Φεβρουαρίου 19, 2020

Ψυχολογία

Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής ενός ανθρώπου διέπεται από ασυνείδητους ενδοψυχικούς μηχανισμούς. Καθορίζουν την ποιότητα ζωής του. Κάποιοι από αυτούς έχουν ολέθριες επιδράσεις στην καθημερινότητα του. Τον παραλύουν και τον ακινητοποιούν. Ένας από αυτούς τους μηχανισμούς ψυχικής παράλυσης είναι η ενοχή. Μαζί με τον φόβο αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο απέναντι σε μία παραγωγική ζωή.

Τι είναι όμως η ενοχή;
Στην καθημερινότητα χρησιμοποιούμε τον όρο ενοχή αναφερόμενοι ως επί το πλείστον σε ένα αίσθημα δυσφορίας. Έπεται μιας σκέψης ή πράξης που έχουμε κάνει και την οποία δεν εγκρίνουμε ως καλή. Ωστόσο, σαν ψυχολογικός μηχανισμός, η ενοχή έχει μία πιο διευρυμένη έννοια. Καλύπτει όλο το φάσμα της ύπαρξης ενός ατόμου. Είναι ένας εσωτερικός δαίμονας, μία αρχή, μία εξουσία, η οποία μας ωθεί σε καταναγκαστικές πράξεις. Στον παρανομαστή της ενοχής βρίσκεται η έννοια του «πρεπισμού».

Η ενοχή λοιπόν είναι το δυσάρεστο συναίσθημα που εμφανίζεται όταν κάποιος δεν υπακούει στα εσωτερικευμένα «ΠΡΕΠΕΙ».

Είναι συναίσθημα άγχους και δυσφορίας, δείγμα σκοταδισμού της ανθρώπινης ύπαρξης. Εμφανίζεται ως εσωτερική φωνή όταν αρχίζουμε να πράττουμε αυθόρμητα. Μας λέει:«Έκανες μεγάλο διάλειμμα, ΠΡΕΠΕΙ να γυρίσεις στη δουλειά», «Δεν ΠΡΕΠΕΙ να ξενυχτάς», « ΠΡΕΠΕΙ να αποταμιεύεις για το μέλλον» και φυσικά ο κατάλογος δεν έχει τέλος.

Ασχέτως αν μερικά από τα «πρέπει» είναι δυνατό να έχουν μακροπρόθεσμη ή βραχυπρόθεσμη χρησιμότητα, σε κάθε περίπτωση αποτελούν ένδειξη νεύρωσης και ψυχαναγκασμού. Είναι η υποταγή σε μία παράλογη εσωτερική εξουσία. Το παράδοξο είναι ότι όσο αυτή η υποταγή μεγαλώνει, τόσο τα αισθήματα ενοχής ισχυροποιούνται.

Πρόκειται για κανόνες που ρυθμίζουν τη ζωή ενός ανθρώπου. Βέβαια δεν έχουν θεσπιστεί από τον ίδιο, όσο και αν αυτός πιστεύει το αντίθετο.

Είναι προϊόντα ενδοβολής κανόνων, προτύπων συμπεριφοράς και μοντέλων εξουσίας που από τα πρώτα χρόνια της ύπαρξης μας έχουμε εσωτερικεύσει.

Δύο από τις ισχυρότερες μορφές ασυνείδητης ψυχικής εξουσίας είναι η οικογένεια και η κοινωνία.
Από τη βρεφική ακόμα ηλικία το άτομο μαθαίνει να υπακούει σε νόμους και κανόνες. Έχουν την μορφή των «πρέπει» και περιορίζουν την ελεύθερη ανάπτυξη του.

Τα πρώτα λοιπόν «πρέπει» έρχονται από τους γονείς μας. Μας προβάλλουν ένα μοντέλο συμπεριφοράς και ρυθμιστικών κανόνων ζωής τα οποία στη μετέπειτα ηλικία μας τα εσωτερικεύουμε ασυνείδητα και ενεργούμε βάση αυτών. Μάλιστα, όταν παρεκκλίνουμε από αυτά τα πρότυπα συμπεριφοράς επέρχεται ένα αίσθημα ενοχής και δυσφορίας το οποίο δυσκολευόμαστε να εξηγήσουμε.

Ένα πολύ απλό παράδειγμα θα αναδείξει πως αυτή η εσωτερικευμένη εξουσία των γονιών μας ρυθμίζει ασυνείδητα τη μετέπειτα ζωή μας. Ένας από τους πρώτους κανόνες που μαθαίνει πολύ μικρό παιδί είναι ότι ΠΡΕΠΕΙ να κοιμάται νωρίς και να ξυπνάει νωρίς. Αυτός ο κανόνας έχει εσωτερικευθεί και εμφανίζεται με τη μορφή ενοχής όταν ο ενήλικας κοιμηθεί ή ξυπνήσει αργότερα από την ώρα που «πρέπει», παρόλο που δεν έχει καμία εξωτερική υποχρέωση. Είναι η ίδια φωνή που σου λέει «σταμάτα να διασκεδάζεις και πήγαινε να εργαστείς ή να μελετήσεις». Είναι η ενοχή που αισθάνεσαι αν πιεις ή φας λίγο παραπάνω ή αν αγοράσεις κάτι ακριβό επειδή και μόνο σου άρεσε.

Στο ίδιο επίπεδο εσωτερικεύουμε και τις επιταγές της κοινωνίας. «Πρέπει» να παντρευτείς μέχρι μια συγκεκριμένη ηλικία, «πρέπει» να είσαι ευγενικός, εργατικός, καλοσυνάτος, αλτρουιστής και ούτω καθεξής. Όπως ανέφερα και πριν, όσο πιστά και αν ακολουθούμε αυτές τις αρχές, το αίσθημα της ενοχής θα παραμένει και θα μας βασανίζει. Θα παραμείνει διότι είναι ένδειξη ψυχικής δυσλειτουργίας, νεύρωσης και εσωτερικού θανάτου. Μέσω αυτής της υποταγής στα πρέπει και της συνακόλουθης ενοχής το άτομο χάνει τον εαυτό του, μπλοκάρει την ανάπτυξη της προσωπικότητας του και ζει μία ζωή που δεν του ανήκει.

Η τωρινή στιγμή και η ενοχή
Μία άλλη ιδιότητα της ενοχής είναι το γεγονός ότι μας στερεί την απόλαυση της τωρινής στιγμής. Μας καθηλώνει στο παρελθόν προκαλώντας συναισθηματική δυσφορία και αδράνεια. Είναι ένα συναίσθημα που δεν επιφέρει καμία αλλαγή και δε διορθώνει καμία κατάσταση. Αντιθέτως, οδηγεί το άτομο σε ένα ψυχικό αδιέξοδο και σε μια ζωή μιζέριας, θλίψης και ανησυχίας τα οποία με τη σειρά τους τρέφουν τα αισθήματα ενοχής. Ασυνείδητα δηλαδή ενδυναμώνουμε τα συναισθήματα ενοχής, εισερχόμενοι σε ένα φαύλο κύκλο περιφρόνησης απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό.

Προσωπικά πιστεύω ότι η ενοχή, παρότι δεν είναι ούτε ενστικτώδης ανάγκη ούτε εξυπηρετεί κάποια βιολογική σκοπιμότητα σε αντίθεση με το φόβο και το άγχος που μας προετοιμάζουν να αντιδράσουμε σε ένα απειλητικό ερέθισμα, είναι ο ισχυρότερος ψυχολογικός μηχανισμός που διέπει την ανθρώπινη ύπαρξη. Διότι, η ενοχή είναι το μόνο αίσθημα το οποίο ξεπερνά το μεγαλύτερο φόβο του ανθρώπου: το φόβο θανάτου. Πράγματι, ένας σημαντικός αριθμός ανθρώπων επέλεξαν την αυτοκτονία ως την ύστατη λύτρωση από το αίσθημα ενοχής.

Το να απαλλαχθεί κανείς από τα συναισθήματα ενοχής και τα «πρέπει» απαιτεί συναισθηματική και ψυχολογική ωρίμανση.
Βυθισμένοι με θρησκευτική ευλάβεια στον προγραμματισμό και την κατάτμηση της ύπαρξης μας δε μένει χρόνος να σκεφτούμε, να νιώσουμε και να αισθανθούμε.

Έτσι, εκτελούμε το «καθήκον» μας όπως μας πρόσταξαν οι «εξωτερικές εξουσίες». Αποφεύγουμε να κοιτάξουμε μέσα μας και να συγκρουστούμε με αυτές.

Η διαδικασία φυσικά δεν είναι ευχάριστη διότι ξυπνάει τον «εσωτερικό μας δαίμονα» που τόσο μεθοδικά έχουμε ναρκώσει. Είναι όντως οδυνηρό να ανακαλύπτει κανείς ότι έχει ζήσει μια ζωή όπως οι άλλοι θέλανε. Μία ζωή που δεν του ανήκει, που δεν τον εκφράζει.

Σε κάθε περίπτωση όμως, η κατανόηση των ασυνείδητων κινήτρων της συμπεριφοράς μας είναι η κινητήριος δύναμη της αλλαγής και ψυχολογικής ωρίμανσης, ούριος άνεμος στο ταξίδι αναζήτησης της χαμένης αυθεντικότητας μας.

(Πηγή: o-klooun.com/ Facebook: Thodoris Papagathonikou

https://philosophyreturns.gr

Ψυχολογία

 Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν περισσότερο αποτελεσματικοί από αυτούς που απλά ανταποκρίνονται στον πειρασμό κάθε φορά που τους παρουσιάζεται. Για να δούμε την έρευνα που δείχνει αυτή τη διαφορετική φιλοσοφία στάσης απέναντι στον πειρασμό.

«Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν μια διάφορες στρατηγικές αυτοελέγχου», αναφέρουν ερευνητές του Πανεπιστημίου του Wyoming. «Η χρήση αυτών των στρατηγικών προγραμματίζεται από τα πριν, πριν εμφανιστεί ο πειρασμός. Και όταν προγραμματίζεις από πριν το να αντισταθείς στον πειρασμό αυξάνουν οι πιθανότητες να επιτύχεις στο στόχο σου.

 

Πειρασμός και αντιμετώπισή του
Η έρευνα διεξήχθη σε προπτυχιακούς φοιτητές. Στόχευε στο να αξιολογήσει την αποτελεσματικότητα των στρατηγικών αυτοελέγχου στην αναζήτηση μακροπρόθεσμων στόχων:

Επιλογή της κατάστασης: Αποφεύγουμε τις καταστάσεις που μας βάζουν σε πειρασμό. Για παράδειγμα, αν κάνουμε δίαιτα και ξέρουμε ότι έχει κουλουράκια στην κουζίνα, μένουμε σε άλλο δωμάτιο.

Προσαρμογή της κατάστασης: Τροποποιούμε την κατάσταση για να ελαχιστοποιήσουμε την επίδραση του πειρασμού. Για παράδειγμα, αν κάνουμε δίαιτα αλλά πρέπει οπωσδήποτε να μείνουμε στην κουζίνα για να βοηθήσουμε με το μαγείρεμα, μπορούμε να μετακινήσουμε τα κουλουράκια σε άλλο δωμάτιο.

Απόσπαση: Αποσπούμε την προσοχή μας από τον πειρασμό. Για παράδειγμα, στη δίαιτα αποφεύγουμε να κοιτάμε τα κουλουράκια, ακόμη κι αν αυτά βρίσκονται μπροστά μας.

Επανεκτίμηση: Αλλάζοντας τον τρόπο που σκεφτόμαστε για τον πειρασμό τον κάνουμε να φαίνεται λιγότερο ελκυστικός. Για παράδειγμα, κάποιος που κάνει δίαιτα μπορεί να σκεφτεί ότι τα κουλουράκια είναι αηδιαστικά και θα του αναστατώσουν το στομάχι.

Προβάλλοντας αντίσταση: Κάνουμε προσπάθεια να αντισταθούμε στον πειρασμό όταν τον αντιμετωπίζουμε.
Οι ερευνητές βρήκαν ότι οι τέσσερις πρώτες στρατηγικές, οι οποίες είναι ευκολότερο να προγραμματιστούν από τα πριν, είναι γενικά πιο αποτελεσματικές από την τελευταία, βοηθώντας στο να επιτευχθούν βραχυπρόθεσμοι και μακροπρόθεσμοι στόχοι. Πηγή (αγγλικά): Psych Central

https://philosophyreturns.gr

Ψυχολογία

Η διαίσθηση δεν έρχεται από μια μεταφυσική πηγή, αλλά από τα δεδομένα που έχουμε ήδη μέσα μας!

Όσο περισσότερο την ακούμε, τόσο πιο ισχυρή και ακριβής γίνεται!

«Πριν δυο χρόνια, ετοιμαζόμουν να κάνω το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου: να παντρευτώ το λάθος άντρα. Είχαμε κλείσει τη δεξίωση, είχαμε δώσει τα προσκλητήρια και είχα διαλέξει νυφικό – όλα ήταν έτοιμα, εκτός από εμένα. Γιατί χωρίς ποτέ να καταλάβω πώς και γιατί, ξαφνικά άρχισα να μην αισθάνομαι καλά με την απόφασή μου. Ώσπου μια μέρα, σύντομα, συνειδητοποίησα ότι δεν ήθελα να παντρευτώ αυτόν τον άντρα. Όσο και αν προσπαθούσα να το εκλογικεύσω, ήταν αδύνατο. Δεν είχαμε προβλήματα, τσακωνόμασταν σπάνια, είχαμε τα ίδια όνειρα για το μέλλον… Κι όμως, κάτι μέσα μου μου έλεγε να κάνω πίσω. Ήταν πολύ δύσκολο να το εξηγήσω, αλλά τώρα πια ξέρω ότι τότε πήρα την πιο σωστή απόφασή μου: άκουσα τη διαίσθησή μου».

Αυτή είναι η εμπειρία της ψυχολόγου, συγγραφέα και life coach Susanna Halonen, η οποία είναι γνωστή στο Λονδίνο και ως «The Happyologist». Ευτυχώς είναι λίγες οι γυναίκες που έχουν βρεθεί στη θέση της, αφού τις περισσότερες φορές το ένστικτό μας μας οδηγεί στο σωστό σύντροφο, αλλά όλες έχουμε νιώσει κάποιες στιγμές ότι ενώ η λογική μας μας λέει να κινηθούμε προς μια κατεύθυνση, κάτι άλλο, μια εσωτερική φωνή, μας πιάνει από το χέρι και μας γυρίζει 180 μοίρες.

Όσοι εμπιστεύονται τη διαίσθησή τους είναι κατηγορηματικοί: δεν υπάρχει περίπτωση να ακούσεις τη διαίσθησή σου και να κάνεις λάθος. Η Halonen εξηγεί ότι «οι ψυχολόγοι πιστεύουν ακράδαντα ότι το ασυνείδητό μας παίζει πολύ μεγάλο ρόλο σε κάθε μας απόφαση. Ακόμα κι όταν προσπαθούμε να αποφασίσουμε με μοναδικό γνώμονα τη λογική, ακόμα και τότε, το υποσυνείδητό μας τροφοδοτεί το νου μας με πληροφορίες, χωρίς καν να το καταλαβαίνουμε». Τι ξέρουν, άραγε το ασυνείδητο και το υποσυνείδητο κομμάτι του νου μας, που δεν μπορεί να καταλάβει η λογική και γιατί έχουν συνήθως δίκιο; Με άλλα λόγια, γιατί πρέπει να ακούμε τη διαίσθησή μας; Σύμφωνα με την Halonen, για 3 λόγους:

Advertisement


1. Η απάντηση σε κάθε μας ερώτηση είναι ήδη μέσα μας
«Η διαίσθησή μας», λέει η ψυχολόγος, «διαμορφώνεται από τις εμπειρίες μας και όλες τις γνώσεις που έχουμε αποκτήσει μέσα από αυτές. Όσο περισσότερη εμπειρία έχουμε στον τομέα που καλούμαστε να πάρουμε μια απόφαση, τόσο πιο ακριβής είναι η λύση που μας δίνει η διαίσθησή μας. Αν και η γνώμη των άλλων μπορεί να μας φανεί χρήσιμη, θυμήσου ότι αυτό δεν σημαίνει πως εκείνοι έχουν την καλύτερη λύση για εσένα. Λάμβανε υπόψη σου τις συμβουλές τους αν έχουν μεγαλύτερη εμπειρία. Στο τέλος, όμως, ξέρεις ότι η καρδιά σου γνωρίζει καλύτερα τι είναι καλό για εσένα. Ειδικά όσον αφορά αποφάσεις που έχουν να κάνουν με την ίδια την καρδιά μας, όπως οι σχέσεις μας, ο καλύτερος κριτής είναι μέσα μας».

2. Η διαίσθησή μας είναι κωδικοποιημένη στο μυαλό μας σαν «ένα δίκτυο γεγονότων και συναισθημάτων»
«Αυτή η εσωτερική μας φωνή αποτελεί το συνδετικό κρίκο ανάμεσα στο σώμα, το μυαλό και την ψυχή μας – συνδέει το πώς αυτά τα τρία στοιχεία έχουν επεξεργαστεί όλο μας το παρελθόν. Αυτό το δίκτυο γεγονότων και συναισθημάτων μάς κάνει να νιώθουμε ενθουσιασμένοι μπροστά σε μια σωστή απόφαση και διστακτικοί μπροστά σε μια λάθος επιλογή». Η συγγραφέας Carlin Flora εξηγεί αυτό το φαινόμενο ως εξής: «η διαίσθηση ουσιαστικά χρησιμοποιεί τις συντομεύσεις του εγκεφάλου μας: ο εγκέφαλός μας λαμβάνει τα στοιχεία κάθε κατάστασης, κάνει μια γρήγορη αναζήτηση στα αρχεία του και βρίσκει την καλύτερη αναλογία μέσα από τις μνήμες και τις γνώσεις μας. Με αυτό τον τρόπο κρίνουμε κάθε περίπτωση και κάνουμε τις επιλογές μας». Μπορεί να μην μπορούμε να εξηγήσουμε με τη λογική γιατί μια επιλογή είναι καλύτερη από μια άλλη, αλλά η διαίσθησή μας ξέρει και, μάλιστα, αντλώντας τα στοιχεία της όχι από κάποια μεταφυσική πηγή, αλλά από τα δεδομένα που έχουμε ήδη μέσα μας!

3. Η διαίσθησή μας μας συνδέει με κάθε κύτταρο του σώματός μας
Κάποιες φορές, όταν βρισκόμαστε μπροστά σε μια σημαντική απόφαση και μας «μιλάει» η διαίσθησή μας, μπορεί να νιώσουμε έναν κόμπο στο στομάχι ή την καρδιά μας να χτυπάει σαν τρελή από ενθουσιασμό. «Όλα αυτά είναι το αποτέλεσμα όταν νιώθουμε πραγματικά τα κύτταρα ολόκληρου του οργανισμού μας», εξηγεί η Halonen. «Το υποσυνείδητο στέλνει μηνύματα στα κύτταρα του σώματός μας. Υπάρχει καλύτερος τρόπος να πάρουμε οποιαδήποτε απόφαση από το να ακούμε ολόκληρο το είναι μας, αντί μόνο για τις σκέψεις της λογικής μας;».

«Το κλειδί για να εκμεταλλευτούμε το ιερό αυτό δώρο που είναι η διαίσθησή μας είναι να μάθουμε να την ακούμε», καταλήγει η ειδικός. «Όσο περισσότερο την ακούμε, τόσο πιο ισχυρή και ακριβής γίνεται».


http://tapintoyourinnerpower.blogspot.com/ , https://www.awakengr.com/

Ψυχολογία

Του Γκαμπόρ Ματέ – Μετάφραση: Νίκος Λάιος

Ο Τόμας Ντε Κουΐνσυ, φυσιογνωμία των γραμμάτων στις αρχές του 19ου αιώνα, ήταν χρήστης οπίου. «Οι λεπτές δυνάμεις που καταλύουν σε τούτο το πανίσχυρο ναρκωτικό», γράφει με ενθουσιασμό, «καταλαγιάζουν όλους τους ερεθισμούς του νευρικού συστήματος διεγείρουν την μπόρεση της απόλαυσης  διατηρούν για είκοσι τέσσερις ώρες τις -αλλιώτικα πτωτικές- ζωικές δυνάμεις Ω, όπιο ακριβοδίκαιο, αβρό, που καθετί δαμάζεις  Συ μοναχά προσφέρεις τα δώρα αυτά στον άνθρωπο˙ και συ μόνο κατέχεις του Παραδείσου τα κλειδιά». Ένας ασθενής μου στο κακόφημο Νταουντάουν Ήστσαϊντ του Βανκούβερ, το είπε πιο λιτά:

«Ο λόγος που κάνω ναρκωτικά, είναι για να μη νιώθω τα γα**μένα τα συναισθήματα, που νιώθω όταν δεν κάνω ναρκωτικά».

Όλοι οι τοξικομανείς, ακόμα και (ή, ίσως, ιδιαίτερα) ο εξαθλιωμένος και περιθωριοποιημένος χρήστης του δρόμου, αναζητούν στην έξη τους τον ίδιο παράδεισο, που ραψωδεί ο Ντε Κουΐνσυ: μιαν αίσθηση παρηγοριάς, ζωτικότητας και ελευθέρωσης από τον πόνο.

Πρόκειται για αναζήτηση καταδικασμένη, που θέτει σε κίνδυνο την υγεία, την κοινωνική θέση, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία τους. «Δεν φοβάμαι τον θάνατο», μου είπε ένας άλλος ασθενής. «Πιο πολύ με φοβίζει η ζωή».

Ποια απόγνωση θα μπορούσε να οδηγήσει κάποιον, να βάλει τη βραχυπρόθεσμη ανακούφιση του πόνου πάνω από τη ζωή την ίδια; Και ποια θα μπορούσε να είναι η πηγή τέτοιας απόγνωσης;

Ούτε επιλογή, ούτε γονίδια

Στη Βόρεια Αμερική, δύο θεωρήσεις τροφοδοτούν τις κοινωνικές στάσεις απέναντι στην εξάρτηση. Η πρώτη είναι η αντίληψη ότι ο εθισμός είναι αποτέλεσμα ατομικής επιλογής, προσωπικής αποτυχίας – μια οπτική που αποτελεί τη βάση της νομικής προσέγγισης της εξάρτησης από ουσίες.

Αν η συμπεριφορά είναι ζήτημα επιλογής, τότε είναι λογικό να τιμωρείται ή να αποθαρρύνεται με νομικές κυρώσεις, συμπεριλαμβανομένης της φυλάκισης για απλή κατοχή. Η δεύτερη θεώρηση είναι αυτή του ιατρικού μοντέλου, που βλέπει τον εθισμό ως κληρονομική νόσο του εγκεφάλου.

Η οπτική αυτή έχει τουλάχιστον το προτέρημα ότι δεν κατηγορεί τον ταλαιπωρημένο άνθρωπο -στο κάτω-κάτω, οι άνθρωποι κληρονομούν γονίδια χωρίς τη θέλησή τους- και δίνει τη δυνατότητα συμπονετικής αντιμετώπισης.

Εκείνο που οι υποθέσεις της επιλογής και της κληρονομικότητας έχουν κοινό, είναι ότι βγάζουν λάδι την κοινωνία. Καμιά από τις δυο δεν μας υποχρεώνει να εξετάσουμε πώς η εμπειρία και η κοινωνική θέση ενός ανθρώπου συμβάλλουν σε μιαν επιρρέπεια προς την εξάρτηση.

Αν οι καταπιεσμένοι ή περιθωριοποιημένοι πληθυσμοί φορτώνονται ένα δυσανάλογα μεγάλο μερίδιο του βάρους της εξάρτησης -και το φορτώνονται, εδώ όπως και αλλού-, αυτό θα πρέπει να οφείλεται στην κακή λήψη αποφάσεων ή στα ελαττωματικά γονίδιά τους.

Τα μοντέλα που βασίζονται στην κληρονομικότητα και στην επιλογή μας απαλλάσσουν επίσης, βολικά, από το χρέος να εξετάσουμε πώς το κοινωνικό μας περιβάλλον υποστηρίζει ή δεν υποστηρίζει τους γονείς μικρών παιδιών˙ και πώς οι κοινωνικές συμπεριφορές και οι κοινωνικές πολιτικές επιβαρύνουν, αγχώνουν και αποκλείουν συγκεκριμένα τμήματα του πληθυσμού και, επομένως, αυξάνουν τη ροπή τους προς την εξάρτηση.

Μια άλλη, πιο ενοχλητική οπτική αναδύεται, όταν ακούμε τις ιστορίες ζωής των χρηστών ουσιών και εξετάζουμε τα περίσσια ερευνητικά δεδομένα.

Οι εξαρτήσεις γεννιούνται πάντοτε από τη δυστυχία, ακόμα και αν αυτή είναι κρυμμένη. Είναι συναισθηματικά αναισθητικά: μουδιάζουν τον πόνο. Το πρωταρχικό ερώτημα -πάντοτε- δεν είναι «από πού η εξάρτηση;», αλλά «από πού ο πόνος;» Η απάντηση συνοψίστηκε, με την τραχιά ευφράδεια ορνιθοσκαλισμάτων, στον τοίχο του δωματίου της ασθενούς μου, της Άννα: «Όπου κι αν πήγα, δεν με θέλανε. Κι αυτό σ’ τη βαράει άσχημα.»

«Μια ζεστή, τρυφερή αγκαλιά»

Για δώδεκα χρόνια ήμουν επιμελητής γιατρός στο Πόρτλαντ Οτέλ, μια μη κερδοσκοπική μονάδα μείωσης βλάβης στο Νταουντάουν Ήστσαϊντ, περιοχή με έναν πληθυσμό 3.000 με 5.000 εξαρτημένων. Οι περισσότεροι πελάτες του Πόρτλαντ είναι εξαρτημένοι από την κοκαΐνη, από την κρυσταλλική μεθαμφεταμίνη, από το αλκοόλ, από τα οπιούχα όπως η ηρωίνη ή από τα ηρεμιστικά – ή από οποιοδήποτε συνδυασμό όλων αυτών.

«Την πρώτη φορά που έκανα ηρωίνη», μου είπε κάποτε μια από τους ασθενείς μου, μια 27χρονη εργαζόμενη του σεξ, «είχα την αίσθηση μιας ζεστής και τρυφερής αγκαλιάς». Σε μια φράση συνόψισε τις βαθιές, έντονες ψυχολογικές και χημικές «πείνες» [cravings], που καθιστούν κάποιους ανθρώπους ευάλωτους στην εξάρτηση από ουσίες.

Σε αντίθεση με τον λαϊκό μύθο, κανένα ναρκωτικό δεν είναι εγγενώς εθιστικό. Μονάχα ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων που δοκιμάζουν το αλκοόλ, ή την κοκαΐνη ή ακόμα και την κρυσταλλική μεθαμφεταμίνη περνούν στον εθισμό. Τι κάνει τους ανθρώπους αυτούς ευάλωτους; Σύμφωνα με τις τρέχουσες μελέτες στον εγκέφαλο και με την αναπτυξιακή ψυχολογία, η χημική και συναισθηματική ευπάθεια δεν είναι αποτελέσματα γενετικού προγραμματισμού, αλλά εμπειρίας ζωής. Το μεγαλύτερο μέρος της ανάπτυξης του ανθρώπινου εγκεφάλου επιτελείται μετά τη γέννηση και, έτσι, οι σωματικές και συναισθηματικές αλληλεπιδράσεις καθορίζουν μεγάλο μέρος της νευρολογικής μας εξέλιξης – ποιες περιοχές του εγκεφάλου θα αναπτυχθούν και πόσο καλά, ποια πρότυπα θα κωδικοποιηθούν κ.ο.κ.

Ως εκ τούτου, το κύκλωμα και η χημεία κάθε εγκέφαλου αντικατοπτρίζουν τις προσωπικές εμπειρίες ζωής όσο και τις κληρονομικές τάσεις.

Τα ναρκωτικά επηρεάζουν τον εγκέφαλο, δεσμευόμενα στους υποδοχείς των νευρικών κυττάρων. Τα οπιούχα πιάνουν δουλειά στους έμφυτους υποδοχείς μας των ενδορφινών – των φυσικών ουσιών του σώματός μας, που μοιάζουν με οπιούχα και που παίρνουν μέρος σε πολλές λειτουργίες, συμπεριλαμβανομένης της ρύθμισης του πόνου και της διάθεσης.

Παρομοίως, τα ηρεμιστικά της κατηγορίας των βενζοδιαζεπινών, όπως το Βάλιουμ, επιδρούν στους φυσικούς υποδοχείς βενζοδιαζεπινών του εγκεφάλου. Άλλες χημικές ουσίες του εγκεφάλου, συμπεριλαμβανομένης της ντοπαμίνης και της σεροτονίνης, επηρεάζουν ένα ευρύ φάσμα λειτουργιών, όπως της διάθεσης, των κινήτρων και της ανταμοιβής της συμπεριφοράς, και της αυτορρύθμισης. Αυτές, επίσης, δεσμεύονται σε συγκεκριμένους, εξειδικευμένους υποδοχείς των νευρώνων.

Όμως, ο αριθμός των υποδοχέων και το επίπεδο των χημικών ουσιών στον εγκέφαλο δεν καθορίζονται κατά τη γέννηση. Τα βρέφη αρουραίων, που δέχονται λιγότερη περιποίηση από τις μητέρες τους, καταλήγουν με λιγότερους φυσικούς «βένζο»-υποδοχείς στο τμήμα του εγκεφάλου που ελέγχει το άγχος. Οι εγκέφαλοι βρεφών μαϊμούδων, που χωρίζονται από τις μητέρες τους για λίγες μόνο μέρες, είναι μετρήσιμα ανεπαρκείς σε ντοπαμίνη.

Το ίδιο συμβαίνει με τα ανθρώπινα όντα. Οι ενδορφίνες απελευθερώνονται στον εγκέφαλο του βρέφους, όταν υπάρχουν ζεστές, μη αγχωτικές, ήρεμες αλληλεπιδράσεις με τις γονεϊκές φιγούρες. Οι ενδορφίνες, με τη σειρά τους, προωθούν την ανάπτυξη υποδοχέων και νευρικών κυττάρων, και την έκκριση άλλων σημαντικών χημικών ουσιών του εγκεφάλου. Όσο λιγότερες οι εμπειρίες που αυξάνουν την ενδορφίνη στη βρεφική και στην πρώιμη παιδική ηλικία, τόσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη για εξωτερικές πηγές. Εξ ου και μια μεγαλύτερη ευπάθεια στους εθισμούς.

Χρονικά πόνου

Αυτό που διακρίνει τους εξαρτημένους των φτωχογειτονιών, είναι ο ακραίος βαθμός άγχους που υπέστησαν νωρίς στη ζωή. Σχεδόν όλες οι γυναίκες που κατοικούν σήμερα στην «καναδέζικη πρωτεύουσα των εξαρτήσεων» -όπως ονομάστηκε το Νταουντάουν Ήστσαϊντ του Βανκούβερ- υπέστησαν σεξουαλικές επιθέσεις στην παιδική ηλικία, όπως και πολλοί από τους άντρες. Οι παιδικές αναμνήσεις κατά συρροή εγκατάλειψης ή σοβαρής σωματικής και ψυχολογικής κακοποίησης είναι διαδεδομένες. Οι ιστορίες των ασθενών μου είναι χρονικά πόνου επί πόνου.

Ο Κάρλ, ένας 36χρονος αυτόχθονας, διώχτηκε από τη μια θετή οικογένεια μετά την άλλη, τον έβαλαν και ήπιε υγρό πιάτων σαν τιμωρία για την απρεπή γλώσσα του στην ηλικία των 5 χρόνων και τον έδεσαν σε μια καρέκλα, σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, για να τεθεί υπό έλεγχο η υπερκινητικότητά του. Όταν θυμώνει με τον εαυτό του, σκαλίζει το πόδι του με ένα μαχαίρι, για τιμωρία.

Τι γίνεται, όμως, με τις οικογένειες όπου δεν υπήρχε κακοποίηση, αλλά αγάπη; όπου οι γονείς έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους για να προσφέρουν στα παιδιά τους ένα σπιτικό ασφάλειας και φροντίδας; Στο κάτω-κάτω, οι εξαρτήσεις γεννιούνται και μέσα σε τέτοιες οικογένειες. Ο αθέατος παράγοντας εδώ είναι το άγχος που μέσα του έζησαν οι ίδιοι οι γονείς, ακόμα και αν δεν το αναγνώρισαν. Το άγχος αυτό μπορεί να είχε προέλθει από προβλήματα στις σχέσεις ή από εξωτερικές συνθήκες, όπως οικονομική πίεση ή πολιτική αναστάτωση.

Η πιο συχνή πηγή κρυμμένου άγχους είναι οι ιστορίες της παιδικής ηλικίας των ίδιων των γονιών, οι οποίες τους φορτώνουν με συναισθηματικές αποσκευές που δεν συνειδητοποιούν. Ό,τι υπάρχει στον εαυτό μας και δεν έχουμε επίγνωσή του, το μεταγγίζουμε στα παιδιά μας. Οι ανήσυχοι, αγχωμένοι ή καταθλιπτικοί γονείς έχουν μεγάλη δυσκολία να ξεκινήσουν αρκετές από αυτές τις αλληλεπιδράσεις με τα παιδιά τους – τις αλληλεπιδράσεις συναισθηματικής ανταμοιβής, που απελευθερώνουν ενδορφίνες. Μετέπειτα στη ζωή, τα παιδιά αυτά μπορεί να βιώσουν ένα βάρεμα ηρωίνης σαν τη «ζεστή, τρυφερή αγκαλιά» που περιγράφει ο ασθενής μου: Ό,τι προηγουμένως δεν πήραν αρκετό, τώρα μπορούν να το δώσουν στον εαυτό τους μέσα από μια βελόνα.

Άνευ όρων αγάπη

Οι μελέτες γύρω από τις Δυσμενείς Εμπειρίες Παιδικής Ηλικίας στις ΗΠΑ έχουν αποδείξει πέραν κάθε αμφιβολίας ότι τα παιδικά άγχη, συμπεριλαμβανομένων παραγόντων όπως η κακοποίηση, η εξάρτηση στην οικογένεια, ένα επώδυνο διαζύγιο κ.ο.κ., συνιστούν το καλούπι για εξαρτήσεις αργότερα στη ζωή. Δεν συνεπάγεται, βέβαια, πως όλοι οι τοξικομανείς έχουν κακοποιηθεί ή πως όλα τα κακοποιημένα παιδιά γίνονται τοξικομανείς, αλλά οι συσχετίσεις είναι αναπόδραστες.

Αν κοιτάξουμε προσεκτικά, θα δούμε ότι τα εθιστικά πρότυπα χαρακτηρίζουν τις συμπεριφορές πολλών μελών της κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων πολιτών υψηλής λειτουργικότητας και αξιοσέβαστων. Ως εργασιομανής γιατρός, έχω τις δικές μου εξαρτήσεις, που δεν σχετίζονται με ουσίες: εξάρτηση από την πυρετώδη επαγγελματική δραστηριότητα, επίσης από τα ψώνια. Στην περίπτωσή μου, μπορώ να εντοπίσω την πηγή τους στις συναισθηματικές απώλειες, που υπέφερα ως Εβραίος, βρέφος ακόμα, στην κατεχόμενη από τους Ναζί Ουγγαρία, στα τελευταία χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα παιδιά μου, με τη σειρά τους, υποβλήθηκαν στα άγχη μιας οικογένειας με επικεφαλής έναν εργασιομανή πατέρα, που ήταν φυσικά παρών, αλλά συναισθηματικά απών.

Η αίσθηση ότι είναι μόνοι, η αίσθηση ότι δεν υπήρξε ποτέ κάποιος με τον οποίο να μοιραστούν τα βαθύτερα συναισθήματά τους, είναι καθολική μεταξύ των τοξικομανών. Αυτό είναι που θρηνούσε η Άννα στον τοίχο της. Όση αγάπη κι αν έχει ένας γονιός, το παιδί δεν βιώνει ότι το θέλουν, αν δεν το κάνουν να αισθάνεται ολότελα ασφαλές να εκφράσει ακριβώς πόσο δυστυχισμένο, ή θυμωμένο ή γεμάτο μίσος μπορεί να νιώθει κάποιες φορές. Η αίσθηση της άνευ όρων αγάπης, της πλήρους αποδοχής ακόμα και στις πιο κακότροπες στιγμές τους, είναι αυτή που δεν βίωσε ποτέ κανένας εξαρτημένος στην παιδική ηλικία – όχι επειδή οι γονείς δεν την είχαν για να τη δώσουν, μα απλά επειδή ήταν υπερβολικά αγχωμένοι, ή διαλυμένοι λόγω της υπερβολικά πολλής δουλειάς, ή βασανισμένοι από τους δικούς τους δαίμονες ή απλά δεν ήξεραν πώς να τη μεταδώσουν στο παιδί.

Οι εξαρτημένοι σπάνια κάνουν τη σύνδεση μεταξύ δύσκολων εμπειριών της παιδικής ηλικίας και αυτοκαταστροφικών έξεων. Κατηγορούν τους εαυτούς τους – και αυτή είναι η μεγαλύτερη από όλες τις πληγές, το να αποκόβονται από τη φυσική συμπόνια για τον εαυτό τους. «Με δείρανε πολύ», μου είπε ο 40χρονος Γουέην, «αλλά πήγαινα γυρεύοντας. Τότε πήρα κάτι ηλίθιες αποφάσεις».

Και, θα έδερνε ένα παιδί, ανεξάρτητα από το πόσο το παιδί «πήγαινε γυρεύοντας» ή θα κατηγορούσε το παιδί για «ηλίθιες αποφάσεις»; «Δεν γουστάρω να συζητάω τέτοιες μπούρδες», είπε ο σκληροτράχηλος αυτός άντρας, που δούλεψε τρυπάνια σε πετρελαιοπηγές, που δούλεψε σε κατασκευαστικά εργοτάξια και που εξέτιε ποινή 15 χρόνων στη φυλακή για ληστεία. Κοίταξε πέρα και σκούπισε ένα δάκρυ απ’ τα μάτια του.

nostimonimar.gr

Ψυχολογία

Η ηλικία που αναμένεται να βρεις το… νόημα της ζωής
Μια νέα μελέτη λύνει το μεγάλο μυστήριο του ανθρώπινου βίου

Αν διέρχεστε ήδη κρίση ηλικίας ή όλα γύρω σας μοιάζουν να στερούνται νοήματος, πρέπει προφανώς να κάνετε λίγη υπομονή.

Γιατί μια νέα μελέτη μάς λέει πως το νόημα της ζωής το βρίσκουμε στα 60 μας! Μας λέει όμως και το άλλο: πως όσο περισσότερο αναζητούμε αυτό το νόημα, τόσο λιγότερο πιθανό είναι να το βρούμε.

Με άλλα λόγια δηλαδή, είναι καλό να βρεις το νόημα της ζωής, κακό όμως να το αναζητάς.

«Όταν είσαι νέος, στα 20 σου, δεν είσαι σίγουρος για την καριέρα σου, για τον σύντροφό σου και για σένα τον ίδιο ως άνθρωπο. Κι έτσι αναζητείς το νόημα της ζωής», λέει ο επικεφαλής της μελέτης και καθηγητής ψυχιατρικής Dilip V Jeste, «όσο περνάς στα 30, τα 40 και τα 50, έχεις πια πιο ουσιαστικές σχέσεις, μπορεί να είσαι παντρεμένος και να έχεις οικογένεια και μια καριέρα εγκαθιδρυμένη. Η αναζήτηση μειώνεται και το νόημα στη ζωή αυξάνεται».

Η μαγική ηλικία είναι τα 60 όμως, καθώς μετά ακολουθεί η συνταξιοδότηση, τα προβλήματα υγείας και οι θάνατοι προσφιλών προσώπων, όταν και ξαναρχίζεις να αναζητείς νόημα γύρω σου. Μιας και η ζωή άλλαξε, καταλήγει η μελέτη που δημοσιεύτηκε στο «The Journal of Clinical Psychiatry».

Σε αντίστοιχα μάλιστα συμπεράσματα είχε καταλήξει και περσινή μελέτη του Χάρβαρντ…

https://www.newsbeast.gr

Ψυχολογία

Δεν μπορούμε να αποφύγουμε καταστάσεις που μας προκαλούν θυμό, αλλά μπορούμε να ελέγξουμε τις αντιδράσεις μας. Τι μπορούμε να κάνουμε.

Ο θυμός είναι ένα συναίσθημα που συγκαταλέγεται στα αρνητικά συναισθήματα και πολλές φορές συσχετίζεται και με άλλα όπως το άγχος, η ματαίωση και ο πόνος.

Ο θυμός μπορεί να έχει κατεύθυνση «προς τα έξω», και να είσαι θυμωμένος και να το εκφράζεις στους άλλους, στο περιβάλλον σου ή μπορεί να κατευθύνεται και «προς τα μέσα», τον εαυτό σου.

Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να αποφεύγουμε τα θέματα και τις καταστάσεις που μας προκαλούν θυμό, παρά μόνο μπορούμε και πρέπει να ελέγξουμε τις αντιδράσεις μας, οι οποίες μπορεί να είναι ακραίες, βίαιες, επιθετικές ή καταστροφικές για τις σχέσεις μας και που μπορεί αργότερα να μας κάνουν να μετανιώσουμε για όσα είπαμε ή κάναμε.

Πώς λειτουργεί ο θυμός

Πολλές φορές ο θυμός βιώνεται ως διεγερτικός και ωθεί το άτομο επίμονα προς κάποια συναισθηματική εκτόνωση, που γίνεται επιτακτική και έντονη. Σε αυτές τις περιπτώσεις το άτομο προσπαθεί να τον συγκρατήσει αλλά δεν είναι εύκολο να τον κρύψει ή να τον προσπεράσει.

Ο καταπιεσμένος θυμός, παραμένει θυμός που δεν του επιτρέπεται να εκφραστεί αυθεντικά και που μεταμορφώνεται σε κάποιο άλλο συναίσθημα και μπορεί να πάρει μορφές φόβου, πικρίας, ενοχής ακόμα και κατάθλιψης.

Κανένας άνθρωπος, όσο μορφωμένος, πολιτισμένος και αν είναι, δεν εξαιρείται από αυτό το βασικό συναίσθημα.

Ο θυμός δεν σημαίνει μίσος, αλλά εκδηλώνεται προς ανθρώπους που αγαπάμε. Σε αυτή την περίπτωση ο θυμός γίνεται «λειτουργικός» καθώς αποτελεί κίνητρο να κινητοποιηθούμε και να επαναπροσδιορίσουμε τις σχέσεις και τις επιθυμίες μας.

Το να εκφάσουμε τον θυμό μας δεν συνεπάγεται και ρήξη στις σχέσεις μου. Η σχέση θα σπάσει μόνο όταν δεν έχει γερές βάσεις.

Αν ξεκαθαρίσουμε το συναίσθημα στο εδώ και τώρα, δίνοντας στον απέναντι να καταλάβει αυτό που μας ενοχλεί και μας οδήγησε στον θυμό, καμία σχέση δεν καταστρέφεται, κανένα μίσος δεν υποβόσκει και καμία έντονη και βίαιη έκρηξη οργής δεν θα πυροδοτηθεί σε βάθος χρόνου.

Στρατηγικές διαχείρισης θυμού
Παρατηρώ
Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε πότε αρχίζουμε να θυμώνουμε. Ο θυμός έχει συγκεκριμένες σωματικές εκδηλώσεις: το πρόσωπο συνοφρυώνεται, τα χείλη σφίγγονται, οι μυς τεντώνονται, υπάρχει ένταση στα σαγόνια και το στόμα, το βλέμμα γίνεται άγριο, η ανάσα πιο κοφτή και το χρώμα του δέρματος γίνεται πιο χλωμό.

Όταν εντοπίσουμε αυτά τα σημάδια, καλό είναι να διακόψουμε τη συζήτηση και να αποχωρήσουμε από τον συγκεκριμένο χώρο, ώστε να αποφύγουμε να ενεργήσουμε εν βρασμώ ψυχής.

Σκέφτομαι
Χρειαζόμαστε χρόνο για να σκεφτούμε, ώστε να μπορέσουμε να διαχειριστούμε τον θυμό μας, αλλα και να αναλογιστούμε τις συνέπειες που θα υπάρξουν αν πούμε ή κάνουμε κάτι που αργότερα θα μετανιώσουμε.

Μπορούμε να μετρήσουμε έως το 10, να πάρουμε βαθιές ανάσες, να ηρεμήσουμε, να χαλαρώσουμε την ένταση στις κινήσεις μας.

Κάνω διάλειμμα
Μια έξυπνη κίνηση είναι να στρέψουμε την προσοχή μας σε κάποια άλλη δραστηριότητα που θα μας βοηθήσει να εκτονωθούμε και να χαλαρώσουμε.

Το καλύτερο είναι να ασχοληθούμε με κάποια σωματική δραστηριότητα ή να επιστρατεύσουμε το χιούμορ μας, ώστε να έχουμε χρόνο για να σκεφτούμε τι ακριβώς μας θύμωσε.

Διαπραγματεύομαι
Νιώθουμε θυμό και τον εκφράζουμε. Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για το συναίσθημα που νιώθουμε, παραδεχόμαστε τα λάθη μας και μοιραζόμαστε το συναίσθημα και τις σκέψεις μας με τον άλλο.

Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε στον άλλο τι είναι ακριβώς αυτό που μας προκάλεσε τον θυμό, καθώς επίσης και τις προσδοκίες μας από τον άλλο.

Μιλάμε με σεβασμό και επιδιώκουμε ένα κλίμα ειρηνικό και πρόσφορο ώστε να εκφράσει ο καθένας το συναίσθημά του.

https://www.in.gr

Ψυχολογία

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η εσωτερική φλεγμονή, αποτέλεσμα μιας διατροφής υψηλής σε σάκχαρα, σχετίζεται με την ψυχική υγεία και τα καταθλιπτικά επεισόδια.

«Ένας μεγάλος αριθμών ασθενών με κατάθλιψη έχει υψηλά επίπεδα συστημικής φλεγμονής», εξηγεί ο Δρ. Ilardi. «Όταν σκεφτόμαστε φλεγμονώδεις νόσους, το μυαλό μας πηγαίνει σε παθήσεις όπως ο διαβήτης και η ρευματοειδής αρθρίτιδα – ασθένειες με υψηλό επίπεδο συστημικής φλεγμονής. Δεν κατατάσσουμε την κατάθλιψη στην κατηγορία αυτή, αλλά αποδεικνύεται ότι πραγματικά είναι τέτοια, για το μισό τουλάχιστον του πληθυσμού με κατάθλιψη.

Επιπλέον, γνωρίζουμε πως οι φλεγμονώδεις ορμόνες μπορούν να ωθήσουν τον εγκέφαλο σε κατάσταση έντονης κατάθλιψης. Έτσι, ένας ερεθισμένος εγκέφαλος είναι συνήθως ένας εγκέφαλος σε κατάθλιψη και τα πρόσθετα σάκχαρα έχουν μια προ-φλεγμονώδη επίδραση στο σώμα και τον εγκέφαλο».

Οι ερευνητές, διαπίστωσαν επιπλέον συσχετισμό της κατανάλωσης σακχάρων με παθογόνους μικροοργανισμούς στο ανθρώπινο σώμα. «Πέρα από τους ωφέλιμους, υπάρχουν κάποιοι παθογόνοι μικροοργανισμοί, καθαρά παρασιτικοί, οι οποίοι ωφελούνται από την παρουσία των σακχάρων και δύνανται να παράγουν χημικές ουσίες που προκαλούν άγχος, στρες και κατάθλιψη», εξηγεί ο ερευνητής.

Κατά τον Δρ. Ilardi, μια διατροφή, πλούσια σε φυτικά τρόφιμα και ωμέγα-3 λιπαρά οξέα και ελάχιστα επεξεργασμένα τρόφιμα θα εξασφάλιζε βέλτιστο ψυχολογικό όφελος.

Όσον αφορά τη ζάχαρη, συνιστά προσοχή καθ ‘όλη τη διάρκεια του έτους -όχι μόνο κατά τις γιορτές-, και ημερήσια κατανάλωση πρόσθετων σακχάρων όχι πάνω από 25 γραμμάρια, σύμφωνα και με τις κατευθυντήριες οδηγίες της Αμερικανικής Καρδιολογικής Εταιρείας.

https://ygeiamou.gr

Ψυχολογία

 Δες τι μπορεί να συμβεί αν κοιμάσαι 9 ώρες την ημέρα!

Κλαούντια Ντιντάτη

Δεν υπάρχει τίποτα που να σε ικανοποιεί περισσότερο από το να κοιμάσαι αρκετά και να ξυπνάς ξεκούραστος. Ο ύπνος κατά τη διάρκεια της νύχτας είναι εξαιρετικά σημαντικός, όπως και ο υπνάκος που μπορεί να πάρεις το μεσημέρι. Τι γίνεται, όμως, αν κοιμάσαι 9 ώρες την ημέρα;

Μια νέα έρευνα αναφέρει πως ο μεσημεριανός υπνάκος αλλά και ο βραδινός δεν θα πρέπει να ξεπερνούν συγκεκριμένες ώρες… Δηλαδή, μπορεί εσύ να κοιμάσαι το μεσημέρι για να ανανεωθείς και να ξυπνήσεις με περισσότερη όρεξη αλλά πόσες ώρες θα πρέπει να είναι αυτός ο υπνάκος; Κι αν κοιμάσαι 9 ώρες την ημέρα, μήπως αυτό είναι πολύ;

Σύμφωνα με τους ερευνητές από το Huazhong University of Science and Technology στην Κίνα, ο συχνός μεσημεριανός υπνάκος, ο οποίος διαρκεί 90 λεπτά ή το να κοιμάσαι 9 ώρες κάθε βράδυ, μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο εγκεφαλικού!

Οι ερευνητές ανέλυσαν περισσότερους από 30.000 Κινέζους πολίτες και ανακάλυψαν πως όσοι έπαιρναν έναν υπνάκο 90 λεπτών και άνω, ήταν 25% πιο πιθανό να πάθουν εγκεφαλικό επεισόδιο, από εκείνους που δεν κοιμούνται το μεσημέρι-απόγευμα ή που κοιμούνται λιγότερο από μια ώρα.

Παράλληλα, όσοι συνήθως κοιμούνται 9 ή παραπάνω ώρες κάθε βράδυ ήταν 23% πιο πιθανό να υποφέρουν από κάποιο εγκεφαλικό επεισόδιο από εκείνους που κοιμούνται 6 με 8 ώρες την ημέρα.

Συνολικά και οι δύο κατηγορίες ανθρώπων -αυτοί που κοιμούνται αρκετές ώρες για μεσημέρι κι αυτοί που κοιμούνται πολλές ώρες το βράδυ- ήταν 85% πιο πιθανό να πάθουν εγκεφαλικό από τους υπόλοιπους.

Φυσικά, απαιτούνται κι άλλες έρευνες ώστε να αντιληφθούμε τη σύνδεση που έχει η μεγάλη διάρκεια του ύπνου με τον αυξημένο κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου. Ωστόσο, προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι όσοι κοιμούνται πολλές ώρες, έχουν δυσμενείς μεταβολές στα επίπεδα χοληστερόλης και αυξημένες περιφέρειες μέσης, τα οποία αποτελούν παράγοντες κινδύνου για εγκεφαλικό επεισόδιο. Παράλληλα, αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να έχουν έναν αδρανή τρόπο ζωής, επιβαρύνοντας έτσι την υγεία τους.

Τι θέματα υγείας δημιουργεί ο ανήσυχος ύπνος στις γυναίκες;

Πώς πραγματοποιήθηκε η έρευνα;
Συνολικά, στην έρευνα συμμετείχαν 31.750 άτομα με μέσο όρο ηλικίας 62 ετών. Κάθε ένας παρακολουθήθηκε κατά μέσο όρο για έξι χρόνια. Ενώ κανένας απ’ τους συμμετέχοντες στη μελέτη δεν είχε ιστορικό προηγούμενων εγκεφαλικών επεισοδίων ή καρδιακών προβλημάτων κατά την έναρξη της περιόδου παρατήρησης, κατά τη διάρκεια της μελέτης σημειώθηκαν 1.557 εγκεφαλικά επεισόδια.

Ο κάθε ένας στην έρευνα, ρωτήθηκε για τις συνήθειες του ύπνου του, με το 8% να απαντά πως συνήθως κοιμάται το μεσημέρι 90 λεπτά και άνω, ενώ το 24% απάντησε πως κοιμάται 9 ώρες και άνω κάθε βράδυ.

Παράλληλα, στην έρευνα συμπεριλήφθηκαν κι άλλοι παράγοντες που μπορεί να επηρεάσουν τον κίνδυνο εμφάνισης εγκεφαλικών επεισοδίων, όπως το κάπνισμα, ο διαβήτης ή υψηλή αρτηριακή πίεση.

Οι συμμετέχοντες ρωτήθηκαν επίσης για την ποιότητα του ύπνου τους. Όσοι ανέφεραν κακή ποιότητα ύπνου ήταν 29% περισσότερο σε κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου από εκείνους που ανέφεραν ύπνο καλύτερης ποιότητας.

Η εν λόγω έρευνα δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Neurology.

https://ipop.gr

Ψυχολογία

Αβραάμ Μάσλοου: Ο φόβος της αυτογνωσίας

Από τη δική μας οπτική γωνία, η μεγαλύτερη ανακάλυψη του Freud είναι ότι η μεγάλη αιτία πολλών ψυχολογικών ασθενειών είναι ο φόβος να γνωρίσει κανείς τον εαυτό του, τα συναισθήματα, τις παρορμήσεις, τις αναμνήσεις, τις ικανότητες, τις δυνατότητες, το πεπρωμένο του….

Γενικά, αυτού του είδους ο φόβος είναι αμυντικός, με την έννοια ότι είναι μια προστασία της αυτοεκτίμησης μας, της αγάπης και του σεβασμού που τρέφουμε για τον εαυτό μας. Τείνουμε να φοβόμαστε οποιαδήποτε γνώση θα μπορούσε να μας κάνει να απεχθανόμαστε τον εαυτό μας ή να μας κάνει να νιώθουμε κατώτεροι, αδύναμοι, ανάξιοι, κακοί, επονείδιστοι.

Προστατεύουμε τον εαυτό μας και την ιδανική εικόνα του εαυτού μας με την απώθηση και παρόμοιους αμυντικούς μηχανισμούς, οι οποίοι είναι κυρίως τεχνικές μέσω των οποίων αποφεύγουμε να συνειδητοποιήσουμε δυσάρεστες ή επικίνδυνες αλήθειες.

Και στην ψυχοθεραπεία, τις μανούβρες με τις οποίες εξακολουθούμε να αποφεύγουμε αυτή τη συνειδητοποίηση της οδυνηρής αλήθειας, τους τρόπους με τους οποίους πολεμάμε τις προσπάθειες του θεραπευτή να μας βοηθήσει να δούμε την αλήθεια, τους ονομάζουμε «αντίσταση». Όλες οι τεχνικές του θεραπευτή αποκαλύπτουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την αλήθεια, ή είναι τρόποι για να δυναμώσει ο ασθενής έτσι ώστε να μπορεί να αντέξει την αλήθεια. («Το να είναι απόλυτα ειλικρινής με τον εαυτό του, είναι η σπουδαιότερη προσπάθεια που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος» S. Freud).

Αλλά υπάρχει ένα άλλο είδος αλήθειας το οποίο τείνουμε να αποφεύγουμε. Όχι μόνο μένουμε προσκολλημένοι στην ψυχοπαθολογία μας, αλλά επίσης τείνουμε να αποφεύγουμε την προσωπική ανάπτυξη γιατί και αυτή, επίσης, μπορεί να επιφέρει ένα άλλο είδος φόβου, δέους, αισθημάτων αδυναμίας και ανεπάρκειας. Κι έτσι, χρησιμοποιούμε ένα άλλο είδος αντίστασης, μια άρνηση της καλύτερης πλευράς μας, των ταλέντων μας, των καλύτερων ενορμήσεών μας, των ανώτερων δυνατοτήτων μας, της δημιουργικότητας μας. Με δυο λόγια, αυτή είναι η μάχη με το δικό μας μεγαλείο, ο φόβος της ύβρεως.

Αυτό μας θυμίζει ότι ο μύθος μας του Αδάμ και της Εύας, με το επικίνδυνο δέντρο της Γνώσης που πρέπει κανείς να αγγίξει, έχει το αντίστοιχό του σε πολλές άλλες κουλτούρες, οι οποίες πιστεύουν επίσης ότι η ύψιστη γνώση είναι προνόμιο των θεών. Οι περισσότερες θρησκείες έχουν μια τάση αντί-νοησιαρχίας (μαζί με διάφορες άλλες τάσεις, φυσικά), κάποιο ίχνος προτίμησης για την πίστη και όχι τη γνώση, ή το αίσθημα ότι ορισμένες μορφές γνώσης είναι υπερβολικά επικίνδυνες για να ανακατεύονται οι άνθρωποι με αυτές και καλό είναι να απαγορευτούν ή να διαφυλαχτούν με τους λίγους εκλεκτούς.

Στις περισσότερες κουλτούρες, οι επαναστάτες εκείνοι που αψήφησαν τους θεούς αναζητώντας τα μυστικά τους, τιμωρούνταν αυστηρά, όπως ο Αδάμ και η Εύα, ο Προμηθέας και ο Οιδίποδας και έμειναν στην μνήμη των ανθρώπων σαν προειδοποιήσεις ότι δεν πρέπει να προσπαθούν να μοιάσουν στον Θεό.

Και, αν μου επιτρέπετε να το θέσω πολύ συνοπτικά, είναι ακριβώς αυτό το κομμάτι μας, που έχει κάτι το θεϊκό, για το οποίο έχουμε αντιφατικά συναισθήματα, το οποίο μας γοητεύει αλλά και μας φοβίζει, μας προσελκύει αλλά και μας κάνει να παίρνουμε αμυντική στάση. Αυτή είναι μια όψη του ανθρώπινου πεπρωμένου, ότι είμαστε ταυτόχρονα σκουλήκια και θεοί. Όλοι οι μεγάλοι δημιουργοί μας, οι άνθρωποι που πλησιάζουν περισσότερο στο Θείο, πιστοποιούν ότι χρειάζεται τρομερό κουράγιο στη μοναχική στιγμή της δημιουργίας, της επιβεβαίωσης ενός καινούριου πράγματος (που είναι αντιφατικό με το παλιό).

Αυτό είναι ένα είδος τόλμης, να βγαίνεις μπροστά, να ξεχωρίζεις από τους άλλους, να στέκεσαι ολομόναχος, μια πράξη περιφρόνησης, μια πρόκληση. Η στιγμή του φόβου είναι αρκετά κατανοητή αλλά πρέπει παρόλα αυτά να ξεπεραστεί αν πρόκειται να υπάρξει δημιουργία. Έτσι, το να ανακαλύψει κανείς στον εαυτό του ένα μεγάλο ταλέντο μπορεί αναμφίβολα να φέρει ευφορία αλλά φέρνει επίσης και ένα φόβο των κινδύνων, των ευθυνών και των καθηκόντων του να είσαι ηγέτης και του να είσαι μόνος σου.

Η υπευθυνότητα φαίνεται κάποτε βαρύ φορτίο και τότε προσπαθεί το άτομο να την αποφύγει όσο περισσότερο είναι δυνατό. Σκεφτείτε το μίγμα των συναισθημάτων δέους, ταπεινοφροσύνης, ακόμα και φόβου που μας έχουν αναφέρει άνθρωποι οι οποίοι έχουν εκλεγεί Πρόεδροι του κράτους.

Αβραάμ Μάσλοου,
από το βιβλίο “Ψυχολογία της ύπαρξης”, εκδ. Δίοδος, 1994

Πηγή: solon.org.gr

https://www.awakengr.com

Ψυχολογία

Tι λένε για την προσωπικότητά σας τα δώρα που επιλέγετε να κάνετε
Πολύ ακριβό

Χαρίζοντας υπερβολικά ακριβά δώρα, οι άνθρωποι προσπαθούν να επιβάλλουν την ανωτερότητά τους. Είναι ένδειξη ότι κάποιος θέλει να έχει τον έλεγχο. «Εάν έχεις προβληματική σχέση με κάποιον, αυτό θα εκφραστεί μέσω του δώρου σου. Όταν μια ερωτική σχέση δεν πάει καλά, ο ένας από τους δύο μπορεί να γίνει υπερβολικά σπάταλος για να μπαλώσει την κατάσταση και να μειώσει τις ενοχές του» επισημαίνει ο Πάτροκλος Παπαδάκης, ψυχολόγος.

Πρακτικό

Τα πρακτικά δώρα είναι συνήθως τα πιο παραπλανητικά. Όχι μόνο επειδή στερούνται συναισθήματος και φαντασίας, αλλά και επειδή κρύβουν κι ένα μήνυμα. Το να χαρίσεις στην κουνιάδα σου ένα βιβλίο μαγειρικής ή στη συνάδελφο ένα βιβλίο με συμβουλές αδυνατίσματος, με το πρόσχημα ότι τους δίνεις κάτι χρήσιμο, είναι συνήθως ένας υπόγειος τρόπος να υποτιμήσεις κάποια πλευρά της εμφάνισης ή των ικανοτήτων τους.

Δεσμευτικό

Κάποιοι άνθρωποι προσφέρουν δώρα που δεν μπορούν να επιστραφούν. Όμως, αυτά μας βαραίνουν με ανεπιθύμητες ευθύνες. Εάν κάποιος σου χαρίσει ένα κουταβάκι ή ένα δεντράκι, είναι μεν μεταμφιεσμένο σε δώρο, αλλά αυτό που στην ουσία σου χαρίζει είναι μεγάλη δέσμευση και σκληρή δουλειά. «Αυτή η συμπεριφορά είναι συνήθως ένας τρόπος για να δεσμεύσεις κάποιον» τονίζει ο ειδικός.

Μικρό ή αναμνηστικό

Αυτοί που δεν κάνουν πολλά όταν πρόκειται για τα δώρα συνήθως κρύβονται πίσω από μια ναρκισσιστική αδυναμία. Προτιμούν να προσφέρουν κάτι μικρό, συμβατικό, με προσιτή τιμή ή να μη δώσουν τίποτα απολύτως προκειμένου να μην απογοητεύσουν τους κοντινούς τους ανθρώπους. Τέτοιου είδους δώρα ξεχνιούνται εύκολα και γρήγορα. Όμως, αυτό που μπορεί να παρερμηνευθεί ως αδιαφορία μπορεί να είναι ριζωμένο στο φόβο που έχει ο άλλος μην παρεξηγηθεί. Σε αυτά τα δώρα υπάρχει σεμνότητα (αυτός που τα χαρίζει δεν αποκαλύπτει το γούστο του) και σεβασμός (θέλει να σε κάνει χαρούμενη, ακόμη κι αν δεν ξέρει ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος).

Παιδικό

Κάθε παιδική ηλικία είναι γεμάτη εμπειρίες από κακά δώρα – τα πράγματα που θέλαμε πάρα πολύ (ποδήλατο, τρενάκι, κούκλα) και τα πράγματα που ποτέ δεν πήραμε. Τα θυμόμαστε επειδή καταλήξαμε να τα βλέπουμε ως ένδειξη της ανικανότητας των γονιών μας να μας δείξουν την αγάπη που θέλαμε. Ως ενήλικοι, τα δώρα που παίρνουμε ενίοτε φέρνουν αναμνήσεις από τα αποτυχημένα δώρα της παιδικής μας ηλικίας. Η προσφορά δώρων με αυτό τον τρόπο είναι ένα μέσο να δώσουμε σε κάποιον άλλο την αγάπη που θέλαμε ως παιδιά.

https://www.govastileto.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή