Φεβρουαρίου 19, 2020

Ψυχολογία

Όταν αγαπούμε, σεβόμαστε και θαυμάζουμε κάποιον και κατόπιν όταν βλέπουμε ότι υποφέρει, - πάντα με κατάπληξη επειδή μας φαίνεται απαράδεκτο η ευτυχία που αναβλύζει από μέσα του να μην προέρχεται από μια πηγή προσωπικής ευτυχίας.

- τα αισθήματα της αγάπης, της εκτίμησης και του θαυμασμού μεταμορφώνονται ουσια­στικά: γίνονται πιο τρυφερά, δηλαδή το χάσμα που μας χωρί­ζει μοιάζει να γεφυρώνεται, και μια προσέγγιση ίσου προς ίσον φαίνεται να πραγματοποιείται.

Τώρα, μας φαίνεται δυνατό να του δώσουμε ένα αντάλλαγμα, ενώ προηγουμένως τον φα­νταζόμαστε ανώτερο από την ευγνωμοσύνη μας. Αυτή η ικα­νότητα να δίνουμε σε αντάλλαγμα μας εξυψώνει και μας προ­καλεί μεγάλη χαρά.

Προσπαθούμε να μαντέψουμε τι μπορεί να καταπραΰνει τον πόνο του φίλου μας και του το προσφέ­ρουμε. Αν θέλει λόγια, βλέμματα, προσοχή, υπηρεσίες, τονω­τικά, δώρα, - του τα δίνουμε.

 

Αλλά πριν απ’ όλα: αν θέλει να υποφέρουμε με το θέαμα του πόνου του, προσφερόμαστε να υποφέρουμε μαζί του, γιατί όλα αυτά μας παρέχουν την από­λαυση της ενεργητικής ευγνωμοσύνης: αυτό ισοδυναμεί με την λέξη, στην καλή εκδίκηση.

Αν δεν θέλει να δεχτεί και δεν δέχεται τίποτα από μας, τότε απομακρυνόμαστε ψυχροί και θλιμμένοι, σχεδόν πληγωμένοι: είναι σα να απορρίπτουν την ευγνωμοσύνη μας, - και σ’ αυτό το θέμα τιμής, ακόμη και ο καλύτερος άνθρωπος είναι εύθικτος.

Απ’ όλα αυτά, συμπεραί­νουμε ότι, στην πιο ευνοϊκή περίπτωση, υπάρχει κάτι ταπεινω­τικό στην οδύνη, ενώ στη συμπόνια υπάρχει κάτι που εξυψώνει και δίνει υπεροχή, κι αυτό είναι που χωρίζει για πάντα αυτά τα δύο αισθήματα.

____

~ Από το βιβλίο του Νίτσε: Αυγή, Σκέψεις για τις ηθικές προλήψεις

antikleidi.com

 

Ψυχολογία

Ο πόνος, η αρθρίτιδα και η δυσκαμψία στον αυχένα εμφανίζονται συχνά σε άτομα με καταπληκτικές επικοινωνιακές ικανότητες — τόσο στο να ακούν όσο και στο να εκφράζονται.

Στην προσπάθεια τους να δουν και τις δύο πλευρές σε κάθε κατάσταση, συχνά αρρωσταίνουν όταν η ικανότητα τους να εκφράζονται δεν είναι όσο αποτελεσματική θα ήθελαν.

Η σύγχυση που οδηγεί σε διακοπή της επικοινωνίας προκαλεί συχνά παθήσεις του αυχένα.

Αν είσαι ένας από τα εκατομμύρια των ανθρώπων που υποφέρουν από πόνους, αρθρίτιδα, τραυματισμό, δισκοπάθεια ή άλλα προβλήματα του αυχένα, ίσως να έχεις ήδη δοκιμάσει όλη τη θεραπευτική γκάμα, από τα παυσίπονα, την εγχείρηση, τη χειροπρακτική και τις έλξεις, μέχρι το βελονισμό και τη γιόγκα. Όλα αυτά μπορεί να προσφέρουν προσωρινή ανακούφιση, αλλά μάλλον όχι μόνιμη ίαση. Ποια είναι λοιπόν η συνταγή για καλύτερη και πιο ισορροπημένη επικοινωνία, και για μόνιμη απαλλαγή από τα οδυνηρά προβλήματα στον αυχένα;

Πέρα από τα φάρμακα και τις αλλαγές στη συμπεριφορά, χρειάζεται να προσδιορίσετε και να αλλάξετε τις αρνητικές σκέψεις που πυροδοτούν την κατάσταση της υγείας σας. 

Γενικά, οι άνθρωποι που έχουν προβλήματα με τον αυχένα δεν είναι και τόσο καλοί στο κομμάτι της επικοινωνίας που έχει να κάνει με το να ακούνε, επειδή κολλάνε σε συγκεκριμένες απόψεις και δεν είναι ανοιχτοί στις καινούριες ιδέες. Έχουν την τάση να είναι πεισματάρηδες και άκαμπτοι, και δεν μπορούν να δουν ή να καταλάβουν την άποψη του άλλου.

Για παράδειγμα, η δισκοπάθεια στον αυχένα σχετίζεται με την αίσθηση ότι η ζωή δεν μας υποστηρίζει, καθώς επίσης και με την αναποφασιστικότητα και τη δυσκολία μας να εκφράσουμε ξεκάθαρα τις σκέψεις ή τις ανάγκες μας. Αν αυτό είναι το πρόβλημα σου, διαλογίσου πάνω στη φράση:

«Η ζωή στηρίζει όλες μου τις σκέψεις, κι εγώ γι’ αυτό αγαπώ και αποδέχομαι τον εαυτό μου. Όλα είναι καλά».

Κάνοντας αυτές τις δηλώσεις μέρος της καθημερινότητας σου, θα παρατηρήσεις μια μεταστροφή στον τρόπο που σκέφτεσαι. Μόλις ο αυχένας σου καλυτερέψει, χρειάζεται να κάνεις κάποιες βασικές αλλαγές για να διατηρήσεις τις ισορροπίες σου καθώς προχωράς.

Ένα από τα κλειδιά της καλής υγείας του αυχένα είναι να μάθετε να αντιλαμβάνεστε πού βρίσκονται τα συναισθηματικά όρια, τα δικά σας και του άλλου, κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης.

Όταν αντιμετωπίζετε συγκρούσεις που δεν μπορείτε να επιλύσετε, μην εμμένετε πεισματικά στη γνώμη σας, γιατί αυτό δημιουργεί μεγαλύτερη δυσαρέσκεια και σύγχυση.

Ο δικός σας ρόλος είναι ένα μόνο μέρος της λύσης.

Ο διαλογισμός και το mindfulness είναι πολύ σημαντικές πρακτικές για όσους έχουν προβλήματα στο λαιμό και τον αυχένα. Ο διαλογισμός μας βοηθάει να έρθουμε περισσότερο σε επαφή με τα συναισθήματα μας, και το να ζούμε συνειδητά μας βοηθάει να κατανοούμε το πώς αυτά τα συναισθήματα μας επηρεάζουν κάθε στιγμή.

Όταν μπορείς να αναγνωρίζετε τα συναισθήματα που δείχνουν ότι στην επικοινωνία σας με τους άλλους γίνεστε από διπλωμάτης δικτάτορας, τότε μπορείτε να επιλέξετε συνειδητά να ακούτε πιο προσεκτικά τον άλλον.

Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσετε ότι μπορεί οι άνθρωποι να διαφωνούν σε κάποιο θέμα και να συνεχίζουν να νιώθουν γαλήνη, αρμονία και αγάπη ο ένας για τον άλλον.

Πολύ σημαντική ιδέα! Πόσα προβλήματα δημιουργούμε στον εαυτό μας από τη στάση μας! Το πείσμα, η ακαμψία, η προσπάθεια να αλλάξουμε τους άλλους χωρίς τη θέληση τους, όλα αυτά συμβάλλουν στα προβλήματα του λαιμού και του αυχένα.

govastileto.gr

Ψυχολογία

Tο κλάμα είναι αναπόσπαστο τμήμα της ανθρώπινης φύσης, είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει. Οι γυναίκες ομολογουμένως είναι σαφώς πολύ «καλύτερες» στα δάκρυα συγκριτικά με τους άνδρες και σύμφωνα με επιστημονικούς υπολογισμούς για κάθε πενήντα φορές που κλαίνε οι γυναίκες οι άνδρες κλαίνε μόλις 10. Ομως, έχει τεράστιο ενδιαφέρον να δούμε πώς λειτουργεί το σύστημα και για ποιο λόγο κλαίμε όταν είμαστε λυπημένοι, αλλά και όταν είμαστε χαρούμενοι.

Οταν παράγεται ένα δάκρυ από τον δακρυϊκό αδένα, ο οποίος βρίσκεται ανάμεσα στο βλέφαρο και στον οφθαλμό, ανοιγοκλείνουμε τα μάτια, με αποτέλεσμα το δάκρυ να καλύπτει σαν διαφάνεια το μπροστινό τμήμα του οφθαλμού και τελικά να «αποστραγγίζεται» μέσω του ρινοδακρυϊκού πόρου, είτε διαμέσω της μύτης. Οταν όμως τρέχουν πολλά δάκρυα τίποτα δεν μπορεί να τα συγκρατήσει.

Σύνδεση με ψυχικό κόσμο

Πώς, όμως, συνδέονται τα δάκρυα με τον ψυχικό μας κόσμο; Ας πούμε ότι έχετε χωρίσει και τα μάτια σας γεμίζουν δάκρυα κάθε φορά που κοιτάτε τις παλιές φωτογραφίες από ευτυχισμένες στιγμές με τον καλό σας. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει ένα κέντρο του εγκεφάλου που επεξεργάζεται όλα τα συναισθήματα (το μεταιχμιακό σύστημα) και ειδικότερα ο υποθάλαμος.

Το σύστημα αυτό είναι συνδεδεμένο με το αυτόνομο νευρικό σύστημα, πάνω στο οποίο δεν ασκούμε κανέναν έλεγχο. Το αυτόνομο νευρικό σύστημα, με τη βοήθεια ενός νευροδιαβιβαστή της ακετυλοχολίνης, ελέγχει το δακρυϊκό σύστημα.

Αυτό το μικρό μόριο της ακετυλοχολίνης είναι που διεγείρει την παραγωγή δακρύων. Ετσι, λοιπόν, η συναισθηματική ταραχή πυροδοτεί το νευρικό σύστημα το οποίο με τη σειρά του διατάσσει το σύστημα παραγωγής δακρύων να δραστηριοποιηθεί.


Ετσι, λοιπόν, κάθεστε στον καναπέ με τις παλιές φωτογραφίες και πλαντάζετε στο κλάμα. Για ποιο λόγο, όμως, συμβαίνει αυτό; Μήπως άραγε πρόκειται για μία αρχέγονη κραυγή, ένα είδος μη λεκτικής επικοινωνίας, για βοήθεια και στήριξη από τους γύρω σας τη στιγμή που έχετε ανάγκη;

Kάποιοι ψυχολόγοι πιστεύουν ότι νιώθουμε καλύτερα αφού κλάψουμε ακριβώς λόγω της αντίδρασης του περιβάλλοντός μας και λόγω της ενίσχυσης της σχέσης και του συνδέσμου με όλους όσοι έχουν κοινές εμπειρίες.

Το κλάμα μπορεί να διαχωριστεί σε δύο κατηγορίες. Στη μία κατηγορία ανήκει το κλάμα όταν θέλουμε να βρισκόμαστε κάπου π.χ. στο σπίτι μας, ενώ στη δεύτερη το κλάμα που ρίχνουμε όταν σκεφτόμαστε το παρελθόν και το μέλλον. Μία μελέτη, εξάλλου, υπέδειξε ότι το κλάμα είναι ένας τρόπος να δείξουμε πόσο ευάλωτοι είμαστε ή την υποταγή μας σε κάποιον εν δυνάμει επιτιθέμενο.

Το πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι ότι το κλάμα δεν κάνει απλά τα μάγουλά μας υγρά αλλά προκαλεί ένα σύνολο φυσιολογικών συνεπειών, αυξάνει τον καρδιακό ρυθμό, προκαλείται εφίδρωση, επιβράδυνση της αναπνοής και συχνά νιώθουμε σαν να έχουμε έναν κόμπο στον λαιμό μας. Ολα αυτά συμβαίνουν εξαιτίας του συμπαθητικού νευρικού συστήματος που ενεργοποιείται εξαιτίας του γεγονότος που μας προκάλεσε τα δάκρυα.

Τα μωρά κλαίνε όχι μόνο για να εκφράσουν τη συναισθηματική κατάσταση στην οποία βρίσκονται αλλά και ως έναν τρόπο επικοινωνίας με τους ενηλίκους. Αλλωστε τα μέσα επικοινωνίας που διαθέτουν είναι εξαιρετικά περιορισμένα. Τα μωρά έχουν τρεις διαφορετικές κατηγορίες κλάματος: το βασικό κλάμα, το κλάμα του θυμού και το κλάμα του πόνου.

Στην πραγματικότητα τα δάκρυα δείχνουν όχι μόνο τις βαθιές συναισθηματικές συνδέσεις με τον κόσμο μας, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον αλλά μας επιτρέπουν να δείξουμε ορατά αυτές τις συνδέσεις και τελικά, σύμφωνα με τους επιστήμονες, τα δάκρυα μας κάνουν να νιώθουμε καλύτερα.

kathimerini.gr

 

Ψυχολογία

Σκέψεις . . .Θέλω να ζήσω , έχω ανάγκη από πνοή . . .Με ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων . Τα προβλήματα βαραίνουν μέσα μου . . .

Πόσες φορές έχουν ζήσει οι συνάνθρωποι μας ανάλογα προβλήματα . Θέματα από τα σχολικά βιώματα μέχρι την εφηβεία όπως και στο ξεκίνημα των νέων οριζόντων στη ζωή , την ενηλικίωση . Από τις πιο χιλιοβιωματικές σκέψεις που έχουμε κάνει όλοι μας εκτός από τα όνειρα που είχαμε από παιδιά , στόχους και σκέψεις για το μέλλον . . . είναι και το << φαίνεσθαι >> το οποίο θα μπορούσαμε να πούμε ότι λειτουργεί και ως καθρέφτης μέσω του οποίου προσπαθήσαμε ή προσπαθούμε να βελτιώσουμε ή να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας , κάνοντας ταυτόχρονα μια αυτοκριτική για τη στάση μας απέναντι στους άλλους .

Όλη αυτή η ενέργεια που έχουμε για να γνωρίσουμε άλλους ανθρώπους είναι η << δύναμη της ψυχής μας >> . Είναι αυτή η ενέργεια που μας ωθεί να ξεκινήσουμε και να βιώσουμε το όμορφο αυτό ταξίδι που ονομάζεται ΖΩΗ . ! Στη διάρκεια του ταξιδιού αυτού θα γνωρίσουμε την εμπειρία μέσα από τις καταστάσεις που πολλές φορές δημιουργούμε οι ίδιοι ως άνθρωποι .

Ανακαλύπτοντας τον άνθρωπο . . . .
. . . συναντούμε τα << λάθη >> . Τα << λάθη >> είναι καταστάσεις βιωματικές που ωθούν τον άνθρωπο στη σκέψη ανακαλύπτοντας βαθύτερα την έννοια του εαυτού . Μέσα σε αυτές τις στιγμές νιώθουμε το << μεγαλείο >> της θέλησης . . . ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ . . . Προσπαθούμε να σηκωθούμε και δημιουργούμε ξανά . Στη προσπάθεια μας θα συναντήσουμε και γνώμες συνανθρώπων μας . Θα γνωρίσουμε ανθρώπους που προσπαθούν . Σε αυτό το κομμάτι είναι μια καλή ευκαιρία να μιλήσουμε μαζί τους .

Σε κάθε κόπο που κάνουμε , σε κάθε προσπάθεια που γίνεται από το κάθε άνθρωπο να << αναπνεύσει >> μέσα στη ζωή του μπορούμε απλά να το πάρουμε ως μία << διδαχή >> ζωής . Ως ένα κομμάτι συμβουλευτικής & πρόνοιας το οποίο πολλές φορές μπορεί να σώσει ακόμη και μια ανθρώπινη ζωή .

Τα προβλήματα πολλές φορές νιώθουμε να βαραίνουν μέσα μας . Να κρατάν τον οργανισμό σε εγρήγορση . Να βαραίνουν οι ανάσες και η ανησυχία έρχεται να συμπληρώσει το έργο της καθήλωσης του ανθρώπου . Τα προβλήματα υπάρχουν για να λύνονται . Για να λυθούν όμως δεν πρέπει να υπάρχει φόβος . Εφόσον επιθυμούμε τη λύση τους βρίσκουμε πάντα χώρο για γαλήνη και ηρεμία . ΜΙΛΑΜΕ στης οικογένεια μας , σε ανθρώπους που αγαπούμε και μας αγαπάνε . Σε ανθρώπους που επικοινωνούμε .

Ακόμη και εάν χρειαστεί επικοινωνούμε με κάποιον ειδικό - επαγγελματία που πιστεύουμε ότι θα μας δώσει λύσεις Τα προβλήματα δεν ήρθαν για να μείνουν . Υπάρχουν για να τα λύνουμε και να βελτιωνόμαστε . Φυσικά σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να πως είναι όμορφο το γεγονός να βιώνουμε τα προβλήματα . Ποιος θέλει άλλωστε τα προβλήματα ;
Κάλλιστα μπορούμε να αναφέρουμε πως μία διεργασία που μας προσφέρει πολλές φορές τη πολυπόθητη λύση είναι η θετικοποίηση της άσχημης κατάστασης που βιώνουμε - προβλήματος . Τι εννοούμε θετικοποίηση όμως ;

Με λίγα λόγια είναι η διεργασία εκείνη με την οποία προσπαθούμε να εκτονώσουμε το πρόβλημα και να δούμε τα πράγματα πιο ρεαλιστικά , αντικειμενικά , με ηρεμία . Γιατί άλλωστε να δώσουμε μία λύση σε κάποιο πρόβλημα μας που θα δώσει ταυτόχρονα και αδικία ;

Ίσως εδώ να υπάρχει ένα εύλογο ερώτημα . Ποια είναι η καλύτερη λύση ; Μπορούμε να δώσουμε μια απάντηση . . . << η καλύτερη λύση είναι εκείνη που δεν περιέχει τον εγωισμό . Που δίνει κίνητρα ξανά για τη ζωντάνια και τη συγκίνηση για τη ζωή . Που περιέχει την ισορροπία και πολλές φορές τον συμβιβασμό με το πιο βασικό παράγοντα να μη κάνουμε ποτέ ένα χαμόγελο να χάσει τη λάμψη του . Είτε πρόκειται για εμάς τους ίδιους είτε για κάποιον συνάνθρωπο μας με τον οποίο έχουμε τις διαφωνίες μας . . . >> .

. . . ως άνθρωπος έχω ακούσει πως η κοινωνική βία αποτελεί ένα σύγχρονο φαινόμενο που ταλαιπωρεί μία ομάδα συνανθρώπων μας ανεξαρτήτου φύλλου , χρώματος και πιστεύω . Δεν παίζει ρόλο ο αριθμός ως προς τη στατιστική απόδοση διότι πιστεύω πως ο άνθρωπος έχει αξία . Όλοι μας έχουμε την αξία μας και προσπαθούμε σιγά σιγά να την ανακαλύψουμε . Γιατί να αντικαταστήσουμε τη θέληση με το φόβο και τις ψυχαναγκαστικές σκέψεις ;

Ιωάννης Αντωνόπουλος - Ψυχολόγος

psixologikosfaros.gr

Ψυχολογία

Μελέτη ψυχολόγων αποκαλύπτει πως, η πρόωρη εκσπερμάτιση μπορεί να προκαλέσει ψυχολογικό στρες στις γυναίκες, οι οποίες σε ποσοστό 40% πιστεύουν ότι, είναι πολύ σημαντικό για εκείνες να μπορούν να έχουν τον έλεγχο της σεξουαλικής ικανοποίησης του συντρόφου τους.
Η πρόωρη εκσπερμάτωση είναι διαπιστωμένο πως ταλανίζει τις σεξουαλικές ζωές εκατομμυρίων ανδρών ανά τον κόσμο, όμως, νέα έρευνα επιβεβαιώνει αυτό που πολλές γυναίκες αισθάνονται, ότι δηλαδή δεν είναι μόνο οι άντρες που υποφέρουν!

Ελβετοί επιστήμονες κατέληξαν πως, η κατάσταση αυτή προκαλεί ψυχολογική πίεση επίσης και στις γυναίκες και αυτό όχι μόνο εξαιτίας της διάρκειας της συνουσίας.

Η Andrea Burri, κλινική ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, περιέλαβε στη μελέτη πάνω από 1500 γυναίκες, από Μεξικό, Ιταλία και Νότια Κορέα. Ανακάλυψε λοιπόν ότι, το 40% αυτών, πιστεύουν πως, το να έχει τον έλεγχο της εκσπερμάτωσης μια γυναίκα, είναι πολύ σημαντικό για να είναι ικανοποιητική μια σεξουαλική επαφή, ενώ πολλές εξ αυτών αναφέρουν επίσης πως, η μικρή διάρκεια της συνουσίας προκαλεί σεξουαλική απογοήτευση.

Ωστόσο, για έναν περίεργο λόγο, η απογοήτευση των γυναικών φαίνεται να είναι κυρίως εστιασμένη στην εμμονή των ανδρών να καθυστερήσουν αυτή την πρόωρη εκσπερμάτωση όσο περισσότερο μπορούν και αυτό γιατί, όπως οι ίδιες σημειώνουν, οι άντρες ασχολούνται αποκλειστικά με τον εαυτό τους και όχι με τις επιθυμίες της γυναίκας που έχουν στο κρεβάτι στους!

Η πλειοψηφία των ερωτηθέντων γυναικών σημείωσε πως, το ικανοποιητικό σεξ δεν έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με τη σεξουαλική επαφή, αλλά περιλαμβάνει επίσης φιλιά, χάδια και άλλες μορφές σεξουαλικής διέγερσης. Πράγματα που άνδρες με αυτή την «αδυναμία» αγνοούν, μια και εγκλωβίζονται στο δικό τους ζήτημα.

Οι επιστήμονες επισημαίνουν πως, εξαιτίας της απογοήτευσης που αισθάνονται οι γυναίκες από τη σεξουαλική τους ζωή σε τέτοιες περιπτώσεις, μακροπρόθεσμα, μπορεί να αποφεύγουν τη σεξουαλική επαφή με το σύντροφό τους, γεγονός που είναι πολύ πιθανό να βλάψει και τη σχέση του ζευγαριού.

govastileto.gr

Ψυχολογία

«Υπάρχει ένα εσώτερο oν μέσα στον καθένα σας που κινείται με κάθε βήμα που κάνετε. Με το να λειτουργείτε συνειδητά σημαίνει ότι τιμάτε αυτό το πνεύμα. Κάθε στιγμή, να συνειδητοποιείτε τη σύνδεση με το πνεύμα και να χρησιμοποιείτε τις έμφυτες δυνάμεις σας. Με πρακτική εξάσκηση γρήγορα θα ανακαλύψετε ότι αυτές είναι οι δικές σας δυνάμεις που επιτρέψουν και πάλι σε σας».

 

Μόλις πριν από λίγες δεκαετίες οι περισσότεροι εκπρόσωποι της κλασσικής ιατρικής γελούσαν ειρωνικά όταν ακούγονταν απόψεις που υποστήριζαν ότι το άγχος, η στεναχώρια και τα αρνητικά συναισθήματα ήταν υπεύθυνα για τις αρρώστιες που έρχονταν στη ζωή μας. Σήμερα πια όλο και περισσότερες έρευνες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, απ’ όλες τις επιστημονικές ομάδες διατρανώνουν το ότι η συναισθηματική μας κατάσταση ευθύνεται σ’ ένα τεράστιο ποσοστό για όλες μα όλες τις ασθένειες.

Μπροστά σ’ αυτά τα επιστημονικά δεδομένα ο καθημερινός άνθρωπος απορεί, διαμαρτύρεται για το πώς να ανταπεξέλθει.

Πώς να σταθεί στο «ύψος των περιστάσεων», να κρατήσει την ψυχραιμία του και ταυτόχρονα να αντιμετωπίσει τα ζητήματα της ζωής με τέτοιο τρόπο που θα τον στηρίξει σ’ αυτό που λέγεται υγεία.

Η υγεία όμως δεν είναι μια απλή έκφραση μιας σωματικής κατάστασης που φαίνεται από μία πρώτη ματιά ή έστω με κάποιες ιατρικές εξετάσεις. Η υπόθεση υγεία είναι μια εντρύφηση βαθιά στην ύπαρξη μας και στην έκφραση όλων των σωμάτων μας σ’ όλα τα επίπεδα. Από εκεί ξεκινάει η όλη υπόθεση για τη διατήρηση της υγείας μας ή ακόμη και για την αποκατάσταση όταν υφίσταται κάποιο ζήτημα.

Γιατί αντιστεκόμαστε στην υγεία;

Η αλήθεια είναι ότι έχουμε συνηθίσει να σκεφτόμαστε τον εαυτό μας σαν το φυσικό μας σώμα, περισσότερο, παρά σαν μια εσώτερη ενέργεια. Κοιτάζουμε στον καθρέφτη και πιστεύουμε ότι αυτό που βλέπουμε, αυτό και είμαστε. Ζούμε μέσα σ’ έναν πολιτισμό που ενισχύει αυτή την πίστη. Είναι μια νοοτροπία που υιοθετήσαμε πολλοί από εμάς ακόμη απ’ την παιδική μας ηλικία, και μεταχειριζόμαστε τον εαυτό μας σαν ένα πακέτο που το περιεχόμενο του είναι άσχετο. Έτσι λοιπόν φαίνεται ότι αντιστεκόμαστε στην ιδέα ότι έχουμε κι έναν πολύ σημαντικό εαυτό, που είναι αόρατος και απρόσβλητος στα μηνύματα και στις απαιτήσεις του εξωτερικού κόσμου.

Είναι γνωστή η ιστορία του ανθρώπου που ψάχνει για το χαμένο του κλειδί έξω από το σπίτι του, κάτω από το φανάρι του δρόμου και εκφράζει αυτή την άποψη. Και όταν κάποιος περαστικός τον ρώτησε, αν μπορούσε να τον βοηθήσει να βρει το κλειδί, αυτό τον ευχαρίστησε και δέχτηκε μ’ ευγνωμοσύνη. Αφού έψαχναν επί μισή ώρα, ο περαστικός τον ρώτησε:

«Μα που ακριβώς σας έπεσε το κλειδί;»

-«Ω, είπε, μου έπεσε μέσα στο σπίτι.»

«Μα τότε γιατί ψάχνεις εδώ έξω για να το βρεις, αφού έπεσε μέσα στο σπίτι;» ρώτησε ο άλλος…

«Γιατί μέσα στο σπίτι δεν έχω φως, ενώ εδώ υπάρχει το φανάρι του δρόμου»!


Φωτίστε τους φοβους σας

Αυτό γίνεται και μ’ εμάς και με τα θέματα υγείας… Αναζητάμε τη λύση τους μόνο από εξωτερικούς παράγοντες. Κι ενώ όλα γίνονται μέσα μας εκεί που κατοικούν οι σκέψεις και τα συναισθήματα που κινούν τη ζωή, εμείς δαπανούμε το χρόνο μας ψάχνοντας έξω απ’ τον εαυτό μας για απαντήσεις, επειδή δε φωτίζουμε το εσωτερικό των σκέψεων μας.

Αντιστεκόμαστε στη βασική αρχή, ότι η σκέψη είναι το καθετί που είμαστε, επειδή είναι πιο εύκολο να ψάχνουμε έξω από μας…

Μέχρι πότε; Πολλές φορές φτάνουμε όταν πιάνουμε πάτο και σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, ούτε και τότε θέλουμε να φωτίσουμε το εσωτερικό μας σκοτάδι.


Είναι ζήτημα προσωπικής απόφασης να πάρουμε τη δύναμη μας για να αλλάξουμε την πραγματικότητα μας και να θεραπευτούμε. Βασική προϋπόθεση είναι να είμαστε πεπεισμένοι σε συνειδητό και υποσυνείδητο επίπεδο ότι δε χρειαζόμαστε την αρρώστια για να τραβάμε την προσοχή των άλλων! Αποφασίζουμε, βάζουμε πρόθεση, ότι είμαστε υγιείς, ασφαλείς, χαρούμενοι και δημιουργικοί και αυτό είναι.

Η δύναμη, είναι μία « εν δύναμη ενέργεια» που υπάρχει μέσα μας αρκεί να την αναγνωρίσουμε και να την χρησιμοποιήσουμε…


Η απόφαση που παίρνουμε να σταματήσουμε να θυματοποιούμε τον εαυτό μας είναι απ’ τις βασικότερες που θα μας βοηθήσουν να σταθούμε στα πόδια μας. Ακόμη κι αν στην αρχή νιώθαμε πόνο σιγά – σιγά η αποφασιστικότητα μας και η συνειδητότητα και επίγνωση της ύπαρξης μας θα μας ωθήσουν για νέα σταθερά και ασφαλή βήματα. Θα εξαφανίσουν η θα ελαχιστοποιήσουν τους πόνους, γιατί αυτοί αποτελούν στις περισσότερες των περιπτώσεων την έκφραση της παραίτησης από τις ευθύνες και τη δύναμη που καλούμαστε να αναλάβουμε

alttherapy.blogspot.gr

Ψυχολογία

Αναρωτιέμαι μερικές φορές: είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;


Μούτρα. Νʼ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.

Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.

Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σʼ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.

 

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.

Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.

Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.

(από Το Παράπονο, του Οδ. Ελύτη)

Ψυχολογία

Όλοι μας έχουμε πληγωθεί έστω μια φορά στη ζωή μας. Ένας σύντροφος, μια φίλη, ένα συγγενικό μας πρόσωπο κατάφερε και μας έκανε την καρδιά χίλια κομμάτια. Μέσα στη ζωή είναι όλα. Μερικοί από εμάς το ξεπερνάμε εύκολα και άλλοι πάλι επιμένουμε να κολλάμε στο παρελθόν και σε ό,τι μας πλήγωσε. Είναι τελικά τόσο δύσκολο να γυρίσουμε την πλάτη μας στο παρελθόν και να χαμογελάσουμε με αισιοδοξία;


Βασική αρχή για να καταφέρεις να προχωρήσεις είναι η ακόλουθη: Αναποδιές πάντα θα υπάρχουν. Στο δρόμο σου θα συναντήσεις ανθρώπους που δε σε νοιάζονται όσο νόμιζες (ή θα ήθελες) και άλλους πάλι που ίσως να θέλουν να σε βλάψουν. Μέσα από κάθε δυσκολία όμως, εσύ θα πρέπει να μαθαίνεις και να βγαίνεις πιο δυνατή. Κάθε πάθημα είναι μάθημα... Μάθημα για τη συνέχεια.

1. Σταμάτα να 'παίζεις' το θύμα: Οκ, σε πρόδωσαν, αλλά μέχρι πότε θα παριστάνεις το θύμα; Μέχρι πότε θα κλαίγεσαι σε φίλους και οικογένεια. Και στο κάτω-κάτω τι θα πετύχεις με αυτό; Δυστυχώς τα κλάματα και η γκρίνια δε σώζουν την κατάσταση. Το να παριστάνεις το θύμα και να δέχεσαι συμπόνια δε θα σε βοηθήσει να πας μπροστά. Μίλα στον εαυτό σου και ωρίμασε. Κάνε πράγματα που σε ευχαριστούν και αντιμετώπισε με έξυπνο τρόπο τη στενοχώρια σου. Μάθε από εδώ και στο εξής να προφυλλάσεις τον εαυτό σου και να θέτεις όρια.


2. Μην περιμένεις την... απολογία: Πολλές φορές θέτουμε τον εαυτό μας σε κατάσταση... αναμονής. Σε χώρισε ο καλός σου και αντί να το πάρεις απόφαση, εσύ περιμένεις με ανυπομονησία την επιστροφή-μετάνοιά του; Εδώ είναι και το λάθος σου. Μην περιμένεις τίποτα. Πολλές φορές κάνουμε σενάρια, τα οποία τις περισσότερες φορές δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Μην περιμένεις τίποτα. Αντιμετώπισε την κατάσταση όσο πιο αντικειμενικά και πεζά μπορείς. Αν είναι να γυρίσει, θα γυρίσει. Μην βάζεις τον εαυτό σου σε κατάσταση αναμονής... είναι άδικο!

3. Μη «θρέφεις» τους δαίμονές σου: Τι εννοούμε με αυτό; Πολλές φορές όλοι μας γινόμαστε εμμονικοί. Παρόλο που γνωρίζουμε ότι θα στενοχωρηθούμε αν κοιτάξουμε παλιά άλμπουμ φωτογραφιών, το κάνουμε. Βάζουμε π.χ εσκεμμένα το τραγούδι που μας θύμιζε τον... πρώην σύντροφο ή την παλιά μας φίλη και μπαίνουμε σε καταθλιπτικό mood. Αν θες να ξεπεράσεις τη δύσκολη αυτή φάση και να βγεις νικήτρια, απόφυγε τον... μαζοχισμό. Μην βάζεις τον εαυτό σου σε διαδικασία αναδρομής στο παρελθόν. Πάρε τηλέφωνο την καλύτερή σου φίλη και βγες βόλτα. Κάνε πράγματα που σου αρέσουν. Σταμάτα να θρέφεις τους δαίμονές σου και θα δεις σύντομα το χαμόγελο να επιστρέφει στα χείλη σου!


4. Ναι στο πείσμα: Πολλές φορές ξεχνάμε τι πάει να πει αξιοπρέπεια, αυτοσεβασμός, εγωισμός. Μερικοί άνθρωποι καταφέρνουν να μας ρίχνουν τόσο χαμηλά, που ξεχνάμε τις εποχές που νιώθαμε και ήμασταν δυνατοί! Αν θες να νικήσεις αυτό το συναίσθημα τότε δεν έχεις παρά να... πεισμώσεις. Θέσε ψηλά τον πήχη. Αγάπησε τον εαυτό σου και μην επιτρέπεις σε κανένα να σε μειώνει. Μόνο όταν νιώσεις σίγουρη για τον εαυτό σου θα καταφέρεις να το μεταδώσεις και σε τρίτους. Και τότε θα νιώσεις ξανά χαρούμενη και ασφαλής.

 queen.gr

Ψυχολογία

 Κατά καιρούς, απογοητευόμαστε από τον εαυτό μας, δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε σε αυτόν, αμφισβητούμε την αξία μας και νιώθουμε μικροί και ανάξιοι, ειδικά όταν συγκρινόμαστε με κάποιους που θαυμάζουμε, που θεωρούμε πρότυπα ή απλά πιστεύουμε ότι αντιπροσωπεύουν ό,τι έχει για εμάς σημασία και αξία. Ακόμη και οι -φαινομενικά τουλάχιστον- πιο σίγουροι για τον εαυτό τους άνθρωποι περνάνε κρίσεις αυτοαμφισβήτησης. Αυτές οι κρίσεις είναι φυσιολογικές και αναμενόμενες.

Μοιάζουν να είναι μέρος της ανθρώπινης κατάστασης, τουλάχιστον έτσι όπως έχει διαμορφωθεί στο δικό μας πολιτισμό. Είναι, μάλιστα, απαραίτητες ως διαδικασία επαναπροσανατολισμού μας μέσα στη ζωή: Πού βρίσκομαι, πού πάω και ποια είναι η σχέση μου με τους άλλους;

Γίνονται, όμως, προβληματικές και επώδυνες, όταν κυριαρχούν στην καθημερινότητά μας: Όταν κάθε μας σκέψη και κάθε μας πράξη τείνουν να καταλήγουν στο ότι τελικά σε κάτι υστερούμε και ότι οι άλλοι, κάποιοι άλλοι, ένας άλλος έστω, είναι καλύτεροι από εμάς.

 

Αυτή η ψυχολογία, όμως, της συνεχούς «υστέρησης» είναι, δυστυχώς, αρκετά διαδεδομένη και συνοδεύεται από:

• Αυτοϋποτίμηση: Oι σκέψεις περιστρέφονται διαρκώς γύρω από τις ανεπάρκειες, τις ανικανότητες, τις αδυναμίες μας, ενώ αντίθετα χάνονται από το πεδίο της αντίληψής μας οι καλές και δυνατές πλευρές μας.

• Αρνητικά συναισθήματα: Συνήθως επικρατούν αρνητικά συναισθήματα θλίψης, ανησυχίας, φόβου, άγχους, ντροπής, ενοχής, που εντείνουν το αίσθημα της ανεπάρκειας και δυσκολεύουν όποιες προσπάθειες καταβάλλουμε για να βγούμε από αυτή τη «μειονεκτική» θέση στην οποία πιστεύουμε ότι βρισκόμαστε.

• Αίσθημα κατωτερότητας: Oι σχέσεις με τους άλλους πάσχουν από το αίσθημα κατωτερότητας και τη δυσκολία να αισθανθούμε ισότιμοι με αυτούς και άξιοι της αγάπης, της φιλίας, της εκτίμησής τους. Κάθε κριτική και κάθε αμφισβήτηση προς το πρόσωπό μας εκλαμβάνονται ως ολοκληρωτική απόρριψη.

• Κακή σχέση με το σώμα μας: Η σχέση με το σώμα μας είναι μάλλον κακή, κάτι που μερικές φορές αντικατοπτρίζεται και στη στάση μας. Κακές διατροφικές συνήθειες, υπερβολικές δίαιτες ή το αντίθετο, υπερβολικό φαγητό, είναι συνηθισμένες. Επίσης, κάποιοι ή παραμελούν την εμφάνισή τους ή αντίθετα δεν τολμούν να εμφανιστούν μπροστά στους άλλους αν δεν είναι τέλεια ντυμένοι ή «φτιαγμένοι».

Η «μειονεξία» έχει ιστορία

Όταν βλέπουμε τον ίδιο μας τον εαυτό ως κατώτερο και ανεπαρκή, συνήθως αυτή η «ματιά» έχει εγκατασταθεί μέσα μας από μικρή ηλικία και έχει εδραιωθεί με τα χρόνια.

• Παιδική ηλικία: Η υπερβολικά αυστηρή, επικριτική, μη ενθαρρυντική στάση των γονιών, η έλλειψη εμπιστοσύνης προς το παιδί λόγω προβολής δικών τους ανασφαλειών πάνω του, σε συνδυασμό συχνά με προσδοκίες πολύ υψηλές ή άσχετες με τις πραγματικές ικανότητες και ανάγκες του παιδιού, οι διαρκείς (έστω και ανείπωτες) συγκρίσεις με άλλους που τα καταφέρνουν «καλύτερα», μπορούν να δημιουργήσουν ένα γόνιμο υπέδαφος πάνω στο οποίο θα αναπτυχθεί στη συνέχεια η πεποίθηση ότι «οι άλλοι αξίζουν περισσότερο, είναι καλύτεροι από μένα». Συχνά, οι γονείς γίνονται οι πιο αμείλικτοι κριτές. Συνήθως, περιμένουν όλα όσα δεν πέτυχαν οι ίδιοι. Έτσι, παρακολουθούν και καταγράφουν με αγωνία τις αδυναμίες μας και αδυνατούν να μας δουν ως ανθρώπους ολοκληρωμένους, πολύπλευρους και κυρίως εντελώς διαφορετικούς από τους ίδιους. Το τραγικό είναι πως τη γνώμη αυτών ακριβώς των ανθρώπων την κάνουμε δική μας. Τη θεωρούμε ως τη μοναδική και αδιάσειστη αλήθεια, ενώ στην ουσία πρόκειται μόνο για μια γνώμη και μάλιστα οικτρά διαστρεβλωμένη.

• Εφηβεία: Η εφηβεία είναι συχνά μια τέτοια περίοδος, κατά την οποία αισθάνεται κανείς αδύναμος και ελλιπής, και συγκρίνοντας τον εαυτό του με τους άλλους, τους βρίσκει πάντα καλύτερους, πάντα πιο όμορφους, έξυπνους, λεπτούς, ψηλούς, γυμνασμένους, δυναμικούς, κοινωνικούς, ευχάριστους, ενδιαφέροντες, αστείους, ταλαντούχους. Oι συγκρίσεις πολλές φορές αποβαίνουν ισοπεδωτικές: Απογοήτευση, απόγνωση, θλίψη, αλλά και θυμός και εναντίωση είναι για πολλούς εφήβους το αποτέλεσμα. Για καλή μας τύχη, μετά το πέρας της εφηβείας συνήθως εδραιώνεται μια ισορροπία μεταξύ αυτού που βλέπουμε στους άλλους και αυτού που πιστεύουμε για τον εαυτό μας. Η διαδικασία αυτή οδηγεί σιγά-σιγά στη διαμόρφωση μιας πιο σταθερής αυτοεικόνας, μιας «ταυτότητας», όπως συνήθως ονομάζεται. Μερικοί άνθρωποι, όμως, μοιάζουν να παραμένουν «κολλημένοι» ή να επιστρέφουν με την παραμικρή δυσκολία σε αυτή την εφηβική θεώρηση του εαυτού, που βλέπει όλους τους άλλους καλύτερους και βρίσκει διαρκώς τρόπους να αυτοϋποτιμάται. Μοιάζουν σαν να βρίσκονται σε διαρκή αναζήτηση των «αδυναμιών» τους και σε γενικές γραμμές πιστεύουν ότι δεν αξίζουν και πολλά πράγματα. Στις συγκρίσεις με άλλους είναι σχεδόν αναμενόμενο ότι βγαίνουν τελευταίοι και καταϊδρωμένοι, καταλήγοντας στο θλιβερό συμπέρασμα: «Δεν αξίζω, δεν καταφέρνω και πολλά, ο καθένας μπορεί να τα καταφέρει καλύτερα από μένα».

6 τρόποι για να καταλάβουμε την… αξία μας!

Για να καταφέρουμε να δούμε πιο θετικά τον εαυτό μας, είναι απαραίτητο να αμφισβητήσουμε την εικόνα που έχουμε γιΆ αυτόν:

1. Χρειάζεται να στραφούμε προς τους άλλους και να αρχίσουμε να ακούμε αυτά που έχουν να πουν για εμάς, χωρίς προκαταλήψεις του τύπου: «Το λέει από οίκτο», «Το λέει επειδή είναι άσχετος», «Το λέει γιατί δεν με ξέρει καλά», «Το λέει από υπερβολική ευγένεια». Δεν μπορεί να είμαστε οι μόνοι αλάνθαστοι και αντικειμενικοί ανάμεσα σε δεκάδες άσχετους και ανίκανους να κρίνουν!

2. Χρειάζεται να στραφούμε λίγο προς τον εαυτό μας και να βρούμε αν όλα αυτά που κυνηγάμε και φαίνονται άπιαστα είναι πράγματι δικές μας επιθυμίες και ανάγκες ή είναι υπολείμματα αυτών που κάποιοι άλλοι ίσως να περίμεναν από εμάς ή να θεωρούσαν σημαντικά.

3. Χρειάζεται να παραδεχτούμε (καθόλου εύκολο και ανώδυνο) ότι ίσως κάποια πράγματα δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε. Συνήθως, αυτό συμβαίνει όχι γιατί είμαστε εντελώς ανίκανοι σε έναν τομέα, αλλά γιατί, αν κοιτάξουμε μέσα μας, θα δούμε ότι δεν έχουν τέτοια σημασία για εμάς ώστε να θέλουμε να τα παλέψουμε τόσο πολύ.

4. Χρειάζεται, επίσης, να παραδεχτούμε ότι σε κάποια πράγματα τα έχουμε καταφέρει πολύ καλά, έστω κι αν στη συνέχεια θεωρήσαμε ότι ήταν ασήμαντα ή τα προσπεράσαμε κυνηγώντας κάποια πιο «σπουδαία».

5. Χρειάζεται να αμφισβητήσουμε τα πρότυπά μας. Είναι πράγματι τόσο καταπληκτικά όλα στις ζωές των άλλων; Πόσες φορές ζηλέψαμε κάτι στους άλλους (τη δουλειά τους, τη σχέση τους, την ευτυχία τους) για να ανακαλύψουμε αργότερα ότι τα πράγματα γιΆ αυτούς δεν ήταν καθόλου ιδανικά;

6. Χρειάζεται να «μικρύνουμε τα μεγέθη». Δεν γίνεται να συγκρινόμαστε μονίμως με όσους βρίσκονται στην κορυφή, επειδή θεωρούμε ότι κανονικά κι εμείς εκεί θα έπρεπε να βρισκόμαστε. Εξάλλου, για να φτάσει κανείς στην κορυφή, πρέπει να περάσει και από χαμηλά και ενδιάμεσα στάδια. Καμιά φορά είναι απαραίτητο να σταθούμε απέναντι στον εαυτό μας, όπως θα στεκόμασταν απέναντι σε ένα φοβισμένο, αποθαρρυμένο παιδί. Δεν θα το βοηθούσαμε να ανακαλύψει και να στραφεί προς ό,τι αγαπά και κατέχει καλά, ώστε να αρχίσει να χαίρεται, να έχει επιτυχίες και να εμπιστευτεί τον εαυτό του; Αυτή την παιδική αίσθηση της χαράς γιΆ αυτό που καταφέραμε, την έχουμε όλοι γνωρίσει και έχει καταγραφεί μέσα μας. Μόνο που χρειάζεται να τη «φρεσκάρουμε».

www.psyhealth.gr

 

Ψυχολογία

Ποιος είπε ότι οι οικογενειακές δραστηριότητες δεν μπορούν να ενισχύσουν το δεσμό με το σύζυγό σας και να κάνουν ακόμη πιο δυνατό το γάμο σας και κατ' επέκταση πιο ευτυχισμένη την οικογένεια σας; Σας προτείνουμε 6 tips- απλές δραστηριότητες που μπορείτε να εφαρμόσετε σε καθημερινή βάση και θα δείτε τα αποτελέσματα πολύ γρήγορα!

1. Διοργανώστε τις δικιές σας βραδιές

Καθιερώστε μια δικιά σας, μοναδική, οικογενειακή βραδιά κάθε εβδομάδα. Θα μπορούσε να είναι κάποιο επιτραπέζιο παιχνίδι κάθε Παρασκευή βράδυ ή το αγαπημένο σας τηλεπαιχνίδι . Ακόμη, μια καλή ιδέα θα ήταν, η διοργάνωση προβολής ταινίας. Βρείτε τη πιο βολική μέρα, επιλέξτε με δημοκρατικές διαδικασίες μια ταινία και παρακολουθήστε τη όλοι μαζί. Μπορείτε πιο πριν να έχετε ετοιμάσει σνακς, ατομικά αναψυκτικά και ότι άλλο θεωρείτε ότι ταιριάζει σε μια τέτοια βραδιά. Μετά την ταινία, αφιερώστε χρόνο για συζήτηση και ανταλλάξτε απόψεις σχετικά με αυτό που είδατε.

 

2. Καθιερώστε να τρώτε ένα γεύμα όλοι μαζί

Το μεσημεριανό όπως και το βραδινό είναι δύο γεύματα που απαιτούν συντονισμό μεταξύ διαφορετικών χρονοδιαγραμμάτων τόσο για τους γονείς όσο και για τα παιδιά. Σχολείο, δουλειά, εξωσχολικές δραστηριότητες, και κάθε είδους υποχρεώσεις εκτός σπιτιού, δυσκολεύουν τη στιγμή συνάντησης όλης της οικογένειας γύρω από το τραπέζι. Όμως τι γίνεται με το πρωινό; Το πρωινό μπορεί να γίνει μια καθημερινή τελετουργία, όπου όλη η οικογένεια θα μπορεί να μοιράζεται. Το ίδιο ισχύει και για τα Σαββατοκύριακα, ιδιαίτερα για το κυριακάτικο τραπέζι.

 

3. Βγείτε έξω για μια βόλτα

Καταρρίψτε το μύθο ότι μια οικογενειακή βόλτα συνεπάγεται ταυτόχρονα πολλά έξοδα και πολύωρη προετοιμασία! Ετοιμαστείτε, φορέστε άνετα ρούχα και κάντε μια βόλτα στο κοντινότερο πάρκο ή έστω, γύρω από το οικοδομικό τετράγωνο που μένετε. Μη διστάσετε να κρατήσετε το σύζυγό σας από το χέρι και να συζητήσετε ο,τι σας απασχολεί.

 

4. Αποσυνδεθείτε

Κλείστε το τηλέφωνο, την τηλεόραση, τον υπολογιστή και περάστε χρόνο όλοι μαζί! Ακόμη και αν αποφασίσετε να διαβάσετε όλοι από ένα βιβλίο, η συνύπαρξη στον ίδιο χώρο είναι ένας πολύ καλός τρόπος που θα δυναμώσει το γάμο και την οικογένεια σας.

 

5. Μάθετε να ακούτε

«Η ικανότητα να μιλήσετε και να ακούσετε ο ένας στον άλλο είναι ένα κλειδί για έναν υγιή γάμο» λένε οι ειδικοί. Μπορείτε να ασκήσετε τις δεξιότητες επικοινωνίας σας μόνο όταν ακούτε ένα μέλος της οικογένειας να μιλάει, χωρίς να το διακόπτετε. Ένας πολύ καλός τρόπος για να γίνει αυτό πράξη, είναι μέσα από παιχνίδια ή άλλες οικογενειακές δραστηριότητες.

 

6. Πείτε «σ 'αγαπώ»

Τρεις μικρές λέξεις μπορούν να κάνουν τη διαφορά! Εκφράστε την αγάπη στο σύζυγό σας, μπροστά στα παιδιά σας και δείξτε τη δύναμη των συναισθημάτων σας. Σε μερικές οικογένειες, το «σ 'αγαπώ» μπορεί να γίνεται πράξη, αλλά ποτέ να μην ακούγεται. Πείτε το. Βεβαιωθείτε ότι ο σύζυγός σας και τα παιδιά σας γνωρίζουν ότι τους αγαπάτε.

 

Και μη ξεχνάτε, ο χρόνος που περνάτε ως οικογένεια, θα σας βοηθήσει να έρθετε ακόμα πιο κοντά με το υπέροχο πρόσωπο που ήταν η αρχή του παντός: το σύζυγό σας!

 queen.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή