Σεπτεμβρίου 19, 2019

Ψυχολογία

Επιστήμονες υποστηρίζουν ότι οι ώρες σιωπής βοηθούν θεαματικά στην αναζωογόνηση των εγκεφαλικών κυττάρων ακριβώς με τον τρόπο που το κάνει ο ύπνος.


Από παλιά άνθρωποι που εκτιμούσαν τη σιωπή λίγο περισσότερο από το συνηθισμένο αυτόματα ή το κοινωνικό σύνολο τους αντιμετώπιζε με καχυποψία ή τους «φόρτωνε» με την ταμπέλα του «μονόχνωτου» και του «ιδιόρρυθμου». Πλέον, όμως, ήρθε η ώρα να πανηγυρίσουν οι θιασώτες του ρητού «τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι» και γενικώς όλοι εκείνοι που δεν εκτιμούν καθόλου τη φασαρία, τους θορυβώδεις χώρους και την ακατάπαυστη πάρλα.

Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: το 2011 το Φινλανδικό υπουργείο Τουρισμού προώθησε καμπάνια, η οποία χρησιμοποιούσε τη σιωπή ως… εξαγώγιμο προϊόν. Η συγκεκριμένη καμπάνια καλούσε τους τουρίστες να επισκεφθούν τη Φινλανδία και να ανακαλύψουν τις θεραπευτικές ιδιότητες και την ομορφιά των ήσυχων τοπίων της χώρας. Μάλιστα, είχαν προχωρήσει στη δημοσίευση διαφημιστικού υλικού, συγκεκριμένα μια σειρά υπέροχων φωτογραφιών που το βασικό τους σύνθημα ήταν το «Ησυχία, παρακαλώ» και συνοδευόταν από λίγες κουβέντες ακόμη: «Όχι άλλη κουβέντα, πράξεις!».

Σύμφωνα μάλιστα με την Eva Kiviranta, υπεύθυνη επικοινωνίας του ιστότοπου VisitFinland.com η κεντρική ιδέα ήταν η εξής: «Αποφασίσαμε ότι αντί να μιλάμε για το πόσο απόκοσμα ήρεμα είναι εδώ, ας το αναδείξουμε ακριβώς αυτή την ησυχία ως το καλύτερο που διαθέτουμε».

2 ώρες απόλυτης σιωπής αρκούν για να δημιουργηθούν νέα κύτταρα στον ιππόκαμπο, την περιοχή του εγκεφάλου που συμμετέχει στη μεταφορά πληροφοριών από τη βραχυπρόθεσμη μνήμη στη μακροπρόθεσμη

Και μάλλον η υπεύθυνη επικοινωνίας αγνοούσε επιστημονικά project που διεξάγονταν πάνω στις ευεργετικές ιδιότητες της σιωπής.

Συγκεκριμένα, βάσει ερευνών που διεξάγονται από το 2013 έως σήμερα, στα Πανεπιστήμια του Όρεγκον και του Ντιουκ, τόσο σε νεογέννητα ποντίκια όσο και σε ανθρώπους, προέκυψε ότι δύο λεπτά απόλυτης ησυχίας, μπορούν να επιδράσουν στον εγκέφαλο μας το ίδιο χαλαρωτικά όσο αν κοιμόμασταν ένα 15’ της ώρας ή αν ακούγαμε την αγαπημένη μας μουσική για 5 λεπτά. Η μελέτη με τίτλο «Εγκέφαλος, δομή και λειτουργία» που δημοσιεύθηκε πριν από λίγο καιρό επισήμαινε ένα πραγματικά εκπληκτικό εύρημα των επιστημόνων: αρκούσαν 2 ώρες απόλυτης σιωπής για να δημιουργηθούν νέα κύτταρα στον ιππόκαμπο, στην περιοχή του εγκεφάλου που συμμετέχει στη μεταφορά πληροφοριών από τη βραχυπρόθεσμη μνήμη στη μακροπρόθεσμη και στην καλύτερη συγκράτηση αυτών των πληροφοριών…

Υπό αυτή την έννοια, οι επιστήμονες υποστήριζαν ότι η σιωπή βοηθά στην ανάπτυξη και τη σωστή λειτουργία του εγκεφάλου μας. Οι ίδιοι εξηγούν ότι έχει διαπιστωθεί ο τρόπος με τον οποίο ο θόρυβος και οι ομιλίες επιδρούν στη λειτουργία του εγκεφάλου μας, αναγκάζοντας τον να παράξει υψηλά επίπεδα ορμονών και προκειμένου να ανταποκριθεί σε μία multi-task απαίτηση. Τα κύματα ήχου επιδρούν στον εγκέφαλο, ο οποίος τα αντιλαμβάνεται ακόμη και όταν κοιμόμαστε, οπότε με έναν τρόπο αποσυμπιέζεται η ένταση και ο εγκέφαλος λειτουργεί σωστά: είτε με το να αναζητούμε ένα δίωρο σιωπής μέσα στη μέρα μας, είτε με το να κοιμόμαστε σε απολύτως ήσυχο περιβάλλον, όπου κανένας θόρυβος δεν θα μπορέσει να διαταράξει όχι τον ύπνο μας, αλλά τη σωστή λειτουργία του εγκεφάλου μας.

lifo.gr με στοιχεία από Nautil.us και LifeHack.org

https://www.awakengr.com

Ψυχολογία

Η διεκδίκηση και η αυτοπεποίθηση είναι αλληλοεξαρτώμενες έννοιες . Συνήθως αναπτύσσονται παράλληλα καθώς η μια ενισχύει την ανάπτυξη της άλλης και οι δυο έχουν στον κέντρο τους την εξέλιξη και τη φροντίδα του εαυτού μας.

Αν αναρωτιέστε γιατί δεν παίρνετε πάντα αυτό που σας αξίζει, είτε από τη δουλειά σας είτε από τα αγαπημένα σας πρόσωπα, αυτό που χρειάζεται να αναρωτηθείτε για να βρείτε την απάντηση είναι:

α) ζητάω αυτό που θέλω; β) αν ναι, με ποιον τρόπο;

Υπάρχουν 3 τρόποι με τους οποίους συνήθως διεκδικούμε αυτό που θέλουμε, ένας όμως είναι αυτός που μας οδηγεί πιο συχνά στο να το κατακτήσουμε.

Παθητική διεκδίκηση: σε αυτή τη μορφή διεκδίκησης ζητάμε με ηττοπάθεια αυτό που θέλουμε σα να έχουμε προδικάσει ήδη το αρνητικό αποτέλεσμα. Δείχνουμε ιδιαίτερο σεβασμό στα δικαιώματα και τις ανάγκες των άλλων χωρίς να υπερασπιζόμαστε ικανοποιητικά τα δικά μας δικαιώματα. Σε αυτή την περίπτωση έχουμε αρνηθεί πρώτοι εμείς στον εαυτό μας αυτό που του αξίζει και μετά ακολουθούν οι άλλοι. Ένα άτομο που συνήθως δε διεκδικεί σκέφτεται πιθανότητα τον τρόπο που θα έπρεπε να αντιδράσει αφού όμως έχει περάσει η στιγμή που του δόθηκε η ευκαιρία να απαντήσει.

Επιθετική διεκδίκηση: σε αυτή την περίπτωση συμπεριφερόμαστε σαν να έχουμε μόνο εμείς δικαιώματα και ανάγκες, που οι άλλοι «οφείλουν» να καλύψουν. Δεν αναγνωρίζουμε ή αδιαφορούμε για τα δικαιώματα των άλλων και καταπατάμε τα όριά τους προκειμένου να πάρουμε αυτό που θέλουμε. Τέτοιου είδους συμπεριφορά μπορεί να οδηγεί σε πρόσκαιρες «νίκες», κυρίως όταν έχουμε να κάνουμε με πιο αδύναμους και ανασφαλείς ανθρώπους, αλλά στο τέλος αποδεικνύεται ότι έχουμε χάσει περισσότερα από όσα κερδίσαμε. Ένα άτομο που αντιδρά συνήθως επιθετικά και γίνεται πιο υπερβολικό στις αντιδράσεις του, μπορεί να αφήσει μια βαθιά αρνητική εντύπωση, για την οποία συνήθως μετανιώνει στη συνέχεια.

Θετική διεκδίκηση: με αυτόν τον τρόπο αναγνωρίζουμε και σεβόμαστε τα δικαιώματα των άλλων και παράλληλα υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματά μας θέτοντας τα δικά μας όρια. Εκφράζουμε τις απόψεις και τη γνώμη μας με τίμιο, ευθύ και κατάλληλο τρόπο χωρίς να υποτιμούμε ούτε τους άλλους ούτε τον εαυτό μας. Εκφράζουμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας είτε θετικά είτε αρνητικά και δίνουμε τη δική μας εκτίμηση για την κατάσταση. Επιπλέον είμαστε δεκτικοί τόσο στα θετικά σχόλια των άλλων όσο και στα αρνητικά.

Γιατί να υιοθετήσω τη διεκδικητική συμπεριφορά;

Η διεκδικητική συμπεριφορά είναι απαραίτητο στοιχείο των διαπροσωπικών σχέσεων, καθώς προάγει την ισοτιμία στις ανθρώπινες σχέσεις, δίνοντάς μας τη δυνατότητα να υπερασπιζόμαστε τα συμφέροντά μας, να υπερασπιζόμαστε τους εαυτούς μας, να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας και να ασκούμε τα προσωπικά μας δικαιώματα χωρίς να αρνούμαστε τα δικαιώματα των άλλων. Διεκδικώ κάτι δεν σημαίνει πως καταπατώ τα δικαιώματα ή την προσωπικότητα του άλλου, ούτε ότι αγνοώ τις ανάγκες του.

Η υιοθέτηση της θετικής διεκδικητικής συμπεριφοράς προάγει την αυτοπεποίθηση, η οποία με τη σειρά της ενισχύει το άτομο να διεκδικεί. Χρειάζεται να νιώθουμε καλά με τον εαυτό μας και τις ικανότητες μας για να διεκδικήσουμε κάτι, αλλά παράλληλα διεκδικώντας πράγματα ενισχύουμε την αυτοπεποίθησή μας.

Η διεκδικητική συμπεριφορά είναι μια θετική αυτοεπιβεβαίωση, που ωστόσο δίνει αξία και στους άλλους ανθρώπους της ζωής μας. Συνεισφέρει στην προσωπική μας ικανοποίηση αλλά και στην ποιότητα των σχέσεών μας με τους άλλους. Επιπλέον μας βοηθά να είμαστε ο εαυτός μας και να μπορούμε να συνδεθούμε ποιοτικά με τους άλλους.

ΓΡΑΦΕΙ Η ΒΑΓΙΑ ΖΙΩΓΑ
Ψυχολόγος|

psychorropia.gr

Ψυχολογία

Όσο απειλητική και δυσάρεστη κι αν είναι η ντροπή, αποτελεί ωστόσο ένα από τα πιο δυνατά κίνητρα για να εξελιχθούμε και να αποκτήσουμε αυτονομία. Πώς γεννιέται το συναίσθημα αυτό και για ποιους λόγους ντρεπόμαστε;

Η ντροπή: Ένα συναίσθημα πολύ γνώριμο και ταυτόχρονα ιδιαίτερα οδυνηρό, που αν ψάξουμε λίγο, το βρίσκουμε χωμένο ανάμεσα στις πιο παλιές μας αναμνήσεις. Άμεσα συνυφασμένη με την παιδική ηλικία και την αίσθηση του να είναι κανείς μικρότερος, αδύναμος και ανεπαρκής, που συνοδεύει τα πρώτα χρόνια της ζωής μας, θα θέλαμε να διαγράψουμε την ντροπή από το συναισθηματικό μας ρεπερτόριο και να μπορούμε να ζούμε χωρίς αυτήν. Είναι όμως τόσο φριχτό και τόσο απορριπτέο αυτό το συναίσθημα ή μήπως είναι απλά παρεξηγημένο;

Να ανοίξει η γη…

Αν κάνουμε μια αναδρομή στις δυσάρεστες αναμνήσεις μας, όλοι έχουμε να θυμηθούμε στιγμές ντροπής, στιγμές που μας «έπιασαν» να κάνουμε κάτι «απαγορευμένο», στιγμές που αποκαλύφθηκε κάτι που θα θέλαμε να μην ξέρει κανείς για μας, στιγμές που νιώσαμε να μας μειώνουν μπροστά σε άλλους, στιγμές που αισθανθήκαμε ότι η συμπεριφορά δικών μας ανθρώπων μας «ρεζιλεύει». Η ζωή είναι γεμάτη με τέτοια βιώματα ντροπής, που είναι από τα πιο οδυνηρά γιατί η ντροπή είναι ένα πολύ δυσάρεστο συναίσθημα. Ίσως γι’ αυτό και η επιστήμη της Ψυχολογίας ποτέ δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την ντροπή, σε αντίθεση π.χ. με την ενοχή, το φόβο ή το θυμό. Υπάρχει κάτι το απειλητικό στο συναίσθημα της ντροπής, αν σκεφτεί κανείς ότι τη στιγμή που νιώθουμε ντροπή θέλουμε «να ανοίξει η γη να μας καταπιεί», «να εξαφανιστούμε από προσώπου γης», με λίγα λόγια να σταματήσουμε να υπάρχουμε για τους άλλους, έστω για μερικές στιγμές.

Γιατί ντρεπόμαστε;

Η ντροπή, λοιπόν, είναι ένα κατεξοχήν κοινωνικό συναίσθημα που πηγάζει από την αίσθηση ότι μας βλέπουν και συνδέεται άμεσα με το περιφρονητικό βλέμμα των άλλων, είτε γιατί όντως μας βλέπουν είτε γιατί εμείς το φανταζόμαστε. Άλλα συναισθήματα σχετίζονται συχνά με «πράγματα» (π.χ. φοβόμαστε τους κεραυνούς, τα σκυλιά ή το ύψος, αηδιάζουμε με ένα βρόμικο πιάτο ή μια άσχημη μυρωδιά, χαιρόμαστε με μια ωραία μουσική ή για την προαγωγή που πήραμε), όμως η ντροπή δεν υπάρχει χωρίς την «παρουσία» κάποιου άλλου ανθρώπου, είναι η απειλητική αίσθηση της περιφρόνησης ή της απόρριψης από τους άλλους.

Όταν νιώθω ντροπή είναι γιατί κάποιος με βλέπει όπως είμαι, αλλά δεν θέλω να είμαι, βλέπει κάτι σε εμένα που θα ήθελα να μην υπάρχει και φοβάμαι ότι θα με απορρίψει γι’ αυτό. Ντρέπομαι ή ντροπιάζομαι για στοιχεία μου που υπάρχουν (έστω και στιγμιαία, έστω και σε ελάχιστο βαθμό) και δεν μπορώ να αλλάξω, τουλάχιστον όχι άμεσα. Ντρέπομαι:

• Γιατί έχω μια κρεατοελιά στο πιγούνι, γιατί είμαι χοντρός, γιατί νιώθω άσχημη, γιατί έχω πεταχτά αυτιά.

• Γιατί δεν καταλαβαίνω αυτό που λένε ή διαβάζω, γιατί νιώθω χαζός, γιατί δεν έχω αρκετές γνώσεις, γιατί δεν τα καταφέρνω καλά στο σχολείο…

• Γιατί με είδαν γυμνή, γιατί με έπιασαν να φιλάω ένα αγόρι, να λέω ψέματα, να κλέβω, να κοιτάω από την κλειδαρότρυπα…

• Γιατί με είπαν βρόμικο, ανίκανο, αχάριστο, αμόρφωτο, δειλό…

• Γιατί απέτυχα σε αυτό που είχα αναλάβει, γιατί έκανα ένα αδιόρθωτο λάθος, γιατί «κρέμασα κάποιον που βασιζόταν σε εμένα», γιατί δεν φέρθηκα καλά στο φίλο μου, γιατί έχω πολλά λεφτά ενώ άλλοι πεινάνε…

• Γιατί με το παιδί μου, το γονιό μου, το σύντροφό μου, συμβαίνει κάτι από τα παραπάνω.

Ντροπή και ταπείνωση

Η ντροπή μοιάζει πολύ με την ενοχή κι όμως είναι αρκετά διαφορετική. Η ενοχή προέρχεται από την αίσθηση της παραβίασης μιας απαγόρευσης και το φόβο της τιμωρίας και σχετίζεται άμεσα με την απαγορευμένη πράξη, δηλαδή αυτό που κάναμε ενώ δεν έπρεπε να το κάνουμε. Η ντροπή, από την άλλη, σχετίζεται με αυτό μέσα μας που μας κάνει να κάνουμε κάτι ή να είμαστε κάπως και προέρχεται από την αίσθηση της ταπείνωσης στα μάτια κάποιου ή κάποιων επειδή είμαστε έτσι και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτό. Και τα δύο, όμως, είναι ιδιαίτερα δυσάρεστα συναισθήματα και χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον ως παιδαγωγικά «εργαλεία», με άσχημα πολύ συχνά αποτελέσματα.

Η δυσβάσταχτη και αναγκαία απόρριψη

O θεσμός της οικογένειας και του σχολείου έκανε χρήση των συναισθημάτων αυτών ως μέσο για να επιβάλλει την εξουσία στα μέλη της (ο φόβος της τιμωρίας και του ντροπιάσματος μεγάλωσε γενιές), σε βαθμό που πολύ συχνά ξεπερνούσε κάθε ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Εκτός από το ξύλο και τις αμείλικτες τιμωρίες ως τρόπο διαπαιδαγώγησης, πολλοί γονείς ή δάσκαλοι χρησιμοποιούσαν και το διασυρμό ή την απειλή του διασυρμού και του ρεζιλέματος (π.χ. σε ορισμένα σχολεία αυστηρών αρχών, οι «ατίθασοι» μαθητές περιφέρονταν με μια ταμπέλα κρεμασμένη στο λαιμό τους που έγραφε το «παράπτωμά» τους). Αυτή η «εκμετάλλευση» του συναισθήματος της ντροπής ως μέσου εξουσίας -ενός συναισθήματος άλλωστε που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την ανθρώπινη ύπαρξη και δεν χρειάζεται να το «προκαλέσουμε» για να εμφανιστεί- οδήγησε στη «δυσφήμησή» της και στην αμηχανία των γονιών απέναντι σε καθετί που θα μπορούσε να ντροπιάσει τα παιδιά τους, γεγονός που μοιάζει σήμερα δυσβάσταχτο για πολλούς γονείς. Κι ενώ η πρόθεσή μας είναι να προστατέψουμε τα παιδιά μας από το οδυνηρό συναίσθημα της ντροπής, αλλά και της ταπείνωσης και της κατωτερότητας που μπορεί να το συνοδεύουν, συχνά αυτό που τελικά καταφέρνουμε είναι να τα στερούμε από τις συνέπειες των πράξεών τους και από την επαναξιολόγηση της συμπεριφοράς τους μέσα από την -δυσάρεστη μεν, αναγκαία δε- εμπειρία της απόρριψης.

Oι δύο όψεις της ντροπής

Το συναίσθημα της ντροπής έχει τη ρίζα του στις πρώτες στιγμές της ζωής, όταν βλέπουμε τι είμαστε μέσα στο βλέμμα της μητέρας. Όταν αυτό δηλώνει δυσαρέσκεια και μη αποδοχή, τότε μεγαλώνει μέσα μας η αίσθηση ότι κάτι «δεν πάει καλά», κάτι «στραβό» υπάρχει πάνω μας, κάτι «λάθος», κάτι «μη αγαπητό» (αυτό ακριβώς είναι και το συναίσθημα, κάθε φορά που ένα βλέμμα επιτιμητικό πέφτει πάνω μας). Ταυτόχρονα, αυτή η αίσθηση, όταν εναλλάσσεται με το αίσθημα της αποδοχής και της αγάπης από τους άλλους, είναι ένα από τα πιο δυνατά κίνητρα για να εξελιχθούμε, να αναπτύξουμε τις ικανότητές μας, να γίνουμε αυτόνομοι. Είναι επίσης ακρογωνιαίος λίθος στη διαμόρφωση ενός προσωπικού συστήματος αξιών. Στην πορεία της ζωής, η ντροπή μάς παρακινεί να ξεπεράσουμε ελλείψεις και στενά προσωπικά όρια και ταυτόχρονα περιορίζει την ύβρη και την υπερεκτίμηση του εαυτού μας και μας κάνει καλύτερους (συν)ανθρώπους.

Έχει περάσει η εποχή της ντροπής;

Χρειάζεται βέβαια πολύ συνειδητή προσπάθεια από το γονιό για το παιδί και από τον κάθε ενήλικο για τον εαυτό του, ώστε να πετύχει τη «σωστή δόση» ντροπής. Να καταφέρει, δηλαδή, η ντροπή του να παραμένει μέσα στα όρια της αίσθησης αμοιβαιότητας και της αλληλοεκτίμησης που μας συνδέει με τους άλλους και να μην παραμορφώνεται ούτε σε αίσθημα κατωτερότητας και κοινωνικής ανεπάρκειας ούτε σε κοινωνική αναλγησία, θράσος και έλλειψη σεβασμού. Και πρέπει να παραδεχτούμε ότι αυτό δεν είναι ιδιαίτερα εύκολο, αφού η ντροπή μοιάζει να έχει αλλάξει πρόσωπο. Αν, για παράδειγμα, αρκετά πρόσφατα ακόμη, η θέα του γυμνού σώματος, η αποκάλυψη οποιουδήποτε «μυστικού» σεξουαλικού περιεχομένου ήταν πηγή απεριόριστης ντροπής, σήμερα οι γονείς παρακολουθούν καθημερινά σίριαλ με σκηνές σεξ (ήπιες έστω) μαζί με τα ανήλικα παιδιά τους χωρίς να αισθάνεται κανείς τους ούτε καν αμηχανία. Θα μπορούσε σχεδόν να σκεφτεί κανείς ότι η εποχή της ντροπής έχει περάσει. Δεν είναι όμως ακριβώς έτσι. Μπορεί ένας έφηβος να μην ντροπιάζεται επειδή τον έπιασε ο καθηγητής του να καπνίζει, πόσοι έφηβοι όμως δεν αισθάνονται καθημερινά ντροπή επειδή δεν μπορούν να φορέσουν συγκεκριμένες μάρκες ρούχων ή νέοι άνθρωποι επειδή δεν μπορούν να συμμετέχουν στο λαμπερό life style που βλέπουν γύρω τους; Η ντροπή υπάρχει, είναι αρχέγονο συναίσθημα και η δύναμή της είναι η ίδια όπως ήταν πάντα. Αυτό που δεν είναι ίδιο είναι οι αξίες που την τροφοδοτούν και αυτές ίσως είναι που χρειάζεται να επαναδιαπραγματευτούμε.

Το ελληνικό φαινόμενο της (μη) ντροπής

Oι σχέσεις με τους κοινωνικούς θεσμούς στην Ελλάδα παραδοσιακά μοιάζουν να βασίζονται περισσότερο στην ντροπή παρά στην ενοχή, σε αντίθεση με τις περισσότερες δυτικές χώρες (οι γονείς έλεγαν στα παιδιά τους «Δεν ντρέπεσαι να το κάνεις αυτό και να σε ρεζιλέψουν;» και όχι «Μην το κάνεις αυτό γιατί απαγορεύεται»). Έτσι, ο καθένας ρύθμιζε την κοινωνική του συμπεριφορά (και) με βάση την ντροπή που ένιωθε απέναντι στους συγγενείς, τους φίλους, τους γνωστούς, τους γείτονες, που μπορούσαν κάθε στιγμή να τον «δουν», να τον «τσακώσουν». Στη σημερινή Ελλάδα, που ο καθένας ζει και κινείται σχεδόν ανώνυμα στο περιβάλλον του, δεν υπάρχει το βλέμμα όλων αυτών στους οποίους θα μπορούσε να ρεζιλευτεί, με αποτέλεσμα να αισθανόμαστε πολύ λιγότερο την υποχρέωση να συμπεριφερθούμε «κόσμια» ή να εμφανίζουμε πρωτοφανή κοινωνική αναλγησία.

Τα reality show και οι πολιτικοί

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της στρέβλωσης της ντροπής είναι οι διάφορες εκπομπές τύπου reality show, όπου οι άνθρωποι κάνουν ουρές για να βγουν στην τηλεόραση και να βγάλουν σε κοινή θέα τα άπλυτά τους, τα κουσούρια τους και γενικά όλα όσα πριν μερικές δεκαετίες θα ήθελαν να μην ξέρει κανείς. Επίσης, η περίπτωση των πολιτικών που αποδεικνύονται δημοσίως καταφανώς ανίκανοι ή ανεπιτυχείς σε αυτό που κάνουν και συνεχίζουν να το κάνουν χωρίς την παραμικρή ένδειξη ντροπής, ταπείνωσης, μεταμέλειας, απολογίας.

vita.gr

Ψυχολογία

Το σύνδρομο του άδειου σπιτιού ή της άδειας φωλιάς, (μτφ. αγγλικά empty «nest syndrome»), μπορεί να είναι μια γλυκόπικρη εμπειρία για ορισμένους γονείς, αλλά μπορεί επίσης να είναι η αρχή μιας νέας ζωής.

Σύμφωνα με την Αμερικανική Ψυχιατρική Ένωση (APA), μία από τις πιο κοινές αιτίες του «συνδρόμου της άδειας φωλιάς» είναι μια συγγενής σχέση γονέα-παιδιού. Όταν οι γονείς και τα παιδιά έχουν κακή σχέση, αυτό το σύνδρομο μπορεί να έχει ακόμη χειρότερες συνέπειες.

Τα συμπτώματα, σύμφωνα με το APA, μπορούν να περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:

Θλίψη.
Απώλεια.
Κατάθλιψη.
Ανησυχία.
Μοναξιά.
Νιώθοντας άδειος/κενός.

5 τρόποι αντιμετώπισης του συνδρόμου

1. Κρατήστε επαφή

Σε αυτόν τον παγκοσμιοποιημένο κόσμο, οι οικογένειες μπορούν να διατηρούν επαφή όπου κι αν βρίσκονται. Σήμερα είναι ακόμα πιο εύκολο να παραμείνετε σε επαφή μέσω όλων των διαφορετικών εφαρμογών που είναι διαθέσιμες.

2. Καθιέρωση καθημερινής ρουτίνας

Όλοι έχουν τη δική τους ζωή. Εάν το παιδί σας πρόκειται να μετακινηθεί, μπορείτε να δημιουργήσετε ένα πρόγραμμα για να είστε σε επαφή. Σεβαστείτε τον χρόνο του άλλου και δεσμεύστε να μείνετε σε επαφή.

3. Αναζητήστε νέες προκλήσεις

Το να είσαι γονέας είναι ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα στη ζωή. Εάν θέλετε να αισθανθείτε πάλι νέοι, να είστε προσεκτικοί για νέες προκλήσεις και περιπέτειες. Για παράδειγμα, πηγαίνετε ξανά στο σχολείο, μαθαίνετε να παίζετε ένα νέο όργανο κ.λπ.

4. Κρατήστε τον εαυτό σας απασχολημένο

Τα παιδιά γίνονται ένα μεγάλο μέρος της ζωής σας. Τα παιδιά καθορίζουν τον τρόπο ζωής των γονιών τους και τις καθημερινές τους συνήθειες. Μόλις τα παιδιά εγκαταλείψουν την οικογένεια, οι γονείς μπορούν να αρχίσουν να αισθάνονται μοναξιά.

Κατανοήστε τι χρειάζεστε και βρείτε νέα πράγματα που πρέπει να κάνετε. Κρατήστε τον εαυτό σας απασχολημένο, πηγαίνετε στο γυμναστήριο, γίνετε μέλος της κοινότητάς σας, προσπαθήστε να μείνετε σε επαφή με τους φίλους σας.

5. Περάστε χρόνο με τον σύντροφό σας

Οι γονείς έχουν μια νέα ευκαιρία να αναζωπυρώσουν τη σχέση τους. Μόλις τα παιδιά εγκαταλείψουν το σπίτι της οικογένειας, οι γονείς μπορούν να το χρησιμοποιήσουν αυτό για να περάσουν περισσότερο χρόνο μαζί. Για παράδειγμα, απολαύστε τη ζωή ως ζευγάρι, προγραμματίζετε νυχτερινές εξόδους ή ταξίδια – για δύο.

Ψυχολογία

 Από το πρώτο λεπτό που ανοίγουμε τα μάτια μας ερχόμαστε σε επαφή με δεκάδες διαφορετικά χρώματα. Τα χρώματα αυτά έχουν «ψυχή» κι έναν δικό τους προσωπικό χαρακτήρα.

Ειδικοί της ψυχικής υγείας έχουν κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα χρώματα έχουν τη δύναμη όχι μόνο να προκαλέσουν συναισθηματικές αντιδράσεις αλλά και να επηρεάσουν σε σημαντικό βαθμό τη διάθεση και την ευεξία μας.

Από την Έλλη Μ.

Ποια είναι, λοιπόν, η ψυχολογική ερμηνεία και ο συμβολισμός του κάθε χρώματος; Ας τα δούμε ένα-ένα αναλυτικά:

Μπλε
Tο μπλε είναι το χρώμα της θάλασσας και του ουρανού. Συχνά συνδέεται με το βάθος και την σταθερότητα. Συμβολίζει την εμπιστοσύνη, την πίστη, την αυτοπεποίθηση, την αλήθεια, την εξυπνάδα και την ηρεμία. Το μπλε θεωρείται ευεργετικό για το μυαλό και το σώμα. Συνδέεται επίσης με την ηρεμία και την αυτοσυγκέντρωση. Στην εραλδική το μπλε συμβολίζει την ευσέβεια και την ειλικρίνεια. Το χρώμα αυτό, με βάση τις μελέτες, θεωρείται ιδιαίτερα προτιμητέο στον ανδρικό πληθυσμό.

Ανοιχτό μπλε: συνδέεται με την υγεία, την επούλωση, την ηρεμία, την κατανόηση και την απαλότητα.

Σκούρο μπλε: αναπαριστά τη γνώση, τη δύναμη, το κύρος και την σοβαρότητα.

Κόκκινο
Το κόκκινο είναι το χρώμα της φωτιάς και του αίματος, οπότε συνδέεται άμεσα με την ενέργεια, τον πόλεμο, την σωματική και ψυχική δύναμη, την αποφασιστικότητα, το πάθος, την επιθυμία και την αγάπη. Το κόκκινο είναι ένα πολύ συναισθηματικά έντονο χρώμα. Είναι έντονα ορατό χρώμα, γι'αυτό και οι πινακίδες, τα φανάρια και ο πυροσβεστικός εξοπλισμός είναι συνήθως κόκκινα. Στην εραλδική, το κόκκινο αναδεικνύει το κουράγιο, γι'αυτό και πολλές σημαίες περιέχουν το χρώμα αυτό.

Ανοιχτό κόκκινο: χαρά, πάθος, αγάπη, ευαισθησία και σεξουαλικότητα.

Ροζ: συμβολίζει τον ρομαντισμό, την αγάπη και τη φιλία. Τονίζει επίσης τον φεμινισμό.

Βαθύ κόκκινο: σχετίζεται με την ένταση, τη θέληση, τα νεύρα, τον θυμό, την ηγεσία, το κουράγιο, την προσμονή, την χαιρεκακία και την οργή.

Καφέ: υποδεικνύει σταθερότητα και συνδέεται άμεσα με τα ανδρικά χαρακτηριστικά.


Πράσινο
Το πράσινο είναι το χρώμα της φύσης. Συμβολίζει την ανάπτυξη, την αρμονία, τη φρεσκάδα και τη γονιμότητα. Είναι χρώμα ιδιαίτερα συναισθηματικά δεμένο με την ασφάλεια. Το βαθύ πράσινο συνδέεται με το χρήμα. Το πράσινο έχει εξαιρετική επουλωτική δύναμη. Είναι το πιο γαλήνιο χρώμα για το ανθρώπινο μάτι. Υπονοεί σταθερότητα και υπομονή. Στην εραλδική, το πράσινο υποδηλώνει την ανάπτυξη και την ελπίδα. Το πράσινο αντίθετα με το κόκκινο, δείχνει ασφάλεια. Είναι το χρώμα της ελεύθερης διόδου στον δρόμο.

Σκούρο πράσινο: συνδέεται με την φιλοδοξία, την απληστία και τη ζήλια.

Κιτρινοπράσινο: μπορεί να υποδείξει αρρώστια, δειλία, ασυμφωνία, ζήλια.

Γαλαζοπράσινο: συνδέεται με την συναισθηματική επούλωση και την προστασία

Μωβ
Το μωβ συνδυάζει την σταθερότητα του μπλε και την ενέργεια του κόκκινου. Συνδέεται άμεσα με τη βασιλεία. Συμβολίζει τη δύναμη και την ικανότητα, την πολυτέλεια και τη φιλοδοξία. Υποστηρίζει τον πλούτο και την ιδιαιτερότητα. Το μωβ υποδεικνύει γνώση, υπόληψη, ανεξαρτησία, δημιουργικότητα, μυστήριο, μαγεία. Σύμφωνα με μελέτες, περίπου το 75% των προεφήβων προτιμά το μωβ. Το χρώμα αυτό είναι πολύ σπάνιο χρώμα στη φύση.

Ανοιχτό μωβ: προκαλεί ρομαντισμό και νοσταλγικά συναισθήματα

Σκούρο μωβ: προκαλεί θλίψη και αρνητικά συναισθήματα. Επίσης μπορεί να προκαλέσει σύγχυση.

Πορτοκαλί
Το πορτοκαλί συνδυάζει την ενέργεια του κόκκινου και τη χαρά του κίτρινου. Είναι συνδεδεμένο με τη χαρά, τη λιακάδα και τα τροπικά τοπία. Το πορτοκαλί αναπαριστά ενθουσιασμό, δημιουργικότητα, αποφασιστικότητα, προσέλκυση, επιτυχία, ενθάρρυνση. Για το ανθρώπινο μάτι το πορτοκαλί είναι ένα πολύ ζεστό χρώμα και δίνει την αίσθηση της θερμότητας. Παρ'όλα αυτά δεν είναι όσο επιθετικό όσο το κόκκινο. Το πορτοκαλί αναζωογονεί και προκαλεί τις εγκεφαλικές δραστηριότητες. Είναι ιδιαίτερα αγαπητό απο τα παιδιά.

Σκούρο πορτοκαλί: μπορεί να σημαίνει δυσπιστία και κοροϊδία

Πορτοκαλοκόκκινο: Αντιστοιχεί στην επιθυμία, στο σεξουαλικό πάθος, στην ευχαρίστηση, στην κυριαρχία, στην επιθετικότητα και στη δίψα για δραστηριότητα.

Χρυσό: ξυπνά το συναίσθημα του prestige. Η σημασία του χρυσού είναι η φωτεινότητα, η γνώση και ο πλούτος. Επίσης συμβολίζει ανώτατη κοινωνική τάξη.


Κίτρινο
Το κίτρινο είναι το χρώμα της λιακάδας. Συνδέεται με τη χαρά, την ευχαρίστηση την ενέργεια και την εξυπνάδα. Παράγει ένα ζεστό αποτέλεσμα, προκαλεί ευχαρίστηση και εγκεφαλική δραστηριότητα και παράγει μουσική ενέργεια. Στην εραλδική, το κίτρινο συμβολίζει τιμή και πίστη. Έπειτα η σημασία του χρώματος αυτού συνδέθηκε με την δειλία.

Σκούρο κίτρινο: αντιπροσωπεύει την προσοχή, την κάθοδο, την αρρώστια και τη ζήλια.

Ανοιχτό κίτρινο: συνδέεται με τη φρεσκάδα, την ευχαρίστηση και τη χαρά.

Άσπρο
Το άσπρο συνδέεται άμεσα με το φως, την καλοσύνη, την αθωότητα, την αγνότητα και την παρθενιά. Θεωρείται το χρώμα της τελειότητας. Το λευκό σημαίνει ασφάλεια, καθαρότητα και καθαριότητα. Σε αντίθεση με το μαύρο, το λευκό έχει συνήθως μια θετική αύρα. Το λευκό μπορεί να αποτελέσει μια επιτυχημένη αρχή. Στην εραλδική, το λευκό απεικονίζει την πίστη και την καθαρότητα.

Μαύρο
To μαύρο συνδέεται με την εξουσία, την κομψότητα, το θάνατο, το κακό και το μυστήριο. Το μαύρο είναι ένα μυστηριώδες χρώμα που συνδέεται επίσης με το φόβο και το άγνωστο. Υποδηλώνει δύναμη και εξουσία. Στην εραλδική, το μαύρο είναι το σύμβολο της θλίψης. Σε συνδυασμό με το κόκκινο ή το πορτοκαλί χρώμα, το μαύρο δίνει ένα πολύ επιθετικό χρωματικό συνδυασμό.

Εικόνα - https://pixabay.com/el/photos/%CF%87%CF%81%CF%8E%CE%BC%CE%B1-%CF%87%CF%81%CF%8E%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CE%B5-%CF%83%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B7-%CE%B9%CE%BD%CE%B4%CE%AF%CE%B1-holi-300343/

https://www.ladylike.gr

Ψυχολογία

Μπορεί να είχε δίκιο – σύμφωνα με τα δεδομένα της εποχής του – ο μεγάλος μας σοφός ο Σωκράτης που δεν τίμησε τον γραπτό λόγο και παρέμεινε ένθερμος εραστής του προφορικού λόγου. Ωστόσο, ο γραπτός λόγος ήλθε ως μια φυσική αναγκαιότητα, ως μια ορμητική εξέλιξη που επηρέασε καθοριστικά την ιστορία της ανθρωπότητας, που διαμόρφωσε την εικόνα του σύγχρονου ανθρώπου, που συνδέθηκε με τα μεγάλα ρεύματα του Διαφωτισμού και των πολλαπλών μορφωτικών και εκπαιδευτικών κινημάτων σ’ όλες τις χώρες του Κόσμου.

Η ζωή είναι πολύ διαφορετική με την ανάπτυξη του γραπτού λόγου, με την προαγωγή του ως καθοριστικού μέσου επικοινωνίας και γνώσης.

Το γράψιμο είναι ο δίδυμος αδελφός του διαβάσματος. Άμα διαβάζεις, άμα διαβάζεις πολύ, θα θελήσεις και να γράφεις, δεν μπορείς να μη γράφεις. Δε γίνεται αλλιώς. Η αγάπη για διάβασμα σού βάζει στο χέρι και το μολύβι με το χαρτί ή σε φέρνει στα πλήκτρα του λάπτοπ και γίνεται και αγάπη για γραφή.

Τόσο διάβασμα, τόσο σκέψεις συγγραφέων και συγγραφέων που έχουν πλημμυρίσει το είναι μου, πώς να στομώσουν, πώς να βάλω φράγμα μπροστά τους όταν πολλαπλασιάζουν τις δικές μου μικρές πηγές και γίνονται χείμαρροι που μόνο στης γραφής τους κάμπους θα απλωθούν και θα καταλαγιάσουν; Δεν έχει υπάρξει ημέρα εδώ και χρόνια πολλά που να μην έχει στο πιο δημιουργικό μέρος της διάβασμα και γράψιμο. Και είναι οι δύο ενασχολήσεις όπου αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σε απόλυτα οικείους χώρους.

Αλλά το γράψιμο κερδίζει το απόλυτα δημιουργικό κομμάτι του εαυτού μου και αυτό γενναιόδωρα και απλόχερα μού πολλαπλασιάζει αυτό το κομμάτι. Το γράψιμο είναι η απόλυτα βιωμένη καθημερινή μου πραγματικότητα. Όταν γράφω, νιώθω σχεδόν ευτυχισμένος. Αισθάνομαι την απόλυτη πληρότητα. Γεύομαι ολόκληρο τον εαυτό μου. Έχω μια αίσθηση (ή μια ψευδαίσθηση, δεν έχει καμιά σημασία) ότι έχω το απόλυτο αυτεξούσιο του εαυτού μου και του δικού μου μικρού σύμπαντος. Δεν υπάρχουν δεσμεύσεις ούτε περιορισμοί.

Το γράψιμο είναι μια καθημερινή μου εργασία, μια καθημερινή πνευματική μου άσκηση. Είναι μια άσκηση του νου – που μαζί με την εκπαιδευτική λειτουργία και με το διάβασμά μου – αποτελεί το φωτεινό σύμπαν των σταθερών μορφωτικών μου δραστηριοτήτων. Είναι το υφάδι που μπορώ να ξετυλίγω και να βλέπω το πώς σκεπτόμουνα, το τι ήθελα, το ποιες αγωνίες και ποιοι σχεδιασμοί περιτριγυρνούσαν στο μυαλό μου, το ποιο ήταν το άρρητο μέρος της καθημερινής μου ζωής. Και είναι πάντα τόσο μεγάλο!

Και είναι το γράψιμο μια απόλυτα αναγκαία, μια θεμελιώδης καθημερινή όψη του εαυτού μου. Είναι μια βασική ανάγκη, όπως η ανάσα. Όχι δεν είναι το γράψιμο καμιά πολυτέλεια, δεν είναι εργασία μόνο για τους διανοούμενους ή για κάποιους επαγγελματίες. Το γράψιμο δεν είναι επαγγελματική εργασία. Μπορεί κάποιοι να τη θεωρούν ως τέτοια. Το γράψιμο είναι μια παγκόσμια, μια απόλυτα καθολική εργασία, αφορά όλους τους ανθρώπους όπου γης και όπου χρόνου.

Δεκάδες διεθνείς προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών, ανάμεσά τους τέσσερις νομπελίστες, τρεις λογοτεχνίας, οι Τόνι Μόρισον, Τζ. Μ. Κούτσι και Ντόρις Λέσινγκ, και ειρήνης, ο Φρέντερικ Βίλεμ ντε Κλερκ, θα κάνουν έκκληση ώστε «η ανάγνωση, η γραφή και η πρόσβαση στην πληροφορία να αποτελέσουν μέρος των προτεραιοτήτων της έκτακτης ανθρωπιστικής βοήθειας». Η πρωτοβουλία ανήκει στη γαλλική μη κυβερνητική οργάνωση «Bibliotheques sans frontiers» (BSB / Βιβλιοθήκες χωρίς σύνορα», με επικεφαλής τον Γάλλο ιστορικό Πατρίκ Βέιλ).

Οι διανοούμενοι αναφέρουν στο κείμενο της έκκλησης: «Όταν επέρχεται ανθρωπιστική καταστροφή, οι πρώτες βοήθειες δίδονται στους τραυματίες που πρέπει να σωθούν, στη μέριμνα για τα τρόφιμα, τους άστεγους και την ένδυση, αλλά μετά την καταστροφή πρέπει να δίνεται η δυνατότητα για ανάγνωση, γραφή, επικοινωνία… Σήμερα καμιά από τις αρχές του ΟΗΕ όταν πρέπει να διαχειριστεί την τύχη ανθρώπων εκτοπισμένων δεν αναφέρεται σε αυτήν την πνευματική διάσταση διάσωσης ανθρώπων που κινδυνεύουν, σε αυτήν τη θεμελιώδη ανάγκη της ενημέρωσης, του διαλόγου, της ασφάλειας» (ΕΘΝΟΣ 30.11.12).

Γιατί γράφουμε; Αν και δεν μπορεί να τεθεί αυτό το ερώτημα – μάλλον το αντίθετο ερώτημα έχει νόημα, ας δούμε την απλή προσέγγιση του Αντόνιο Ταµπούκι, μια προσέγγιση που έχει ως απαντήσεις απλά ερωτήματα: «Όλες οι πιθανές απαντήσεις είναι έγκυρες και συνοδεύονται από ένα ερωτηµατικό. Γράφουµε γιατί φοβόµαστε τον θάνατο; Γιατί φοβόµαστε να ζούµε; Γιατί νοσταλγούµε την παιδική µας ηλικία; Γιατί το παρελθόν το έσκασε βιαστικά ή γιατί θέλουµε να το σταµατήσουµε; Γιατί το γήρας µάς κάνει να αισθανόµαστε νοσταλγία, πίκρα; Γιατί θα θέλαµε να είχαµε κάνει κάτι και δεν το κάναµε ή γιατί δεν θα έπρεπε να είχαµε κάνει κάτι που κάναµε; Γιατί είµαστε εδώ και θέλουµε να είµαστε εκεί και αν ήµασταν εκεί δεν θα ήταν καλύτερα για µας να µείνουµε εδώ;»

Το γράψιμο είναι πάντα μια πρόκληση, μια πρόκληση για οδοιπορικό σε κρυμμένες όψεις του εαυτού μας, μια πρόκληση – πρόσκληση σε άγνωστο έδαφος της ζωής μας. Γράφοντας ονειρεύεσαι χωρίς να ξέρεις αν βρίσκεσαι στη χώρα του πραγματικού ή στη χώρα του φαντασιακού ή αν ταλαντεύεσαι διαρκώς στη μεθόριό τους. Και ίσως αυτή η πολλαπλή άγνοια να προκαλεί αυτή την ιδιότυπη γοητεία…

_______________________

~ Του Νίκου Τσούλια

Πηγή: alfavita.gr

Eικόνα  - pexels.com/el-gr/photo/261735/

by Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Ψυχολογία

Της Σταματίνας Σταθάκη

Είναι οι πιο δικοί μας άνθρωποι εκείνοι που θεωρούνται δεδομένοι, απομυθοποιημένοι και εν τέλει καταποντισμένοι από την κατάφορη αδικία.

Είναι οι πιο δικοί μας άνθρωποι οι οποίοι, εφόσον άγγιξαν την σφαίρα του οικείου, έγιναν το απόλυτο δεδομένο στη ζωή μας.

Και ξέρετε κάτι; Τα μεγαλύτερα λάθη τα κάνουμε με τους δικούς μας ανθρώπους.

Τους δεδομένους.

Τους πάντα εκεί.

Επειδή ακριβώς νομίζουμε πως θα είναι πάντα εκεί.

Πως ακόμα και αν κάνουμε λάθος έχουμε άπλετο χρόνο να το διορθώσουμε.

Πως ίσως δεν θα χρειαστεί και να το διορθώσουμε.

Γιατί πιστεύουμε πως αυτοί οι άνθρωποι μας έχουν συγχωρέσει πριν κάνουμε κάτι.

Θεωρείται δεδομένο και αυτό.

Γιατί πιστεύουμε πως μας δέχονται έτσι ακριβώς όπως είμαστε.

Με τα σωστά και με τα λάθη μας.

Και δεν μας νοιάζει πια πώς θα φερθούμε.

Και τελικά καταλήγουμε να φερόμαστε σωστά και ανθρώπινα σε ξένους ανθρώπους για να εξιλεωθούμε στα μάτια μας για όσα κάναμε σε εκείνους τους ανθρώπους, τους δικούς μας, τους πολύ δικούς μας. Πολλές φορές χωρίς καν να το καταλάβουμε.

Πώς καταντήσαμε έτσι;

Να δείχνουμε την αγάπη και τον σεβασμό μας σε αγνώστους και να μένουμε άπραγοι μπροστά στο φευγιό των δικών μας…

Ναι… δεν σας το είπα;

Δεν είναι καθόλου δεδομένο πως θα είναι πάντα εκεί.

Δεν είναι καθόλου δεδομένο πως θα δεχτούν τα λάθη μας και θα μας συγχωρέσουν a priori.

Δεν είναι καθόλου μα καθόλου δεδομένο πως θα μείνουν αν εμείς δεν τους τοποθετήσουμε στη θέση που αξίζουν πραγματικά στη ζωή μας.

Αλλά ακόμα και αν μείνουν από επιλογή, κάποια στιγμή δεν θα έχουν άλλη επιλογή από το να μη μείνουν τελικά.

Αλλά ακόμα και αν μείνουν, ποιος μας λέει ότι συναισθηματικά δεν έχουν ήδη φύγει;

Είθε να έχω την κρίση να διακρίνω πότε έχω αδικήσει έναν δικό μου άνθρωπο, την ευγένεια να το παραδεχτώ και τη δύναμη να δείξω πόσο σημαντικός μου είναι.

Χρειάζεται τόση δύναμη για να δείξουμε πόσο σημαντικός μας είναι κάποιος. Γιατί τίποτα δεν είναι αυταπόδεικτο. Γιατί δεν είναι αρκετά τα συναισθήματα από μόνα τους. Γιατί οι πράξεις είναι αυτές που μιλάνε. Γιατί τα σ’ αγαπώ δεν είναι για να μένουν στα ανείπωτα.

Προτείνω λοιπόν να αγαπάμε τους δικούς μας ανθρώπους τόσο όσο τους αγαπάμε, έτσι όπως τους αγαπάμε. Αλλά να τους αγαπάμε.

Να τους δείχνουμε το πόσο τους αγαπάμε.

Να τους επιτρέπουμε να δουν πόσο σημαντικοί είναι για μας.

Να βρίσκουμε κάθε ευκαιρία για να τους διεκδικούμε.

Να μαθαίνουμε κάτι καινούριο για αυτούς κάθε μέρα.

Να ξοδεύουμε κάθε σ’ αγαπώ, κάθε συγγνώμη και κάθε ευχαριστώ που δικαιωματικά τους ανήκει.

Και είναι απλό: αρκεί να σκεφτόμαστε πως δεν είναι δεδομένο πως θα είναι για πάντα εδώ.

Γιατί δεν θα είναι.

Ούτε και εμείς.

https://www.awakengr.com

Ψυχολογία

Πώς να Αντιμετωπίσω αυτούς που με Πληγώνουν;
By Μαρία Σκαμπαρδώνη 

Όλοι οι άνθρωποι πληγώνονται.

Ακούγεται κλισέ, όμως “όλοι οι άνθρωποι πληγώνονται”. Ακόμα και αυτοί που στα μάτια μας φαντάζουν άτρωτοι και δυνατοί, ακόμα και αυτοί έχουν περάσει κλαμένες νύχτες και κρύβουν μέσα τους πληγές.

Όλοι μέσα στην πορεία της ζωής πληγωνόμαστε και καλούμαστε να μαζέψουμε τα κομμάτια της καρδιάς μας και τις ραγισμένες μας προσδοκίες. Και ενώ υπάρχουν άνθρωποι με δυνατό κι ανθεκτικό ψυχισμό, υπάρχουν άλλα άτομα που ένα δύσκολο και επώδυνο βίωμα μπορεί και να μην το ξεπεράσουν ποτέ.

Τι μας πληγώνει;
Οι άνθρωποι πληγώνονται με πολλούς και διάφορους τρόπους: από την οικογένειας, τους φίλους, τις σχέσεις, την εργασία τους. Άλλοι πληγώνονται περισσότερο και άλλοι καλούνται να αντιμετωπίσουν εξαιρετικά σκληρές καταστάσεις που ίσως και να τους σημαδεύουν μία ζωή.

Όταν πληγωνόμαστε, αναδύονται από μέσα μας όλα τα συναισθήματα που κρύβαμε και αφορούν το πόσο εμείς οι ίδιοι εκτιμάμε τον εαυτό μας. Στην περίπτωση ενός χωρισμού για παράδειγμα, ο άνθρωπος που εγκαταλείπεται, μπορεί να αισθάνεται ένοχος επειδή δεν ήταν «αρκετός» για το άλλο πρόσωπο και αυτό μπορεί να του τραυματίσει την αυτοεκτίμηση.

Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτούς που μας πληγώνουν; Πώς μπορούμε να ξεπεράσουμε το κακό που κάποιος μπορεί να μας έχει προκαλέσει;

Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε πως αυτό που έγινε, όσο και αν μας πόνεσε, ανήκει στο παρελθόν. Δεν αλλάζει το παρελθόν όσο και αν το επιστρέφουμε στη μνήμη μας, απλώς αναχαιτίζουμε την υπάρχουσα ευκαιρία να δημιουργήσουμε ένα υπέροχο σήμερα.

Θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε το καλό που μας πρόσφερε μία άσχημη συμπεριφορά ενός άλλου ανθρώπου;

Θα αναφέρω ένα παράδειγμα από τη δική μου προσωπική ζωή όταν ο πόνος που αισθάνθηκα από τον άνθρωπο που αγαπούσα ήταν και εκείνος που με ώθησε να δώσω δεύτερη φορά εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο και να ξεκινήσω να αρθρογραφώ.

Θέλω να πω πως το Καλό και το Κακό ενυπάρχουν και τα δύο και διαχωρίζονται από μία αρκετά λεπτή κλωστή. Είναι στο χέρι μας να πετάξουμε το κακό και να κρατήσουμε το καλό, αυτό που μας εξέλιξε ως ανθρώπους.

Δυστυχώς, στη ζωή αυτή δεν πρέπει ποτέ να θεωρούμε πως η δική μας συμπεριφορά θα υιοθετηθεί και από τον άλλον. Αν εμείς αγαπάμε κάποιο πρόσωπο, αυτό δεν αποτελεί εγγύηση πως και εκείνο αισθάνεται το ίδιο.

Η ζωή έχει πάντοτε ανατροπές και στις ανθρώπινες σχέσεις δεν μπορείς να είσαι ποτέ απόλυτα σίγουρος. Και αυτό, διότι και αυτές αλλάζουν, αλλάζουν οι άνθρωποι και οι ανάγκες τους. Για αυτό είναι καλό μεν να αφηνόμαστε και να αγαπάμε δυνατά, αλλά να μη θεωρούμε την ύπαρξή μας ως την προέκταση ενός άλλου προσώπου.

Όταν πληγωθούμε…
Όταν πληγωνόμαστε, ασυναίσθητα, κατηγορούμε πάντοτε και για όλα μόνο τον εαυτό μας. Του επιρρίπτουμε κατηγορίες πως δεν ήταν αρκετός και το άλλο πρόσωπο μας πλήγωσε επειδή δεν ήταν αντάξιό μας.

Αν οι άνθρωποι αντιλαμβανόντουσαν πως η συμπεριφορά του άλλου μας δείχνει περισσότερα για το δικό του χαρακτήρα και όχι για εμάς, αυτό θα μας είχε βοηθήσει να γλιτώσουμε ημέρες και νύχτες που τις περάσαμε κλαμένοι, πληγωμένοι και συντετριμμένοι. Αν αισθανόμασταν πως οι άνθρωποι με τα έργα τους καθρεφτίζουν ουσιαστικά το δικό τους χαρακτήρα, δε θα επιτρέπαμε στην αυτοεκτίμησή μας να τσαλακωθεί τόσο.

Οι άνθρωποι που μας πληγώνουν, ίσως να έρχονται στη ζωή μας για να μας δείξουν πως δεν εξαρτάται τελικά όλη μας η ευτυχία από εκείνους, όπως συνηθίζαμε να πιστεύουμε. Μας αποδεικνύουν πως κανένας δεν καθορίζει τα πάντα στη ζωή μας, πως μπορεί κάτι να τελειώνει αλλά αυτό να είναι η απαρχή για κάτι ομορφότερο.

Αν αντιλαμβανόμασταν πως εμείς αρκούμε για να είμαστε ευτυχισμένοι και δεν χρειάζονται άνθρωποι ή καταστάσεις έξω από εμάς, τότε θα οικοδομούσαμε μία προσωπικότητα η οποία δε θα λύγιζε από τη συμπεριφορά κανενός.

Πέρασα πολλά χρόνια θεωρώντας πως «δεν πρέπει να κάνω στους άλλους αυτό που δε θα ήθελα να κάνουν εκείνοι σε εμένα». Και πάλι, δε σημαίνει πως αν εγώ δίνω κάτι σε κάποιον εκείνος θα το ήθελε, το ζήτησε ή το αντιλήφθηκε.

Η ζωή μας είναι πολύτιμη, ο εαυτός μας είναι πολύτιμος. Η ζωή μας αξίζει να διανθίζεται από ανθρώπους που αγαπούν και μας υπολογίζουν, οι τοξικοί, οι εγωιστές, όσοι μας πληγώνουν, μπορούν –και πρέπει- να μένουν μακριά μας.

https://purpose.gr

Ψυχολογία

Κατά πόσον νομίζετε ότι μπορείτε να αφήσετε την τύχη να καθορίζει την … τύχη σας; Κατά πόσον κρατάτε τις τύχες της ζωής σας στα χέρια σας; Ο βρετανός ψυχολόγος Richard Wiseman, μετά από μελέτες 10 ετών υποστηρίζει ότι, αν και η τύχη είναι κάτι το απρόβλεπτο, ο κάθε άνθρωπος μπορεί να προκαλέσει τη δική του τύχη και να κάνει, τη ζωή, να του φερθεί ευνοϊκά. Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο ή ουτοπικό, εμείς προκαλούμε την τύχη ή την ατυχία μας.

Στο συμπέρασμα αυτό έφτασε ο Wiseman, μελετώντας μέσα σ’ αυτά τα 10 χρόνια τη ζωή ανθρώπων που μπορούν κατά γενική ομολογία να θεωρηθούν «τυχεροί» ή το αντίθετο, «άτυχοι». Πώς συμπεριφέρεται σ’ αυτούς ο παράγοντας «Τύχη»;

Για τον Wiseman λοιπόν, η τύχη δεν είναι μόνο θέμα συγκυριών αλλά και προσδοκιών. Ακόμα κι όταν η τύχη φαίνεται να μας γυρίζει την πλάτη, μπορεί αυτό να αποδειχθεί για καλό μας. Κάποιοι, για παράδειγμα, θεώρησαν ατυχές το γεγονός να μην μπορέσουν να εξασφαλίσουν εισιτήριο για το παρθενικό ταξίδι του Τιτανικού, αλλά κατόπιν ευχαριστούσαν γι’ αυτό το Θεό, ενώ άλλοι διαπίστωσαν μέσα απ’ την ίδια τη ζωή, ότι το να κερδίσουν εκατομμύρια στο λαχείο δεν τους κάνει απαραίτητα ευτυχισμένους … το αντίθετο μάλιστα!

Ο Wiseman επίσης καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, άλλο πράγμα είναι η τύχη κι άλλο η μοίρα, το πεπρωμένο. Πολλοί άνθρωποι για παράδειγμα ευνοούνται σαφώς απ’ το περιβάλλον που έχουν γεννηθεί, το οποίο τους προσφέρει περισσότερες ευκαιρίες από άλλους. Παρόλα αυτά, δεν σημαίνει ότι αυτοί θα ευτυχήσουν. Εξαρτάται πώς θα εκμεταλλευτούν αυτή την ευνοϊκή μοίρα.

Άλλοι πάλι δεν τυχαίνουν τόσο ευνοϊκών συνθηκών, όμως εκμεταλλεύονται κάποιες ευκαιρίες που τους δίνονται στην πορεία του βίου τους για να ευτυχήσουν … ενώ άλλοι τις αφήνουν να προσπεράσουν. Εκεί παίζουν ρόλο και οι συγκυρίες. Για παράδειγμα, όλοι οι άνθρωποι αρρωσταίνουν αλλά όσον κι αν το θεωρούν αυτό μια ατυχία, ακόμα μεγαλύτερη ατυχία είναι να αρρωστήσεις την ημέρα που θα πήγαινες σε μια συνάντηση για μια δουλειά που θα άλλαζε το επαγγελματικό σου μέλλον.

Ο Nicholas Rescher, καθηγητής φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο του Pittsburgh και συγγραφέας του βιβλίου «Luck: The Brilliant Randomness of Everyday Life», βλέπει δύο παράγοντες που βρίσκονται σε αντίθεση: απ’ τη μια το απρόβλεπτο των καταστάσεων που θεωρούμε «τυχαίες» και απ’ την άλλη κάποια χαρακτηριστικά που κάνουν τους ανθρώπους επιτυχημένους:

– την ικανότητα να σχεδιάζουν το μέλλον τους
– να σκέπτονται και να αναλύουν εις βάθος τα γεγονότα και
– να ορίζουν στόχους και προσδοκίες στη ζωή τους.

Το ότι σήμερα έχουμε σαν ανθρωπότητα ένα επίπεδο εξέλιξης και πολιτισμού, οφείλεται απ’ τη μια στις ευνοϊκές συγκυρίες (συνθήκες) που βρήκαμε πάνω στη Γη, αλλά και από την προσπάθεια που καταβάλουμε για την ανάπτυξη μας. Και σ’ όλα αυτά, μέσα στο θέατρο της ζωής, υπάρχει πάντα και ο αστάθμητος παράγοντας, το απρόβλεπτο, που ονομάζουμε «τύχη». Ποιος θα ήθελε να ζει μια προκαθορισμένη ζωή, προσδιορισμένη από μια προδιαγεγραμμένη μοίρα, ακόμα κι αν αυτό συνεπάγονταν την έλλειψη ατυχιών. Το απρόσμενο, το τυχαίο, είναι το … αλατοπίπερο της ζωής.

Έτσι λοιπόν, στην προσπάθεια μας να βελτιώσουμε την τύχη μας και να προκαλέσουμε τη μοίρα γινόμαστε πολλές φορές και προληπτικοί. Προσπαθούμε να διαβάσουμε «σημάδια» ενός επερχόμενου μέλλοντος και παράλληλα με συγκεκριμένες τακτικές (βλ. τα διάφορα «γούρια») να στρέψουμε το «τυχαίο» προς όφελός μας.

Έτσι σε διάφορους πολιτισμούς υπάρχουν σύμβολα ή αντικείμενα συνδεδεμένα με την «καλή τύχη». Αντικείμενα που και σήμερα καταλήγουν από κάποιους σε έναν έντονο φετιχισμό, καθώς θεωρούν ότι συγκεκριμένα αντικείμενα θα τους φέρουν καλή τύχη ή ευνοϊκούς όρους στη ζωή τους (βλ. λαγοπόδαρα, χαϊμαλιά κ.λπ.). Μάλιστα πολλές απ’ τις προλήψεις αυτές συνδέονται και με τη θρησκευτική παράδοση.

Γνωστή είναι η φράση «χτύπα ξύλο» που θεωρείται ότι θα φέρει καλή τύχη ή θα αποτρέψει κάτι αρνητικό, αλλά που συνδέεται με την αρχαία πίστη για το «δέντρο του κόσμου» και τους θεούς των δέντρων. Ο αριθμός 13 επίσης θεωρείται «άτυχος» αφού 13 ήταν άτομα που συμμετείχαν στον «Μυστικό Δείπνο», λίγο πριν την προδοσία του Χριστού. Το να περάσεις κάτω από μια σκάλα φέρνει δυσμενή τύχη, καθώς διασπάς τη θειότητα της Αγίας Τριάδας.

Όμως για έναν επιστήμονα όπως ο Wiseman, τέτοιες προλήψεις είναι τελείως αβάσιμες. Αυτός απλά διεξήγαγε μια μελέτη, εξετάζοντας τη ζωή ανθρώπων οι οποίοι είτε θεωρούσαν τους εαυτούς τους «τυχερούς» είτε «άτυχους».

Θέμα αντίληψης;

Ορίστε λοιπόν μερικά στατιστικά στοιχεία της μελέτης του Wiseman:

– 12% των ανθρώπων θεωρούν τους εαυτούς τους «τυχερούς»
– 9% θεωρούν τους εαυτούς τους «άτυχους»,
– οι περισσότεροι όμως θεωρούν ιδίους, ούτε τυχερούς, ούτε άτυχους

Όμως ποιες είναι οι ψυχολογικές διαφορές αυτών των τύπων ανθρώπων; Στατιστικά πάντα, οι άνθρωποι που θεωρούν τον εαυτό του «τυχερό» βλέπουν από πιο θετική γωνία συγκεκριμένα γεγονότα, απ’ ό,τι αυτοί που θεωρούνται «άτυχοι».

Έτσι στην περίπτωση ενός ατυχήματος, οι πρώτοι θεωρούν ότι ήταν τυχεροί που δεν τραυματίστηκαν σοβαρότερα, ενώ οι δεύτεροι θεωρούν ότι ήταν άτυχοι μόνο και μόνο απ’ το γεγονός ότι τους συνέβη το ατύχημα. Εξαρτάται δηλ. απ’ το αν έχει κάποιος εντάξει, μέσα στα πλαίσια της ζωής, το «αναμενόμενο» και τις δύσκολες στιγμές ή τις αποτυχίες. Αυτοί που έχουν κάνει αυτήν την ένταξη, τείνουν να βλέπουν τα πράγματα πιο θετικά, ενώ οι άλλοι πιο αρνητικά και πεσιμιστικά.

Είναι λοιπόν το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο; Εξαρτάται πώς το βλέπει κανείς! Κάτι ανάλογο συμβαίνει με αυτούς που έχουν κατακτήσει το αργυρό ή το χάλκινο μετάλλιο σ’ ένα αγώνισμα και σ’ αυτούς που έχουν πάρει το χρυσό. Σε γενικές γραμμές οι πρώτοι θεωρούν τους εαυτούς τους τυχερούς, ενώ οι δεύτεροι δεν θα άντεχαν μια ενδεχόμενη αποτυχία … και αυτό πολλές φορές φαίνεται όταν την επόμενη φορά δεν στεφθούν «χρυσοί» νικητές, οπότε αισθάνονται δυστυχισμένοι και κακότυχοι.

Επίσης οι «άτυχοι» τύποι είναι γενικά ποιο σφιγμένοι και τεντωμένοι, κάτι που τους κάνει να μην παρατηρούν το περιβάλλον τους τόσο καλά όσο οι «τυχεροί», οι οποίοι δείχνουν πιο χαλαροί, αλλά και προσεκτικοί, πιάνοντας στον αέρα τις ευκαιρίες και τα «μηνύματα» του περιβάλλοντος. Το γεγονός αυτό είναι για τον Wiseman, μια βασική ικανότητα των «τυχερών», οι οποίοι είναι γενικά πιο ανοικτοί μπροστά στη ζωή, πιο αισιόδοξοι και τείνουν να δημιουργούν αυτοί οι ίδιοι τις συνθήκες της ζωής τους, εκμεταλλευόμενοι θετικά και δημιουργικά τις ευκαιρίες του περιβάλλοντος.

Μην αργείτε λοιπόν .. δείτε τη ζωή θετικά και πάρτε την τύχη στα χέρια σας.

Πηγή: esoterica.gr

thessalonikiartsandculture.gr

Ψυχολογία

Ξέρω ότι έχω μεγάλη εσωτερική δύναμη. Πάντα είχα. Μπορώ να διαγράψω πράγματα, να καταλάβω τους ανθρώπους και ξέρω ότι μπορώ να πάω και να ζήσω σε μια σπηλιά μόνη μου αν είναι απαραίτητο.’

– Σαρλότ Ράμπλινγκ


Αν δεν έχετε ακούσει για την κα Ράμπλινγκ, αυτή είναι μια Αγγλίδα ηθοποιός που είχε μια εξαιρετικά επιτυχημένη καριέρα σαν ηθοποιός και μοντέλο για πάνω από 50 χρόνια. Είναι επίσης μια εξαιρετική φιγούρα που μπαίνει στην συζήτησή μας με αφορμή την εσωτερική δύναμη – κάτι που οι άλλοι μπορούν να δουν σαν μια εκφοβιστική πτυχή της προσωπικότητας του ατόμου.

Είναι ίσως αυτό που η Σαρλότ Ράμπλινγκ δεν δείχνει δημοσίως, που φανερώνει τον εξαιρετικό χαρακτήρα της. Πήρε διαζύγιο δύο φορές και μεγάλωσε μόνη δύο γιους. Αφού βρήκε την αγάπη και ήταν μαζί για πάνω από 17 χρόνια, ο σύντροφός της πέθανε απρόσμενα το 2015. Έδειξε επίσης τεράστια δύναμη στην μάχη της με την κατάθλιψη.

Εκείνοι που γνωρίζουν την κα Ράμπλινγκ πιστοποιούν την τεράστια δύναμή της. Το ίδιο μπορεί να πουν και πολλοί από εσάς που διαβάζετε αυτό το άρθρο.

Τι ακριβώς κάνει μια προσωπικότητα ισχυρή και ίσως αυτό να φοβίζει τους άλλους;

Ενώ υπάρχουν πολλές απαντήσεις στο ερώτημα αυτό, κάποια κοινά χαρακτηριστικά μπορεί να καθορίσουν τη δύναμη της προσωπικότητας ενός ατόμου … από το πώς μερικοί από μας συζητούν για ευκαιρίες εκεί που άλλοι βλέπουν το αδύνατο να γίνει.

Να 5 σημάδια ότι έχετε μια δυνατή ή εκφοβιστική προσωπικότητα:

Οι απλοϊκές συνομιλίες είναι ενοχλητικές

Δεν είναι έκπληξη το γεγονός ότι οι ισχυροί άνθρωποι απεχθάνονται τις απλοϊκές συζητήσεις. Συζητήσεις που προκαλούν την πνευματική περιέργεια είναι ευπρόσδεκτες με ανοιχτές αγκάλες, ενώ η ανούσια κουβέντα είναι πολύ αποκρουστική.

Οι άνθρωποι με ισχυρή προσωπικότητα έχουν την τάση να λένε στους ανθρώπους ακριβώς ό,τι σκέφτονται, συμπεριλαμβανομένων και των άσχετων ερωτήσεων που δεν προσφέρουν τίποτα. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα όταν εργάζονται ή επικεντρώνονται σε κάποιο άλλο σημαντικό έργο. Οι ισχυρές προσωπικότητες απλά δεν έχουν το χρόνο ή την διάθεση να συμμετάσχουν σε ασήμαντες συζητήσεις.

Περιττό να πούμε ότι, η συζήτηση χωρίς ουσία, είναι ένα μεγάλο μέρος της καθημερινής ζωής σε πολλά μέρη. Αυτό είναι εν μέρει και ο λόγος που οι άνθρωποι που απεχθάνονται την απλή ανούσια συζήτηση προκαλούν τον φόβο. Είναι δηλαδή ‘εκφοβιστικοί.’

Η άγνοια είναι αποκρουστική

Σε γενικές γραμμές, οι ισχυροί άνθρωποι είναι καλά μορφωμένοι( και από μόνοι τους) και έχουν γνώσεις πάνω σε πολλά θέματα. Αυτή η ανοιχτόμυαλη στάση προκαλεί συχνά την περιέργεια καθώς και την δυνατότητα αποδοχής κάποιου. Ως εκ τούτου, θα πρέπει να είναι αναμενόμενο ότι οι ισχυροί άνθρωποι απλά δεν αποδέχονται τις αδαείς συμπεριφορές των άλλων. Έχουν δώσει τον καλύτερο εαυτό τους για να μάθουν όσο το δυνατόν περισσότερα και είναι πρόθυμοι να έχουν ανοιχτό το μυαλό τους στις διαφορετικές απόψεις των άλλων.

Τα επικριτικά ή επιφανειακά σχόλια και συμπεριφορές είναι απαράδεκτα για τους ισχυρούς ανάμεσά μας. Αυτοί οι άνθρωποι διαθέτουν τον χρόνο και την προσπάθεια για να αποκτήσουν γνώσεις ώστε να κατανοήσουν τους ανθρώπους και τον κόσμο σε ένα βαθύτερο επίπεδο και ενοχλούνται από εκείνους που δεν το κάνουν. Πιο συγκεκριμένα, οι άνθρωποι αυτοί δεν χρειάζονται την συναίνεση των άλλων για να αποφασίσουν εάν οι απόψεις τους είναι έγκυρες.

Δημιουργούν τις ευκαιρίες

Οι ισχυροί άνθρωποι έχουν έναν τρόπο να δημιουργούν ευκαιρίες χωρίς να χρειάζονται πολλή βοήθεια από τους άλλους. Αυτή η τεράστια ηθική δύναμη για να επωφεληθούν από τις ευκαιρίες, μπορεί να εκφοβίσει τους λιγότερο ικανούς που με την σειρά τους θα νιώσουν μίσος.

Το εάν θεωρούνται εκφοβιστικοί επειδή είναι φιλόδοξοι, είναι κάτι που οι δυνατοί άνθρωποι δεν δίνουν σημασία. Τα ισχυρά άτομα είναι πρόθυμα να εργαστούν προς την κατεύθυνση των ευκαιριών εκεί που οι άλλοι δεν μπορούν και δεν πρόκειται να απολογηθούν για αυτό.

Η προσοχή των άλλων δεν είναι σημαντική

Οι ισχυροί άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται καθόλου να τραβήξουν την προσοχή, αν και η τεράστια ηθική δύναμη τους και η δύναμη του χαρακτήρα τους θα προκαλέσουν την προσοχή των άλλων, θετική ή αρνητική. Βέβαια,δεν ξοδεύουν ποτέ τον πολύτιμο χρόνο τους στην προσπάθεια να αναζητήσουν την προσοχή των άλλων.

Οι ισχυροί άνθρωποι απλά συγκεντρώνονται σε αυτό που πρέπει να κάνουν. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ευτυχείς και ασφαλείς, χωρίς την προσοχή των άλλων. Αυτοί αποτελούν την επιτομή του παλιού αξιώματος, ‘ οι πράξεις σου μιλούν τόσο δυνατά, που δεν μπορώ να ακούσω τι λες.’

Οι δικαιολογίες δεν γίνονται αποδεκτές

Για άλλη μια φορά, οι ισχυροί άνθρωποι είναι διαβόητοι για την αφοσίωσή τους στο τι πρέπει να γίνει – ανεξάρτητα από το πόσο δυσάρεστο μπορεί να είναι. Δεν είναι έκπληξη, λοιπόν, ότι οι άνθρωποι που σπαταλούν τον χρόνο με κλαψούρισμα και διαμαρτύρονται για τα ασήμαντα, δεν παρουσιάζουν κανένα ενδιαφέρον για αυτούς.

Όταν προκύπτει ένα πρόβλημα, κάποιος με ισχυρή προσωπικότητα θα επικεντρωθεί απλά στο τι πρέπει να γίνει για να το λύσει. Γιατί να αγωνιά κάποιος για ένα πρόβλημα ή μια κατάσταση, όταν είναι ανίκανος να το ελέγξει; Άνθρωποι που απλά παραπονιούνται ανούσια, γρήγορα απομακρύνονται.

awakengr.com

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή