Απριλίου 03, 2020

Ψυχολογία

«Δε θέλανε να πιστέψουνε πως άλλοτε ήτανε αθώοι κι ευτυχισμένοι. Κορόιδευαν αδιάκοπα το ότι μπορεί παλιότερα να ήταν ευτυχισμένοι, και λέγανε πως ήταν όνειρο»

Μάθανε να λένε ψέματα και τους άρεσε το ψέμα, και μάθανε την ομορφιά του ψέματος. Ίσως, όλ' αυτά ν' αρέσανε πολύ αθώα, για τ' αστεία, από απλή φιλαρέσκεια, σαν ένα ευχάριστο παιχνίδι, κι ίσως πραγματικά εξ αιτίας κάποιου μορίου, μα αυτό το μόριο εισχώρησε μεσ' στην καρδιά τους και τους φάνηκε ευχάριστο. Ύστερα από λίγο, γεννήθηκε κι η ηδυπάθεια, η ηδυπάθεια γέννησε τη ζηλοτυπία, η ζηλοτυπία τη σκληρότητα...

Α, δεν ξέρω, δε θυμάμαι, μα σε λίγο, πολύ γρήγορα, χύθηκε το πρώτο αίμα: αυτό τους κατέπληξε, τους τρόμαξε, κι άρχισαν ν' απομακρύνονται ο ένας από τον άλλο, και να χωρίζονται. Σχηματίστηκαν συμμαχίες, μα εναντίον των άλλων. Ακούστηκαν μομφές και κατηγορίες.

Μάθανε τ' είναι ντροπή, και κάνανε αρετή τη ντροπή. Άρχισε ένας αιώνας αγώνων για την ιδιοτέλεια, τον ατομικισμό, την προσωπικότητα, τη διάκριση του δικού μου και του δικού σου Τους γεννήθηκε μέσα τους το αίσθημα της τιμής, και κάθε συμμαχία ύψωσε πάνω της το λάβαρό της.

Άρχισαν να κακομεταχειρίζονται τα ζώα, και τα ζώα φύγανε από κοντά τους για να κρυφτούνε μεσ' στα δάση και τους εχθρεύτηκαν. Άρχισε ένας αιώνας αγώνων για την ιδιοτέλεια, τον ατομικισμό, την προσωπικότητα, τη διάκριση του δικού μου και του δικού σου.

Αρχίσανε να μιλούνε διαφορετικές γλώσσες. Μάθανε τη θλίψη κι αγαπήσανε τη θλίψη. Ποθήσανε την οδύνη κι είπανε πως μόνο με την οδύνη αποκτιέται η αλήθεια. Κι έκανε την εμφάνισή της η επιστήμη.

Σα γίνανε κακοί, τότες αρχίσανε να μιλάνε για την αδελφοσύνη και τον ανθρωπισμό, και τότες καταλάβανε αυτές τις ιδέες.

Σαν γίνανε εγκληματίες, τότες επινοήσανε τη δικαιοσύνη και θεσπίσανε πλήρεις κώδικες για να τη διατηρήσουν, κι ύστερα, για να εξασφαλίσουν το σεβασμό γι' αυτούς τους κώδικες, θεσπίσανε τη λαιμητόμο. Τώρα πια, πολύ αμυδρά θυμούνταν αυτά που είχανε χάσει, και μάλιστα δε θέλανε να πιστέψουνε πως άλλοτε ήτανε αθώοι κι ευτυχισμένοι. Κορόιδευαν αδιάκοπα το ότι μπορεί παλιότερα να ήταν ευτυχισμένοι, και λέγανε πως ήταν όνειρο.

Και μάλιστα δεν μπορούσαν να το φανταστούν αισθητά ή εικονικά, κι όμως, τι θαυμαστό και παράξενο πράγμα! Mόλο που λέγανε πως ήτανε παραμύθι για μωρά παιδιά, ωστόσο, μεγάλη ήταν η επιθυμία τους να ξανακατακτήσουν την αθωότητα και την ευτυχία Μόλο που είχαν χάσει την πίστη τους στη παλιά τους ευτυχία, μόλο που λέγανε πως ήτανε παραμύθι για μωρά παιδιά, ωστόσο, τόσο μεγάλη ήταν η επιθυμία τους να ξανακατακτήσουν την αθωότητα και την ευτυχία, που γονατίσανε μπροστά στους πόθους της καρδιάς τους, χτίσανε ναούς και προσεύχονταν στην ιδέα τους, στην «επιθυμία» τους, μόλο που ξέρανε πως ήταν απραγματοποίητη, μα δεν παύανε να τη λατρεύουν με προσευχές και δάκρυα.

Κι όμως, αν μπορούσαν να ξαναγυρίσουν σ' αυτή την κατάσταση της αθωότητας και της ευτυχίας που είχανε χάσει, κι αν τους έδειχναν αμυδρά και τους ρωτούσαν αν πραγματικά θέλανε να ξαναγυρίσουν — σίγουρα θ' αρνιόνταν.

Σ' αυτό μου απαντούσαν: «Είμαστε ψεύτες, κακοί και άδικοι∙ έστω∙ το ξέρουμε, κλαίμε κι υποφέρουμε γι' αυτό και επιβάλλουμε στους εαυτούς μας μαρτύρια και τιμωρίες χειρότερες ίσως από κείνες που θα μας επιβάλει ο Φιλεύσπλαχνος Κριτής σα μας δικάσει, και που ούτε τ' όνομά του δεν ξέρουμε.

Μα έχομε την επιστήμη και χάρη σ' αυτήν θα ξαναβρούμε την αλήθεια, και τότες θα την αποδεχτούμε συνειδητά. Η γνώση είναι ανώτερη απ' το συναίσθημα, κι η συνείδηση της ζωής ανώτερη απ' τη ζωή. Η επιστήμη θα μας δώσει τη σοφία, η σοφία θα μας αποκαλύψει τους νόμους και η γνώση των νόμων της ευτυχίας είναι πάνω από την ευτυχία.» Αυτά λέγανε και, ύστερα από κάτι τέτοια λόγια, ο καθένας ξανάρχιζε ν' αγαπάει τον εαυτό του με ολοένα πιο εγωιστική αγάπη, γιατί θα τους ήταν αδύνατο να κάνουν διαφορετικά.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Το όνειρο ενός γελοίου ανθρώπου, εκδ. Αρμός. Ο Φιοντόρ Μιχάηλοβιτς Ντοστογιέφσκι (11 Νοεμβρίου 1821 - 9 Φεβρουαρίου 1881) ήταν Ρώσος συγγραφέας. Θεωρείται κορυφαία μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας ενώ χαρακτηρίζεται ως ένας από τους σπουδαιότερους ψυχογράφους.

Επηρέασε σημαντικά όχι μόνο τους Ρώσους συγγραφείς αλλά και πολλούς μελλοντικούς και σύγχρονους όπως οι T. Mann, Hemmingway, Woolf, Joyce, κ.ά. Ο Albert Camus τον αποκαλούσε ως τον σπουδαιότερο προφήτη του 20ού αιώνα, ενώ οι Νίτσε και Φρόιντ άντλησαν πολλά από το έργο του. Μερικά από τα πιο γνωστά του έργα είναι:

Έγκλημα και Τιμωρία, Ο Ηλίθιος, Οι Δαιμονισμένοι, Αδελφοί Καραμαζώφ, Το Όνειρο ενός Γελοίου, Ταπεινοί και Καταφρονεμένοι, Ο Παίκτης. Πηγή: www.doctv.gr

Ψυχολογία

Αυτοί που αγάπησα ίσως χάθηκαν, όχι όμως το γεγονός ότι τους αγάπησα, ούτε ο χρόνος που αφιέρωσα γι’ αυτό, ούτε ο εραστής που έγινα για να τους αγαπήσω» -Ζαν-Λυκ Μαριόν

Ας εξετάσουμε πρώτα τις αγάπες που είχα για κάποιο χρόνο πριν τις προδώσω ή τις εγκαταλείψω. Κι όμως, τους μένω πιστός, και μάλιστα οριστικά. Όχι βέβαια χάρη στις προσπάθειες της ανάμνησης, που η εργασία του πένθους ή μία απογοήτευση με τη λογοκρισία της μπορούν αν θέλουν, αντιθέτως, να τις καταργήσουν.

Αλλά επειδή όσο πιο πολύ πείθω τον εαυτό μου ότι «Δεν θέλω να ακούσω τίποτε», τόσο πιο πολύ αναγνωρίζω, με την άρνησή μου την ίδια, ότι ήμουν ο εραστής εκείνου για τον οποίο σήμερα θέλω να ξεχάσω τα πάντα.

Ίσως έχασα με τον χρόνο τον τάδε άλλο ή έχασα χρόνο μαζί του – αλλά δεν θα χάσω ποτέ αυτό που χρειάστηκε να γίνω για να τον αγαπήσω

Δεν είναι η μνήμη του τάδε προσώπου, ή ετούτης εδώ της σάρκας, ούτε αυτού εδώ του άλλου – όλα αυτά μπορούν κάλλιστα να εξαφανιστούν χωρίς να αφήσουν ψυχολογικά ίχνη.

Είναι ότι κάποτε έκανα μία ανεπανόρθωτη εξομολόγηση σ’ αυτόν που ίσως έχει σβήσει από τη μνήμη μου και του οποίου έγινα ο εραστής· αν σήμερα έχω ξεχάσει τα πάντα, αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι, για να αγαπήσω αυτόν που έχει πια εκλείψει, έφτασα όντως στο καθεστώς του εραστή, ότι αγάπησα όντως από πρωτοβουλία σύμφωνα με την αρχή του μη αποχρώντος λόγου, και ότι όντως έλαβα από αυτόν την σάρκα μου (την οποία δεν είχε) δίνοντάς του τη δική του (την οποία δεν είχα).

Οπότε, ακόμα κι αν ο όρκος δεν ήξερε πώς να διαρκέσει, δεν το μπόρεσε, ή δεν το θέλησε, ακόμα κι αν ο άλλος έχει εξαφανιστεί μαζί με το φαινόμενο που τον φανέρωνε, το γεγονός παραμένει ότι ριζικοποίησα την ερωτική αναγωγή, της οποίας η σφραγίδα με σημαδεύει για πάντα.

Δεν υπάρχει ποτέ πρώην, υπάρχουν μόνο τα ανεξίτηλα ίχνη των άλλων, που με έκαναν εραστή, εραστή όχι άσφαλτο, εραστή χωρίς αμφιβολία πεπερασμένο, αλλά οριστικό, αλλά ανέκλητο

Ό,τι έκανα, είπα ή αισθάνθηκα από έρωτα φτάνοντας μέχρι τη ριζικοποιημένη ερωτική αναγωγή, με σημάδεψε σαν οριστικό στίγμα και μου επέβαλε μία νέα μορφή. Ίσως έχασα με τον χρόνο τον τάδε άλλο ή έχασα χρόνο μαζί του – αλλά δεν θα χάσω ποτέ αυτό που χρειάστηκε να γίνω για να τον αγαπήσω. Όλες τις πράξεις που έκανα ως εραστής, τις κρατώ για πάντα μέσα μου – ή μάλλον με κρατούν μέσα τους και σώζουν την αδιαμφισβήτητη ερωτική αξιοπρέπειά μου.

Αυτοί που αγάπησα ίσως χάθηκαν, όχι όμως το γεγονός ότι τους αγάπησα, ούτε ο χρόνος που αφιέρωσα γι’ αυτό, ούτε ο εραστής που έγινα για να τους αγαπήσω. Γιατί δεν υπάρχει ποτέ πρώην, υπάρχουν μόνο τα ανεξίτηλα ίχνη των άλλων, που με έκαναν εραστή, εραστή όχι άσφαλτο, εραστή χωρίς αμφιβολία πεπερασμένο, αλλά οριστικό, αλλά ανέκλητο.

Ποτέ δεν θα μπορέσω να αναιρέσω το γεγονός ότι μπήκα στον πειρασμό να αγαπήσω, ότι επομένως αγάπησα.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Ζαν-Λυκ Μαριόν (Jean_Luc Marion) Το Ερωτικό Φαινόμενο, εκδ. Πόλις. Ο Jean-Luc Marion (3 Ιουλίου 1946) είναι Γάλλος φιλόσοφος και Ρωμαιοκαθολικός θεολόγος. Είναι πρώην μαθητής του Ζακ Ντεριντά. Απόφοιτος της Ecole normale superieure, agrefe και διδάκτωρ φιλοσοφίας, είναι καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης και στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, διευθυντής του Κέντρου Καρτεσιανών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Σορβόννης και πρόεδρος του Ινστιτούτου Φιλοσοφικών Σπουδών "Enrico Castelli" της Ρώμης. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους φιλοσόφους της εποχής μας. Έχει τιμηθεί, το 1992, με το μεγάλο βραβείο φιλοσοφίας της Γαλλικής Ακαδημίας για το σύνολο του έργου του, και το 2008 με το βραβείο Karl Jaspers της πόλης και του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης. Τα ακαδημαϊκά του ενδιαφέροντα καλύπτουν ευρύ φάσμα της φιλοσοφίας. Ο Μαριόν ασχολείται με την ιστορία της φιλοσοφίας και πιο συγκεκριμένα με την καρτεσιανή σκέψη, ενώ επικεντρώνεται στην κατανόηση της "μεταφυσικής" καθώς και σε ό,τι παραμένει ως δυνατότητα μετά το "τέλος της μεταφυσικής". Επιπλέον, ασχολείται με τη φαινομενολογία, την οποία χρησιμοποιεί ως μη δογματική μέθοδο για την περιγραφή των φαινομένων και κυρίως ως απόπειρα ανάδειξης φαινομένων που παρά την ορθολογικότητά τους παραμένουν αφανή. Τέλος, πολλά από τα έργα του είναι αφιερωμένα στη θεολογία -ως προνομιακό συνομιλητή της φιλοσοφίας και ως αδιαμφισβήτητο ορίζοντά της, όσες φορές η φιλοσοφία έρχεται αντιμέτωπη με το πρόβλημα των ορίων της- καθώς και στην ιστορία της χριστιανικής και εβραϊκής θεολογίας. Ο Μαριόν διετέλεσε καθηγητής των Πανεπιστημίου του Πουατιέ και της Ναντέρ (Paris X). Έχει διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λουβαίν, στο Πανεπιστήμιο του Ντάλας, στο Πανεπιστήμιο Washington του Σαιντ Λούις, στο Πανεπιστήμιο Λαβάλ του Κεμπέκ, στο Πανεπιστήμιο "La Sapienza" της Ρώμης, στο Boston College και στο Πανεπιστήμιο της Βίλα Νόβα, και είναι επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Ουτρέχτης. Πηγή: www.doctv.gr

Ψυχολογία

Νιώθεις κατάκοπη συναισθηματικά; Αυτά είναι τα 6 πράγματα που πρέπει να κάνεις για την ψυχική σου υγεία 

Συμβαίνει ολοένα και πιο συχνά. Σε όλους. Παραμελούμε τον εαυτό μας και χάνουμε την επαφή με αυτά που μας αρέσουν, λόγω της υπερβολικής έκθεσής μας σε αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Μήπως αυτό σου θυμίζει κάτι; Έχεις μεγάλη καρδιά και ενδιαφέρεσαι πολύ για τους γύρω σου. Θέλεις να βοηθήσεις και να υποστηρίξεις όσους αγαπάς. Το να δίνεις στον εαυτό σου χρόνο, χρήματα και ενέργεια είναι πολύ όμορφο, αλλά μερικές φορές σε κάνει να ξεφεύγεις από τα όρια σου. Εάν πιστεύεις ότι δίνεις πολλά παραπάνω και αισθάνεσαι κόπωση και εξάντληση, οι παρακάτω μέθοδοι μπορούν να σε βοηθήσουν να νιώσεις καλύτερα.

1. Θέσε όρια

Όπως λέει η Shonda Rhimes στο βιβλίο της «Year of Yes», το «όχι είναι μια πλήρης πρόταση». Μαθαίνοντας πώς να πεις όχι και ορίζοντας προσωπικά όρια μπορεί να σε βοηθήσει να ανακτήσεις τη δύναμή σου και να αισθανθείς πιο ισορροπημένη.

2. Εντατικοποίησε τη ρουτίνα της αυτο-φροντίδας σου

Η φροντίδα του εαυτού σου δεν είναι μόνο να πίνεις πράσινο χυμό και να κάνεις γιόγκα καθημερινά. Μπορεί να είναι η πνευματική σου αυτο-φροντίδα, η σωματική, η συναισθηματική σου ρουτίνα, επίσης. Φρόντισε κάθε κομμάτι της ζωής σου και δημιούργησε μια ρουτίνα αυτο-φροντίδας για να βοηθήσεις στην υποστήριξη της συναισθηματικής, ψυχικής, σωματικής και πνευματικής σου πλευράς..

3. Συνδέσου με το παιδί που έχεις μέσα σου

Όλοι έχουμε κρυμμένες πηγές ενέργειας και θεραπευτική δύναμη, πράγματα που αγαπήσαμε ως παιδιά, όπως η ζωγραφική, το σχέδιο ή το παιχνίδι στη φύση. Κάνε περισσότερα από αυτά ως ενήλικας και άφησε τον εαυτό σου να απολαύσει την ομορφιά της στιγμής.

4. Πάτα παύση προς όφελος της ευχαρίστησής σου

Φρόντισε τον εαυτό σου βάζοντας δραστηριότητες στο πρόγραμμά σου που αποτελούν πηγές ευχαρίστησης, χαράς και διασκέδασης. Άφησε τον εαυτό σου να κάνει μίνι-αποδράσεις. Αυτά σε ανακουφίζουν από την ένταση της ζωής σου και σου επιτρέπουν να δίνεις το παρών με τον αληθινό σου εαυτό. Εστίασε στο σκοπό και το πάθος. Όταν εντοπίζεις τα πράγματα που σε γεμίζουν, τα πράγματα για τα οποία έχεις αληθινό πάθος, η κόπωση μπορεί να εξαφανιστεί.

5. Βρες τρόπους για να αναγνωρίσεις τη δική σου απώλεια και θλίψη που δεν έχει επουλωθεί

Ως άνθρωπος με μεγάλη ευσπλαχνία, μπορείς βοηθώντας τους άλλους με υποσυνείδητο τρόπο να αντιμετωπίσεις τη δική σου απώλεια και θλίψη. Άφησε τον εαυτό σου να θρηνήσει και να δώσει στον εαυτό του την άδεια να νιώσει όλα τα συναισθήματα που σχετίζονται με την απώλεια. Μπορείς επίσης να δεις έναν ψυχολόγο - ζήτα την υποστήριξη του, καθώς μπορεί να σε βοηθήσει να θεραπεύσεις τον πόνο.

6. Εξασκήσου στην αυτοσυγκέντρωση

Για να αποφύγεις ή να ανακάμψεις από την κόπωση που φέρνει η συνεχής συμπόνια για τους άλλους, πάρε χρόνο για ανάλυση του εαυτού σου, προσδιόρισε τι είναι σημαντικό και ζήσε με έναν τρόπο που να τον αντανακλά. Να είσαι ευγενική με τον εαυτό σου χρησιμοποιώντας ευγενικές λέξεις και εκπαιδευτικές δραστηριότητες.

https://www.womenonly.gr

Ψυχολογία

«Στην καλύτερη κατάσταση βρίσκεται εκείνος που δεν έχει βασισθεί παρά στον εαυτό του»

Ο καθένας δεν μπορεί να βρίσκεται σε τέλεια αρμονία παρά μόνο με τον εαυτό του και όχι με τον φίλο του ή την ερωμένη του, καθώς οι διαφορές προσωπικότητας και ιδιοσυγκρασίας επιφέρουν σε κάθε περίπτωση μια, έστω και μικρή, δυσαρμονία.

Ως εκ τούτου, την αληθή, βαθιά ψυχική γαλήνη και τέλεια αταραξία του θυμικού δεν την βρίσκει κανείς παρά μόνο στην μοναχικότητα. Εάν, τώρα, η προσωπικότητα κάποιου είναι μεγάλη και πλούσια, τότε ο άνθρωπος αυτός απολαμβάνει την πλέον ευτυχή κατάσταση που είναι δυνατόν να βρεθεί σ’ αυτόν τον πενιχρό κόσμο. Ναι, ας το πούμε ανοιχτά: όσο στενά και αν συνδέουν τους ανθρώπους η φιλία, ο έρωτας και ο γάμος, απόλυτα ειλικρινής είναι ο καθένας, σε τελική ανάλυση, μόνο με τον εαυτό του ή το πολύ - πολύ και με το παιδί του.

Από όλα τούτα προκύπτει ότι στην καλύτερη κατάσταση βρίσκεται εκείνος που δεν έχει βασισθεί παρά στον εαυτό του και είναι γι’ αυτόν τα πάντα σ’ όλες τις περιστάσεις. Επιπλέον, όσα περισσότερα έχει κανείς καθ’ εαυτόν τόσα λιγότερα μπορεί να βρει εκτός του.

Ένα κάποιο αίσθημα πλήρους αυτάρκειας είναι αυτό που αποτρέπει τους ανθρώπους μ’ εσωτερική αξία κι εσωτερικό πλούτο να κάνουν τις διόλου ασήμαντες θυσίες που απαιτεί η συναναστροφή μ’ άλλους, πόσο μάλλον να την επιδιώξουν απαρνούμενοι τον εαυτό τους.

Το ακριβώς αντίθετο κάνει τους συνηθισμένους ανθρώπους τόσο κοινωνικούς και καλόβολους: γι’ αυτούς είναι ευκολότερο ν’ αντέξουν άλλους παρά τον εαυτό τους. Σε τούτα δε προστίθεται και το γεγονός πως ό,τι έχει πραγματική αξία δεν εκτιμάται από τους ανθρώπους, ενώ ότι εκτιμάται δεν έχει αξία.

Τεκμήριο και συνάμα συνέπεια αυτού αποτελεί ο αποτραβηγμένος βίος κάθε αξιοπρεπούς και εξέχοντος ανθρώπου. Σύμφωνα μ’ όλα τούτα, για τον άνθρωπο που έχει κάτι το αξιόλογο μέσα του, ο περιορισμός των αναγκών του, όταν τούτο απαιτείται προς διατήρηση ή επέκταση της ελευθερίας του, και, συνεπώς, ο προθυμότατος συμβιβασμός του με τα ολίγα, αφού είναι βέβαια αναπόφευκτο να συσχετίζεται με τους ανθρώπους, συνιστά αυθεντική σοφία της ζωής.

Βρείτε τα βιβλία του Α. Σοπενχάουερ, σε ειδική τιμή, εκεί. Απόσπασμα από το βιβλίο του Α. Σοπενχάουερ, Εγχειρίδιο πρακτικής σοφίας. Ο Άρθουρ Σοπενχάουερ (22 Φεβρουαρίου 1788-21 Σεπτεμβρίου 1860) ήταν Γερμανός φιλόσοφος, που χαρακτηρίζεται από τον αθεϊστικό πεσιμισμό του και τη φιλοσοφική του διαύγεια.

Έγινε γνωστός κυρίως από το βιβλίο του Ο Κόσμος ως Βούληση και ως Παράσταση, στο οποίο ισχυρίστηκε ότι ο κόσμος μας οδηγείται από μία διαρκώς ανικανοποίητη βούληση καθώς αναζητά αέναα την ικανοποίηση.

Πηγή: Lectures Bureau Πηγή: www.doctv.gr

Ψυχολογία

Κάποιοι αποφεύγουν τη μοναξιά- στην πραγματικότητα δεν την αντέχουν. Αρνούνται να μείνουν μόνοι, με τον εαυτό τους για συντροφιά, ακόμη και για λίγα μονάχα λεπτά. Δεν είναι δύσκολο να τα καταφέρουν, αφού ακόμα κι όταν απουσιάζει η ύπαρξη φυσικών προσώπων βρίσκουν εναλλακτικές παρέες– τηλεφωνικές, τηλεοπτικές, ιντερνετικές.

Είναι εκείνοι που συνήθως παραμένουν σε μια σχέση που καθόλου δεν τους εκφράζει πλέον, μονό και μόνο για να μη μείνουν μόνοι. Είναι εκείνοι που κάνουν δύο και τρεις δουλειές, ώστε ο ελεύθερος χρόνος με τον εαυτό τους να είναι μηδαμινός, σχεδόν ανύπαρκτος. Είναι εκείνοι που θα βγουν Παρασκευή βράδυ σ’ ένα μαγαζί που δεν τους ταιριάζει και τόσο, γιατί η εναλλακτική να παραμείνουν στον καναπέ μόνοι τους φαντάζει εξαιρετικά τρομακτική. Είναι εκείνοι που δε θα πάρουν το ρίσκο να φύγουν, γιατί τα άτομα που γνωρίζουν εδώ τους προσφέρουν έστω και μια εικονική ασφάλεια. Σπάνια θα έρθουν σε πραγματική ρήξη με τον άνθρωπό τους, αφού το ενδεχόμενο να τον χάσουν οριστικά τους προκαλεί άγχος κι αναστάτωση που ξέρουν πως δεν μπορούν να διαχειριστούν.

Κι άλλοι αδυνατούν να διαχειριστούν την απόρριψη. Δεν έχουν αποδεχτεί πως δεν είναι δυνατό να είναι αρεστοί σε όλους και σπάνια θα σου ανοιχτούν ολοκληρωτικά. Συνήθως συμβιβάζονται ως χαρακτήρες, προσαρμόζονται στις επιθυμίες των πολλών, υιοθετούν στάσεις κι απόψεις που είναι γενικά αποδεκτές από τους περισσότερους και συνήθως καταλήγουν να πλάθουν έναν χαρακτήρα «ψεύτικο», που ελάχιστα μοιάζει στην πραγματική τους ιδιοσυγκρασία.

Δεν τους χαρακτηρίζεις υποκριτές, αφού έχουν μπει τόσο καλά στον ρόλο τους που μέχρι και οι ίδιοι καταλήγουν να πιστεύουν πως είναι ο πραγματικός τους εαυτός αυτό που παρουσιάζουν. Είναι εκείνοι που έχουν πολλές, διαφορετικές μεταξύ τους, παρέες και που ταιριάζουν σε όλες. Που ενθουσιάζονται με όλα όσα σου φαίνονται ενδιαφέροντα και που τυχαίνει να έχουν ασχοληθεί και οι ίδιοι στο παρελθόν με κάτι παρόμοιο. Που συμπαθούν τους ειλικρινείς, τους απότομους, τους τολμηρούς, τους φοβητσιάρηδες , τους κοινωνικούς, τους συνεσταλμένους, τους καλλιτέχνες, τους τεμπέληδες, αφού με όλους έχουν κάτι κοινό. Είναι εκείνοι που δε θα είναι ποτέ επικριτικοί μαζί σου κι αν διαφωνούν με κάποια σου πράξη, θα σου το πουν τόσο διακριτικά που ανάθεμα κι αν καταλάβεις τη διαφωνία τους.

Είναι κι εκείνοι που τρέμουν την αλήθεια. Οποιουδήποτε είδους αλήθεια. Εκείνοι που έχουν επιλέξει να ζουν σε μια γυάλα που κανένας άλλος δε δημιούργησε για εκείνους, μοναχά οι ίδιοι, για να προστατευτούν. Αυτοί συνήθως είναι πιο μοναχικοί, αφού στις πραγματικές παρέες συχνά λέγονται οι πιο σκληρές αλήθειες, γι’ αυτό κι επιλέγουν να κρατήσουν το λίγο από τον καθένα που συναναστρέφονται. Αρνούνται να δεχθούν πως ένα τραγικό γεγονός έχει συμβεί και πως μια ωραιοποιημένη εξήγηση δεν υπάρχει.

Οι αιτίες που προσδίδουν στις αρνητικές καταστάσεις είναι πάντοτε θετικά στολισμένες κι η ελπίδα πως το προφανές αρνητικό είναι κατά βάθος θετικό, δεν απουσιάζει ποτέ. Δεν είναι εκείνοι που οι πολλοί τους αποκαλούν «αισιόδοξους», αλλά οι άλλοι, που απλά δε δέχονται πως οι άνθρωποι και οι καταστάσεις που οι ίδιοι δημιουργούν δεν έχουν πάντοτε θετικά κίνητρα.

Οι περισσότεροι όμως, φοβούνται τις σχέσεις. Τις αληθινές κι ειλικρινείς σχέσεις, που σε κάνουν ένα με τον άλλο και καταλήγεις στο σημείο που δε χρειάζεται πλέον να εξηγείς, αρκεί το βλέμμα που θα κοιτάξεις. Είναι οι σχέσεις οι πραγματικές, που να κρύψεις κάτι από τον άλλο δε μπορείς- δε βρίσκεις τον λόγο κιόλας να το κάνεις! Είναι οι σχέσεις που πρέπει να σκεφτείς ξανά και ξανά, αν όλη αυτή η έκθεση του εαυτού σου θα σου βγει σε καλό ή αν θα γυρίσει κάποια στιγμή εναντίον σου. Είναι οι σχέσεις που βασίζονται σε μεθυσμένες προσωπικές εξομολογήσεις, οι οποίες από την ώρα που έγιναν, ένιωσες τον άλλο βαθύτερα εντός σου. Είναι οι σχέσεις που δεν μπορείς να υποκριθείς πως δε συμβαίνει κάτι, γιατί ο άλλος ξέρει ακριβώς τι σου συμβαίνει και κυρίως πώς νιώθεις με όλο αυτό που συμβαίνει. Κι είναι άβολο πραγματικά, γιατί κατά κάποιο τρόπο, έχεις δώσει το δικαίωμα σε ένα άτομο τρίτο να είναι παρατηρητής των συναισθημάτων σου, που τόσο καλά έχεις μάθει να διαχειρίζεσαι και να κρύβεις τόσα χρόνια.

Είναι κι αυτοί που φοβούνται όλα τα παραπάνω και πολλά περισσότερα. Που συμβιβάζονται, προσαρμόζονται, απομονώνονται, κρύβονται κι είναι εκεί, όποτε οι ίδιοι το θέλουν. Που οι φόβοι τους, καθορίζουν τη συμπεριφορά τους απέναντι στους άλλους και που κάθε αντίδρασή τους, είναι απόρροια των ανασφαλειών τους. Κι είναι πολλοί, είναι δίπλα σου, ζουν μαζί σου, ίσως και στο ίδιο σου το σπίτι.

Είναι οι φίλοι σου, οι συνάδελφοι, οι γνωστοί και οι συγγενείς σου, που αναγνωρίζοντας -ή όχι- τις δικές σου ανασφάλειες, είναι στο πλάι σου και να μπουν στη θέση σου προσπαθούν, χωρίς όμως να τα κάνουν με επιτυχία, αφού εκείνες οι ίδιες καθορίζουν τις σκέψεις, τις συμβουλές και τις κινήσεις τους. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να είσαι επικριτικός απέναντι στις αψυχολόγητες -συχνά- συμπεριφορές τους, ούτε να απογοητεύεσαι όταν οι συμβουλές τους δε σου φαίνονται βοηθητικές. Ο καθένας το βλέπει διαφορετικά, γιατί δεν έχουν όλοι τα ίδια αδύναμα σημεία. Όμως ευτυχώς, είμαστε πολλά περισσότερα απ’ αυτά.

Συντάκτης: Ολίνα
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

https://www.pillowfights.gr

Ψυχολογία

Ρωτάς γιατί σε πατάνε. Γιατί τους αφήνεις…
Νάντια Πάλμου

Ρωτάς γιατί δεν μπορείς. Μπορείς, αλλά δεν θέλεις.

Ρωτάς γιατί πονάς. Γιατί ξέχασες πως στο τέλος νικάς.
Ρωτάς γιατί κλαις. Δεν πειράζει που κλαις.

Ρωτάς γιατί απογοητεύεσαι. Γιατί έχεις προσδοκίες.
Ρωτάς γιατί δεν πας μπροστά. Γιατί κοιτάς πίσω.

Ρωτάς γιατί δεν έχεις. Κι όμως, έχεις.

Ρωτάς γιατί είναι όλα στοιβαγμένα μέσα σου. Γιατί δεν μιλάς.

Ρωτάς γιατί φοβάσαι. Γιατί δεν πιστεύεις.
Ρωτάς γιατί δεν ζεις τα όνειρά σου. Ζεις ένα όνειρο.

Ρωτάς γιατί δεν αλλάζεις. Γιατί έχεις συνηθίσει.
Ρωτάς γιατί κάνεις λάθη. Γιατί ακόμα μπορείς.

Ρωτάς γιατί να πονάει η αγάπη. Τότε αυτό δεν είναι αγάπη.

 

 Νάντια Πάλμου
Απόφοιτος Φιλοσοφικής, παρατηρητής της ζωής. Λάτρης των βιβλίων και της καταγραφής των σκέψεων. Πιστεύω πως, όσοι γράφουν, κάτι αναζητούν και όταν το βρουν, θέλουν να το χαρίσουν. Γιατί, ίσως, ένας άνθρωπος στα λόγια τους να βρει ελπίδα. Γιατί, ίσως, χαμογελάσει. Γιατί, ίσως, ονειρευτεί. Και τότε ο κόσμος θα έχει αλλάξει..

https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

Τον τρόπο που επηρεάζει τη γυναικεία σεξουαλικότητα και συμπεριφορά το πορνογραφικό υλικό εξέτασαν ερευνητές σε νέα επιστημονική μελέτη

Έμμεση και πιο περίπλοκη φαίνεται να είναι η σχέση των γυναικών με την πορνογραφία σε αντίθεση με την πιο άμεση σχέση που έχουν οι νεαροί άνδρες, σύμφωνα με νέα έρευνα που δημοσιεύθηκε στο Journal of Women’s Health.

Τη μελέτη πραγματοποίησαν η Δρ. Jennifer Johnson του Πανεπιστημίου Virginia Commonwealth, ο Δρ. Matthew Ezzell του Πανεπιστημίου James Madison, η Δρ. Ana Bridges διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Arkansas και ο Δρ. Chyng Sun, του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης.

Σύμφωνα με τα ευρήματά τους οι γυναίκες που παρακολουθούν πορνογραφικό υλικό και το σκέφτονται κατά τη διάρκεια της ερωτικής πράξης, έχουν υψηλά ποσοστά ανασφάλειας και μειωμένη απόλαυση κατά τη διάρκεια του σεξ. Οι ερευνητές ανέφεραν επίσης ότι αν και οι περισσότερες γυναίκες ηλικίας 18-29 ετών που συμμετείχαν στη μελέτη είχαν δει πορνογραφικό υλικό, εντούτοις λιγότερες από τις μισές το είχαν χρησιμοποιήσει για αυτοϊκανοποίηση.

Αυτή η ομάδα των γυναικών έτεινε να βασίζεται περισσότερο σε πορνογραφικά «σενάρια» κατά τη διάρκεια του σεξ για να διατηρήσει την ερωτική της διέγερση ενώ ήταν επίσης πιο πιθανό να προτιμήσουν την πορνογραφία στην ερωτική επαφή με το σύντροφό τους.

«H Δρ. Johnson και οι συνεργάτες της παρουσίασαν μια ξεκάθαρη διαφορά μεταξύ του ρόλου της πορνογραφίας στις σεξουαλικές εμπειρίες των γυναικών συγκριτικά με των ανδρών. Ενώ για τους νεαρούς ετεροφυλόφιλους άνδρες το πορνογραφικό υλικό σχετίζεται με μειωμένη σεξουαλική ικανοποίηση, στις γυναίκες το υλικό γίνεται μέρος της προσωπικής τους σεξουαλικής εμπειρίας και μεταφέρουν το πορνογραφικό σενάριο στις ερωτικές εμπειρίες με τους συντρόφους τους», δηλώνει η Susan G. Kornstein, αρχισυντάκτρια του Journal of Women’s Health και πρόεδρος της Ακαδημίας για τη Γυναικεία Υγεία.

ygeiamou.gr

Ψυχολογία

Εμπνέουν εμπιστοσύνη, είναι πιστοί στις αξίες τους
Η μεγαλύτερη κατάκτηση της ζωής είναι να φτιάξεις έναν εαυτό με τον οποίον να περνάς όμορφα, όταν είστε οι δυο σας.

Οταν ξέρεις ότι αυτό που κάνεις είναι «το σωστό», το δικό σου «σωστό», δεν επηρεάζεσαι από τους άλλους και εκπέμπεις αφοπλιστικό δυναμισμό.

Ο άνθρωπος που νιώθει ήρεμος και σίγουρος γι’αυτό που επιλέγει κάθε φορά να κάνει, τραβά σαν μαγνήτης τους γύρω του.

Οταν το «καλό» γίνεται τρόπος ζωής και τα «πιστεύω» είναι ακλόνητα, τότε, τα πάντα είναι δυνατά.

Οι άνθρωποι με ακέραιο χαρακτήρα κουβαλούν ένα προβολέα μαζί τους. Τους ξεχωρίζεις και τους θες στη ζωή σου.

Οι προθέσεις τους δεν έχουν «σκιές» και δεύτερες σκέψεις, δεν θα προσπαθήσουν να σε εξαπατήσουν ή να σε εκμεταλλευτούν.

Δεν δυσκολεύουν την ζωή των γύρω τους.

Αυτό που είναι μπροστά σου, θα είναι και πίσω σου.

Αξιόπιστοι, έντιμοι και ειλικρινείς. Με καλές προθέσεις.

Πάμε να δούμε αναλυτικά ποια είναι τα χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς τους:

1) Είναι αυθεντικοί: Δεν θέλουν να σε πείσουν ότι είναι καλοί. Δεν θα προσπαθήσουν να κάνουν κάτι «καλύτερα από σένα». Κάνουν αυτό που πιστεύουν ότι είναι σωστό για να νιώθουν οι ίδιοι καλά. Δεν θέλουν να αποδείξουν τίποτα, σε κανέναν.

2) Σέβονται τον χρόνο σου -Δεν εκμεταλλεύονται τους άλλους: Ο σεβασμός χαρακτηρίζει σε μεγάλο βαθμό την συμπεριφορά αυτών των ατόμων. Θα τους ακούσεις να λένε «Σ’ ευχαριστώ για το χρόνο σου».

3) Δεν «καρπώνονται» την επιτυχία: Δεν τους ενδιαφέρει ούτε στο ελάχιστο να «κλέψουν την δόξα». Αναγνωρίζουν την αξία των ανθρώπων που τους βοηθούν να επιτύχουν αυτό που θέλουν.

4) Αναγνωρίζουν τα λάθη τους και προσπαθούν να τα διορθώσουν. Δεν συμπεριφέρονται με εγωισμό.

5) Πιστεύουν στους ανθρώπους: Δείχνουν εμπιστοσύνη και περιμένουν την αλήθεια από αυτούς. Απλά, γιατί και οι ίδιοι την λένε.

6) Είναι στη φύση τους να θέλουν να βοηθούν (και να μην «διαφημίζουν» την βοήθεια που προσφέρουν).

7) Δεν προσπαθούν να σε πείσουν ότι έχουν δίκιο -Δεν λογομαχούν- Απεχθάνονται τις εντάσεις.

8) Δεν εκμεταλλεύονται τους άλλους: Δεν χρησιμοποιούν τις καλές προθέσεις των άλλων για να εξυπηρετήσουν το προσωπικό τους συμφέρον. Δείχνουν ευγνωμοσύνη για το καλό που εισπράττουν.

(Με πληροφορίες από το truthinsideofyou.org)

bovary.gr

Ψυχολογία

Κατά πόσον νομίζετε ότι μπορείτε να αφήσετε την τύχη να καθορίζει την … τύχη σας; Κατά πόσον κρατάτε τις τύχες της ζωής σας στα χέρια σας; Ο βρετανός ψυχολόγος Richard Wiseman, μετά από μελέτες 10 ετών υποστηρίζει ότι, αν και η τύχη είναι κάτι το απρόβλεπτο, ο κάθε άνθρωπος μπορεί να προκαλέσει τη δική του τύχη και να κάνει, τη ζωή, να του φερθεί ευνοϊκά. Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο ή ουτοπικό, εμείς προκαλούμε την τύχη ή την ατυχία μας.

Στο συμπέρασμα αυτό έφτασε ο Wiseman, μελετώντας μέσα σ’ αυτά τα 10 χρόνια τη ζωή ανθρώπων που μπορούν κατά γενική ομολογία να θεωρηθούν «τυχεροί» ή το αντίθετο, «άτυχοι». Πώς συμπεριφέρεται σ’ αυτούς ο παράγοντας «Τύχη»;

Για τον Wiseman λοιπόν, η τύχη δεν είναι μόνο θέμα συγκυριών αλλά και προσδοκιών. Ακόμα κι όταν η τύχη φαίνεται να μας γυρίζει την πλάτη, μπορεί αυτό να αποδειχθεί για καλό μας. Κάποιοι, για παράδειγμα, θεώρησαν ατυχές το γεγονός να μην μπορέσουν να εξασφαλίσουν εισιτήριο για το παρθενικό ταξίδι του Τιτανικού, αλλά κατόπιν ευχαριστούσαν γι’ αυτό το Θεό, ενώ άλλοι διαπίστωσαν μέσα απ’ την ίδια τη ζωή, ότι το να κερδίσουν εκατομμύρια στο λαχείο δεν τους κάνει απαραίτητα ευτυχισμένους … το αντίθετο μάλιστα!

Ο Wiseman επίσης καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, άλλο πράγμα είναι η τύχη κι άλλο η μοίρα, το πεπρωμένο. Πολλοί άνθρωποι για παράδειγμα ευνοούνται σαφώς απ’ το περιβάλλον που έχουν γεννηθεί, το οποίο τους προσφέρει περισσότερες ευκαιρίες από άλλους. Παρόλα αυτά, δεν σημαίνει ότι αυτοί θα ευτυχήσουν. Εξαρτάται πώς θα εκμεταλλευτούν αυτή την ευνοϊκή μοίρα.

Άλλοι πάλι δεν τυχαίνουν τόσο ευνοϊκών συνθηκών, όμως εκμεταλλεύονται κάποιες ευκαιρίες που τους δίνονται στην πορεία του βίου τους για να ευτυχήσουν … ενώ άλλοι τις αφήνουν να προσπεράσουν. Εκεί παίζουν ρόλο και οι συγκυρίες. Για παράδειγμα, όλοι οι άνθρωποι αρρωσταίνουν αλλά όσον κι αν το θεωρούν αυτό μια ατυχία, ακόμα μεγαλύτερη ατυχία είναι να αρρωστήσεις την ημέρα που θα πήγαινες σε μια συνάντηση για μια δουλειά που θα άλλαζε το επαγγελματικό σου μέλλον.

Ο Nicholas Rescher, καθηγητής φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο του Pittsburgh και συγγραφέας του βιβλίου «Luck: The Brilliant Randomness of Everyday Life», βλέπει δύο παράγοντες που βρίσκονται σε αντίθεση: απ’ τη μια το απρόβλεπτο των καταστάσεων που θεωρούμε «τυχαίες» και απ’ την άλλη κάποια χαρακτηριστικά που κάνουν τους ανθρώπους επιτυχημένους:

– την ικανότητα να σχεδιάζουν το μέλλον τους
– να σκέπτονται και να αναλύουν εις βάθος τα γεγονότα και
– να ορίζουν στόχους και προσδοκίες στη ζωή τους.

Το ότι σήμερα έχουμε σαν ανθρωπότητα ένα επίπεδο εξέλιξης και πολιτισμού, οφείλεται απ’ τη μια στις ευνοϊκές συγκυρίες (συνθήκες) που βρήκαμε πάνω στη Γη, αλλά και από την προσπάθεια που καταβάλουμε για την ανάπτυξη μας. Και σ’ όλα αυτά, μέσα στο θέατρο της ζωής, υπάρχει πάντα και ο αστάθμητος παράγοντας, το απρόβλεπτο, που ονομάζουμε «τύχη». Ποιος θα ήθελε να ζει μια προκαθορισμένη ζωή, προσδιορισμένη από μια προδιαγεγραμμένη μοίρα, ακόμα κι αν αυτό συνεπάγονταν την έλλειψη ατυχιών. Το απρόσμενο, το τυχαίο, είναι το … αλατοπίπερο της ζωής.

Έτσι λοιπόν, στην προσπάθεια μας να βελτιώσουμε την τύχη μας και να προκαλέσουμε τη μοίρα γινόμαστε πολλές φορές και προληπτικοί. Προσπαθούμε να διαβάσουμε «σημάδια» ενός επερχόμενου μέλλοντος και παράλληλα με συγκεκριμένες τακτικές (βλ. τα διάφορα «γούρια») να στρέψουμε το «τυχαίο» προς όφελός μας.

Έτσι σε διάφορους πολιτισμούς υπάρχουν σύμβολα ή αντικείμενα συνδεδεμένα με την «καλή τύχη». Αντικείμενα που και σήμερα καταλήγουν από κάποιους σε έναν έντονο φετιχισμό, καθώς θεωρούν ότι συγκεκριμένα αντικείμενα θα τους φέρουν καλή τύχη ή ευνοϊκούς όρους στη ζωή τους (βλ. λαγοπόδαρα, χαϊμαλιά κ.λπ.). Μάλιστα πολλές απ’ τις προλήψεις αυτές συνδέονται και με τη θρησκευτική παράδοση.

Γνωστή είναι η φράση «χτύπα ξύλο» που θεωρείται ότι θα φέρει καλή τύχη ή θα αποτρέψει κάτι αρνητικό, αλλά που συνδέεται με την αρχαία πίστη για το «δέντρο του κόσμου» και τους θεούς των δέντρων. Ο αριθμός 13 επίσης θεωρείται «άτυχος» αφού 13 ήταν άτομα που συμμετείχαν στον «Μυστικό Δείπνο», λίγο πριν την προδοσία του Χριστού. Το να περάσεις κάτω από μια σκάλα φέρνει δυσμενή τύχη, καθώς διασπάς τη θειότητα της Αγίας Τριάδας.

Όμως για έναν επιστήμονα όπως ο Wiseman, τέτοιες προλήψεις είναι τελείως αβάσιμες. Αυτός απλά διεξήγαγε μια μελέτη, εξετάζοντας τη ζωή ανθρώπων οι οποίοι είτε θεωρούσαν τους εαυτούς τους «τυχερούς» είτε «άτυχους».

Θέμα αντίληψης;

Ορίστε λοιπόν μερικά στατιστικά στοιχεία της μελέτης του Wiseman:

– 12% των ανθρώπων θεωρούν τους εαυτούς τους «τυχερούς»
– 9% θεωρούν τους εαυτούς τους «άτυχους»,
– οι περισσότεροι όμως θεωρούν ιδίους, ούτε τυχερούς, ούτε άτυχους

Όμως ποιες είναι οι ψυχολογικές διαφορές αυτών των τύπων ανθρώπων; Στατιστικά πάντα, οι άνθρωποι που θεωρούν τον εαυτό του «τυχερό» βλέπουν από πιο θετική γωνία συγκεκριμένα γεγονότα, απ’ ό,τι αυτοί που θεωρούνται «άτυχοι».

Έτσι στην περίπτωση ενός ατυχήματος, οι πρώτοι θεωρούν ότι ήταν τυχεροί που δεν τραυματίστηκαν σοβαρότερα, ενώ οι δεύτεροι θεωρούν ότι ήταν άτυχοι μόνο και μόνο απ’ το γεγονός ότι τους συνέβη το ατύχημα. Εξαρτάται δηλ. απ’ το αν έχει κάποιος εντάξει, μέσα στα πλαίσια της ζωής, το «αναμενόμενο» και τις δύσκολες στιγμές ή τις αποτυχίες. Αυτοί που έχουν κάνει αυτήν την ένταξη, τείνουν να βλέπουν τα πράγματα πιο θετικά, ενώ οι άλλοι πιο αρνητικά και πεσιμιστικά.

Είναι λοιπόν το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο; Εξαρτάται πώς το βλέπει κανείς! Κάτι ανάλογο συμβαίνει με αυτούς που έχουν κατακτήσει το αργυρό ή το χάλκινο μετάλλιο σ’ ένα αγώνισμα και σ’ αυτούς που έχουν πάρει το χρυσό. Σε γενικές γραμμές οι πρώτοι θεωρούν τους εαυτούς τους τυχερούς, ενώ οι δεύτεροι δεν θα άντεχαν μια ενδεχόμενη αποτυχία … και αυτό πολλές φορές φαίνεται όταν την επόμενη φορά δεν στεφθούν «χρυσοί» νικητές, οπότε αισθάνονται δυστυχισμένοι και κακότυχοι.

Επίσης οι «άτυχοι» τύποι είναι γενικά ποιο σφιγμένοι και τεντωμένοι, κάτι που τους κάνει να μην παρατηρούν το περιβάλλον τους τόσο καλά όσο οι «τυχεροί», οι οποίοι δείχνουν πιο χαλαροί, αλλά και προσεκτικοί, πιάνοντας στον αέρα τις ευκαιρίες και τα «μηνύματα» του περιβάλλοντος. Το γεγονός αυτό είναι για τον Wiseman, μια βασική ικανότητα των «τυχερών», οι οποίοι είναι γενικά πιο ανοικτοί μπροστά στη ζωή, πιο αισιόδοξοι και τείνουν να δημιουργούν αυτοί οι ίδιοι τις συνθήκες της ζωής τους, εκμεταλλευόμενοι θετικά και δημιουργικά τις ευκαιρίες του περιβάλλοντος.

Μην αργείτε λοιπόν .. δείτε τη ζωή θετικά και πάρτε την τύχη στα χέρια σας.

Πηγή: esoterica.gr

thessalonikiartsandculture.gr

Ψυχολογία

Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδη

Η αχαριστία και η αγνωμοσύνη είναι σημάδι του καιρού μας, δεν είναι απλά κακή συμπεριφορά.
Αχάριστος είναι εκείνος ο άνθρωπος που του έχει χαριστεί σε αφθονία κάτι, αγάπη, φιλιά , μια ανοιχτή καρδιά να τον στηρίζει και να τον βοηθάει να πραγματοποιήσει τα όνειρα του.

Κάποιοι ειδικοί θεωρούν ότι είναι η πιο κοινή ψυχασθένεια η αχαριστία.
Όσο άσχημο κι αν ακούγεται αυτό , ας σκεφτούμε πόσο υγείες είναι να τσακίσει κάποιος το χέρι ότι τον βοήθησε να επιτύχει έναν στόχο ;

Ο αχάριστος δεν εκτιμά οτιδήποτε του δόθηκε σε αφθονία, δε το προσέχει και δεν το μοιράζεται με όσους είναι λιγότερο ευνοημένοι.
Δεν εκτιμά και δε σέβεται τίποτα, από το περιβάλλον, ως τον φίλο, τον συγγενή, τον σύντροφο που στάθηκε αρωγός ώστε να ευτυχήσει και πετύχει τους στόχους του.

Ο αχάριστος δε μπορεί να αγαπήσει ποτέ στην πραγματικότητα, είναι συναισθηματικά ανάπηρος εφόσον δε μπορεί να εκτιμήσει τίποτα,είναι ο άνθρωπος που δεν ικανοποιείται με τίποτα, δεν υπολογίζει όσα του έχουν προσφέρει και στρέφεται εναντίον των ανθρώπων που τον αγαπούν, αμέσως μόλις κάνουν κάποιο σφάλμα ή δεν ικανοποιήσουν κάποιο “θέλω” τους.

Δεν έχει συνείδηση και γίνεται τοξικός για όσους τον αγαπούν,τον φροντίζουν και του στέκονται στα δύσκολα.
Είναι λοιπόν εκτός από αχάριστος και φοβερά εγωιστής, μιας και δε μπορεί να δείξει ενσυναίσθηση προς τους γύρω του.
Για να αγαπήσει ένας άνθρωπος πρέπει να μην είναι αγνωμων και εγωιστής.

Ο μόνος τρόπος για να απεγκλωβιστεί κανείς από αυτή την ψυχική ασθένεια, είναι η αυτογνωσία, να δουλέψει την πνευματικότητα του και τέλος να ξυπνήσει την συνείδηση του, ώστε να αρχίσει να εκτιμά πράγματα που του έχουν προσφερθεί απλόχερα.
Μόνο εκτιμώντας έναν άνθρωπο πραγματικά και αναγνωρίζοντας τα όποια καλά σου έχει προσφέρει, μπορείς να τον αγαπήσεις.

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή