησυχούμε, να ενισχύσουμε τη χαρά και να εξαφανίσουμε τις αρνητικές σκέψεις, τα αφεντικά θέλουν να βλέπουν χαμόγελα και ενθουσιασμό στους χώρους εργασίας και ο μόνος τρόπος για να απαντήσεις στο «πώς είσαι;» είναι με ένα χαρμόσυνο «υπέροχα!».

Ο Σβέντ Μπρίνκμαν, καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Άαλμποργκ στη Δανία, βλέπει όμως και τη σκοτεινή πλευρά της κουλτούρας της θετικότητας. Η χαρά δεν είναι η κατάλληλη αντίδραση σε πολλές καταστάσεις της ζωής, ισχυρίζεται ο Μπρίνκμαν, στο βιβλίο του «Στέκομαι Σταθερός: Αντίσταση στην μανία της αυτοβελτίωσης».

Ακόμη χειρότερα, η προσποίηση της χαράς μπορεί να καθυστερήσει την συναισθηματική μας εξέλιξη. Πιστεύω ότι οι σκέψεις και τα συναισθήματά μας θα πρέπει να αντικατοπτρίζουν τον κόσμο. Όταν συμβαίνει κάτι κακό, θα πρέπει να έχουμε το δικαίωμα να έχουμε αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα γι’ αυτό, επειδή έτσι καταλαβαίνουμε τον κόσμο, λέει ο Μπρίνκμαν.

Η ζωή ορισμένες φορές είναι υπέροχη αλλά είναι και τραγική. Δικοί μας άνθρωποι πεθαίνουν ή θα χαθούν από τη ζωή μας και αν έχουμε συνηθίσει να μας επιτρέπονται μόνο θετικές σκέψεις, τότε αυτές οι πραγματικότητες μπορεί να μας πλήξουν ακόμη πιο έντονα όταν συμβούν και είναι σίγουρο ότι θα συμβούν.

Δεν υπάρχει τίποτα κακό με εκείνους που έχουν από τη φύση τους μία χαρούμενη διάθεση ή που απολαμβάνουν πού και πού κάποιο βιβλίο αυτοβοήθειας, λέει ο Μπρίνκμαν. Το πρόβλημα είναι όταν η χαρά γίνεται απαίτηση. Στον εργασιακό χώρο, για παράδειγμα, όπου οι αξιολογήσεις απόδοσης συχνά επιμένουν να εστιάζουν στην θετική ανάπτυξη παρά στις πραγματικές αντικειμενικές δυσκολίες, η απαίτηση επίδειξης χαράς είναι «σχεδόν απολυταρχική». Ο Μπρίνκμαν συνδέει την επιμονή στην χαρά των εργαζομένων με τον «έλεγχο της σκέψης».

Για παράδειγμα, στις Η.Π.Α. η υποχρεωτική ευτυχία έγινε αντικείμενο επίσημης δικαστικής απόφασης για τον εργασιακό χώρο εις βάρος της T-Mobile τον Μάϊο του 2016, όπου το Εθνικό Συμβούλιο Επιθεώρησης Εργασίας αποφάσισε ότι οι εργοδότες δεν μπορούν να επιβάλουν στους εργαζόμενους να είναι συνέχεια πρόσχαροι. Ωστόσο, πολλές εταιρίες ξοδεύουν τεράστια χρηματικά ποσά προσπαθώντας να διασφαλίσουν την χαρά των εργαζομένων και όχι από αλτρουϊσμό.

Όταν συναναστρέφεσαι με ανθρώπους και δουλεύεις σε ομάδες, τότε αυτά τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας γίνονται πολύ πιο σημαντικά. Αυτός είναι ο λόγος που βάζουμε πολλή περισσότερη έμφαση σε αυτά, επειδή θέλουμε να εκμεταλλευτούμε τους ανθρώπους και την συναισθηματική τους κατάσταση, λέει ο Μπρίνκμαν.

Νομίζω ότι αυτή είναι μια σκοτεινή πλευρά της θετικότητας. Τα συναισθήματά μας τείνουν να γίνουν εμπορεύματα και αυτό σημαίνει ότι πολύ εύκολα αποξενωνόμαστε από τα συναισθήματά μας. Η υποχρεωτική ευτυχία δεν είναι απλώς ένα θέμα που αφορά στον εργασιακό χώρο. Ενώ είναι λογικό όταν κάποιος σε ρωτάει τι κάνεις, να πεις ένα τυπικό «καλά, ευχαριστώ», υπάρχει κίνδυνος ότι οι θετικές βιτρίνες μας σταδιακά κυριαρχούν στην κοινωνική ζωή. Τελικά, ενώ μία πνευματώδης, ζωηρή ατμόσφαιρα μπορεί να είναι απολαυστική, η ευγενική θετικότητα δεν θα πρέπει να εμποδίζει τη συζήτηση για τραύματα και κρίσεις με τους στενούς φίλους μας.

Η μανία της αυτοβοήθειας, είναι συνδεδεμένη με την πίεση να είμαστε συνεχώς χαρούμενοι. Τα βιβλία αυτοβοήθειας που έχουν σκοπό να διδάξουν τους ανθρώπους πώς να βρουν την ευτυχία θα μπορούσαν να ενθαρρύνουν μία επιζήμια άποψη για τα συναισθήματα, λέει ο Μπρίνκμαν.

Η υποβόσκουσα ιδέα ότι ο καθένας μπορεί να κάνει τον εαυτό του ευτυχισμένο υπονοεί ότι οι δυστυχισμένοι άνθρωποι ευθύνονται για την δυστυχία τους. Σε τελική ανάλυση, τα αρνητικά συναισθήματα παίζουν έναν σημαντικό και υγιή ρόλο στο πώς αντιλαμβανόμαστε και αντιδρούμε στον κόσμο. Η ενοχή και η ντροπή είναι απαραίτητες για το αίσθημα ηθικής.

Ο θυμός είναι μια θεμιτή αντίδραση στην αδικία. Η θλίψη μας βοηθάει να επεξεργαστούμε την τραγωδία. Η ευτυχία είναι κι αυτή υπέροχη. Απλά όχι πάντοτε.

Πηγή: psychologynow.gr

[Πηγή: www.doctv.gr]

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή