Σεπτεμβρίου 19, 2019

Ψυχολογία

«Το σημαντικό με τον άνθρωπο είναι ότι είναι η γέφυρα κι όχι ο σκοπός», έγραψε ο Νίτσε στο Τάδε Έφη Ζαρατούστρα. Το να υπάρχουμε σημαίνει να ζούμε δεμένοι σαν γέφυρα προς το μέλλον, προς τους άλλους, αλλά και προς εκείνες τις διαστάσεις του εαυτού μας που αγνοούμε, προς αυτά τα μονοπάτια που ακόμα δεν έχουμε περπατήσει και που η αποτυχία μπορεί να μας ανοίξει.

Όταν λησμονούμε αυτή την αλήθεια, υποφέρουμε περισσότερο από τις αποτυχίες μας. Τελικά, το γεγονός πως η αποτυχία μας πληγώνει τόσο πολύ οφείλεται και στην ενοχοποίησή της από τους σημαντικότερους φιλοσόφους της δυτικής μας παράδοσης. Ο Καρτέσιος ή ο Καντ δεν έχουν αφιερώσει βιβλία στην αποτυχία, αλλά υπάρχουν αποσπάσματα στα έργα τους για τις αιτίες του σφάλματος ή τις αιτίες του λάθους.

Ο Καρτέσιος παρουσιάζει τον άνθρωπο ως το ον το προικισμένο με δύο κύριες ικανότητες κακώς τοποθετημένες: μια περιορισμένη κατανόηση και μια απεριόριστη θέληση. Ενώ η κατανόησή μας ανταποκρίνεται γρήγορα στα όριά της, ο Καρτέσιος λέει ότι πάντα μπορεί να θέλουμε περισσότερο.

Ο συγγραφέας του έργου «Λόγος περί της Μεθόδου» ισχυρίζεται πως μέσα από τη δύναμη της θέλησής μας μοιάζουμε στο Θεό. Κάθε φορά που θέλουμε και πιστεύουμε ότι έχουμε φτάσει στα όριά μας, ανακαλύπτουμε ότι μπορούμε να θέλουμε ακόμα. Για τον Καρτέσιο, η έλλειψη ορίου στη θέλησή μας είναι το θεϊκό μέσα μας.

Το «Όταν θέλουμε, μπορούμε» προέρχεται ακριβώς από αυτό. Υπό αυτό το πρίσμα, το να είσαι άνθρωπος σημαίνει να περπατάς σε δύο πόδια άνισου μεγέθους: ένα κοντό (η κατανόησή μας) και ένα πολύ μακρύ (η θέλησή μας). Ας δεχτούμε ότι το εγχείρημα δεν είναι εύκολο. Ως εκ τούτου, τι σημαίνει «κάνω λάθος», σύμφωνα με τον Καρτέσιο;

Σημαίνει ότι αποτυγχάνουμε να θέσουμε τη θέλησή μας μέσα στα όρια της κατανόησής μας. Σε μια βραδινή οινοποσία μιλάμε για οτιδήποτε, μιλάμε πέρα από αυτά που γνωρίζουμε.

Κάνουμε λάθος, γιατί δεν χρησιμοποιούμε σωστά την επιθυμία μας. Αυτή η επιθυμία είναι αυτό που μας ορίζει ως παιδιά του Θεού και το να κάνουμε λάθος σημαίνει ότι δεν έχουμε ανταποκριθεί σε αυτό που Εκείνος μας έχει κληροδοτήσει. «Γνωρίζουμε ότι το σφάλμα εξαρτάται από τη θέλησή μας», υποστηρίζει ο Καρτέσιος στις Αρχές Φιλοσοφίας. Δύσκολο να ενοχοποιηθούμε περισσότερο.

Σύμφωνα με τον Καντ, δεν καταφέρνουμε να συμπεριφερθούμε σωστά, όταν δεν ξέρουμε να ακούμε τη λογική μας. Αυτή η ικανότητα, επιμένει, είναι αρκετή για να διακρίνουμε το Καλό από το Κακό.

Αντίθετα από τον Ρουσό, ο οποίος τοποθέτησε την ηθική στην καρδιά, στην ευαισθησία, ο συγγραφέας της «Κριτικής του Πρακτικού Λόγου» βλέπει στη λογική μας την πηγή της ηθικής μας.

Η επιτακτική ηθική είναι περίπλοκη. Ο ίδιος συνοψίζει: «Να ενεργείς με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε η βούλησή σου να μπορεί να γίνει καθολικός νόμος». Με άλλα λόγια, για να μάθουμε αν η πρόθεσή μας είναι καλή, φτάνει απλώς να αναρωτηθούμε πώς θα λειτουργούσε η ανθρώπινη κοινότητα εάν όλοι εφάρμοζαν το ίδιο αξίωμα δράσης με εμάς.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Charles Pepin «Η Ομορφιά της Αποτυχίας» από τις εκδόσεις Διόπτρα. 

enallaktikidrasi.com

Ψυχολογία

Η επιστήμη εξηγεί γιατί κάποιοι άνθρωποι είναι αντιπαθητικοί στους άλλους χωρίς λόγο
Εχει συμβεί σε όλους μας: να αντιπαθήσουμε κάποιον από την πρώτη ματιά χωρίς να ξέρουμε τον λόγο.

Βλέπεις κάποιον για πρώτη φορά και η πρώτη αντίδραση που σου 'ρχεται στο μυαλό είναι ότι αυτός ο άνθρωπος δεν σου ταιριάζει καθόλου.

Κάτι δεν σου αρέσει, αλλά δεν μπορείς να προσδιορίσεις τον λόγο.

Μερικές φορές, το να αντιπαθούμε κάποιον είναι ένα εντελώς φυσιολογικό και αποδεκτό κομμάτι της ζωής. Όλοι είμαστε διαφορετικοί και πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους δεν τα πάμε καλά.

Η επιστήμη εξηγεί ότι όταν συναντάμε άλλους ανθρώπους, κρίνουμε αυτόματα εάν μας αρέσουν ή όχι, χωρίς απαραίτητα να ξέρουμε ακριβώς το γιατί.

Οι έρευνες έχουν δείξει ότι ο εγκέφαλός μας είναι προγραμματισμένος να δέχεται ή να απορρίπτει ένα πρόσωπο, ανάλογα με τα ερεθίσματα που δέχεται από αυτό το πρόσωπο.

Στην ψυχολογία υπάρχει η έννοια της μεταφοράς. Για παράδειγμα υπήρξε στη ζωή μας ένα δυσάρεστο περιστατικό. Και στην προσπάθεια να το ξεχάσουμε, τα καταφέραμε και το ξεχάσαμε. Ομως, ξαφνικά συναντάμε έναν άνθρωπο που μας θυμίζει ξανά εκείνο το περιστατικό.

Μπορεί να έχει την ίδια φωνή, τις ίδιες εκφράσεις προσώπου, την ίδια γλώσσα σώματος ή κάτι άλλο το οποίο αυτομάτως υποσυνείδητα μας γυρνάει στο παρελθόν. Η αντιπάθεια που νιώσαμε τότε, εμφανίζεται και πάλι αλλά σε διαφορετικό άτομο που φταίει μόνο και μόνο επειδή κάτι μας θύμισε.

Άλλη περίπτωση μεταφοράς είναι ο καθρέπτης. Πρόκειται για την αντανάκλαση του εαυτού μας, στο πρόσωπο κάποιου που συναντήσαμε, με όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά που διαθέτουμε εμείς και προσπαθούμε να τα έχουμε καλά κρυμμένα.

Και ξαφνικά στην παρέα μας εισχωρεί ένα άτομο στο πρόσωπο του οποίου βλέπουμε τον εαυτό μας σαν να κοιταζόμαστε στον καθρέπτη. Και αυτό δεν μας αρέσει καθόλου, γιατί δεν έχουμε αποδεχτεί τα ελαττώματά μας.

Ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι η αυτοεκτίμηση που τρέφει ο καθένας μας είναι βασικός παράγοντας ο οποίος επηρεάζει την επίδραση που έχει πάνω μας η συμπάθεια ή η πιθανή αντιπάθεια που θα εκφράσει κάποιος για το άτομο μας.

Αυτό σημαίνει πως τα άτομα με υψηλή αυτοεκτίμηση δεν επηρεάζονται ιδιαίτερα από την αντιπάθεια των άλλων. Οπότε εάν κάποιος εκφράσει αντιπάθεια προς το πρόσωπο τους, τα συναισθήματα τους δεν θίγονται και δεν επηρεάζονται. Σαν αποτέλεσμα, το εάν κάποιος θα τους συμπαθήσει ή θα τους αντιπαθήσει δεν παίζει μεγάλο ρόλο στο τι θα αισθανθούν αυτοί για το συγκεκριμένο άτομο.

Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για τα άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση. Αυτό προέρχεται από το γεγονός πως τα άτομα με υψηλή αυτοπεποίθηση δεν έχουν ανάγκη από επιβεβαίωση και αποδοχή στον βαθμό που έχουν τα άτομα με χαμηλή αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση, και έτσι λειτουργούν με διαφορετικό τρόπο.

Εικόνα https://www.pexels.com/photo/woman-with-green-face-paint-1424983/

https://www.bovary.gr

 

Ψυχολογία

Πρόκειται για μια εμπειρία που βιώνουμε τακτικά. Περπατάμε στην εξοχή και ξαφνικά μας παρασύρει η ομορφιά ενός τοπίου. Χανόμαστε κοιτάζοντας τον ουρανό, που είναι παράξενα λαμπερός. Ακούμε στο ραδιόφωνο ένα τραγούδι που μας συγκινεί βαθιά. Κι όλα αυτά τα βρίσκουμε όμορφα. Δεν λέμε ότι “μας ευχαριστούν”, αλλά ότι “είναι όμορφα”, σαν να πρέπει όλοι να συμφωνήσουν ότι είναι.

Επομένως πόση αυτοπεποίθηση έχουμε για να τολμήσουμε να ξεστομίσουμε μια τόσο γενική αλήθεια;

Έχουμε τόση εμπιστοσύνη στην κρίση μας, που δεν νιώθουμε καν την ανάγκη να επιχειρηματολογήσουμε. Κρίνουμε ελεύθερα, χωρίς να μας εμποδίζει οποιοδήποτε κριτήριο. Είναι όμορφο, έτσι απλά. Δεν είναι όμορφο γιατί. Είναι όμορφο επειδή δεν υπάρχει γιατί. Εμείς που αμφιβάλλουμε τόσο συχνά για τον ίδιο μας τον εαυτό να που τελικά δεν αμφιβάλλουμε: η παρατήρηση της ομορφιάς μάς επιτρέπει ν’ ακούσουμε επιτέλους τον εαυτό μας.

Θυμάμαι μια καλοκαιρινή βραδιά. Περπατώ σε μια παραλία στην Κορσική και σκέφτομαι τη ζωή που φεύγει. Αμφιβάλλω σχεδόν για τα πάντα. Πρέπει να ξαναπιάσω τα ηνία, όμως δεν ξέρω πώς. Πρέπει να πάρω μια απόφαση, όμως δεν τα καταφέρνω. Ξαφνικά βλέπω αυτό το φως στη θάλασσα, αυτό το ασημένιο λαμπύρισμα. Το φως αρχίζει να χάνεται, κι όμως μοιάζει πιο έντονο. Ξαφνικά όλα γίνονται πιο πραγματικά, πιο παρόντα. Μπροστά σ’ αυτό το τόσο σαγηνευτικό θέαμα όλα δημιουργούν, παραδόξως, την αίσθηση της αιωνιότητας. Δεν αμφιβάλλω ούτε μία στιγμή: αυτό που βλέπω είναι όμορφο.

«Είναι όμορφο»: μια τόσο απλή φράση, γεμάτη από δύναμη .

Αυτή τη δύναμη την έχει ίσως γιατί το αισθητικό συναίσθημα περιλαμβάνει το σύνολο του εαυτού μας. Όταν κρίνω όμορφο το τοπίο στην Κορσική, δεν σημαίνει ότι είμαι απλώς ευαίσθητος. Φυσικά ευαισθητοποιούνται οι αισθήσεις μου, όμως η αισθητική ευχαρίστησή μου δεν περιορίζεται σε μια αισθησιακή ευχαρίστηση, σε μια απόλαυση για τα μάτια και τα αφτιά. Αυτό το τοπίο έχει αξίες, έχει σημασία. Με κάνει να σκέφτομαι το άπειρο, τον Θεό, την ελευθερία… Επομένως η ευχαρίστησή μου έχει, πέρα από μια αισθησιακή, και μια διανοητική διάσταση. Με τον ίδιο τρόπο έχω συνείδηση ότι μου αρέσει αυτό το τοπίο, όμως με σαγηνεύει, επίσης, και για λόγους που σχετίζονται με το ασυνείδητο και αφυπνίζουν το πιο κρυφό μέρος του εαυτού μου. Όταν είμαστε ευαίσθητοι απέναντι στην ομορφιά, δεν ακούμε, λοιπόν, μόνο ένα μέρος του εαυτού μας, αλλά εμπιστευόμαστε την αρμονία όλων των ιδιοτήτων μας: ευαισθησία, ευφυΐα ασυνείδητο, φαντασία… Αυτή η αρμονία μάς επιτρέπει να μιλάμε για αυτοπεποίθηση κι όχι απλώς για εμπιστοσύνη στην ευαισθησία ή στη λογική μας.

Παρατηρώντας το έργο ενός καλλιτέχνη μπαίνουμε μερικές φορές στον πειρασμό ν’ αναρωτηθούμε «τι εννοεί». Η σκέψη ενδέχεται να μας παρασύρει και να μας στερήσει την εσωτερική αρμονία που προσφέρουν τόσο απλά τα όμορφα τοπία: προσπαθώντας να βρούμε τι εννοεί ο καλλιτέχνης, δεν καταφέρνουμε να αισθανθούμε αυτό που προκαλεί το έργο του σ’ εμάς τους ίδιους. Σημαίνει όμως και να παρατηρήσουμε ένα έργο τέχνης ακριβώς όπως ένα τοπίο της φύσης, χωρίς να θέσουμε το ερώτημα της σκοπιμότητας που κρύβεται πίσω του.

Τότε μας αρκεί να το κοιτάζουμε ή να το ακούμε, γιατί μας γεμίζει με βαθιά χαρά και μας βοηθάει ν’ ανακαλύψουμε αυτό που αισθανόμαστε. Πόσοι έφηβοι που αμφέβαλλαν για τον εαυτό τους ανακάλυψαν για πρώτη φορά, ακούγοντας τον Ντέιβιντ Μπόουι ή τον Τζον Λένον, ότι μπορούσαν να νιώσουν ασφάλεια και να εμπιστευτούν την κρίση τους; Σίγουρα αυτό είναι όμορφο. Το να βρίσκεται κανείς κοντά στην ομορφιά σημαίνει ότι έρχεται κοντά στον εαυτό του. Δεν θέλει να «ξεφύγει», αλλά να βυθιστεί στον εαυτό του και να συναντήσει το ενδεχόμενο της αυτοπεποίθησης.

Γι’ αυτό ευγνωμονούμε τους καλλιτέχνες που μας συγκινούν. Νιώθουμε την ανάγκη να τους ευχαριστήσουμε για τη δύναμη που μας δίνουν.
Όταν δηλώνουμε ότι κάτι «είναι όμορφο», τελικά ίσως μιλάμε τόσο για ένα τοπίο ή ένα τραγούδι όσο και για την ακαταμάχητη αυτοπεποίθηση που νιώθουμε ξαφνικά. Κάθε φορά που η ομορφιά μάς αγγίζει, μας δίνει τη δύναμη να τολμήσουμε να γίνουμε ο εαυτός μας.

Θυμάμαι πώς ένιωσα την πρώτη φορά που βρέθηκα μπροστά σ’ ένα έργο του Ρόθκο. Ένας τεράστιος καμβάς με πορτοκαλί και κίτρινο. Βρέθηκε ξαφνικά εκεί, μπροστά μου. Η απόλυτη αγνότητα. Η ομορφιά είναι μια παρουσία που καλεί μια άλλη. Κοιτούσα ένα έργο του Ρόθκο κι ένιωθα όπως τότε που κοιτούσα τη θάλασσα στην Κορσική: σίγουρα ήταν όμορφο, υπήρχε μέσα σ’ αυτή τη δόνηση του φωτός κάτι αιώνιο, κάτι αληθινό. Μια ανήκουστη πυκνότητα πνεύματος στην καρδιά της ύλης. Κι όμως δεν ήξερα τίποτα γι’ αυτό, δεν ήξερα καν ποιος ήταν ο Ρόθκο. Ωστόσο δεν είχα καμία αμφιβολία.Ένιωσα απόλυτη εμπιστοσύνη στο συναίσθημά μου, στην κρίση μου, σ’ εμένα και ταυτόχρονα σ’ αυτόν τον καλλιτέχνη που δεν ήξερα, στην τέχνη, στην ομορφιά, στη ζωή.

Όμως η ομορφιά μάς προσφέρει κάτι ακόμα. Μας γεμίζει με δύναμη για ζωή, μας βοηθάει ν’ αποκτήσουμε ξανά θάρρος. Το έχουμε ήδη ζήσει όλοι, ίσως σε μουσεία, ίσως ακούγοντας μουσική, σίγουρα κοντά στη φύση. Εξαντλημένοι από τις έννοιες, δύσθυμοι από τις αμφιβολίες μας, πεπεισμένοι ότι δεν πρόκειται να τα καταφέρουμε, θα περπατήσουμε στην εξοχή, θα δούμε τις χιονισμένες βουνοκορφές ή απλώς τις ακτίνες του ήλιου να χορεύουν ανάμεσα στα κλαδιά των δέντρων και τότε, ξαφνικά, θα νιώσουμε ότι τίποτα δεν είναι αδύνατον.
Κάπως έτσι έμοιαζε η εμπειρία που είχα στην Κορσική, κάτι τέτοιο περιγράφει και ο Χένρι Ντέιβιντ Θόρο, στενός φίλος του Έμερσον, στο αριστούργημά του Walden ή Η Ζωή στο Δάσος: “Αυτός που ζει κοντά στη φύση και νιώθει τις αισθήσεις του ζωντανές δεν θα είναι ποτέ μελαγχολικός. Δεν υπήρξε ποτέ καταιγίδα που να μη συνοδεύεται από αιολική μουσική για τα αθώα αφτιά ενός αγνού πλάσματος (…). Όσο οι εποχές είναι φίλες μου, τίποτα δεν μπορεί να κάνει τη ζωή βάρος”· ,

Εδώ η ομορφιά της φύσης κάνει κάτι περισσότερο από το να μας επιτρέψει να την κρίνουμε. Μας πλημμυρίζει από την ουσία της σε τέτοιο βαθμό, που μας δίνει δύναμη να πιστέψουμε στον εαυτό μας. Είναι αρκετά δύσκολο να καταλάβουμε τι συμβαίνει. Τι είναι αυτό που στην απλή παρατήρηση της ομορφιάς της φύσης μάς κάνει να νιώθουμε εμπιστοσύνη; Όπως και να’χει, αυτές οι όμορφες εικόνες είναι εξ ορισμού επιφανειακές. Τότε γιατί μας αγγίζουν τόσο βαθιά, μας ηρεμούν και τρέφουν την εμπιστοσύνη μας;

Η παρατήρηση μας επιτρέπει να σχετικοποιούμε, να αλλάζουμε οπτική γωνία, προοπτική. Μπροστά σε τόση ομορφιά, μπροστά στο θαύμα της μέρας που ξημερώνει, του κόσμου που μοιάζει να γεννιέται μπροστά στα μάτια μας, παίρνουμε απόσταση από τα προβλήματά μας. Μπροστά στο μυστήριο του φωτός, ξαφνικά οι προβληματισμοί μάς βαραίνουν λιγότερο.

Όμως υπάρχει και κάτι ακόμα. Νιώθουμε ότι στην καρδιά αυτής της ομορφιάς υπάρχει μια δύναμη που μας ξεπερνά και την οποία εμπιστευόμαστε. Δεν παρατηρούμε απλώς την εξωτερική ομορφιά, νιώθουμε ταυτόχρονα μια δύναμη να μας διαπερνά τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά. Έτσι δεν είμαστε πια απλώς θεατές της ομορφιάς του κόσμου. Βρισκόμαστε μέσα στον κόσμο, κάτι που είχαμε ξεχάσει και μας το θυμίζει η ομορφιά. Ζούμε σ’ αυτόν τον κόσμο. Δεν είναι κάτι που πρέπει να εκμεταλλευτούμε ή κάτι στο οποίο πρέπει να επενδύσουμε. Είναι το σπίτι μας. Είναι πιο εύκολο να έχουμε αυτοπεποίθηση όταν νιώθουμε ότι ο κόσμος είναι το σπίτι μας.

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗΣ

CHARLES PEPIN

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΟΠΤΡΑ

Lecturesbureau.gr

Ψυχολογία

Καρλ Γιούνγκ: Η ζωή που δεν ζούμε είναι μια αρρώστια που μπορεί να προκαλέσει θάνατο

Αποφθέγματα από τον Καρλ Γιούνγκ για προσωπική ανάπτυξη

Το να μιλάμε για τον Καρλ Γιουνγκ δεν είναι εύκολο έργο αφού κάποιες από τις σκέψεις του είναι βαθιές και πολύπλοκες. Με την ικανότητα της ενδοσκόπησης μπορούσε να φωτίσει τις χαμένες ψυχές των άλλων ατόμων ώστε να μπορέσουν να βρουν τον εαυτό τους. Έτσι, έφερε φως στην ανθρώπινη γνώση και μίλησε ειλικρινά για τη σημεία που θεωρούσε αναγκαία να σκάψουμε στην ψυχολογία μας. Ως αποτέλεσμα έχουμε πολλές σπουδαίες σκέψεις από τον Γιουνγκ για προσωπική ανάπτυξη. Οπότε, προχωρώντας θα συλλέξουμε κάποιες από τις ιδέες που διατύπωσε. Ιδέες που συχνά αντηχούν σαν μάντρας μέσα μας. Επαναστατικές ιδέες που, αν ερμηνευτούν σωστά, μπορούν ν γίνουν αληθινοί φορείς αλλαγής.

Ό Γιουνγκ για την προσωπική ανάπτυξη μέσω της εμπειρίας « η ζωή που δεν ζήσαμε»

Όλοι έχουμε επιθυμίες, φιλοδοξίες, κίνητρα και ένα τεράστιο δυναμικό να αποκαλύψουμε. Συχνά βρίσκουμε ότι ζούμε μια ζωή που δεν μας ταιριάζει. Ο εσωτερικός μας εαυτός ουρλιάζει και κανείς δεν τον ακούει. Δεν είναι άνετα και παλεύει αλλά στο τέλος αποδέχεται ένα πεπρωμένο διαφορετικό από αυτό που έψαχνε.

Κάποιες φορές καταλήγουμε να ζούμε με ένα τρόπο ο οποίος δεν μας ταιριάζει. Ένας τρόπος που δεν βγάζει νόημα και δεν είναι ο κατάλληλος για εμάς. Η έλλειψη αυθεντικότητας και αλήθειας με τον εαυτό μας θα επηρεάσει αρνητικά το σώμα και το μυαλό. Το να ζείτε μια ζωή με μη αυθεντικό τρόπο έχει επιπτώσεις τις οποίες το μυαλό και οι εμπειρίες σας γρήγορα θα αναλάβουν να σας τις δείξουν.

Ο Γιουνγκ για την προσωπική ανάπτυξη μέσω της καταπολέμησης της προβολής

«Οτιδήποτε μας ερεθίζει στους άλλους ανθρώπους μας φέρνει πιο κοντά στο να καταλάβουμε τον εαυτό μας.»

Για ακόμα μια φορά, η προεκβολή βελτιώνει την προσωπική γνώση. Όταν προβαλλόμαστε βλέπουμε ξεκάθαρα στον άλλον αυτό που δε βλέπουμε στον εαυτό μας. Αυτό που δε θέλουμε να δούμε… Το παράδοξο είναι ότι συχνά δεν μπορούμε να το αναγνωρίσουμε ακόμα και μπροστά σε ένα καθρέφτη.

Οι προβολές μπορούν να δημιουργηθούν από αυτό που μισούμε για κάποιον ή από αυτό που θαυμάζουμε σε κάποιον. Αλλά δεν το βλέπετε στον εαυτό σας. Όταν συνειδητοποιήσετε πως ενοχλείστε από κάτι το οποίο δε θα σας έκανε ποτέ εντύπωση πάρτε μια στιγμή και αναρωτηθείτε αν έχει να κάνει με κάτι που μισείτε στον εαυτό σας και δεν αποδέχεστε.

Δεν έχει σχέση με το μίσος για τον εαυτό μας. Ο Γιουνγκ δεν ήθελε να φτάσει τόσο μακριά. Σχετίζεται με το να κατανοήσουμε τα σκοτεινά μας σημεία και να τα αποδεχτούμε ώστε να μπορέσουμε να τα αλλάξουμε. Αν όχι, πάντα θα προβάλλουμε σε άλλους αυτά που δεν αποδεχόμαστε για τον εαυτό μας. Και για ακόμα μια φορά θα καταδικαστούμε σε μια ζωή αυτό- εξαπάτησης και μη αυθεντικότητας.

Ωριμάζουμε όταν επιδιώκουμε αυτό που φοβόμαστε - «Σε οτιδήποτε και αν αντιστέκεστε, ακολουθήστε το.»

Όλα τα μαθήματα που θα μάθετε στη ζωή σας θα επαναλαμβάνονται εκτός αν καταφέρετε να τα μάθετε και να τα ενσωματώσετε στην γνώση που έχετε συσσωρεύσει για τον εαυτό σας και για τον κόσμο. Υπάρχουν πολλές φορές που επιστρέψατε σε ανθρώπους οι οποίοι σας είχαν πληγώσει, αλλά συνεχώς ρίχνατε τον εαυτό σας σε ένα αδύνατο έργο. Και πόσες φορές βρήκατε τον εαυτό σας να αντιστέκεται στο να αποδεχθεί τις σκιές του.

Τις συσσωρεύετε σε ένα κουτί που δε θέλετε να δείτε. Αλλά εξακολουθούν να είναι εκεί και όσο περισσότερο προσπαθείτε να κρύψετε την φύση σας, τόσο πιο δυνατή θα εμφανιστεί στη επιφάνεια. Με ένα ασυγκράτητο και απρόβλεπτο τρόπο επειδή με το να προσπαθείτε να την καλύψετε, έχετε χάσει τον έλεγχο.

Ο Γιουνγκ για την προσωπική ανάπτυξη μέσω της αναγνώρισης των συναισθημάτων μας

«Η κατάθλιψη είναι σαν μια γυναίκα στα μαύρα. Αν εμφανιστεί, μην τρέξετε μακριά της. Προσκαλέστε την, προσφέρετε της μια θέση, εξυπηρετήστε την σαν καλεσμένη και ακούστε αυτά που έχει να πει.»

Αλλιώς πως θα ξέραμε γιατί εμφανίστηκε; αν δεν βάλουμε αυτούς τους ξαφνικούς επισκέπτες στο σπίτι μας, ποτέ δε θα μάθουμε γιατί εμφανίστηκαν. Τα συναισθήματα πρέπει να προσδεθούν σε ένα ερέθισμα για να υπάρξουν. Κάτι πρέπει να ειδωθεί, να ακουστεί και να γίνει αποδεκτό ώστε να αλλάξει. Το να ζούμε αποφεύγοντας τα δε θα κάνει πολλά για εμάς. Δε θα χρειαστεί πολύς καιρός για να εμφανιστούν τα δυσάρεστα συναισθήματα.

Χωρίς αμφιβολία, υπάρχουν καταστάσεις που αντηχούν μέσα σας. Όλα αυτά μας προσκαλούν στο να είμαστε αυθεντικοί, να μην καλύπτουμε αυτό που είναι δικό μας, να ακούμε αυτό που η ζωή έχει να μας πει και να μην της γυρνάμε την πλάτη. Να σεβόμαστε τον εαυτό μας και τους άλλους χωρίς αδικίες, λέγοντας κάτι γι αυτούς που δεν ισχύει.

Σε ευχαριστούμε Γιουνγκ για την κληρονομιά που άφησες. Μας βοηθά καθημερινά στη διαδικασία της προσωπικής μας ανάπτυξης. Μια διαδικασία, η οποία σε κάθε περίπτωση ποτέ δεν διακόπτεται και ποτέ δεν τελειώνει.

via: www.awakengr.com

apotis4stis5.com

Ψυχολογία

5 συνήθειες που όλοι οι ευαίσθητοι άνθρωποι πρέπει να αποφεύγουν

Όταν λέω ευαίσθητοι άνθρωποι, δεν εννοώ ανθρώπους που κάθονται και κλαίνε με γλυκανάλατες ταινίες. Αυτό είναι κάτι διαφορετικό. Οι ευαίσθητοι άνθρωποι είναι οι τύποι των ανθρώπων που πιστεύουν ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν και θα γίνουν καλύτερα με αρκετή επιμονή και σκληρή δουλειά. Αισθάνονται τον κόσμο γύρω τους καλά και αυτές οι 5 συνήθειες τους υπονομεύουν.


Συναισθηματική αντίδραση

Οι ευαίσθητοι άνθρωποι τείνουν να υπερβάλλουν συναισθηματικά και μπλέκονται σε αυτοκαταστροφικές συνήθειες όπως το να τρώνε κακό φαγητό ή να πίνουν υπερβολικά. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να αποφευχθεί. Όταν τα συναισθήματα αρχίζουν να ξεχύνονται από μέσα σας, πάρτε βαθιές αναπνοές, διαχειριστείτε τα προληπτικά και αφήστε τα να φύγουν αν μπορείτε.

Υπερβολική κατανάλωση καφέ

Αυτό φαίνεται σαν ένα απίθανο πράγμα για να βρει κάποιος σε αυτή την λίστα, αλλά η καφεΐνη είναι ένα διεγερτικό που αυξάνει τον καρδιακό ρυθμό, την πίεση του αίματος και μπορεί να ενεργοποιήσει τα αντανακλαστικά σας της διαμάχης ή της φυγής. Αυτό συχνά οδηγεί σε άγχος τους ευαίσθητους ανθρώπους.

Αγνόηση του ενστίκτου σας

Η ευαισθησία σας είναι άμεσα συνδεδεμένη με την διαίσθησή σας, αλλά όπως η ευαισθησία, το να ακολουθείτε το ένστικτό σας είναι συχνά κάτι που αποδοκιμάζεται από την κοινωνία. Αγνοήστε την κοινωνία. Ακολουθήστε το ένστικτό σας.

Είστε υπερβολικά εξωστρεφείς

Οι ευαίσθητοι άνθρωποι χρειάζονται χρόνο για να φορτίσουν τις μπαταρίες τους. Είναι εντάξει να βγείτε και να κάνετε διασκεδαστικά πράγματα με τους ανθρώπους, αλλά βεβαιωθείτε ότι έχετε και χρόνο για τον εαυτό σας.

Βρίσκεστε σε χαοτικά κοινωνικά περιβάλλοντα

Δεν μπορείτε να το αποφεύγετε πάντα αυτό. Αν μια μπάντα παίζει στην πόλη και θέλετε πραγματικά να πάτε, αυτό θα είναι ένα πολύ χαοτικό κοινωνικό περιβάλλον για εσάς. Αλλά να τα αποφεύγετε όποτε μπορείτε. Αυτοί οι τύποι περιβαλλόντων δημιουργούν άγχος και εκτροχιάζουν την ενέργειά σας και την δυναμική σας.

Μετάφραση: awakengr.com via dailyvibes.org

Ψυχολογία

Η ελευθερία μας περιμένει στο τέλος του φόβου

Δύο άντρες ηλικιωμένοι, με περισσότερη ζωή πίσω τους απ’ όση μπροστά τους, φίλοι από τα βαθιά τους νιάτα, σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο στις Ελβετικές Άλπεις. Επιτυχημένοι, διάσημοι, περιστοιχισμένοι μία ζωή από τους πειρασμούς της ομορφιάς: γυναίκες, μουσική, εικόνες, σενάρια. Ο ένας φανερά παραιτημένος, περιμένει να πεθάνει. Ο άλλος φανερά ακούραστος, ετοιμάζει την νέα του ταινία. Δίπλα τους, ένας Μαραντόνα να ασθμαίνει στη δεύτερη απλωτή στην πισίνα, παχύσαρκο φάντασμα του Θεού που ακόμα είναι για τους όλους τους υπόλοιπους. Αλλά και η Μις Υφήλιος, τόσο απερίγραπτα όμορφη, σφριγηλή και έξυπνη όσο δεν μπορεί πια να είναι η ζωή των δύο φίλων. Σε κάθε καρέ τα αντίθετα: Ένα γερασμένο σώμα μέσα σε μία σφύζουσα ζωής φύση. Ένα νέο κορίτσι που κάνει μασάζ σε ένα σώμα χαλαρωμένο από το πέρασμα του χρόνου. Ένα κόκκινο κραγιόν σε χείλη ηλικιωμένα. Ένα ζευγάρι συνταξιούχων που κάνουν έρωτα στα όρθια, στον κορμό ενός δέντρου μέσα στο δάσος.

Ένας παλιός έρωτας κι ένας καινούργιος. Η πάλη ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο, στην υγεία και την αρρώστια, την δέσμευση και την ελευθερία, τον φόβο και την επιθυμία.

«I’m always going home.
Always going to my father’s house.»

Αυτά συμβαίνουν στο Youth. Και είναι αυτά που συμβαίνουν στην ζωή όλων μας, ανεξαρτήτως ηλικίας. Συμβαίνει δε, με έναν τρόπο που ίσως και ο ίδιος ο Sorrentino να μην είχε συνειδητοποιήσει. Διαβάζω σε συνέντευξή του, σχετικά με το γιατί επέλεξε να «εμφανιστεί» ο Μαραντόνα σε αυτή την ταινία. Ως απάντηση λέει ότι κάποτε ο Μαραντόνα του έσωσε τη ζωή. Όταν ήταν μικρός, πολλά καλοκαίρια τα περνούσε με τους γονείς του σε ένα σπίτι στο βουνό. Εκείνη τη φορά επέμεινε να μην πάει μαζί τους, ώστε να παρακολουθήσει έναν αγώνα με τον Μαραντόνα. Οι γονείς του πήγαν στο σπίτι στο βουνό, μία έκρηξη στο σύστημα θέρμανσης, εκείνοι σκοτώθηκαν, εκείνος σώθηκε.

«Fear…That is an amazing feeling too,
you know?»

Θα μπορούσα να ρισκάρω την υπόθεση ότι ο Sorrentino έφτιαξε αυτή την ταινία για να ξορκίσει το παρελθόν του. Ένα παρελθόν νεότητας που κατακλύζεται από το θάνατο – τον τραγικό, σε ένα σπίτι στο βουνό – των γονιών του.

Το δίλημμα λοιπόν είναι τι θα επιλέξεις να αφήσεις πίσω σου και η δυσκολία που το συνοδεύει είναι στο πώς θα το κάνεις αυτό. Πώς να επιλέξεις τα γηρατειά όταν η νεότητα είναι τόσο ποθητή, πώς να επιλέξεις την επιθυμία όταν ο τρόμος είναι τόσο βολικός, πώς να καταφέρεις τελικά να υπερβείς τους φόβους σου και να ανοιχτείς στη ζωή; Δύσκολη επιλογή, ακόμα πιο δύσκολη η σκέψη αυτής, και τρομακτική η προοπτική να την κάνεις πραγματικότητα- να αγκαλιάσεις τους φόβους σου.

Ο άνθρωπος που έμοιαζε περισσότερο ελεύθερος, τρέμει μπροστά στην απειλή της συνταξιοδοτικής ρουτίνας, δεν αντέχει την κατάρρευση της ψευδαίσθησης που χρόνια τον κρατούσε ζωντανό και αυτοκτονεί. Εν ψυχρώ, θα έλεγε κανείς – Ίσως όχι και τόσο, θα σχολίαζε ένας προσεκτικός παρατηρητής. Κι ο παραιτημένος, ο παντελώς παραδομένος στο παρόν της απόσυρσης, του περιθωρίου πλέον της ζωής, ο νωθρός, όπως τον λέει η κόρη του, στέκει στα πόδια του, αντιμετωπίζει τους φόβους και τις ενοχές του και τα τιμάει όπως τους πρέπει. 

Σκέφτομαι πως ίσως η ελευθερία να μας περιμένει στο τέλος του φόβου: του φόβου της αρρώστιας, της φθοράς, του θανάτου. Ίσως ελευθερία να μην είναι τίποτα παραπάνω από την επιθυμία να ζήσεις, να λαχταρήσεις, να νιώσεις, να αγγίξεις τους άλλους.

Να αφεθείς να αιωρηθείς ψηλά σε έναν γκρεμό και να αφεθείς στην – αβέβαιη, φυσικά – εμπιστοσύνη προς εκείνον που σου λέει «κοίταξε εμένα».

Σε αυτή τη στροφή του βλέμματος, είτε πάνω από τον γκρεμό, είτε πάνω στη σκηνή, είτε προς ένα γυμνό σώμα, είτε προς την αλήθεια ενός μικρού παιδιού, είτε (κυρίως) προς τον ίδιο τον εαυτό μας, εκεί που οι φόβοι μας βρίσκονται μισό βλέμμα πίσω μας, ίσως εκεί ακριβώς να υπάρχει αυτό που λέμε «ελευθερία».
Αποστολοπούλου Αντιγόνη, Συμβουλευτική Ψυχολόγος

Ευχαριστώ: https://to23ogramma.wordpress.com/2016/07/

Ψυχολογία

Όλοι θέλουμε να αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις της ζωής με πυγμή και περισσότερο θάρρος. Αυτό που μας δυσκολεύει είναι να βρούμε τον τρόπο να μη δειλιάζουμε και να μην παγιδευόμαστε στο φόβο, στο στρες, την αμφιβολία ή την ανησυχία.

Είναι εύκολο να μιλά κανείς για θάρρος όταν όλα έρχονται εύκολα και νιώθει τις μπαταρίες του γεμάτες, αλλά γίνεται δύσκολο όταν κανείς έρθει αντιμέτωπος με μια τρομακτική διάγνωση υγείας, όταν προσπαθεί να βγει από τον εφιάλτη ενός χωρισμού ή όταν βρίσκεται στο δυσκολότερο βήμα του επαγγελματικού του ταξιδιού.

Τα καλά νέα είναι όμως ότι όλοι μπορούμε να αλλάξουμε κάποιες μας συνήθειες ώστε να αρχίσουμε να βλέπουμε και να αντιμετωπίζουμε τη ζωή με μεγαλύτερο θάρρος, με περισσότερη ψυχική ανθεκτικότητα και με πυγμή. Οι παρακάτω 7 συνήθειες αποτελούν την αρχή.

1. Αφοσίωση
Ήρθε η ώρα για πραγματική αφοσίωση και δέσμευση, αν θέλετε να νιώθετε λιγότερο στρες και περισσότερο θάρρος. Η αφοσίωση είναι μια συνήθεια βαθιά ριζωμένη στην απόφαση ότι θα επιμείνουμε στο δρόμο που έχουμε επιλέξει. «Θα βγω εκεί έξω, θα παλέψω, θα κάνω λάθη, θα σηκωθώ και θα συνεχίσω».

2. Επίγνωση των πραγμάτων που δεν χτίζουν θάρρος
Η επίγνωση αποτελεί βασικό βήμα πριν την εστίασή μας στις συνήθειες που χτίζουν κουράγιο και θάρρος. Οι περισσότεροι άνθρωποι αποφεύγουν, αγνοούν ή επιτίθενται στους φόβους τους, αλλά αυτό έχει το αντίθετο αποτέλεσμα. Ο φόβος προσπαθεί να μας πει κάτι, χρειάζεται πρώτα να τον αφουγκραστούμε, να πάρουμε τα στοιχεία που θα μας χρησιμεύσουν και ύστερα να συνεχίσουμε.

3. Αναγνώριση των μοτίβων φόβου που μας κρατούν παγιδευμένους
Η τελειομανία, η τάση να ευχαριστούμε τους πάντες, η απαισιοδοξία και το αυτο-σαμποτάζ είναι συνηθισμένα μοτίβα φόβου. Όταν γνωρίσετε πώς είναι όλα αυτά τα μοτίβα, θα είναι εύκολο να τα αντιληφθείτε και να επιλέξετε συνειδητά να κάνετε τη στροφή. Η καλύτερη στιγμή να δουλέψουμε πάνω σε μια νέα συνήθεια όπως αυτή; Όταν είμαστε λίγο πιο χαλαροί και μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε τα παραπάνω μοτίβα.

4. Αφουγκραζόμαστε το σώμα μας, όταν ο φόβος κάνει την εμφάνισή του
Ο φόβος δεν είναι λογικός. Τον νιώθουμε όμως στο σώμα μας, οπότε για να χτίσουμε θάρρος, χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε τις σωματικές εκφράσεις του. Όταν φοβόμαστε, μια χαλαρή ταινία ή ένα βιβλίο θα μειώσουν μόνο προσωρινά το στρες. Αντιθέτως, ασκήσεις που εστιάζουν και στο σώμα έχουν καλύτερα αποτελέσματα, όπως η γιόγκα, ο διαλογισμός, η άσκηση, μια χαλαρή βόλτα.

5. Ακούμε χωρίς να παγιδευόμαστε
Οι σκέψεις φόβου θα σας ψιθυρίζουν όλα τα είδη ιστοριών για το ότι δεν είστε αρκετοί. Αντί να κολλάτε σε αυτές, διάφορες ψυχολογικές ασκήσεις πειθαρχίας (αφηγηματική θεραπεία, θεραπεία διαλεκτικής- συμπεριφορισμού) έχει αποδειχτεί ότι είναι χρήσιμες στο να μας βοηθούν να ακούσουμε τι θέλει να μας πει ο φόβος χωρίς να «κολλάμε» στα παράλογα στοιχεία του.

6. Αναπλαισίωση των ιστοριών μας
Κανείς δεν είναι τέλειος, και όλοι έχουμε περιορισμούς. Οπότε πώς μπορούμε να μην επιτρέπουμε στο φόβο να μας κρατά κι άλλο πίσω; Αναπλαισιώνουμε τις ελλιπείς ιστορίες που εκείνος μας διηγείται. Αντί να πούμε «δεν μπορώ», επιλέγουμε να αλλάξουμε πορεία και να πούμε καλύτερα «ακόμα κι αν δεν μπορώ να το κάνω τώρα, είμαι πρόθυμος/η να εξασκηθώ μέχρι να βρω τον τρόπο».

7. Στήριξη από την κοινότητα
Ο φόβος και η αμφιβολία ανθίζουν όταν βρισκόμαστε σε απομόνωση και εξαφανίζονται όταν βρισκόμαστε μέσα σε μια υποστηρικτική κοινότητα.

enallaktikidrasi.com

Ψυχολογία

Οι λέξεις εκφράζουν πάντα σκέψεις και συναισθήματα, δηλαδή αποτελούν την προφορική εκδήλωση της εσωτερικής μας ενέργειας.
Επιπρόσθετα έχουν τεράστια δύναμη, διότι έχουν τη δυνατότητα να προκαλούν περαιτέρω συναισθήματα και σκέψεις καθώς μεταφράζονται από το ηλεκτρικό κύκλωμα του εγκεφάλου μέσω συνάψεων.

Μια λέξη μπορεί να ξεκινήσει ή να τελειώσει έναν πόλεμο, μπορεί να μας καταδικάσει ή να μας αθωώσει, να μας σώσει ή να μας καταστρέψει, να μας αναζωογονήσει σαν δροσερό νερό ή να μας πνίξει σαν ορμητικός χείμαρρος.

Αρκετοί δεν κατανοούν την πραγματική σημασία των λέξεων, νομίζουν ότι είναι απλά, σκόρπια λόγια που τα παίρνει ο αέρας και χάνονται. Πιστεύουν πως έχουν ελάχιστη ή καθόλου επίδραση στη ζωή μας. Είναι όμως έτσι? Είναι άραγε οι λέξεις κάτι ασήμαντο και περαστικό που δεν αφήνει ίχνη στο διάβα του?

Μια λέξη κι όλα σώζονται, μια λέξη κι όλα χάνονται.
Πολλές φορές ακόμα και χωρίς να το καταλαβαίνουμε με τις λέξεις που χρησιμοποιούμε:

Οδηγούμε τη ζωή μας στην αποτυχία
Δίνουμε περαιτέρω διαστάσεις σε προβλήματα
Χαλάμε τη διάθεση μας
Πληγώνουμε άλλους ανθρώπους
Μπλοκάρουμε την ευτυχία στη ζωή μας
Όπως λέει κι ο σοφός λαός: η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει. Πραγματικά μια διαφορετική διατύπωση του ίδιου θέματος μπορεί να έχει εντελώς διαφορετική επίδραση σε μια κατάσταση ή σε έναν άνθρωπο.

Είναι φυσιολογικό να μην μπορούμε να ελέγχουμε διαρκώς το κατά πόσο κατάλληλη είναι η ομιλία μας, όμως είναι σημαντικό να αντιλαμβανόμαστε πως οι λέξεις που χρησιμοποιούμε στην ουσία δημιουργούν τον κόσμο μας.

Προτού εκφράσουμε απόψεις και γνώμες, προτού μιλήσουμε για τη ζωή μας και για τα συναισθήματα μας, πριν απευθυνθούμε σε οποιονδήποτε συνάνθρωπο μας, είναι σημαντικό να σκεφτόμαστε και να προσέχουμε τι λέμε διότι τα λόγια και η επιρροή τους δεν γυρίζουν πίσω.

Πολλές φορές η σιωπή είναι περισσότερο χρήσιμη απο την άστοχη ή ακατάλληλη και ακατάπαυστη ομιλία. Κάνοντας εμείς μια γόνιμη αυτοκριτική, δημιουργούμε προϋποθέσεις επιτυχίας και μειώνουμε σημαντικά την άσχημη επιρροή που θα μπορούσαν να έχουν οι λέξεις στη ζωή μας και στη ζωή των άλλων.

Μην υπόσχεσαι όταν νιώθεις ενθουσιασμό
Όταν πετάς στα σύννεφα και νιώθεις ότι ο κόσμος σου ανήκει, όταν βιώνεις τη θετική εκδοχή της ζωής, πολλές φορές η γλώσσα σου τρέχει με υπερβολική ταχύτητα. Αυτό έχει ως συνέπεια να μοιράζεις υποσχέσεις και να δημιουργείς προσδοκίες. Σε περίπτωση που δεν υλοποιήσεις τις υποσχέσεις, τότε οι προσδοκίες μετατρέπονται σε απογοήτευση και πληγωμένα αισθήματα, γιατί κανείς δεν θέλει να διαψεύδονται οι προσδοκίες του. Η σοφότερη τακτική είναι να μην εκδηλώνεις τις στιγμιαίες προθέσεις σου χωρίς να έχεις υπολογίσει τις συνέπειες, καθώς είναι σαν να δίνεις μια επιταγή δίχως αντίκρυσμα. Αντίθετα, πράξε περισσότερα απο ότι θα περίμενε κάποιος χωρίς ανούσιες υποσχέσεις ή μεγάλα λόγια και εξέπληξε τον ευχάριστα.

Μην αποφασίζεις όταν νιώθεις στεναχώρια (εσωτερική ομιλία)
Σε αρκετές περιπτώσεις η ζωή μας φαίνεται λίγο πιο άσχημη απ’ ότι μπορεί να είναι, αυτό συμβαίνει όταν την βλέπουμε μέσα απο ένα αρνητικό πρίσμα χρησιμοποιώντας μια μορφή σιωπηλού εσωτερικού διαλόγου που μας δημιουργεί στεναχώρια και άλλα άσχημα συναισθήματα. Καθώς πληγωνόμαστε απο αυτή την οπτική προσπαθούμε να την ανατρέψουμε παίρνοντας κρίσιμες αποφάσεις που έχουμε την αίσθηση ότι θα μας επαναφέρουν στον «ίσιο δρόμο».

Τέτοιου είδους αποφάσεις έχουν ελάχιστο ή καθόλου αντίκτυπο επειδή ακριβώς η βάση τους είναι το πρόσκαιρο αρνητικό πρίσμα απο το οποίο βλέπαμε τη ζωή. Μόλις η συναισθηματική μας κατάσταση αλλάξει, αυτόματα όλες οι αποφάσεις που πήραμε και όλες οι σκέψεις που κάναμε θα δώσουν τη θέση τους σε διαφορετικά σενάρια με μια διαφορετική κατάληξη για μας. Όταν νιώθεις άσχημα κάνε ότι μπορείς για να αλλάξεις τη συναισθηματική σου κατάσταση, τότε ο κόσμος θα σου φαίνεται λίγο καλύτερος. Μην παίρνεις ανούσιες αποφάσεις.

Μην απαντάς όταν νιώθεις θυμό
Όταν βρίσκεσαι σε ένταση και βάλλεσαι απο παντού, όταν νιώθεις θυμό και έχεις άγριες διαθέσεις, σχεδόν ποτέ δεν εκφράζεις τον πραγματικό σου εαυτό. Το ερώτημα είναι: ποιον εαυτό εκφράζεις? Η απάντηση είναι: τον χειρότερο σου εαυτό!

Πράγματι ο άνθρωπος μπορεί να είναι «άγγελος» ή «αγρίμι» ανάλογα με την συναισθηματική του κατάσταση. Έχει τη δυνατότητα να επιλέξει συμπεριφορά με βάση τις σκέψεις και τα συναισθήματα του. Καθώς λοιπόν βρίσκεσαι «εκτός εαυτού» κάνε ό,τι περνάει απο το χέρι σου για να ηρεμήσεις, μην απαντάς σε όσους σε προκαλούν και μην πεις πράγματα που μπορεί να μετανιώσεις αργότερα. Σαφώς, στη θεωρία είναι πιο εύκολο απο ότι στην πράξη, όμως επίσης στην πράξη είναι και πιο ουσιαστικό και αξίζει την προσπάθεια.

Μίλα την κατάλληλη στιγμή
Σε πολλές περιπτώσεις «μασάμε» τα λόγια μας και εσωτερικεύουμε τα άσχημα συναισθήματα που προκύπτουν απο την απροθυμία μας να εκφραστούμε την κατάλληλη στιγμή. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να συσσωρεύουμε τον αρνητισμό με απρόβλεπτες συνέπειες. Οποιαδήποτε κι αν είναι η κατάσταση υπάρχει πάντα ένας κατάλληλος τρόπος έκφρασης που αφενός θα βάλει τα πράγματα στη θέση τους και αφετέρου θα μας γεμίσει με αυτοπεποίθηση και θα διώξει οποιαδήποτε άσχημα συναισθήματα. Αρκετοί μπερδεύουν την ευγένεια με την αφέλεια και σιωπούν, εσύ εκφράσου με τον κατάλληλο τρόπο, την κατάλληλη στιγμή και κέρδισε τις εντυπώσεις.

Ζωή και θάνατος είναι στην εξουσία της γλώσσας μας λέει η Αγία Γραφή (Παροιμίες 18,21). Χρησιμοποίησε κατάλληλα τις λέξεις και εκείνες θα γίνουν σύμμαχος σου για μια καλύτερη ζωή.

John Evans – Σύμβουλος Αυτοβελτίωσης & Προσωπικής Εξέλιξης

awakengr.com

Ψυχολογία

Το να βάζουμε ετικέτες στους ανθρώπους τους κάνουμε κακό”. Irvin D. Yalom

Τρία μικρά αποσπάσματα από τρία σημαντικά βιβλία του Irvin D. Yalom, του Αμερικανού συγγραφέα και ψυχοθεραπευτή, που γεννήθηκε το 1931 στην Ουάσιγκτον και σήμερα είναι ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της υπαρξιακής σχολής ψυχοθεραπείας καθώς και ομότιμος καθηγητής Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.

Ο Δήμιος του Έρωτα κι άλλες Ιστορίες Ψυχοθεραπείας.

“Μια μέρα, σύντομα, ίσως σε σαράντα χρόνια, δεν θα ζει κανείς από αυτούς που με έχουν γνωρίσει. Τότε θα είμαι πράγματι νεκρός – όταν δηλαδή δεν θα υπάρχω πια στη μνήμη κανενός. Σκέφτηκα ότι κάποιος, που είναι πολύ ηλικιωμένος είναι το τελευταίο ζωντανό πλάσμα πάνω στη γη που έχει γνωρίσει κάποιο άλλο άτομο ή κάποιo πλήθος ατόμων προσωπικά και που τώρα έχουν φύγει από ζωή. Όταν το άτομο αυτό πεθάνει, πεθαίνει μαζί του και το πλήθος αυτών, εξαφανίζεται από τη ζωντανή μνήμη. Αναρωτιέμαι, για μένα ποιος θα είναι αυτός ο άνθρωπος, τίνος ο θάνατος θα με κάνει να πεθάνω πραγματικά;”

Όταν έκλαψε ο Νίτσε

“Είναι λάθος να κάνεις παιδιά από ανάγκη, λάθος να χρησιμοποιείς το παιδί σου για να ανακουφίσεις τη μοναξιά σου, λάθος να δίνεις σκοπό στη ζωή σου με την αναπαραγωγή ενός αντιγράφου του εαυτού σου. Είναι λάθος επίσης να αναζητάς την αθανασία με το να σπέρνεις τον σπόρο σου στο μέλλον, νομίζοντας ότι περιέχει τη συνείδησή σου!”

Στο Ντιβάνι

“Ορίστε; «Οι οριακοί ασθενείς παίζουν παιχνίδια»; Αυτό είπες; Ernest, ποτέ δεν θα γίνεις πραγματικός θεραπευτής αν σκέφτεσαι έτσι. Αυτό ακριβώς εννοούσα νωρίτερα όταν μίλησα για τους κινδύνους της διάγνωσης. Δεν προσεγγίζουμε κάθε περίπτωση οριακού με τον ίδιο τρόπο. Το να βάζουμε ετικέτες στους ανθρώπους τους κάνουμε κακό. Δεν μπορείς να θεραπεύσεις την ετικέτα. Πρέπει να αντιμετωπίσεις το άτομο που βρίσκεται πίσω από την ετικέτα”.

Ψυχολογία

Πώς η σιωπή αλλάζει κυριολεκτικά την βιολογία μας. Οι επιστήμονες εξηγούν

Αν είστε ο μέσος άνθρωπος, ξυπνάτε με τον ήχο ενός ξυπνητηριού. Αυτό το ξυπνητήρι σας στέλνει στο μπάνιο, όπου γρήγορα ετοιμάζεστε για την ημέρα σας. Αν έχετε το χρόνο, μπορεί να τρώτε κάτι πριν πηδήξετε γρήγορα μέσα στο αμάξι σας. Εκεί ακούτε μουσική ή ειδήσεις καθώς βρίσκεστε κολλημένοι στην κίνηση.

Αφού φτάσετε εκεί, παντού υπάρχουν άνθρωποι, πελάτες, συνάδελφοι, θόρυβος και γκρίνια για τις επόμενες 8 ώρες. Αυτοί οι θόρυβοι τους οποίους οι περισσότεροι βιώνουμε στο έπακρο, δημιουργούν ένταση στο σώμα μας. Φαίνεται πως ο θόρυβος δεν μας κάνει καλό. Από την άλλη πλευρά, η σιωπή έχει ευεργετικά οφέλη, αλλά ας εξερευνήσουμε τη βλάβη που προκαλείται από το θόρυβο πριν προχωρήσουμε στα οφέλη της σιωπής.

Οι αρνητικές συνέπειες του θορύβου
Υπάρχουν ερευνητικές αποδείξεις που αποδεικνύουν τις αρνητικές επιδράσεις του θορύβου στην υγεία μας. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εξέτασε και ποσοτικοποίησε τα ζητήματα υγείας βασιζόμενος σε μια Ευρωπαϊκή μελέτη που περιελάμβανε 340 εκατομμύρια άτομα που ζουν στην Δυτική Ευρώπη. Βρήκε ότι οι κάτοικοι έχαναν συνολικά ένα εκατομμύριο χρόνια ζωής λόγω του θορύβου κάθε χρόνο. Δηλαδή ένας στους τρεις ανθρώπους να χάνουν έναν ολόκληρο χρόνο από τη ζωή τους λόγω του υπερβολικού θορύβου.

Μία έρευνα που δημοσιεύτηκε το 2011 στο επιστημονικό περιοδικό Psychological Science εξέτασε τις επιδράσεις του αεροδρομίου του Μονάχου στην υγεία των παιδιών και στις γνωστικές τους επιδόσεις. Ο καθηγητής Gary W. Evans από το Πανεπιστήμιο Cornell εξήγησε ότι τα παιδιά που είχαν εκτεθεί σε θόρυβο ανέπτυσσαν στρεσογόνα απόκριση που τους έκανε να αγνοούν το θόρυβο.

Αυτά τα παιδιά δεν αγνοούσαν μόνο τους βλαβερούς θορύβους, αλλά και συνηθισμένα ερεθίσματα που είναι σημαντικό να προσέχουν όπως η ομιλία. Αναρωτιέστε γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί εκτιθόμαστε σε πολύ θόρυβο.

Τα οφέλη της σιωπής
Και τώρα σκεφτείτε όλες εκείνες τις στιγμές που ήσασταν μόνοι σας, στο εξοχικό, στο χωριό σας ή απλά δίπλα στη θάλασσα. Παρατηρούσατε πόσο συχνά αντιλαμβανόσασταν συνειδητά τη σιωπή; Και όχι μόνο αυτό, αλλά το πιθανότερο είναι ότι μετά από λίγη ώρα νιώθατε μια ανεξήγητη εσωτερική γαλήνη.

Δεν είναι απλά ο καθαρός αέρας ή το διάλειμμα από τη δουλειά, είναι η ησυχία και η έλλειψη περισπασμών. Και μόνο εμπειρικά να εξετάσει κάποιος τις δύο καταστάσεις, θα καταλάβει αμέσως τις διαφορές.

Μια ενδιαφέρουσα μελέτη παρατήρησε τις επιδράσεις του θορύβου, της μουσικής και της σιωπής στον εγκέφαλο. Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Heart και βρήκε ότι δύο λεπτά παύσης ανάμεσα σε μια «χαλαρωτική» μουσική είχε ακόμα πιο χαλαρωτικές επιδράσεις στον εγκέφαλο σε σύγκριση με το άκουσμα απλά της χαλαρωτικής μουσικής.

Όσο μεγαλύτερη η σιωπή, τόσα περισσότερα τα οφέλη που βίωσαν οι συμμετέχοντες. Η σιωπή λοιπόν γίνεται πιο σημαντική όταν μπαίνει σε αντίθεση με το θόρυβο.

Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν αν ζούμε μέσα σε πολύ θόρυβο; Αρχικά, τα καλά νέα είναι ότι ο εγκέφαλος αναρρώνει με τον καιρό από τον έντονο θόρυβο. Σύμφωνα με τη θεωρία της αποκατάστασης προσοχής, οι γνωστικοί μας πόρο αρχίζουν να «ξαναγεμίζουν» όταν βρεθούμε σε περιβάλλον με χαμηλότερα επίπεδα ερεθισμάτων, δηλαδή σε ησυχία. Με λίγα λόγια, ο εγκέφαλος αναρρώνει στην ησυχία.

Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να προσπαθούμε να βρίσκουμε ησυχία, να επιζητούμε τη σιωπή μέσα στη μέρα, στην εβδομάδα, στο μήνα. Χρειαζόμαστε, ει δυνατόν, 30 λεπτά σιωπής την ημέρα.

enallaktikidrasi.com

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή