Απριλίου 04, 2020

Ψυχολογία

Πόσο ανοιχτή αγκαλιά έχουμε πραγματικά για τα Αμεα στη χώρα μας;

Τα τελευταία χρόνια γίνεται μια προσπάθεια, κυρίως από φορείς, συλλόγους ή μοναδικές(η μήπως μοναχικές;), ώστε οι συμπολίτες μας να κατανοήσουν την αναπηρία. Τι είναι αναπηρία, πόσο κοντά είμαστε σε αυτή, γιατί οι αρτιμελείς φοβούνται λες και είναι κολλητική ασθένεια, πόσο σεβόμαστε τη διαφορετικότητα;

Τι συμβαίνει πραγματικά; Η χώρα μας, αν και φημίζεται για τη φιλοξενία της και τα καλά της αισθήματα προς το ξένο και το ξενόφερτο, δε φαίνεται να αντέχει την ιδέα του διαφορετικού που έρχεται να εγκατασταθεί στη ζωή της! Δε θέλω να αγγίξω σε αυτό το άρθρο το κομμάτι του ρατσισμού αλλά του φόβου για το άγνωστο.

Οι Έλληνες είμαστε σε γενικές γραμμές ένας θετικός λαός, με το κέφι μας και με την περηφάνια μας. Για αυτό και ότι κάνουμε, έχει μια υπερβολή. Αυτό ίσως να εξηγεί και γιατί ο Έλληνας φοβάται την αναπηρία. Δεν έχει μάθει να ασχολείται μαζί της, την θεώρει κακή και αρνητική. Θεώρει πως οι ασθένειες μπορεί να μεταδοθούν με μια αγκαλιά ή με ένα φιλί στο συνάνθρωπο.

Από το σχολείο ακόμα, δεν έχουμε λάβει την παιδεία πως τα Αμεα, είναι κομμάτι της κοινωνίας μας, της γειτονιάς μας …μερικές φόρες και της οικογένειας μας. Ότι δε πρέπει να ντρεπόμαστε για τον αδελφό μας, τον πάππου μας ή τη φίλη μας που είναι σε αμαξίδιο, με παραπληγία, με τύφλωση ή με σύνδρομο Down. Να μάθουμε πως όλα είναι κομμάτι της ζωής μας και σε κάποιες περιπτώσεις, πως όλοι είμαστε εν δυνάμει ανάπηροι. Άρα ότι ίσως βρεθούμε σε ανάλογη θέση.

Οι οικογένειες μας, μεγάλωσαν με παρόμοιο τρόπο και έτσι δε μπόρεσαν να μας μεταλαμπαδεύσουν την ιδέα, πως η αναπηρία σημαίνει θέληση για ζωή, για ύπαρξη, για δημιουργία. Πως κανείς δεν είναι ανώτερος μόνο και μόνο επειδή περπατά ή έχει όλες τις αισθήσεις του ενεργές. Άλλωστε για αυτό δεν έχουμε μάθει να σεβόμαστε τις διαβάσεις αμαξιδίων, κοιτάμε δειλά όταν σκεφτόμαστε να βοηθήσουμε έναν τυφλό στο δρόμο να περάσει απέναντι(ενώ το θέλουμε κατά βάθος), ντρεπόμαστε να κάνουμε φίλο μας ένα γείτονα που είναι σε αμαξίδιο, γιατί πως θα βγούμε και τι θα πει ο κόσμος!

Ειδικά στην επαρχία τα πράγματα δυστυχώς είναι ακόμα πιο δύσκολα. Οικογένειες που κρύβουν τα παιδιά τους γιατί δεν είναι αρτιμελή, δεν πηγαίνουν στο σχολείο και αρκετές φόρες έχουμε φαινόμενα εγκλεισμού στο σπίτι η σε κάποιο ίδρυμα, μόνο και μόνο για να μη πει τίποτα η «γειτονιά»! (επίσης αυτό το σύνδρομο της «γειτονιάς», είναι ελληνική «εφεύρεση»)

Ξέρω πως μέσα σε μερικές γραμμές δε θα μπορέσω να αλλάξω τον κόσμο, ούτε τη χώρα μας. Όμως θέλω να δώσω τη σπίθα σε όσους με διαβάζουν, πως ο κόσμος έχει αλλάξει και τρέχει, με ή χωρίς αμαξίδιο!

Βογιατζής Ηλίας

https://www.newsitamea.gr

Ψυχολογία

 Μπορώ να κάνω ένα σωρό πράγματα για να σου εκφράσω, να σου δείξω, να σου αποδείξω, να επιβεβαιώσω ή να υποστηρίξω ότι σ’ αγαπώ, όμως, μόνο ένα πράγμα μπορώ να κάνω με την αγάπη μου, κι αυτό είναι να Σ’ ΑΓΑΠΩ, να ασχολούμαι μαζί σου, να εκδηλώνω τα συναισθήματά μου όπως τα νιώθω. Και το πώς τα αισθάνομαι είναι ο δικός μου τρόπος να σ’ αγαπώ.

Μπορείς να το δεχτείς ή μπορείς να το απορρίψεις, μπορείς να καταλάβεις τι σημαίνει ή μπορείς να το αγνοήσεις παντελώς. Αυτός, όμως, είναι ο τρόπος μου να σ΄αγαπώ· δεν έχω άλλον.
Ο καθένας έχει έναν μόνο τρόπο ν’ αγαπάει: τον δικό του.

Στο χώρο της ψυχικής υγείας συναντάμε πολλές φορές άτομα που έμαθαν –λανθασμένα και χωρίς να καταλάβουν πώς–, ότι αγάπη είναι να χτυπάς, και καταλήγουν να παντρεύονται κάποιους που τους χτυπούν προκειμένου να αισθανθούν ότι τους αγαπούν (πολλές κακοποιημένες γυναίκες υπήρξαν κακοποιημένες θυγατέρες).
Για αιώνες κακοποιούσαν ή πλήγωναν οι γονείς τα παιδιά τους λέγοντας ότι το κάνουν για το καλό τους: “Εμένα με πονάει περισσότερο που πρέπει να σε δείρω”, λένε συχνά οι γονείς.Και στα πέντε σου, δεν είσαι σε θέση να κρίνεις αν είναι ή δεν είναι πράγματι έτσι.Και προσαρμόζεσαι· αλλάζεις συμπεριφορά.Και εξακολουθείς, πολλές φορές, να τρως ξύλο και να το θεωρείς ωφέλιμο.

Όταν δούλευα με εξαρτημένους, την εποχή που έκανα ειδικότητα στην ψυχιατρική, παρακολουθούσα μια γυναίκα που είχε πατέρα αλκοολικά και παντρεύτηκε με τη σειρά της έναν αλκοολικό άντρα. Τη γνώρισα στην κλινική όπου ο άντρας της ήταν εσωτερικός ασθενής. Επί χρόνια συνόδευε τον σύζυγό της στις ομάδες Ανώνυμων Αλκοολικών στην προσπάθεια να ξεπεράσει τον εθισμό του, από τον οποίο έπασχε για πάνω από δώδεκα χρόνια. Τελικά, εκείνος κατάφερε να απέχει από το αλκοόλ επί είκοσι τέσσερις μήνες. Τότε ήρθε η γυναίκα του για να μου πει ότι, μετά από δεκαέξι χρόνια γάμου, ένιωθε ότι η αποστολή της είχε λήξει η υγεία του συζύγου της είχε αποκατασταθεί…

Εγώ, τότε που ήμουν είκοσι επτά χρόνων και νεοδιορισμένος γιατρός, ερμήνευσα ότι, στην πραγματικότητα, αυτό που ήθελε ήταν να θεραπεύσει τον πατέρα της αντικαθιστώντας τη θεραπεία του πατέρα με αυτή του συζύγου.

Εκείνη είπε: “Μπορεί, τώρα πάντως δεν με συνδέει τίποτα με τον σύζυγό μου. Υπέφερα πολύ από τον αλκοολισμό του, αλλά έμεινα κοντά του για να μην τον εγκαταλείψω στη μέση της θεραπείας τώρα όμως δεν θέλω να ξέρω τίποτα πια γι’ αυτόν”. Πράγματι, χώρισαν. Ένα χρόνο αργότερα, τελείως τυχαία, κάπου αλλού συναντηθήκαμε με τη γυναίκα αυτή που είχε κάνει μια καινούργια σχέση. Είχε ξαναπαντρευτεί… έναν άντρα επίσης αλκοολικό.
Οι ιστορίες αυτές, που δεν μπορούμε να καταλάβουμε με τη λογική, έχουν να κάνουν με τον τρόπο που κουβαλάει κανείς μέσα του δικά του άλυτα θέματα· με το πώς αντιλαμβάνεται την αγάπη.

Το Σ’ ΑΓΑΠΩ και ΣΟΥ ΔΕΙΧΝΩ ΟΤΙ Σ’ ΑΓΑΠΩ μπορεί να είναι δύο πράγματα τελείως διαφορετικά για μένα και για σένα.Και εδώ, όπως και σε όλα τα θέματα, μπορεί να διαφωνήσουμε ριζικά χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο ένας από τους δύο κάνει αναγκαστικά λάθος.

Παραδείγματος χάριν: ξέρω πως η μαμά μου μπορεί να σου δείχνει ότι σ’ αγαπάει με διάφορους τρόπους, όπως όταν είσαι σε καλεί στο σπίτι και φτιάχνει τα φαγητά που σου αρέσουν. Αν λοιπόν, για τη μέρα που σ’ έχει καλέσει, έχει ετοιμάσει δύο ή και τρία από εκείνα τα υπέροχα αραβικά φαγητά που για να τα φτιάξει χρειάστηκε να περάσουν πεντ’-έξι μέρες στην κουζίνα ζυμώνοντας, ξεφλουδίζοντας, τεμαχίζοντας και βράζοντας τα υλικά, αυτό για τη μαμά μου σημαίνει ότι σ’ αγαπάει. Και αν δεν έχεις μάθει να ερμηνεύεις αυτόν τον τρόπος έκφρασης, μπορεί να μην καταλάβεις ότι γι’ αυτήν είναι το ίδιο σαν να λέει σ’ αγαπώ. Αυτό σημαίνει ότι είναι εκδηλωτική; Δεν ξέρω.

Σε κάθε περίπτωση, είναι ο ΔΙΚΟΣ ΤΗΣ τρόπος να λέει σ’ αγαπώ. Αν δεν μάθω να διαβάζω το μήνυμα που εκφράζουν έμμεσα αυτές οι κινήσεις, δεν θα μπορέσω ποτέ να αποκωδικοποιήσω το μήνυμα που εκφράζει ο άλλος. (Μια φορά την εβδομάδα, ΟΤΑΝ ΖΥΓΙΖΟΜΑΙ, επιβεβαιώνω πόσο πολύ μ’ αγαπούσε η μαμά μου, και πόσο καλά αποκωδικοποίησα το μήνυμά της!)

Όταν σ’ αγαπάει κάποιος, σου αφιερώνει ένα μέρος της ζωής, του χρόνου και του ενδιαφέροντός του.

Όταν σ’ αγαπάει κάποιος, οι πράξεις του σου λένε καθαρά πόσο πολύ νοιάζεται για σένα. Μπορεί ν’ αποφασίσω να κάνω κάτι που θέλεις, με τη φαντασίωση ότι θα καταλάβεις πόσο σ’ αγαπώ. Κάποια φορά μπορεί να το κάνω, άλλοτε μπορεί και όχι. Αν και δεν μου αρέσει, μπορεί να σηκωθώ από τα χαράματα της 13ης Δεκεμβρίου, να στολίσω το σπίτι και να ετοιμάσω το πρωινό γεμίζοντας τους τοίχους με αφίσες και το κρεβάτι με δώρα, και για το βράδυ να έχω καλέσει ένα σωρό κόσμο… Ξέροντας πόσο σε συγκινεί, είναι πιθανό κάποια φορά να το δεις να γίνεται, αν έχω διάθεση. Αν, όμως, επιβάλλεται να κάνω το ίδιο κάθε χρόνο, κι εγώ το επαναλαμβάνω μόνο και μόνο για να σ’ ευχαριστήσω… μην έχεις και την απαίτηση να το απολαμβάνω. Γιατί, αν δεν είναι κάτι που κι εγώ θέλω από μόνος μου, ίσως είναι καλύτερο και για τους δυο μας να μη το κάνω καθόλου.Βέβαια, αν εγώ δεν έχω ποτέ διάθεση να κάνω κάτι τέτοιο, ούτε και τίποτ’ απ’ αυτά που ξέρω ότι σου αρέσουν, τότε κάτι συμβαίνει.Με τη συμβίωση, θα μπορούσα να μάθω να χαίρομαι με την ψυχική ικανοποίηση που σου προσφέρω, έτσι όπως εσύ το προτιμάς. Και πράγματι, έτσι γίνεται. Αυτό όμως δεν έχει καμία σχέση με ορισμένες απόψεις που λίγο-πολύ δέχονται όλοι, απόψεις που φαίνονται να είναι αντίθετες με αυτό που μόλις είπα, και με τις οποίες, ασφαλώς, δεν συμφωνώ.Μιλάω συγκεκριμένα για τις θυσίες στην αγάπη.Μερικές φορές ο κόσμος θέλει να με πείσει ότι πέρα από την ιδέα τού να είναι κανείς ευτυχισμένος, σημαντικές σχέσεις είναι εκείνες όπου ο ένας είναι ικανός να θυσιάζεται για τον άλλον. Η αλήθεια είναι πως εγώ δεν πιστεύω ότι η αγάπη είναι χώρος θυσίας. Δεν πιστεύω ότι όταν θυσιάζεται κανείς για τον άλλον, αυτό αποτελεί εγγύηση αγάπης, και ακόμη λιγότερο, ότι η θυσία αποδεικνύει την αγάπη μου για τον άλλο.

Η αγάπη είναι ένα συναίσθημα που εγγυάται την ικανότητα να χαιρόμαστε πράγματα μαζί, κι όχι ένα μέτρο για το πόσο είμαι διατεθειμένος να υποφέρω για σένα, ή πόσο είμαι έτοιμος να απαρνηθώ τον ίδιο μου τον εαυτό.

Σε κάθε περίπτωση, το μέτρο της αγάπης μας δεν το καθορίζει ο πόνος που μπορεί να μοιραστούμε – έστω κι αν αυτό αποτελεί μέρος της ζωής. Η αγάπη μας μετριέται και δυναμώνει ανάλογα με το πόσο ικανοί είμαστε να περπατάμε μαζί σ’ αυτόν τον δρόμο, να απολαμβάνουμε κάθε βήμα όσο γίνεται περισσότερο, και να αυξάνουμε την ικανότητα μας να χαιρόμαστε ακριβώς αυτό: το ότι είμαστε μαζί.

…Ένας πανάρχαιος μύθος των ινδιάνων Σου λέει πως ήρθαν κάποτε στη σκηνή του γέρου μάγου της φυλής, πιασμένοι χέρι χέρι, ο Άγριος Ταύρος, ο πιο γενναίος και τιμημένος νέος πολεμιστής, και το Ψηλό Σύννεφο, η κόρη του αρχηγού, μία από τις ωραιότερες γυναίκες της φυλής.“Αγαπιόμαστε” αρχίζει ο νέος.“Και θα παντρευτούμε” λέει εκείνη.“Και αγαπιόμαστε τόσο που φοβόμαστε…”“Θα θέλαμε κάποιο μαγικό, ένα χαϊμαλί, ένα φυλαχτό…”“Κάτι που θα μας εγγυάται ότι θα είμαστε για πάντα μαζί.”“Που θα μας εξασφαλίσει ότι θα είμαστε ο ένας στο πλευρό του άλλου ώσπου να συναντήσουμε τον Μανιτού, την ημέρα του θανάτου.”“Σε παρακαλόυμε” ικετεύουν, “πες μας τι μπορούμε να κάνουμε…”Ο μάγος τούς κοιτάζει και συγκινείται που βλέπει τόσο νέους, τόσο ερωτευμένους, να λαχταρούν τόσο μια του λέξη.“Υπάρχει κάτι…” λέει τελικά ο σοφός μάγος μετά από αρκετή ώρα. “Αλλά  δεν ξέρω… είναι ένα έργο πολύ δύσκολο και απαιτεί θυσίες.”“Δεν μας πειράζει” λένε κι οι δύο.“Ό,τι και να’ ναι” επιβεβαιώνει ο Άγριος Ταύρος.“Ωραία” λέει ο μάγος. “Ψηλό Σύννεφο, βλέπεις το βουνό που είναι βόρεια από το χωριό μας; Πρέπει να ανέβεις μόνη σου, χωρίς τίποτε άλλο εκτός από ένα δίχτυ και τα χέρια σου και να κυνηγήσεις το πιο όμορφο και δυνατό γεράκι του βουνού. Αν το πιάσεις, πρέπει να το φέρεις εδώ ζωντανό την τρίτη μέρα μετά την πανσέληνο. Κατάλαβες;”Η νεαρή κοπέλα συγγατανεύει σιωπηλά.“Κι εσύ, Άγριε Ταύρε” συνεχίζει ο μάγος, “πρέπει να ανέβεις το βουνό του κεραυνού, κι όταν φτάσεις στην κορυφή να βρεις τον πιο άγριο απ’ όλους τους αετούς, και με τα χέρια σου μόνο κι ένα δίχτυ να τον πιάσεις χωρίς να το τραυματίσεις και να τον φέρεις μπροστά μου, ζωντανό, την ίδια μέρα που θα έρθει και το Ψηλό Σύννεφο… Πηγαίνετε τώρα.”

Οι δύο νέοι κοιτάζονται με τρυφερότητα, κι ύστερα από ένα φευγαλέο χαμόγελο φεύγουν για να εκπληρώσουν την αποστολή που τους ανατέθηκε. Εκείνη πάει προς το βορρά, εκείνος προς το νότο…Την καθορισμένη ημέρα, μπροστά στη σκηνή του μάγου, περιμένουν οι δύο νέοι, ο καθένας με μια πάνινη τσάντα που περιέχει το πουλί που τους ζητήθηκε.Ο μάγος τούς λέει να βγάλουν τα πουλιά από τις τσάντες με μεγάλη προσοχή. Οι νέοι κάνουν αυτό που τους λέει, και παρουσιάζουν στον γέρο για να τα εγκρίνει τα πουλιά που έπιασαν.

Είναι πανέμορφα· χωρίς αμφιβολία, τα καλύτερα του είδους τους.“Πετούσαν ψηλά;” ρωτάει ο μάγος.“Ναι, βέβαια. Κι εμείς, όπως μας ζητήσατε… Και τώρα;” ρωτάει ο νέος. “Θα τα σκοτώσουμε και θα πιούμε την τιμή από το αίμα τους;”“Όχι” λέει ο γέρος.“Να τα μαγειρέψουμε και να φάμε τη γενναιότητα από το κρέας τους;” προτείνει η νεαρή.“Όχι” ξαναλέει ο γέρος. “Κάντε ό,τι σας λέω. Πάρτε τα πουλιά και δέστε τα μεταξύ τους από τα πόδια μ’ αυτές τις δερμάτινες λωρίδες… Αφού τα δέσετε, αφήστε τα να φύγουν· να πετάξουν ελεύθερα.”Ο πολεμιστής και η νεαρή κοπέλα κάνουν ό,τι ακριβώς τους έχει πει ο μάγος, και στο τέλος ελευθερώνουν τα πουλιά.Ο αετός και το γεράκι προσπαθούν να πετάξουν, αλλά το μόνο που καταφέρνουν είναι να στριφογυρίζουν και να ξαναπέφτουν κάτω. Σε λίγα λεπτά, εκνευρισμένα που δεν καταφέρνουν να πετάξουν, τα πουλιά επιτίθενται με τσιμπήματα το ένα εναντίον του άλλου μέχρι που πληγώνονται.“Αυτό είναι το μαγικό.

Μην ξεχάσετε ποτέ αυτό που είδατε σήμερα. Τώρα, είστε κι εσείς ένας αετός κι ένα γεράκι. Αν δεθείτε ο ένας με τον άλλο, ακόμη κι αν το κάνετε από αγάπη, όχι μόνο θα σέρνεστε στη ζωή σας, αλλά επιπλέον, αργά ή γρήγορα, θα αρχίσετε να πληγώνετε ο ένας τον άλλον. Αν θέλετε η αγάπη σας να κρατήσει για πάντα, να πετάτε μαζί, αλλά ποτέ δεμένοι.”
Απόσπασμα από το βιβλίο “Ο δρόμος της συνάντησης”, ΦΥΛΛΑ ΠΟΡΕΙΑΣ ΙΙ, του Χόρχε Μπουκάι, εκδόσεις opera/animus

https://www.glikiazoi.gr

Ψυχολογία

Η πλατεία είναι αυτή που συχνάζαμε όλες σχεδόν τις Παρασκευές μετά το σχολείο κι αυτός που στέκεται απέναντί μου και που μού μιλά για το Δίλημμα του Φυλακισμένου και την Πολιτική Φιλοσοφία του Νικόλο Μακιαβέλλι, θεωρούνταν, τότε, ο μεγαλύτερος «αλήτης» των μαθητικών μου χρόνων. «Χαμένος από χέρι», μου λέει, «όταν σου βάζουν την ταμπέλα του κακού παιδιού, και να μην είσαι, τις περισσότερες φορές γίνεσαι».

Διασχίζουμε το πάρκο όπου κάποτε ήπιαμε τις πρώτες μας μπύρες και τον παρατηρώ προσπαθώντας να βρω σημάδια από το 14χρονο αγόρι που ήξερα και για το οποίο ένοιωθα πάντα συμπάθεια, ενώ κάποιοι τον χλεύαζαν και οι περισσότεροι τον σνόμπαραν, διότι ήταν ο «αντιδραστικός» και ο «απείθαρχος».

Η περίπτωση του Α. είναι μία μόνο από τις εκατοντάδες περιπτώσεις «προβληματικών» παιδιών που στιγματίστηκαν στο μαθητικό περιβάλλον. Ειδικά στο δικό μας σχολείο -ένα από τα μεγάλα, μαζικής παραγωγής, ιδιωτικά ιδρύματα της Αθήνας- η πιο συνηθισμένη πρακτική όταν κάποιος δεν συμμορφωνόταν με τα πρότυπα, ήταν η απομάκρυνση του παιδιού με κομψό τρόπο, χωρίς συνήθως κανείς να ασχοληθεί με τις βαθύτερες αιτίες της «αποκλείνουσας» συμπεριφοράς του, προκειμένου να προστατευτεί η φήμη του σχολείου.

«Με αντιμετώπιζαν στα 14 σαν να ήμουν εγκληματίας. Και πιστεύω ότι κάποιοι καθηγητές ήθελαν να με δουν να μεταμορφώνομαι ακριβώς σε αυτό», μου εξηγεί. «Όμως, ζούσα σε ένα σπίτι με εντάσεις και καβγάδες. Ήμουν φοβισμένος και μόνος. Έμπλεξα με κάποιες κακιές παρέες εξωσχολικές. Έψαχνα από κάπου να πιαστώ. Κατά βάθος αναγνώριζα ότι όλα αυτά που έκανα, δεν ήταν σωστά. Θα έλεγα όμως ότι δεν ‘πήγαινα’ εγώ τα σκηνικά, αυτά ‘με πηγαίνανε’».

Ρωτώ τον Α. αν το σχολείο μας, το οποίο διέθετε και ψυχολόγο, του έδωσε ποτέ κάποιου είδους υποστήριξη. «Ουσιαστική βοήθεια δεν πήρα ποτέ, δύο μόνο καθηγητές με πλησίασαν τότε. Στο Λύκειο ήταν κιόλας πολύ αργά για μένα ή έτσι ένιωθα. Περιθωριοποιήθηκα γιατί είχα την ταμπέλα του «κακού» παιδιού και με έκαναν πέρα τόσο τα παιδιά, όσο και οι καθηγητές. Στην 2α Λυκείου άρχισα να συνειδητοποιώ ότι δεν είμαι σαν τα παιδιά με τα οποία σύχναζα. Ήθελα να βρω τρόπο να ξεφύγω. Ένιωθα ότι ήμουν παγιδευμένος. Όμως ήταν πολύ αργά για να βγάλω την ‘ρετσινιά’ από πάνω μου. Ήμουν 16 χρόνων. Όταν με έδιωξαν ένιωθα ηττημένος. Δεν καταλαβαίνω τι κερδίζεις με το να τιμωρήσεις έτσι ένα παιδί. Μπορείς να το κάνεις, χωρίς να του κόψεις τον δρόμο. Εγώ ήξερα τα προβλήματά μου και προσπαθούσα να τα διορθώσω. Έβλεπα ότι στο σχολείο αυτό δεν θα το κατάφερνα ποτέ αυτό, διότι αν π.χ. περπατούσα κι έπεφτε ένα κεραμίδι στο κεφάλι καποιανού, θα κατηγορούσαν εμένα ότι το είχα πετάξει. Μοιραία ήρθα σε κόντρα μαζί τους γιατί περνούσα δύσκολα και είχα «απείθαρχο» χαρακτήρα. Αυτό που είπα στον εαυτό μου τότε ήταν πως ποτέ δεν θα του επιτρέψω να ξαναβρεθεί σε τόσο αδύναμη θέση. Κατάλαβα ότι αυτό το σχολείο σε προετοιμάζει για να ενσωματωθείς σε ένα σύστημα το οποίο είναι φανερό ότι πάσχει, ότι είναι λάθος κι ότι χρειάζεται αλλαγές κι ότι ακολουθεί μια στενόμυαλη γραμμή κι άμα κάποιος διαφέρει από την μάζα τον απομακρύνουν. Πήγα στο δημόσιο της περιοχής μου στο οποίο γινόταν χαμός. Παρόλο που όλοι με είχαν για τελειωμένο, φεύγοντας απ’ το ιδιωτικό, ένιωσα ότι άφηνα βάρη πίσω μου. Ηρέμησα, έκατσα, διάβασα και πέρασα στην ΑΣΟΕ. Έκανα Μεταπτυχιακό στο Finance και μού έδωσαν υποτροφία για να δώσω ένα δίπλωμα, το CFA, πήρα 3.16/4, δεν είναι άριστα, αλλά είναι καλά νομίζω».

Λίγο αργότερα η Νίνα Γαγάνη, καθηγήτρια στον ιδιωτικό τομέα η οποία ασχολείται με παιδιά Γυμνασίου και Λυκείου μου λέει ότι, «...σε ιδρύματα κύρους έχουν πολύ μικρή δικαιοδοσία οι καθηγητές. Ίσως κάποιοι αρχαιότεροι, να μπορούν σε ένα συμβούλιο να πούνε ένα λόγο αντίθετο από του διευθυντού τους. Όμως παίζουν πάρα πολλά: η καριέρα τους, τα λεφτά τους, η απόλυσή τους, θέλει τακτ και πολύ λεπτό χειρισμό. Συνήθως οι περισσότεροι σιωπούν.»

Τηλεφωνώ στη ψυχολόγο-παιδοψυχολόγο Αλεξάνδρα Καππάτου για να μου εξηγήσει πώς οι καθηγητές δημιουργούν συμπάθειες και γιατί στοχοποιούνται κάποια παιδιά.

«Είναι γεγονός ότι τα παιδιά που ανταποκρίνονται θετικά στη μαθησιακή διαδικασία χωρίς να δημιουργούν προβλήματα, συχνά απολαμβάνουν την εύνοια των εκπαιδευτικών. Σε κάθε τάξη όμως, υπάρχει ένα ποσοστό περίπου 10-15%, που αντιμετωπίζει κάποιου είδους δυσκολίες που χρειάζονται μεγαλύτερη κατανόηση. Οι εκπαιδευτικοί, μη έχοντας τον απαραίτητο χρόνο, την κατάλληλη ψυχοπαιδαγωγική υποδομή, ίσως και την ψυχική αντοχή, ακόμη και αν έχουν την καλή πρόθεση δεν μπορούν να ασχοληθούν με τις ατομικές ανάγκες του κάθε εφήβου. Έτσι το παιδί που διαταράσσει τη λειτουργία της τάξης συχνά στοχοποιείται. Αυτό του δημιουργεί θυμό, αισθάνεται αδικημένο και σε κάποιες περιπτώσεις, βγαίνει από την ομάδα. Πίσω όμως από παρόμοιες συμπεριφορές ενός εφήβου πάντα κρύβεται ένα μήνυμα. Η κάθε πράξη κάτι συμβολίζει που γονείς και εκπαιδευτικοί καλούνται να μεταφράσουν. Σε κάποιες περιπτώσεις είναι η έκφραση της βαθειάς οδύνης του έφηβου για τις πολλές και σημαντικές αλλαγές που του συμβαίνουν και αδυνατεί να κατανοήσει και να διαχειριστεί. Συχνά ο έφηβος λειτουργεί απαξιωτικά προς το εκπαιδευτικό σύστημα που αγνοεί τις ανάγκες του και δεν καταφέρνει να τον ενσωματώσει. Ωστόσο, για την συμπεριφορά ενός εφήβου κυρίως ευθυνόμαστε εμείς οι μεγάλοι. Το εκπαιδευτικό σύστημα είναι ανελαστικό και λειτουργεί αμείλικτα προς τα παιδιά που έχουν διάφορες δυσκολίες. Η κατανόηση των αναγκών των εφήβων, η δημιουργία κινήτρων, η ανάπτυξη της συνεργασίας και η συνέπεια στους κανόνες της λειτουργίας της τάξης που θα συμφωνήσουν από την αρχή οι εκπαιδευτικοί με τους μαθητές αποτελούν ένα βασικό άξονα. Σε αυτή τη διαδικασία η αποδοχή του εφήβου από τους καθηγητές πρέπει να αποτελεί βασική και αναγκαία κατεύθυνση. Ο καθηγητής δεν είναι ο τιμωρός του».

Ο «αλήτης» του δικού μου σχολείου κατόρθωσε να ξεφύγει τότε και τώρα στέκεται μπροστά μου έχοντας δύο πτυχία στα χέρια του. Δυστυχώς όμως αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα, καθώς τα περισσότερα «κακά» παιδιά, όπως μου επισημαίνει η Αλεξάνδρα Καππάτου, συχνά χάνονται. Μήπως αντί να πετάμε στο δρόμο αυτά τα παιδιά πρέπει να καταπολεμήσουμε τα αίτια που τα οδηγούν εκεί εξαρχής;

https://www.akappatou.gr

Ψυχολογία

Σίγουρα η ζωή δεν είναι μια παιδική χαρά. Μπορεί για την ακρίβεια να γίνει αρκετά απαιτητική, σκληρή και τρομακτική. Συνεπώς, είναι φυσιολογικό να μην είσαι πάντα η προσωποποίηση της χαράς και της ευτυχίας, ακόμη κι αν κατά γενική ομολογία είσαι ένας θετικός και αισιόδοξος άνθρωπος. Αν λοιπόν έρθεις αντιμέτωπη με μια από αυτές τις μέρες, προετοιμάσου από τώρα ψυχολογικά για τους απλούς τρόπους που υπόσχονται να σου φτιάξουν τη διάθεση και να διώξουν τα μαύρα σύννεφα από τη ζωή σου.

Κάνε τα πράγματα που αγαπάς: Για να απαλλαγείς από την κακή σου διάθεση κάνε το ακριβώς αντίθετο απ’ ό,τι προστάζει. Αντί να μείνεις μέσα στο σπίτι πήγαινε μια βόλτα στο πάρκο ή την παραλία, αντί να κοιμηθείς διάβασε ένα βιβλίο, άκου τα αγαπημένα σου (χαρούμενα) τραγούδια και κάνε τις αγαπημένες σου ασχολίες, όποιες κι αν είναι αυτές.

Αναλογίσου τις ευθύνες σου: Όλοι κάνουμε λάθη στη ζωή μας. Όμως το να αναγνωρίζεις το μερίδιο ευθύνης που σου αναλογεί δεν είναι όσο τρομακτικό τόσο μπορεί να νομίζεις. Αντίθετα, σου δίνει μια αίσθηση υπευθυνότητας, σταθερότητας και ελέγχου. Αν υπάρχουν πράγματα στη ζωή σου που δεν σου προσφέρουν καμία ευχαρίστηση, αλλά αντίθετα σε στεναχωρούν, σκέψου κατά πόσο ήταν δικιά σου επιλογή κι αν όχι, τι μπορείς να κάνεις ώστε να τα αντιμετωπίσεις ψύχραιμα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Ρίξε φως στη πηγή: Ψάξε βαθιά μέσα σου για την πηγή «του κακού», για το πρόβλημα που σου δημιουργεί αυτά τα αρνητικά συναισθήματα. Μερικές φορές τα προβλήματά μας είναι πολύ πιο περίπλοκα ή βαθιά απ’ ότι νομίζουμε. Συχνά μάλιστα, υπάρχουν δυσάρεστες εξωτερικές καταστάσεις που τις ρίζες τους σε βαθύτερα και πιο προσωπικά αίτια. Σκέψου πως το πρόβλημά σου είναι ένα πάζλ και ψάξε για όλα του τα κομμάτια. Μόλις δεις την γενική εικόνα αντί να ψάξεις να δεις τι πήγε στραβά και να αρχίσεις να μοιράζεις ευθύνες, σκέψου τι έμαθες από αυτή την εμπειρία, ώστε να την αντιμετωπίσεις καλύτερα την επόμενη φορά.

Κάνε χαρούμενες σκέψεις: Αντικατέστησε τα αρνητικά σου συναισθήματα δημιουργώντας θετικά. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να το κάνεις αυτό, όπως το να δεις μια κωμωδία ή μια ταινία που ανυψώνει το ηθικό σου και φυσικά να μιλήσεις με μια φίλη που αποδεδειγμένα ξέρει πώς να σε κάνει να γελάς.

Ανανέωσε το σπίτι σου: Δε χρειάζονται δραστικές και ιδιαίτερα ακριβές αλλαγές. Ακόμη κι αν είναι κάτι μικρό, όπως ένα βάζο με φρέσκα λουλούδια, ένας καινούριος πίνακας ή ένα καινούριο σετ σεντόνια, μια όμορφη αλλαγή στο σπίτι σου θα σε ανανεώσει και θα σου φτιάξει το κέφι.

Κλείσε την τηλεόραση: Αν σκοπεύεις να περάσεις τη μέρα βλέποντας τα νέα επεισόδια της αγαπημένης σου σειράς το ένα μετά το άλλο ή απλά χαζεύοντας τηλεόραση, ξανασκέψου το. Μια έρευνα του Πανεπιστημίου το Μέρυλαντ αναφέρει πως άτομα που περιέγραφαν τους εαυτούς τους ως «σχετικά ευτυχισμένους», έβλεπαν κατά 10% περισσότερες ώρες τηλεόραση από εκείνους που είχαν δηλώσει «πολύ ευτυχισμένοι».

Φάε τροφές πλούσιες σε σεροτονίνη και ντοπαμίνη: Έχεις παρατηρήσει πως όταν είσαι στεναχωρημένη η πρώτη σου κίνηση είναι να πιάσεις τη σοκολάτα; Αν και εσύ μπορεί να μην το ξέρεις, ο οργανισμός σου γνωρίζει πως η σοκολάτα, όπως και η μπανάνα είναι πλούσιες σε ατόφια σεροτονίνη και ντοπαμίνη. Οι αδελφικές αυτές χημικές ουσίες του οργανισμού είναι υπεύθυνες για την ψυχολογική μας διάθεση. Έχουν την ιδιότητα να μεταφέρουν μηνύματα από το ένα νευρικό κύτταρο στο άλλο προκαλώντας ικανοποίηση, ευχαρίστηση και ευφορία, ενώ όταν τα επίπεδά τους είναι χαμηλά συχνά βιώνουμε συναισθήματα θλίψης, μοναξιάς και άγχους. Άλλες τροφές που θα σου φτιάξουν τη διάθεση, είναι τα όσπρια, οι πιπεριές, ο ανανάς , η πιπερόριζα, οι ξηροί καρποί καθώς επίσης και το κρέας, τα ψάρια και τα γαλακτοκομικά προϊόντα.

Βγες από το σπίτι: Είτε είναι για μια βόλτα με το ποδήλατο, είτε για ένα περπάτημα στη πόλη, το να βγεις από το σπίτι και να δεις τη ζωή έξω από αυτό, θα σπάσει τον κύκλο θλίψης και απελπισίας που νιώθεις. Βάλε ένα στόχο (όπως το να επισκεφτείς εκείνο το bistrot που ανακάλυψες πρόσφατα) και περπάτησε την πόλη σημειώνοντας νοητά όλα εκείνα τα όμορφα στιγμιότυπα που θα συναντήσεις.

Αθλήσου: Αυξάνοντας τους καρδιακούς παλμούς σου, ταυτόχρονα θα αυξηθεί και η ενέργειά σου, βάζοντας ένα τέλος στην ατονία που νιώθεις. Επίσης κατά τη διάρκεια της γυμναστικής επικεντρώσου στη στιγμή, τις ανάσες και το στόχο που έχεις βάλει. Έτσι θα διώξεις τις δυσάρεστες σκέψεις από το μυαλό σου. Παράλληλα, ολοκληρώνοντας κάθε άσκηση θα νιώθεις περήφανη και ευχαριστημένη με τον εαυτό σου που τα κατάφερε.

Δώσε και σώσε: Είτε πρόκειται για ένα δώρο για ένα αγαπημένο σου πρόσωπο ή μια μικρή πράξη αλληλεγγύης και φιλανθρωπίας, το να δώσεις έστω και 5€ θα σου φτιάξει τη διάθεση, σύμφωνα με ένα πείραμα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Science. Οι συμμετέχοντες που ξόδεψαν λίγα από τα λεφτά τους για καλό σκοπό, ανέφεραν πως στο τέλος της ημέρας ένιωθαν συγκριτικά καλύτερα από εκείνους που τα χρησιμοποίησαν για τον εαυτό τους.

https://www.kathimerini.gr

Ψυχολογία

Εάν ανησυχείτε πολύ για το πώς νιώθουν οι άλλοι, εάν σας απασχολεί μια κατάσταση περισσότερο από το συνηθισμένο και προτιμάτε ένα περιβάλλον ήσυχο, τότε είναι πολύ πιθανό να ανήκετε στην κατηγορία των ιδιαίτερα ευαίσθητων ανθρώπων. Ποια είναι τα γενικότερα χαρακτηριστικά των ατόμων, που βιώνουν πολλά από όσα συμβαίνουν γύρω τους, σε υπερβολικό βαθμό;

Πολύ συχνά, βάζουμε ταμπέλες σε άτομα που συναντάμε για πρώτη φορά ή γνωρίζουμε καιρό. “Εσωστρεφής”, “Υπερβολικά ανοιχτός”, “Ευάλωτος”, “Υπερβολικά ευαίσθητος”... Ο τελευταίος χαρακτηρισμός αντιπροσωπεύει έναν στους πέντε ανθρώπους, ενώ μελετήθηκε για πρώτη φορά το 1990 από την ψυχίατρο Elaine Aron.

Με βάση κάποιες μελέτες, η ίδια κατέληξε στα κοινά χαρακτηριστικά των ανθρώπων αυτών που τείνουν να ξεχωρίζουν από το πλήθος, αφού αντιλαμβάνονται και χειρίζονται κάποιες καταστάσεις με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Πρώτα απ' όλα, τα άτομα αυτά επεξεργάζονται τα πράγματα σε βαθύτερο επίπεδο, έχουν διαίσθηση και ερευνούν πολύ μέχρι να κατανοήσουν πλήρως όσα συμβαίνουν γύρω τους.

Εάν ένας φίλος αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα, θα δείξουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και θα παρουσιάσουν μεγαλύτερο συναισθηματισμό , ενώ θα νοιαστούν περισσότερο για το πώς θα αντιδράσει κάποιος εν όψει ενός δυσάρεστου γεγονότος. Γι' αυτό τον λόγο, τα άτομα αυτά έχουν συνηθίσει να ακούν “μην το παίρνεις τόσο προσωπικά” ή “γιατί είσαι τόσο ευαίσθητος”;

Τα υπερευαίσθητα άτομα χρειάζονται επίσης, περισσότερο χρόνο για να πάρουν κάποια απόφαση. Ακόμα κι αν πρόκειται να αποφασίσουν για κάτι πολύ απλό, όπως για την γεύση που θα έχει το παγωτό τους, “ζυγίζουν” κάθε πιθανό αποτέλεσμα πριν καταλήξουν. Θέλουν ακόμη, να ασκούνται μόνοι. Αυτό σημαίνει ότι αποφεύγουν τα ομαδικά αθλήματα γιατί θεωρούν ότι όλοι τους κοιτάζουν ή τους κρίνουν. Ωστόσο, εάν τα άτομα αυτά έχουν μεγαλώσει σε ένα ιδιαίτερα υποστηρικτικό περιβάλλον με κατανόηση, είναι πιο εύκολο να ενσωματωθούν σε ομάδες.

Η σύγχυση από μια λάθος απόφαση είναι μεγαλύτερη στα υπερευαίσθητα άτομα
Λόγω υψηλής συναισθηματικής αντίδρασης, η σύγχυση από μία λάθος απόφαση είναι μεγαλύτερη. Η λεπτομέρεια είναι ένα ακόμη χαρακτηριστικό που απασχολεί τα υπερβολικά ευαίσθητα άτομα, πράγμα που σημαίνει ότι είναι από τα πρώτα που παρατηρούν έναν χώρο προσεκτικά. Όντας περισσότερο επιρρεπείς στο άγχος και την κατάθλιψη, οι άνθρωποι που παρουσιάζουν μεγαλύτερη ευαισθησία και έχουν συλλέξει διάφορες αρνητικές εμπειρίες, γίνονται ανασφαλείς. Το νευρικό τους σύστημα βρίσκεται διαρκώς σε επαγρύπνηση, ενώ η Aron συμβουλεύει τους γονείς που έχουν τέτοια παιδιά να μην τα υπερπροστατεύουν, αλλά να μην φτάνουν και στο άλλο άκρο.

Οι ανάγκες του κάθε παιδιού αντίθετα, πρέπει να εξεταστούν προσεκτικά ώστε, μεγαλώνοντας, να αποκτήσει αυτοπεποίθηση. Επιπρόσθετα, οτιδήποτε ενοχλητικό, φαίνεται πιο ενοχλητικό γιατί τα άτομα αυτά υπέρ-διεγείρονται από μια έντονη δραστηριότητα, όπως είναι ένα ανοιχτό κλιματιστικό εν ώρα ύπνου. Οι βίαιες ταινίες είναι ό,τι χειρότερο, ενώ δεν πρέπει να βάζουν τον εαυτό τους σε καταστάσεις που τους δημιουργούν αμηχανία γιατί είναι πιο επιρρεπείς στο κλάμα.

Εάν αναζητάτε και άλλα γνωρίσματα ενός υπερευαίσθητου ανθρώπου, να ξέρετε ότι τα άτομα αυτά είναι ιδιαίτερα ευγενικά και διακριτικά, για παράδειγμα στο σούπερ μάρκετ θα έχουν συνέχεια το μυαλό τους στο καροτσάκι με τα ψώνια, μόνο και μόνο για να μην ενοχλήσουν κάποιον. Τέλος, ένα από τα βασικά τους χαρακτηριστικά είναι ότι η αντίδρασή τους στην κριτική είναι πολύ έντονη. Γι' αυτό πολλές φορές, προσπαθούν να ευχαριστούν με κάθε τρόπο τους άλλους, μόνο και μόνο για να αποφύγουν την κριτική τους, ή να κριτικάρουν μόνοι τους τον εαυτό τους.

Πάντα λοιπόν, θα υπάρχει κάποιος άνθρωπος περισσότερο ευαίσθητος από τους υπόλοιπους που θα “μετράει” λίγο διαφορετικά όσα εκτυλίσσονται γύρω του, όπως θα υπάρχει πάντα και κάποιος άλλος συναισθηματικά πιο εγκρατής ο οποίος θα δυσκολεύεται να εξηγήσει την οπτική του πρώτου. Εάν θέλετε να μάθετε εάν ανήκετε στην πρώτη κατηγορία, μπορείτε να κάνετε το παρακάτω τεστ αυτογνωσίας

https://www.pathfinder.gr

Ψυχολογία

Η Louise Hay δεν χρειάζεται συστάσεις. Κοσμαγάπητη συγγραφέας (πολλά από τα βιβλία της με πιο γνωστό το Μεταμορφώστε τη ζωή σας κυκλοφορούν και στα ελληνικά), εκδότης και δασκάλα, άνοιξε όσο λίγοι δρόμο στον τομέα της προσωπικής ανάπτυξης.

Μία από τις πιο πρωτοποριακές δουλειές της ήταν και η δημιουργία μιας ομάδας υποστήριξης για ασθενείς και φορείς του AIDS, και μάλιστα στη δεκαετία του 1980, όταν πρωτοστατούσαν η προκατάληψη και η άγνοια για τη συγκεκριμένη νόσο.

Η προσέγγιση της Hay απέναντι στο AIDS επικεντρώθηκε στην καλλιέργεια της αγάπης και της αποδοχής του εαυτού (και της ασθένειας) χωρίς όρους και στη συνειδητή βελτίωση της ποιότητας ζωής με τη χρήση “στρατηγικών αγάπης“, δηλαδή τεχνικών ελέγχου του νου, δημιουργικού οραματισμού και θετικών δηλώσεων.

Το αποτέλεσμα ήταν να αλλάξει εκπληκτικά προς το καλύτερο η καθημερινότητα των μελών της ομάδας υποστήριξης και να ανταποκριθεί ανάλογα και το ανοσοποιητικό τους σύστημα. Οταν πρωτοξεκίνησε η ομάδα αυτή είχε μόλις έξι μέλη, ενώ σήμερα αριθμεί περισσότερα από 600 (ανάμεσά τους και πολλοί επαγγελματίες της υγείας και συγγενείς ασθενών).

Στο πέρασμα των ετών ένα μέρος της δουλειάς αυτής κινηματογραφήθηκε, με σεβασμό και αγάπη, αποτελώντας την πρώτη ύλη για την ταινία με τίτλο Doors Opening, η οποία προβλήθηκε πρόσφατα κατά τη διάρκεια συνεδρίου που διοργάνωσε πρόσφατα η Hay στο Τορόντο του Καναδά, συγκινώντας βαθιά όσους είχαν την τύχη να την παρακολουθήσουν και να τη σχολιάσουν στη συνέχεια στις προσωπικές τους ιστοσελίδες, παρουσιάζοντας παράλληλα και τις βασικές “στρατηγικές αγάπης” της Louise Hay.

Να πώς συνοψίζει τις στρατηγικές αυτές, λιτά και ουσιαστικά, η επίσης πολύ αγαπημένη συγγραφέας και δασκάλα Cheryl Richarson, εμπνευσμένη από την ταινία:

Σταμάτα να κρίνεις τον εαυτό σου και τους άλλους. Αν ξεχαστείς και πιαστείς στο δόκανο του κουτσομπολιού και της κακίας, συνειδητά άλλαξε τη συμπεριφορά σου αμέσως.

Σταμάτα να τρομάζεις τον εαυτό σου. Μην επιτρέπεις ούτε στους άλλους να σε τρομάζουν με διάφορα σενάρια καταστροφής. Αν παρασυρθείς στη δίνη του φόβου, επικέντρωσε αμέσως το νου σου σε μια εικόνα που σε γεμίζει αγάπη (του παιδιού σου, για παράδειγμα) προκειμένου να αλλάξεις το συναίσθημά σου.

Πάντα να είσαι υπομονετικός και ευγενικός με τον εαυτό σου.

Επιβράβευσε τον εαυτό σου. Αρχισε να παρατηρείς τα δυνατά σου σημεία, τις μικρές καθημερινές σου νίκες που συνήθως περνούν απαρατήρητες όταν δίνεις σημασία σε ό,τι δεν καταφέρνεις ή σε ό,τι σου λείπει.

Υποστήριξε με κάθε τρόπο την προσωπική σου ανάπτυξη. Αν νιώθεις πως χρειάζεσαι βοήθεια μη διστάσεις να τη ζητήσεις από κάποιον που εμπιστεύεσαι. Δεσμεύσου σε ένα προσωπικό και κατάλληλο για σένα πρόγραμμα με συγκεκριμένα καθημερινά βήματα.

Φρόντισε τον εαυτό σου. Πρόσφερέ του θρεπτικές τροφές και άσκηση που να του αρέσει.

Αξιοποίησε, με συνέπεια και σε καθημερινή βαση, τα πολύτιμα εργαλεία του δημιουργικού οραματισμού και των θετικών δηλώσεων. Αγαπημένη άσκηση της Hay είναι να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη, σε διάφορες στιγμές της μέρας σου, και να του λες πως τον αγαπάς και τον αποδέχεσαι. Φαίνεται απλοϊκό και εύκολο (δεν είναι όμως), αλλά είναι πανίσχυρο και λειτουργεί.

Με δυο λόγια, οι στρατηγικές της αγάπης σε οδηγούν να ζεις διαφορετικά. Στην πραγματικότητα η εφαρμογή τους, με τέτοια αφθονία πηγών και γνώσης που υπάρχουν διαθέσιμες στην εποχή μας, δεν απαιτεί περισσότερα χρήματα. Αντιθέτως απαιτεί προσωπική δέσμευση, ισχυρή και στέρεα.

https://newagemama.com

Ψυχολογία

Επιλέγοντας τη σιωπή...Λίγο πριν ανοίξουμε τα μάτια μας τυλιγόμαστε από εξωτερικούς θορύβους. Ο πρώτος θόρυβος είναι το ξυπνητήρι, ακολουθεί η μουσική, ο ήχος της καφετιέρας. Ζούμε τη ζωή μας μέσα σε ήχους, όχι μόνο εξωτερικούς αλλά και εσωτερικούς. Το μυαλό μας κατακλύζεται από σκέψεις, η μία διαδέχεται την άλλη ασταμάτητα. Τελικά, η εξωτερική αναταραχή του περιβάλλοντος σε συνδυασμό με την εσωτερική φλυαρία του νου δεν αφήνει πολλά περιθώρια να αφουγκραστούμε πραγματικά τη σιωπή.
Αλλά νομίζω ότι όλοι μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι η σιωπή είναι αρετή και πρέπει να δουλέψουμε προς την απόκτησή της. Είναι τόσο παλιά όσο και ο χρόνος. Έχει υμνηθεί χιλιάδες χρόνια πριν από φιλοσόφους και ποιητές, και συνεχίζει να τονίζεται η σπουδαιότητά της ως δεξιότητα. Αμέτρητες ρήσεις γράφτηκαν με υψηλά διδάγματα: «Τα υπόλοιπα είναι σιωπή», «Στη σιωπή δεν μπορείς να κρύψεις τίποτα, όπως μπορείς στα λόγια», «Οι σειρήνες όμως έχουν ένα όπλο πιο φοβερό κι απ’ το τραγούδι: τη σιωπή τους», «Δεν έχουμε κανένα σίγουρο μέσο, εκτός ίσως από τη σιωπή, για να εκφράσουμε τις σκέψεις μας», «Η σιωπή είναι καμωμένη από λέξεις που δεν έχουν ειπωθεί».

Αφαιρώντας τον θόρυβο μένει η σιωπή
Η σιωπή προσφέρει ένα άνοιγμα που δεν μπορεί να οριστεί άμεσα, μια ευκαιρία να εκμεταλλευτούμε τον χρόνο για να ξεθάψουμε τα μυστήρια και τα μαθήματα που υπάρχουν μέσα σε αυτήν. Στη μέση όλων των θορύβων, βρίσκεται η σιωπή. Είναι παντού γύρω μας. Πρέπει να μάθουμε να ξεσκεπάζουμε τον θόρυβο από τη λήψη αποφάσεων και συνειδητά να προσπαθούμε την επίτευξή της. Και δεν μένει παρά να αφαιρέσουμε την ένταση και το άγχος από το περιβάλλον μας, να επαναφορτίσουμε τις εσωτερικές μπαταρίες μας, και να δημιουργήσουμε ειρήνη με τον εαυτό μας και το περιβάλλον μας. Όταν υπάρχει σιωπή, υπάρχει χρόνος για ενδοσκόπηση επιτρέποντας τον αληθινό εαυτό να μιλήσει, όχι το εγώ ούτε το συνειδητό μυαλό, αλλά ο αληθινός εαυτός που συνδέεται με τη ροή της ενέργειας γύρω μας.
Σε ποιες περιπτώσεις λοιπόν πρέπει να ενσωματώσετε τη σιωπή στην καθημερινότητά σας και στις διαπροσωπικές σας σχέσεις και με ποιον τρόπο;

Μην μιλάτε για λίγο…
Κατά τη διάρκεια έντασης
Είναι ωραίο να είσαι σιωπηλός παρέα με κάποιον.
Kurt Tucholsky, 1890-1935, Γερμανοεβραίος σατιρικός συγγραφέας
Ένας από τους καλύτερους χρόνους χρήσης της δύναμης της σιωπής είναι κατά την ένταση και σύγκρουση. Όταν κάποιος λοιπόν σας φωνάζει ή σας επιπλήττει, κρίνεται σοφή επιλογή να μην ανταπαντήσετε. Η πιο αποτελεσματική λοιπόν αντιμετώπιση μίας τέτοιας κατάστασης είναι να κρατήσετε όλη την ενέργειά σας απλά κοιτάζοντας το άλλο πρόσωπο λέγοντας… τίποτα. Κατά αυτόν τον τρόπο αφήνετε να καταλαγιάσει ο θυμός του προσώπου χωρίς να επιτείνετε την αναζωπύρωσή του.

Μην πατάτε πάνω στη φωνή του συνομιλητή σας
Σιωπηλός; Α, είναι σιωπηλός! Μπορεί να σιωπήσει καλά. Τη σιωπή αυτού του ανθρώπου είναι υπέροχο να την ακούς.
Thomas Hardy, 1840-1928, Άγγλος συγγραφέας & ποιητής
Η σιωπή αποδεικνύεται σημαντικό εργαλείο όταν συζητάτε με τους φίλους σας και την οικογένειά σας. Απλά αφήστε τους να εκφραστούν και ακούστε τους προσεκτικά. Παρατηρήστε τις εκφράσεις του προσώπου τους και τις κινήσεις τους, για να αναγνωρίσετε και να συλλάβετε όλα τα νοήματα. Προφανώς, υπάρχουν φορές που διακόπτετε τον συνομιλητή σας. Ωστόσο, όταν το κάνετε, βεβαιωθείτε ότι πραγματοποιείτε για να διασαφηνίσετε και να διευκρινίσετε ορισμένα σημεία.
Με τον καιρό θα διαπιστώσετε ότι, αναπτύσσοντας και εξασκώντας την αρετή της σιωπής, περισσότεροι άνθρωποι θα απευθύνονται σε εσάς, για να υποβάλλουν τους προβληματισμούς τους.

Κουτσομπολιό
Αν δεν μπορείς να πεις κάτι καλό για κάποιον άλλο, καλύτερα μη μιλήσεις.
Στον εργασιακό χώρο πάντα υπάρχουν άτομα που αγαπάνε τα κοινωνικά σχόλια. Το κουτσομπολιό να θυμάστε ότι είναι μεταδοτικό. Όταν κάποιος σχολιάζει ανθρώπους, τους οποίους δεν συμπαθούμε, έχουμε τη φυσική τάση να εκφράσουμε αβίαστα τη γνώμη μας δίχως όρια. Προσπαθήστε να μην εμπλακείτε σε μία παρόμοια κατάσταση χρησιμοποιώντας τη δύναμη της σιωπής.

 Όταν το σπίτι είναι άδειο
Η κυρία Dalloway πάντα κάνει δεξιώσεις για να σκεπάσει τη σιωπή.
Virginia Woolf, 1882-1941, Βρετανίδα συγγραφέας
Η σιωπή του σπιτιού μπορεί να είναι αρκετά ενοχλητική για μερικούς ανθρώπους, και ως εκ τούτου υπάρχει μία φυσική ανάγκη να καλυφθεί το κενό της. Ορισμένες όμως φορές η σιωπή είναι αναγκαία. Βοηθά στην επεξεργασία των γεγονότων της ημέρας ή στον σχεδιασμό όσων θέλουμε να συμβούν κατά τη διάρκειά της. Επιπλέον, ο σιωπηλός χρόνος είναι αναγκαίος για να επαναπροσδιορίσουμε τις επιλογές μας, να θέσουμε νέους στόχους, να ονειρευτούμε τη ζωή μας μελλοντικά, να λάβουμε αποφάσεις για την επίτευξή τους και να διορθώσουμε τα σφάλματά μας.

Και ακούστε τη σιωπή
1. Ο διαλογισμός είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος για να συνδεθείτε με τον κόσμο της σιωπής χωρίς οποιαδήποτε παρεμβολή θορύβου. 15 λεπτά το πρωί, 15 λεπτά το βράδυ η επικέντρωση στην αναπνοή σας μπορεί να επιφέρει θαύματα τόσο στο μυαλό όσο και στο σώμα. Είναι τότε που επιτυγχάνεται ένα επίπεδο βαθιάς εσωτερικής ηρεμίας.
2. Βρείτε μια ήσυχη γωνιά στο σπίτι σας και διαβάστε το αγαπημένο σας βιβλίο χωρίς παρεμβολές. Πιείτε τον καφέ σας το πρωί έξω στην αυλή, αντί μπροστά από μια τηλεόραση. Δεν είναι ακριβώς ήσυχα εκεί έξω, αλλά ακούγοντας την ηρεμία της Φύσης θα ηρεμήσετε εσωτερικά.
3. Απενεργοποιήσετε το ραδιόφωνο κατά την οδήγηση. Δώστε στην πράξη της οδήγησης πλήρη προσοχή, ενώ παράλληλα θα εκπλαγείτε από το τι θα παρατηρήσετε γύρω σας!
4. Κατά την πεζοπορία αφήστε το iPod στο αυτοκίνητο. Αφουγκραστείτε τους ήχους της γης.
5. Απολαύστε ένα σιωπηλό βράδυ. Αποσυνδέστε το laptop και το κινητό σας τηλέφωνο. Σκόπιμα διαγράψτε «το μυαλό του παρελθόντος και του μέλλοντος». Αφήστε το μυαλό μόνο να «είναι».
Σας προτρέπουμε μόνο να γιορτάσετε την ομορφιά ορισμένων ήχων, τις κραυγές ενός νεογέννητου μωρού, την τέχνη της μουσικής, το γέλιο ενός παιδιού.

https://www.flowmagazine.gr

Ψυχολογία

Γνωρίζετε ότι όταν υπογράφετε σε μια προσωπική ή επαγγελματική περίσταση εν αγνοία σας αποκαλύπτετε πολύ περισσότερα για τον εαυτό σας από ό, τι θα θέλατε; Ο γραφικός χαρακτήρας, μικρά ή μεγάλα γράμματα, σκούρα ή ανοιχτά, με καμπύλη ή γωνία αποκαλύπτει τον χαρακτήρα σας και τις ενδόμυχες σκέψεις σας. Στην ουσία, αντικατοπτρίζει την ιδιοσυγκρασία και τη φύση σας, είναι το στιγμιότυπο της προσωπικότητάς σας.

Σκεφτείτε την υπογραφή ως μία εικόνα εξωτερίκευσης του εσωτερικού σας κόσμου. Είναι το μέσο με το οποίο ο συγγραφέας θέλει ο κόσμος να τον δει. Χαρακτηριστικά της προσωπικότητας όπως η τιμιότητα, οι επικοινωνιακές ικανότητες, η δημιουργικότητα, η συναισθηματική σταθερότητα και η αυτοεικόνα είναι δυνατόν να προσδιοριστούν μέσα από την ανάλυση μιας υπογραφής. Επιπλέον, οι κοινωνικές δεξιότητες, η ντροπαλότητα, η εξωστρέφεια, το επίπεδο εμπιστοσύνης και το επίπεδο της αυτοπεποίθησης μπορούν να αναγνωριστούν.

Η ανάλυση της υπογραφής βασίζεται σε επτά στοιχεία
1. Μέγεθος υπογραφής
2. Κλίση υπογραφής
3. Μέγεθος του ονόματος και του επωνύμου
4. Υπογράμμιση
5. Μέγεθος του πρώτου γράμματος της υπογραφής
6. Προς τα πίσω χτυπήματα στην υπογραφή
7. Χρησιμοποίηση κουκκίδων στην υπογραφή
Συχνές ερωτήσεις που σχετίζονται με την ανάλυση της υπογραφής
Τι αποκαλύπτει η δυσαναγνωσία στην υπογραφή;
Μία υπογραφή είναι δυσανάγνωστη όταν υπάρχει μεγάλη δυσκολία στην ανάγνωση του ονόματος. Μια δυσανάγνωστη υπογραφή υποδηλώνει ότι ο γράφων επιθυμεί να γίνει ορατός εντός συγκεκριμένων ορίων. Στην ουσία ο γράφων δεν αποκαλύπτει την ιδιωτική του ζωή και επιθυμεί να κρατήσει την πραγματική του ταυτότητα άγνωστη. Μία δυσανάγνωστη υπογραφή σημαίνει επίσης ότι ο συγγραφέας βιάζεται. Ως εκ τούτου, είναι σημαντικό να συνδυάσουμε τα άλλα χαρακτηριστικά του χειρογράφου, για να προβούμε στη σωστή ανάλυση.
Τι αποκαλύπτει η υπογράμμιση στην υπογραφή;
Μία απλή ευθεία γραμμή κάτω από την υπογραφή αποκαλύπτει ότι ο συγγραφέας είναι αυτάρκης και συμμορφώνεται άκριτα σε κανόνες και παραδόσεις.
Όταν η υπογράμμιση είναι επιδεικτική, ο συγγραφέας αγαπά να κεντρίζει το ενδιαφέρον των υπολοίπων.
Μία ζιγκ ζαγκ γραμμή κάτω από την υπογραφή αποκαλύπτει το χαρακτηριστικό της αβεβαιότητας. Όσο μεγαλύτερη είναι η ζιγκ ζαγκ γραμμή τόσο πιο ανασφαλής είναι ο συγγραφέας.
Πηγαίνοντας πίσω και εμπρός χρησιμοποιώντας μία ζιγκ ζαγκ γραμμή αναδεικνύει σύγχυση και ανασφάλεια στις δυνατότητες.
Μία υπογράμμιση κυματιστή όμοια με χαμόγελο αποτελεί ένδειξη χιούμορ.
Η υπογραφή είναι εντελώς διαφορετική σε σύγκριση με τη συνήθη γραφή, τι σημαίνει αυτό;
Μία υπογραφή η οποία είναι εντελώς διαφορετική από τη συνηθισμένη γραφή του συγγραφέα δείχνει ότι δεν επιθυμεί να αποκαλύψει τα πάντα γι’ αυτόν, θέλει να αποκρύψει ορισμένες πτυχές της προσωπικότητάς του, και ως εκ τούτου, δημιουργεί μία νέα «ταυτότητα».
Τι αποκαλύπτει το μέγεθος της υπογραφής;
Το μέγεθος της υπογραφής σχετίζεται με την επιθυμία του συγγραφέα να γίνει αντιληπτός. Αν μια υπογραφή είναι εξαιρετικά μεγάλη σε σύγκριση με το χειρόγραφο δείχνει ότι ο συγγραφέας ποθεί να κάνει αισθητή την παρουσία του, καθώς είναι τολμηρός γεμάτος αυτοπεποίθηση. Μία μεσαίου μεγέθους υπογραφή αντικατοπτρίζει την επιθυμία του συγγραφέα για αποδοχή. Μικρότερο μέγεθος υπογραφής σχετίζεται με την επιθυμία του γράφοντος να τον προσπεράσουν.
Τι αποκαλύπτει η τελεία στην υπογραφή;
Η τελεία στην υπογραφή αποκαλύπτει δημιουργικότητα και την τάση για διάκριση. Μια μικρή, ίσια γραμμή αποκαλύπτει ότι ο συγγραφέας είναι ανήσυχος και, ενδεχομένως, φαίνεται να υποδηλώνει τη βιασύνη του

https://www.flowmagazine.gr

Ψυχολογία

Τι πιο συνηθισμένο και καθημερινό από το να φοβάσαι; Ξυπνάς με φόβο αν θα ανταποκριθείς στις υποχρεώσεις της ημέρας, κοιμάσαι με τον φόβο ότι δεν ήσουν ικανός. Φοβάσαι την επόμενη μέρα, φοβάσαι το άγνωστο. Δεν είναι καιρός, λοιπόν, να αντιληφθούμε πώς λειτουργούν οι φόβοι μας, τι μας ωθούν να πράττουμε ή να μην πράττουμε και πώς μπορούμε να απαλλαγούμε από αυτούς; Ο Φόβος ήταν και είναι ένα από τα βασικότερα Ψυχικά Απόβλητα που μας «μολύνει» τις σκέψεις μας, τα συναισθήματά μας και διαστρεβλώνει την συμπεριφορά μας .

ΤΙ ΕΙΝΑΙ, ΛΟΙΠΟΝ, Ο ΦΟΒΟΣ;

Μπορεί να μην γνωρίζεις τι ακριβώς είναι, σίγουρα, όμως, τον έχεις νιώσει να σε πλημμυρίζει! Αν ήταν θερμοκρασία θα ήταν το απόλυτο ψύχος και, αν τα πάντα είναι σε κίνηση, σίγουρα θα χαρακτηριζόταν ως ακινησία. Πόσες φορές στο ερέθισμα ενός μεγάλου σου φόβου δεν ένιωσες παράλυση των άκρων του σώματός σου και ψύχος να διαπερνά σαν ηλεκτρικό ρεύμα όλο σου το κορμί; Οπότε μπορεί να μην γνωρίζουμε νοητικά τι ακριβώς είναι, άλλα συναισθηματικά τον βιώνουμε και μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι, όποια μορφή πάρει ένας φόβος, μας οδηγεί τελικά σε μη δράση-ακινητοποίηση ή στο να διαστρεβλώσει μία δράση μας χωρίς αυτό να είναι συνειδητή μας επιλογή, δηλαδή, χωρίς να σκεφτούμε τι κάνουμε.

ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ – ΑΙΤΙΕΣ ΤΩΝ ΦΟΒΩΝ

Ο πρωταρχικός φόβος είναι ο φόβος του θανάτου. Τον έχουμε νιώσει όλοi. Ένας φόβος που συνδέεται άρρηκτα με το Ένστικτο της Αυτοσυντήρησης, που το ονοματίζω Ένστικτο της Ύπαρξης, δηλαδή, στην ουσία, είναι ο φόβος της μη-Ύπαρξης. Οι υπόλοιποι φόβοι μας είναι παρακλάδια αυτού και καταλήγουν σε αυτόν. Γιατί, όμως, έχουμε διαφορετικούς φόβους και γιατί μερικοί φόβοι είναι πιο έντονοι σε κάποιους ανθρώπους από άλλους; Η απάντηση είναι πολύ απλή: Διότι μάθαμε να φοβόμαστε! Τους φόβους μας τους διδαχτήκαμε! Στην ουσία μας έπεισαν ότι φοβόμαστε!! Ο φόβος δεν σχετίζεται απαραίτητα με την ένταση του κινδύνου – ερεθίσματος που δεχόμαστε, αλλά, όταν δεχόμαστε ένα συγκεκριμένο ερέθισμα, φοβόμαστε επειδή συνδέθηκε υποσυνείδητα με τον φόβο του θανάτου και ως αποτέλεσμα είναι να εκδηλώνουμε τα παραπάνω συμπτώματά του (ακινητοποίηση διαστρεβλωμένη δράση). Επίσης δεν αντιλαμβανόμαστε πώς επιδρά πάνω μας, διότι τον φόβο δεν τον σκεφτόμαστε, αλλά τον αισθανόμαστε, με αποτέλεσμα να πέφτουμε αυτοματικά στην παγίδα που μας έστησε!

Παράδειγμα φόβου

Ο Διευθυντής του Μιχάλη ανέφερε στην σύσκεψη προσωπικού ότι θα απολύσει από το προσωπικό της εταιρείας δέκα άτομα χωρίς να αποκλείει ότι θα είναι και αυτός μέσα στην λίστα.

Ο παραπάνω φόβος, αρχικά, λειτουργεί ότι ο Μιχάλης φοβάται, ότι θα χάσει την δουλειά του. Όμως αυτό που φοβάται είναι ότι θα χάσει τις απολαβές που του δίδει η εργασία του (πόρους για την επιβίωσή του). Υποσυνείδητα φοβάται για την επιβίωσή του, ώστε ο φόβος της απόλυσής του να του «ενεργοποιεί» τον φόβο του θανάτου.


Ο ΦΟΒΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΛΑΝΗ;

Εκτός από τον φόβο του θανάτου, ο οποίος πηγάζει από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, οι υπόλοιποι φόβοι είναι στην ουσία πλάνη και μας οδηγούν σε μη ασφαλή συμπεράσματα. Κατ’ επέκταση ο Φόβος μας οδηγεί σε μη συνειδητές επιλογές, αλλά σε συναισθηματικές! Οι συνειδητές επιλογές χωρίς φόβο είναι προϊόντα ΣΥΝΕΣΗΣ, δηλαδή επιλογές που βασίζονται στην σωστή επεξεργασία των ερεθισμάτων που δεχόμαστε και στην αντίστοιχη, εν συνεχεία, δράση μας.

Παράδειγμα φόβου και σύνεσης

Ενώ γίνονται μαθήματα στο 1ο Λύκειο της Ξάνθης, γίνεται σεισμός μεγάλης έντασης και οι περισσότεροι από τους μαθητές, αλλά και τους καθηγητές, πανικοβάλλονται και καθώς τρέχουν προς την έξοδο τραυματίζονται από το πέσιμο σοβάδων, αλλά και από την πτώση τους από τα σκαλιά λόγω του πανικού τους. Τρεις μαθητές, που είχαν παρακολουθήσει στο παρελθόν εκπαιδευτικό σεμινάριο σχετικά με τους σεισμούς, έσκυψαν κάτω από τα θρανία τους και τελικά εξήλθαν από το κτίριο χωρίς να τραυματιστούν.

Στο παραπάνω παράδειγμα, οι μαθητές που είχαν γνώση πώς να λειτουργήσουν σε περιστατικό σεισμού, έδρασαν με σύνεση, δηλαδή αξιολόγησαν σωστά το ερέθισμα, σε αντίθεση με τους υπολοίπους, που έδρασαν με καθεστώς φόβου.

ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΥΣ ΜΑΣ

Ο τρόπος είναι να τους γνωρίσουμε, να θυμηθούμε για κάθε μας φόβο ποιος μας τον πρωτοδίδαξε. Την λύση του μυστηρίου θα την αναζητήσουμε στην παιδική-νηπιακή μας ηλικία, όταν ακόμη η μνήμη μας ήταν κενή και μας έγραψαν τα δεδομένα που κουβαλάμε σε όλη μας την ζωή. Οι ισχυροί μας φόβοι «εγράφησαν» στο λογισμικό μας στην νηπιακή συνήθως ηλικία και από πρόσωπα του στενού μας περιβάλλοντος (οικογένεια). Εν συνεχεία καταγράφηκαν και νέοι φόβοι από τους διάφορους θεσμούς της κοινωνίας (εκκλησία, σχολείο, ΜΜΕ), οι οποίοι αποτελούν τμήμα της προσωπικότητάς μας και των πεποιθήσεων που έχουμε. Ένας τρόπος για να απαλλαγούμε από δυσάρεστους φόβους είναι να θυμηθούμε το πρώτο συμβάν που έγραψε στο λογισμικό μας κάποιο είδος φόβου, να παίξουμε την ίδια «παράσταση» και στη θέση του να βάλουμε ένα ευχάριστο συναίσθημα.

Παράδειγμα

Ο Γιώργος όταν ήταν 4 ετών και ενώ ήταν στους καταρράχτες της Έδεσσας, ο πατέρας του, του έβαλε τις φωνές και του είπε ότι κινδυνεύει να πέσει από τον γκρεμό και να σκοτωθεί, αν πλησιάσει πιο κοντά. Από τότε ο Γιώργος έχει υψοφοβία. Ο Γιώργος για να ξεπεράσει τον φόβο του πήγε στους καταρράχτες της Έδεσσας με την σύντροφό του και της έκανε εκεί πρόταση γάμου.

Όπως βλέπουμε στο παραπάνω παράδειγμα ο Γιώργος αντικατέστησε στο αρνητικό ερέθισμα που το δημιούργησε το συναίσθημα του φόβου ένα θετικό και με αυτόν τον τρόπο, σταδιακά, ξεπέρασε την υψοφοβία.


Προσοχή! Με ένα θετικό ερέθισμα, ενδεχομένως, ένας φόβος, ειδικά ισχυρός, δεν εξαφανίζεται τόσο εύκολα. Χρειάζεται συστηματική μελέτη του ερεθίσματος ή και των ερεθισμάτων που μας δημιούργησαν συναισθήματα φόβου και εν συνεχεία συστηματική επανάληψη και συνεχή τοποθέτηση ευχάριστων συναισθημάτων στην θέση τους. Στην αρχή είναι δύσκολο αλλά αξίζει την προσπάθεια!!!

https://lampaterre.blogspot.gr

Ψυχολογία

Υπάρχει ο Δικός σου Χρόνος Δύναμης. Σήμερα Βρες τον κι αξιοποίησε τον. Υπάρχει ένα συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο, είναι ο Χρόνος Δύναμης, που ο κάθε δημιουργικός άνθρωπος είναι πιο δημιουργικός. Αυτή είναι η ύψιστη ΑΙΤΙΑ και τοποθετεί τον Άνθρωπο-Δημιουργό στην θέση του Δημιουργού-Θεού. Είναι κατανοητό λοιπόν το πόσο χρήσιμο είναι να γνωρίζεις τον δικό σου Χρόνο Δύναμης.

Αυτό το χρονικό πλαίσιο είναι απολύτως απαραίτητο να εντοπιστεί, για να μπορεί ο δημιουργικός άνθρωπος να το χρησιμοποιεί με επίγνωση για να παράγει τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα. Δεν είναι δύσκολο να βρείς τον δικό σου “χρόνο δύναμης” χρησιμοποίησε την Παρατήρηση του Ολοφάνερου και την Διάκριση, όπως κάνουν όλοι οι μεγάλοι άνθρωποι που τόσο θαυμάζεις τα έργα τους και την σοφία τους.

O χρόνος δεν είναι συνεχής, γραμμικός, όπως νομίζαμε και όπως η καθημερινή ζωή μας δίνει την εντύπωση. Κυλά μόνο κάπου-κάπου, σε στιγμές τόσο μικρές που είναι ανεπαίσθητες στην βιολογία μας, δίνοντας μας την εντύπωση μιας συνεχούς ροής του χρόνου. Είναι λοιπόν διακεκριμένος, κομματιαστός, στροβοσκοπικός και η ταχύτητα με την οποία εκτυλίσσονται οι στιγμές του, είναι διαφορετική σε κάθε πραγματικότητα.

Αυτά που λέμε παρελθόν είναι στην ουσία μια πραγματικότητα όπου οι στιγμές κυλούν πολύ πιο αργά, από ότι στο παρόν μας εδώ και τώρα, ενώ σε αυτό που ονομάζουμε μέλλον οι στιγμές ρέουν με ακόμη μεγαλύτερη ταχύτητα απ’ ότι στο παρόν.

Έτσι υπάρχουν και τρία όρια χρονικών ταχυτήτων: η γνωστή ταχύτητα του φωτός 300.000km/sec (στο παρόν) και δύο άλλες πολύ μεγαλύτερες, εκ των οποίων η ταχύτερη είναι 3 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από την ταχύτητα του φωτός (!!!) και λύνει άμεσα πολλά παράδοξα της Φυσικής, όντας η μόνη που εξηγεί πρόσφατα πειραματικά επιστημονικά αποτελέσματα.

Υπάρχουν συγχρόνως τρεις πραγματικότητες που μας αφορούν (παρελθόν, παρόν, μέλλον) αλλά εκτυλίσσονται με διαφορετικές ταχύτητες που δεν μας είναι αισθητές. Το ότι υπάρχουν συγχρόνως και οι τρεις ισχύει μόνο για έναν εξωτερικό παρατηρητή που παρατηρεί το σύνολο, έξω λοιπόν από την δική μας διάσταση πραγματικότητας και επομένως κατανόησης.

Αυτή είναι και η πιο δύσκολη έννοια της θεωρίας και αποτελεί ένα από τα βασικά συστατικά της Δημιουργίας. Δεν υπάρχει λοιπόν ένα μονάχα χρονικό πλαίσιο να ζήσεις και να δημιουργήσεις. Δεν υπάρχει μονάχα το χρονικό πλαίσιο των 24 ωρών, αλλά αυτό μπορεί να διευρυνθεί και ο έξτρα χρόνος που έχει ιδιότητες -ας τις αποκαλέσουμε – “μαγικές” ή ακατανόητες για την ανθρώπινη φυσιολογία, είναι στην διάθεση σου, αρκεί να μπορέσεις να τον εντοπίσεις και να τον αξιοποιήσεις προς όφελος του Σκοπού σου.

Όταν τον βρεις –είναι εύκολο η άσκηση στο τέλος του άρθρου, σου δείχνει τον τρόπο- να μην ξεχνάς, πως είναι ανόητο να τον αφήνεις ανεκμετάλλευτο ή να τον σπαταλάς σε γελοίες διασκεδάσεις, την στιγμή που αυτός ο χρόνος είναι Ο ΧΡΟΝΙΣΜΟΣ, για να δημιουργήσεις, πιο πολύ και πιο πολλά σε οτιδήποτε επιλέξεις. Ας διαβάσουμε τι αναφέρει για τον χρόνο δύναμης, ο Δον Χουάν στην φιλοσοφία του Καστανέντα.

“Ο άνθρωπος είτε είναι πολεμιστής και ακολουθεί το μονοπάτι της Δύναμης, είτε είναι απλά ένας επιχειρηματίας ή ένας δημιουργός καλλιτέχνης, επιβάλλεται να γνωρίζει ποιά είναι η χρονική στιγμή του θανάτου του, γιατί αυτή η ώρα (χρονικά) είναι η στιγμή της Δύναμης του. Ονομάζεται Χρόνος Δύναμης. Είναι η χρονική στιγμή που διαθέτει την μεγαλύτερη ποσότητα Δύναμης και μεγάλα αποθέματα Ενέργειας. Είναι η στιγμή της δημιουργίας”
Αν γνωρίζει ο άνθρωπος σε όλες του τις εκδηλώσεις την δική του “Στιγμή Δύναμης” και φροντίζει, με επίγνωση, να δημιουργεί μέσα σε αυτό το χρονικό πλαίσιο, όσα θέλει να δημιουργεί, μπορεί να χρησιμοποιήσει την διεύρυνση του χρόνου, προς όφελος του. Είναι το χρονικό πλαίσιο που ο χρόνος από γραμμικός, γίνεται φρακταλικός και εκεί δημιουργούνται τα “θαύματα”.

Πως να το βρεις το δικό σου Χρόνο Δύναμης; Χρησιμοποιώντας την Παρατήρηση του Ολοφάνερου, φυσικά την Διάκριση και κάνοντας την παρακάτω άσκηση. Μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μας για να βρούμε τον δικό σου χρόνο δύναμης.

Χαρτί και μολύβι:
> Στοχάσου ποιά χρονική στιγμή ήσουν πολύ δημιουργικός, πια χρονική στιγμή του 24ωρου η διάθεση σου και η δημιουργικότητα του βρίσκονται στα ύψη.
> Τι αποτέλεσμα παρήγαγες αυτή την χρονική στιγμή, σε ποσότητα και ποιότητα ταυτόχρονα;
> Γράψε το και σύγκρινε την με άλλες στιγμές προς τα πίσω χρονικά.
> Φτιάξε μια λίστα πηγαίνοντας προς τα πίσω και χρησιμοποιώντας την ευθεία μνήμη.
> Στο τέλος διαβάζοντας την λίστα και χρησιμοποιώντας την Διάκριση μπορείς να βρεις ποιό είναι το δικό σου χρονικό πλαίσιο Δύναμης.

Όταν εντοπίσεις το δικό σου Χρονισμό Δύναμης, να ξέρεις πως μέσα σε αυτό το χρονικό πλαίσιο καλό είναι να δημιουργείς, δηλ. να είσαι Αιτία και να αποφεύγεις να γίνεσαι Αποτέλεσμα.

Αποτέλεσμα γίνεσαι, πάντα σε αυτό το χρονικό πλαίσιο, όταν σε αγγίξει ο θάνατος σου και μόνο αν έχεις ζήσει την ζωή σου σαν πολεμιστής. Μέχρι τότε χρησιμοποίησε την Δύναμη του Πνεύματος, που απλόχερα σου δίνεται, αύξησε την Ενέργεια σου και γίνε ο δημιουργός της ζωής σου, αντί περιμένοντας υπομονετικά να είσαι το αποτέλεσμα κάποιου άλλου.

Πολλές προσπάθειες έγιναν τα τελευταία 80 χρόνια, που εντείνονται την τελευταία 20-ετία. Κάθε μία από τις διάφορες θεωρίες περί των ιδιοτήτων του χρόνου, λύνει μερικά από τα παράδοξα των άλλων θεωριών αλλά δυστυχώς εισάγει καινούριες υποθέσεις και διορθωτικούς συντελεστές στις εξισώσεις χωρίς βάση και επομένως εισάγει καινούρια παράδοξα που πρέπει με την σειρά τους να λυθούν. Για παράδειγμα, ότι ο χρόνος είναι συνεχής και γραμμικός και ότι η ταχύτητα του φωτός είναι μοναδική και αξεπέραστη στο σύμπαν. Χωρίς εξηγήσεις. Παρόλα αυτά παρατηρούμε γαλαξίες που φαίνονται να απομακρύνονται με αδιανόητα μεγαλύτερες ταχύτητες ενώ στοιχειώδη σωματίδια άλληλοπληροφορούνται ακαριαία σε τεράστιες αποστάσεις. Χώρια που το big-bang απαιτεί την παραδοχή δημιουργίας ύλης εκ του μηδενός, ενώ ο αιθέρας που βασίζεται σε αυτή την αρχή από την αρχαιότητα έχει απορριφθεί από την ίδια αυτή επιστήμη. (!!)

Ο κατάλογος είναι πολύ μακρύς ακόμη και εάν δεν υπολογίσουμε την άγνοια μας για την λειτουργία της Ζωής. Κτίστηκε έτσι ένα τεράστιο διανοητικό οικοδόμημα με γυάλινες βάσεις ενώ το πλατύ κοινό έχει την εντελώς εσφαλμένη εντύπωση ότι η επίσημη επιστήμη τα έχει όλα είναι υπό έλεγχο και ιδίως τις πιο βασικές αρχές ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Το ηλιακό μας σύστημα εξελίσσεται σύμφωνα με ένα κύκλο 24840 ετών για να χωρίσει το παρελθόν και το μέλλον από το παρόν σε 12 περιόδους των 2070 ετών. Στην Βίβλο αναφέρεται αυτός ο κύκλος των 6 ημερών και 6 νυχτών που διαχωρίζει τον επιβραδυμένο χρόνο (φωτεινή ταλάντωση = ημέρα) από τον επιταχυνόμενο χρόνο (σκοτεινή ταλάντωση = νύχτα). Οι αρχαίοι πολιτισμοί πολύ σωστά μιλούσανε για το φως και το έρεβος που χωρίζουν το παρελθόν από το μέλλον.

Οι Έλληνες Φιλόσοφοι, ήταν οι πρώτοι που μετέδωσαν αυτή την βασική έννοια του διαχωρισμού (Ώρα) που επιτρέπει σε ένα δημιούργημα να μεγαλώσει στο μέλλον (αρΩ). Έχοντας τώρα πια αποδειχθεί επιστημονικά, αυτός ο διαχωρισμός ονομαζόταν από τους Έλληνες η «αρχή του Αλφα και του Ωμέγα», του πρώτου (α = 1) και του τελευταίου (Ω = 800). Σε μια μακρινή εποχή όπου έχουμε την εντύπωση πως ο άνθρωπος ζούσε σαν άγριος, αυτή η αρχή επέτρεψε σε ασύγκριτους επιστήμονες, αστρονόμους και μαθηματικούς να καταγράψουν τις 54 απαραίτητες διακλαδώσεις, του χρόνου, που ονομάζονται στην σημερινή θεωρία υποχρεωτικά σημεία περάσματος, με την βοήθεια 27 μικρών και 27 κεφαλαίων σημάτων που αποτελούν το αρχαίο Ελληνικό αλφάβητο.

Χάρη στην θεωρία της Διττότητας (Doubling theory) του Δρ. Jean-Pierre Garnier Malet, είναι τώρα πια δυνατόν να καταλάβουμε την πρωταρχική σημασία της ελληνικής γλώσσας και του αλφαβήτου της που κωδικοποιούν στην εντέλεια τις αυστηρά επιστημονικές έννοιες αυτής της θεωρίας. Αυτό σημαίνει επίσης ότι πολύ πριν από όλους τους άλλους, ο πολιτισμός αυτός έφερε στους ανθρώπους μια ουσιώδη αρχή της ζωής, που βασίζεται στην χρησιμοποίηση των πληροφοριών από το παρελθόν και το μέλλον στο παρόν.

Tο κηρύκειο, σύμβολο της μαντείας του Ερμή, χρησιμοποιεί την διπλή έλικα της Διττότητας ή Διπλού. Αυτός ο ελικοειδής δεσμός, που παρουσιάζεται σαν φίδι, ενώνει τους διάφορους χρόνους, επιτρέποντας τις προβλέψεις που ονομάζονται στην σημερινή θεωρία «προβλεπτικές» πληροφορίες (anticipatory, hyperincursive information).

Η ελληνική φιλοσοφία, που έχει διαστρεβλωθεί από χιλιετηρίδες σκόπιμου σκοταδισμού, επιτρέπει την πληροφόρηση της Δημιουργικότητας του Χρόνου Δύναμης, που μπορεί να παρατηρηθεί τόσο στους γαλαξίες όσο και στα Υποσωματίδια. Είναι δυνατόν και εύκολο πλέον, να εξηγήσουμε τον δεσμό μεταξύ της αρχαίας ελληνικής γραφής και το Διττό, Διπλό ή “μαγικό” Εαυτό που αναφέρεται στην φιλοσοφία του Δον Χουάν ή του Δρ. Jean-Pierre Garnier Malet.

Αυτό μας επιτρέπει να κατανοήσουμε καλύτερα ό,τι ο Χρόνος δεν είναι μονοσήμαντος και μας δίνεται η δυνατότητα να προ-καταλαβαίνουμε τα δυνητικά μας μέλλοντα αλλά και να τα επιλέγουμε, να τα αλλάζουμε κατά το δοκούν. Αυτή είναι η ύψιστη ΑΙΤΙΑ και τοποθετεί τον Άνθρωπο-Δημιουργό στην θέση του Δημιουργού-Θεού, όπως προείπα ήδη. Μπορείς να το πετύχεις αυτό στις μπίζνες, στην οικογένεια, σις συναναστροφές και στην ζωή σου γενικότερα.

© απόσπασμα από το υπό έκδοση βιβλίο Δαμάζοντας τα πιράνχας

https://businesslife.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή