Ιανουαρίου 22, 2019

Ψυχολογία

Οι καλλιεργημένοι άνθρωποι σέβονται την ανθρώπινη ατομικότητα και γι' αυτό είναι πάντοτε συγκαταβατικοί, γελαστοί, ευγενικοί, υποχρεωτικοί.Δεν χαλούν τον κόσμο για το σφυρί ή για τη γομολάστιχα που χάθηκαν. Δεν αγανακτούν για τους θορύβους ή το κρύο. Δέχονται με καλοσύνη τα χωρατά και την παρουσία ξένων ανθρώπων στο σπιτικό τους. Δεν συμπονούν μονάχα τους κατώτερους, τους αδύναμους και τις γάτες. Πονάει η ψυχή τους και για κείνο που δεν φαίνεται με γυμνό μάτι.

Είναι ντόμπροι και φοβούνται το ψέμα σαν τη φωτιά. Δεν λένε ψέματα ακόμα και για τιποτένια πράγματα. Το ψέμα προσβάλλει εκείνους που το ακούνε και ταπεινώνει στα μάτια τους εκείνους που το λένε. Δεν παίρνουν ποτέ πόζα, στο δρόμο είναι όπως και στο σπίτι τους, δεν ρίχνουν στάχτη στα μάτια του κατώτερου τους.

Δεν είναι φλύαροι και δεν αναγκάζουν τον άλλο να ακούει τις εκμυστηρεύσεις τους όταν δεν τους ρωτάει. Δεν ταπεινώνονται για να κεντήσουν τη συμπόνια του διπλανού. Δεν παίζουν με τις ευαίσθητες χορδές της ψυχής των άλλων για να κερδίζουν σαν αντάλλαγμα αναστεναγμούς και χάδια.

Δεν λένε "εμένα κανείς δεν με καταλαβαίνει", ούτε "πουλήθηκα για πέντε δεκάρες", γιατί αυτά δείχνουν πως αποζητάν τις φτηνές εντυπώσεις. Είναι πρόστυχα τερτίπια, ξεθωριασμένα, ψεύτικα. Δεν είναι ματαιόδοξοι. Δεν τους απασχολούν τέτοια ψεύτικα διαμάντια όπως οι γνωριμίες με εξοχότητες.

Όταν κάνουν δουλειά που δεν αξίζει ένα καπίκι, δεν γυρίζουν με χαρτοφύλακα των εκατό ρουβλιών και δεν καμαρώνουν πως τάχα τους άφησαν να μπουν εκεί που δεν επιτρέπουν στους άλλους. Κι ο Κριλώφ ακόμα λέει πως το άδειο βαρέλι ακούγεται πιο πολύ από το γεμάτο.

Αν έχουν ταλέντο, το σέβονται. Θυσιάζουν γι' αυτό την ησυχία τους, τις γυναίκες, το κρασί, την κοσμική ματαιότητα. Είναι περήφανοι για την αξία τους και έχουν συνείδηση της αποστολής τους. Αηδιάζουν από την ασχήμια και καλλιεργούν μέσα τους την ομορφιά.

Δεν μπορούν να κοιμηθούν με τα ρούχα, δεν μπορούν να βλέπουν στον τοίχο κοριούς, να πατούν σε φτυσιές. Δαμάζουν όσα μπορούν και εξευγενίζουν το ερωτικό ένστικτο. Δεν κατεβάζουν βότκα όπου βρεθούν. Πίνουν μονάχα όταν είναι ελεύθεροι και τους δίνεται ευκαιρία. Γιατί τους χρειάζεται "γερό μυαλό σε γερό κορμί".

Απόσπασμα από ένα γράμμα του Άντον Τσέχωφ στον αδερφό του Νικολάι.

Ψυχολογία

Η χαλάρωση ήταν πάντα μια από τις πιο πολύτιμες καταστάσεις ύπαρξης για μένα. Η παρατηρητικότητα μοιάζει να είναι δυνατό να υπάρξει μόνο τότε, ή τουλάχιστον να γίνεται πολύ ευκολότερη. Θα ήθελες να σχολιάσεις το πώς συνδέεται η χαλάρωση με την επίγνωση;

Όχι μόνο συνδέονται μεταξύ τους, αλλά και σχεδόν αποτελούν τις δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Μπορείς είτε να ξεκινήσεις με την επίγνωση και μετά να δεις τον εαυτό σου να χαλαρώνει… διότι ποια είναι η έντασή σου; Είναι η ταύτισή σου με κάθε είδους σκέψεις, φόβους, το θάνατο, τη χρεοκοπία, το δολάριο που πέφτει…! Υπάρχουν κάθε είδους φόβοι. Αυτές είναι οι εντάσεις σου. Επηρεάζουν και το σώμα σου. Το σώμα σου γίνεται κι εκείνο τεντωμένο, διότι το σώμα κι ο νους δεν είναι δυο χωριστές οντότητες. Το σώμα-νους είναι ένα και μόνο σύστημα, όταν λοιπόν αποκτά ένταση ο νους, αποκτά ένταση και το σώμα.

΄΄Μπορείς να ξεκινήσεις με την επίγνωση΄ τότε η επίγνωση θα σε απομακρύνει από το νου και τις ταυτίσεις με το νου. Είναι φυσικό ότι το σώμα θα αρχίσει να χαλαρώνει΄ δεν είσαι πια προσκολλημένος. Οι εντάσεις δεν μπορούν να υπάρξουν κάτω από το φως της επίγνωσης.

΄΄Μπορείς να αρχίσεις και από την άλλη άκρη. Χαλάρωσε… άσε όλες τις εντάσεις να φύγουν… και καθώς χαλαρώνεις, θα εκπλαγείς που εμφανίζεται μέσα σου μια ορισμένη επίγνωση. Είναι αχώριστα αυτά. Αλλά είναι πιο εύκολο να ξεκινήσεις με την επίγνωση΄ είναι λίγο δύσκολο να ξεκινήσεις με τη χαλάρωση, διότι ακόμη και η προσπάθεια να χαλαρώσεις δημιουργεί κάποια ένταση.

΄΄Έτσι λοιπόν στην Ανατολή ξεκινήσαμε με τη χαλάρωση το διαλογισμό΄ ξεκινήσαμε με την επίγνωση το διαλογισμό. Τότε η χαλάρωση έρχεται από μόνη της, δεν χρειάζεται να τη φέρεις εσύ – διότι αν πρέπει να τη φέρεις εσύ, θα υπάρχει κάποια ένταση. Θα πρέπει να έρθει από μόνη της΄ μόνο τότε θα πρόκειται για καθαρή χαλάρωση. Και γίνεται αυτό.΄΄

Osho, Satyam Shivam Sundaram: Truth Godliness Beauty, Ομιλία #25

΄΄Το χέρι μου έπρεπε να είχε κινηθεί με επίγνωση΄΄

΄΄Κάποιο πρωινό, ο Γκωτάμα Βούδας περνάει από ένα χωριό με έναν από τους πιο οικείους του μαθητές, τον Ανάντα. Μια μύγα έρχεται και κάθεται πάνω στο μέτωπό του. Απαντάει εκείνος σε κάποια ερώτηση του Ανάντα και είναι τόσο απορροφημένος με την απάντηση που, δίχως επίγνωση, μηχανικά, τη διώχνει με το χέρι του. Φεύγει η μύγα, αλλά τότε ξαφνικά συνειδητοποιεί εκείνος ότι η κίνηση του χεριού του δεν έγινε με επίγνωση – ότι ήταν μηχανική. Μια τέτοια πράξη μπορείς να την κάνεις ακόμη κι όταν κοιμάσαι. Αν νιώσεις όσο κοιμάσαι ότι κάτι έρπει πάνω στο πόδι σου, το πετάς πέρα και ο ύπνος σου δεν διακόπτεται. Πρόκειται για μια μηχανική διαδικασία΄ το σώμα σου την κάνει χωρίς να ενοχλεί εσένα.

΄΄Ο Βούδας σταμάτησε μέσα στο δρόμο και σήκωσε πάλι το χέρι του και με μεγάλη χάρη κι επίγνωση το έφερε στο μέτωπό του. Ο Ανάντα είπε, ΄Μα τι κάνεις; Η μύγα έχει φύγει.΄

΄΄Ο Βούδας είπε, ΄΄Δεν με απασχολεί η μύγα, με απασχολεί ο εαυτός μου. Έπραξα κάτι δίχως επίγνωση. Νοιαζόμουν πολύ για την ερώτησή σου και να την απαντήσω και το χέρι μου κινήθηκε μηχανικά΄ προσπαθώ να δω πώς θα έπρεπε να είχε κινηθεί. Δεν έχει καμιά σχέση με τη μύγα. Το χέρι μου έπρεπε να είχε κινηθεί με επίγνωση΄. ΄΄

Osho, Reflections on Khalil Gibrans The Prophet, Ομιλία #34

osho.com

Ψυχολογία

Είναι αδύνατο. Δεν μπορείς να θυσιάσεις το εγώ, διότι το εγώ δεν υπάρχει. Το εγώ είναι μόνο μια ιδέα: δεν έχει καμιά ουσία μέσα του. Δεν αποτελεί κάποιο πράγμα – είναι ένα σκέτο τίποτα. Του δίνεις εσύ πραγματικότητα επειδή το πιστεύεις.

Μπορείς να αποσύρεις την πίστη σου κι η πραγματικότητα θα εξαφανιστεί, θα εξατμιστεί.

Το εγώ είναι ένα είδος απουσίας. Επειδή δεν γνωρίζεις τον εαυτό σου, γι΄αυτό και υπάρχει το εγώ. Τη στιγμή που θα γνωρίσεις τον εαυτό σου, δεν θα βρίσκεις κανένα εγώ.

Το εγώ είναι σαν το σκοτάδι; Το σκοτάδι δεν έχει δική του θετική ύπαρξη΄ αποτελεί απλώς την απουσία του φωτός.

Δεν μπορείς να πολεμήσεις με το σκοτάδι, ή μήπως μπορείς; Δεν μπορείς να πετάξεις το σκοτάδι έξω από το δωμάτιο΄ δεν μπορείς να το βγάλεις έξω, δεν μπορείς να το φέρεις μέσα. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτε κατευθείαν με το σκοτάδι.

Αν θέλεις να κάνεις κάτι με το σκοτάδι, θα χρειαστεί να κάνεις κάτι με το φως. Αν ανάψεις το φως, δεν υπάρχει σκοτάδι΄ αν σβήσεις το φως, υπάρχει σκοτάδι.

Το σκοτάδι είναι μόνο η απουσία του φωτός, το ίδιο και το εγώ: η απουσία της γνώσης του εαυτού. Δεν μπορείς να το θυσιάσεις.
Σου έχουν πει επανειλημμένα: ΄΄Θυσίασε το εγώ΄΄ – και η φράση αυτή είναι τελείως παράλογη, διότι κάτι που δεν υπάρχει δεν μπορείς να το θυσιάσεις. Κι αν προσπαθήσεις να το θυσιάσεις, κάτι που καταρχάς δεν υπάρχει καθόλου, θα δημιουργήσεις ένα καινούργιο εγώ – το εγώ του ταπεινού ανθρώπου, το εγώ του μη εγωιστή, το εγώ του ανθρώπου που νομίζει ότι έχει θυσιάσει το εγώ του. Θα πρόκειται για ένα νέο είδος σκοταδιού και πάλι.

Όχι, δεν σου λέω να θυσιάσεις το εγώ. Αντίθετα, λέω να προσπαθήσεις να δεις πού βρίσκεται το εγώ. Κοίτα βαθιά μέσα του΄ προσπάθησε να το εντοπίσεις, πού υπάρχει, αν όντως υπάρχει ή όχι. Πριν να μπορέσει κάποιος να θυσιάσει κάτι, πρέπει να είναι βέβαιος ότι αυτό υπάρχει.

Μην είσαι όμως εναντίον του εξ αρχής. Αν είσαι εναντίον του, δεν θα μπορείς να κοιτάξεις βαθιά μέσα του. Δεν υπάρχει λόγος να είσαι εναντίον κανενός πράγματος. Το εγώ αποτελεί την εμπειρία σου – ίσως να είναι απλώς φαινομενικό, πάντως αποτελεί εμπειρία σου. Όλη σου η ζωή κινείται γύρω από το φαινόμενο τού εγώ. Ίσως να πρόκειται για ένα όνειρο, για σένα όμως είναι πολύ αληθινό.

Δεν υπάρχει λόγος να είσαι εναντίον του. Βούτηξε βαθιά μέσα του, μπες μέσα του. Να μπεις μέσα του σημαίνει να φέρεις επίγνωση στο σπίτι σου, να φέρεις φως στο σκοτάδι. Να είσαι σε εγρήγορση, παρατηρητικός. Παρατήρησε τον τρόπο του εγώ, πώς λειτουργεί, πώς τα καταφέρνει γενικά. Και θα εκπλαγείς: όσο πιο βαθιά προχωρείς μέσα του, τόσο πιο λίγο το βρίσκεις εκεί. Κι όταν έχεις διεισδύσει έως τον ίδιο τον πυρήνα της ύπαρξής σου, θα βρεις κάτι τελείως διαφορετικό, που δεν είναι το εγώ, που είναι η απουσία του εγώ. Είναι ο εαυτός, ο υπέρτατος εαυτός – είναι η θεϊκότητα. Έχεις εξαφανιστεί ως ξεχωριστή οντότητα΄ δεν είσαι πλέον ένα νησί. Είσαι τώρα μέρος του όλου.

Osho, The Fish in the Sea is Not Thirsty, Ομιλία #12

osho.com

Ψυχολογία

«Υπάρχει κάτι ταπεινω­τικό στην οδύνη, ενώ στη συμπόνια υπάρχει κάτι που εξυψώνει και δίνει υπεροχή». Όταν αγαπούμε, σεβόμαστε και θαυμάζουμε κάποιον και κατόπιν όταν βλέπουμε ότι υποφέρει, - πάντα με κατάπληξη επειδή μας φαίνεται απαράδεκτο η ευτυχία που αναβλύζει από μέσα του να μην προέρχεται από μια πηγή προσωπικής ευτυχίας-, τα αισθήματα της αγάπης, της εκτίμησης και του θαυμασμού μεταμορφώνονται ουσια­στικά: γίνονται πιο τρυφερά, δηλαδή το χάσμα που μας χωρί­ζει μοιάζει να γεφυρώνεται, και μια προσέγγιση ίσου προς ίσον φαίνεται να πραγματοποιείται.

Τώρα, μας φαίνεται δυνατό να του δώσουμε ένα αντάλλαγμα, ενώ προηγουμένως τον φα­νταζόμαστε ανώτερο από την ευγνωμοσύνη μας. Αυτή η ικα­νότητα να δίνουμε σε αντάλλαγμα μας εξυψώνει και μας προ­καλεί μεγάλη χαρά.

Προσπαθούμε να μαντέψουμε τι μπορεί να καταπραΰνει τον πόνο του φίλου μας και του το προσφέ­ρουμε. Αν θέλει λόγια, βλέμματα, προσοχή, υπηρεσίες, τονω­τικά, δώρα, - του τα δίνουμε.

Αλλά πριν απ' όλα: αν θέλει να υποφέρουμε με το θέαμα του πόνου του, προσφερόμαστε να υποφέρουμε μαζί του, γιατί όλα αυτά μας παρέχουν την από­λαυση της ενεργητικής ευγνωμοσύνης: αυτό ισοδυναμεί με την λέξη, στην καλή εκδίκηση.

Αν δεν θέλει να δεχτεί και δεν δέχεται τίποτα από μας, τότε απομακρυνόμαστε ψυχροί και θλιμμένοι, σχεδόν πληγωμένοι: είναι σα να απορρίπτουν την ευγνωμοσύνη μας, - και σ' αυτό το θέμα τιμής, ακόμη και ο καλύτερος άνθρωπος είναι εύθικτος.

Απ' όλα αυτά, συμπεραί­νουμε ότι, στην πιο ευνοϊκή περίπτωση, υπάρχει κάτι ταπεινω­τικό στην οδύνη, ενώ στη συμπόνια υπάρχει κάτι που εξυψώνει και δίνει υπεροχή, κι αυτό είναι που χωρίζει για πάντα αυτά τα δύο αισθήματα.

 

Από το βιβλίο του Νίτσε: "Αυγή, Σκέψεις για τις ηθικές προλήψεις"

Ο Φρίντριχ Βίλχελμ Νίτσε (15 Οκτωβρίου 1844-25 Αυγούστου 1900) ήταν Γερμανός φιλόσοφος, ποιητής και φιλόλογος. Θεωρείται ένας από τους πρώτους υπαρξιστές φιλόσοφους. Έγραψε δοκίμια πάνω στη θρησκεία, στην ηθική, στον πολιτισμό, στη φιλοσοφία, στις επιστήμες.ι.

Πηγή: antikleidi

 

Ψυχολογία

Οι άνθρωποι που όταν είναι νέοι μπορεί κανείς να τους φανταστεί απίστευτα γέρους, αυτοί ακριβώς κάνουν και τους καλύτερους γέρους. Το ότι στους νέους ανθρώπους αρέσει να επιδεικνύονται λιγάκι και ταυτόχρονα μπορεί να τολμούν κάποια πράγματα, κάτι που οι γέροι δεν μπορούν πια να κάνουν, τελικά δεν είναι ανυπόφορο.

Τα πράγματα όμως γίνονται άσχημα εκείνη την ολέθρια στιγμή που ο γέρος, ο αδύναμος, ο συντηρητικός, ο φαλακρός, ο οπαδός της παλιάς μόδας το παίρνει προσωπικά και μονολογεί: το κάνουν σίγουρα για να με πειράξουν! Από τη στιγμή αυτή τα πράγματα γίνονται ανυπόφορα κι αυτός που σκέφτεται έτσι είναι χαμένος.

Το να τονίζουμε ή να οργανώνουμε τα νιάτα δεν το συμπαθούσα ποτέ. Νέοι και γέροι υπάρχουν τελικά μόνο μεταξύ των μέτριων ανθρώπων. Όλοι οι προικισμένοι και πιο ξεχωριστοί άνθρωποι είναι πότε γέροι και πότε νέοι, έτσι όπως είναι πότε χαρούμενοι και πότε λυπημένοι. Δουλειά των μεγαλυτέρων είναι να χειρίζονται την ικανότητά τους ν' αγαπούν πιο ελεύθερα, πιο παιχνιδιάρικα, πιο έμπειρα, πιο καλοσυνάτα απ' ό,τι τα νιάτα μπορούν.

Τα γηρατειά κρίνουν πάντα με ευκολία τους νέους ως μικρομέγαλους. Όμως τα γηρατειά είναι αυτά που πάντα μιμούνται τη συμπεριφορά και τους τρόπους της νιότης, είναι τα ίδια φανατικά, είναι τα ίδια άδικα, μακαρίζουν τα ίδια τον εαυτό τους και είναι ελαφρώς προσβεβλημένα.

Τα γηρατειά δεν είναι χειρότερα από τα νιάτα, ο Λάο Τσε δεν είναι χειρότερος από τον Βούδα, το μπλε δεν είναι χειρότερο από το κόκκινο. Τα γηρατειά υποτιμούνται μόνο όταν θέλουν να παραστήσουν τα νιάτα.

Αυτό που εδώ και δεκαετίες με αηδιάζει είναι πρώτον η ανόητη λατρεία της νεότητας και της νεανικότητας, όπως αυτή ανθεί, για παράδειγμα, στην Αμερική, κι έπειτα ακόμα περισσότερο το να επιβάλλεται η νεότητα αυτή ως κοινωνικό στρώμα, ως κοινωνική τάξη, ως «κίνημα».

Είμαι ένας παλιωμένος και συμπαθώ τα νιάτα, θα ήταν όμως ψέματα αν έλεγα ότι με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα. Για τους ηλικιωμένος, τουλάχιστον σε εποχές τέτοιας μεγάλης δοκιμασίας όπως τώρα, υπάρχει μόνο ένα ενδιαφέρον ζήτημα: το ζήτημα του πνεύματος, της πίστης, του είδους της σκέψης και της ευλάβειας που δοκιμάζεται, που μπορεί να αντιμετωπίζει τον πόνο και το θάνατο.

Η αντιμετώπιση του πόνου και του θανάτου είναι καθήκον των γηρατειών. Το να είναι κανείς ενθουσιασμένος, να συμπαρασύρεται, να είναι ζωηρός, είναι ψυχική διάθεση της νεότητας. Μπορούν να είναι φίλοι, μιλούν όμως δύο γλώσσες.

Η ιστορία γράφεται κυρίως από τους πρωτόγονους και από τους νέους, αυτοί φροντίζουν για την πρόοδο και την επιτάχυνση με την έννοια της κάπως θεατρικής φράσης του Νίτσε «Αυτό που θέλει να πέσει πρέπει και να το σπρώξουμε». (Εκείνος, ο υπερευαίσθητος, δεν θα μπορούσε ποτέ να δώσει αυτή τη σπρωξιά σ' ένα γέρο ή άρρωστο άνθρωπο ή ζώο.)

Χρειάζονται όμως πάντα, για να διατηρεί η ιστορία και νησίδες ειρήνης και να παραμένει ανεκτή, και οι αναστολές και ο συντηρητισμός ως αντίρροπες δυνάμεις - αυτό το καθήκον πέφτει στους καλλιεργημένους και στους ηλικιωμένους.

Αν λοιπόν ο άνθρωπος που σκεφτόμαστε κι επιθυμούμε ακολουθήσει άλλους δρόμους από τους δικούς μας και εξελιχθεί σε κτήνος ή μυρμήγκι, τότε παραμένει υποχρέωσή μας να βοηθήσουμε να επιβραδυνθεί όσο το δυνατό περισσότερο αυτή η διαδικασία. Ασυνείδητα αφήνουν μάλιστα οι μαχητικές δυνάμεις να υπάρχει στον κόσμο αυτή η αντίρροπη τάση, φροντίζοντας εκτός από τους εξοπλισμούς και τα προπαγανδιστικά μεγάφωνα -αν και αρκετά αδέξια- και τις πολιτιστικές επιχειρήσεις τους.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο Έρμαν Έσσε "Ωριμάζοντας γινόμαστε όλο και νεότεροι"

 antikleidi.com

Ψυχολογία

Πρέπει να αποδεχτείς το γεγονός ότι ζεις μόνος -ίσως μέσα στο πλήθος, πάντως ζεις μόνος΄ ίσως μαζί με τη γυναίκα σου, τη φιλενάδα σου, το φίλο σου, είναι πάντως εκείνοι μόνοι τους μέσα στη μοναχικότητά τους, είσαι κι εσύ μόνος σου μέσα στη μοναχικότητά σου και οι μοναχικότητες αυτές δεν αγγίζουν η μια την άλλη, δεν αγγίζουν ποτέ η μια την άλλη.

Δεν έχει σημασία ότι ζεις με κάποιον επί είκοσι χρόνια, τριάντα χρόνια, πενήντα χρόνια -δεν έχει σημασία, θα παραμείνετε ξένοι. Θα είσαστε πάντοτε ξένοι. Αποδέξου το γεγονός ότι είμαστε ξένοι΄ ότι δεν ξέρουμε ποιος είσαι, ότι δεν ξέρουμε ποιος είμαι. Δεν γνωρίζω ο ίδιος ποιος είμαι, πώς γίνεται λοιπόν να γνωρίζεις εσύ; Οι άνθρωποι όμως υποθέτουν ότι η σύζυγος θα πρέπει να γνωρίζει τον σύζυγο, ο σύζυγος υποθέτει ότι η σύζυγος θα πρέπει να γνωρίζει τον σύζυγο. Οι πάντες λειτουργούν σαν να μπορούν να διαβάσουν τον νου σου και να πρέπει να ξέρουν, πριν μιλήσεις, τις ανάγκες σου, τα προβλήματα σου. Θα πρέπει να ξέρουν -και θα πρέπει να κάνουν κάτι. Όλα αυτά λοιπόν είναι ανοησίες.

Κανείς δεν σε γνωρίζει, ούτε καν εσύ, μην περιμένεις λοιπόν να σε γνωρίζει κάποιος άλλος΄ δεν είναι δυνατό από την ίδια τη φύση των πραγμάτων. Είμαστε ξένοι. Ισως κατά τύχη να συναντηθήκαμε και να είμαστε μαζί, υπάρχει όμως η μοναχικότητά μας Μην την ξεχνάς, γιατί χρειάζεται να δουλέψεις πάνω σε τούτο. Μόνον από το σημείο εκείνο θα υπάρξει η λύτρωση, η σωτηρία σου. Κάνεις όμως ακριβώς το αντίθετο: πώς να ξεχάσεις τη μοναχικότητά σου; Ο φίλος, η φίλη΄ να πας στο σινεμά, στο ποδόσφαιρο΄ να χαθείς μέσα στο πλήθος, να χορεύεις στη ντισκοτέκ, να ξεχάσεις τον εαυτό σου, να πιεις αλκοόλ, να πάρεις ναρκωτικά, πάντως με κάποιο τρόπο να μην αφήσεις αυτή τη μοναχικότητα να έρθει στο συνειδητό σου νου -κι εκεί βρίσκεται το όλο μυστικό.

Πρέπει να αποδεχτείς την μοναχικότητά σου, την οποία δεν μπορείς να αποφύγεις κατά κανένα τρόπο. Και δεν υπάρχει κανείς τρόπος να αλλάξεις τη φύση της. Πρόκειται για την αυθεντική σου πραγματικότητα, πρόκειται για σένα.

From Unconsciousness to Consciousness, Κεφάλαιο 15

osho.com

Ψυχολογία

Ο θάνατος ήδη συμβαίνει. Είτε το αντιμετωπίσεις αυτό είτε όχι, είτε το κοιτάζεις είτε όχι, βρίσκεται ήδη εκεί. Είναι ακριβώς σαν την αναπνοή. Όταν γεννιέται ένα παιδί, εισπνέει. Εισπνέει για πρώτη φορά. Αυτή είναι η αρχή της ζωής. Κι όταν κάποια μέρα γεράσει, όταν πεθαίνει, θα κάνει εκπνοή.

Ο θάνατος συμβαίνει πάντα με την εκπνοή και η γέννηση με την εισπνοή. Αλλά η εκπνοή και η εισπνοή συμβαίνουν συνεχώς Με κάθε εισπνοή γεννιέσαι΄ με κάθε εκπνοή πεθαίνεις.

Το πρώτο λοιπόν πράγμα που πρέπει να καταλάβεις είναι ότι ο θάνατος δεν βρίσκεται κάπου στο μέλλον και σε περιμένει, όπως τον έχουν απεικονίσει πάντα. Αποτελεί μέρος της ζωής΄ είναι μια συνεχιζόμενη διαδικασία -όχι στο μέλλον, αλλά εδώ, τώρα.

Κατά κανόνα, σε έχουν διδάξει να θεωρείς ότι ο θάνατος είναι εναντίον της ζωής. Ο θάνατος δεν είναι εναντίον της ζωής -η ζωή δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον θάνατο. Ο θάνατος αποτελεί το ίδιο το έδαφος πάνω στο οποίο υπάρχει η ζωή. Ο θάνατος και η ζωή είναι σαν δυο φτερά: το πουλί δεν μπορεί να πετάξει με το ένα φτερό και η ύπαρξη δεν μπορεί να είναι χωρίς τον θάνατο. Το πρώτο λοιπόν πράγμα είναι η ξεκάθαρη κατανόηση τού τι εννοούμε με τη λέξη θάνατος.

Ο θάνατος είναι μια απολύτως αναγκαία διαδικασία προκειμένου να υπάρχει η ζωή. Δεν είναι ο εχθρός, είναι ο φίλος. Και δεν βρίσκεται κάπου στο μέλλον, βρίσκεται εδώ, τώρα. Δεν πρόκειται να συμβεί, συμβαίνει πάντα. Από τότε που είσαι εδώ, βρίσκεται μαζί σου. Συμβαίνει με κάθε μια εκπνοή - λίγος θάνατος, ένας μικρός θάνατος- αλλά εξαιτίας του φόβου, τον έχουμε τοποθετήσει στο μέλλον.

Ο νους προσπαθεί πάντα να αποφύγει πράγματα που δεν μπορεί να κατανοήσει και ο θάνατος είναι ένα από τα πιο ακατανόητα μυστήρια. Υπάρχουν τρία μόνο μυστήρια: η ζωή, ο θάνατος και η αγάπη. Βρίσκονται και τα τρία πέρα από τον νου.

Έτσι λοιπόν ο νους παίρνει τη ζωή ως δεδομένο΄ τότε δεν υπάρχει ανάγκη να ερευνήσεις. Είναι αυτός ένας τρόπος να το αποφεύγεις. Δεν σκέφτεσαι ποτέ, δεν διαλογίζεσαι ποτέ για τη ζωή΄ την έχεις απλώς αποδεχτεί, την έχεις πάρει ως δεδομένο. Αποτελεί ένα τεράστιο μυστήριο. Είσαι ζωντανός, αλλά μην νομίζεις ότι έχεις γνωρίσει τη ζωή.

Για το θάνατο ο νους κάνει ένα άλλο κόλπο: τον αναβάλει. Θα ήταν συνεχής η ανησυχία, αν τον αποδεχόταν εδώ και τώρα, έτσι λοιπόν ο νους τον τοποθετεί κάπου στο μέλλον -τότε δεν υπάρχει καμιά βιασύνη. Όταν έρθει, θα δούμε.

Και για την αγάπη ο νους έχει δημιουργήσει υποκατάστατα που δεν είναι αγάπη. Μερικές φορές την κτητικότητά σου την αποκαλείς αγάπη΄ μερικές φορές την προσκόλλησή σου την αποκαλείς αγάπη΄ μερικές φορές την κυριαρχικότητά σου την αποκαλείς αγάπη. Αυτά είναι παιγνίδια τού εγώ. Η αγάπη δεν έχει καμιά σχέση μαζί τους. Μάλιστα, εξαιτίας των παιγνιδιών αυτών, δεν είναι δυνατό να υπάρχει η αγάπη.

Ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, ανάμεσα στις όχθες της ζωής και του θανάτου, κυλάει το ποτάμι της αγάπης. Και αυτό είναι δυνατό μόνο για τον άνθρωπο που δεν παίρνει τη ζωή ως δεδομένη, που προχωρεί βαθιά μέσα στην ποιότητα εκείνη που έχεις όταν είσαι ζωντανός, για τον άνθρωπο που γίνεται υπαρξιακός, αυθεντικός. Η αγάπη είναι για τον άνθρωπο που αποδέχεται το θάνατο εδώ και τώρα και δεν τον αναβάλει. Τότε ανάμεσα σε εκείνα τα δυο προβάλει ένα όμορφο φαινόμενο: το ποτάμι της αγάπης.

Η ζωή και ο θάνατος είναι σαν δυο όχθες. Υπάρχει η δυνατότητα να κυλήσει το ποτάμι της αγάπης, πρόκειται όμως για δυνατότητα μόνο. Θα πρέπει να την υλοποιήσεις. Υπάρχει η ζωή και ο θάνατος, την αγάπη όμως πρέπει να την υλοποιήσεις, αυτό το σκοπό έχει η ύπαρξή σου ως άνθρωπος. Αν δεν υλοποιηθεί η αγάπη, έχεις χάσει την ουσία΄ έχεις χάσει το όλο νόημα της ύπαρξής σου.

[Από το Ancient Music in the Pines , #8]

 

osho.com

Ψυχολογία

To Facebook σε γνωρίζει καλύτερα από τους φίλους σου! Τα Likes στο Facebook αποκαλύπτουν όπως φαίνεται το προφίλ του χαρακτήρα των χρηστών

Η εξέλιξη των ηλεκτρονικών υπολογιστών στο πεδίο της τεχνητής νοημοσύνης είναι τέτοια που μπορούν πλέον να κρίνουν την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου καλύτερα από ό,τι οι άλλοι άνθρωποι, ακόμη κι αν πρόκειται για συγγενείς και φίλους.

Η σύγκριση

Αμερικανοί επιστήμονες, για πρώτη φορά, συνέκριναν άμεσα την ικανότητα των υπολογιστών και των ανθρώπων, όσον αφορά την ακρίβεια των κρίσεων για την προσωπικότητα και συμπέραναν ότι τα μηχανήματα μπορούν πλέον να «διαβάσουν» πιο σωστά έναν άνθρωπο.

Η κρίση των υπολογιστών βασίζεται σε λογισμικό που χρησιμοποιεί ένα μόνο κριτήριο: τα "likes" (μου αρέσει) ενός ανθρώπου στο facebook σχετικά με διάφορα πράγματα, όπως ταινίες, μουσική, βιβλία, σπορ, προϊόντα, διασημότητες, πολιτικούς κ.α. Προηγούμενες μελέτες είχαν δείξει ότι τα «likes» ενός χρήστη, που θεωρούνται το «ψηφιακό αποτύπωμά» του, μπορούν να αποκαλύψουν τις πολιτικές και σεξουαλικές τάσεις του.

Το μοντέλο

Ερευνητές των πανεπιστημίων Κέμπριτζ της Βρετανίας και Στάνφορντ των ΗΠΑ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στην επιθεώρηση «PNAS» ανέπτυξαν ένα λογισμικό που, μελετώντας το facebook, μπορεί να αξιολογήσει μια προσωπικότητα με μεγαλύτερη ακρίβεια από ό,τι οι φίλοι και τα μέλη της οικογένειας, παρ’ όλο που οι τελευταίοι έχουν οικειότητα με έναν άνθρωπο. Μόνο ο ή η σύζυγος τα καταφέρνει (οριακά) καλύτερα από τον υπολογιστή.

Το μοντέλο των ερευνητών αποτελεί μια εντυπωσιακή απόδειξη της ικανότητας των υπολογιστών να αναλύουν τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου μέσω ανάλυσης ψηφιακών δεδομένων (data) και τίποτε άλλο. Το γεγονός ότι οι μηχανές μπορούν να μάθουν έναν άνθρωπο καλύτερα και από τους συνανθρώπους του, όπως είπαν οι επιστήμονες, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο στον μακρύ δρόμο για μια πιο στενή σχέση μεταξύ ανθρώπων και μηχανών.

«Στο μέλλον οι υπολογιστές θα μπορούν να διαβάζουν τα ψυχολογικά γνωρίσματά μας και να αντιδρούν ανάλογα, οδηγώντας έτσι στην ανάδυση μηχανών με συναισθηματική νοημοσύνη και κοινωνική επιδεξιότητα», δήλωσε η υπεύθυνη της μελέτης Γου Γιουγιού του Κέντρου Ψυχομετρικής του Κέμπριτζ. «Υπό αυτή την έννοια, οι διαδράσεις ανθρώπων - υπολογιστών που αποτυπώνονται σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας όπως το φιλμ «Δικός της», φαίνεται να βρίσκονται πλέον στη σφαίρα του εφικτού», πρόσθεσε.

Η μελέτη

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν ένα δείγμα 86.220 εθελοντών στο facebook, που συμπλήρωσαν ένα εκτενές ερωτηματολόγιο σχετικά με την προσωπικότητά τους, ενώ επέτρεψαν και την πρόσβαση στα «likes» τους. Με αυτό τον τρόπο, οι ερευνητές μπόρεσαν να δημιουργήσουν αλγόριθμους που συσχετίζουν τα «likes» με βασικά ψυχολογικά γνωρίσματα, όπως η εξωστρέφεια, η φιλικότητα, η αίσθηση καθήκοντος, η ύπαρξη νευρωτικών χαρακτηριστικών κ.α.

Στη συνέχεια, όσοι εθελοντές ήθελαν, κάλεσαν τους φίλους και συγγενείς τους να κρίνουν την προσωπικότητά τους μέσω ενός μικρότερου ερωτηματολογίου. Έτσι, 17.622 εθελοντές κρίθηκαν από ένα άτομο (συγγενή ή φίλο) και 14.410 από δύο.

Τελικά, ο υπολογιστής έκανε τις δικές του ψυχολογικές αξιολογήσεις. Το συμπέρασμα ήταν ότι οι μηχανές και οι αλγόριθμοί τους, αναλύοντας έναν επαρκή αριθμό από «likes», πλησίαζαν περισσότερο από ό,τι οι συγγενείς και οι φίλοι στη «σκιαγράφηση» του ψυχολογικού «πορτρέτου» ενός ανθρώπου.

Μόλις δέκα «likes» αρκούσαν για να ξεπεράσει ο υπολογιστής την κρίση ενός συναδέλφου, με 70 το μηχάνημα ήταν καλύτερος ψυχολόγος από έναν φίλο ή συγκάτοικο, με 150 από ένα μέλος της οικογένειας, ενώ με 300 συναγωνιζόταν τον/την σύζυγο. Ο μέσος χρήστης του facebook έχει 227 «likes» στο προφίλ του και ο αριθμός αυτός διαχρονικά αυξάνει, άρα στο μέλλον οι υπολογιστές θα έχουν την ευκαιρία να γίνουν ακόμη καλύτεροι ?ψυχολόγοι?.

Οπως είπαν οι ερευνητές, οι συγγενείς και φίλοι μπορεί να γνωρίζουν κάποιον και να βασίζονται στη διαίσθησή τους, όμως οι υπολογιστές έχουν ένα μεγάλο «όπλο»: έναν όγκο από «μεγάλα δεδομένα» (big data) που κρατούν στην μνήμη τους και με τη βοήθεια των οποίων κάνουν συγκρίσεις και κρίσεις.

Τα ευρήματα

Ο ερευνητής δρ. Ντέιβιντ Στίλγουελ τόνισε ότι «η ικανότητα να κρίνει κανείς μια προσωπικότητα, συνιστά ουσιώδες συστατικό της κοινωνικής ζωής, από τις καθημερινές αποφάσεις έως τα μακροπρόθεσμα σχέδια ποιόν θα παντρευτείς, θα εμπιστευτείς, θα προσλάβεις ή θα εκλέξεις για πρόεδρο. Τα ευρήματα μια τέτοιας ανάλυσης δεδομένων μπορεί μελλοντικά να φανούν πολύ χρήσιμα στο να βοηθήσουν τους ανθρώπους, όταν παίρνουν αποφάσεις».

Η διαισθητική κρίση ποτέ δεν θα καταργηθεί, σύμφωνα με τη Γου Γιουγιού, αλλά γιατί να μην βρει έναν αξιόπιστο συμπαραστάτη στο «πρόσωπο» ενός υπολογιστή; Από την άλλη όμως, πολλοί θα θεωρήσουν ως δυστοπικό ένα μέλλον, όπου οι μηχανές «διαβάζουν» σε μαζική κλίμακα τους ανθρώπους ως ανοικτά βιβλία.

Οι ερευνητές παραδέχτηκαν ότι οι νέες «ψυχαναλυτικές» δυνατότητες των υπολογιστών θέτουν ηθικά ζητήματα προστασίας των δεδομένων της ιδιωτικής ζωής, γι’ αυτό, όπως είπαν, οι χρήστες πρέπει να έχουν πάντα τον έλεγχο του «ψηφιακού αποτυπώματός» τους. «Υπάρχει μια πολύ μεγάλη σκοτεινή πλευρά σε αυτή την τεχνολογία. Με το πάτημα ενός κουμπιού, θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε όλο τον πληθυσμό της Γης. Πρέπει να σιγουρευτούμε ότι θα λύσουμε σωστά αυτά τα ζητήματα», δήλωσε ο ερευνητής Μιχάλ Κοζίνσκι.

Άλλοι ψυχολόγοι, όπως ο Ντέηβιντ Φάντερ του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, επεσήμαναν ότι η ανθρώπινη προσωπικότητα είναι άκρως πολύπλοκη και έτσι ποτέ δεν θα καταφέρουν να την «πιάσουν» σωστά ακόμη και οι πιο εξελιγμένοι αλγόριθμοι. Ίσως ναι, ίσως όμως και όχι...

Το Βήμα

akappatou.gr

Ψυχολογία

Η Δυναμική τεχνική αποτελεί πραγματικά ένα πολύ σπάνιο φαινόμενο. Δεν ανήκει σε κανέναν τύπο΄ μπορεί να βοηθήσει τους πάντες. 


Για τον άνθρωπο του τάμας -της ληθαργικότητας, της αδράνειας- θα τον βγάλει από το τάμας του. Θα δημιουργήσει τόση πολλή ενέργεια μέσα του που θα διακοπεί το τάμας΄ αν όχι όλο, τότε ένα μέρος του. Αν είναι πρόθυμος να το κάνει αυτό ένας άνθρωπος του τάμας, μπορεί να πετύχει θαύματα, γιατί στον άνθρωπο του τάμας δεν λείπει πράγματι η ενέργεια. Υπάρχει η ενέργεια, αλλά όχι σε ενεργό θέση, όχι σε ενεργό κατάσταση. Υπάρχει η ενέργεια, βαθιά κοιμισμένη. Ο Δυναμικός διαλογισμός μπορεί να λειτουργήσει σαν συναγερμός. Μπορεί να μετατρέψει την αδράνεια σε δραστηριότητα΄ μπορεί να κάνει την ενέργεια να κινηθεί΄ μπορεί να βγάλει έξω από το τάμας τον άνθρωπο του τάμας.

Ο δεύτερος τύπος ανθρώπου, ο τύπος του ράτζας, ο οποίος είναι πολύ δραστήριος, υπερβολικά δραστήριος μάλιστα, τόσο δραστήριος που δεν μπορεί να βρει τομείς στους οποίους να εκτονώνει την ενέργειά του, αποτελεί κατά πολλούς τρόπους ένα είδος εκκρεμούς ενέργειας -θα τον βοηθήσει η Δυναμική τεχνική να εκτονωθεί, να αποφορτιστεί. Αφού κάνει τις δυναμικές τεχνικές, θα αισθανθεί ανάλαφρος. Στη ζωή, θα κατέβη ο ρυθμός της πυρετώδους, συνεχούς εμμονής του με τη δραστηριότητα. Θα διαλυθεί ένα μέρος της καταναγκαστικής του ενασχόλησης. Φυσικά, θα ωφεληθεί περισσότερο από ό,τι ο άνθρωπος του τάμας, διότι ο άνθρωπος του τάμας πρέπει πρώτα να γίνει δραστήριος. Βρίσκεται στο πιο χαμηλό σκαλοπάτι της κλίμακας΄ όταν όμως γίνει δραστήριος, τότε όλα είναι δυνατό να συμβούν. Όταν γίνει δραστήριος, θα μετατραπεί στον δεύτερο τύπο΄ τώρα θα είναι ράτζας.

Τον άνθρωπο του σάτβα τον βοηθά εξαιρετικά ο Δυναμικός διαλογισμός. Δεν βρίσκεται σε αδράνεια΄ δεν υπάρχει λόγος να ανεβάσει κανείς την ενέργειά του. Δεν έχει εμμονή με τη δραστηριότητα΄ δεν έχει καμιά ανάγκη για κάθαρση. Είναι ισορροπημένος, καθαρότερος από τους άλλους δυο, ελαφρύτερος από τους άλλους δυο. Τότε πώς θα τον βοηθήσει ο Δυναμικός διαλογισμός; Για κείνον θα γίνει ένα είδος γιορτασμού. Θα γίνει σκέτο τραγούδι, χορός, συμμετοχή στο όλον. Θα ωφεληθεί περισσότερο από όλους.

Ο άνθρωπος της αδράνειας χρειάζεται περισσότερα, δεν μπορείς όμως να του δώσεις περισσότερα, διότι δεν είναι ικανός να τα λάβει. Ο Δυναμικός διαλογισμός το πολύ-πολύ θα τον βγάλει από την αδράνειά του και θα τον φέρει στο δεύτερο σκαλί της κλίμακας΄ κι ακόμη και τούτο υπό τον όρο ότι θα συμμετέχει. Ακόμη και τούτο του είναι δύσκολο -να αποφασίσει να συμμετέχει, να έχει τόση πολλή δραστηριότητα.

Οι άνθρωποι του τύπου εκείνου έρχονται σε μένα -από το πρόσωπό τους μπορείς να δεις ότι είναι βαθιά κοιμισμένοι, σε βαθύ ύπνο- και λένε, ΄΄Δεν μας χρειάζονται αυτές οι ενεργητικές μέθοδοι. Δώσε μας κάτι σιωπηλό.΄΄ Μιλούν για τη σιωπή. Θέλουν κάποια μέθοδο που να μπορούν να την κάνουν ξαπλωμένοι στο κρεβάτι΄ ή το πολύ-πολύ μπορούν και να κάθονται, με μεγάλη προσπάθεια. Ακόμη κι εκείνο δεν είναι βέβαιο ότι θα το κάνουν, αλλά ο ενεργητικός διαλογισμός τούς φαίνεται υπερβολικά ενεργητικός. Αν συμμετέχουν κάπως, θα τους βοηθήσει΄ φυσικά όχι τόσο όσο τον δεύτερο τύπο, γιατί ο δεύτερος τύπος βρίσκεται ήδη στο δεύτερο σκαλί. Ήδη έχει κάτι΄ μπορεί να τον βοηθήσει περισσότερο. Θα τον χαλαρώσει η μέθοδος, θα απαλλαγεί από βάρος, θα γίνει ανάλαφρος. Σιγά-σιγά, θα αρχίσει να προχωρεί προς το πρώτο σκαλί, το ανώτατο.

Ο άνθρωπος του σάτβα, της καθαρότητας, της αθωότητας, θα βοηθήσει περισσότερο από όλους. Έχει πολλά΄ μπορείς να τον βοηθήσεις. Ο νόμος της φύσης είναι σχεδόν όπως των τραπεζών: αν δεν έχεις χρήματα, δεν σου δίνουν. Αν χρειάζεσαι χρήματα, δημιουργούν χίλιους όρους΄ αν δεν χρειάζεσαι χρήματα, θα ψάξουν να σε βρουν. Αν έχεις αρκετά δικά σου, είναι πάντα πρόθυμες να σου δώσουν όσα θέλεις. Ο νόμος της φύσης είναι ακριβώς έτσι: σου δίνει περισσότερα όταν δεν τα χρειάζεσαι, σου δίνει λιγότερα όταν τα χρειάζεσαι΄ σου παίρνει, αν δεν έχεις τίποτε, και σου δίνει με χίλιους τρόπους, αν έχεις κάτι.

Επιφανειακά, μοιάζει σαν να είναι κάτι το παράδοξο: στο φτωχό θα πρέπει να δίνεις περισσότερα. Λέγοντας φτωχό, εννοώ τον άνθρωπο του τάμας. Στο πλούσιο άνθρωπο, τον άνθρωπο του σάτβα, δεν πρέπει να δίνεις καθόλου. Αλλά όχι, όταν έχεις έναν ορισμένο πλούτο, γίνεσαι μια δύναμη μαγνητική που προσελκύει κι άλλα πλούτη προς εσένα.

Ο άνθρωπος του τάμας δεν έχει τίποτε. Είναι απλώς ένας σβώλος χώματος΄ φυτοζωεί. Ο άνθρωπος του ράτζας δεν είναι ένας σβώλος χώματος΄ είναι γρήγορα κινούμενη ενέργεια. Για την ακρίβεια, αν δεν υπάρχει κινούμενη ενέργεια, τίποτε δεν είναι δυνατό, έτσι όμως η ενέργειά του μετατρέπεται σε τρέλα΄ φτάνει έως τα άκρα. Λόγω της υπερβολικής δραστηριότητας, χάνει εκείνος πολλά. Λόγω της υπερβολικής δραστηριότητας, δεν ξέρει τι να κάνει και τι να μην κάνει. Κάνει συνεχώς΄ κάνει συνεχώς αντιφατικά πράγματα: με το ένα χέρι κάνει κάτι, με το άλλο χέρι το χαλάει. Είναι σχεδόν τρελός.

Το σάτβα μπορεί να υπάρξει όταν το ράτζας και το τάμας είναι εξισορροπημένα. Όταν ξέρεις πότε να δουλέψεις κι όταν ξέρεις πότε να ξεκουραστείς, τότε ξέρεις πώς να κρατάς το γραφείο στο γραφείο και να μη του επιτρέπεις να έρχεται στο σπίτι, όταν ξέρεις πώς να έρχεσαι σπίτι και να αφήνεις το γραφειακό νου στο γραφείο και να μην φέρνεις τα αρχεία σου μαζί σου, τότε συμβαίνει το σάτβα. Το σάτβα είναι ισορροπία΄ το σάτβα είναι εξισορρόπηση.

Για τον άνθρωπο που έχει σάτβα, οι δυναμικές τεχνικές θα είναι εξαιρετικά χρήσιμες, γιατί θα φέρουν στη ζωή του όχι μόνο σιωπή αλλά και μακαριότητα. Είναι ήδη σιωπηλός, γιατί η ισορροπία δίνει ακινησία, σιωπή. Αλλά η σιωπή είναι ένα αρνητικό φαινόμενο. Αν δεν γίνει ένα είδος χορού, τραγουδιού, χαράς, δεν είναι και τόσο σπουδαία. Καλό είναι από μόνο του, καλό είναι να είσαι σιωπηλός, αλλά μη μείνεις ικανοποιημένος με τούτο, γιατί σε περιμένουν και άλλα πολλά ακόμη.

Αν είσαι σιωπηλός, είναι όπως ακριβώς με τον άνθρωπο που τον εξέτασαν οι γιατροί και δεν του βρήκαν να έχει τίποτα. Αυτό όμως δεν είναι υγεία. Ίσως να μην είσαι άρρωστος, αλλά δεν σημαίνει αναγκαία αυτό ότι είσαι υγιής. Η υγεία έχει ένα διαφορετικό άρωμα, μια ζωντάνια. Η απουσία αρρώστιας -η πιστοποίηση ότι δεν υπάρχει αρρώστια- δεν αποτελεί υγεία. Η υγεία είναι ένα θετικό φαινόμενο. Σφύζεις από αυτήν΄ την εκπέμπεις. Δεν πρόκειται για την πιστοποίηση πως δεν έχεις κάποια αρρώστια. Η υγεία η ίδια δεν είναι μόνον η απουσία της αρρώστιας, αποτελεί από μόνη της μια παρουσία.

Ο άνθρωπος της σιωπής, ο άνθρωπος του σάτβα, είναι ήδη σιωπηλός΄ ζει μια πολύ ήσυχη ζωή. Ήσυχη αλλά δίχως καθόλου γέλιο. Ήσυχη, αλλά δίχως ξεχείλισμα ενέργειας. Ήσυχη, αλλά όχι ακτινοβόλα. Με σιωπή, αλλά σκοτεινή΄ δεν έχει διεισδύσει μέσα της το φως. Ο άνθρωπος του σάτβα μπορεί να γίνει τελείως σιωπηλός, αλλά μέσα στη σιωπή εκείνη δεν έχει διεισδύσει το νάντ, το αναχάτα, το θεϊκό τραγούδι. Ο Δυναμικός διαλογισμός θα τον βοηθήσει να χορέψει, να φέρει χορό στην καρδιά του, να φέρει τραγούδια σε κάθε κύτταρο της ύπαρξής του.

Φυσικά, θα βοηθήσει περισσότερο τον άνθρωπο του σάτβα, θα τον ωφελήσει περισσότερο, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι ως προς αυτό΄ έτσι είναι η φύση του νόμου. Αν έχεις, θα σου δοθούν περισσότερα΄ αν δεν έχεις, ακόμη και κείνο που έχεις θα σου αφαιρεθεί.

Yoga: A New Direction, Ομιλία #2

osho.com

Ψυχολογία

Η αυτοπεποίθηση έχει να κάνει με την αυτογνωσία και την πίστη στον εαυτό μας και όχι με την αυτοπροβολή μας προκειμένου να γίνουμε αποδεκτοί στους άλλους, όπως εσφαλμένα πιστεύουμε συχνά.

Ας δούμε πώς μπορούμε να την αποκτήσουμε.

Όλοι έχουμε κάποια όνειρα και επιθυμίες -συχνά όχι άπιαστα, ούτε ιδιαίτερα τολμηρά-, όπως να αλλάξουμε δουλειά, να προτείνουμε σε αυτόν ή αυτήν που μας αρέσει να βγούμε ραντεβού, να ξεκινήσουμε τη δική μας επιχείρηση...

Τι μας σταματάει συνήθως από το να τα πραγματοποιήσουμε; Όχι η οικονομική στενότητα, όχι κάποια φυσική μας αδυναμία, ούτε καν η λογική. Το εμπόδιο ανάμεσα σε εμάς και στα όσα θέλουμε είναι κατά κανόνα η έλλειψη αυτοπεποίθησης.

Η αυτοπεποίθηση που, αντίθετα με τα όσα συχνά θεωρούμε στη σύγχρονη κοινωνία, έχει να κάνει με την πίστη στον εαυτό μας και στις ικανότητές μας και όχι με τη συνεχή προσπάθεια να προωθούμε και να προβάλλουμε τον εαυτό μας και τα επιτεύγματά μας στους άλλους προκειμένου να γίνουμε αποδεκτοί.

Το σημαντικό είναι, λοιπόν, να έχουμε αυτογνωσία, να γνωρίζουμε ποιες είναι οι ικανότητές μας, σε τι είμαστε αρκετά καλοί και σε τι λιγότερο και, παρά τις όποιες αδυναμίες μας, να πιστεύουμε στον εαυτό μας και στο ότι θα καταφέρουμε να επιτύχουμε ένα θετικό αποτέλεσμα στα όσα προσπαθούμε. Για να θεωρήσουμε, λοιπόν, ότι έχουμε αυτοπεποίθηση, χρειάζεται να έχουμε ισχυρό το αίσθημα ότι είμαστε ικανοί να αντεπεξέλθουμε στις καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε καθημερινά.

Πώς χτίζεται η αυτοπεποίθηση

Όπως όλα τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας, έτσι και η αυτοπεποίθηση χτίζεται από την παιδική ηλικία, μέσα από την αποδοχή των γονέων και από την προτροπή τους να παίρνει το παιδί πρωτοβουλίες και να αποκτά εμπειρίες. Οι γονείς θα πρέπει να το υποστηρίζουμε συναισθηματικά και να του λέμε συχνά ότι το εμπιστευόμαστε, ότι είναι ικανό και έχει πολλά θετικά στοιχεία. Επίσης, χρειάζεται να εστιάζουμε στα προτερήματα του παιδιού μας, να προσπαθούμε να τα αναπτύσσουμε και να εξισορροπούμε τα μειονεκτήματά του.

Ακόμη, είναι σημαντικό να επιβραβεύουμε το παιδί όταν τα καταφέρνει, αλλά κυρίως να συζητάμε μαζί του τη σημασία της προσπάθειας, είτε το αποτέλεσμα είναι τελικά θετικό είτε αρνητικό. Αυτό που πρέπει να μάθουν τα παιδιά είναι ότι αν προσπαθήσουμε, έχουμε μία πιθανότητα να πετύχουμε, ακόμα και αν αυτή είναι μικρή˙ διαφορετικά, αν μείνουμε άπραγοι, δεν έχουμε καμία.

Συχνά, όμως, οι γονείς κάνουμε ένα μεγάλο λάθος:

Χάνουμε το μέτρο και προσπαθούμε να υπερενισχύσουμε την αυτοεκτίμηση των παιδιών, θεωρώντας ότι έτσι θα τα κάνουμε πιο δυνατά και με μεγαλύτερη πίστη στον εαυτό τους. Πολλές φορές τα αφήνουμε να κερδίζουν στα παιχνίδια (ενώ τα παιδιά είναι απαραίτητο να μάθουν ότι υπάρχουν κανόνες, ακόμα και αν τα βοηθήσουμε λίγο), τα εμπιστευόμαστε σε υπερβολικό βαθμό, τα ενθαρρύνουμε περισσότερο από όσο πρέπει, τους κάνουμε συνέχεια κομπλιμέντα και τους λέμε πόσο αξίζουν.

Αυτό μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ και να καταλήξουν τα παιδιά μας να αισθάνονται τόσο έντονο το βάρος τού να αποδείξουν την αξία τους και να καταφέρουν αυτό που οι άλλοι θεωρούν ότι αξίζουν, που τελικά να πιέζονται πολύ και η αυτοεκτίμησή τους να είναι χαμηλή. Το απαραίτητο για άλλη μία φορά είναι το μέτρο. Να τονίζουμε δηλαδή τα θετικά, αλλά να μην υπερβάλλουμε, και να διορθώνουμε χωρίς να υποδεικνύουμε, αλλά με έμμεσο τρόπο. Αν, για παράδειγμα, ένα παιδί κάνει λάθος σε μία λέξη και θέλουμε να το διορθώσουμε, δεν πρέπει να του πούμε «Έκανες λάθος», αλλά να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη σωστά σε μία πρόταση με την πρώτη ευκαιρία.

Πώς αποκτούμε αυτοπεποίθηση στην ενήλικη ζωή

Αν, όπως συμβαίνει συχνά, δεν έχουμε καταφέρει να χτίσουμε την αυτοπεποίθησή μας κατά την παιδική μας ηλικία, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να το πετύχουμε στην ενήλικη ζωή μας. Ας δούμε πώς:

 Παίρνουμε δύναμη από το παρελθόν
Τα όσα έχουμε καταφέρει μέχρι σήμερα, όλα όσα κάνουμε καλά και αποτελεσματικά, μπορούν να αποτελέσουν την πηγή της αυτοπεποίθησής μας. Αν δεν μπορούμε μόνοι μας να εστιάσουμε στα προτερήματά μας και στα επιτεύγματά μας, μπορούμε να απευθυνθούμε στους γύρω μας ή να ζητήσουμε τη βοήθεια των ανθρώπων που μας ξέρουν και μας αγαπάνε, προκειμένου να μας θυμίσουν όλα όσα ξεχνάμε ή δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε. Άλλωστε, την αυτοπεποίθηση τη χτίζουμε μέσα από τα δικά μας μάτια, αλλά και από τις συμπεριφορές που διακρίνουμε στους άλλους.

 Τολμάμε
Η αυτοπεποίθηση χτίζεται όταν τολμάμε και τα καταφέρνουμε. Γι’ αυτό, θέτουμε στόχους. Στην αρχή δοκιμάζουμε οργανωμένα και σταδιακά να επιτύχουμε απλούς στόχους, έτσι ώστε να αποκτήσουμε αυτοπεποίθηση ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε, και συνεχίζουμε με πιο δύσκολους.

 Εστιάζουμε σε αυτά που είμαστε καλοί
Ο καλύτερος τρόπος για να κατακτήσουμε την αυτοπεποίθηση είναι να εστιάσουμε στις ικανότητές μας και να τις «δουλέψουμε». Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι νιώθουμε πιο εύκολα αυτοπεποίθηση όταν κάνουμε κάτι στο οποίο είμαστε καλοί. Ας βρούμε, λοιπόν, αυτά στα οποία τα πάμε καλά και ας συνεχίσουμε να τα κάνουμε χρησιμοποιώντας και βελτιώνοντας τις ικανότητές μας. Ας αφήσουμε αυτά στα οποία δεν είμαστε τόσο καλοί στους άλλους, εκτός και αν είναι απαραίτητο να τα κάνουμε. Για παράδειγμα, γιατί να πιέζουμε τον εαυτό μας να κάνουμε zumba αν δεν μας αρέσει και δεν τα πάμε καλά, όταν περνάμε καλύτερα πηγαίνοντας για κολύμπι στην πισίνα;

 Ποντάρουμε στην αυθεντικότητα
Η πραγματική αυτοπεποίθηση πηγάζει από την αυτογνωσία. Και σε αυτήν συμπεριλαμβάνονται και τα ελαττώματά μας. Πρέπει να δεχτούμε ότι δεν είμαστε καλοί σε όλα, άλλωστε είναι κάτι που συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους. Αυτό μπορούμε να το δείξουμε και να το αποκαλύψουμε στους άλλους. Να φανερώσουμε ποιοι είμαστε πραγματικά. Αν είμαστε αυθεντικοί, δεν θα έχουμε το άγχος ότι μπορεί να μας ανακαλύψουν και να σταματήσουν να μας εκτιμούν, σαν να ήμασταν απατεώνες.

Σταματάμε να μειώνουμε συνέχεια τον εαυτό μας
Η αυτοπεποίθηση δεν ενέχει την έννοια της συνεχούς απολογητικότητας. Το να μειώνουμε τις δικές μας ικανότητες ή/και να δίνουμε τα εύσημα συνέχεια στους άλλους είναι μία λανθασμένη πρακτική που πολλές φορές πολλοί ακολουθούμε. Πρέπει να μάθουμε να δεχόμαστε τα κομπλιμέντα, την αναγνώριση και τις καλές κουβέντες από τους άλλους. Θα μας βοηθήσει να ενισχύσουμε την καλή εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας. Άλλωστε, όταν έχουμε αυτοπεποίθηση, μπορούμε και είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε τον έπαινο χωρίς ενοχές.

 Νιώθουμε τον φόβο και προχωράμε με την απόφασή μας
Δεν είναι δυνατόν να μη νιώθουμε καθόλου φόβο όταν προσπαθούμε να κάνουμε κάτι καινούργιο, δύσκολο ή ριψοκίνδυνο˙ αυτό που πρέπει να προσπαθήσουμε είναι να τον δαμάσουμε και να προχωρήσουμε σε αυτό που θέλουμε.

 Δεχόμαστε την κριτική
Οι άνθρωποι με αυτοπεποίθηση δέχονται την κριτική των άλλων χωρίς να νευριάζουν, να παρεξηγούνται ή να καταρρέουν. Αν μπορούμε να δεχτούμε την κριτική για τις πράξεις ή τις αποφάσεις μας, είμαστε σε θέση να πάρουμε ρίσκα, γιατί δεν φοβόμαστε πια τόσο το να κάνουμε λάθη και το να ρισκάρουμε είναι ο καλύτερος-ασφαλέστερος δρόμος για την επιτυχία. Έχουμε πολλές φορές ακούσει ότι ό,τι δεν μας σκοτώνει μας κάνει δυνατότερους, ε, λοιπόν, μας γεμίζει και με αυτοπεποίθηση.

 Κάνουμε αυτό που θέλουμε
Το πιο αγχωτικό πράγμα είναι να προσπαθούμε να προσαρμόζουμε τη συμπεριφορά μας σε αυτό που θέλει η κοινωνία, οι γύρω μας, η οικογένειά μας. Μπορούμε να κάνουμε θαύματα με την αυτοπεποίθησή μας αν απλώς πούμε ότι θα κάνουμε αυτό που θέλουμε εμείς χωρίς να μας νοιάζει για το τι λένε οι άλλοι. Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους. Η πιο απελευθερωτική απόφαση που μπορούμε να πάρουμε στη ζωή μας είναι να κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε και μας αρέσει χωρίς να λάβουμε υπόψη μας τα στερεότυπα ή αυτό που πιστεύουν ή κάνουν οι άλλοι.

 Εμπιστευόμαστε το ένστικτό μας
Συμβαίνει σε όλους μας συχνά να μπερδευόμαστε και να μην μπορούμε να πάρουμε αποφάσεις. Σε τέτοιες περιπτώσεις, χρειάζεται να δείχνουμε εμπιστοσύνη στο ένστικτό μας. Δεν ξέρουμε τι μας λέει το ένστικτό μας; Ας δοκιμάσουμε το εξής: Ας πούμε ότι θέλουμε να πάρουμε μία απόφαση, για παράδειγμα να παραιτηθούμε ή όχι από τη δουλειά μας. Ας κάτσουμε σε ένα ήσυχο απομονωμένο δωμάτιο και ας σκεφτούμε και τα δύο ενδεχόμενα ξεχωριστά, εκτιμώντας τα θετικά και τα αρνητικά και παρατηρώντας ταυτόχρονα πώς νιώθουμε. Αν αισθανόμαστε σφίξιμο, άγχος, ταχυπαλμία, τότε δεν είναι η σωστή απόφαση. Αν αντίθετα νιώθουμε ηρεμία και ζεστασιά, τότε είναι. Σημασία έχει να εστιάσουμε στο πώς φαίνεται σε εμάς τους ίδιους μία τέτοια προοπτική και όχι στο πώς θα φαινόταν στους άλλους ή τι θα ήθελαν να κάνουμε.

 Και αν μας έμαθαν ότι δεν μπορούμε;
Ίσως έχουμε ακούσει ή διαβάσει την ιστορία του αλυσοδεμένου ελέφαντα του Χόρχε Μπουκάι, ενός πολυγραφότατου γιατρού και ψυχοθεραπευτή από την Αργεντινή, που μιλάει για έναν μεγάλο και δυνατό ελέφαντα που τον έδεναν κάθε βράδυ στο τσίρκο σε ένα μικρό πασσαλάκι και αυτός πίστευε ότι δεν μπορεί να φύγει (ούτε προσπαθούσε να σπάσει τα δεσμά του). Γιατί; Επειδή τον έδεναν εκεί από όταν ήταν μικρός, δεν μπορούσε να φύγει και μεγάλωσε πιστεύοντας ότι έτσι είναι τα πράγματα. Τι θέλει να πει αυτή η ιστορία; Ότι επειδή κάποτε μας είπαν ότι δεν μπορούμε και το πιστέψαμε, αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να συνεχίσουμε να σκεφτόμαστε έτσι.

Χρειάζεται να βρούμε μία ισορροπία ανάμεσα σε αυτά που μας είπαν οι γονείς μας και οι άλλοι για εμάς και στα όσα εμείς θέλουμε να πιστέψουμε για τον εαυτό μας και την αξία του. Χρειάζεται, δηλαδή, να συμβιβάσουμε τις δύο εικόνες και να απαλύνουμε τη σύγκρουση.

Ν.Κουτρούλη MSc, ψυχολόγος υγείας

entertv.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή