Απριλίου 03, 2020

Ψυχολογία

Ημερολόγιον Πανδημίας: Ο Εφιάλτης στο Σπίτι με τις Πυζάμες
Αν επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις οτι η έξαρση των κρουσμάτων θα παρουσιαστεί σε έναν μήνα, ο δρόμος είναι μακρύς και γεμάτος ύπουλες λακούβες.
Γκέλη Βούρβουλη
.
«Με πυζάμα;»

«Ε, τι, με κουστούμι;»

Κάπως έτσι αρχίζει κάθε πρωί η εργάσιμη μέρα για την ομάδα της HuffPost, από τότε που εγκαταλείψαμε τα γραφεία μας και κλειστήκαμε στο σπίτι. Σε μόνιμη σύνδεση με το chat του gmail, διεθνή και εγχώρια ειδησεογραφικά πρακτορεία, ΜΜΕ και social media, η ομάς συνεχίζει να δίνει τη μάχη της ενημέρωσης - με τις πυζάμες.

Δεν είναι καθόλου εύκολη η δουλειά από το σπίτι - κι είμαστε ακόμα στην αρχή. Οσοι πιστεύαμε ότι η ανατροπή θα διαρκούσε δύο βδομάδες, συνειδητοποιούμε σιγά-σιγά ότι πάμε για δύο μήνες.

Πώς θα τη βγάλουμε κλεισμένοι στα σπίτια μας μέχρι το καλοκαίρι;
Δεν έχει ξανασυμβεί, ουδείς είναι προετοιμασμένος για τέτοια κατάσταση και το μοναδικό μέτρο σύγκρισης είναι η Κίνα. Που εφάρμοσε τη μεγαλύτερη καραντίνα στην ανθρώπινη ιστορία, κλείνοντας εκατομμύρια πολίτες στα σπίτια τους από τις 23 Ιανουαρίου. Ευτυχώς για την εξάπλωση του ιού και δυστυχώς για όλα τα άλλα, το σύστημα άρχισε τώρα να δείχνει ότι δουλεύει.

Η Γουχάν, το σημείο-μηδέν της πανδημίας, με τα 11 εκατομμύρια κατοίκους και την πλειοψηφία κρουσμάτων και θανάτων στην Κίνα, που πριν από ένα μήνα μετρούσε κάθε μέρα 4.000 νέους ασθενείς, σήμερα ανακοίνωσε μηδενικά κρούσματα. Η καραντίνα έφερε αποτέλεσμα, ο κορονοϊός είναι επισήμως υπό έλεγχο στην Κίνα, αλλά συμπληρώνοντας την 8η βδομάδα αποκλεισμού, η Γουχάν κυριαρχείται από ελλείψεις και αισχροκέρδεια. Οι τιμές των λαχανικών και του κρέατος έχουν τετραπλασιαστεί, ενώ μεγάλο μέρος του πληθυσμού σταμάτησε να έχει εισόδημα λόγω καραντίνας.

Μπορεί να συμβεί και σε μας;
Ολα μπορούν να συμβούν και σε μας, ειδικά όταν μας ζητάνε 20 ευρώ για 100ml καθαρό οινόπνευμα. Από την άλλη πλευρά, χθες που πήγα να πάρω μια κούτα τσιγάρα από το περίπτερο, έφαγα πόρτα.

«Ενα πακέτο έκαστος την ημέρα» μου ξεκαθάρισε η περιπτερού.

Εφυγα ντροπιασμένη για τον πανικό του εθισμού μου, αλλά δεν μπόρεσα να μην σκεφτώ τι θα κάνει η περιπτερού αν κάποιος, αύριο, της δώσει 100 ευρώ για μία κούτα τσιγάρα.

Κι ακόμα δεν έχουν αρχίσει τα πραγματικά δύσκολα
Ενας φίλος που γυρίζει την Αθήνα με το ποδήλατό του, πρότεινε χθες με SMS το νέο σύστημα φιλικών επαφών.

«Θα περάσω σε μισή ώρα με το ποδήλατο κάτω από το σπίτι σου. Βγες στο μπαλκόνι να μου κουνήσεις το μαντήλι!»

Βγήκα και ανέμισα μια μεταξωτή εσάρπα, που αναμένεται να αραχνιάσει στη ντουλάπα μέχρι το καλοκαίρι κι ύστερα τηλεφώνησα στον φίλο και του γκρέμισα το όνειρο. Η γενική απαγόρευση κυκλοφορίας στην Αθήνα είναι πραγματικό σενάριο και το ποδήλατό του αναμένεται να αραχνιάσει κι αυτό, όπως τόσα και τόσα άλλα πράγματα που έκαναν μέχρι τώρα την ζωή μας ευχάριστη.

Κι όσοι σκεφτόμασταν μήπως είναι καλή ιδέα να φορτώσουμε τα κωλόχαρτα και τις γάτες στο αυτοκίνητο και να την κοπανήσουμε για το χωριό, έπρεπε να το σκεφτούμε νωρίτερα. Η χθεσινή, επίσημη οδηγία ήταν σαφής: Ας μην βοηθήσουμε στην εξάπλωση του ιού σε μέρη που δεν έχουν γιατρούς και νοσοκομεία.

«Θα σας πάρουν οι ντόπιοι με τις κλωτσιές!»
Το επεσήμανε συνάδελφος που ζει στην επαρχία και μπορώ να το φανταστώ, διότι θα έκανα το ίδιο στη θέση τους. Αν το ωραίο χωριό μου δεν είχε κανένα κρούσμα και ξαφνικά ενέσκηπταν τα πανικόβλητα μικρόβια της πόλης, οι κλωτσιές θα ήταν το τελευταίο πρόβλημά τους.

Καθόμαστε στ′ αυγά μας, εν ολίγοις. Εγκλωβισμένοι στα σπίτια μας, σε συνεχή τριβή με καταστάσεις που, μέχρι τώρα, κρατούσαμε σε απόσταση, χωρίς τις διεξόδους που μας βοηθούσαν να αντέχουμε την καθημερινότητά μας, ανήσυχοι, φοβισμένοι και βαρεμένοι.

Πώς να δουλέψεις από το σπίτι όταν το παιδί γκρινιάζει γύρω-γύρω, πώς να ησυχάσεις όταν οι μισοί πλακώνονται με τους άλλους μισούς επειδή δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν, πόσες τηλεοράσεις, πόσα κομπιούτερ και πόσα μπάνια πρέπει να έχει μία οικογένεια για να μην τιναχτεί στον αέρα εν μέσω πανδημίας, δοκίμασε ποτέ κανείς γιόγκα στο πάτωμα με τις γάτες να χοροπηδάνε πάνω του, πού κρύβεσαι όταν θέλεις να τους πετάξεις όλους από τα παράθυρα και πόσες φορές πρέπει να πούμε ότι κάνουμε οικονομία στο κωλόχαρτο, ρε παιδιά;

Αν επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις οτι η έξαρση των κρουσμάτων θα παρουσιαστεί σε έναν μήνα, ο δρόμος είναι μακρύς και γεμάτος ύπουλες λακούβες. Το κοκούνινγκ ακούγεται θαυμάσιο όταν τρέχεις όλη μέρα και δεν βλέπεις την ώρα να γυρίσεις σπιτάκι σου και να βάλεις την παντόφλα. Οταν, όμως, γίνεσαι ένα με την παλιοπαντόφλα, ακούγεται σαν τον Εφιάλτη στο Σπίτι με τις Πυζάμες.

Το καλό με τους εφιάλτες είναι ότι τελειώνουν μόλις χτυπήσει το ξυπνητήρι, ανοίξουμε τα παράθυρα κι αφήσουμε να μπει λίγη άνοιξη, που εξαπλώνεται κι αυτή ακάθεκτη, παντού γύρω μας. https://www.huffingtonpost.gr/

Ψυχολογία

Ο μόνος τρόπος να συλλάβει κανείς μεγάλες έννοιες και έντονα συναισθήματα είναι να αφήσει τον νου να διχαστεί και την καρδιά να νιώσει.

Υπάρχει κάτι αδιαμφισβήτητο σε αυτή την παραδοχή.

Αφήνοντας το μυαλό να προβληματιστεί και βιώνοντας τα συναισθήματα, κάθε ένας από εμάς επιτρέπει στην αντίληψή του να κάνει ένα άλμα.
Εκεί, άλλωστε, βρίσκεται η απάντηση. Στην εγκατάλειψη της προστατευμένης περιοχής και την ανακάλυψη όσων τον αφορούν έξω από αυτή.

Ας πάρουμε για παράδειγμα μια από άπειρες αντανακλάσεις της καθημερινότητας όπου υπάρχει ένας καθρέφτης που παίζει το απατηλό παιχνίδι της επιθυμίας και ταυτόχρονα της στέρησης.
Η επιθυμία υποδηλώνει στέρηση γι’ αυτό που δεν έχουμε και αντίστοιχα η στέρηση αναδεικνύει την επιθυμία γι’ αυτό που μας λείπει.
Είναι μια σχέση ατελής με τρόπο, ωστόσο, τέλειο.

Ο άνθρωπος που παραδέχεται την απουσία, την έλλειψη, το κενό, τον άδειο χώρο ανάμεσα στο «θέλω» και το «έχω», εκεί δηλαδή όπου μια επιθυμία του δε σβήνει, νιώθει ηττημένος.
Στην πραγματικότητα, είναι κερδισμένος.
Έχει καταφέρει να παρατηρήσει τον εαυτό του, να μεταβεί στις μεθοριακές ζώνες του, να διαπιστώσει τα όριά του, τι του λείπει, τι θέλει και πόσο συχνά είναι το ίδιο και το αυτό.


Γι’ αυτό το λόγο -και για άλλους πολλούς- η παρατήρηση του εαυτού μας είναι μια πολύ σημαντική διεργασία.
Ας πάμε τώρα στον καθρέφτη όπου κοιτάζουμε κάποιον που θαυμάζουμε γι’ αυτό που είναι ή γι’ αυτό που κάνει. Τον τοποθετούμε απέναντι μας, σαν είδωλο του εαυτού μας, ενώ στην πραγματικότητα είναι κάτι παραπάνω, είναι το «είδωλό μας».

Το μυαλό διχάζεται. «Γιατί αυτός (ή αυτή) και όχι εγώ». Αντί να αφήσουμε τον νου να φιλτράρει τα ερεθίσματα που παίρνουμε από τη συμπεριφορά, την εικόνα ή το έργο κάποιου, μπαίνουμε στη φθηνή διαδικασία της αποδόμησης αυτού που θαυμάζουμε.

Το να προσπαθούμε να μειώσουμε αυτό που κατά βάθος θα θέλαμε να γίνουμε ή να φτάσουμε, δε βοηθά στην προσωπική εξέλιξη. Αντίθετα, μας κρατά σε μια στασιμότητα. Στο μεσοδιάστημα. Στο τυφλό σημείο όπου είναι αδύνατο να δούμε την αλήθεια: Δεν μπορούμε να είμαστε αυτό που θαυμάζουμε.
Μπορούμε, όμως, να γίνουμε κάποιοι που άλλοι θα θαυμάσουν για έναν καλό λόγο.

Ο θαυμασμός είναι μια υγιής κατάσταση, όταν επιτυγχάνει να σε βάλει στη διαδικασία να δεις το δικό σου είδωλο στον καθρέφτη και να πεις «ωραία, πώς μπορώ να γίνω καλύτερος;». Καλύτερος εγώ για εμένα (με αφορμή συχνά αυτό που βλέπω και μου αρέσει σε κάποιον άλλο).

Επανέρχομαι, λοιπόν, στην αρχική διαπίστωση:
Ο μόνος τρόπος για να συλλάβει κανείς μεγάλες έννοιες και έντονα συναισθήματα είναι να αφήσει τον νου να διχαστεί και την καρδιά να νιώσει.

Με άλλα λόγια, οι προσωπικές (και ενίοτε συλλογικές) υπερβάσεις γίνονται σε καιρό εντάσεων και κρίσεων, όταν η λογική χάνει την ολική κυριαρχία της και αναμειγνύεται με υπερβολικά συναισθήματα φόβου, επιθυμίας, στέρησης.
Σε αυτό το κρίσιμο σημείο, αυτό που μετρά δεν είναι να τρέξεις μακριά από όσα συμβαίνουν ή όσα νιώθεις. Τη στιγμή που θα σταθείς μπροστά στη λεπτή διαχωριστική γραμμή που οριοθετεί την ασφάλεια των κεκτημένων και την άγνωστη περιοχή, εκεί όπου συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις πάντα τον πλήρη έλεγχο του εαυτού σου ή της ζωής σου, θα κλιθείς να διαλέξεις: την άγνοια ή τη σοφία.

Ο κόσμος δεν είναι ποτέ μόνο όσα γνωρίζουμε. Είναι πρωτίστως -και κυρίως- όσα μπορούμε να μάθουμε, ακόμη κι αν αυτά συχνά ζητούν να θυσιάσουμε λίγη ασφάλεια ή πολύ συναίσθημα.


ΙΩΑΝΝΑ ΓΚΑΝΕΤΣΑ

Thessaloniki Arts and Culture

Ψυχολογία

Γίνεται το μυαλό πουρές: Πώς βιώνουν την καραντίνα 5 millennials 5 millennials σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη μοιράζονται όσα νιώθουν για το #MenoumeSpiti του κορωνοϊού, μέσα από τα δωμάτιά τους.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΨΩΜΙΑΔΗΣ

Έμαθαν να τρέχουν όσο κανείς. Να στοιβάζονται σε μετρό και λεωφορεία για να πάνε στις δουλειές τους (οι τυχεροί), κρατώντας ένα κινητό στο χέρι. Να κρατάνε την ανάσα τους για έναν διαδικτυακό έρωτα κι ένα μήνυμα που κρυφοκοιτάζουν χωρίς να ανοίγουν. Τις περισσότερες φορές γυρνούσαν σπίτι και ξάπλωναν στο κρεβάτι του διαμερίσματός τους χωρίς να ξέρουν τι τους ξημερώνει αύριο. Αν η βδομάδα βγαίνει ή αν τα όνειρα τους θα πραγματοποιηθούν. Ίσως δεν έχουν όνειρα. Μπορεί να χάθηκαν μέσα σε σχέσεις βιαστικές ή φιλοδοξίες άλλων. Ίσως πάλι τα όνειρα τους να αλλάζουν και να προσαρμόζονται συνεχώς σε νέα δεδομένα που μεταβάλλονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Όπως και τώρα. Στις μέρες του κορωνοϊού, που σίγουρα θα θυμόμαστε στο μέλλον, οι millennials ζουν τη δική τους καραντίνα.

Ανοίγουν το Skype για να πουν καλημέρα σε μια φίλη, κλείνονται σε κάποιο σαλόνι με τον έρωτά τους συνειδητοποιώντας πόσο τους είχε απομακρύνει η καθημερινότητα ή αναστενάζουν από το overdose. Σκρολάρουν ασταμάτητα στα social ή διαβάζουν ένα βιβλίο, με την μπαλκονόπορτα τους ανοιχτή στην ήσυχη πόλη. Άλλοι πάλι, μόνοι τους, μετράνε τις μέρες για να βγουν από το σπίτι, σε μια καινούρια αβεβαιότητα

 Οι millennials βιώνουν την καραντίνα των ημερών με τον δικό τους τρόπο και μας την περιγράφουν όπως τη ζουν μέσα από τα δωμάτιά τους. Ο εγκλεισμός έχει και τα πολύ καλά του: συνειδητοποιείς πόσα meetings θα μπορούσαν να γίνουν mails και πως η δουλειά με πιτζάμα είναι ό,τι καλύτερο.

Έλλη, 23 ετών

Δεν μένουμε μαζί αλλά αυτόν τον καιρό αποφασίσαμε, με το αγόρι μου, για να παλευτεί η μοναξιά της καραντίνας, να μεταφερθούμε σπίτι μου. Θα μπορούσα να επιστρέψω στο πατρικό μου, αλλά για λόγους ασφάλειας των αγαπημένων μου, αποφάσισα να μείνω εδώ. Την προ εγκλεισμού εποχή, βρισκόμασταν αρκετά, αλλά δεν ήταν το ίδιο. Η καθημερινότητά μας είχε μια βιασύνη, μερικά scrolls στα social media και πολλά meetings.

Προσπαθούσαμε βέβαια να κάνουμε τον χρόνο μας όσο πιο ποιοτικό και να είμαστε εκεί ο ένας για τον άλλο ουσιαστικά, αλλά ξέρεις, όταν η ζωή τρέχει σαν μανιακή, κάτι θα βρεθεί να σε διακόψει από την αγάπη, άγαρμπα. Τώρα κουβαλήσαμε στο σπίτι τις υποχρεώσεις, αλλά η καθημερινότητα έχει γίνει σαν μια μικρή τελετουργία, οι ώρες κυλάνε πιο αργά. Θα ξυπνήσουμε το πρωί χωρίς ξυπνητήρια, θα χουζουρέψουμε για περισσότερη ώρα, θα πιούμε καφέ στο μπαλκόνι, θα διαβάσουμε τα βιβλία στο ράφι που είχαν πιάσει σκόνη και μετά θα τα συζητήσουμε.

Μετά θα χωριστούμε, θα πάρει ο καθένας από ένα δωμάτιο για να δουλέψει, να διαβάσει, να μη μας φάει το πολύ «μαζί». Θα μαγειρέψουμε παρέα, θα κάνουμε Skype με φίλους, θα είμαστε λιγότερη ώρα στα social γιατί αυτός ο καταιγισμός πληροφορίας μας τρελαίνει, θα δούμε ταινίες που εδώ και καιρό θέλαμε, θα ακούμε με τις ώρες μουσικές και κάπως έτσι θα περάσει ακόμη μια μέρα στους τέσσερις τοίχους. Ανήκουμε και οι δύο στις ευπαθείς ομάδες, εμένα ανά δύο μέρες με πιάνουν άγχη για την όλη κατάσταση. Το λες και ζούγκλα να βγούμε έξω, μαζί με τους ασυνείδητους που κυκλοφορούν. Είναι μια απάνθρωπη κατάσταση που κάνει την επαφή πιο ανθρώπινη στο τέλος. Δεν ξέρουμε πόσο θα κρατήσει αυτό, η κανονικότητα ακόμα δεν μας έχει λείψει πολύ, αλλά σίγουρα από αυτό θα βγούμε πιο δεμένοι, πιο «μαζί».

Βασίλης, 26 ετών

Το πρόβλημα με εμένα είναι πως έχω τις μέρες μου. Μπορεί να μείνω 2-3 μέρες σπίτι συνεχόμενα, αλλά μπορεί να μη γυρίσω μια βδομάδα σερί λόγω δουλειάς και παρέας. Το θέμα είναι πως το επιλέγω. Και νιώθω την κοινωνία να κινείται μαζί μου. Με αυτή την κοινωνική απομόνωση, χάνω τις μέρες και το νόημα τους. Μπορώ να παίξω όσο PlayStation θέλω, να κάνω διαλογισμό, να γυρίσω TikTok (πριν από την καραντίνα το κορόιδευα, τώρα κατέληξα να ανεβάζω 5 TikTok ανά 3 μέρες) και να μιλάω με άπειρους άλλους που περνάνε το ίδιο με εμένα. Αλλά η βουβαμάρα είναι δύσκολη κι αποπνικτική για έναν millennial. Μας στρέφει όλους στα social media, αντί να μας κατευθύνει σε κάτι δημιουργικό. Ποστάρουμε συνεχώς, συζητάμε online και, αν μη τι άλλο, όπως με όλα τα πράγματα, μαλώνουμε για το αν πρέπει να πάμε μία βόλτα ή να κλειστούμε στο σπίτι. Είναι περίεργο γιατί όλοι σου φαίνονται πιθανοί φορείς του ιού. Ο συγκάτοικος σου, ο σκύλος σου και οι βόλτες του. Δεν ξέρω. Με βάζει σε σκέψεις. Είναι πιο σημαντικό τελικά να τους αποκόψεις όλους ή να τους κοιτάς με επιφύλαξη από το να μην κολλήσεις; Ειδικά όταν είσαι 26, που –θεωρητικά– δεν κινδυνεύεις; Πιστεύω πως ναι. Ένας μήνας είναι, θα περάσει και θα διακόψεις την εξάπλωση σε άτομα που κινδυνεύουν πραγματικά. Όσο για το κομμάτι της δουλειάς, ευτυχώς μπορώ να την κάνω από το σπίτι. Συμπάσχω με τους ανθρώπους που περνάνε ό,τι εγώ αλλά παράλληλα χάνουν και χρήματα. Πιστεύω πως ο ιός είναι κάτι από το οποίο πρέπει να προστατευτούμε όλοι. Αλλά η δική μας γενιά πρέπει να προστατευτεί κι από κάτι ακόμη. Τον ιό του μυαλού μας. Για πρώτη φορά η κοινωνική και καταναλωτική μανία μας βρίσκει ένα φρένο. Και πρέπει να μάθουμε να το διαχειριζόμαστε.

Νικολέτα, 27 ετών

Καραντίνα (η), ουσιαστικό που προσδιορίζει μια κατάσταση στην οποία πρέπει να μπει κάθε millennial, προκειμένου να σώσει τον κόσμο. Όχι, πάμε από την αρχή, ο εγκλεισμός τόσες μέρες με επηρέασε. Θα ξερόβηχα για να τραβήξω την προσοχή σας, αλλά καλύτερα όχι.

#MenoumeSpiti ημέραδενξέρωφοβάμαιπωςχάνωτομέτρημα:

Η γάτα είναι καλύτερη από εμένα στη Monopoly, στο Cluedo και το Pro. Το Netflix μοιάζει παράδεισος, αλλά κολλάει γιατί προφανώς όλοι τώρα το εκτιμήσατε, οι στοίβες με τα αδιάβαστα βιβλία μικραίνουν (απλά τα αλλάζω θέση, μη φανταστείτε), οι γείτονες είναι πάρα πολύ καλοί στην παντομίμα, χθες βρήκαν σε ένα λεπτό τη «Μέρα της Μαρμότας».

Έξω ο ήλιος καίει δίχως αύριο, στο κέντρο κυκλοφορούν ποδηλάτες με μάσκες και influencers χωρίς –άτιμη καραντίνα ούτε περιεχόμενο δεν μπορούν να δημιουργήσουν– κι εμείς δουλεύουμε remotely από το σπίτι. Έχει και τα καλά του ο εγκλεισμός πάντως. Ανακαλύπτεις πολλά ρούχα και πράγματα που δεν χρειαζόσουν και μπορείς –όταν φυσικά βγούμε– να τα δώσεις. Βελτιώνεις τις μαγειρικές σου δεξιότητες – ξέρατε ότι μπορείτε να φάτε μπανάνα με μέλι, cottage, σταφίδες και ταχίνι χωρίς να κάνετε εμετό; Ο εγκλεισμός έχει και τα πολύ καλά του: συνειδητοποιείς πόσα meetings θα μπορούσαν να γίνουν mails και πως η δουλειά με πιτζάμα είναι ό,τι καλύτερο. Ημέρα Καραντίνας άγνωστη: είμαι έτοιμη να πατήσω εγγραφή στο TikTok.

Χρήστος, 31 ετών

Πάντα έμενα πολύ στο σπίτι, οπότε αυτή την περίοδο δεν έχω ακόμα καταλάβει μεγάλη διαφορά. Μου άρεσε και μου αρέσει η οικειότητα που αποπνέουν οι τέσσερις τοίχοι μου, τα γνωστά κι αγαπημένα αντικείμενα που βρίσκονται ανάμεσά τους, η ηρεμία που μπορώ εγώ να επιβάλω και να διατηρήσω. Συγκαταλέγομαι στους τυχερούς των οποίων η εργασία μπορεί να μεταφερθεί στο σπίτι, οπότε δεν έχω να αγχώνομαι και γι' αυτό. Αγωνία για το τομάρι μου δεν έχω, με ανησυχεί κυρίως, και σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα, η επίδραση που θα έχουμε στην επί χρόνια ταλαιπωρημένη οικονομία μας, μια παρατεταμένη κρίση που ήδη έχει πλήξει με βία τη γενιά μου – τόσο μάλιστα, που έχουμε κατά καιρούς χαρακτηριστεί και ως «η χαμένη γενιά». Και τώρα: όταν τελειώνει η δουλειά, διαβάζω τα βιβλία μου, βλέπω σειρές και ταινίες, χαζεύω στο Facebook για τις απαραίτητες δόσεις συλλογικότητας, την ενημέρωση αλλά και το καλαμπούρι που θα μας τονώσει λίγο. Φυσικά μαγειρεύω και τρώω, όσο πιο θρεπτικά και υγιεινά μπορώ, και θα γυμναστώ στο πάτωμα με τα αγαπημένα μου βαράκια. Τις προάλλες βέβαια έκανα κάτι πρωτοφανές και αναπάντεχο: συναρμολόγησα μια συρταριέρα που μου είχε έρθει από καιρό και περίμενε στη γωνία. Μου πήρε μια ολόκληρη μέρα, αλλά δεν γκρίνιαξα καθόλου.

 

Κέλλυ, 33 ετών

Κορωνοϊός – Καραντίνα σημειώσατε Χ, με την μπάλα για την υπόλοιπη αγωνιστική να είναι στην κατοχή του αντιπάλου και ό,τι θέλει θα μας κάνει γενικά η φάση. Καλό Πάσχα, παιδιά, και δεν φαντάζομαι να σκέφτεστε από τώρα τις καλοκαιρινές διακοπές. Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε είπα να πάρω στα σοβαρά, δειλά-δειλά την ιδέα του αυτοπεριορισμού και ως άνθρωπος που αγαπά τόσο το μέσα, όσο και το έξω, προσπάθησα να τηρήσω τα μέτρα προστασίας με μια –περίπου– στρατιωτική πειθαρχία (λες και είχα κι άλλη επιλογή). Σήμερα ξεκινά η πραγματική καραντίνα, με αποχή από τη δουλειά και πραγματικό εγκλεισμό και ήδη σκέφτομαι, εκτός από τις εργασίες που έχω για το γραφείο και τα καθημερινά του σπιτιού, ποιες άλλες δουλειές θα μπορούσα να βγάλω στη φόρα.

Να πλύνω τα μάλλινα; Να γράψω τα απομνημονεύματα μου; Να μάθω βελονάκι; Να ξεκινήσω θιβετιανό διαλογισμό;

Γιατί πόσο Netflix να δεις και πόσα βιβλία να διαβάσεις; Γίνεται και το μυαλό σου πουρές. Όπως και να'χει, πιστεύω πως μπόρα είναι και θα περάσει. Όπως όλα, έτσι κι αυτό θα κάνει τον κύκλο του, και καλά να 'μαστε, να ζήσουμε να το θυμόμαστε. Στο κάτω κάτω, οφείλουμε να νοιαστούμε και για αυτούς που δεν μας φταίνε, ακόμη κι αν εμείς μπορούμε να περάσουμε τον ιό ακίνδυνα

. Από άποψη μετατραυματικού στρες, ελπίζω οι μέρες μου να μην περάσουν τόσο βαριά όπως τότε, που στα 17 μου είχα κολλήσει ανεμοβλογιά κι έμεινα δέκα μέρες στο σπίτι σαν εξόριστη στη Σπιναλόγκα, γιατί κανείς δεν ήθελε να μου μιλήσει, ούτε στο τηλέφωνο. Πάντως είναι πολύ περίεργο να μην έχεις την επιλογή. Είναι σαν αυτό που λέμε για την Αθήνα, σε σύγκριση με την επαρχία, ότι την προτιμούμε γιατί έχουμε τόσες επιλογές (τις οποίες σπάνια αξιοποιούμε στον βαθμό που εκθειάζουμε).

Είναι πολύ περίεργο να πρέπει να προσαρμόσεις τις επιλογές σου μέσα σε κάτι που θεωρείς τόσο τετριμμένο, όπως το σπίτι σου. Ωστόσο, είναι μια καλή άσκηση να μάθεις τα όρια σου σε κάτι τόσο περιοριστικό και να κάνεις επιτέλους τη φαντασία σου να λειτουργήσει σε επίπεδα που δεν αναλογιζόσουν. Και κάπως έτσι, φαντάζομαι, ο καιρός των μέτρων κατά του κορωνοϊού θα περάσει.

Και κάπως έτσι, όλα θα επιστρέψουν στους κανονικούς τους ρυθμούς.

Πηγή: www.lifo.gr

Ψυχολογία

Η δύναμη της σκέψης είναι το κλειδί στη δημιουργία της πραγματικότητας σας. Όσα αντιλαμβάνεστε στο φυσικό κόσμο έχουν την προέλευσή τους στον αόρατο, εσωτερικό κόσμο των σκέψεων και των πεποιθήσεών σας.

Για να γίνετε ο κύριος του πεπρωμένου σας, πρέπει να μάθετε να ελέγχετε τη φύση των κυρίαρχων, συνήθων σκέψεών σας. Με αυτόν τον τρόπο θα είστε σε θέση να προσελκύσετε στη ζωής σας οτιδήποτε επιθυμείτε, με την ίδια ακρίβεια που γνωρίζετε ότι οι σκέψεις σας δημιουργούν την πραγματικότητά σας.

Για κάθε εξωτερική επίδραση υπάρχει μια εσωτερική αιτία:
Κάθε αποτέλεσμα που βλέπετε στον εξωτερικό ή φυσικό κόσμο, έχει μια πολύ συγκεκριμένη αιτία η οποία έχει την προέλευσή της στον εσωτερικό ή διανοητικό κόσμο σας. Αυτό είναι η ουσία της δύναμης της σκέψης. Ας το δούμε αλλιώς, οι όροι και οι περιστάσεις της ζωής σας υπάρχουν ως συνέπεια των σκέψεων και των πεποιθήσεών σας. Ο James Allen το έθεσε άριστα όταν είπε «οι περιστάσεις δεν κάνουν ένα άτομο, το αποκαλύπτουν». Κάθε πτυχή της ζωής σας, από την κατάσταση των οικονομικών σας μέχρι την κατάσταση της υγείας και των σχέσεών σας, αποκαλύπτει ακριβώς τις σκέψεις και τις πεποιθήσεις σας.

Πρόκειται για εσωτερική εργασία:
Οι περισσότεροι άνθρωποι το βλέπουν ανάποδα, θεωρούν ότι αισθάνονται ή σκέφτονται με έναν ορισμένο τρόπο λόγω των περιστάσεών τους, μην γνωρίζοντας την αλήθεια ότι είναι δύναμη του δικού τους νου που τους δημιουργεί εκείνες τις περιστάσεις, είτε επιθυμητές είτε ανεπιθύμητες. Με την ενδοσκόπηση και την εφαρμογή αυτής της Αλήθειας, ότι οι σκέψεις σας δημιουργούν την πραγματικότητά σας, θα χαρίσετε στον εαυτό σας τη δύναμη να δημιουργήσετε τις αλλαγές που επιθυμείτε να δείτε να γίνονται στη ζωή σας. Η δημιουργία πραγματικότητας είναι μια εσωτερική εργασία.

Η Δύναμη της Σκέψης σας είναι απεριόριστη:
Υπάρχει μια μοναδική, ευφυής Συνείδηση που εισχωρεί σε ολόκληρο το Σύμπαν -πανίσχυρη, πάνσοφη, πανδημιουργός και πανταχού παρούσα- ο Οικουμενικός Νους. Το μυαλό σας είναι μέρος αυτού του Ενός οικουμενικού Νου και δεδομένου ότι οι σκέψεις σας είναι ένα προϊόν του μυαλού σας, τότε κατά συνέπεια η Δύναμη της Σκέψης σας είναι επίσης απεριόριστη. Μόλις καταλάβετε αληθινά ότι ο νους σας είναι ένα με την μοναδική Πηγή της Παντοδυναμίας και ότι αυτή η δύναμη είναι μέσα σας, θα έχετε βρει τη μόνη αληθινή πηγή άπειρης δύναμης για την οποία τίποτα δεν είναι αδύνατο και το αδύνατο είναι τίποτα. Να ξέρετε ότι η Δύναμη της Σκέψης έρχεται από μέσα. Όλη η δύναμη έρχεται από μέσα.

Οι σκέψεις σας είναι ζωντανές:
Το μέγιστοι μύστες και δάσκαλοι που έχουν περπατήσει τη γη μας έχουν πει ότι όλα είναι ενέργεια. Αυτή η θεμελιώδης αλήθεια τώρα έχει επιβεβαιωθεί αναντίρρητα από τη σύγχρονη επιστήμη. Οι σκέψεις σας είναι επίσης ενέργεια. Ο William Walker Atkinson μας είπε ότι «όπου το μυαλό είναι στατική ενέργεια, η σκέψη είναι δυναμική ενέργεια – δύο φάσεις του ίδιου πράγματος» και ο Charles Haanel είπε παραπέρα ότι η «η δύναμη της σκέψης είναι η δονητική δύναμη που διαμορφώνεται με τη μετατροπή του στατικού μυαλού σε δυναμικό μυαλό». Οι σκέψεις σας είναι ζωντανές. Κάθε φορά που «φιλοξενείται» μια συγκεκριμένη σκέψη, εκπέμπετε μια πολύ συγκεκριμένη, αντίστοιχη συχνότητα ή ενεργειακή δόνηση.

Σε ποια συχνότητα είστε εσείς:
Η βασική προϋπόθεση του Νόμου της Έλξης είναι ότι η ίδια ενέργεια προσελκύει την ίδια ενέργεια. Προσελκύετε εκείνα τα πράγματα και περιστάσεις που είναι σε παλμική αρμονία με την κυρίαρχη συχνότητά σας, η οποία καθορίζεται από την κυρίαρχη διανοητική νοοτροπία σας, τις συνήθεις σκέψεις και τις πεποιθήσεις σας. Ο Mike Dooley , ένας από τους παρουσιαστές του «Μυστικού», προτείνει κατάλληλα εάν θέλετε να ξέρετε με τι μοιάζει μια σκέψη, απλά να κοιτάξετε τριγύρω σας. Λάβετε υπόψη τις λέξεις του «οι σκέψεις είναι πράγματα».

Δεν δημιουργούνται όλες οι σκέψεις ίσες:
Η ελκυστική δύναμη οποιασδήποτε συγκεκριμένης σκέψης καθορίζεται από πόσο συχνά έχετε αυτή τη σκέψη και από τη δύναμη των συναισθημάτων που συνδέονται με αυτήν. Όσο περισσότερη ενέργεια δίνετε σε μια σκέψη, τόσο μεγαλύτερη η δύναμή της να προσελκύσει την αντίστοιχη περίστασή της στο φυσικό κόσμο σας μέσω του Νόμου της Έλξης. Μία φευγαλέα, περαστική σκέψη δεν έχει την ίδια δημιουργική δύναμη με τις συνήθεις σκέψεις και τις πεποιθήσεις σας. Θυμηθείτε, ότι δεν έχει ιδιαίτερη χρησιμότητα να επεξεργάζεστε θετικές σκέψεις για λίγο χρόνο κάθε ημέρα εάν προχωράτε έπειτα και σκέφτεστε αρνητικά ή ανεπιθύμητα για το υπόλοιπο της ημέρας. Η πραγματικότητά σας είναι το σύνολο του ποσού όλων των σκέψεών σας.

Χρησιμοποιήστε τη Δύναμη της Σκέψης για να αλλάξετε τη ζωή σας:
Ο υποσυνείδητος Νους σας είναι η αποθήκη των βαθιών πεποιθήσεων και των προγραμμάτων σας. Για να αλλάξετε τις περιστάσεις σας και να προσελκύσετε αυτά που επιθυμείτε, πρέπει να μάθετε να προγραμματίζετε και να επαναπρογραμματίζετε τον υποσυνείδητο Νου σας. Δεδομένου ότι το Νους σας είναι ένα με τον παντοδύναμο Οικουμενικό Νου, το δυναμικό της δύναμης του υποσυνείδητου μυαλού σας είναι επίσης απεριόριστο. Ο αποτελεσματικότερος και πρακτικός τρόπος να προγραμματιστεί το υποσυνείδητο μυαλό σας για επιτυχία σε όλους τους τομείς της ζωής σας είναι να μάθει την απλή διαδικασία της Δημιουργικής Απεικόνισης. Είναι η τεχνική που ελλοχεύει τη δημιουργία της πραγματικότητας, χρησιμοποιώντας τη Δύναμη της Σκέψης για να φανταστείτε συνειδητά, να δημιουργήσετε και να προσελκύσετε αυτά που επιθυμείτε. Η φαντασία σας είναι η μηχανή των σκέψεών σας. Μετατρέπει τη Δύναμη της Σκέψης σας σε νοητικές εικόνες.

Να γνωρίζετε τις σκέψεις σας αλλά χωρίς εμμονές:
Είναι σημαντικό ότι μαθαίνετε να γνωρίζετε τις συνήθεις σκέψεις σας και να τις ρυθμίζετε κατάλληλα ώστε να διατηρηθεί μια γενική θετική διανοητική νοοτροπία. Εντούτοις, να είστε προσεκτικοί να μην σας γίνει εμμονή η κάθε σκέψη που μπαίνει στο μυαλό σας δεδομένου ότι αυτό θα ήταν εξίσου αντιπαραγωγικό, για να μην πούμε περισσότερο απ’ το να μην έχετε καμία επίγνωση γι’ αυτές. Θυμηθείτε ότι αν επιμένετε στις αρνητικές, ανεπιθύμητες σκέψεις σας, θα τους δώσετε δύναμη και όπως λέει και μία παροιμία, «σε ότι αντιστέκεστε, …επιμένει». Έτσι αντί της αντίστασης σε οποιωνδήποτε από τις αρνητικές σκέψεις σας, μάθετε απλά να τις ακυρώνετε αβίαστα με την αντικατάσταση τους καθώς προκύπτουν.

Αντικαταστήστε αμέσως τις ανεπιθύμητες σκέψεις:
Για να εξουδετερώσετε αμέσως τη δύναμη μιας αρνητικής σκέψης, ήρεμα και σκόπιμα αντικαταστήστε τη με την αντίθετη, θετική ισοδύναμή της. Για παράδειγμα εάν σκεφτείτε «δεν είμαι αρκετά καλός, δεν θα πετύχω ποτέ», να αντικαταστήστε τη διανοητικά με τη σκέψη «είμαι αρκετά καλός και η επιτυχία έρχεται σε μένα εύκολα». Μπορείτε επίσης να χρησιμοποιήσετε την «ακυρώνω – ακυρώνω» τεχνική που έγινε διάσημη από τη μέθοδο Silva . Κάθε φορά που πιάνετε τον εαυτό σας να κάνει μια ανεπιθύμητη σκέψη, πείτε νοητικά σε σας και στο Σύμπαν «άκυρο – άκυρο» και ακολουθείστε αμέσως μια θετική δήλωση.

Εξημερώστε τις κυρίαρχες σκέψεις σας και το Τυχαίο θα ακολουθήσει:
Υπολογίζεται ότι το μέσος άνθρωπος έχει μεταξύ 12.000 και 70.000 σκέψεων ημερησίως. Αυτό αποδεικνύει ότι ο στόχος σας δεν πρέπει να είναι να ελέγξετε κάθε σκέψη. Οι κυρίαρχες σκέψεις και οι πεποιθήσεις σας είναι που πρέπει να μάθετε να θέτετε υπό το συνειδητό έλεγχό σας δεδομένου ότι καθορίζουν κατά ένα μεγάλο μέρος τη νοητική νοοτροπία σας. Όσο θα το κάνετε, θα βρείτε τις τυχαίες σκέψεις σας να γίνονται και αυτές θετικότερες και πιο σκόπιμες.

Οι ακόλουθες λέξεις του Βούδα Siddhartha Gautama συλλαμβάνουν τέλεια την ουσία της Δύναμης της Σκέψης:

ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΣΚΕΦΘΕΙ. Ο ΝΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ. Ο,ΤΙ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ, ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ.

Με λίγα λόγια, η ζωή σας είναι ο τέλειος καθρέφτης των σκέψεων, των πεποιθήσεων και της κυρίαρχης νοητικής νοοτροπίας σας. Είτε το συνειδητοποιείτε είτε όχι, εσείς δημιουργείτε ήδη την πραγματικότητά σας μέσω της Δύναμής της Σκέψης σας.

Κάθε επίδραση που βλέπετε στον εξωτερικό κόσμο σας έχει την αρχική αιτία της μέσα σας – χωρίς εξαίρεση. Για να αποκτήσετε πρόσβαση στη μέγιστη δημιουργική δύναμη που έχετε στη διάθεσή σας, πρέπει να μάθετε να ελέγχετε τη φύση των συνήθων σκέψεών σας και να ευθυγραμμίζεστε με τη μια Πηγή όλης της Δύναμης της οποίας είστε ένα μέρος.

Οι σκέψεις σας δημιουργούν την πραγματικότητά σας – γνωρίστε, εσωτερικοποιήστε και εφαρμόστε αυτήν την Αλήθεια και θα δείτε τη μετατροπή στη ζωής σας με τους πιο θαυμαστούς τρόπους.

VIA revealedtheninthwave.blogspot.com

olabisi.gr

Ψυχολογία

Οι ιογενείς επιδημίες και το τέλος της ιδέας του ελεύθερου ανθρώπου
Μπορεί η«χρυσή μέθοδος της Κίνας» να αποτελεί προάγγελο για το τι ακριβώς θα εφαρμοστεί σε μελλοντικές κρίσιμες καταστάσεις
Θανάσης Δρίτσας

Ο Θανάσης Δρίτσας εξηγεί με αφορμή τη διαχείριση του κορωνοϊού γιατί οι πανδημίες είναι μεγάλο τεστ ανθρωπιάς.
Όποιες δημόσιες απαγορεύσεις εισάγονται, υποτίθεται πάντα με σοβαρή δικαιολογία, συνήθως δεν αποσύρονται ποτέ μετά την αποκατάσταση του προβλήματος που τις γέννησε. Θυμάμαι ότι στα πλαίσια των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 σε πολλούς μεγάλους δρόμους και λεωφόρους είχε απαγορευτεί η αριστερή στροφή σε κάθετους δρόμους. Αυτό ήταν ένα σχέδιο που (υποτίθεται ότι) θα προσέθετε μεγαλύτερη ασφάλεια όσον αφορά τον περιορισμό πιθανών τρομοκρατικών επιθέσεων. Οι Ολυμπιακοί αγώνες (2004) τελείωσαν δοξαστικά τότε, οι τρομοκρατικές επιθέσεις ευτυχώς δεν έγιναν, οι απαγορεύσεις της κίνησης αριστερά παρέμειναν όμως μέχρι σήμερα. Είμαι βέβαιος ότι το ίδιο θα συμβεί με τους περιορισμούς που θα επιβληθούν στην κοινωνία μας στα πλαίσια της τρέχουσας (αποκαλούμενης) πανδημίας του κορωνοϊού (Covid-19).

Μια πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση του ζητήματος της αποκαλούμενης πανδημίας Covid-19 εκφράστηκε από τον συγγραφέα-δημοσιογράφο Raul Zibechi με τίτλο «Ο ιός και η στρατιωτικοποίηση της κρίσης». Πρέπει να επιστρέψουμε στην εποχή του ναζισμού και του σταλινισμού, πριν από περίπου έναν αιώνα, για να βρούμε παραδείγματα τόσο εκτεταμένου ελέγχου του πληθυσμού όσο εκείνα που λαμβάνουν χώρα σήμερα στην Κίνα με την επιδημία του κορωνοϊού.

Οι εικόνες της καθημερινής ζωής που μας φθάνουν από μεγάλες περιοχές της Κίνας, όχι μόνο από την πόλη του Ουχάν και την επαρχία Χουμπέι, όπου ζουν 60 εκατομμύρια άνθρωποι, δίνουν την εντύπωση ενός τεράστιου υπαίθριου στρατοπέδου συγκέντρωσης εξαιτίας της επιβολής καραντίνας για όλους τους κατοίκους. Ερημωμένες πόλεις από όπου διέρχεται μόνο το προσωπικό ασφαλείας και υγείας.

Μετράται η θερμοκρασία για κάθε άτομο που εισέρχεται σε ένα σούπερ μάρκετ, στα εμπορικά κέντρα και τα οικιστικά συγκροτήματα. Εάν υπάρχουν μέλη μιας οικογένειας σε καραντίνα, μόνο ένας από αυτούς έχει το δικαίωμα να βγαίνει κάθε δύο ημέρες για να αγοράσει τρόφιμα. Σε ορισμένες πόλεις, όσοι δεν χρησιμοποιούν μάσκες μπορεί να καταλήξουν στη φυλακή. Συνιστάται η χρήση γαντιών μίας χρήσης και μολύβια για την πίεση των κουμπιών του ανελκυστήρα. Οι πόλεις της Κίνας μοιάζουν με πόλεις-φαντάσματα, μέχρι που, σχεδόν, δεν συναντάς ανθρώπους στο δρόμο στην πόλη Γουχάν. Η συνηθισμένη πρακτική στην ιστορία είναι να απομονώνονται οι μολυσμένοι άνθρωποι, ποτέ δεν έχουν απομονωθεί τόσα εκατομμύρια υγιείς άνθρωποι με αυτόν τον τρόπο.

Το Δελτίο 142 του Ευρωπαϊκού Εργαστηρίου Πολιτικής Πρόβλεψης (LEAP) έκανε αυτήν την παρατήρηση: «Η Κίνα εξαπέλυσε ένα σχέδιο έκτακτης ανάγκης, πρωτόγνωρου μεγέθους, μετά από μόλις 40 θανάτους σε πληθυσμό ενός δισεκατομμυρίου και 200 χιλιάδων ανθρώπων, γνωρίζοντας ότι η γρίπη σκοτώνει 3.000 άτομα στη Γαλλία κάθε χρόνο». Το 2019, η γρίπη σκότωσε 40.000 ανθρώπους στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η ιλαρά σκοτώνει 100.000 ανθρώπους το χρόνο παγκοσμίως και επηρεάζει μισό εκατομμύριο. Φαίνεται ότι αντιμετωπίζουμε ένα νέο κοινωνικό μοντέλο διαχείρισης των κρίσεων, το οποίο μπορεί να υπολογίζει στη συγκατάθεση της Δύσης. Η Ιταλία ακολούθησε αυτό το μονοπάτι απομονώνοντας δέκα περιοχές με 50.000 κατοίκους, όταν υπήρχαν μόνο μερικές δεκάδες άνθρωποι που είχαν πληγεί από τον ιό.

Η Κίνα ασκεί έναν εξελιγμένο έλεγχο του πληθυσμού, από την βίντεο-παρακολούθηση με 400 εκατομμύρια κάμερες στους δρόμους μέχρι το σύστημα «σημείων κοινωνικής πίστης», με τα οποία ρυθμίζει τη συμπεριφορά των πολιτών. Ο έλεγχος τώρα πολλαπλασιάζεται, συμπεριλαμβανομένης της επί τόπου επιτήρησης με ταξιαρχίες των «εθελοντών» πολιτών σε κάθε γειτονιά.

Επειδή, πιθανά, η Κίνα θα γίνει ο μελλοντικός παγκόσμιος ηγεμόνας οι πρακτικές του κράτους της απέναντι στον πληθυσμό αποκαλύπτουν και τον τύπο της κοινωνίας που κάθε μελλοντική εξουσία επιθυμεί να οικοδομήσει. Οι μορφές ελέγχου που εφαρμόζει η Κίνα αποδεικνύονται στην πράξη εξαιρετικά αποδοτικά μοντέλα δράσης για τις κυρίαρχες τάξεις ολόκληρου του πλανήτη, προκειμένου να καταστείλουν αντίθετες απόψεις, διαμαρτυρίες, επαναστάσεις και ανθρώπινα δικαιώματα. Ιδιαίτερα στην οικονομικά παρακμάζουσα (δημοκρατική) Ευρώπη τα κινέζικα απολυταρχικά μοντέλα καταστολής θεωρητικά θα αποβούν στο μέλλον χρήσιμα εργαλεία αποστέρησης δικαιωμάτων και εργασιακών κεκτημένων.

Είναι ενδιαφέρον ότι ενώ αρχικά η Κίνα παρουσιάστηκε (από τα παγκόσμια ΜΜΕ) ως ο αυτουργός της πανδημίας κορωνοϊού λόγω των ανοιχτών αγορών ελεύθερης κατανάλωσης μικρών ζώων, στη συνέχεια επαινέθηκε η ανάλγητη πολιτική ελέγχου-καταστολής του πληθυσμού της ως η πλέον ιδανική για την προστασία της δημόσιας υγείας ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Πιθανά η «χρυσή μέθοδος της Κίνας» να αποτελεί προάγγελο για το τι ακριβώς θα εφαρμοστεί σε μελλοντικές κρίσιμες καταστάσεις όπως οι φυσικές καταστροφές. Και βέβαια η χρυσή μέθοδος της Κίνας μπορεί θεωρητικά να εφαρμοστεί απέναντι σε μεγάλες κοινωνικές εκρήξεις οι οποίες (δυνητικά) μπορούν να προκαλέσουν μεγάλα προβλήματα σε κάθε μορφής πολιτική εξουσία.

Σε πολύ πρόσφατο άρθρο (28 Φεβρουαρίου 2020) της συντακτικής ομάδας του κορυφαίου επιστημονικού περιοδικού New England Journal of Medicine, με τίτλο Covid-19: Navigating the Uncharted, επαινείται με έμφαση η λήψη δραστικών μέτρων που πήρε η Κίνα μαζί με τις ΗΠΑ και η αποτελεσματικότητα της κοινωνικής απομόνωσης ως κύριο μέτρο εναντίον της περίφημης πανδημίας Covid-19. Παραθέτω το ακριβές απόσπασμα από το άρθρο: «Community spread in the United States could require a shift from containment to mitigation strategies such as SOCIAL DISTANCING in order to reduce transmission. Such strategies could include isolating ill persons (including voluntary isolation at home), school closures, and telecommuting where possible».

Η απομόνωση αποτελεί πιθανά αποτελεσματικό μέτρο δράσης σε περιπτώσεις μεταδιδόμενων νοσημάτων. Αποτελεί ένα ακραίο αναγκαστικό μέτρο ιδιαίτερα όταν δεν γνωρίζουμε καλά τους τρόπους και την ταχύτητα μετάδοσης μιας λοίμωξης (σε νέους ιούς όπως ο Covid-19). Είναι βέβαιο όμως ότι αυτό το μότο της κοινωνικής απομόνωσης (social distancing) θα μείνει ακόμη και μετά το τέλος της πανδημίας Convid-19 ως υποτιθέμενος εγγυητής ασφάλειας της δημόσιας υγείας επί παντός επιστητού. Είναι επίσης βέβαιο ότι η αποκαλούμενη πανδημία του κορωνοϊού θα τελειώσει αργά ή γρήγορα και τότε οι περισσότεροι από μας μάλλον θα έχουμε παραμείνει ζωντανοί, όσον αφορά τον Covid-19 ως αιτία θανάτου.

Όλα όμως τα προληπτικά, απαγορευτικά και επείγοντα μέτρα θα παραμείνουν σίγουρα μαζί μας προκειμένου να διατηρηθεί μια εικονική αίσθηση ασφαλείας η οποία θα μας καθιστά, άπαντες, όντα υπό χρόνιο περιορισμό και καταστολή. Θα είμαστε πλέον τόσο ζωντανοί όσο (απλά) ζωντανοί είναι οι πρωτόγονης δομής στοιχειώδεις βιολογικοί οργανισμοί βλ. οι αμοιβάδες. Θα έχουμε τότε απωλέσει την ιδιότητα του ανθρώπου και το χαρακτηριστικό της ανθρωπιάς, θα ζούμε όπως οι αμοιβάδες.

Μεγάλο τεστ ανθρωπιάς είναι τελικά οι πανδημίες, ιδιαίτερα στην εποχή των social media που οι πανδημίες του φόβου διαδίδονται πολύ πιο γρήγορα από τους ιούς ή τα μικρόβια. Βλέπω ήδη γύρω μας μεγάλο κανιβαλισμό, μια κοινωνία έτοιμη να σκοτώσει, να εκκαθαρίσει, να διώξει, να απομονώσει, να αρπάξει κομμάτι για τον εαυτό της, να αφανίσει τα μολυσμένα μιάσματα.

Ο Εαυτός πάνω από όλα, η αποθέωση του αδηφάγου ατομικισμού. Μια τέτοια κοινωνία ανθρωποφαγίας καθίσταται αυτόματα μια ελεγχόμενη κοινωνία δούλων. Μόνη της έχει αναθέσει στην κάθε εξουσία την καθοδήγηση και διαχείριση της τύχης της. Επειδή ακριβώς αντάλλαξε την ελευθερία σκέψης και βούλησης της με μιαν αμφίβολη έννοια ασφαλείας, με μια ουσιαστικά ανύπαρκτη ασφάλεια. Και αν υποθέσουμε ότι μια τέτοια κοινωνία επιβιώνει βιολογικά μέσα από μια πανδημία τότε τι θα πάρει στη συνέχεια μαζί της, τι θα μείνει χωρίς να έχει κρατήσει μαζί της τον «Άνθρωπο»;

Τίποτε, μόνον σκοτάδι, πάγο, το τέλος της κοινωνίας. Το απόλυτο μηδέν χτισμένο πάνω σε ένα ψέμα...

https://www.athensvoice.gr/

Ψυχολογία

Μπορούμε να αλλάξουμε τη ζωή μας όταν κατανοήσουμε ότι δεν πρόκειται να το κάνει κανείς άλλος για μας

Είναι σαφές, ότι ανεξάρτητα από τις οποιεσδήποτε περιστάσεις, o κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος για τη ζωή του. Οι επιλογές που κάνουμε διαμορφώνουν την καθημερινότητά μας αλλά και το πώς επιλέγουμε να βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας. Είναι αλήθεια ότι το περιβάλλον, η βιολογία και η γενετική επηρεάζουν τη ζωή μας, ωστόσο η δική μας ελεύθερη βούληση και το πρίσμα μέσω του οποίου επιλέγουμε να δούμε τον κόσμο, μας επηρεάζουν ακόμα περισσότερο.

Ένα πολύ συχνό φαινόμενο, τόσο στη θεραπεία όσο και στην καθημερινή ζωή, είναι η τάση να εστιάζουμε στους άλλους λες και εκείνοι είναι υπεύθυνοι για τη ζωή μας. Με άλλα λόγια, αισθανόμαστε ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε προκαλούνται από άλλους.

Το ταίρι μας συμπεριφέρεται εγωιστικά και είναι απρόθυμο να ακούσει ή να συμβιβαστεί, με αποτέλεσμα να τσακωνόμαστε συνέχεια. Τα παιδιά μας δεν μας ακούν ─ υπάρχει διαμάχη στην οικογένεια. Το αφεντικό είναι παράλογο. Οι φίλοι είναι αδιάφοροι. Με λίγα λόγια, οι άλλοι άνθρωποι είναι εκείνοι με το πρόβλημα ή η αιτία του προβλήματος.

Εμείς λοιπόν που μπαίνουμε σε θεραπεία πιστεύοντας κάτι τέτοιο, συχνά έχουμε την πεποίθηση πως στόχος της θεραπείας είναι απλώς να αλλάξουμε τους άλλους. Πώς μπορώ να κάνω τη γυναίκα μου να με ακούσει; Πώς μπορώ να κάνω το σύζυγό μου να ενδιαφερθεί;

Ωστόσο, το να κατηγορούμε τους άλλους για τα δικά μας θέματα συνήθως δεν αποφέρει αποτελέσματα. Γιατί; Πρώτον, κατηγορώντας τους άλλους, ενθαρρύνεται η αρνητικότητα και οι τοξικές συμπεριφορές που μπορούν να χειροτερέψουν την ψυχολογία μας. Εάν για παράδειγμα βλέπουμε το ταίρι μας ως υπεύθυνο για το πρόβλημα, ενδεχομένως να είμαστε αρνητικοί για αλλαγές σε προσωπικό επίπεδο ─ αν το ταίρι μου είναι παράλογο, γιατί να μπω στην διαδικασία να αλλάξω εγώ;

Ο δεύτερος λόγος είναι η δημιουργία πεποίθησης ότι δεν είμαστε εμείς υπεύθυνοι για τη ζωή μας. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε πραγματικά ή έστω να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε, αφού τελικά δεν είμαστε εμείς υπεύθυνοι για ό,τι μας συμβαίνει. Το περιβάλλον μας είναι. Με άλλα λόγια δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας ικανούς ή αρκετά ελεύθερους ώστε να αλλάξουμε τις περιστάσεις, αντ ‘αυτού, οι συνθήκες μας αλλάζουν.

Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούμε να ελέγξουμε και που μας επηρεάζουν. Ένας κακοποιός μπορεί να μας βλάψει. Μια φυσική καταστροφή μπορεί να πάρει τα υπάρχοντά μας. Ωστόσο, στο τέλος, εξακολουθούμε να είμαστε υπεύθυνοι για όλα όσα επιλέγουμε να κάνουμε αλλά και γι αυτά που επιλεγούμε να νιώθουμε.

Εάν θέλουμε η ζωή μας να είναι καλύτερη, δεν μπορούμε να περιμένουμε από τους άλλους να την αλλάξουν ή να τη βελτιώσουν. Πρέπει να αναλάβουμε προσωπική ευθύνη και να εργαστούμε προς μια ζωή που μας ταιριάζει καλύτερα. Αυτή είναι η καλύτερη νοοτροπία για να μπει κανείς σε θεραπεία. Μπορεί ακόμη και να είναι στόχος θεραπείας.

Λαμβάνοντας προσωπική ευθύνη, έχουμε εμείς τον έλεγχο της ζωής μας. Δεν χρειάζεται να εξαρτόμαστε από τους άλλους. Δεν χρειάζεται να αισθανόμαστε άσχημα. Επιλέγουμε να είμαστε καλύτεροι και να νιώθουμε καλύτερα.

Τελικά, υπάρχει μόνο ένα άτομο που μπορούμε να αλλάξουμε, τον εαυτό μας. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τους άλλους, ούτε καν τα παιδιά μας και ακόμα λιγότερο το ταίρι, τους φίλους ή τους συναδέλφους μας.

Μπορούμε όμως να γίνουμε καλύτεροι. Μπορούμε να μάθουμε νέους τρόπους να αντιμετωπίζουμε την καθημερινότητά μας. Μπορούμε να κρατήσουμε σε απόσταση τις τοξικές σχέσεις και ταυτόχρονα να επηρεάσουμε θετικά τους γύρω μας με τις προσωπικές μας αλλαγές.

Μπορούμε να φέρουμε τις πραγματικές αλλαγές στη ζωή μας όταν κατανοήσουμε ότι δεν πρόκειται να το κάνει κανείς άλλος για μας. Η ζωή μας είναι προσωπική μας ευθύνη.

Γράφει ο Αλέξης Ψυρράκος

Πηγή: https://enallaktikidrasi.com

Ψυχολογία

Αυτοί που αντιμετωπίζουν τη ζωή με αισιοδοξία έχουν περισσότερες πιθανότητες μακροζωίας, να φτάσουν τα 85 έτη και γενικά να ζήσουν περισσότερο, όπως αποκαλύπτει νέα έρευνα την οποία επικαλείται η βρετανική εφημερίδα Guardian.

Τα μέχρι σήμερα ερευνητικά δεδομένα είχαν δείξει ότι η αισιοδοξία σχετίζεται με μειωμένο κίνδυνο καρδιακών νόσων και πρώιμου θανάτου. Η παρούσα μελέτη, που δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση «Proceedings of the National Academy of Sciences» είναι η πρώτη που διερεύνησε τη σύνδεση της αισιοδοξίας με το προσδόκιμο ζωής.

«Υπάρχουν ενδείξεις ότι η μακροζωία σχετίζεται με την καλή υγεία και με τη ζωή χωρίς αναπηρίες. Η σημασία της συγκεκριμένης έρευνας έγκειται στο ότι μάς δίνει τη δυνατότητα να προωθήσουμε την υγιή γήρανση μέσω της καλλιέργειας ψυχοκοινωνικών στοιχείων της προσωπικότητας, όπως η αισιοδοξία», δήλωσε η Λιούιν Λι, επικεφαλής συντάκτης της έρευνας, από τη Σχολή Ιατρικής του Πανεπιστημίου της Βοστόνης.
Ερευνα 10 ετών: Οι αισιόδοξες γυναίκες έζησαν περισσότερο
Για την εξέταση της σχέσης της αισιοδοξίας με τη μακροζωία οι ερευνητές χώρισαν ένα δείγμα 70.000 γυναικών με μέσο όρο ηλικίας τα 70 έτη σε τέσσερις ομάδες ανάλογα με το επίπεδο αισιοδοξίας τους. Οι ομάδες παρακολουθήθηκαν από το 2004 έως το 2014. Διαπιστώθηκε ότι η διάρκεια ζωής της ομάδας με τις πιο αισιόδοξες γυναίκες ήταν κατά 15% μεγαλύτερη, όπως ακριβώς είχε δειξει και παλαιότερη έρευνα.
Παράλληλα, το δείγμα των ανδρών που χρησιμοποιήθηκε από τους ερευνητές υπήρξε αντικείμενο παρακολούθησης την περίοδο 1986 έως 2016, χωρίστηκε σε πέντε ομάδες και είχε μέσο όρο ηλικίας τα 62 έτη. Βρέθηκε ότι η ομάδα των πιο αισιόδοξων ανδρών ζούσε 11% περισσότερο από την ομάδα των λιγότερο αισιόδοξων.

Οι αισιόδοξοι έχουν πιο υγιεινές συνθήκες ζωής

Οι ερευνητές υποστήριξαν ότι αυτοί που ήταν πιο αισιόδοξοι υιοθετούσαν επίσης πιο υγιεινές συνήθειες και τρόπο ζωής. Όταν λήφθηκαν υπόψη το επίπεδο σωματικής άσκησης που κάνει καλό και στην ψυχολογία, η διατροφή, το κάπνισμα και το αλκοόλ, οι πιο αισιόδοξες γυναίκες φάνηκε να έχουν 9% μεγαλύτερη διάρκεια ζωής από τις λιγότερο αισιόδοξες. Στους άντρες το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 10%..
Επίσης, τα πιο αισιόδοξα άτομα, τόσο οι γυναίκες όσο και οι άντρες, είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα να φτάσουν τα 85 χρόνια. Συγκεκριμένα, οι γυναίκες που ήταν πιο αισιόδοξες είχαν 20% μεγαλύτερες πιθανότητες να φτάσουν αυτή την ηλικία.
Πηγή: iefimerida.gr

Ψυχολογία

«Ζω εγώ γιατί υπάρχεις εσύ: Η ανατομία της ατομικής ευθύνης»

Μέσα από τις θορυβώδεις πλέον για όλους ημέρες, μέσα από τις εκκωφαντικές ειδήσεις της καινούργιας απειλής αναδύεται μία ωμή πραγματικότητα: είναι αναγκαίο πλέον να ζήσουμε με εκείνο το στρογγυλό πραγματάκι με τις ακίδες , να το αποτρέψουμε , να παλέψουμε μαζί του και να το καθυποτάξουμε.

 Μέχρι στιγμής η μάχη είναι άνιση. Εισβάλλει σε ένα από τα ζωτικά μας όργανα και μας κόβει αυτό που μας συνδέει με τη ζωή : την αναπνοή. Από το φως στο ανελέητο σκοτάδι ξαφνικά, απρόσμενα, ακαριαία.

Και ενώ σύσσωμη η επιστημονική κοινότητα έχει βάλει το στοίχημα της για την αντιμετώπιση του ιού, έχουν ξεκινήσει όλοι να μιλάνε για μία θεωρητική οντότητα, η οποία μέχρι τώρα βρισκόταν ξεχασμένη σε όλα τα λεξικά του κόσμου: την ευθύνη.

Μα, θα μπορούσε να πει κάποιος, τι ξεχασμένη; Είναι γνωστή. Γνωστή; Ναι την ξέρουμε. Πώς; Εύκολο. «Με στενοχώρησες, με έσκασες. Με ανάγκασες να πω ψέματα. Εγώ δε φταίω, εσύ φταις». Ναι ξέρουμε να την εφαρμόζουμε. Στους άλλους. Και το πιο εύκολο, να κουνάμε το δάχτυλο της υπαιτιότητας.

Τώρα όμως προσωποποιείται και αποκτά επίθετο. Γινεται ατομική. Γνωστή; Μάλλον άγνωστη. Ας αναλογιστούμε πότε είπαμε για τελευταία φορά: «Στενοχωρήθηκα, είπα ψέματα, δικό μου λάθος». Μάλλον η ανάληψη της αποτελεί ένα ασήκωτο βάρος. Και βέβαια είναι πιο εύκολο το βάρος να μοιράζεσαι με κάποιον άλλον. Οι ώμοι όμως του άλλου αντέχουν;

Ευθύνη είναι ελευθερία, είπε κάποιος φιλόσοφος. Είναι ελευθερία να ακολουθώ τις σκέψεις μου, τα θέλω μου, την παρόρμησή μου. Και μέχρι που φθάνει αυτή η ελευθερία; Προσκρούει στα όρια της ελευθερίας του άλλου, του συνανθρώπου μου, του παιδιού μου, του συντρόφου μου. Ό,τι είναι καλό και θεμιτό για μένα, είναι καλό  και θεμιτό για το άλλον; Όχι, γιατί ο καθένας βλέπει με τα δικά του μάτια, ακούει με τα δικά του αυτιά, μιλάει με το δικό του στόμα και αισθάνεται με τις δικές του αισθήσεις. Όσο μοναδικά είναι αυτά, άλλο τόσο μοναδική είναι και η δική μου ευθύνη.

Και ευθύνη σημαίνει: εφαρμόζω τη δική μου κοσμοθεωρία , χωρίς όμως να βλάπτω τον άλλο.  Και αναλαμβάνω το κόστος και τις συνέπειες των δικών μου πράξεων. Οριοθετώ τον εαυτό μου.  Και τελικά δεν είναι άγνωστη η ευθύνη. Άγνωστες μας είναι δύο άλλες έννοιες  η ενσυναίσθηση και η οριοθέτηση.  Το να θέτω τα προσωπικά μου όρια υποδηλώνει ότι γνωρίζω τον εαυτό μου και τα θέλω μου και ξέρω μέχρι που μπορώ να φτάσω. Από την άλλη μεριά, ενσυναίσθηση είναι η ικανότητα μου να βλέπω μέσα από τα μάτια του άλλου, να μπαίνω στα δικά του παπούτσια που είναι διαφορετικά από τα δικά μου, να αναγνωρίζω τα συναισθήματά του και να σέβομαι τη δική του ελευθερία.

Έννοιες θεωρητικά γνωστές, άγνωστες και δύσκολες όμως στην εφαρμογή.  Άγνωστες γιατί δεν εμπεριέχονται στην κουλτούρα του πολιτισμού μας και γι αυτό το λόγο δεν διδάσκονται. Για πολλές δεκαετίες η κοινωνία στράφηκε στην προάσπιση των ατομικών  δικαιωμάτων λόγω της καταπάτησης τους από τον αυταρχισμό και δεσποτισμό προηγούμενων νοοτροπιών.

Και ενώ η κατάκτηση της ελευθερίας της βούλησης έχει οδηγήσει σε ένα γλυκό μεθύσι, αψηφήσαμε τον πολύτιμο άλλο. Και ήρθε ένας άγνωστος εισβολέας να μας υπενθυμίσει ότι υπάρχουν και οι άλλοι οι οποίοι όμως είναι απαραίτητοι για τη δική μας ύπαρξη. Και μέχρι να το αντιληφθούμε μετράμε χιλιάδες νεκρούς. Και η απειλή συνεχίζεται.

Και η αντιμετώπιση; Είναι η πρώτη φορά που η ανάληψη της προσωπικής ευθύνης καθίσταται τόσο αναγκαία. Το πρόβλημα είναι ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος θέλει χρόνο για να επεξεργαστεί το καινούργιο και περισσότερο χρόνο να υιοθετήσει νέες συνήθειες. Αυτή όμως η καθυστέρηση είναι καταστροφική. Το ξεβόλεμα είναι τόσο αναγκαίο, όσο και πολύ δύσκολο.

Βίαιη αναπροσαρμογή των όσων ξέρουμε.  Δύσκολο το να αφήσουμε τα έως τώρα γνωστά , τις συνήθειες μας, τα κεκτημένα μας και παράλληλα να μπούμε σε ένα άλλο πεδίο: να φροντίσουμε τους γύρω μας.

Να μείνω σπίτι μου να ασχοληθώ με άλλες δημιουργικές ασχολίες , να δω τον εαυτό μου διαφορετικά, να τον γνωρίσω, να βιώσω όλα τα συναισθήματα που δεν προλαβαίνω συνήθως και το σημαντικότερο όχι μόνο να τον προφυλάξω , αλλά να προστατέψω τους συνανθρώπους μου γιατί είναι το ίδιο μοναδικοί και απαραίτητοι όπως εγώ.

Η συνειδητοποίηση ότι κινδυνεύουμε να χάσουμε ό,τι πιο πολύτιμο μας συντροφεύει σε αυτό το ταξίδι μας στη ζωή στέκεται σα δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια μας. Καταλαβαίνουμε ότι η ατομικότητα πλέον δεν έχει καμία σημασία αν χάσω τη συντροφικότητα, την παρέα, τις συμβουλές και τις γνώμες των άλλων. Δεν ήταν ποτέ πιο ξεκάθαρη η ύπαρξη μας μέσα σε αυτόν τον κόσμο.

Ζούμε ακριβώς επειδή υπάρχουν και οι άλλοι γύρω μας. Υπάρχουμε και πορευόμαστε μέσα από την αναγνώριση, την αποδοχή, τη φροντίδα των άλλων. Αν φανταστούμε τον εαυτό μας χωρίς τους άλλους, τι ακριβώς είμαστε; Πόσο νόημα έχει η ύπαρξη μας μέσα από την ανυπαρξία των άλλων;

Ας αναλογιστούμε όλα αυτά, να δράσουμε άμεσα πριν χάσουμε ό,τι πιο πολύτιμο μας περιστοιχίζει.

Γράφει η Τ. Παπαχρηστοπούλου

Ψυχολόγος -Υποψήφια Διδάκτωρ στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

https://www.forwoman.gr/

Ψυχολογία

Στη ζωή μας, το σύνηθες είναι να κάνουμε συνειδητές επιλογές τις οποίες έχουμε σκεφτεί και επεξεργαστεί. Ζούμε και αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και το περιβάλλον με τις αισθήσεις μας. Συχνά μάλιστα λέμε ότι «είμαστε οι επιλογές μας». Πέρα από αυτό όμως, υπάρχει και κάτι το οποίο δεν είναι γνωστό σε όλους μας. Ο ασυνείδητος κόσμος, που οδηγεί και σε ασυνείδητες επιλογές. Η μη συνειδητή, κρυφή υπόστασή μας, συχνά, οδηγεί σε καθοριστικούς τρόπους συμπεριφοράς και επιλογών.

Κατανοούμε λοιπόν τη σημαντικότητα ενός συντρόφου στη ζωή μας. Η επιλογή ή η μη επιλογή του, πολλές φορές μας δημιουργεί μεγάλη χαρά αλλά και μεγάλη απογοήτευση. Σύμφωνα με έρευνες, αποτελεί και σημαντικό παράγοντα καθορισμού της ευτυχίας μας. Επομένως, χρειάζεται να δούμε αναλυτικά και συγκεκριμένα ποιον και γιατί επιλέγουμε να είναι δίπλα μας.

Σε συνειδητό επίπεδο, παράγοντες που καθορίζουν την επιλογή μας, μπορεί να είναι ο κοινωνικο-οικονομικός, η εθνικότητα, ενδεχομένως η θρησκεία. Σίγουρα μας είναι πιο εύκολο να σχετιστούμε και να είμαστε κοντά με ανθρώπους που έχουμε κοινά στοιχεία και μία συμβατή καθημερινότητα, με όσους ακολουθούμε τα ίδια ήθη, έθιμα και παραδόσεις.

Η σωματική έλξη αποτελεί επίσης ένα σημαντικό στοιχείο για να επιλέξουμε σύντροφο. Βλέποντας έναν πιθανό μελλοντικό σύντροφο, στεκόμαστε στην εικόνα του και την εξωτερική του εμφάνιση. Σε αυτό το σημείο, που έχει να κάνει με την εμφάνιση, συνήθως μας ελκύουν άτομα τα οποία κυρίως μοιάζουν με τις πρώτες γονεϊκές μας φιγούρες, και γενικά τους πρώτους σημαντικούς άλλους στη ζωή μας.

Η Προσωπικότητα επίσης. Στοιχεία της προσωπικότητας αποτελούν, η μόρφωση, οι ικανότητες, η ευφυΐα. Μαζί με τους τρόπους συμπεριφοράς αλλά και τα ενδιαφέροντα συμβάλλουν στην επιλογή του κατάλληλου προσώπου. Όλοι οι προαναφερθέντες αποτελούν συνειδητούς παράγοντες επιλογής συντρόφου. Τι γίνεται όμως με τους ασυνείδητους;

Η ωριμότητα έχει έναν ιδιαίτερο ρόλο. Όσο πιο ώριμοι είμαστε τόσο περισσότερο επιλέγουμε σύντροφο με συνειδητό τρόπο. Όσο πιο ανώριμοι, τόσο και η επιλογή μας γίνεται ασυνείδητα. Η ασυνείδητη επιλογή υποδηλώνει μια δυσκολία και προσκόλληση στα ψυχοσεξουαλικά στάδια* της ανάπτυξης μας. Οι εμπειρίες της πρώιμης παιδικής ηλικίας καθορίζουν σε τεράστιο βαθμό το μετέπειτα σενάριο της ενήλικης ζωής μας. Πιο συγκεκριμένα, η ασυνείδητη επιλογή συντρόφου γίνεται κυρίως με δύο τρόπους:

Η συμπληρωματική επιλογή
Συμβαίνει όταν επιλέγουμε έναν σύντροφο με παρόμοια αναπτυξιακά προβλήματα με τα δικά μας. Έτσι μπορούμε να προβάλλουμε ο ένας στον άλλον όλα αυτά τα προβλήματα. Μεγαλώνοντας και σχηματίζοντας τον χαρακτήρα μας ταυτιζόμαστε με τον γονέα του ίδιου φύλου παίρνοντας χαρακτηριστικά και από τον άλλο γονέα. Η ταύτιση είναι είτε θετική είτε αρνητική, είτε θέλοντας να μοιάσουμε στον γονέα μας είτε όχι. Στη συμπληρωματική επιλογή ταυτιζόμαστε με τον γονέα του ίδιου φύλου και αυτό συνιστά μια κανονική μορφή ωρίμανσης. Αναζητάμε κάποιον σαν τη μητέρα ή τον πατέρα μας ανάλογα με το φύλο μας.

Η αντιθετική επιλογή
Το δεύτερο είδος επιλογής, συνιστά μια δύσκολη και παθολογική κατάσταση. Το άτομο συνήθως επιλέγει έναν σύντροφο που είναι το αντίθετο από την ασυνείδητη εικόνα του γονέα του αντίθετου φύλου. Για παράδειγμα, ένα άνδρας με μία δυναμική και εξουσιαστική μητέρα, επιλέγει μία χαμηλών τόνων, υποτακτική γυναίκα. Αντίστοιχα λειτουργεί η γυναίκα στην επιλογή του άντρα, επιλέγει δηλαδή κάποιον με αντίθετα χαρακτηριστικά από αυτά που έχει ο πατέρας της.

Σε αυτό το είδος επιλογής, την αντιθετική, μπορεί επίσης το άτομο να ταυτίζεται με τον γονέα του αντίθετου φύλου (ασυνείδητη λανθάνουσα ομοφυλοφιλία) και να επιλέγει σύντροφο που να μοιάζει με τον γονέα του ίδιου φύλου. Αν για παράδειγμα μια γυναίκα ταυτίζεται (σε χαρακτηριστικά της προσωπικότητας κυρίως) με τον πατέρα της, θα επιλέξει σύντροφο που θα μοιάζει στη μητέρα της. Σε αυτό το είδος επιλογής εμφανίζονται μεγάλα ποσοστά συντροφικής δυσαρμονίας, μη ικανοποίησης (και σεξουαλικής) από τη σχέση, άρα και μεγαλύτερα ποσοστά χωρισμών.

Η εικόνα του συντρόφου που ψάχνουμε είναι συχνά η εξιδανικευμένη μορφή, εικόνα του πατέρα ή της μητέρας ανάλογα με το φύλο μας. Η εικόνα δηλαδή του πώς θα θέλαμε να είναι και όχι όπως πραγματικά είναι. Όσο πιο άσχημη υπήρξε η συμπεριφορά των γονέων, τόσο πιο εξιδανικευμένη και δύσκολη γίνεται η επιλογή συντρόφου. Κυρίως τα προβλήματα της πρώτης μας σχέσης με τη μητέρα δημιουργούν και τους μετέπειτα δυσλειτουργικούς έρωτες στην ενήλικη ζωή.

Σε αυτή την περίπτωση, αναζητάμε έναν ιδανικό σύντροφο που θα μας αγαπήσει, θα μας εκτιμήσει γι’ αυτό που είμαστε, όπως έπρεπε να έχει κάνει (αλλά δεν κατάφερε) η μητέρα μας. Όσο περισσότερο κάποιος αναζητά την «επιθυμητή μητέρα» τόσο πιο πολύ την εξιδανικεύει. Είναι μια ναρκισσιστική ανάγκη, η οποία δύσκολα εκπληρώνεται, καθώς δημιουργεί μη ρεαλιστικές προσδοκίες.

Όπως είναι εμφανές, όταν το άτομο μεγαλώνει με ένα υγιές μητρικό πρότυπο, μια ισορροπημένη μητέρα, κατανοεί τα λάθη της και τα μειονεκτήματά της με ώριμο τρόπο. Δύναται να εμπεριέχει και την όμορφη αλλά και την λιγότερο καλή συμπεριφορά της. Το ίδιο μετέπειτα θα κάνει και με τον σύντροφό του. Ουσιαστικά επαναλαμβάνουμε στην ενήλικη ζωή μας αυτό που μάθαμε στην πατρική μας οικογένεια.

Θεωρία του Δεσμού
Ο Bowlby ορίζει ως «Δεσμό Προσκόλλησης» το συναισθηματικό δεσμό ανάμεσα σε ένα βρέφος και μια ή δύο βασικές μορφές στη ζωή του, κάποια «σημαντικά» πρόσωπα που ασκούν την πρωταρχική φροντίδα του βρέφους. Η αλληλεπίδραση του παιδιού με τους γονείς, το πώς δηλαδή οι γονείς ανταποκρίνονταν στις συμπεριφορές του βρέφους, δημιουργούσε σε αυτό προσδοκίες για τον εαυτό του και τους άλλους και για τις διαπροσωπικές του σχέσεις γενικότερα. Η ασφάλεια ή μη που αντλούσε το βρέφος από τις πρώιμες προσκολλήσεις επηρέαζε καθοριστικά την ανάπτυξη εμπιστοσύνης προς το εαυτό του και τους άλλους.

Ασφαλής Δεσμός Προσκόλλησης
Το βρέφος αισθάνεται άνετα και εξερευνά το χώρο όταν η μητέρα είναι παρούσα, αλλά είναι στενοχωρημένο και δείχνει δυσφορία, όταν η μητέρα φεύγει. Δείχνει, ωστόσο, ευχαρίστηση και χαρά, όταν η μητέρα επιστρέφει και πάλι. Αυτά τα βρέφη ανταποκρίνονται με χαρά στην αλληλεπίδραση ή επανένωση με τους γονείς, αναζητούν την επαφή με τους γονείς και όταν είναι λυπημένα εκδηλώνουν εμπιστοσύνη στις εκδηλώσεις των γονιών τους απέναντί τους. Στον ασφαλή δεσμό, οι γονείς είναι εναρμονισμένοι με τις ανάγκες του παιδιού και ανταποκρίνονται άμεσα.

«Ανασφαλής Δεσμός Προσκόλλησης»
Χαρακτηρίζεται από φόβο, άγχος, θυμό, ή αδιαφορία προς το βασικό φροντιστή. Το βρέφος μπορεί να δείξει αδιαφορία κατά την επιστροφή του φροντιστή – δε δείχνει χαρά ή αγνοεί εντελώς το πρόσωπο. Οι Τύποι Ανασφαλούς Προσκόλλησης μπορούν να διακριθούν στους ακόλουθους:

Αγχώδης / Αποφευκτική Προσκόλληση

Χαρακτηρίζει τα βρέφη που εκφράζουν αγωνία και θυμό όταν ο φροντιστής φεύγει, και δεν είναι σε θέση να παρηγορηθούν όταν επιστρέφει. Είναι απρόθυμα να εξερευνήσουν το περιβάλλον, αναστατώνονται εύκολα και παρουσιάζουν απογοήτευση με τις ανταποκρίσεις των γονιών τους, τους αποφεύγουν ή αγνοούν εντελώς την παρουσία τους, δείχνουν μικρή ανταπόκριση όταν οι γονείς είναι κοντά, και συχνά εμφανίζουν ισχυρές συναισθηματικές εκρήξεις. Σε αυτή τη μορφή προσκόλλησης το βρέφος αποφεύγει το πρόσωπο που το φροντίζει και ενεργεί ψυχρά απέναντί του. Οι γονείς δεν ανταποκρίνονται άμεσα και συνήθως είναι επικριτικοί και αντιδρούν με θυμό ή τιμωρία όταν τα παιδιά εκφράζουν έντονα συναισθήματα.

Αμφίσημη – Με Αντίσταση Προσκόλληση

Χαρακτηρίζει τα βρέφη που αρχικά προσκολλώνται στο φροντιστή, ενώ μετά αντιστέκονται απέναντί του. Αναζητούν τους γονείς, αλλά στη συνέχεια αγωνίζονται να ξεφύγουν. Οι γονείς χαρακτηρίζονται από ασταθή απαιτητικότητα. Οι μητέρες τείνουν να αγνοούν τα σήματα του βρέφους για προσοχή και γενικά είναι απρόβλεπτες στην ανταπόκρισή τους.

Αποδιοργανωμένη Προσκόλληση

Χαρακτηρίζει τα βρέφη που δεν είναι προβλέψιμα στη συμπεριφορά τους, φαίνεται να μην μπορούν να αντεπεξέλθουν εύκολα ή να παρηγορηθούν όταν είναι αναστατωμένα και δείχνουν ενδείξεις φόβου ή σύγχυσης προς το πρόσωπο του προσώπου που τα φροντίζει. Ο τρόπος προσκόλλησης με τους γονείς ή τους κηδεμόνες έχει μακροπρόθεσμες συνέπειες στην ενήλικη ζωή μας. Ειδικότερα, το είδος προσκόλλησης μπορεί να χρησιμεύσει ως προγνωστικό μέσο των συντροφικών μας σχέσεων ως ενήλικες. Δηλαδή, τείνουμε να δημιουργούμε ερωτικούς δεσμούς με βάση τον τρόπο φροντίδας που πήραμε ως παιδιά. Ερευνητές διαπίστωσαν, ότι γυναίκες με ασφαλή «Δεσμό Προσκόλλησης, είχαν πιο θετικά συναισθήματα ως ενήλικες, στις συντροφικές σχέσεις τους, σε σύγκριση με άλλες γυναίκες που είχαν ανασφαλείς μορφές προσκόλλησης (McCarthy, 1999).

Ο Ganahl (2001), αναφέρει ότι τα εγκαταλελειμμένα, στερημένα αγάπης παιδιά, ή αυτά που δέχτηκαν υπερβολικό έλεγχο, επαναλάμβαναν το ανασφαλές μοτίβο και στην ενήλικη ζωή τους – προκειμένου να μετριάσουν την οργή που βίωσαν – και μπορούν να κάνουν τα πάντα για να κρατήσουν ζωντανή μια σχέση, ακόμη και αν αυτή υπάρχει στη φαντασία τους.

Επιπλέον, κάνουν οτιδήποτε για να κατακτήσουν ή να διατηρήσουν το πρόσωπο του πόθου τους, όντας ανίκανα να δεχθούν την απόρριψη . Το άτομα αυτά επιμένουν ακόμη και αν ο σύντροφος δεν είναι συναισθηματικά ή σεξουαλικά διαθέσιμος, παραμένοντας σε μια σχέση με οποιοδήποτε κόστος, ακόμη και σε περιπτώσεις βίας και κακοποίησης. Σύμφωνα με τον Burris (1999), αυτή η «συνεξάρτηση» χαρακτηρίζεται από υπερβολική εξάρτηση στις σχέσεις, ιδιαίτερα με χειριστικά άτομα, ως μέσο για προσωπική ολοκλήρωση του ατόμου – ένα σύνδρομο που πιστεύεται ότι αναπτύσσεται, εν μέρει, λόγω δυσλειτουργικής ανατροφής των παιδιών.

Μια από τις όχι και τόσο εμφανείς «μορφές» των ατόμων αυτών, είναι οι ναρκισσιστικά εξαρτημένοι, κύριο μέλημα των οποίων είναι η δική τους ευτυχία. Έχουν μια ψεύτικη αίσθηση μεγαλείου και αυτό τους χρησιμεύει για να κρύβουν τη χαμηλή αυτοεκτίμησή τους. Βασικός στόχος τους είναι να ελέγχουν, και τα «όπλα» τους είναι η αποπλάνηση και η κυριαρχία. Εδώ δεν υπάρχουν εμφανή σημάδια εθισμού, και δεν μπορεί κανείς να αναγνωρίσει εύκολα ότι είναι «εθισμένοι» στη σχέση, επειδή φαίνονται απόμακροι και αδιάφοροι.

Τέλος, υπάρχουν και οι «αμφιθυμικοί». Η «Αμφιθυμική Εξάρτηση» δημιουργείται από την αμφιθυμική προσκόλληση. Ο φόβος της οικειότητας εμποδίζει τα άτομα αυτά να δεσμευτούν σε μια σχέση ή να αφήσουν τους εαυτούς τους να μοιραστούν ελεύθερα την αγάπη, ακόμα κι αν το επιθυμούν βαθιά. Γι’αυτούς είναι εύκολο να εγκαταλείψουν μια σχέση, αλλά είναι εξαιρετικά δύσκολο να προχωρήσουν μετά στη ζωή τους.

Είναι εμφανές ότι τα άτομα με ανασφαλείς δεσμούς προσκόλλησης κατά τα πρώτα χρόνια της ζωή στους, στις ενήλικες συντροφικές τους σχέσεις, είναι εξαρτημένα από τους συντρόφους τους, συχνά τους εκμεταλλεύονται ή παρουσιάζουν εγωιστική, χειριστική και αμφιθυμική συμπεριφορά. Αποφεύγουν την αληθινή συναισθηματική οικειότητα και σύνδεση, παρόλο που επιθυμούν την αγάπη, την οποία, όμως και φοβούνται ταυτόχρονα.

Συνοψίζοντας, διαπιστώνουμε ότι η ποιότητα της σχέσης του βρέφους με τους γονείς (πρώτους φροντιστές) και κυρίως με τη μητέρα στα πρώτα χρόνια της ζωής, επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό το άτομο, ψυχικά, συναισθηματικά, κοινωνικά, καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του, και κυρίως όσον αφορά στον τρόπο που μετέπειτα θα σχετιστεί με τους συντρόφους του.

Συνειδητά η ασυνείδητα η επιλογή συντρόφου είναι καθοριστική στην ζωή μας, κυρίως στα μετέπειτα χρόνια και όχι στην αρχή μιας σχέσης που όλα μοιάζουν όμορφα και ειδυλλιακά. Χρειάζεται να γίνει κατανοητό πως για να αισθανθούμε ολοκληρωμένοι μέσα σε μία σχέση θα πρέπει πρώτα να έχουμε φροντίσει, αποδεχθεί και αγαπήσει τον ίδιο μας τον εαυτό. Η αυτοεκτίμηση και ο αυτοσεβασμός αποτελούν προϋποθέσεις για μια ισότιμη σχέση. Χρειάζεται επίσης ο σεβασμός του ένα προς τον άλλο και η οριοθέτηση των πατρικών οικογενειών και των δύο, καθώς σε πολλές περιπτώσεις οι εμπλοκές και παρεμβάσεις τους δεν έχουν τα καλύτερα αποτελέσματα. Η συνειδητοποίηση του παρελθόντος και της επίδρασης της οικογένειας του καθένα στην ενήλικη πλέον ζωή, πρέπει πρώτα από όλα να γίνει αποδεκτή και στη συνέχεια να αντιμετωπιστεί. Οι σχέσεις απαιτούν αφοσίωση, συμβιβασμό, προσπάθεια και κυρίως αμοιβαίες υποχωρήσεις.

*Ψυχοσεξουαλικά Στάδια: ο άνθρωπος από την πρώτη στιγμή της γέννησής του διέρχεται κάποια στάδια ανάπτυξης (στοματικό, πρωκτικό, φαλλικό, λανθάνουσας σεξουαλικότητας, γεννητικό) και ο απώτερος σκοπός του είναι να ικανοποιήσει τις βιολογικές αλλά και σεξουαλικές του ανάγκες.

*Οιδιποδειακούς: Το οιδιπόδειο σύμπλεγμα στην ψυχαναλυτική θεωρία αποτελείται από μια ομάδα ασυνείδητων (απωθημένων) ιδεών και συναισθημάτων που συγκεντρώνονται πάνω στην επιθυμία της απόκτησης του γονιού του αντίθετου φύλου και της εξόντωσης του γονιού του ιδίου φύλου. Τον όρο εισήγαγε ο Sigmund Freud βασισμένος στον μύθο του Οιδίποδα, ο οποίος, χωρίς να το γνωρίζει, σκότωσε τον πατέρα του Λάιο και παντρεύτηκε τη μητέρα του Ιοκάστη. Σύμφωνα με τον Sigmund Freud το οιδιπόδειο σύμπλεγμα είναι συχνό φυλογενετικό φαινόμενο το οποίο ωστόσο είναι πηγή έντονων τύψεων στους ανθρώπους.

Αγγελική Τσαγκαράκη

ΠΗΓΗ: enallaktikidrasi.com

Ψυχολογία

Και μετά τον κορωνοϊό, θα είναι τίποτε ίδιο;
…Και ο ΠΟΥ κήρυξε πανδημία. Τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Κάτι ως τώρα άγνωστο. Ακούγεται κάτι σαν πόλεμος, σα μαζική καταστροφή. Και οι αντιδράσεις; Από εκφράσεις και εκδηλώσεις πανικού έως πλήρης αδιαφορία. Και τα δύο σε κάθε περίπτωση σκοτώνουν.

Και ο φόβος;

Φόβος για το άγνωστο; φόβος για τα μέχρι τώρα γνώριμα; φόβος απώλειας; Σε κάθε περίπτωση ανακινεί όλες τις υπαρξιακές ανησυχίες και ανασφάλειες αλλά και φέρνει τρόμο μη χάσουμε αγαπημένα πρόσωπα. Σε λίγο, ο «καρκίνος» θα δώσει τη σκυτάλη του «κακού», του «εκείνου», του «ξορκισμένου» σε μία άλλη οντότητα που αναδύθηκε ξαφνικά και ξεσήκωσε όλες αυτές τις αντικρουόμενες αντιδράσεις.Το νεόφερτο «κορωνοϊό» που μπήκε πλέον στην καθημερινότητά μας και μονοπωλεί τις ζωές μας.
Και ενώ ακόμα προσπαθούμε να κατανοήσουμε τί είναι, από που ήρθε, τι κάνω, τι δεν κάνω, τα γεγονότα μας προλαβαίνουν με ιλιγγιώδη ρυθμό δίνοντας ταυτόχρονα και τις απαντήσεις τους. Και σκέφτομαι ότι ήρθε πάνω στην ώρα. Στην ώρα που είχαμε βολευτεί στον ατομικισμό μας, που είχαμε χάσει την αίσθηση του άλλου, που μας παρέσυρε ο μέγας καταναλωτισμός με τους ξέφρενους ρυθμούς του.

Ήρθε να μας ξεβολέψει λοιπόν και ταυτόχρονα να μας δείξει πόσο ίσοι είμαστε όλοι, πόσο δεν διαφέρουμε μεταξύ μας σε τίποτα, πόσο ανίσχυροι και λίγοι τελικά φαινόμαστε παρά τα τεράστια επιτεύγματα και τις κατακτήσεις σε όλους τους τομείς. Ίσως ήρθε η στιγμή να εκτιμήσουμε όλα τα δεδομένα και τα αυτονόητα που ναι δε μας ανήκουν. Δε μας ανήκουν ούτε αυτά που μας δόθηκαν: η υγεία μας, ούτε τα δημιουργήματα μας: τα παιδιά μας, ούτε αυτά που κατακτούμε καθημερινά: η δουλειά μας, η καλοπέρασή μας, ακόμα και αυτά που επιλέγουμε : οι σύντροφοί μας. Τίποτα τελικά δεν είναι αυτονόητο. Όλα ρευστά και υπό αμφισβήτηση.

Και οφθαλμοφανής η ευαλωτότητα και η φθαρτότητα του ανθρώπινου είδους. Ναι δεν είμαστε παντοδύναμοι, ναι δεν τα ξέρουμε όλα, ναι δεν τα μπορούμε όλα.

Και ενώ ο πλανήτης θρηνεί χιλιάδες θύματα και ενώ οι επιστήμονες έχουν ριχτεί στη μάχη καταπολέμησής του και ενώ ίσως σε μερικούς μήνες ο ιός θα είναι ένα δυσάρεστο παρελθόν, το ζητούμενο είναι τι θα αφήσει πίσω του. Πως θα είναι η ζωή μας μετά το πέρασμά του;

Απλά, τίποτα δεν θα είναι ίδιο. Η χειραψία, το φιλί, η αγκαλιά, όχι δεν θα είναι ίδια. Ίσως αποκτήσουν άλλη αξία. Τα παιδιά μας; Ευκαιρία να εκτιμήσουμε τη ζωτικότητά τους, τα ταλέντα τους , τις ικανότητές τους, τις αδυναμίες τους. Όχι, δεν είναι αυτονόητο ότι είναι δικά μας και είναι καλά. Οι ζωές μας; Πολύτιμες για να τις υποτιμούμε. Ας δούμε επί τέλους πόσο σημαντικό είναι να είμαστε ζωντανοί. Οι σύντροφοί μας; Επιλογή μας και γι αυτό σημαντικοί. Ας χαρούμε τη συντροφικότητά τους.
Ευκαιρία λοιπόν τώρα, όχι να γεμίσουμε τις καφετέριες, αλλά να κάτσουμε να απολαύσουμε τους εαυτούς μας, να παίξουμε με τα παιδιά μας, να χαρούμε το σπίτι μας, να μαγειρέψουμε ένα φαγητό για τους συντρόφους μας, να κάνουμε όσα δεν κάνουμε γιατί δεν έχουμε χρόνο.

Ο κορωνοϊός λοιπόν με το καταστροφικό του πέρασμα έκανε ένα καλό. Αρκεί να το δούμε: μέσα από την αναγκαστική απόσταση που δημιούργησε, μας έφερε πιο κοντά, ουσιαστικά κοντά. Μακάρι να συντονιστούμε με το μήνυμα του και να εκτιμήσουμε ό,τι έχουμε και να μην κυνηγάμε χίμαιρες. Η πραγματική ευτυχία είναι δίπλα μας, κάτω από τη μύτη μας. Δεν την οσμιζόμαστε όμως…..

Γράφει η Τ. Παπαχρηστοπούλου

Ψυχολόγος -Υποψήφια Διδάκτωρ στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

https://www.forwoman.gr/

 

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή