Σεπτεμβρίου 20, 2019

Ψυχολογία

Οι έξυπνοι άνθρωποι κοιμούνται αργά είναι ακατάστατοι και βρίζουν 

Να γιατί ο Παρθενώνας μένει όρθιος επί 2.500 χρόνια ενώ δεν έχει θεμέλια 25 καταπληκτικά γεγονότα που σίγουρα δεν γνωρίζατε Αν περάσατε τα παιδικά σας χρόνια με συνεχόμενες επιπλήξεις για τον χαμό και την ακαταστασία που δημιουργήσατε στο δωμάτιό σας και μαλώνατε με τους γονείς σας όταν προσπαθούσαν να σας κάνουν να πάτε για ύπνο.

Αν αργότερα καταλάβατε πως μόνο οι κακές λέξεις λειτουργούν για εσάς.. τότε παρακαλούμε δεχθείτε συγχαρητήρια. Γιατί; Σύμφωνα με ορισμένους ειδικούς, αυτό σημαίνει πως είστε πραγματικά έξυπνοι. Οι ευφυείς άνθρωποι μερικές φορές χρησιμοποιούν άσχημη γλώσσα. 

Θεωρείται πως μόνο οι μη επαρκώς μορφωμένοι άνθρωποι χρησιμοποιούν βωμολοχίες μιας και έχουν περιορισμένο λεξιλόγιο. Στην πραγματικότητα, εκείνοι που ποτέ δεν χρησιμοποιούν κακές λέξεις έχουν περιορισμένη γνώση λέξεων. Αμερικανοί Ακαδημαϊκοί αποφάσισαν να διεξάγουν ένα ενδιαφέρον πείραμα: ζήτησαν από ανθρώπους να θυμηθούν όσες περισσότερες βρισιές μπορούσαν. Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά: αυτοί που κατάφεραν να θυμηθούν τις περισσότερες, είχαν το μεγαλύτερο δείκτη IQ συγκριτικά με όλα τα άλλα μέλη της ομάδας. Οι ρητορικές ικανότητες αυτών των ανθρώπων ήταν επίσης αρκετά υψηλότερες από ότι εκείνων που ήξεραν λιγότερες προσβλητικές λέξεις. Ωστόσο, οι ευφυείς άνθρωποι χαρακτηρίζονται από την ικανότητα του να χρησιμοποιούν τις σωστές λέξεις ανάλογα με την περίσταση και επίσης ξέρουν πότε να παραμένουν σιωπηλοί.

Πολλοί ταλαντούχοι και ευφυείς άνθρωποι συνηθίζουν να μένουν ξύπνιοι ως αργά τη νύχτα. Εδώ και πολύ καιρό, οι ειδικοί μελετούν τους ανθρώπους που διαθέτουν εξαιρετικά ταλέντα. Επίσης ερευνούν την άποψη πως εκείνοι που κοιμούνται αργά τείνουν να έχουν υψηλότερα επίπεδα νοημοσύνης. Έτσι, αν είστε από εκείνους του αγαπούν να μένουν ξύπνιοι ως αργά τη νύχτα, τότε χαρείτε: είστε στην ίδια κατηγορία με τον Κάρολο Δαρβίνο, τον Ουίνστον Τσόρτσιλ και τον Έλβις Πρίσλεϊ.

Το ακατάστατο σπίτι και η ιδιαίτερη ευφυΐα πολλές φορές πάνε μαζί. Αυτό είναι το γραφείο όπου εργαζόταν ο Άλμπερτ Αϊνστάιν. 

Μια έρευνα που διεξήχθη στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα κατέληξε σε ένα ενδιαφέρον συμπέρασμα: το χάος στο γραφείο κάποιου δείχνει πως δεν είναι ένα απλό ακατάστατο άτομο αλλά πιο σημαντικά, πως ο νους του είναι επικεντρωμένος σε αυτό που έχει πραγματική σημασία.

Απλά σκεφτείτε: όταν δεν έχουμε να κάνουμε τίποτα το σημαντικό, στρεφόμαστε στις παραμικρές και πιο ασήμαντες δραστηριότητες για να μας κρατήσουν απασχολημένους. Επιπλέον, οι ψυχολόγοι είναι πεπεισμένοι πως ένα ακατάστατο περιβάλλον είναι συχνά ο τέλειος τρόπος για να διεγερθεί η δημιουργική μας διάθεση.

Αυτή βοηθά ένα άτομο να σκεφτεί νέα πράγματα και να ξεφύγει από τα όρια του κανονικού τρόπου σκέψης. [Business Insider]

tilestwra.com

Ψυχολογία

Τα κοινωνικά μέσα ενημέρωσης μπορούν να αποκαλύψουν πολλά για το ποιοι είμαστε. Θα περιμένατε να ακούσετε ότι τα συμπεράσματα προκύπτουν από τα άτομα με τα οποία επικοινωνούμε και τι γράφουμε στις αναρτήσεις μας, αλλά αυτή δεν είναι η πιο εμφανής πτυχή της διαδικτυακής μας ζωής, σύμφωνα με τους ερευνητές.

Όμως, το είδος της φωτογραφίας που επιλέγουμε ως εικόνα προφίλ, μπορεί να αποκαλύψει την προσωπικότητά μας με "ακρίβεια", σύμφωνα με μια ομάδα ερευνητών που ανέλυσαν τις προσωπικότητες περισσοτέρων από 66.000 ατόμων και τις εικόνες προφίλ τους στα social media.

Δείτε παρακάτω πώς να εντοπίσετε κάθε ένα από τα πέντε κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματα.

1. Ανοιχτό μυαλό

Οι χρήστες που είναι πιο ανοιχτοί και μοντέρνοι είναι πιθανό να έχουν εικόνες προφίλ κάτι άλλο εκτός από το πρόσωπό τους, κάνοντας κάτι μη αναμενόμενο. Οι φωτογραφίες τους είναι συνήθως καλής ποιότητας.

Για εκείνους που έχουν όμως εικόνα προφίλ το πρόσωπό τους, είναι πιο πιθανό να φορούν γυαλιά μυωπίας, αλλά όχι γυαλιά ηλίου και τα πρόσωπα τους είναι πιο πιθανό να εμφανίζουν αρνητικά συναισθήματα παρά θετικά.

2. Συνείδηση

Οι άνθρωποι που είναι ευσυνείδητοι είναι επιρρεπείς σε προγραμματισμένη συμπεριφορά και αυτοπειθαρχία. Οι εικόνες προφίλ τους είναι πιο πιθανό να είναι ένα πρόσωπο, δείχνοντας την τάση τους να προτιμούν την αποδεκτή συμπεριφορά.

Οι φωτογραφίες τους είναι πιο πολύχρωμες, φυσικές και φωτεινές και επιλέγουν φωτογραφίες που τους κάνουν να φαίνονται μεγαλύτεροι από ό, τι είναι. Οι φωτογραφίες τους εκφράζουν ιδιαίτερο συναίσθημα, γεγονός που δεν είναι ενδεικτικό της πραγματικής ζωής, αλλά οι ερευνητές πιστεύουν ότι αυτό συμβαίνει επειδή το άτομο αναμένεται να χαμογελάσει και να φαίνεται ευτυχισμένο στην εικόνα του.

3. Εξωστρέφεια

Οι εξωστρεφείς τείνουν να έχουν τις πιο πολύχρωμες εικόνες και συνήθως περιτριγυρίζονται από πολλούς ανθρώπους. Συχνά φαίνονται νεότεροι στη φωτογραφία τους ή φωτογραφίζονται με νεότερους.

4. Γλυκύτητα

Αυτοί οι άνθρωποι συνδέονται με την κοινωνική συνοχή και τη συνεργασία. Οι φωτογραφίες τους έχουν συχνά πρόσωπα, είναι φωτεινές και πολύχρωμες αλλά τείνουν να είναι πιο θορυβώδεις. Οι φωτογραφίες τους παρουσιάζουν περισσότερο θετικά συναισθήματα παρά αρνητικά.

5. Νευρωτισμός

Αυτό το χαρακτηριστικό σχετίζεται με αρνητικά συναισθήματα και συναισθηματική αστάθεια. Τα άτομα με αυτό το χαρακτηριστικό είναι λιγότερο πιθανό να έχουν πολύχρωμες φωτογραφίες και είναι πιθανότερο να εκφράζουν αρνητικά συναισθήματα σε σχέση με άλλες ομάδες. Οι φωτογραφίες προφίλ είναι λιγότερο πιθανό να περιλαμβάνουν πρόσωπα και τείνουν να εμφανίζουν συναισθηματική ουδετερότητα.

Newmoney.gr
Protothema.gr

Ψυχολογία

Υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία για τις βλαβερές συνέπειες της μοναξιάς και της μοναχικότητας.

Αλλά τι γίνεται με εκείνους που απολαμβάνουν τη μοναξιά;
Με εκείνους που δεν είναι ιδιαίτερα κοινωνικοί όχι επειδή είναι ντροπαλοί ή επειδή δεν τους αρέσει η συναναστροφή αλλά επειδή απολαμβάνουν να περνούν παραπάνω χρόνο μόνοι τους;

Μια νέα μελέτη από την ομάδα ψυχολόγων του SUNY Buffalo (Τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Μπάφαλο της Νέας Υόρκης) κατέληξε στο συμπέρασμα πως δεν είναι επιβλαβείς όλες οι μορφές μοναξιάς. Σε αυτήν συμμετείχαν 300 νεαρά άτομα με μέση ηλικία 19,5 ετών.

Οι συμμετέχοντες εξετάσθηκαν στο πόσο δημιουργικοί είναι, καθώς επίσης κατά πόσο έχουν τάση για άγχος, κατάθλιψη, επιθετικότητα, ανηδονία κ.ά. Διαπιστώθηκε ότι οι λιγότερο κοινωνικοί ήταν -κατά μέσο όρο- και πιο δημιουργικοί.
Αντίθετα, όσοι δεν μπορούσαν να κοινωνικοποιηθούν λόγω ντροπής δεν ήταν αρκετά δημιουργικοί. Τα τελευταία χρόνια, οι ψυχολόγοι έχουν ασχοληθεί ιδιαίτερα με το φαινόμενο της μοναξιάς που αποτελεί σύγχρονη «επιδημία» των δυτικών κοινωνιών.

«Δεν είναι απαραίτητα αντικοινωνικοί οι μοναχικοί», δηλώνει η επικεφαλής αναπληρώτρια καθηγήτρια Τζούλι Μπάουκερ. «Για την ακρίβεια, έχουν τόση αλληλεπίδραση με το κοινωνικό τους περιβάλλον, όση να τους επιτρέπει να απολαμβάνουν τη μοναξιά τους.»


Τα μοναχικά άτομα, με άλλα λόγια, «μπορεί να είναι σε θέση να περνούν τον μοναχικό χρόνο τους ποιοτικά, σε αντίθεση με τα μοναχικά-ντροπαλά άτομα που συχνά δεν είναι ικανά να διαχειριστούν την μοναχικότητά τους με παραγωγικό τρόπο, επειδή τους απασχολούν αρνητικές σκέψεις και φόβοι».

Ντροπαλοί ή όχι, υγιείς ή εμμονικοί, σκεφτείτε τον Χένρι Ντέιβιντ Θορώ στην καλύβα του, τον Van Gogh στις αντικοινωνικές του περιόδους ή τον Μπετόβεν χωρίς ακοή, μόνον μπροστά στο πιάνο του. Τι θα γινόμασταν χωρίς τους δημιουργικούς – μοναχικούς;

Κείμενο: Λένα Λυδάκη


Πηγή: doctv.gr

Ψυχολογία

Ντροπή: Το πιο παρεξηγημένο συναίσθημα
Όσο απειλητική και δυσάρεστη κι αν είναι η ντροπή, αποτελεί ωστόσο ένα από τα πιο δυνατά κίνητρα για να εξελιχθούμε και να αποκτήσουμε αυτονομία. Πώς γεννιέται το συναίσθημα αυτό και για ποιους λόγους ντρεπόμαστε;

Η ντροπή: Ένα συναίσθημα πολύ γνώριμο και ταυτόχρονα ιδιαίτερα οδυνηρό, που αν ψάξουμε λίγο, το βρίσκουμε χωμένο ανάμεσα στις πιο παλιές μας αναμνήσεις. Άμεσα συνυφασμένη με την παιδική ηλικία και την αίσθηση του να είναι κανείς μικρότερος, αδύναμος και ανεπαρκής, που συνοδεύει τα πρώτα χρόνια της ζωής μας, θα θέλαμε να διαγράψουμε την ντροπή από το συναισθηματικό μας ρεπερτόριο και να μπορούμε να ζούμε χωρίς αυτήν. Είναι όμως τόσο φριχτό και τόσο απορριπτέο αυτό το συναίσθημα ή μήπως είναι απλά παρεξηγημένο;

Να ανοίξει η γη…

Αν κάνουμε μια αναδρομή στις δυσάρεστες αναμνήσεις μας, όλοι έχουμε να θυμηθούμε στιγμές ντροπής, στιγμές που μας «έπιασαν» να κάνουμε κάτι «απαγορευμένο», στιγμές που αποκαλύφθηκε κάτι που θα θέλαμε να μην ξέρει κανείς για μας, στιγμές που νιώσαμε να μας μειώνουν μπροστά σε άλλους, στιγμές που αισθανθήκαμε ότι η συμπεριφορά δικών μας ανθρώπων μας «ρεζιλεύει».

Η ζωή είναι γεμάτη με τέτοια βιώματα ντροπής, που είναι από τα πιο οδυνηρά γιατί η ντροπή είναι ένα πολύ δυσάρεστο συναίσθημα. Ίσως γι’ αυτό και η επιστήμη της Ψυχολογίας ποτέ δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την ντροπή, σε αντίθεση π.χ. με την ενοχή, το φόβο ή το θυμό. Υπάρχει κάτι το απειλητικό στο συναίσθημα της ντροπής, αν σκεφτεί κανείς ότι τη στιγμή που νιώθουμε ντροπή θέλουμε «να ανοίξει η γη να μας καταπιεί», «να εξαφανιστούμε από προσώπου γης», με λίγα λόγια να σταματήσουμε να υπάρχουμε για τους άλλους, έστω για μερικές στιγμές.

Γιατί ντρεπόμαστε;

Η ντροπή, λοιπόν, είναι ένα κατεξοχήν κοινωνικό συναίσθημα που πηγάζει από την αίσθηση ότι μας βλέπουν και συνδέεται άμεσα με το περιφρονητικό βλέμμα των άλλων, είτε γιατί όντως μας βλέπουν είτε γιατί εμείς το φανταζόμαστε. Άλλα συναισθήματα σχετίζονται συχνά με «πράγματα» (π.χ. φοβόμαστε τους κεραυνούς, τα σκυλιά ή το ύψος, αηδιάζουμε με ένα βρόμικο πιάτο ή μια άσχημη μυρωδιά, χαιρόμαστε με μια ωραία μουσική ή για την προαγωγή που πήραμε), όμως η ντροπή δεν υπάρχει χωρίς την «παρουσία» κάποιου άλλου ανθρώπου, είναι η απειλητική αίσθηση της περιφρόνησης ή της απόρριψης από τους άλλους.

Όταν νιώθω ντροπή είναι γιατί κάποιος με βλέπει όπως είμαι, αλλά δεν θέλω να είμαι, βλέπει κάτι σε εμένα που θα ήθελα να μην υπάρχει και φοβάμαι ότι θα με απορρίψει γι’ αυτό. Ντρέπομαι ή ντροπιάζομαι για στοιχεία μου που υπάρχουν (έστω και στιγμιαία, έστω και σε ελάχιστο βαθμό) και δεν μπορώ να αλλάξω, τουλάχιστον όχι άμεσα. Ντρέπομαι:

• Γιατί έχω μια κρεατοελιά στο πιγούνι, γιατί είμαι χοντρός, γιατί νιώθω άσχημη, γιατί έχω πεταχτά αυτιά.

• Γιατί δεν καταλαβαίνω αυτό που λένε ή διαβάζω, γιατί νιώθω χαζός, γιατί δεν έχω αρκετές γνώσεις, γιατί δεν τα καταφέρνω καλά στο σχολείο…

• Γιατί με είδαν γυμνή, γιατί με έπιασαν να φιλάω ένα αγόρι, να λέω ψέματα, να κλέβω, να κοιτάω από την κλειδαρότρυπα…

• Γιατί με είπαν βρόμικο, ανίκανο, αχάριστο, αμόρφωτο, δειλό…

• Γιατί απέτυχα σε αυτό που είχα αναλάβει, γιατί έκανα ένα αδιόρθωτο λάθος, γιατί «κρέμασα κάποιον που βασιζόταν σε εμένα», γιατί δεν φέρθηκα καλά στο φίλο μου, γιατί έχω πολλά λεφτά ενώ άλλοι πεινάνε…

• Γιατί με το παιδί μου, το γονιό μου, το σύντροφό μου, συμβαίνει κάτι από τα παραπάνω.

Ντροπή και ταπείνωση

Η ντροπή μοιάζει πολύ με την ενοχή κι όμως είναι αρκετά διαφορετική. Η ενοχή προέρχεται από την αίσθηση της παραβίασης μιας απαγόρευσης και το φόβο της τιμωρίας και σχετίζεται άμεσα με την απαγορευμένη πράξη, δηλαδή αυτό που κάναμε ενώ δεν έπρεπε να το κάνουμε. Η ντροπή, από την άλλη, σχετίζεται με αυτό μέσα μας που μας κάνει να κάνουμε κάτι ή να είμαστε κάπως και προέρχεται από την αίσθηση της ταπείνωσης στα μάτια κάποιου ή κάποιων επειδή είμαστε έτσι και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτό. Και τα δύο, όμως, είναι ιδιαίτερα δυσάρεστα συναισθήματα και χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον ως παιδαγωγικά «εργαλεία», με άσχημα πολύ συχνά αποτελέσματα.

Η δυσβάσταχτη και αναγκαία απόρριψη

O θεσμός της οικογένειας και του σχολείου έκανε χρήση των συναισθημάτων αυτών ως μέσο για να επιβάλλει την εξουσία στα μέλη της (ο φόβος της τιμωρίας και του ντροπιάσματος μεγάλωσε γενιές), σε βαθμό που πολύ συχνά ξεπερνούσε κάθε ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Εκτός από το ξύλο και τις αμείλικτες τιμωρίες ως τρόπο διαπαιδαγώγησης, πολλοί γονείς ή δάσκαλοι χρησιμοποιούσαν και το διασυρμό ή την απειλή του διασυρμού και του ρεζιλέματος (π.χ. σε ορισμένα σχολεία αυστηρών αρχών, οι «ατίθασοι» μαθητές περιφέρονταν με μια ταμπέλα κρεμασμένη στο λαιμό τους που έγραφε το «παράπτωμά» τους). Αυτή η «εκμετάλλευση» του συναισθήματος της ντροπής ως μέσου εξουσίας -ενός συναισθήματος άλλωστε που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την ανθρώπινη ύπαρξη και δεν χρειάζεται να το «προκαλέσουμε» για να εμφανιστεί οδήγησε στη «δυσφήμησή» της και στην αμηχανία των γονιών απέναντι σε καθετί που θα μπορούσε να ντροπιάσει τα παιδιά τους, γεγονός που μοιάζει σήμερα δυσβάσταχτο για πολλούς γονείς.

Κι ενώ η πρόθεσή μας είναι να προστατέψουμε τα παιδιά μας από το οδυνηρό συναίσθημα της ντροπής, αλλά και της ταπείνωσης και της κατωτερότητας που μπορεί να το συνοδεύουν, συχνά αυτό που τελικά καταφέρνουμε είναι να τα στερούμε από τις συνέπειες των πράξεών τους και από την επαναξιολόγηση της συμπεριφοράς τους μέσα από την -δυσάρεστη μεν, αναγκαία δε- εμπειρία της απόρριψης.

Oι δύο όψεις της ντροπής

Το συναίσθημα της ντροπής έχει τη ρίζα του στις πρώτες στιγμές της ζωής, όταν βλέπουμε τι είμαστε μέσα στο βλέμμα της μητέρας. Όταν αυτό δηλώνει δυσαρέσκεια και μη αποδοχή, τότε μεγαλώνει μέσα μας η αίσθηση ότι κάτι «δεν πάει καλά», κάτι «στραβό» υπάρχει πάνω μας, κάτι «λάθος», κάτι «μη αγαπητό» (αυτό ακριβώς είναι και το συναίσθημα, κάθε φορά που ένα βλέμμα επιτιμητικό πέφτει πάνω μας). Ταυτόχρονα, αυτή η αίσθηση, όταν εναλλάσσεται με το αίσθημα της αποδοχής και της αγάπης από τους άλλους, είναι ένα από τα πιο δυνατά κίνητρα για να εξελιχθούμε, να αναπτύξουμε τις ικανότητές μας, να γίνουμε αυτόνομοι. Είναι επίσης ακρογωνιαίος λίθος στη διαμόρφωση ενός προσωπικού συστήματος αξιών. Στην πορεία της ζωής, η ντροπή μάς παρακινεί να ξεπεράσουμε ελλείψεις και στενά προσωπικά όρια και ταυτόχρονα περιορίζει την ύβρη και την υπερεκτίμηση του εαυτού μας και μας κάνει καλύτερους (συν)ανθρώπους.

Έχει περάσει η εποχή της ντροπής;

Χρειάζεται βέβαια πολύ συνειδητή προσπάθεια από το γονιό για το παιδί και από τον κάθε ενήλικο για τον εαυτό του, ώστε να πετύχει τη «σωστή δόση» ντροπής. Να καταφέρει, δηλαδή, η ντροπή του να παραμένει μέσα στα όρια της αίσθησης αμοιβαιότητας και της αλληλοεκτίμησης που μας συνδέει με τους άλλους και να μην παραμορφώνεται ούτε σε αίσθημα κατωτερότητας και κοινωνικής ανεπάρκειας ούτε σε κοινωνική αναλγησία, θράσος και έλλειψη σεβασμού. Και πρέπει να παραδεχτούμε ότι αυτό δεν είναι ιδιαίτερα εύκολο, αφού η ντροπή μοιάζει να έχει αλλάξει πρόσωπο. Αν, για παράδειγμα, αρκετά πρόσφατα ακόμη, η θέα του γυμνού σώματος, η αποκάλυψη οποιουδήποτε «μυστικού» σεξουαλικού περιεχομένου ήταν πηγή απεριόριστης ντροπής, σήμερα οι γονείς παρακολουθούν καθημερινά σίριαλ με σκηνές σεξ (ήπιες έστω) μαζί με τα ανήλικα παιδιά τους χωρίς να αισθάνεται κανείς τους ούτε καν αμηχανία. Θα μπορούσε σχεδόν να σκεφτεί κανείς ότι η εποχή της ντροπής έχει περάσει. Δεν είναι όμως ακριβώς έτσι. Μπορεί ένας έφηβος να μην ντροπιάζεται επειδή τον έπιασε ο καθηγητής του να καπνίζει, πόσοι έφηβοι όμως δεν αισθάνονται καθημερινά ντροπή επειδή δεν μπορούν να φορέσουν συγκεκριμένες μάρκες ρούχων ή νέοι άνθρωποι επειδή δεν μπορούν να συμμετέχουν στο λαμπερό life style που βλέπουν γύρω τους; Η ντροπή υπάρχει, είναι αρχέγονο συναίσθημα και η δύναμή της είναι η ίδια όπως ήταν πάντα. Αυτό που δεν είναι ίδιο είναι οι αξίες που την τροφοδοτούν και αυτές ίσως είναι που χρειάζεται να επαναδιαπραγματευτούμε.

Το ελληνικό φαινόμενο της (μη) ντροπής

Oι σχέσεις με τους κοινωνικούς θεσμούς στην Ελλάδα παραδοσιακά μοιάζουν να βασίζονται περισσότερο στην ντροπή παρά στην ενοχή, σε αντίθεση με τις περισσότερες δυτικές χώρες (οι γονείς έλεγαν στα παιδιά τους «Δεν ντρέπεσαι να το κάνεις αυτό και να σε ρεζιλέψουν;» και όχι «Μην το κάνεις αυτό γιατί απαγορεύεται»). Έτσι, ο καθένας ρύθμιζε την κοινωνική του συμπεριφορά (και) με βάση την ντροπή που ένιωθε απέναντι στους συγγενείς, τους φίλους, τους γνωστούς, τους γείτονες, που μπορούσαν κάθε στιγμή να τον «δουν», να τον «τσακώσουν». Στη σημερινή Ελλάδα, που ο καθένας ζει και κινείται σχεδόν ανώνυμα στο περιβάλλον του, δεν υπάρχει το βλέμμα όλων αυτών στους οποίους θα μπορούσε να ρεζιλευτεί, με αποτέλεσμα να αισθανόμαστε πολύ λιγότερο την υποχρέωση να συμπεριφερθούμε «κόσμια» ή να εμφανίζουμε πρωτοφανή κοινωνική αναλγησία.

Τα reality show και οι πολιτικοί

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της στρέβλωσης της ντροπής είναι οι διάφορες εκπομπές τύπου reality show, όπου οι άνθρωποι κάνουν ουρές για να βγουν στην τηλεόραση και να βγάλουν σε κοινή θέα τα άπλυτά τους, τα κουσούρια τους και γενικά όλα όσα πριν μερικές δεκαετίες θα ήθελαν να μην ξέρει κανείς. Επίσης, η περίπτωση των πολιτικών που αποδεικνύονται δημοσίως καταφανώς ανίκανοι ή ανεπιτυχείς σε αυτό που κάνουν και συνεχίζουν να το κάνουν χωρίς την παραμικρή ένδειξη ντροπής, ταπείνωσης, μεταμέλειας, απολογίας.

vita.gr

Ψυχολογία

Γνωρίζουμε πως η λειτουργία του υπολογιστή μας εξαρτάται από τις δυνατότητες του σκληρού του δίσκου, που είναι το κομμάτι όπου αποθηκεύονται τα πάντα. Ακόμα κι αν διαγράψουμε ένα αρχείο, ένας εξειδικευμένος προγραμματιστής με τα σωστά μηχανήματα και τη σωστή γνώση μπορεί να το ανασύρει. Μέσα στον ανθρώπινο υπολογιστή οτιδήποτε μας συμβαίνει καταγράφεται με τη μορφή αναμνήσεων.

Ακόμα κι αν δεν το θυμόμαστε συνειδητά, ακόμα κι αν δεν έπεσε στην αντίληψή μας όταν συνέβη επειδή η προσοχή μας ήταν στραμμένη αλλού, παρ’όλα αυτά καταγράφεται. Υπάρχουν καταγεγραμμένες περιπτώσεις ανθρώπων που κάτω απ’ την επήρεια της ύπνωσης ή κατά τη διάρκεια εγχείρησης του εγκεφάλου, όπου ερεθίστηκαν συγκεκριμένα τμήματα, θυμήθηκαν γεγονότα που συνέβησαν όταν ακόμα βρίσκονταν στη μήτρα. Από όλες αυτές τις αναμνήσεις το 90% βρίσκονται στο ασυνείδητο ή υποσυνείδητο, πράγμα που σημαίνει ότι είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατον να τις θυμηθούμε


Το γεγονός ότι οι αναμνήσεις μας επηρεάζουν άμεσα την υγεία, αποτελεί τη βάση της ψυχολογίας για περισσότερο από εκατό χρόνια. Αυτή η ιδέα άρχισε να επικυρώνεται επιστημονικά, όταν μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, νέοι στρατιώτες παρουσίαζαν τραύματα χωρίς να έχουν τραυματιστεί πραγματικά σωματικά. Το ονόμασαν shell-shock.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΚΥΤΤΑΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ
Όλα τα δεδομένα, οτιδήποτε μας συμβαίνει ενσωματώνεται στην κυτταρική μνήμη με τη μορφή ενεργειακών μοτίβων. Ο Dr. Bruce Lipton εξηγεί πως το σώμα είναι σαν μια κάμερα. Η κάμερα καταγράφει οποιοδήποτε σήμα από το περιβάλλον και το αποθηκεύει σαν φιλμ στον πυρήνα του κυττάρου.

Μερικά από αυτά τα δεδομένα περιέχουν καταστρεπτικές εικόνες και λανθασμένες πεποιθήσεις που δημιουργούν άγχος στο σώμα.Τα πανεπιστήμια του Stanford, του Harvard και της Νέας Υόρκης σε ξεχωριστές έρευνες που δημοσίευσαν, καταδεικνύουν ότι αυτά τα δεδομένα στην κυτταρική μνήμη μπορεί να είναι το χαμένο κομμάτι του παζλ στους τομείς της υγείας και της θεραπείας. Η έρευνα του Southwestern University Medical School συμπεραίνει πως η μεγαλύτερή μας ελπίδα για τη θεραπεία ανίατων ασθενειών στο μέλλον, στηρίζεται στο να βρεθεί ο τρόπος θεραπείας της κυτταρικής μνήμης που φαίνεται να είναι ο μηχανισμός ελέγχου στο σώμα.

Για πολλά χρόνια η επιστήμη πίστευε πως οι μνήμες αποθηκεύονται στον εγκέφαλο. Προσπαθώντας να καθορίσουν σε ποιο τμήμα ακριβώς, οι επιστήμονες τεμάχισαν και εξέτασαν τα μέρη του για ν’ ανακαλύψουν τελικά, πως παρ’όλο που οι αναμνήσεις μπορούν να ενεργοποιηθούν από διαφορετικά τμήματα του εγκεφάλου, η πραγματική αποθήκη δε βρίσκεται σ’ αυτόν, αλλά σε όλα τα κύτταρα του σώματος.

Η απόδειξη δόθηκε με τη μεταμόσχευση οργάνων. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου οι άνθρωποι που δέχτηκαν μοσχεύματα, άρχισαν να έχουν σκέψεις, αισθήματα, όνειρα ακόμα και διατροφικές συνήθειες του δότη.

Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΧΟΥΣ
Όλοι έχουμε αναμνήσεις που μας γεμίζουν με αισθήματα λύπης, θυμού, φόβου, σύγχυσης κ.λ.π. κι αυτές είναι μόνο οι συνειδητές.

Ο Dr. Bruce Lipton υποστηρίζει ότι, οι λανθασμένες αναμνήσεις που είναι αποθηκευμένες στην κυτταρική μνήμη καλύπτουν το συνειδητό και ασυνείδητο νου και καθοδηγούν το σώμα να αντιδράσει με άγχος για να αμυνθεί. Το Institute of HeartMath που πρωτοπορεί στις εναλλακτικές έρευνες, διαπίστωσε κατά τη διεξαγωγή ενός πειράματος ότι η οργή ή οι χαρούμενες σκέψεις, κατέστρεφαν ή θεράπευαν αντίστοιχα το ανθρώπινο DNA που βρισκόταν υπό μελέτη σ’ έναν εργαστηριακό σωλήνα.

Το stress είναι ένας φυσικός και πολλές φορές κατάλληλος τρόπος που το σώμα αντιδρά σε μια κατάσταση που προκαλεί φόβο και είναι απαραίτητος μηχανισμός για ν’ αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις της ζωής.

Δημιουργείται όταν το μυαλό πιστεύει ότι βρισκόμαστε σε κάποιο είδος κινδύνου, είτε σωματικό είτε συναισθηματικό.

Όταν το μυαλό πιστεύει ότι δεν έχουμε την ικανότητα να διαχειριστούμε μια επείγουσα κατάσταση, εκκρίνει αδρεναλίνη προκαλώντας την αντίδραση που λέγεται “μάχη ή φυγή”. Αν αυτή η αδρεναλίνη δεν “καταναλωθεί” παραμένει στο σώμα δημιουργώντας ένταση και ανησυχία (τοξίνες). Πολύ άγχος χωρίς κάποια απελευθέρωση προκαλεί εξάντληση και ένα εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα.

Το σώμα και το μυαλό μας έχουν μια λίστα με πράγματα που πρέπει να γίνουν καθημερινά και ένα συγκεκριμένο ποσό ενέργειας να καταναλώσουν. “Πρέπει” να γίνουν λειτουργίες όπως η αναπνοή και η καρδιακή λειτουργία.

“Χρειάζεται” να γίνουν π.χ. η πέψη, ο καθαρισμός του αίματος και η λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος. Και “θέλει” να διορθώσει ή να επιλύσει τις αρνητικές κυτταρικές μνήμες. Όταν η ενέργεια του σώματος μειώνεται εξαιτίας του άγχους, μειώνονται και οι λειτουργίες που γίνονται, ξεκινώντας από αυτές που θεωρούνται λιγότερο επείγουσες, όπως του ανοσοποιητικού.

Στο βιβλίο του The Single Cause and Cure for any Health Challenge, o Ph.D. Ray Gebauer παραθέτει έρευνες που συμπεραίνουν ότι όταν δεν έχουμε αρκετό χρόνο ν’ αναρρώσουμε από κάθε στρεσογόνο γεγονός που μας συμβαίνει, τα κύτταρά μας παραμένουν κλειστά, το σώμα γερνάει και εμφανίζει ασθένειες σαν φυσικό επακόλουθο.

Το να καταπιέζουμε τις καταστρεπτικές αναμνήσεις απαιτεί ένα τεράστιο ποσό ενέργειας σε καθημερινή βάση. Η διαδικασία αυτή δημιουργεί μόνιμο άγχος μέχρι που κάτι θα “σπάσει”, σύμφωνα με τον Dr. John Sarno, καθηγητή στο New York University Medical School. Η μόνη λύση είναι αυτές οι αναμνήσεις να θεραπευτούν αντί να καταπιεστούν. Αυτό που συμβαίνει, όμως, στις περισσότερες θεραπευτικές διαδικασίες είναι ότι συνεχίζουμε να κουβαλάμε μέσα μας όλα αυτά τα σκουπίδια των αρνητικών συναισθημάτων, μόνο που τα έχουμε ψεκάσει με άρωμα για να μη μυρίζουν τόσο πολύ.

Με το συνειδητό νου μπορούμε να διαλέξουμε θετικές σκέψεις, αλλά το υποσυνείδητο δεν μπορούμε να το ελέγξουμε γιατί λειτουργεί με συσχετισμούς. Αν, για παράδειγμα, σκεφτούμε τα Χριστούγεννα και έχουμε κάποιες άσχημες αναμνήσεις απ’ αυτά, το υποσυνείδητο ενεργοποιεί αυτές τις αναμνήσεις κι αρχίζουμε να νιώθουμε το αρχικό συναίσθημα που σχετίζεται με αυτές.

Οι κυτταρικές μνήμες εκπέμπουν αρνητικές ενεργειακές συχνότητες και δημιουργούν άγχος και σύγχυση αφού δεν γνωρίζουμε συνειδητά από πού προήλθαν. Στο Southwestern University απέδειξαν πως ένα πρόσωπο, ζώο ή φυτό με καταστρεπτικές κυτταρικές μνήμες αγωνίζεται και δυσκολεύεται ακόμα κι όταν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές.

TO ΑΝΤΙ-VIRUS ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Όπως στον υπολογιστή, ο οργανισμός μας έχει ένα πρόγραμμα που μας προστατεύει από κάθε είδους “ιούς”. Καθώς μεγαλώνοντας αποκτούμε όλο και περισσότερες αρνητικές εμπειρίες, αυτό το πρόγραμμα προσθέτει συνεχώς νέα στοιχεία που τα αναγνωρίζει ως “ιούς”. Το anti-virus πρόγραμμα δρα αυτόματα σύμφωνα με την ενστικτώδικη αντίδραση της αποφυγής του πόνου και της επιδίωξης της ευχαρίστησης.

Από μωρά όπου δεν υπάρχει ακόμα η λογική σκέψη και δρούμε με το ένστικτο, ο πόνος και η ευχαρίστηση είναι οι δείκτες που μας μαθαίνουν τι να αποφεύγουμε και τι να επιδιώκουμε. Σαν ενήλικες καταλαβαίνουμε ότι η αντίδραση στην ευχαρίστηση ή στον πόνο δεν είναι πάντα λογική. Αυτό που δεν ξέρουμε, όμως, είναι ότι σε κάθε περίπτωση συνεχίζουμε να συμπεριφερόμαστε σύμφωνα με αυτό το αυτοματοποιημένο anti-virus πρόγραμμα. Πολλές φορές η συμπεριφορά μας είναι ανεξήγητη γιατί δεν γνωρίζουμε το ερέθισμα που την προκάλεσε και που οδηγεί πάντα σε μια ασυνείδητη ανάμνηση.

(Σχόλιο τροφής: γι` αυτό λέω πάντα πως οι γονείς κακώς μαθαίνουν, ότι μαθαίνουν στα παιδιά, καλό ή κακό… Γονείς πάψτε, για όνομα του θεού σας, να περνάτε τις πεποιθήσεις και τις αναμνήσεις σας, στα παιδιά σας!! Μήπως κάπως έτσι προέκυψε το «αμαρτίες γονεών, παιδεύουσι τέκνα¨;

Το θέμα δεν είναι να τους λέει κάποιος τι να κάνουν ή τι να μην κάνουν, αλλά να τους δείχνει τους δρόμους να αποστασιοποιείται όσο είναι δυνατόν και να τα αφήνει να διαλέγουν, τις δικές τους αναμνήσεις, να χτίσουν τον δικό τους κόσμο!!)

ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ;
Σύμφωνα με τον Dr. Ben Johnson, υπάρχουν τρεις τύποι αναμνήσεων καταχωρημένες στον σκληρό μας δίσκο:

1. Οι κληρονομημένες αναμνήσεις που είναι ενσωματωμένες στο DNA κάθε κυττάρου.
Όταν ένα ωάριο και ένα σπερματοζωάριο γονιμοποιούνται για να δημιουργήσουν το έμβρυο, του κληρονομούν μαζί με τα φυσικά χαρακτηριστικά και τις κυτταρικές μνήμες των γονιών του. Κι όχι μόνο τις δικές τους αλλά και αυτές που έχουν κληρονομήσει οι ίδιοι απ’ τις δικές τους οικογένειες. Συχνά σ’ ένα πεντάχρονο παιδάκι αναγνωρίζουμε όχι μόνο τα εξωτερικά χαρακτηριστικά, αλλά και στοιχεία του χαρακτήρα από έναν παππού, μια γιαγιά ή έναν θείο.

2. Οι προ-λογικές αναμνήσεις.
Μέχρι περίπου την ηλικία των έξι ετών, ο εγκέφαλος λειτουργεί στην κατάσταση όπου εκπέμπει κύματα Δέλτα- Θήτα. Αυτό σημαίνει πως όλες οι εμπειρίες μας καταγράφονται απευθείας στον “σκληρό μας δίσκο”, χωρίς να φιλτραριστούν πριν από τη λογική και την κριτική σκέψη που αναπτύσσουμε αργότερα.

Για παράδειγμα, όταν ένα μωρό ξυπνάει βρεγμένο μέσα στη νύχτα, το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να κλάψει δυνατά μέχρι ν’ απαλλαγεί από αυτή την άβολη κατάσταση. Όταν, όμως, κάθε φορά αντιμετωπίζει μια νευριασμένη μητέρα που μπορεί ακόμα και να μην του φέρεται καλά, τότε αυτόματα συνδέει αυτά τα δύο γεγονότα. Το μωρό δεν μπορεί να γνωρίζει πόσο κουρασμένη ή καταπιεσμένη μπορεί να νιώθει η μητέρα του. Το μόνο που καταλαβαίνει είναι πως κάθε φορά που αισθάνεται δυσάρεστα, αντιμετωπίζει ταυτόχρονα και το θυμό της μητέρας. Αυτή η σύγχυση που νιώθει αποθηκεύεται στις προ-λογικές αναμνήσεις και μπορεί να ενεργοποιείται ανεξήγητα κάθε φορά που αναζητά την φροντίδα είτε από τη μητέρα του είτε από κάποιον άλλον.

3. Οι τραυματικές αναμνήσεις.
Σ’ αυτές μπορεί να περιλαμβάνονται όχι μόνο πολύ σοβαρά γεγονότα όπως η κακοποίηση αλλά και πολύ πιο ήπια όπως η αδιαφορία ή η απαξίωση των ικανοτήτων του παιδιού. Όταν μια τραυματική εμπειρία ενεργοποιείται, η λογική σκέψη παραγκωνίζεται και αναλαμβάνει το υποσυνείδητο δημιουργώντας άγχος στο σώμα προκειμένου να δράσει και να προστατευτεί.

healingeffect.gr

Ψυχολογία

Όσα αντιλαμβάνεστε στο φυσικό κόσμο έχουν την προέλευσή τους στον αόρατο, εσωτερικό κόσμο των σκέψεων και των πεποιθήσεών σας. Για να γίνετε ο κύριος του πεπρωμένου σας, πρέπει να μάθετε να ελέγχετε τη φύση των κυρίαρχων, συνήθων σκέψεών σας. Με αυτόν τον τρόπο θα είστε σε θέση να προσελκύσετε στη ζωής σας οτιδήποτε επιθυμείτε, με την ίδια ακρίβεια που γνωρίζετε ότι οι σκέψεις σας δημιουργούν την πραγματικότητά σας.

Για κάθε εξωτερική επίδραση υπάρχει μια εσωτερική αιτία:

Κάθε αποτέλεσμα που βλέπετε στον εξωτερικό ή φυσικό κόσμο, έχει μια πολύ συγκεκριμένη αιτία η οποία έχει την προέλευσή της στον εσωτερικό ή διανοητικό κόσμο σας. Αυτό είναι η ουσία της δύναμης της σκέψης. Ας το δούμε αλλιώς, οι όροι και οι περιστάσεις της ζωής σας υπάρχουν ως συνέπεια των σκέψεων και των πεποιθήσεών σας. Ο James Allen το έθεσε άριστα όταν είπε «οι περιστάσεις δεν κάνουν ένα άτομο, το αποκαλύπτουν». Κάθε πτυχή της ζωής σας, από την κατάσταση των οικονομικών σας μέχρι την κατάσταση της υγείας και των σχέσεών σας, αποκαλύπτει ακριβώς τις σκέψεις και τις πεποιθήσεις σας.

Howard Martin: Ζούμε μια μεταστροφή της Συνείδησης και μπορούμε να συμμετάσχουμε σε αυτήν – Συνέντευξη με τον συγγραφέα και ιδρυτικό στέλεχος του HeartMath

Πρόκειται για εσωτερική εργασία:

Οι περισσότεροι άνθρωποι το βλέπουν ανάποδα, θεωρούν ότι αισθάνονται ή σκέφτονται με έναν ορισμένο τρόπο λόγω των περιστάσεών τους, μην γνωρίζοντας την αλήθεια ότι είναι δύναμη του δικού τους νου που τους δημιουργεί εκείνες τις περιστάσεις, είτε επιθυμητές είτε ανεπιθύμητες. Με την ενδοσκόπηση και την εφαρμογή αυτής της Αλήθειας, ότι οι σκέψεις σας δημιουργούν την πραγματικότητά σας, θα χαρίσετε στον εαυτό σας τη δύναμη να δημιουργήσετε τις αλλαγές που επιθυμείτε να δείτε να γίνονται στη ζωή σας. Η δημιουργία πραγματικότητας είναι μια εσωτερική εργασία.

Η Δύναμη της Σκέψης σας είναι απεριόριστη: Υπάρχει μια μοναδική, ευφυής Συνείδηση που εισχωρεί σε ολόκληρο το Σύμπαν -πανίσχυρη, πάνσοφη, πανδημιουργός και πανταχού παρούσα- ο Οικουμενικός Νους. Το μυαλό σας είναι μέρος αυτού του Ενός οικουμενικού Νου και δεδομένου ότι οι σκέψεις σας είναι ένα προϊόν του μυαλού σας, τότε κατά συνέπεια η Δύναμη της Σκέψης σας είναι επίσης απεριόριστη. Μόλις καταλάβετε αληθινά ότι ο νους σας είναι ένα με την μοναδική Πηγή της Παντοδυναμίας και ότι αυτή η δύναμη είναι μέσα σας, θα έχετε βρει τη μόνη αληθινή πηγή άπειρης δύναμης για την οποία τίποτα δεν είναι αδύνατο και το αδύνατο είναι τίποτα.

Να ξέρετε ότι η Δύναμη της Σκέψης έρχεται από μέσα. Όλη η δύναμη έρχεται από μέσα.

Οι σκέψεις σας είναι ζωντανές: Το μέγιστοι μύστες και δάσκαλοι που έχουν περπατήσει τη γη μας έχουν πει ότι όλα είναι ενέργεια. Αυτή η θεμελιώδης αλήθεια τώρα έχει επιβεβαιωθεί αναντίρρητα από τη σύγχρονη επιστήμη. Οι σκέψεις σας είναι επίσης ενέργεια. Ο William Walker Atkinson μας είπε ότι «όπου το μυαλό είναι στατική ενέργεια, η σκέψη είναι δυναμική ενέργεια – δύο φάσεις του ίδιου πράγματος» και ο Charles Haanel είπε παραπέρα ότι η «η δύναμη της σκέψης είναι η δονητική δύναμη που διαμορφώνεται με τη μετατροπή του στατικού μυαλού σε δυναμικό μυαλό». Οι σκέψεις σας είναι ζωντανές. Κάθε φορά που «φιλοξενείται» μια συγκεκριμένη σκέψη, εκπέμπετε μια πολύ συγκεκριμένη, αντίστοιχη συχνότητα ή ενεργειακή δόνηση.

Σε ποια συχνότητα είστε εσείς:

Η βασική προϋπόθεση του Νόμου της Έλξης είναι ότι η ίδια ενέργεια προσελκύει την ίδια ενέργεια. Προσελκύετε εκείνα τα πράγματα και περιστάσεις που είναι σε παλμική αρμονία με την κυρίαρχη συχνότητά σας, η οποία καθορίζεται από την κυρίαρχη διανοητική νοοτροπία σας, τις συνήθεις σκέψεις και τις πεποιθήσεις σας. Ο Mike Dooley , ένας από τους παρουσιαστές του «Μυστικού», προτείνει κατάλληλα εάν θέλετε να ξέρετε με τι μοιάζει μια σκέψη, απλά να κοιτάξετε τριγύρω σας. Λάβετε υπόψη τις λέξεις του «οι σκέψεις είναι πράγματα».

Δεν δημιουργούνται όλες οι σκέψεις ίσες: Η ελκυστική δύναμη οποιασδήποτε συγκεκριμένης σκέψης καθορίζεται από πόσο συχνά έχετε αυτή τη σκέψη και από τη δύναμη των συναισθημάτων που συνδέονται με αυτήν. Όσο περισσότερη ενέργεια δίνετε σε μια σκέψη, τόσο μεγαλύτερη η δύναμή της να προσελκύσει την αντίστοιχη περίστασή της στο φυσικό κόσμο σας μέσω του Νόμου της Έλξης. Μία φευγαλέα, περαστική σκέψη δεν έχει την ίδια δημιουργική δύναμη με τις συνήθεις σκέψεις και τις πεποιθήσεις σας. Θυμηθείτε, ότι δεν έχει ιδιαίτερη χρησιμότητα να επεξεργάζεστε θετικές σκέψεις για λίγο χρόνο κάθε ημέρα εάν προχωράτε έπειτα και σκέφτεστε αρνητικά ή ανεπιθύμητα για το υπόλοιπο της ημέρας. Η πραγματικότητά σας είναι το σύνολο του ποσού όλων των σκέψεών σας.

Χρησιμοποιήστε τη Δύναμη της Σκέψης για να αλλάξετε τη ζωή σας:

Ο υποσυνείδητος Νους σας είναι η αποθήκη των βαθιών πεποιθήσεων και των προγραμμάτων σας. Για να αλλάξετε τις περιστάσεις σας και να προσελκύσετε αυτά που επιθυμείτε, πρέπει να μάθετε να προγραμματίζετε και να επαναπρογραμματίζετε τον υποσυνείδητο Νου σας. Δεδομένου ότι το Νους σας είναι ένα με τον παντοδύναμο Οικουμενικό Νου, το δυναμικό της δύναμης του υποσυνείδητου μυαλού σας είναι επίσης απεριόριστο.

Ο αποτελεσματικότερος και πρακτικός τρόπος να προγραμματιστεί το υποσυνείδητο μυαλό σας για επιτυχία σε όλους τους τομείς της ζωής σας είναι να μάθει την απλή διαδικασία της Δημιουργικής Απεικόνισης. Είναι η τεχνική που ελλοχεύει τη δημιουργία της πραγματικότητας, χρησιμοποιώντας τη Δύναμη της Σκέψης για να φανταστείτε συνειδητά, να δημιουργήσετε και να προσελκύσετε αυτά που επιθυμείτε. Η φαντασία σας είναι η μηχανή των σκέψεών σας. Μετατρέπει τη Δύναμη της Σκέψης σας σε νοητικές εικόνες.

Να γνωρίζετε τις σκέψεις σας αλλά χωρίς εμμονές:

Είναι σημαντικό ότι μαθαίνετε να γνωρίζετε τις συνήθεις σκέψεις σας και να τις ρυθμίζετε κατάλληλα ώστε να διατηρηθεί μια γενική θετική διανοητική νοοτροπία. Εντούτοις, να είστε προσεκτικοί να μην σας γίνει εμμονή η κάθε σκέψη που μπαίνει στο μυαλό σας δεδομένου ότι αυτό θα ήταν εξίσου αντιπαραγωγικό, για να μην πούμε περισσότερο απ’ το να μην έχετε καμία επίγνωση γι’ αυτές. Θυμηθείτε ότι αν επιμένετε στις αρνητικές, ανεπιθύμητες σκέψεις σας, θα τους δώσετε δύναμη και όπως λέει και μία παροιμία, «σε ότι αντιστέκεστε, …επιμένει». Έτσι αντί της αντίστασης σε οποιωνδήποτε από τις αρνητικές σκέψεις σας, μάθετε απλά να τις ακυρώνετε αβίαστα με την αντικατάσταση τους καθώς προκύπτουν.

Αντικαταστήστε αμέσως τις ανεπιθύμητες σκέψεις:

Για να εξουδετερώσετε αμέσως τη δύναμη μιας αρνητικής σκέψης, ήρεμα και σκόπιμα αντικαταστήστε τη με την αντίθετη, θετική ισοδύναμή της. Για παράδειγμα εάν σκεφτείτε «δεν είμαι αρκετά καλός, δεν θα πετύχω ποτέ», να αντικαταστήστε τη διανοητικά με τη σκέψη «είμαι αρκετά καλός και η επιτυχία έρχεται σε μένα εύκολα». Μπορείτε επίσης να χρησιμοποιήσετε την «ακυρώνω – ακυρώνω» τεχνική που έγινε διάσημη από τη μέθοδο Silva . Κάθε φορά που πιάνετε τον εαυτό σας να κάνει μια ανεπιθύμητη σκέψη, πείτε νοητικά σε σας και στο Σύμπαν «άκυρο – άκυρο» και ακολουθείστε αμέσως μια θετική δήλωση.

Εξημερώστε τις κυρίαρχες σκέψεις σας και το Τυχαίο θα ακολουθήσει:

Υπολογίζεται ότι το μέσος άνθρωπος έχει μεταξύ 12.000 και 70.000 σκέψεων ημερησίως. Αυτό αποδεικνύει ότι ο στόχος σας δεν πρέπει να είναι να ελέγξετε κάθε σκέψη. Οι κυρίαρχες σκέψεις και οι πεποιθήσεις σας είναι που πρέπει να μάθετε να θέτετε υπό το συνειδητό έλεγχό σας δεδομένου ότι καθορίζουν κατά ένα μεγάλο μέρος τη νοητική νοοτροπία σας. Όσο θα το κάνετε, θα βρείτε τις τυχαίες σκέψεις σας να γίνονται και αυτές θετικότερες και πιο σκόπιμες.

Με λίγα λόγια, η ζωή σας είναι ο τέλειος καθρέφτης των σκέψεων, των πεποιθήσεων και της κυρίαρχης νοητικής νοοτροπίας σας. Είτε το συνειδητοποιείτε είτε όχι, εσείς δημιουργείτε ήδη την πραγματικότητά σας μέσω της Δύναμής της Σκέψης σας. Κάθε επίδραση που βλέπετε στον εξωτερικό κόσμο σας έχει την αρχική αιτία της μέσα σας – χωρίς εξαίρεση. Για να αποκτήσετε πρόσβαση στη μέγιστη δημιουργική δύναμη που έχετε στη διάθεσή σας, πρέπει να μάθετε να ελέγχετε τη φύση των συνήθων σκέψεών σας και να ευθυγραμμίζεστε με τη μια Πηγή όλης της Δύναμης της οποίας είστε ένα μέρος. Οι σκέψεις σας δημιουργούν την πραγματικότητά σας – γνωρίστε, εσωτερικοποιήστε και εφαρμόστε αυτήν την Αλήθεια και θα δείτε τη μετατροπή στη ζωής σας με τους πιο θαυμαστούς τρόπους.

enallaktikiagenda.gr

Ψυχολογία

Ξέρετε σε τι γινόμαστε καλύτεροι καθώς μεγαλώνουμε;
Χαράλαμπος Νικόπουλος 

Νέα μελέτη εξετάζει το βαθμό ευαισθησίας των ανθρώπων, ανάλογα με την ηλικία τους και βρίσκει το σημείο υπεροχής των ηλικιωμένων έναντι των εφήβων

Γιατί δεχόμαστε πράγματα που στη νεότητά μας δεν συζητάγαμε καν; Μήπως επειδή γινόμαστε πιο θετικοί ως άνθρωποι καθώς μεγαλώνουμε; Εντάξει, αυτό δεν ισχύει για όλους, αλλά υπάρχει μια γενική εμπειρική εντύπωση ότι οι ηλικιωμένοι είναι πιο καλόβολοι σε σχέση με τα οργισμένα νιάτα. Μία νέα έρευνα φωτίζει το θέμα -εκ της πλαγίας οδού, είναι η αλήθεια.

Τα παραπάνω ερωτήματα εξετάζονται στη νέα μελέτη «Συναισθηματική Ευαισθησία κατά τη διάρκεια της ζωής» που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο Journal of Experimental Psychology και παρουσιάζει τα ευρήματα από μια μελέτη για το πώς οι άνθρωποι όλων των ηλικιών αλλάζουν το βαθμό ευαισθησίας τους απέναντι σε κοινωνικά ζητήματα, αλλά και για το πώς ερμηνεύουν τα συναισθήματα των άλλων, ανάλογα με την ηλικία τους.

Για τη μελέτη, ερευνητές από την αμερικανική ψυχιατρική κλινική McLean δημιούργησαν ένα ψηφιακό τεστ συναισθηματικής ευαισθησίας στο οποίο συμμετείχαν περίπου 10.000 άντρες και γυναίκες, ηλικίας από 10 έως 85 ετών. Η ηλεκτρονική πλατφόρμα TestMyBrain.org που χρησιμοποιήθηκε βοήθησε τους ερευνητές να αξιοποιήσουν ένα μεγαλύτερο και πιο ποικίλο σύνολο δειγμάτων από τις προηγούμενες μελέτες.

Η δοκιμή επέτρεψε στους ερευνητές να μετρήσουν κατά πόσο κάθε άτομο ήταν σε θέση να ανιχνεύσει τις λεπτές διαφορές των σημείων του προσώπου που υποδηλώνουν φόβο, θυμό και ευτυχία. Συνάμα, η έρευνα απέδειξε επίσης πώς οι άνθρωποι σε διαφορετικές ηλικιακές ομάδες εμφάνισαν αλλαγές στην ευαισθησία τους έναντι των συναισθημάτων που αντανακλούν στις εκφράσεις του προσώπου.

Όσον αφορά τη μεθοδολογία, κάθε συμμετέχων είχε να διαλέξει μία από δύο φωτογραφίες, απαντώντας σε ερωτήματα όπως: «Ποιο πρόσωπο είναι πιο θυμωμένο/ ευτυχισμένο/ φοβισμένο;». Ανάλογα με την απάντηση καθοριζόταν και ο βαθμός ευαισθησίας των ατόμων.
«Από τις μελέτες και την εμπειρία γνωρίζουμε ότι οι καθημερινές εμπειρίες ενός εφήβου είναι διαφορετικές από ένα μεσήλικα ή έναν ηλικιωμένο, αλλά θέλαμε να κατανοήσουμε πώς αυτές οι εμπειρίες θα μπορούσαν να συνδεθούν με διαφορές στη βασική συναισθηματική κατανόηση», ανέφερε ένας από τους συντάκτες της μελέτης.

Ένα από τα ενδιαφέροντα συμπεράσματα ήταν ότι οι έφηβοι και οι νέοι άνθρωποι είναι περισσότερο εξοικειωμένοι με διάφορες μορφές κοινωνικής απειλής, όπως ο εκφοβισμός, αναγνωρίζοντας πιο εύκολα σημάδια θυμού στους άλλους. Από την άλλη πλευρά, όσο μεγαλώνουν οι άνθρωποι δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν τον φόβο και τον θυμό στα πρόσωπα των άλλων, παρότι η ικανότητα ανίχνευσης της ευτυχίας παραμένει η ίδια. Αυτό ίσως, υποστηρίζουν οι ερευνητές, δεν οφείλεται σε εκφυλισμό της γνωστικής λειτουργίας, αλλά στο ότι οι ηλικιωμένοι έχουν καλύτερη διάθεση και θετικό πνεύμα, σε σχέση με τη νεότητα.

/ygeiamou.gr

Ψυχολογία

Η ζήλια μπορεί να καταστρέψει και τους πιο γερούς δεσμούς στις ανθρώπινες σχέσεις.

Σίσσυ Δαντέλα 

Σίγουρα κάποια στιγμή θα έχεις βιώσει έντονη ζήλια και κακία απέναντι στο πρόσωπο σου. Και αυτό μπορεί να οφείλεται σε διάφορους λόγους. Είτε γιατί η ζωή σου είναι στρωμένη με ροδοπέταλα, είτε γιατί η καριέρα σου έχει τρομερή άνοδο, είτε γιατί είσαι μία έντονη παρουσία με αποτέλεσμα να τραβάς τα βλέμματα και να μην περνάς ποτέ απαρατήρητη. Η ζήλια δεν κάνει διακρίσεις, αλλά σαφέστατα είναι πιο έκδηλη μεταξύ των γυναικών, χωρίς να θέλουμε να γίνουμε σεξιστές, σε καμία περίπτωση.

Αυτά είναι λοιπόν τα σημάδια που αποδεικνύουν ότι κάποιος σε ζηλεύει, ακόμα και εάν εσύ δεν το έχεις καταλάβει. Και μάλλον ήρθε η ώρα να το μάθεις και να δεις πως μπορείς να το χειριστείς. Γιατί όταν κάποιος ζηλεύει, φροντίζει όχι μόνο να το κάνει εμφανέστατα, αλλά προσπαθεί να σου ρίξει την ψυχολογία, επειδή νιώθει μειονεκτικά. Καλό είναι λοιπόν να ξέρεις πως να την αντιμετωπίσεις, προκειμένου να προφυλαχτείς την επόμενη φορά.

1. Σου ασκεί έντονη κριτική ή σε προσβάλλει, όταν δεν είσαι παρούσα.

2. Δεν εκτιμάει καθόλου τις συμβουλές σου, σε σημείο που εκνευρίζεται κιόλας.

3. Υπονομεύει με κάθε τρόπο την επιτυχία σου, επειδή δε μπορεί να σε φτάσει.

4. Παρουσιάζει πάντα ασήμαντα επιχειρήματα, προκειμένου να σε μειώσει, όταν θέλει να κάνει αντίλογο.

5. Τρέφει τόσο μίσος, επειδή δε μπορεί να σου μοιάσει.

6. Προσπαθεί να σε μιμηθεί σε τέτοιο βαθμό, που αυτό γίνεται ενοχλητικό.

7. Σε ανταγωνίζεται με κάθε τρόπο και σε “περιμένει” στη γωνία, όταν κάνεις κάτι λάθος.

Δείτε το αναλυτικό βίντεο:

womantoc.gr

Ψυχολογία

9 ψυχολογικά τρικ για να γίνεις το πιο γοητευτικό άτομο μέσα στο δωμάτιο
Κι όμως δε γεννιέσαι ελκυστικός, γίνεσαι.

Φίφη Ρούνη 

Έχετε σίγουρα παρατηρήσει ότι κάποιοι άνθρωποι μπορούν εύκολα να κερδίσουν την εμπιστοσύνη όλων και να δημιουργήσουν μια θετική εικόνα για τον εαυτό τους; Ο Jeff Haden, ένας από τους πιο σημαντικούς και δημοφιλείς ανθρώπους στο LinkedIn και συγγραφέας σχεδόν 30 βιβλίων επικοινωνίας, εξήγησε πώς το κάνουν.

Αποδεικνύεται εμπράκτως ότι γνωρίζουν κάποια απλά μυστικά, τα οποία σήμερα έχετε την ευκαιρία να ανακαλύψετε. Έχετε σκεφτεί ποτέ, για παράδειγμα, πόσο ισχυρό εργαλείο είναι μια αφή; Βοηθάει τους ανθρώπους να κατανοούν καλύτερα τα συναισθήματά τους. Εκφράζοντας τα συναισθήματά σας εξαρτάται από την κατάσταση - θα μπορούσατε είτε να σφίξετε τα χέρια είτε να αγγίξετε κάποιον ελαφρά από την πλάτη.

Αυτό θα σας βοηθήσει να δείξετε πόσο ειλικρινή είναι τα λόγια σας, να εκφράσετε τα σωστά συναισθήματα και να κερδίσετε την εμπιστοσύνη των άλλων. Ενδιαφέρον δεν έχει αυτό;

Αυτά είναι τα σημαντικά χαρακτηριστικά που κάνουν κάθε άνθρωπο να φανεί πιο σίγουρος και γοητευτικός.

1. Δεν φοβάται να χάσει.

2. Χαίρεται που σε βλέπει.

3. Ψάχνει για κοινά ενδιαφέροντα.

4. Χρησιμοποιεί τη δύναμη του αγγίγματος.

5. Ξέρει πώς να χρησιμοποιήσει τις εκφράσεις του προσώπου του και κάνει πάντα τις σωστές χειρονομίες.

6. Δε φοβάται να τσαλακωθεί,

7. Θυμάται πάντα τα ονόματα.

8. Κάνει πάντα τις σωστές ερωτήσεις.

9. Ακούν περισσότερο και μιλούν λιγότερο.

Δείτε το αναλυτικό βίντεο:

womantoc.gr

Ψυχολογία

Είναι φανερό πως όλοι μας κατά καιρούς έχουμε την ανάγκη της επιβεβαίωσης ότι αξίζουμε ως άνθρωποι από τους γύρω μας. Ζητάμε την έγκρισή τους και την αποδοχή τους για να προχωρήσουμε στην πραγμάτωση των σκέψεών μας.

Τι γίνεται όμως όταν οι σκέψεις και οι πράξεις μας γίνονται απορριπταίες;

Θα αλλάξουμε για να αρέσουμε στους λάθος ανθρώπους ή θα είμαστε ο εαυτός μας για να μας αγαπήσουν οι σωστοί; Γιατί είναι αλλιώτικο να ζητάς μία γνώμη, μην απορρίπτοντας «εσένα» και αλλιώτικο να αλλάζεις την ιδιοσυγκρασία σου και τα πιστεύω σου για να γίνεις αποδεκτός από ένα κοινωνικό σύνολο.

Όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως έχουν τη δική τους αξία, τη μοναδικότητά τους και τη δική τους αλήθεια.

Θα παρομοιάζαμε τον κόσμο με ένα τεράστιο ψηφιδωτό αποτελούμενο από πολύχρωμες πετρούλες σε διαφορετικά μεγέθη και σχέδια όλα μεταξύ τους τόσο διαφορετικά και συνάμα τόσο αρμονικά ταιριαστά ολοκληρώνοντας την τελική εικόνα.

Το πρόβλημα όμως ξεκινάει όταν αρχίζουμε και αισθανόμαστε ασήμαντοι και περιττοί πιστεύοντας πως αν μοιάσουμε σε κάποιον άλλον ή υιοθετήσουμε μία άλλη συμπεριφορά αυτόματα αποκτάμε αξία. Έτσι, λοιπόν, αρχίζει να χαλάει το τέλειο ψηφιδωτό που είναι η αντανάκλαση του κόσμου μας αφού πρωταρχικό μας μέλημα δεν είναι να διατηρήσουμε ο καθένας τη δική του μοναδική ομορφιά αλλά να μοιάσουμε σε πρότυπα της σύγχρονης κοινωνίας που είναι όμως ξένα με τη δική μας προσωπικότητα.


Ας αποδεχτούμε τον εαυτό μας, το καλούπι μας, το χρώμα μας. Ποιος μας το πέρασε έτσι πως αν γίνουμε κάποιοι άλλοι θα είμαστε πιο αποδεκτοί; Ποιος μας είπε πως αν έχουμε ένα καλλίγραμμο σώμα, ένα πολυτελές αυτοκίνητο, ένα επάγγελμα κύρους και πολλά λεφτά, έχουμε μεγαλύτερη αξία από έναν μεγαλόσωμο, έναν κοντό ή έναν φτωχό άνθρωπο;

Η αξία μας δεν κρίνεται ούτε από το κοινωνικό στάτους, ούτε από τα σωματομετρικά μας χαρακτηριστικά ούτε από το γεμάτο πορτοφόλι. Η αξία μας είναι δεδομένη από τη στιγμή της γέννησής μας, από τον πρώτο κιόλας χτύπο της καρδιάς μας και ο ρόλος μας για τον καθένα διαφορετικός.

Ας πιστέψουμε σε εμάς, ας είμαστε ο εαυτός μας και τότε σίγουρα θα μας αγαπήσουν και θα μας αποδεχτούν οι «σωστοί». Γιατί στην τελική πάντα κάποιος θα είναι πιο όμορφος, πάντα κάποιος πιο έξυπνος, πάντα κάποιος καλύτερος από εσένα. Ποτέ όμως κάποιος δεν θα είναι «εσύ». Τυπικά όλοι είμαστε άνθρωποι, αλλά για κάποιους θα είσαι «ο άνθρωπός τους», για κάποιους θα είσαι «το παιδί τους» και για κάποιους «ο γονιός τους».

Και έτσι μαθαίνεις να μην βασίζεις την αξία σου σε γνώμες ξένων ανθρώπων. Μαθαίνεις την αξία σου σε πρόσωπα ανθρώπων που σε γνωρίζουν ουσιαστικά και ξέρουν καλά την αξία σου χωρίς να μπεις καν στον κόπο να τους την επιβεβαιώσεις. Αυτοί οι λίγοι ξέρουν καλά τι είσαι, ποιος είσαι. Και γι’ αυτούς αξίζει να είσαι ο εαυτός σου.

Μαρία Παπαδημητρίου

ΠΗΓΗ: enallaktikidrasi.com

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή