Νοεμβρίου 17, 2018

Ψυχολογία

Γνωρίζετε ότι όταν υπογράφετε σε μια προσωπική ή επαγγελματική περίσταση εν αγνοία σας αποκαλύπτετε πολύ περισσότερα για τον εαυτό σας από ό, τι θα θέλατε; Ο γραφικός χαρακτήρας, μικρά ή μεγάλα γράμματα, σκούρα ή ανοιχτά, με καμπύλη ή γωνία αποκαλύπτει τον χαρακτήρα σας και τις ενδόμυχες σκέψεις σας. Στην ουσία, αντικατοπτρίζει την ιδιοσυγκρασία και τη φύση σας, είναι το στιγμιότυπο της προσωπικότητάς σας.

Σκεφτείτε την υπογραφή ως μία εικόνα εξωτερίκευσης του εσωτερικού σας κόσμου. Είναι το μέσο με το οποίο ο συγγραφέας θέλει ο κόσμος να τον δει. Χαρακτηριστικά της προσωπικότητας όπως η τιμιότητα, οι επικοινωνιακές ικανότητες, η δημιουργικότητα, η συναισθηματική σταθερότητα και η αυτοεικόνα είναι δυνατόν να προσδιοριστούν μέσα από την ανάλυση μιας υπογραφής. Επιπλέον, οι κοινωνικές δεξιότητες, η ντροπαλότητα, η εξωστρέφεια, το επίπεδο εμπιστοσύνης και το επίπεδο της αυτοπεποίθησης μπορούν να αναγνωριστούν.

Η ανάλυση της υπογραφής βασίζεται σε επτά στοιχεία
1. Μέγεθος υπογραφής
2. Κλίση υπογραφής
3. Μέγεθος του ονόματος και του επωνύμου
4. Υπογράμμιση
5. Μέγεθος του πρώτου γράμματος της υπογραφής
6. Προς τα πίσω χτυπήματα στην υπογραφή
7. Χρησιμοποίηση κουκκίδων στην υπογραφή
Συχνές ερωτήσεις που σχετίζονται με την ανάλυση της υπογραφής
Τι αποκαλύπτει η δυσαναγνωσία στην υπογραφή;
Μία υπογραφή είναι δυσανάγνωστη όταν υπάρχει μεγάλη δυσκολία στην ανάγνωση του ονόματος. Μια δυσανάγνωστη υπογραφή υποδηλώνει ότι ο γράφων επιθυμεί να γίνει ορατός εντός συγκεκριμένων ορίων. Στην ουσία ο γράφων δεν αποκαλύπτει την ιδιωτική του ζωή και επιθυμεί να κρατήσει την πραγματική του ταυτότητα άγνωστη. Μία δυσανάγνωστη υπογραφή σημαίνει επίσης ότι ο συγγραφέας βιάζεται. Ως εκ τούτου, είναι σημαντικό να συνδυάσουμε τα άλλα χαρακτηριστικά του χειρογράφου, για να προβούμε στη σωστή ανάλυση.
Τι αποκαλύπτει η υπογράμμιση στην υπογραφή;
Μία απλή ευθεία γραμμή κάτω από την υπογραφή αποκαλύπτει ότι ο συγγραφέας είναι αυτάρκης και συμμορφώνεται άκριτα σε κανόνες και παραδόσεις.
Όταν η υπογράμμιση είναι επιδεικτική, ο συγγραφέας αγαπά να κεντρίζει το ενδιαφέρον των υπολοίπων.
Μία ζιγκ ζαγκ γραμμή κάτω από την υπογραφή αποκαλύπτει το χαρακτηριστικό της αβεβαιότητας. Όσο μεγαλύτερη είναι η ζιγκ ζαγκ γραμμή τόσο πιο ανασφαλής είναι ο συγγραφέας.
Πηγαίνοντας πίσω και εμπρός χρησιμοποιώντας μία ζιγκ ζαγκ γραμμή αναδεικνύει σύγχυση και ανασφάλεια στις δυνατότητες.
Μία υπογράμμιση κυματιστή όμοια με χαμόγελο αποτελεί ένδειξη χιούμορ.
Η υπογραφή είναι εντελώς διαφορετική σε σύγκριση με τη συνήθη γραφή, τι σημαίνει αυτό;
Μία υπογραφή η οποία είναι εντελώς διαφορετική από τη συνηθισμένη γραφή του συγγραφέα δείχνει ότι δεν επιθυμεί να αποκαλύψει τα πάντα γι’ αυτόν, θέλει να αποκρύψει ορισμένες πτυχές της προσωπικότητάς του, και ως εκ τούτου, δημιουργεί μία νέα «ταυτότητα».
Τι αποκαλύπτει το μέγεθος της υπογραφής;
Το μέγεθος της υπογραφής σχετίζεται με την επιθυμία του συγγραφέα να γίνει αντιληπτός. Αν μια υπογραφή είναι εξαιρετικά μεγάλη σε σύγκριση με το χειρόγραφο δείχνει ότι ο συγγραφέας ποθεί να κάνει αισθητή την παρουσία του, καθώς είναι τολμηρός γεμάτος αυτοπεποίθηση. Μία μεσαίου μεγέθους υπογραφή αντικατοπτρίζει την επιθυμία του συγγραφέα για αποδοχή. Μικρότερο μέγεθος υπογραφής σχετίζεται με την επιθυμία του γράφοντος να τον προσπεράσουν.
Τι αποκαλύπτει η τελεία στην υπογραφή;
Η τελεία στην υπογραφή αποκαλύπτει δημιουργικότητα και την τάση για διάκριση. Μια μικρή, ίσια γραμμή αποκαλύπτει ότι ο συγγραφέας είναι ανήσυχος και, ενδεχομένως, φαίνεται να υποδηλώνει τη βιασύνη του

https://www.flowmagazine.gr

Ψυχολογία

Τι πιο συνηθισμένο και καθημερινό από το να φοβάσαι; Ξυπνάς με φόβο αν θα ανταποκριθείς στις υποχρεώσεις της ημέρας, κοιμάσαι με τον φόβο ότι δεν ήσουν ικανός. Φοβάσαι την επόμενη μέρα, φοβάσαι το άγνωστο. Δεν είναι καιρός, λοιπόν, να αντιληφθούμε πώς λειτουργούν οι φόβοι μας, τι μας ωθούν να πράττουμε ή να μην πράττουμε και πώς μπορούμε να απαλλαγούμε από αυτούς; Ο Φόβος ήταν και είναι ένα από τα βασικότερα Ψυχικά Απόβλητα που μας «μολύνει» τις σκέψεις μας, τα συναισθήματά μας και διαστρεβλώνει την συμπεριφορά μας .

ΤΙ ΕΙΝΑΙ, ΛΟΙΠΟΝ, Ο ΦΟΒΟΣ;

Μπορεί να μην γνωρίζεις τι ακριβώς είναι, σίγουρα, όμως, τον έχεις νιώσει να σε πλημμυρίζει! Αν ήταν θερμοκρασία θα ήταν το απόλυτο ψύχος και, αν τα πάντα είναι σε κίνηση, σίγουρα θα χαρακτηριζόταν ως ακινησία. Πόσες φορές στο ερέθισμα ενός μεγάλου σου φόβου δεν ένιωσες παράλυση των άκρων του σώματός σου και ψύχος να διαπερνά σαν ηλεκτρικό ρεύμα όλο σου το κορμί; Οπότε μπορεί να μην γνωρίζουμε νοητικά τι ακριβώς είναι, άλλα συναισθηματικά τον βιώνουμε και μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι, όποια μορφή πάρει ένας φόβος, μας οδηγεί τελικά σε μη δράση-ακινητοποίηση ή στο να διαστρεβλώσει μία δράση μας χωρίς αυτό να είναι συνειδητή μας επιλογή, δηλαδή, χωρίς να σκεφτούμε τι κάνουμε.

ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ – ΑΙΤΙΕΣ ΤΩΝ ΦΟΒΩΝ

Ο πρωταρχικός φόβος είναι ο φόβος του θανάτου. Τον έχουμε νιώσει όλοi. Ένας φόβος που συνδέεται άρρηκτα με το Ένστικτο της Αυτοσυντήρησης, που το ονοματίζω Ένστικτο της Ύπαρξης, δηλαδή, στην ουσία, είναι ο φόβος της μη-Ύπαρξης. Οι υπόλοιποι φόβοι μας είναι παρακλάδια αυτού και καταλήγουν σε αυτόν. Γιατί, όμως, έχουμε διαφορετικούς φόβους και γιατί μερικοί φόβοι είναι πιο έντονοι σε κάποιους ανθρώπους από άλλους; Η απάντηση είναι πολύ απλή: Διότι μάθαμε να φοβόμαστε! Τους φόβους μας τους διδαχτήκαμε! Στην ουσία μας έπεισαν ότι φοβόμαστε!! Ο φόβος δεν σχετίζεται απαραίτητα με την ένταση του κινδύνου – ερεθίσματος που δεχόμαστε, αλλά, όταν δεχόμαστε ένα συγκεκριμένο ερέθισμα, φοβόμαστε επειδή συνδέθηκε υποσυνείδητα με τον φόβο του θανάτου και ως αποτέλεσμα είναι να εκδηλώνουμε τα παραπάνω συμπτώματά του (ακινητοποίηση διαστρεβλωμένη δράση). Επίσης δεν αντιλαμβανόμαστε πώς επιδρά πάνω μας, διότι τον φόβο δεν τον σκεφτόμαστε, αλλά τον αισθανόμαστε, με αποτέλεσμα να πέφτουμε αυτοματικά στην παγίδα που μας έστησε!

Παράδειγμα φόβου

Ο Διευθυντής του Μιχάλη ανέφερε στην σύσκεψη προσωπικού ότι θα απολύσει από το προσωπικό της εταιρείας δέκα άτομα χωρίς να αποκλείει ότι θα είναι και αυτός μέσα στην λίστα.

Ο παραπάνω φόβος, αρχικά, λειτουργεί ότι ο Μιχάλης φοβάται, ότι θα χάσει την δουλειά του. Όμως αυτό που φοβάται είναι ότι θα χάσει τις απολαβές που του δίδει η εργασία του (πόρους για την επιβίωσή του). Υποσυνείδητα φοβάται για την επιβίωσή του, ώστε ο φόβος της απόλυσής του να του «ενεργοποιεί» τον φόβο του θανάτου.


Ο ΦΟΒΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΛΑΝΗ;

Εκτός από τον φόβο του θανάτου, ο οποίος πηγάζει από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, οι υπόλοιποι φόβοι είναι στην ουσία πλάνη και μας οδηγούν σε μη ασφαλή συμπεράσματα. Κατ’ επέκταση ο Φόβος μας οδηγεί σε μη συνειδητές επιλογές, αλλά σε συναισθηματικές! Οι συνειδητές επιλογές χωρίς φόβο είναι προϊόντα ΣΥΝΕΣΗΣ, δηλαδή επιλογές που βασίζονται στην σωστή επεξεργασία των ερεθισμάτων που δεχόμαστε και στην αντίστοιχη, εν συνεχεία, δράση μας.

Παράδειγμα φόβου και σύνεσης

Ενώ γίνονται μαθήματα στο 1ο Λύκειο της Ξάνθης, γίνεται σεισμός μεγάλης έντασης και οι περισσότεροι από τους μαθητές, αλλά και τους καθηγητές, πανικοβάλλονται και καθώς τρέχουν προς την έξοδο τραυματίζονται από το πέσιμο σοβάδων, αλλά και από την πτώση τους από τα σκαλιά λόγω του πανικού τους. Τρεις μαθητές, που είχαν παρακολουθήσει στο παρελθόν εκπαιδευτικό σεμινάριο σχετικά με τους σεισμούς, έσκυψαν κάτω από τα θρανία τους και τελικά εξήλθαν από το κτίριο χωρίς να τραυματιστούν.

Στο παραπάνω παράδειγμα, οι μαθητές που είχαν γνώση πώς να λειτουργήσουν σε περιστατικό σεισμού, έδρασαν με σύνεση, δηλαδή αξιολόγησαν σωστά το ερέθισμα, σε αντίθεση με τους υπολοίπους, που έδρασαν με καθεστώς φόβου.

ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΥΣ ΜΑΣ

Ο τρόπος είναι να τους γνωρίσουμε, να θυμηθούμε για κάθε μας φόβο ποιος μας τον πρωτοδίδαξε. Την λύση του μυστηρίου θα την αναζητήσουμε στην παιδική-νηπιακή μας ηλικία, όταν ακόμη η μνήμη μας ήταν κενή και μας έγραψαν τα δεδομένα που κουβαλάμε σε όλη μας την ζωή. Οι ισχυροί μας φόβοι «εγράφησαν» στο λογισμικό μας στην νηπιακή συνήθως ηλικία και από πρόσωπα του στενού μας περιβάλλοντος (οικογένεια). Εν συνεχεία καταγράφηκαν και νέοι φόβοι από τους διάφορους θεσμούς της κοινωνίας (εκκλησία, σχολείο, ΜΜΕ), οι οποίοι αποτελούν τμήμα της προσωπικότητάς μας και των πεποιθήσεων που έχουμε. Ένας τρόπος για να απαλλαγούμε από δυσάρεστους φόβους είναι να θυμηθούμε το πρώτο συμβάν που έγραψε στο λογισμικό μας κάποιο είδος φόβου, να παίξουμε την ίδια «παράσταση» και στη θέση του να βάλουμε ένα ευχάριστο συναίσθημα.

Παράδειγμα

Ο Γιώργος όταν ήταν 4 ετών και ενώ ήταν στους καταρράχτες της Έδεσσας, ο πατέρας του, του έβαλε τις φωνές και του είπε ότι κινδυνεύει να πέσει από τον γκρεμό και να σκοτωθεί, αν πλησιάσει πιο κοντά. Από τότε ο Γιώργος έχει υψοφοβία. Ο Γιώργος για να ξεπεράσει τον φόβο του πήγε στους καταρράχτες της Έδεσσας με την σύντροφό του και της έκανε εκεί πρόταση γάμου.

Όπως βλέπουμε στο παραπάνω παράδειγμα ο Γιώργος αντικατέστησε στο αρνητικό ερέθισμα που το δημιούργησε το συναίσθημα του φόβου ένα θετικό και με αυτόν τον τρόπο, σταδιακά, ξεπέρασε την υψοφοβία.


Προσοχή! Με ένα θετικό ερέθισμα, ενδεχομένως, ένας φόβος, ειδικά ισχυρός, δεν εξαφανίζεται τόσο εύκολα. Χρειάζεται συστηματική μελέτη του ερεθίσματος ή και των ερεθισμάτων που μας δημιούργησαν συναισθήματα φόβου και εν συνεχεία συστηματική επανάληψη και συνεχή τοποθέτηση ευχάριστων συναισθημάτων στην θέση τους. Στην αρχή είναι δύσκολο αλλά αξίζει την προσπάθεια!!!

https://lampaterre.blogspot.gr

Ψυχολογία

Υπάρχει ο Δικός σου Χρόνος Δύναμης. Σήμερα Βρες τον κι αξιοποίησε τον. Υπάρχει ένα συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο, είναι ο Χρόνος Δύναμης, που ο κάθε δημιουργικός άνθρωπος είναι πιο δημιουργικός. Αυτή είναι η ύψιστη ΑΙΤΙΑ και τοποθετεί τον Άνθρωπο-Δημιουργό στην θέση του Δημιουργού-Θεού. Είναι κατανοητό λοιπόν το πόσο χρήσιμο είναι να γνωρίζεις τον δικό σου Χρόνο Δύναμης.

Αυτό το χρονικό πλαίσιο είναι απολύτως απαραίτητο να εντοπιστεί, για να μπορεί ο δημιουργικός άνθρωπος να το χρησιμοποιεί με επίγνωση για να παράγει τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα. Δεν είναι δύσκολο να βρείς τον δικό σου “χρόνο δύναμης” χρησιμοποίησε την Παρατήρηση του Ολοφάνερου και την Διάκριση, όπως κάνουν όλοι οι μεγάλοι άνθρωποι που τόσο θαυμάζεις τα έργα τους και την σοφία τους.

O χρόνος δεν είναι συνεχής, γραμμικός, όπως νομίζαμε και όπως η καθημερινή ζωή μας δίνει την εντύπωση. Κυλά μόνο κάπου-κάπου, σε στιγμές τόσο μικρές που είναι ανεπαίσθητες στην βιολογία μας, δίνοντας μας την εντύπωση μιας συνεχούς ροής του χρόνου. Είναι λοιπόν διακεκριμένος, κομματιαστός, στροβοσκοπικός και η ταχύτητα με την οποία εκτυλίσσονται οι στιγμές του, είναι διαφορετική σε κάθε πραγματικότητα.

Αυτά που λέμε παρελθόν είναι στην ουσία μια πραγματικότητα όπου οι στιγμές κυλούν πολύ πιο αργά, από ότι στο παρόν μας εδώ και τώρα, ενώ σε αυτό που ονομάζουμε μέλλον οι στιγμές ρέουν με ακόμη μεγαλύτερη ταχύτητα απ’ ότι στο παρόν.

Έτσι υπάρχουν και τρία όρια χρονικών ταχυτήτων: η γνωστή ταχύτητα του φωτός 300.000km/sec (στο παρόν) και δύο άλλες πολύ μεγαλύτερες, εκ των οποίων η ταχύτερη είναι 3 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από την ταχύτητα του φωτός (!!!) και λύνει άμεσα πολλά παράδοξα της Φυσικής, όντας η μόνη που εξηγεί πρόσφατα πειραματικά επιστημονικά αποτελέσματα.

Υπάρχουν συγχρόνως τρεις πραγματικότητες που μας αφορούν (παρελθόν, παρόν, μέλλον) αλλά εκτυλίσσονται με διαφορετικές ταχύτητες που δεν μας είναι αισθητές. Το ότι υπάρχουν συγχρόνως και οι τρεις ισχύει μόνο για έναν εξωτερικό παρατηρητή που παρατηρεί το σύνολο, έξω λοιπόν από την δική μας διάσταση πραγματικότητας και επομένως κατανόησης.

Αυτή είναι και η πιο δύσκολη έννοια της θεωρίας και αποτελεί ένα από τα βασικά συστατικά της Δημιουργίας. Δεν υπάρχει λοιπόν ένα μονάχα χρονικό πλαίσιο να ζήσεις και να δημιουργήσεις. Δεν υπάρχει μονάχα το χρονικό πλαίσιο των 24 ωρών, αλλά αυτό μπορεί να διευρυνθεί και ο έξτρα χρόνος που έχει ιδιότητες -ας τις αποκαλέσουμε – “μαγικές” ή ακατανόητες για την ανθρώπινη φυσιολογία, είναι στην διάθεση σου, αρκεί να μπορέσεις να τον εντοπίσεις και να τον αξιοποιήσεις προς όφελος του Σκοπού σου.

Όταν τον βρεις –είναι εύκολο η άσκηση στο τέλος του άρθρου, σου δείχνει τον τρόπο- να μην ξεχνάς, πως είναι ανόητο να τον αφήνεις ανεκμετάλλευτο ή να τον σπαταλάς σε γελοίες διασκεδάσεις, την στιγμή που αυτός ο χρόνος είναι Ο ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ, για να δημιουργήσεις, πιο πολύ και πιο πολλά σε οτιδήποτε επιλέξεις. Ας διαβάσουμε τι αναφέρει για τον χρόνο δύναμης, ο Δον Χουάν στην φιλοσοφία του Καστανέντα.

“Ο άνθρωπος είτε είναι πολεμιστής και ακολουθεί το μονοπάτι της Δύναμης, είτε είναι απλά ένας επιχειρηματίας ή ένας δημιουργός καλλιτέχνης, επιβάλλεται να γνωρίζει ποιά είναι η χρονική στιγμή του θανάτου του, γιατί αυτή η ώρα (χρονικά) είναι η στιγμή της Δύναμης του. Ονομάζεται Χρόνος Δύναμης. Είναι η χρονική στιγμή που διαθέτει την μεγαλύτερη ποσότητα Δύναμης και μεγάλα αποθέματα Ενέργειας. Είναι η στιγμή της δημιουργίας”
Αν γνωρίζει ο άνθρωπος σε όλες του τις εκδηλώσεις την δική του “Στιγμή Δύναμης” και φροντίζει, με επίγνωση, να δημιουργεί μέσα σε αυτό το χρονικό πλαίσιο, όσα θέλει να δημιουργεί, μπορεί να χρησιμοποιήσει την διεύρυνση του χρόνου, προς όφελος του. Είναι το χρονικό πλαίσιο που ο χρόνος από γραμμικός, γίνεται φρακταλικός και εκεί δημιουργούνται τα “θαύματα”.

Πως να το βρεις το δικό σου Χρόνο Δύναμης; Χρησιμοποιώντας την Παρατήρηση του Ολοφάνερου, φυσικά την Διάκριση και κάνοντας την παρακάτω άσκηση. Μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μας για να βρούμε τον δικό σου χρόνο δύναμης.

Χαρτί και μολύβι:
> Στοχάσου ποιά χρονική στιγμή ήσουν πολύ δημιουργικός, πια χρονική στιγμή του 24ωρου η διάθεση σου και η δημιουργικότητα του βρίσκονται στα ύψη.
> Τι αποτέλεσμα παρήγαγες αυτή την χρονική στιγμή, σε ποσότητα και ποιότητα ταυτόχρονα;
> Γράψε το και σύγκρινε την με άλλες στιγμές προς τα πίσω χρονικά.
> Φτιάξε μια λίστα πηγαίνοντας προς τα πίσω και χρησιμοποιώντας την ευθεία μνήμη.
> Στο τέλος διαβάζοντας την λίστα και χρησιμοποιώντας την Διάκριση μπορείς να βρεις ποιό είναι το δικό σου χρονικό πλαίσιο Δύναμης.

Όταν εντοπίσεις το δικό σου Χρονισμό Δύναμης, να ξέρεις πως μέσα σε αυτό το χρονικό πλαίσιο καλό είναι να δημιουργείς, δηλ. να είσαι Αιτία και να αποφεύγεις να γίνεσαι Αποτέλεσμα.

Αποτέλεσμα γίνεσαι, πάντα σε αυτό το χρονικό πλαίσιο, όταν σε αγγίξει ο θάνατος σου και μόνο αν έχεις ζήσει την ζωή σου σαν πολεμιστής. Μέχρι τότε χρησιμοποίησε την Δύναμη του Πνεύματος, που απλόχερα σου δίνεται, αύξησε την Ενέργεια σου και γίνε ο δημιουργός της ζωής σου, αντί περιμένοντας υπομονετικά να είσαι το αποτέλεσμα κάποιου άλλου.

Πολλές προσπάθειες έγιναν τα τελευταία 80 χρόνια, που εντείνονται την τελευταία 20-ετία. Κάθε μία από τις διάφορες θεωρίες περί των ιδιοτήτων του χρόνου, λύνει μερικά από τα παράδοξα των άλλων θεωριών αλλά δυστυχώς εισάγει καινούριες υποθέσεις και διορθωτικούς συντελεστές στις εξισώσεις χωρίς βάση και επομένως εισάγει καινούρια παράδοξα που πρέπει με την σειρά τους να λυθούν. Για παράδειγμα, ότι ο χρόνος είναι συνεχής και γραμμικός και ότι η ταχύτητα του φωτός είναι μοναδική και αξεπέραστη στο σύμπαν. Χωρίς εξηγήσεις. Παρόλα αυτά παρατηρούμε γαλαξίες που φαίνονται να απομακρύνονται με αδιανόητα μεγαλύτερες ταχύτητες ενώ στοιχειώδη σωματίδια άλληλοπληροφορούνται ακαριαία σε τεράστιες αποστάσεις. Χώρια που το big-bang απαιτεί την παραδοχή δημιουργίας ύλης εκ του μηδενός, ενώ ο αιθέρας που βασίζεται σε αυτή την αρχή από την αρχαιότητα έχει απορριφθεί από την ίδια αυτή επιστήμη. (!!)

Ο κατάλογος είναι πολύ μακρύς ακόμη και εάν δεν υπολογίσουμε την άγνοια μας για την λειτουργία της Ζωής. Κτίστηκε έτσι ένα τεράστιο διανοητικό οικοδόμημα με γυάλινες βάσεις ενώ το πλατύ κοινό έχει την εντελώς εσφαλμένη εντύπωση ότι η επίσημη επιστήμη τα έχει όλα είναι υπό έλεγχο και ιδίως τις πιο βασικές αρχές ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Το ηλιακό μας σύστημα εξελίσσεται σύμφωνα με ένα κύκλο 24840 ετών για να χωρίσει το παρελθόν και το μέλλον από το παρόν σε 12 περιόδους των 2070 ετών. Στην Βίβλο αναφέρεται αυτός ο κύκλος των 6 ημερών και 6 νυχτών που διαχωρίζει τον επιβραδυμένο χρόνο (φωτεινή ταλάντωση = ημέρα) από τον επιταχυνόμενο χρόνο (σκοτεινή ταλάντωση = νύχτα). Οι αρχαίοι πολιτισμοί πολύ σωστά μιλούσανε για το φως και το έρεβος που χωρίζουν το παρελθόν από το μέλλον.

Οι Έλληνες Φιλόσοφοι, ήταν οι πρώτοι που μετέδωσαν αυτή την βασική έννοια του διαχωρισμού (Ώρα) που επιτρέπει σε ένα δημιούργημα να μεγαλώσει στο μέλλον (αρΩ). Έχοντας τώρα πια αποδειχθεί επιστημονικά, αυτός ο διαχωρισμός ονομαζόταν από τους Έλληνες η «αρχή του Αλφα και του Ωμέγα», του πρώτου (α = 1) και του τελευταίου (Ω = 800). Σε μια μακρινή εποχή όπου έχουμε την εντύπωση πως ο άνθρωπος ζούσε σαν άγριος, αυτή η αρχή επέτρεψε σε ασύγκριτους επιστήμονες, αστρονόμους και μαθηματικούς να καταγράψουν τις 54 απαραίτητες διακλαδώσεις, του χρόνου, που ονομάζονται στην σημερινή θεωρία υποχρεωτικά σημεία περάσματος, με την βοήθεια 27 μικρών και 27 κεφαλαίων σημάτων που αποτελούν το αρχαίο Ελληνικό αλφάβητο.

Χάρη στην θεωρία της Διττότητας (Doubling theory) του Δρ. Jean-Pierre Garnier Malet, είναι τώρα πια δυνατόν να καταλάβουμε την πρωταρχική σημασία της ελληνικής γλώσσας και του αλφαβήτου της που κωδικοποιούν στην εντέλεια τις αυστηρά επιστημονικές έννοιες αυτής της θεωρίας. Αυτό σημαίνει επίσης ότι πολύ πριν από όλους τους άλλους, ο πολιτισμός αυτός έφερε στους ανθρώπους μια ουσιώδη αρχή της ζωής, που βασίζεται στην χρησιμοποίηση των πληροφοριών από το παρελθόν και το μέλλον στο παρόν.

Tο κηρύκειο, σύμβολο της μαντείας του Ερμή, χρησιμοποιεί την διπλή έλικα της Διττότητας ή Διπλού. Αυτός ο ελικοειδής δεσμός, που παρουσιάζεται σαν φίδι, ενώνει τους διάφορους χρόνους, επιτρέποντας τις προβλέψεις που ονομάζονται στην σημερινή θεωρία «προβλεπτικές» πληροφορίες (anticipatory, hyperincursive information).

Η ελληνική φιλοσοφία, που έχει διαστρεβλωθεί από χιλιετηρίδες σκόπιμου σκοταδισμού, επιτρέπει την πληροφόρηση της Δημιουργικότητας του Χρόνου Δύναμης, που μπορεί να παρατηρηθεί τόσο στους γαλαξίες όσο και στα Υποσωματίδια. Είναι δυνατόν και εύκολο πλέον, να εξηγήσουμε τον δεσμό μεταξύ της αρχαίας ελληνικής γραφής και το Διττό, Διπλό ή “μαγικό” Εαυτό που αναφέρεται στην φιλοσοφία του Δον Χουάν ή του Δρ. Jean-Pierre Garnier Malet.

Αυτό μας επιτρέπει να κατανοήσουμε καλύτερα ό,τι ο Χρόνος δεν είναι μονοσήμαντος και μας δίνεται η δυνατότητα να προ-καταλαβαίνουμε τα δυνητικά μας μέλλοντα αλλά και να τα επιλέγουμε, να τα αλλάζουμε κατά το δοκούν. Αυτή είναι η ύψιστη ΑΙΤΙΑ και τοποθετεί τον Άνθρωπο-Δημιουργό στην θέση του Δημιουργού-Θεού, όπως προείπα ήδη. Μπορείς να το πετύχεις αυτό στις μπίζνες, στην οικογένεια, σις συναναστροφές και στην ζωή σου γενικότερα.

© απόσπασμα από το υπό έκδοση βιβλίο Δαμάζοντας τα πιράνχας

https://businesslife.gr

Ψυχολογία

Εκκαθάριση τώρα: Πώς θα ξεφορτωθείτε τα περιττά ρούχα από την ντουλάπα σας

Πάντα είναι καλή στιγμή για ένα σωστό ξεκαθάρισμα
Κάτι μας λέει ότι, δεν είναι η πρώτη φορά, που αποφασίζετε να κάνετε ένα καλό ξεκαθάρισμα στην ντουλάπα σας. Εφόσον το έχετε ξανακάνει, λοιπόν, μάλλον θα έχετε βρεθεί, κι εσείς, ανάμεσα σε σωρούς από ρούχα και παπούτσια, τα οποία, αν το καλοσκεφτείτε, το μόνο που κάνουν είναι να πιάνουν πολύτιμο χώρο. Σίγουρα μπορείτε να τα καταχωνιάσετε πίσω στην ντουλάπα σας σκεπτόμενοι ότι, κάποια στιγμή, μπορεί και να τα φορέσετε (σε αυτό το σημείο να σας πούμε ότι, οι πιθανότητες για κάτι τέτοιο είναι μηδαμινές), αλλά μπορείτε να πάρετε και την μεγάλη απόφαση να κάνετε, επιτέλους, το βήμα, να ξεφορτωθείτε όλα αυτά που, ο μοναδικός τους ρόλος είναι να δυσκολεύουν την ζωή σας. Τι θα πετάξετε και τι θα κρατήσετε, όμως; Ακολουθήστε τα tips μας, κάντε το μεγάλο βήμα και, έχετέ μας εμπιστοσύνη, η ντουλάπα σας θα σας ευγνωμονεί.

Πετάξτε τα πραγματικά λεκιασμένα
Είναι αλήθεια ότι, με λίγη προσπάθεια, οι περισσότεροι λεκέδες φεύγουν. Όμως, αν έχετε στην κατοχή σας ρούχα τόσο λεκιασμένα που δεν μπορούν να καθαριστούν (για παράδειγμα από μελάνι, χλωρίνη ή λάδια) ίσως ήρθε η ώρα να τους πείτε οριστικά το «αντίο».

Αποχωριστείτε τα φθαρμένα κομμάτια
Μία μοδίστρα μπορεί να αντικαταστήσει ένα φερμουάρ, ένα κουμπί, ακόμα και την φόδρα του παλτού σας, αλλά δεν μπορεί να φτιάξει πραγματικά σκισίματα.

Αν δεν θα το αγοράζατε αυτή την στιγμή, μην το κρατάτε
Το πραγματικό τεστ για να αποφασίσετε ποια κομμάτια είναι αυτά που θα αποχωριστείτε, δεν είναι το πόσο χρόνο έχετε να τα φορέσετε, αλλά το αν θα τα αγοράζατε αυτή την στιγμή. Δείτε τα κομμάτια της γκαρνταρόμπας σας και αποφασίστε για το καθένα ξεχωριστά. Αν η απάντηση είναι όχι, όσο καινούργια ή αφόρετα κι αν είναι, δώστε τα. Είναι η πιο αποτελεσματική μέθοδος.

Αν δεν σας κάνουν, μην τα κρατάτε
Κάποιες (εντάξει, οι περισσότερες) έχουμε την τάση να κρατάμε ρούχα που μας είναι στενά ή μικρά, ελπίζοντας ότι θα χάσουμε βάρος και θα τα ξαναφορέσουμε. Εκτός από το ότι πιέζουμε τους εαυτούς μας, έτσι έχουμε την τάση να στερούμαστε πολύτιμο χώρο.

Ξεφορτωθείτε ό,τι έχετε συνδέσει με κακές αναμνήσεις
Αν, οι συνειρμοί που σας δημιουργεί ένα ρούχο κοιτάζοντάς το, είναι οι κακές περίοδοι της ζωής σας, δεν υπάρχει λόγος να το έχετε. Το ίδιο ισχύει και για ρούχα που μπορεί να έχουν αφήσει στο σπίτι πρώην, παλιοί φίλοι ή οποιοσδήποτε δεν σας κάνει καλό να θυμάστε.

 

Πηγή: https://www.queen.gr

Ψυχολογία

Ο φόβος του θανάτου, η ιδέα του τέλους.
Ο Λ. Τολστόϊ ζούσε με πολύ ένταση το φόβο του θανάτου και αυτό έχει να κάνει με τα πρώϊμα τραυματικά βιώματά του. Πολύ μικρός είχε βγάλει «κραυγή τρόμου» όταν αντίκρυσε στο φέρετρο την αγαπημένη του μητέρα. Στη συνέχεια ο θάνατος του πατέρα του όταν ήταν μόλις εννέα ετών και οι απώλειες άλλων αγαπημένων προσώπων, όπως της νταντάς του, του θείου του, αλλά και δύο παιδιών του αργότερα, τον έκανε να στέκεται με φρίκη και αγωνία απέναντι στα μεγάλα ερωτήματα της ζωής και του θανάτου.


Η σκέψη του πάνω στο θάνατο βλέπουμε να παίρνει διαστάσεις υπαρξιακές και να συνάδει με την Υπαρξιακή θεώρηση του θανάτου, ως πλήρη εκμηδενισμό της ύπαρξης. Τη βαθειά αυτή αίσθηση του θανάτου ως προσωπικού γεγονότος, ο Λ. Τολστόϊ την ξεχωρίζει από το θάνατο στη γενική και αφηρημένη του μορφή. Τη διάκριση αυτή μεταξύ του θανάτου, στη γενική του μορφή που αφορά γενικά όλους τους ανθρώπους και στην ειδική που αφορά τον συγκεκριμένο άνθρωπο, κάνει ο Λ. Τολστόϊ στο βιβλίο του : «Ο θάνατος του Ιβάν Ιλιτς».


Σε αυτό το εκπληκτικό διήγημα ο συγγραφέας αναφέρεται σε έναν δικαστικό υπάλληλο και περιγράφει την ήσυχη και συνηθισμένη ζωή του, με όλα τα συνήθη γεγονότα της επαγγελματικής και οικογενειακής καθημερινότητας, μέχρι τη στιγμή που μαθαίνει από το γιατρό του ότι είναι πολύ άρρωστος και σε μερικούς μήνες πεθαίνει. Και τότε όλα ανατρέπονται. «Ο Ιβάν Ιλιτς ήξερε καταβάθος πως πεθαίνει,γράφει ο Λ. Τολστόϊ, μα όχι μόνο δεν είχε συνηθισει στην ιδέα αυτή, μα δεν την καταλάβαινε, δε μπορούσε να την καταλάβει. Ο συλλογισμός που είχε μάθει μελετώντας τη λογική του Κιζεβέτερ : Ο Κάϊους είναι ένας άνθρωπος, οι άνθρωποι είναι θνητοί, άρα ο Κάϊους είναι θνητός, του φαινόταν σ'όλη του τη ζωή σωστό μόνο για τον Κάϊους και καθόλου για τον εαυτό του.

Οτι ο Κάϊους - ένας άνθρωπος γενικά - ήταν θνητός, ήταν πέρα για πέρα σωστό, μα ο Ιβάν Ιλιτς δεν ήταν καθόλου ο Κάϊους, ούτε ένας άνθρωπος γενικά, ήταν πάντα σ'όλη του τη ζωή μια ύπαρξη ξεχωριστή εντελώς ξεχωριστή από τις άλλες. Αυτός ήταν ο μικρός Βάνια με τη μαμά του και το μπαμπά του, με τα παιχνίδια του, με μια παραμάνα, με όλες τις χαρές, τις λύπες, τους ενθουσιασμούς του παιδιού, του εφήβου, του νέου... Αυτή τη μοσχοβολιά της πέτσινης μπάλας που τόσο αγαπούσε ο Βάνια, τη γνώριζε ο Κάϊους; ... Είχε τάχα φιλήσει ο Κάϊους το χέρι της μάνας του; ... Είχε ακούσει το φρού - φρού από το μεταξωτό της φόρεμα; ... Είχε ερωτευτεί σαν αυτόν; ... Πραγματικά ο Κάϊους είναι θνητός και πρέπει να πεθάνει, μα για μένα , το Βάνια, τον Ιβάν Ιλιτς μ'όλα μου τα αισθήματα και τις σκέψεις, ... αυτό θα ήταν τρομερό» ... Ο Λ.Τολστόϊ αναφέρει και την αντίδραση των άλλων στο άκουσμα του δυσάρεστου νέου: ... «Στην υπηρεσία ο θάνατος του Ιβάν Ιλιτς, το ίδιο το γεγονός του θανάτου ενός φίλου προκάλεσε σ'όλους αυτούς που το έμαθαν, όπως συμβαίνει συχνά, κι ένα αίσθημα χαράς - πέθανε αυτός κι όχι εγώ ... <Τι τυχερός που δεν είμαι εγώ στη θέση του>,είπε μέσα του ή ένιωσε ο καθένας».


Αυτό συμβαίνει στη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων. «Ο θάνατος του άλλου δεν με αφορά, αρκεί που δεν πεθαίνω εγώ» λένε όλοι. Μόνο που ο θάνατος είναι το απολύτως σιγουρο επερχόμενο γεγονoς για όλλους. Θυμάμαι έναν καθηγητή στο πανεπιστήμιο που έλεγε με τόνο δραματικό ότι, όταν ένας μάστορας βάζει ένα καρφί σε μια κούνια, ένας άλλος βάζει ένα καρφί σε μια κάσα. Στον Υπαρξισμό βρίσκουμε πολύ έντονο αυτό το στοιχείο του προσωπικού θανάτου, που γίνεται αγωνία μπροστά στο τρομερό αυτό γεγονός. Η συνειδητοποίηση του θανάτου κατά τον Heidegger, είναι και συνειδητοποίηση της μοναδικότητος του ατόμου. Ετσι η αγωνία του θανάτου για τον μεγάλο υπαρξιστή : «εξατομικεύει, μοναδικοποιεί το είναι του ανθρώπου σ' αυτό που είναι το πιό δικό του». Και το πιό δικό μας πράγμα είναι η στιγμή του θανάτου μας.


Ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος βιώνει το επερχόμενο τέλος του, εξαρτάται από το πως βιώνει στη ζωή του την υπόθεση του Θεού. Οταν κάποιος δεν συλλαμβανει το μεγαλείο της ζωής, δεν τον απασχολεί τόσο ο θάνατος. Εδώ βρίσκεται και το μεγάλο δράμα του Λ. Τολστόϊ. Ο Λ. Τολστόϊ υπήρξε μεγάλο πνεύμα και δεν αναπαυόταν στη μετριότητα. Ηταν φύση θρησκευτικό άτομο και μελετούσε συνέχεια τη Γραφή για να βρεί απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα που τον απασχολούσαν. Αυτή τη ροπή του προς τη θρησκευτικότητα την ανακαλύπτει ο αναγνώστης σε όλο το έργο του μεγάλου λογοτέχνη, αλλά κυρίως στο διήγημά του : πάτερ - Σέργιος !! Οπως φαίνεται όμως και στον πάτερ - Σέργιο, ο Λ.Τολστόϊ δεν μπόρεσε να κάνει την υπέρβαση και να δοθεί στο Χριστό, όπως έκανε ο σύγχρονός του Φ.Ντοστογιέφσκι. Δεν μπόρεσε να λυτρωθεί από την έμμονη ιδέα περί θανάτου. Δεν μπορούσε να δωσει μιαν εξήγηση στο βασανιστικό ερώτημα: γιατί να πεθαίνει ο άνθρωπος; Νομίζω πως όλο το έργο του Λ.Τολστόϊ περιορίζεται σε μια πλευρά των ηρώων του Φ.Ντοστογιέφσκι, στους αυτοκαταστροφικούς ήρωες των αδιεξόδων μπροστά στα προβλήματα της ύπαρξης.


Ο φόβος του θανάτου έκανε τον Λ.Τολστόϊ να μην μπορεί να χαρεί τη ζωή. Αυτός ο φαινομενικά ευτυχής άνθρωπος, ο πλούσιος κόμης, ο αναγνωρισμένος και λατρεμένος έν ζωή, που είχε μιά μεγάλη και ευτυχισμένη οικογένεια, που έζησε όλες τις χαρές της ζωής και έφθασε ως το βαθύ γήρας, δεν μπόρεσε να γνωρίσει την πραγματική χαρά και ευτυχία. Μέσα στο νου του ήταν διαρκώς ο θάνατος, αλλά και η ιδέα της αυτοκτονίας. Η ιδέα του τέλους, του προκαλούσε τέτοια απελπισία, που σκεπτόταν πάντα έντονα την αυτοκτονία. Αυτή την ιδέα της αυτοκτονίας τη βρίσκουμε πολύ έντονα στους άθεους υπαρξιστές, ως το αποκορύφωμα του ατομισμού και του εγωϊσμού. Το άτομο θέλει συνειδητά ή ασυνείδητα να εξοντώσει τον ίδιο τον Δημιουργό του και μην βρίσκοντας άλλο τρόπο, σκοτώνει το δημιουργημά Του, τον ίδιο τον εαυτό του. Ο Λ.Τολστόϊ όμως δεν ήταν άθεος, έψαχνε απεγνωσμένα τη λύτρωση στην πίστη, αλλά δεν μπόρεσε να τη βρεί. Ο Λ.Τολστόϊ είναι για τη Ρωσία ότι για την Ελλάδα ο Ν.Καζατζάκης. Είναι oμως δύσκολο να κρίνει κανείς τέτοια μεγάλα πνεύματα, και ακόμη περισσότερο να εξαπολύει μύδρους και αφορισμούς εναντίον τους.

Ο Λ.Τολστόϊ έζησε τη ζωή του σε μιά διαρκή πάλη, πάλη με το θάνατο, πάλη με τον εαυτό του, τα πάθη του και το Θεό. Μη μπορώντας να βρεί Εκείνον, έδωσε τη ζωή του για έναν δίκαιο κόσμο, αγάπησε τους μουζίκους με όλη την ψυχή του και έγινε ένας απ'αυτούς. Ανθρωποι που αναζητούν με τόσο πάθος το Χριστό, όταν τον αντικρίσουν στην άλλη ζωή, θα τρέξουν να πέσουν στην αγκαλιά του, λέει ο π. Σωρόνιος Σαχάρωφ, διότι θα αναγνωρίσουν Αυτόν που έψαχναν με πόθο, και Εκείνος θα τους δεχτεί με χαρά σαν στοργικός Πατέρας!!!

 

Ψυχολογία

Η ‘’θεωρία της γνωστικής ασυμφωνίας’’ δημοσιεύτηκε το 1957 από τον καθηγητή της ψυχολογίας στο ΜΙΤ Λίον Φέστινγκερ, ο οποίος έδειξε ότι οι άνθρωποι, κάτω από ορισμένες συνθήκες, αντί να προσαρμόζουν την συμπεριφορά τους έτσι ώστε να ταιριάζει στις πεποιθήσεις τους, αυτοί προσαρμόζουν τις πεποιθήσεις τους έτσι ώστε να ταιριάζουν στη συμπεριφορά τους και αυτό ενάντια στην λογική σειρά των πραγμάτων.


Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Στο Λέικ Σίτι της Μινεάπολις ζούσαν η Μάριον Κιτς με τον σύζυγο της Δρ. Άρμστρονγκ, ευυπόληπτο και με κύρος, γιατρό σε κοντινό πανεπιστήμιο. Η Μάριον έλαβε ένα μήνυμα, μετά από μια παράξενη δόνηση, από ένα ον με το όνομα Σανάντα.

‘’Θα σηκωθεί ο πυθμένας του Ατλαντικού και θα βυθίσει τα παράλια του. Η Γαλλία θα βουλιάξει, η Ρωσία θα γίνει μια μεγάλη θάλασσα…Ένα μεγάλο κύμα θα κατακλύσει τα Βραχώδη Όρη…για να εξαφανιστεί η Γη από τα πλάσματα της και να δημιουργηθεί η νέα τάξη.’’ Και όλα αυτά θα συνέβαιναν τα μεσάνυχτα της 21ης Δεκεμβρίου.

Η ιστορία της καταστροφής συμπληρώνονταν με το σύμφωνο σωτηρίας: θα σώζονταν οι πιστοί στη θεότητα Σανάντα.

Ο Λίον Φέστινγκερ, 31 χρονών, ήταν τότε νεαρός ψυχολόγος στο πανεπιστήμιο της Μινεσότα. Αναρωτήθηκε τι θα συνέβαινε όταν την 21η Δεκεμβρίου, τίποτα από την προφητεία δεν θα συνέβαινε και οι πιστοί δεν θα χρειάζονταν να σωθούν με το αναμενόμενο διαστημόπλοιο.

Έτσι, οργάνωσε μια ομάδα συνεργατών και διείσδυσε στην ομάδα των πιστών του Σανάντα για να παρακολουθήσει, πως οι άνθρωποι θα αντιδράσουν, όταν βρεθούν αντιμέτωποι με τη διάψευση της προφητείας και των προσδοκιών τους.

Αφήνω τις λεπτομέρειες και τα τραγελαφικά της βραδιάς, που αναμένετο, η άφιξη του διαστημόπλοιου για να σώσει τους πιστούς και η συνακόλουθη καταστροφή του κόσμου.

Όταν οι χτύποι του ρολογιού σήμαναν 12 μεσάνυχτα και οι μόνοι θόρυβοι που έσπαζαν τη σιωπή της νύκτας ήταν οι θόρυβοι από τα τηλεοπτικά συνεργεία και τα μόνα φώτα που διέκοπταν το σκοτάδι της νύχτας ήταν οι προβολείς των συνεργείων που έκαναν τη νύχτα μέρα και κανένα σημάδι δεν προέρχονταν από τα διαστημόπλοια που αναμένονταν για να παραλάβουν τους πιστούς, για λίγο μόνο απλώθηκε παγωμάρα.

Οι πιστοί μετά το πρώτο μούδιασμα, με άμετρο ενθουσιασμό, άνοιξαν πόρτες και παράθυρα, κάλεσαν τα συνεργεία να περάσουν μέσα, ετοίμασαν τσάι να κεράσουν και άρχισαν τις δηλώσεις. Η σιωπή των προηγούμενων ημερών και η άρνηση δηλώσεων στα ΜΜΕ τώρα, μετά τη διάψευση της προφητείας αντικαταστάθηκε από μια μανία υποστήριξης των πιστεύω που μόλις... διαψεύστηκαν.

‘’Ο κόσμος σώθηκε γιατί εμείς προσευχηθήκαμε…’’. Η προφητεία ουδόλως προέβλεπε κάτι τέτοιο. Αυτό όμως δεν έχει σημασία. Η διάψευση, προκαλεί ένα τέτοιας ισχύος αμυντικό μηχανισμό που τα άτομα, αντί να σταθούν στη λογική της διάψευσης και να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους, κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Αλλάζουν τη λογική των πραγμάτων και αρχίζουν με μεγαλύτερο ζήλο τον προσηλυτισμό στα πιστεύω που διαψεύστηκαν.

Η θεωρία της γνωστικής ασυμφωνίας δείχνει ότι οι αντιδράσεις στην καταφανή αποτυχία επαλήθευσης της πίστης στο προσδοκόμενο, προκαλεί μεγαλύτερη ακόμα ενίσχυση αυτής της πίστης, παρά το ότι συγκρούεται με κάθε έννοια λογικής. Όταν τα πιστεύω ενός ατόμου συγκρούονται λοιπόν με τις απτές αποδείξεις της πραγματικότητας, η δυσφορία που προκαλείται είναι τόσο μεγάλη, που σαν αποτέλεσμα έχει την ενεργοποίηση τέτοιων μηχανισμών άμυνας που αντί να οδηγούν στην αλλαγή συμπεριφοράς την ενισχύουν.

Μετά από σειρά πειραμάτων ο Λίον Φέστινγκερ μας παρέδωσε μαζί με τη θεωρία του περί της ‘’γνωστικής ασυμφωνίας’’ και τον αφορισμό: ‘’Τα ανθρώπινα όντα ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ. Επιδίδονται στην πλέον θαυμαστή πνευματική άσκηση, κι όλα αυτά μόνο και μόνο για να δικαιολογήσουν την υποκρισία τους.’’ (L. Slater, Το κουτί της ψυχής 2009).

Υ.Γ. Το πιο πάνω κείμενο είναι αφιερωμένο με πολλή αγάπη, πόνο, κατανόηση, συμπάθεια και συμπόνια σε όλους όσους νομίζουν ότι μόνο ο άλλος είναι ‘’κολλημένος’’, ότι μόνο ο άλλος δεν βλέπει παρά μόνο ότι είναι προγραμματισμένος να δει.

Κείμενο: Δρ Βασίλης Χριστοδούλου Κλινικός Ψυχολόγος - Σωματικός Ψυχοθεραπευτής
Πηγή: like.philenews.com

Ψυχολογία

Για κάποια ζευγάρια η απόκτηση ενός παιδιού αποτελεί ανεκπλήρωτο όνειρο.Η επιθυμία τους είναι έντονη. Έχουν τόση αγάπη να δώσουν. Ωστόσο, για κάποιους λόγους δεν κατόρθωσαν να αποκτήσουν παιδί. Η επιθυμία τους παραμένει, ονειρεύονται ένα παιδί, συλλογίζονται και τελικά αποφασίζουν, ξεπερνώντας τυχόν δισταγμούς, να υιοθετήσουν κάποιο παιδάκι και να του προσφέρουν μέρος από το συναισθηματικό τους πλούτο. Τα ερωτήματα είναι πολλά. Εκτός από τα διαδικαστικά, στα οποία δεν θα αναφερθούμε, αναρωτιούνται πως θα συμβιώσουν με το παιδί, αν θα τους δεχθεί, αν θα τους αγαπήσει, αν θα τα καταφέρουν να το κάνουν ευτυχισμένο, αν θα χρειαστεί να του αποκαλύψουν την υιοθεσία και πότε πρέπει να το κάνουν.

Ο θεσμός της υιοθεσίας είναι πολύ παλιός. Στην αρχή, είχε σκοπό την κάλυψη των αναγκών του ζευγαριού που δεν είχε παιδιά. Με την πάροδο των χρόνων, όμως, και την εξέλιξη των ηθών, αναγνωρίζεται πια ως κύριος λόγος της υιοθεσίας το δικαίωμα του παιδιού να αποκτήσει μια οικογένεια που να μοιάζει με τη φυσική, η οποία θα του προσφέρει ασφάλεια, φροντίδα, αγάπη και όλες τις δυνατότητες που θα του επιτρέψουν να εξελιχθεί σωματικά και ψυχικά. Δηλαδή, θα είναι σε θέση να του καλύπτει, εκτός από τις υλικές, και τις συναισθηματικές του ανάγκες.

Η πιο σημαντική συναισθηματική ανάγκη για τα βρέφη και τα μικρά παιδιά είναι η ανάγκη για στοργή και αγάπη, η ικανοποίηση της οποίας θα τα βοηθήσει να εκφράσουν τα δικά τους συναισθήματα. Εξίσου σημαντική είναι η ανάγκη να δέχεται το παιδί ερεθίσματα από το περιβάλλον, τα οποία θα του επιτρέψουν να δείξει τις δυνατότητες του. Τη διαδικασία εξεύρεσης της κατάλληλης οικογένειας, που θα μπορέσει να αναλάβει τη υιοθεσία του παιδιού, την αναλαμβάνουνε επίσημοι κρατικοί φορείς, όπως το ίδρυμα βρεφών Μητέρα, το ΠΙΚΠΑ κ.α., οι οποίοι εξασφαλίζουν την απαραίτητη ψυχολογική στήριξη των θετών γονιών και την ενημέρωσή τους για τους χειρισμούς που, κατά περίπτωση, απαιτούνται σχετικά με το θετό παιδί. Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των γονιών που ζητούν να υιοθετήσουν κάποιο παιδάκι υπερβαίνει κατά πολύ τον αριθμό των παιδιών που είναι διαθέσιμα. Έτσι, η διαδικασία καθυστερεί και πολλοί υποψήφιοι γονείς στρέφονται σε ιδιωτικές υιοθεσίες, συχνά με αρκετά παρεπόμενα που κατά καιρούς έχουν δει το φως της δημοσιότητας.

Η πορεία της υιοθεσίας εξαρτάται από πολλές παραμέτρους, αλλά κυρίως από τη στάση και τις αντιλήψεις ή προκαταλήψεις των θετών γονιών : Τον τρόπο με τον οποίο οι ίδιοι βιώνουν την αδυναμία τους να κάνουν παιδί, το στρες που τους δημιουργείται ως επακόλουθο αυτής της απογοήτευσης ή και το θυμό, τα βιώματά τους, την ποιότητα της σχέσης τους κ.α. Από νωρίς οι θετοί γονείς αντιμετωπίζουν δίλλημα σχετικά με το αν πρέπει να αποκαλύψουν τη αλήθεια στο θετό παιδί τους, πως πρέπει να γίνει αυτό και πότε.

Πολλοί γονείς αμφιταλαντεύονται για το να πρέπει να αποκαλύψουν στο παιδί το θέμα της υιοθεσίας ή όχι. Ωστόσο, και αυτοί που δεν το κάνουν, ζουν σε ένα καθεστώς άγχους και αγωνίας, που έχει άμεση επίπτωση στη σχέση τους με το παιδί. Οι περισσότεροι ειδικοί συμφωνούν με την γνώμη ότι η αποκάλυψη αυτή είναι απαραίτητη. Είναι προτιμότερο η ενημέρωση του παιδιού να γίνεται απλά και φυσικά πολύ νωρίς στη ζωή του (από τα 4-6 χρόνια ). Εάν το παιδί μεγαλώνει γνωρίζοντας για την υιοθεσία καθ’ όλη την διάρκεια της παιδικής ηλικίας αλλά και στην εφηβεία, τολμά να θέτει και άλλα ερωτήματα στους γονείς του. Αν οι θετοί γονείς απαντούν κάθε φορά έχοντας οδηγό το βαθμό της περιέργειας αλλά και την ωριμότητα του παιδιού, η συνειδητοποίηση της υιοθεσίας από το παιδί γίνεται σταδιακά.

Όταν, λοιπό, το θετό παιδί μπαίνει στη εφηβεία, έχει την αίσθηση ότι πάντα γνωρίζει την αλήθεια για την υιοθεσία του. Έτσι, η ιστορία της γέννησης του δεν του αποκαλύπτεται απότομα και κάτω από τραυματικές συνθήκες , αλλά αντίθετα, το παιδί έχει τη δυνατότητα , κάνοντας διάφορες συζητήσεις με τους γονείς του, να ενσωματώνεται στην ένα οικογένεια κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης της προσωπικότητάς του.

Αν το παιδί ενημερωθεί μετά τα 10 χρόνια του, είναι πολύ πιθανό να υπάρξουν προβλήματα, επειδή βρίσκεται στο κατώφλι της εφηβείας, μιας περιόδου δύσκολης, κατά τη διάρκεια της οποία προσπαθεί να αποκτήσει την ατομικότητα και την προσωπική του ταυτότητα.

Ένα άλλο θέμα που φοβούνται οι γονείς είναι η στιγμή που το παιδί θα αναζητήσει τις ρίζες του, να μάθει ποιοι είναι οι βιολογικοί του γονείς, γιατί το άφησαν, με τι ασχολούνται, αν έχει άλλα αδέλφια. …
Τι θα του απαντήσουν; Συχνά και οι ίδιοι οι θετοί γονείς αγνοούν τις αιτίες που έχουν συντελέσει στον αποχωρισμό του παιδιού από τους γεννήτορες του και έχουν ελάχιστα στοιχεία να δώσουν στο παιδί σχετικά με τη προηγούμενη ιστορία του. Μερικά παιδιά υποφέρουν μην γνωρίζοντας τις ρίζες τους. Αυτό το κενό προκαλεί σε κάποια παιδιά μια επώδυνη περιέργεια και δίνεται έτσι αφορμή για την ενεργοποίηση του οικογενειακού μύθου.

Οι θετοί γονείς πρέπει να:

- Να δεχθούν ότι το παιδί έχει δικαίωμα να ενημερώνεται για την υιοθεσία του από νωρίς και σταδιακά.

- Να μην ανησυχούν ότι, αν μάθει την αλήθεια, θα σταματήσει να τους αγαπά.

- Να γνωρίζουν ότι στην πραγματικότητα, όταν το παιδί έχει μεγαλώσει και αγαπηθεί στους κόλπους ενός ζευγαριού ενωμένου και έχει πάρει απαντήσεις σε διάφορα ερωτήματα που θέτει, όπως για τη σεξουαλικότητα, την εγκυμοσύνη, τον τοκετό, τότε η ανακοίνωση της υιοθεσίας μπορεί να του δημιουργήσει παροδική περιέργεια, αλλά αυτό δεν αλλάζει το συναισθηματικό δεσμό που ενώνει το υιοθετημένο παιδί με τους θετούς γονείς του. Έτσι, όταν έχει ήδη ενημερωθεί, η αποκάλυψη δεν είναι πια μοναδική και δεν δημιουργεί στο παιδί βαθύ τραύμα, όπως πιθανόν θα προκαλούσε η απότομη αποκάλυψη κατά την διάρκεια της εφηβείας. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η αναζήτηση των ριζών του συχνά δεν εκφράζεται με τη μορφή μιας συναισθηματικής έρευνας. Εξάλλου, τα παιδιά, παρά τις τυχόν ερωτήσεις που μπορεί να κάνουν σχετικά με τους βιολογικούς τους γονείς , σπάνια καταλήγουν σε μια ενεργητική ανίχνευση. Μόνο κατά τη διάρκεια της εφηβείας τα ίχνη του οικογενειακού μύθου μπορεί να επιμείνουν για την ανακάλυψη ενός γονιού εξιδανικευμένου και κοινωνικά δυνατού.

- Μερικές φορές πρέπει, να κρίνεται σκόπιμο, να λαμβάνουν βοήθεια από κάποιον ειδικό.

-Να γνωρίζουν ότι η ζωή μιας οικογένειας βασίζεται στην αλήθεια, τον ανοιχτό διάλογο και την αμοιβαία εμπιστοσύνη.

Κατά την διάρκεια της παιδικής ηλικίας, τα υιοθετημένα παιδιά βομβαρδίζονται συχνά από τον όρο «εγκαταλειμμένα». Η κοινωνία αμφισβητεί την ποιότητα των δεσμών τους με τους θετούς γονείς τους. Από πού προέρχονται ή από ποια κοιλιά έχουν βγει; Ποιες ήταν, τελικά, αυτές οι μητέρες που τα εγκατέλειψαν; Μπροστά σε αυτές τις προκαταλήψεις που οφείλονται στην άγνοια, τα υιοθετημένα παιδιά μπαίνουν στο επίκεντρο μιας διαμάχης, η οποία θα έπρεπε αν έχει ξεπεραστεί από την κοινωνία. Μια γυναίκα έχει πραγματικά το δικαίωμα να μη γίνει φυσική μητέρα. Πόσα χρόνια ακόμη πρέπει να περιμένουμε για να θεωρηθούν οι θετοί γονείς ισότιμοι με τους πραγματικούς; Γιατί πρέπει τα υιοθετημένα παιδιά να κουβαλούν στους ώμους τους τα βάρη της νοοτροπίας μας;

Τελικά, δεν είναι άξιο θαυμασμού το γεγονός ότι η νοητική ικανότητα ενός παιδιού εξελίσσεται καλύτερα, όταν αυτό έχει ανατραφεί με την αγάπη και την προσοχή των γονιών του, είτε αυτοί είναι φυσικοί είτε θετοί

https://www.akappatou.gr

Ψυχολογία

Υπάρχουν μέρες που προσπαθούμε να περάσουμε απαρατήρητοι πίσω από μια ήσυχη εμφάνιση και άλλες που θέλουμε να τραβήξουμε τα βλέμματα πάνω μας με ό, τι πιο φαντασμαγορικό κρύβεται στην ντουλάπα μας. Τι αποκαλύπτουν για την προσωπικότητά μας τα χρώματα που επιλέγουμε να φορέσουμε; Και τι μηνύματα περνάμε υποσυνείδητα στους γύρω μας χάρη σε αυτά;

Μαύρο
Το μαύρο είναι μία σίγουρη επιλογή για όσους δεν «το έχουν» με τους χρωματικούς συνδυασμούς και για όσους θέλουν να δείχνουν πιο αδύνατη. Το μαύρο συμβολίζει την εξουσία και τη δύναμη και πολλές φορές μπορεί να μας κάνει να δείχνουμε απρόσιτοι.

Γκρι
Η ανάμειξη του άσπρου και του μαύρου. Το γκρι είναι το χρώμα που επιλέγουν οι περισσότεροι στις συνεντεύξεις γιατί δεν είναι έντονο και ο συνεντευξιαστής δίνει βάση στα λεγόμενα και όχι στην εμφάνιση του συνεντευξιαζόμενου. Εκπέμπει σοφιστικέ στιλ και αυτοπεποίθηση και όσο πιο ανοιχτό είναι δημιουργεί και την αίσθηση της ελπίδας.

Λευκό
Φωτεινό και ουδέτερο. Το «μη χρώμα» για τους ιμπρεσιονιστές λατρεύεται στο χώρο της μόδας γιατί ταιριάζει με όλα. Συμβολίζει την καθαρότητα, την απλότητα και την αθωότητα.

Κόκκινο
Το χρώμα του πάθους. Το κόκκινο είναι το πιο συναισθηματικά έντονο και επιθετικό χρώμα και είναι υπεύθυνο για τη διέγερση των καρδιακών παλμών και της αναπνοής. Αν θες να τραβήξεις την προσοχή, η επιλογή του κόκκινου είναι η καλύτερη γιατί είναι ένα από τα πιο έντονα χρώματα. Δηλώνει έναν άνθρωπο με προσωπικότητα και αυτοπεποίθηση.

Κίτρινο
Χαριτωμένο και ηλιόλουστο, το κίτρινο τραβάει την προσοχή θες δε θες. Δείχνει ένα άνθρωπο που θέλει να μαγνητίζει τα βλέμματα. Επίσης για κάποιους το κίτρινο σχετίζεται με την πνευματικότητα.

Πράσινο
Η ισορροπία ανάμεσα στο κίτρινο και το μπλε. Το πράσινο συμβολίζει τη φύση. Είναι το πιο εύκολο χρώμα για τα μάτια και είναι ήρεμο και αναζωογονητικό. Το βαθύ πράσινο συμβολίζει την αρρενωπότητα, το συντηρητισμό και τον πλούτο.

Μπλε
Το μπλε είναι ένα από τα πιο δημοφιλή χρώματα. Το χρώμα του ουρανού και της θάλασσας, το μπλε συμβολίζει την αφοσίωση,  και την ηρεμία.

Μωβ
Το μωβ είναι κατάλληλο για σοφιστικές εμφανίσεις. Δείχνει πολυτέλεια και πλούτο, αν και στην Kίνα είναι το χρώμα του πένθους.

Καφέ
Το καφέ είναι ένα γήινο χρώμα που το βρίσκουμε άφθονο στη φύση. Συχνά είναι η απάντηση στην ερώτηση ποιο είναι το αγαπημένο σου χρώμα, ενώ σε κάθε ντουλάπα υπάρχει ένα καφέ κομμάτι. Το καφέ αντανακλά μία σταθερή και αυθεντική προσωπικότητα.

 https://www.kathimerini.gr/

Ψυχολογία

Μη βιαστείτε να πείτε ότι αυτό είναι πολύ εγωιστικό.Αν το καλοσκεφτείτε, δεν είναι θέμα εγωισμού, όσο και αν φαίνεται έτσι εκ πρώτης. Γιατί θα πρέπει να εναποθέσουμε την ευτυχία μας στα χέρια κάποιου άλλου;  Υπάρχει κάποιος που μπορεί να μας καταλαβαίνει καλύτερα από εμάς;

Υπάρχει διαφορά να μοιράζομαι την ζωή μου με κάποιον, να νιώθω ευτυχία και ολοκλήρωση μαζί του, απ’ το να εξαρτάται η ευτυχία μου από αυτόν. Αυτό θα μπορούσε να ισχύει σε έναν “τέλειο” κόσμο, όπου όλοι θα ήμασταν ίδιοι. Θα αγαπούσαμε με τον ίδιο τρόπο, θα ερωτευόμασταν με την ίδια ένταση, στον ίδιο χρόνο, θα το δείχναμε και θα το εκφράζαμε με τον ίδιο τρόπο.

Αυτή η ομοιομορφία ευτυχώς δεν υπάρχει. Και λέω ευτυχώς γιατί, ένας κόσμος χωρίς   διαφορές παρά μόνο με κοινά, θα ήταν ένας κόσμος βαρετός, προβλέψιμος, επίπεδος, ανιαρός.

Ζούμε σε ένα κόσμο που όλοι μας είμαστε διαφορετικοί, με διαφορετικές ανάγκες και θέλω. Ίσως με κάποιους ανθρώπους να έχουμε περισσότερα κοινά απ’ ότι με κάποιους άλλους. Δεν είμαστε όμως ίδιοι. Υπάρχει ο κοινός παρονομαστής, αλλά ο αριθμητής παραμένει διαφορετικός. Και συνήθως με τέτοιους “ομώνυμους” ανθρώπους επιλέγουμε για να συναναστραφούμε.

Όμως παρά τις ομοιότητες μας, επί ουσίας λίγο μοιάζουμε. Ο καθένας μας αλλιώς αντιλαμβάνεται τις σχέσεις με τους άλλους γύρω του. Ο καθένας αγαπά διαφορετικά. Καλύπτει και καλύπτεται με διαφορετικά πράγματα σε δικούς του χρόνους. Στους χρόνους που χρειάζεται για να αφεθεί και να νιώσει.

Ο έρωτας, η αγάπη κατ’ επέκταση δεν είναι απαραίτητα αμοιβαία και αμφίδρομα, με τις ίδιες εντάσεις και με τα ίδια χρονικά όρια και πλαίσια. Είτε αυτό μας αρέσει, είτε όχι.

Σε μια σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων, φιλική, ερωτική, ο καθένας έχει διαφορετικό ρόλο. Ο καθένας μας, δίνει διαφορετικά πράγματα, καλύπτει διαφορετικές ανάγκες. Εγώ είμαι αυτός που θα σε ανεβάσω με την θετική μου διάθεση όταν θα έχεις τις μαύρες σου, εσύ είσαι αυτός που θα με προσγειώσει όταν θα ονειροβατώ.

Δεν μπορούμε να απαιτούμε απ’ τον άλλο να είναι ίδιος με εμάς. Είναι παράλογο να περιμένουμε απ’ τον άλλο να αντιδράσει και να αντιμετωπίσει μια κατάσταση με τον τρόπο που θα το κάναμε εμείς. Με αυτό ακριβώς το σκεπτικό, είναι αδύνατον ο άνθρωπος που έχουμε πλάι μας και πορευόμαστε μαζί του, να νιώθει και να εκφράζει αυτό που νιώθει με την ίδια ένταση και με τον ίδιο τρόπο που το κάνουμε  εμείς.

Ο έρωτας δεν χρειάζεται, απαραιτήτως την ίδια ανταπόκριση, τους ίδιους τρόπους έκφρασης για να είναι πραγματικός, όσο και αν θέλουμε εμείς έτσι να πιστεύουμε. Σαφώς και είναι πιο ιδανικός όταν είναι εξίσου αμοιβαίος, αλλά ο έρωτας είναι εγωιστής. Δεν τον ζούμε για τον άλλο. Τα αισθήματα μας δεν εξαρτώνται από το αν νιώθει και ο άλλος. Τον ζούμε και τον νιώθουμε για τον εαυτό μας. Γιατί είναι εσωτερική μας ανάγκη, γιατί είναι κάτι που δεν ελέγχεται, ούτε και έχει χειριστήριο εντάσεως. Τον έρωτα τον ζούμε μέσα μας, για εμάς και αυτό θα πρέπει να είναι αρκετό.

Οι φόβοι μας και οι ανασφάλειες μας για το αν ο άνθρωπος μας νιώθει ότι και εμείς είναι άτοποι και καταστροφικοί, όχι μόνο για την σχέση μας αλλά και για εμάς τους ίδιους. Για να είναι μαζί μας σημαίνει πως τρέφουν συναισθήματα για εμάς. Αν μένουν μαζί μας χωρίς να νιώθουν και χωρίς να είναι απόλυτα ευτυχισμένοι, είναι δικό τους πρόβλημα, όχι δικό μας. Αν εσύ νιώθεις την ευτυχία και την ολοκλήρωση με αυτά που λαμβάνεις, αν νιώθεις την αδρεναλίνη του έρωτα, αν αυτό που ζεις σου βγάζει τον καλύτερο σου εαυτό τότε δεν πρέπει να σε νοιάζει τίποτα άλλο..και απλά να το ζεις στο έπακρο του.

Αν έχοντας δώσει τον καλύτερο μας εαυτό, δεν βρούμε τελικά την ανταπόκριση που θέλαμε, εμείς ο,τι ήταν να κάνουμε το έχουμε κάνει, εκπλήρωσα τον σκοπό μου, έδωσα ο,τι μπορούσα κ έλαβα ο,τι είχε να δώσει ο άλλος. Και αυτό από μόνο του φτάνει. Γιατί καταφέραμε να δούμε πέρα από τις ατέλειες και την διαφορετικότητα του άλλου.

Το μεγαλύτερο μυστικό της ευτυχίας είναι να τα πας καλά με τον εαυτό σου και αυτό εξαρτάται από την προδιάθεση μας, όχι από τις περιστάσεις.

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή