Σεπτεμβρίου 19, 2019

Ψυχολογία

Εμπνέουν εμπιστοσύνη, είναι πιστοί στις αξίες τους
Η μεγαλύτερη κατάκτηση της ζωής είναι να φτιάξεις έναν εαυτό με τον οποίον να περνάς όμορφα, όταν είστε οι δυο σας.

Οταν ξέρεις ότι αυτό που κάνεις είναι «το σωστό», το δικό σου «σωστό», δεν επηρεάζεσαι από τους άλλους και εκπέμπεις αφοπλιστικό δυναμισμό.

Ο άνθρωπος που νιώθει ήρεμος και σίγουρος γι’αυτό που επιλέγει κάθε φορά να κάνει, τραβά σαν μαγνήτης τους γύρω του.

Οταν το «καλό» γίνεται τρόπος ζωής και τα «πιστεύω» είναι ακλόνητα, τότε, τα πάντα είναι δυνατά.

Οι άνθρωποι με ακέραιο χαρακτήρα κουβαλούν ένα προβολέα μαζί τους. Τους ξεχωρίζεις και τους θες στη ζωή σου.

Οι προθέσεις τους δεν έχουν «σκιές» και δεύτερες σκέψεις, δεν θα προσπαθήσουν να σε εξαπατήσουν ή να σε εκμεταλλευτούν.

Δεν δυσκολεύουν την ζωή των γύρω τους.

Αυτό που είναι μπροστά σου, θα είναι και πίσω σου.

Αξιόπιστοι, έντιμοι και ειλικρινείς. Με καλές προθέσεις.

Πάμε να δούμε αναλυτικά ποια είναι τα χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς τους:

1) Είναι αυθεντικοί: Δεν θέλουν να σε πείσουν ότι είναι καλοί. Δεν θα προσπαθήσουν να κάνουν κάτι «καλύτερα από σένα». Κάνουν αυτό που πιστεύουν ότι είναι σωστό για να νιώθουν οι ίδιοι καλά. Δεν θέλουν να αποδείξουν τίποτα, σε κανέναν.

2) Σέβονται τον χρόνο σου -Δεν εκμεταλλεύονται τους άλλους: Ο σεβασμός χαρακτηρίζει σε μεγάλο βαθμό την συμπεριφορά αυτών των ατόμων. Θα τους ακούσεις να λένε «Σ’ ευχαριστώ για το χρόνο σου».

3) Δεν «καρπώνονται» την επιτυχία: Δεν τους ενδιαφέρει ούτε στο ελάχιστο να «κλέψουν την δόξα». Αναγνωρίζουν την αξία των ανθρώπων που τους βοηθούν να επιτύχουν αυτό που θέλουν.

4) Αναγνωρίζουν τα λάθη τους και προσπαθούν να τα διορθώσουν. Δεν συμπεριφέρονται με εγωισμό.

5) Πιστεύουν στους ανθρώπους: Δείχνουν εμπιστοσύνη και περιμένουν την αλήθεια από αυτούς. Απλά, γιατί και οι ίδιοι την λένε.

6) Είναι στη φύση τους να θέλουν να βοηθούν (και να μην «διαφημίζουν» την βοήθεια που προσφέρουν).

7) Δεν προσπαθούν να σε πείσουν ότι έχουν δίκιο -Δεν λογομαχούν- Απεχθάνονται τις εντάσεις.

8) Δεν εκμεταλλεύονται τους άλλους: Δεν χρησιμοποιούν τις καλές προθέσεις των άλλων για να εξυπηρετήσουν το προσωπικό τους συμφέρον. Δείχνουν ευγνωμοσύνη για το καλό που εισπράττουν.

(Με πληροφορίες από το truthinsideofyou.org)

bovary.gr

Ψυχολογία

Ανθρωποι με μακρά καριέρα και θέση ευθύνης σε μεγάλες επιχειρήσεις έχουν να θυμούνται πολλές περιπτώσεις αντιεπαγγελματισμού.

Υπαλλήλους που μείωναν την ποιότητα της εργασιακής ζωής των υπολοίπων, που ήταν αντιπαραγωγικοί και προέβαλαν διαρκώς τα χειρότερα κομμάτια του εαυτού τους υποβαθμίζοντας την εικόνα της επιχείρησης.

Εχουν, όμως, να θυμούνται και τις εντελώς αντίθετες περιπτώσεις εργαζομένων: άτομα που με τον επαγγελματισμό τους αναβάθμιζαν διαρκώς την εργασιακή ζωή των υπολοίπων. Ατομα με τα οποία χαίρεσαι να συνεργάζεσαι και ξεχωρίζουν αμέσως στο δυναμικό μιας επιχείρησης


Δεν είναι ότι απλά έκαναν αυτό που τους λέει ο manager τους -άλλωστε, ο καλός και έμπειρος manager θέλει άτομα που έχουν ευέλικτη σκέψη και δεν επαναπαύεται με οδηγίες.

Σε άρθρο του Forbes, συντάκτης του οποίου είναι ένας CEO, διαβάσαμε τα χαρακτηριστικά που συνθέτουν το προφίλ του παραγωγικού εργαζόμενου. Αυτό το οποίο τονίζει στο άρθρο του ο CEO είναι ότι τελικά ένας manager νιώθει καλά όταν ξέρει ότι ακόμα κι αν λείψει για κάποιον λόγο από τη θέση του, θα βρει τα πάντα όπως τα άφησε κατά την επιστροφή του: ότι οι συνεργάτες του δεν θα τον εκθέσουν και αν χρειαστεί θα πάρουν πρωτοβουλίες που θα βγουν σε καλό.

Ακολουθούν τα 5 χαρακτηριστικά που κάνουν κάθε εργαζόμενο πολύτιμο σε μια επιχείρηση. Πριν προχωρήσετε στην ανάγνωσή τους, κρατήστε αυτό: όλα γίνονται ευκολότερα στη ζωή, όταν έχεις να κάνεις με ανθρώπους που έχουν «καλές προθέσεις».

1) Ενας παραγωγικός εργαζόμενος οφείλει να είναι σίγουρος για τις ικανότητές του -Να δουλεύει με τον δικό του τρόπο και αυτός να είναι αποτελεσματικός: Να έχει γνώσεις και είναι ανοιχτός στις γνώσεις. Να τον ενδιαφέρει η εξέλιξή του στο αντικείμενο εργασίας του. Κανένας manager δεν θέλει συνεργάτες, οι οποίοι τον κάνουν να νιώθει ανασφάλεια.

2) H σημασία των «καλών προθέσεων»: Πολλές φορές, κάνουμε λάθη άθελά μας, χωρίς κάποια αρνητική πρόθεση. Αν ένας manager διακρίνει αρνητικές προθέσεις στη συμπεριφορά των συνεργατών του, οι τελευταίοι δεν θα μείνουν για πολύ μαζί του. Οι καλές προθέσεις δεν περιλαμβάνουν αρνητικά σχόλια και κουτσομπολιό, «σαμποτάζ», αδιαφορία και αγένεια.

3) Ο παραγωγικός εργαζόμενος θα πρέπει να είναι αξιόπιστος: Να είναι πάντα στην ώρα του, να διεκπεραιώνει τα tasks εντός του χρονικού πλαισίου που του έχει τεθεί κι αν χρειαστεί να εργαστεί παραπάνω, να το κάνει. Να μην μεταφέρει λόγια.

4) Αυτός που παραδέχεται τα λάθη του, δεν νομίζει ότι «τα ξέρει όλα» και είναι ανοιχτός στη γνώση, βγαίνει πάντα κερδισμένος: Ο εργαζόμενος που ενδιαφέρεται να εξελιχθεί, να μάθει από τα λάθη του, που δεν είναι απόλυτος στις ιδέες του και δεν θεωρεί δεδομένη την θέση του είναι πολύτιμος.

5) Ευστροφία -Προθυμία- Ευελιξία στην επικοινωνία: Ο εργαζόμενος που ξέρει να εκφράζει με ορθό λόγο και ηρεμία την σκέψη του, κερδίζει αμέσως τόσο την διοίκηση της επιχείρησης και τους συνεργάτες του, όσο και τους πελάτες (της επιχείρησης). Επίσης, κερδίζει πόντους εκτίμησης, όταν έχει την προθυμία να βοηθήσει τους συνεργάτες του, χωρίς να του το ζητήσουν και δεν παραπονιέται ποτέ για τον φόρτο εργασίας.

ΝΑΝΣΥ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

bovary.gr

Ψυχολογία

Tα λάθη των έξυπνων ανθρώπων -Πώς δυσκολεύουν και περιπλέκουν τη ζωή τους
O Albert Einstein είχε πει ότι «Δεν είναι ότι είμαι και τόσο έξυπνος. Είναι που μένω με τα προβλήματα περισσότερο», ο Αrthur Schopenhauer ότι «Η υψηλή νοημοσύνη κάνει έναν άνθρωπο αντικοινωνικό» και ο Γάλλος χειρουργός και βιολόγος, Alexis Carrel, ότι «Η ευφυΐα είναι σχεδόν άχρηστη για εκείνον που δεν έχει παρά μόνο αυτή»: στα λόγια τριών ανθρώπων της διανόησης, υπάρχει κάτι κοινό.

Η καλά κρυμμένη αλήθεια των αρνητικών συναισθημάτων στη ζωή των ανθρώπων με ανεπτυγμένη ευφυΐα. Των ανθρώπων που σκέπτονται πολύ. Πάρα πολύ.

Σίγουρα, στις οθόνες της ζωής παίζονται τρελά σενάρια, που μπορεί να ξεπερνούν κάποιες φορές την φαντασία. Στις οθόνες του μυαλού, όμως, μπορεί να παιχτούν σκηνές που απέχουν πολύ από την πραγματικότητα: σκέψεις που την περιπλέκουν και την κάνουν να φαίνεται κάτι πολύ δύσκολο.

Θα έλεγε κανείς ότι ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος έχει περισσότερες δυνατότητες να ζήσει την ζωή που επιθυμεί και να επιτύχει, σε σύγκριση με ένα άτομο που μπορεί να μην στέκεται και πολύ στις καταστάσεις, να μην κάνει δεύτερες σκέψεις και σενάρια.

Οι έξυπνοι άνθρωποι έχουν κάποιες συνήθειες που δυσχεραίνουν την καθημερινότητά τους. Συνήθειες που δημιουργούν μια σχεδόν μόνιμη κατάσταση στρες.

Το να ξέρεις πολλά, είναι καλό. Το να νομίζεις ότι τα ξέρεις όλα, όχι τόσο.

Ποιες είναι οι «κακές» συνήθειες των έξυπνων ατόμων;

1) Πιστεύουν ότι «δεν θα αποτύχουν» (ποτέ) -Οταν αυτό συμβαίνει... το παίρνουν βαρέως:

Η ευφυΐα μπορεί γίνει ένα εργαλείο εξέλιξης και προόδου στη ζωή. Πολύ εύκολα, όμως, ένα ευφυές άτομο μπορεί να περάσει στην αντίπερα όχθη. Να πιστεύει ότι «ο έξυπνος δεν (αποτυγ)χάνει ποτέ». Να απογοητεύεται πολύ εύκολα όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως τα θέλει.

2) Δεν θέλουν να ζητούν βοήθεια -Πιστεύουν ότι μπορούν να καταφέρουν τα πάντα μόνοι τους: Τα άτομα που πιστεύουν ότι είναι πολύ έξυπνα, πιστεύουν ότι δεν υπάρχει κάτι που δεν μπορούν να καταφέρουν και δεν έχουν ανάγκη κανέναν. Το να ζητάς βοήθεια κάποιου, δεν δείχνει «αμάθεια» ή ανικανότητα, δείχνει αυθεντικότητα, ευελιξία και προθυμία για γνώση.

3) Έχουν την τάση να διορθώνουν τους άλλους -Να παρεμβαίνουν για να εκφράσουν αυτό που πιστεύουν ότι είναι «σωστό»: Κάτι που μπορεί να αποβεί ιδιαιτέρως ενοχλητικό για τους άλλους. Η ευφυΐα είναι προνόμιο, η επίδειξη της ευφυΐας, μια συνήθεια που αποδυναμώνει την αξία της.

4) Θέλουν να έχουν τα πάντα υπό τον έλεγχό τους: Οι πολύ εύστροφοι άνθρωποι πιστεύουν ότι μπορούν να έχουν τον απόλυτο έλεγχο σε ό,τι συμβαίνει στη ζωή τους (και αρκετές φορές και στη ζωή των άλλων).Θέλουν να είναι εκείνοι που κατευθύνουν τις καταστάσεις. Όταν τα πράγματα ανατρέπονται, αποσυντονίζονται γιατί είναι «αλλεργικοί» στην αποτυχία.

5) Η υπερβολική κριτική δυσκολεύει την σύναψη στενών σχέσεων με άλλα άτομα: Οι έξυπνοι άνθρωποι τείνουν να υπεραναλύουν τις συμπεριφορές των άλλων και να βρίσκουν λάθη σε αυτές. Πιστεύουν ότι ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζουν την ζωή είναι ο σωστός -και δεν υπάρχει άλλος...σωστότερος. Δυσκολεύονται να εμπιστευτούν τους γύρω τους.

6) Θέλουν να δείχνουν ότι τα ξέρουν όλα (και αρκετές φορές το πιστεύουν...): Η εκπαίδευση δεν σταματά ποτέ. Η γνώση είναι κάτι ανεξάντλητο. Οποιος πιστεύει ότι ξέρει πολλά και δεν χρειάζεται να μάθει άλλα, σταματά να εξελίσσεται. Είναι σύνηθες φαινόμενο, οι έξυπνοι άνθρωποι να φοβούνται να κάνουν λάθος, να φοβούνται να δείξουν ότι δεν γνωρίζουν κάτι.

7) Υπεναλυτική σκέψη -Οταν το συναίσθημα πάει στην άκρη: Οι ευφυείς άνθρωποι σκέπτονται πολύ. Πάρα πολύ. Κολλάνε στις λεπτομέρειες και (υπερ)αναλύουν τις καταστάσεις. Η χαρά της στιγμής συνήθως χάνεται μέσα στην ανησυχία και το στρες. Δυσκολεύονται να παίρνουν αποφάσεις γιατί σκέπτονται υπερβολικά τις συνέπειές τους.

(Με πληροφορίες από Inc.com, Business Insider και learning-mind.com)

bovary.gr

Ψυχολογία

Είμαστε η γενιά του Ζάναξ;
Συνέντευξη στον κ. Γιάννη Πανταζόπουλο για τo αφιέρωμα “Η Πόλη του Xanax” στην έντυπη έκδοση της LiFO
ένα ωφέλιμο φάρμακο εντός πολύ αυστηρού πλαισίου και την ίδια στιγμή μια επικίνδυνη ουσία έξω από αυτό το πλαίσιο
Τι ακριβώς είναι το Ζάναξ; Πού το κατατάσσει ο ΕΟΦ;
Το Xanax (Ζάναξ) ανήκει στα ηρεμιστικά φάρμακα και συγκεκριμένα σε μια κατηγορία ψυχοτρόπων που ονομάζονται βενζοδιαζεπίνες. Όλα τα φάρμακα αυτής της κατηγορίας επιδρούν στους υποδοχείς που διαθέτει ο εγκέφαλος για τον δικό του κύριο ανασταλτικό νευροδιαβιβαστή, το γ-αμινοβουτυρικό οξύ, ή απλά GABA. Η σύνδεση με τέτοιους υποδοχείς επιτρέπει στις βενζοδιαζεπίνες και σε άλλες ουσίες, όπως το αλκοόλ, να καταστέλλουν – σε έναν βαθμό -, τη μεταφορά νευρικών σημάτων. Αυτή η λειτουργία τους προσδίδει τις ηρεμιστικές, υπνωτικές, αγχολυτικές, αντισπασμωδικές, αναισθητικές και μυοχαλαρωτικές ιδιότητές τους. Διόλου τυχαία, το Xanax είναι γνωστό στο εξωτερικό και με το προσωνύμιο “αλκοόλ σε χάπι”!

Οι διαφορετικές βενζοδιαζεπίνες διαφέρουν στο χρόνο δράσης τους. Το Xanax έχει σύντομο χρόνο δράσης και για αυτό τον λόγο είναι πολύ ισχυρό, και ως ναρκωτικό είναι εξαιρετικά εθιστικό.

Πού χρειάζονται τα Ζάναξ και σε ποιες περιπτώσεις είναι απαραίτητο να χορηγούνται;

Το Xanax έχει εγκεκριμένη θεραπευτική ένδειξη στη βραχυπρόθεσμη και συμπτωματική αντιμετώπιση του άγχους και της διαταραχής κρίσεων πανικού. Προορίζεται κυρίως για τη χορήγηση άπαξ, επί οξέων συμπτωμάτων και σε κάθε περίπτωση η συνολική διάρκεια της αγωγής με αυτό δεν πρέπει να ξεπερνάει τις τέσσερις εβδομάδες. Σπάνια ενδείκνυται η χρήση για μεγαλύτερο διάστημα, έως λίγους μήνες, και πάντως κάτω από τακτική ιατρική παρακολούθηση μέχρι και τη σταδιακή διακοπή. Κι εδώ, ακριβώς, ξεκινάει ο ιατρογενής μπελάς με το Xanax, καθώς συνταγογραφείται αδόκιμα για μεγαλύτερες περιόδους, από αρκετούς συναδέλφους ψυχιάτρους και ιατρούς άλλων ειδικοτήτων, οπότε ο θεραπευόμενος εμπλέκεται σ’ έναν πραγματικό εφιάλτη με ποικίλες αντιδράσεις, ενοχλητικές, σοβαρές ή πολύ επικίνδυνες.

Ποια είναι τα θετικά και ποια τα αρνητικά;

μελέτες συνδέουν το Xanax με αυξημένο κίνδυνο για Alzheimer και με αυξημένη θνητότητα και καρκίνο
Σήμερα, γνωρίζουμε ότι ο εγκέφαλος τραυματίζεται, κατ’ ουσίαν, από τη μακροχρόνια λήψη του Xanax. Αφενός, χειροτερεύουν τα συμπτώματα για τα οποία αρχικά χορηγήθηκε, με κίνδυνο παράδοξων αντιδράσεων όπως ανησυχίας, ευερεθιστότητας, επιθετικότητας, παραισθήσεων, μανίας, εφιαλτών, ψευδαισθήσεων, ψυχωσικών διαταραχών, ανάρμοστης συμπεριφοράς κ.α. Αφετέρου, επηρεάζεται η μνήμη και η ικανότητα της κρίσης και του αυτοελέγχου, με αποτέλεσμα την κατάχρηση έως και τη λήψη υπερβολικών δόσεων, ή συνδυασμού με άλλες ουσίες όπως το αλκοόλ και άλλα νακρωτικά.

Από το 2010 ο αριθμός των θανάτων – χωρίς πρόθεση – από τη χρήση ηρεμιστικών χαπιών έχει ξεπεράσει στο δυτικό κόσμο τους θανάτους από ουσίες όπως η ηρωίνη και η κοκαΐνη. Αξίζει να σας θυμίσω εδώ, για παράδειγμα, τους διάσημους θανάτους της Amy Winehouse το ’11 και του Heath Ledger το ’08, στο αίμα των οποίων βρέθηκαν ποσότητες – αλλά όχι υπερβολικές δόσεις – βενζοδιαζεπινών.

 

Εξάλλου, το Xanax είναι πολύ δημοφιλές μεταξύ των χρηστών οπιούχων ναρκωτικών. Τέλος, υπάρχουν έγκριτες μελέτες, δημοσιευμένες στη Βρετανική Ιατρική Επιθεώρηση το 2014 και το 2012, που συνδέουν το Xanax ακόμη και με αυξημένο κίνδυνο για τη νόσο Alzheimer και με αυξημένη θνητότητα και καρκίνο. Πρόκειται, επομένως, για ένα δυνητικά ωφέλιμο φάρμακο στην άμεση ανακούφιση των οδυνηρών συμπτωμάτων του άγχους, εντός πολύ αυστηρού πλαισίου συνταγογράφησης και την ίδια στιγμή για μια επικίνδυνη ουσία έξω από αυτό το πλαίσιο.

Θα πρέπει να συνδυάζονται με ψυχοθεραπεία;

Η εξειδικευμένη γνωσιακή ψυχοθεραπεία, ακόμη και η λιγότερο εξειδικευμένη υποστηρικτική ψυχοθεραπεία, αποτελούν τον “Άη Βασίλη” στην αποκατάσταση των περισσότερων διαταραχών του άγχους. Τα ηρεμιστικά φάρμακα είναι χρήσιμα επικουρικά μέσα – ο βοηθός του “Άη Βασίλη”! -, ή το σύντομο μακιγιάζ, αν προτιμάτε, στο πρόβλημα μέχρι να πιάσουν τόπο οι μάλλον αργές και περισσότερο μακροπρόθεσμες θεραπείες με άλλες κατηγορίες φαρμάκων – που βέβαια δεν προκαλούν εθισμό – και με την ψυχοθεραπεία.

Γιατί πιστεύετε ότι αρκετός κόσμος στρέφεται στα ηρεμιστικά / αντικαταθλιπτικά; Έχει αυξηθεί η κατανάλωση μετά την κρίση;

Η κατανάλωση αντικαταθλιπτικών είχε αυξηθεί δραματικά πριν την έναρξη της κρίσης και μάλιστα η Ελλάδα ήταν 2η χώρα σε ρυθμό αύξησης στην κατανάλωση φαρμάκων του κεντρικού νευρικού συστήματος στην Ευρώπη στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Αυτό οφείλονταν στην απενοχοποίηση της εξειδικευμένης βοήθειας από τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας και ενδεχομένως στο αποτελεσματικό μάρκετινγκ της αγοράς του φαρμάκου. Ωστόσο, στα χρόνια της ύφεσης η συνταγογράφηση ηρεμιστικών αυξήθηκε περίπου κατά 35%, σύμφωνα με δημοσιευμένα στοιχεία φαρμακευτικών συλλόγων και ιδιαίτερα στις ηλικίες 35-45 ετών και στις γυναίκες και ταυτόχρονα τριπλασιάστηκαν οι προσελεύσεις στους ειδικούς με το αίτημα της απεξάρτησης από τις βενζοδιαζεπίνες.

τα ηρεμιστικά φάρμακα είναι η εύκολη και φθηνή λύση
Οι επιπτώσεις της οικονομικής ύφεσης έχουν οπωσδήποτε αυξήσει το δυναμικό της εκδήλωσης του άγχους και της μελαγχολίας. Είναι γνωστό σε εμάς τους ειδικούς της ψυχικής υγείας ότι οι κοινωνικοοικονομικές συνθήκες συνδέονται στενά με την επίπτωση της ψυχικής νόσου, έτσι κι αλλιώς.

Κατά τη γνώμη μου, τα ηρεμιστικά φάρμακα είναι η εύκολη και φθηνή λύση. Οι δε δημόσιες δομές ψυχικής υγείας, που θα μπορούσαν να παρέχουν την εξειδικευμένη ψυχοθεραπευτική αντιμετώπιση χωρίς κόστος και τη συνταγογράφηση θεραπειών με τις μάλλον ακριβότερες ειδικές, αντικαταθλιπτικές αγωγές, αποδυναμώνονται στο περιβάλλον του περιορισμού της κρατικής δαπάνης. Ούτε, όμως, κι οι ιδιωτικές ασφάλειες καλύπτουν τα κόστη των ψυχοθεραπευτικών παρεμβάσεων.

Από την άλλη, υπάρχει άγνοια ή αβλεψία στους παρόχους πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας και βέβαια είναι κι η ίδια η φύση, ή ακόμα-ακόμα η κουλτούρα, των εξαρτήσεων που εγκλωβίζει τους ανθρώπους σ’ έναν ολότελα φαύλο κύκλο. Έχω, παρόλα αυτά, την πεποίθηση ότι οι επιπτώσεις της οικονομικής ύφεσης και η γενίκευσή τους πάνω στον πληθυσμό, απενοχοποίησαν περαιτέρω την αναζήτηση βοήθειας από τους ειδικούς επιστήμονες κι αυτό είναι ένα θετικό δεδομένο στην προσπάθειά μας για την καταπολέμηση του στίγματος, μολονότι αυτή η άρση του υφιστάμενου ταμπού επάγει και περισσότερες, αδόκιμες, συνταγές ηρεμιστικών.

Πόσο βοηθάνε; Είναι ή δεν είναι εθιστικό; Το Ζάναξ είναι κάτι παραπάνω από ιατρική περίπτωση, είναι συνήθεια; Ποιος παίρνει Ζάναξ και γιατί;

Τα ηρεμιστικά φάρμακα είναι χρήσιμα όταν συνταγογραφούνται για τους λόγους για τους οποίους προορίζονται. Δηλαδή στη βραχυπρόθεσμη ανακούφιση βασανιστικών συμπτωμάτων, ως μέρος ενός συνολικότερου θεραπευτικού σχεδίου. Πράγματι, δεν υπάρχει κανένας λόγος να υποφέρει κανείς όταν προσφέρονται λύσεις, αρκεί αυτές να εφαρμόζονται ακριβώς όπως πρέπει, βάσει ιατρικών πρωτοκόλλων και οδηγιών.

Η άρνηση των κατακτήσεων του πολιτισμού μας – που προκύπτουν μέσα από τη σοβαρή και τεκμηριωμένη επιστημονική έρευνα – είναι παράλογη. Αλλά είναι εξίσου παράλογη η χρήση των φαρμάκων σαν να είναι καραμέλες, ή ως υποκατάστατα της προσωπικής μας προσπάθειας να αντεπεξέλθουμε στις αντιξοότητες και στις ματαιώσεις της καθημερινότητάς μας.

Το Xanax είναι οπωσδήποτε εθιστικό γιατί παρατηρούμε το φαινόμενο της ανοχής στο έδαφος της τακτικής, αλόγιστης, χρήσης. Δηλαδή, ο οργανισμός συνηθίζει την αρχική δόση, που αναπόφευκτα έχει ολοένα και μικρότερο θεραπευτικό αποτέλεσμα και επομένως χρειάζεται μεγαλύτερη δόση στην πρόοδο του χρόνου για να έχουμε ανταπόκριση.

Παρατηρούμε, επίσης, σοβαρά στερητικά συμπτώματα, όχι μόνο στην πορεία της ελάττωσης ή της διακοπής αλλά και μεταξύ δύο διαδοχικών λήψεων του Xanax, οπότε ένας άνθρωπος αισθάνεται, για παράδειγμα, ναυτία, κόπωση ή υπερένταση και ανησυχία, μέχρι να ξαναπάρει το χάπι του. Αυτό έχει σημασία να το υπογραμμίσω, καθώς σε αυτή την περίπτωση οι χρήστες αποδίδουν εσφαλμένα ωφέλιμες επιδράσεις στο Xanax, ενώ στην πραγματικότητα η λήψη του κατευνάζει τα στερητικά συμπτώματα που το ίδιο προκάλεσε με το πέρας της επίδρασης του προηγούμενου χαπιού.

Αλλά και όταν διακοπεί χωρίς ειδικό πρόγραμμα απομείωσης ή αντικατάστασης με φαρμακοϊσοδύναμο ηρεμιστικό μεγαλύτερης διάρκειας δράσης, υπάρχει το σοβαρό ενδεχόμενο αναπήδησης στα άσχημα συμπτώματα για τα οποία χορηγήθηκε αρχικά.

Γινόμαστε σιγά – σιγά ένα έθνος Ζάναξ;

Φοβάμαι ότι συμβαίνει ήδη. Επιτρέψτε μου, επομένως, να παραφράσω την ερώτησή σας: “Ποιός ευθύνεται που γινόμαστε ένα έθνος Xanax;” Ακούστε, μολονότι ζούμε στη μοναδική χώρα όπου αγοράζει καθένας όποιο αντιβιοτικό του καπνίσει χωρίς συνταγή (ενώ αυξάνονται διαρκώς τα ανθεκτικά στελέχη μικροβίων που δεν ανταποκρίνονται σε καμία θεραπεία γιατί προσαρμόζονται υπό την πίεση της πολυφαρμακίας), το Xanax και τα φάρμακα σαν κι αυτό υπάγονται, ακόμα, σε καθεστώς ελεγχόμενης συνταγογράφησης.

Άρα, η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στους ιατρούς που τα γράφουν. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία να καθοδηγείται η συστηματική συνταγογράφησή τους από τον άνθρωπο που υποφέρει και μας επισκέπτεται. Οι ειδικοί οφείλουμε να ενημερώνουμε σωστά και να αποτρέπουμε από την κατάχρηση. Αυτό προϋποθέτει ότι δεν υποτιμούμε τις συνέπειες του εθισμού και ότι είμαστε πρόθυμοι να βρεθούμε απέναντι από τον θεραπευόμενό μας, όποτε χρειάζεται, προκειμένου να τον κατευθύνουμε στην απεξάρτηση.

Ωφελεῖν ἢ μὴ βλάπτειν, είναι ο όρκος μας.

Tο αφιέρωμα της LiFO “Η Πόλη του Xanax”

Γράφει
ο Δημήτρης
Παπαδημητριάδης

https://papadimitriadis.gr/2016/02/13/genia-tou-xanax/

Ψυχολογία

Οι αγχώδεις διαταραχές είναι οι πιο συνηθισμένες ψυχικές διαταραχές με 1 στους 4 ανθρώπους να επηρεάζονται κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Το άγχος μπορεί να εμφανιστεί μόνο του με πολλούς τρόπους:

– Νιώθοντας ξαφνικά πανικό πάνω σε μια γέφυρα ή απλά σε ένα εστιατόριο

– Νιώθοντας συνεχώς ανήσυχοι (γενικευμένο άγχος)

– Άγχος για την κριτική των άλλων (κοινωνικό άγχος)

– Τρομακτικές αναμνήσεις που ακολουθούν ένα τραυματικό γεγονός

– Οι επαναλαμβανόμενοι, παράλογοι φόβοι της ψυχαναγκαστικής – καταναγκαστικής διαταραχής

– Φόβος για συγκεκριμένα πράγματα ή καταστάσεις (φοβίες)

Κάθε μία από αυτές τις καταστάσεις περιορίζει σοβαρά την ελευθερία μας, οδηγώντας σε μια ζωή που κυριαρχείται από προσπάθειες να αποφύγουμε το φόβο μας.

Και όλοι έχουμε ακούσει τη φράση «αντιμετώπισε τους φόβους σου», αλλά στην πράξη δεν είναι τόσο εύκολο όσο στα λόγια, σωστά; Το να τους αποφεύγουμε βέβαια επιδεινώνει τα πράγματα, κι όμως είναι πραγματικά δύσκολο να υπερνικήσουμε αυτή τη συνήθεια.

Ευτυχώς υπάρχει ένας επιβεβαιωμένος τρόπος αντιμετώπισης των φόβων μας. Η προσέγγιση ονομάζεται «θεραπεία έκθεσης», επειδή εκθέτουμε τον εαυτό σε αυτό που φοβόμαστε και είναι ένα είδος γνωσιακής συμπεριφοριστικής θεραπείας. Αναπτύχθηκε τις τελευταίες δεκαετίες και είναι ένας από τους αποτελεσματικότερους (αν όχι ο αποτελεσματικότερος) τρόπους για να κυριαρχήσουμε στους φόβους μας.

4 αρχές της αποτελεσματικής θεραπείας έκθεσης
Η δομή της γνωσιακής- συμπεριφοριστικής θεραπείας παρέχει έναν ισχυρό τρόπο για να κινηθούμε προς τους στόχους μας και οι παρακάτω αρχές μπορούν να μας βοηθήσουν να κυριαρχήσουμε επί των φόβων μας.

1. Σκόπιμη επαφή με το φόβο
Συχνά ερχόμαστε τυχαία σε επαφή με πράγματα που μας φοβίζουν. Αναγκαζόμαστε να βρεθούμε ανάμεσα σε κόσμο αν έχουμε αγοραφοβία ή συναντάμε κάτι που μοιάζει με αίμα αν έχουμε φοβία με τα σωματικά υγρά. Αυτές οι καταστάσεις ενεργοποιούν τον φόβο μας, αλλά δεν μας βοηθούν να τον θεραπεύσουμε.

Αντιθέτως, η έκθεση στην CBT γίνεται επίτηδες. Σκόπιμα πολεμάμε την επιθυμία μας να αποφύγουμε. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να επιλέξουμε επίτηδες να βρεθούμε με κόσμο (να πάμε για παράδειγμα σε ένα πάρτι), ακριβώς επειδή ξέρουμε ότι αυτό μας αγχώνει. Όταν κινούμαστε αποφασιστικά προς αυτό που φοβόμαστε, το νευρικό μας σύστημα λαμβάνει νέες πληροφορίες που είναι ασύμφωνες με το φόβο.

2. Ακολουθήστε ένα σχέδιο
Στην έκθεση θεραπείας δημιουργούμε μια σειρά βημάτων για να μας βοηθήσουν να αντιμετωπίσουμε σταδιακά τους φόβους μας, κάτι που ονομάζουμε «ιεραρχία έκθεσης». Συχνά το συγκρίνω με το να ανεβαίνουμε μια σκάλα. Όταν ξεκινάμε τη θεραπεία, μας φαίνεται αδύνατο να φανταστούμε τον εαυτό μας να κάνει κάτι τέτοιο. Καθώς ανεβαίνουμε τη σκάλα, η κορυφή όμως αρχίζει να μας φαίνεται πιο εφικτή και προσβάσιμη.

Ξεκινήστε κάνοντας μια λίστα δραστηριοτήτων που θα μπορούσε να πυροδοτήσει το φόβο σας. Ιεραρχήστε από το λιγότερο έντονο προς το περισσότερο και ξεκινήστε από εκείνο που θα σας προκαλέσει τον λιγότερο φόβο. Σταδιακά όμως «ανεβείτε κι άλλα σκαλιά».

3. Εμμείνετε ακόμα κι αν νιώθετε άβολα
Καθώς πλησιάζουμε τα πράγματα που φοβόμαστε, θα νιώθουμε άβολα. Ένα κρίσιμο κομμάτι της έκθεσης είναι να μείνουμε σε αυτή την κατάσταση, ακόμα κι αν νιώθουμε αυτό το δυσάρεστο συναίσθημα. Αν τρέξουμε μακριά, το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να ενισχύσουμε το φόβο και την αποφυγή μας.

4. Σημαντική η επανάληψη
Το να έρθουμε μια φορά αντιμέτωποι με τον φόβο είναι θαρραλέο, αλλά δεν είναι από μόνο του θεραπευτικό. Κυριαρχούμε επί των φόβων μας, επαναλαμβάνοντας τις δραστηριότητες μέχρι ο φόβος να μειωθεί.

Seth J. Gillihan, Ph.D., καθηγητής ψυχολογίας – Τμήμα Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Pennsylvania

enallaktikidrasi.com

Ψυχολογία

Μιλάμε συχνά για «μαγνητική έλξη». Λέμε ότι αισθανόμαστε μαγνητική έλξη για κάποιον από τη στιγμή που τον είδαμε, και από εκεί και πέρα τα πράγματα πήραν το δρόμο τους. Αυτό που βιώνουμε σε μια τέτοια στιγμή είναι μία πλήρης ενεργοποίηση ενός αρχετύπου. Αισθανόμαστε μια διέγερση μέσα μας, μια δόνηση που συχνά διατρέχει τη σπονδυλική στήλη και εξαπλώνεται στο δέρμα. Αυτή είναι μία πλήρης εμπειρία αρχετυπικού μαγνητισμού.

Δεν μπορούμε σχεδόν να ελέγξουμε τον ενθουσιασμός μας για το άτομο με το οποίο έχουμε συνδεθεί, και ο μαγνητισμός είναι κυριολεκτικά απτός. Αν η έλξη είναι ρομαντική, αυτά τα δύο άτομα λέμε ότι είναι «αδελφές ψυχές» – ή θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι «αρχετυπικοί σύντροφοι».

Ο μαγνητισμός είναι ακαριαίος. Ή υπάρχει ή δεν υπάρχει. Και εκδηλώνεται μέσα από δύο διαφορετικές εμπειρίες: τη μαγνητική έλξη και τη μαγνητική σύνδεση. Η μαγνητική έλξη είναι ρομαντική, ενώ η μαγνητική σύνδεση αφορά το φυσικό δίκτυο της ζωής – φίλους, συγγενείς και τον ευρύτερο κοινωνικό περίγυρο. Τόσο η μαγνητική έλξη όσο και η μαγνητική σύνδεση μπορεί να ποικίλλουν σε ένταση.

Έχουμε αναγκαστική σύνδεση με μερικά άτομα, σύνδεση «ψυχικής θρέψης» με άλλα και σύνδεση βαθιάς και στενής σχέσης με κάποια άλλα λιγότερα. Κανείς δεν μπορεί να μαγνητίσει τέτοιες συνδέσεις με όλους. Οι πάρα πολλές συνδέσεις οδηγούν στην εξουθένωση – κυριολεκτικά και συμβολικά εξαντλείται η ενέργειά μας.

Πώς επικοινωνούν μαζί μας τα αρχέτυπα;
Τα αρχέτυπα δεν είναι σαν τους αγγέλους ή τους εσωτερικούς οδηγούς. Δεν είναι οντότητες με τις οποίες έχουμε μια διαδραστική σχέση. Υπάρχει η διαδεδομένη αντίληψη ότι μπορούμε να επικοινωνήσουμε με αγγέλους και πνευματικούς οδηγούς μέσα από την προσευχή, και αυτοί με τη σειρά τους μπορούν να επέμβουν σε κρίσιμες περιπτώσεις παρέχοντας προσωπική καθοδήγηση.

Το βασικό στοιχείο εδώ είναι ότι πρόκειται για προσωπική καθοδήγηση. Τα αρχέτυπα δεν ανταποκρίνονται στην προσευχή, ούτε προσφέρουν προσωπική καθοδήγηση. Είναι απρόσωπα πρότυπα συνειδητότητας που σχηματίζουν την ουσία της ανθρώπινης φύσης. Όμως, ταυτόχρονα, είναι ένα ενεργό μέρος της συνειδητότητάς μας και αλληλεπιδρούν συνεχώς με τις «σπίθες» ενέργειας που παράγουμε.

Έτσι, αυτά τα κοσμικά ψυχικά πρότυπα ανανεώνουν τους παλιούς μύθους δίνοντάς τους πιο σύγχρονη ενδυμασία παρακολουθώντας έτσι την κοινωνική εξέλιξη. Για παράδειγμα, ο Πρίγκιπας του Παραμυθιού υπάρχει ακόμη στους θηλυκούς μύθους και τα όνειρα, αλλά η πανοπλία του σήμερα είναι πιο πιθανό να αποτελείται από ένα κοστούμι Αρμάνι και μια Μερσεντές, παρά από ένα ξίφος και μια ασπίδα. Οι μύθοι αντικατοπτρίζουν την ενδυμασία της εποχής. Όμως, αν αφαιρέσουμε αυτή την ενδυμασία, θα δούμε από κάτω την ίδια ιστορία ξανά και ξανά.

Ένας τρόπος με τον οποίο επικοινωνούν μαζί μας τα αρχέτυπα είναι ότι ενεργοποιούν ή ζωντανεύουν τους μύθους και τις φαντασιώσεις μας. Για παράδειγμα, μερικοί φαντάζονται τον εαυτό τους στο ρόλο του Ηγέτη. Ο Αβραάμ Λίνκολν ήταν ένας τέτοιος άνθρωπος. Από τα νεανικά του χρόνια ακόμη ήξερε ότι είχε γεννηθεί για να επιτελέσει κάποιον μεγάλο σκοπό, και αυτή η αίσθηση τον ωθούσε από τα παιδικά του χρόνια να συνεχίσει το σχολείο κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες και τελικά να γίνει δικηγόρος.

Όμως, αυτή η δουλειά του φαινόταν ανεπαρκής κι έτσι αποφάσισε να θέσει υποψηφιότητα για πολιτικό αξίωμα, αφού φανταζόταν τον εαυτό του να είναι πολιτικός Ηγέτης. Αυτή εσωτερική εικόνα ζωντάνευε ή ενεργοποιούνταν όταν ο Λίνκολν φανταζόταν τον εαυτό του στο Κογκρέσο. Όταν άρχισε να ασχολείται με την πολιτική, ήξερε ότι ήταν ευθυγραμμισμένος με τον προορισμό του, το σκοπό της ζωής του. Όμως, μόνο όταν ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος των Βορείων και Νοτίων, και αντιμετώπισε την πρόκληση της δικαίωσης της πατρίδας του, συνειδητοποίησε ότι εκπλήρωνε το σκοπό για τον οποίο είχε γεννηθεί.

Απόσπασμα από το βιβλίο της Caroline Myss με τίτλο «Αρχέτυπα» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Ψυχολογία

Την τελευταία δεκαετία συναναστράφηκα πολύ επιτυχημένους ανθρώπους. Σπούδασα μαζί τους στο Γέιλ, το Κολούμπια και το Στάνφορντ. Δούλεψα μαζί τους στο Παρίσι, τη Νέα Υόρκη, τη Σαγκάη και τη Σίλικον Βάλεϊ. Παρότι εντυπωσιαζόμουν με συναδέλφους μου που ασχολούνταν με μη κερδοσκοπικές δραστηριότητες, εκλέγονταν στο Κογκρέσο, έγραφαν μυθιστορήματα, γίνονταν διάσημοι ηθοποιοί στο Μπρόντγουεϊ, ίδρυαν καινοτόμες start-ups, έπαιζαν σημαντικό ρόλο σε ανθρωπιστικές επιχειρήσεις ανά τον κόσμο ή γίνονταν εκατομμυριούχοι τραπεζίτες της Γουόλ Στριτ, θλιβόμουν βλέποντας πολλούς από αυτούς τους «επιτυχημένους» ανθρώπους να καταρρέουν και να καταλήγουν με χρόνιο άγχος και κακή υγεία. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι πολύ χαρισματικοί και έχουν τεράστιες δυνατότητες.

Δυστυχώς, όμως, στην προσπάθειά τους να επιτύχουν τους στόχους τους, πολλοί από αυτούς θυσιάζουν το σημαντικότερο προσόν τους: τον εαυτό τους. Συχνά εξαντλούν και τους υφισταμένους τους δημιουργώντας γύρω τους μια στρεσογόνο ατμόσφαιρα. Από τη μια λοιπόν παρατηρούσα αυτό το φαινόμενο ανάμεσα σε φίλους και πρώην συμφοιτητές μου, και από την άλλη ασχολήθηκα ερευνητικά με την ψυχολογία της υγείας και της ευτυχίας ως φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.

Όσο βαθύτερα διείσδυα σε αυτή τη μελέτη τόσο περισσότερο εντυπωσιαζόμουν ανακαλύπτοντας ότι ο τρόπος που μας μαθαίνουν να αναζητάμε την επιτυχία -κάτι που υποστηρίζει και ενθαρρύνει ο πολιτισμός μας- είναι απόλυτα λανθασμένος. Με κάθε μελέτη που πραγματοποιούσα, βεβαιωνόμουν ότι αυτό που έκαναν οι φίλοι και συνεργάτες μου -όπως κι εγώ- στην προσπάθεια αναζήτησης της επιτυχίας και της ευτυχίας στην ουσία γυρνούσε μπούμερανγκ. Έκτοτε κατέληξα στο συμπέρασμα ότι μειώνουμε την ικανότητά μας να γίνουμε επιτυχημένοι κι ευτυχισμένοι επειδή πιστεύουμε σε παρωχημένες θεωρίες σχετικά με την επιτυχία. Πιστεύουμε σε αυτές γιατί ακριβώς τις βλέπουμε να εφαρμόζονται καθημερινά στις ζωές επιτυχημένων ανθρώπων όπως οι συνάδελφοί μου που προανέφερα.

Από νεαρή ηλικία διδασκόμαστε ότι για να πάμε μπροστά πρέπει να αντιμετωπίσουμε ό,τι μας φέρνει η ζωή με απόλυτη συγκέντρωση και πειθαρχία - και εις βάρος της ευτυχίας μας.

Παρακάτω ακολουθούν οι έξι βασικές λανθασμένες θεωρίες που υπαγορεύουν τη νοοτροπία μας σχετικά με την επιτυχία: Μη σταματάτε να εκπληρώνετε στόχους.

Παραμένετε διαρκώς συγκεντρωμένοι στο να φέρνετε σε πέρας κάτι. Προκειμένου να πετυχαίνετε περισσότερα και να παραμένετε ανταγωνιστικοί, πρέπει να κινείστε γρήγορα από το ένα ζήτημα στο άλλο, έχοντας διαρκώς στον νου σας αυτό που έπεται.

Δεν υπάρχει επιτυχία δίχως στρες. Το στρες είναι αναγκαίο κακό όταν επιδιώκετε την επιτυχία. Η ζωή σε ταχείς ρυθμούς είναι το αναπόφευκτο επακόλουθο της ταχύτητας. Ο πόνος είναι κι αυτός αναπόφευκτος, ενίοτε και απαραίτητος. Επιμένετε με κάθε κόστος. Δουλεύετε μέχρι εξάντλησης· ξοδεύετε κάθε ικμάδα πνευματικής ενέργειας που έχετε, εμμένοντας έτσι στον στόχο σας παρά τους περισπασμούς και τους πειρασμούς.

Εστιάζετε στον στόχο. Επικεντρωθείτε στον γνωστικό τομέα σας· όταν εστιάζετε αποκλειστικά και γίνεστε ειδικός σε αυτόν, είσαστε σε θέση να λύνετε καλύτερα τα προβλήματα που προκύπτουν.

Παίζετε ανάλογα με τις δυνάμεις σας.

Ευθυγραμμίστε τη δουλειά με τα ταλέντα σας. Κάνετε εκείνο που ξέρετε καλύτερα, αποφεύγοντας τομείς που δε γνωρίζετε καλά. Γίνετε ο πιο αυστηρός κριτής του εαυτού σας, ώστε να ανακαλύπτετε τα ταλέντα αλλά και τις αδυναμίες σας. Αναζητάτε το νούμερο ένα. Φροντίστε πρωτίστως τον εαυτό σας και τα συμφέροντά σας, ώστε να υπερβείτε τον ανταγωνισμό.

Αυτές οι θεωρίες περί επιτυχίας έχουν εμποτίσει την κουλτούρα μας. Ριζώνουν μέσα μας ήδη από το Δημοτικό σχολείο («Μην ονειροπολείς!» «Συγκεντρώσου!» «Δούλευε περισσότερο!»). Παρότι όμως αυτές οι θεωρίες είναι ευρέως δημοφιλείς και δείχνουν σημαντικές, στην πραγματικότητα είναι απίστευτα λανθασμένες. Μπορεί κάποιοι να έχουν γνωρίσει έτσι την επιτυχία, τούτο όμως έχει επιτευχθεί έναντι μεγάλου τιμήματος.

Στην πραγματικότητα, η έρευνα δείχνει ότι αυτές οι θεωρίες ουσιαστικά μειώνουν τη δυνατότητα επιτυχίας και ευτυχίας διότι οδηγούν σε πολλές αρνητικές συνέπειες: βλάπτουν την ικανότητά σας να επικοινωνείτε παραγωγικά με τους άλλους, εμποδίζουν τη δημιουργικότητα στη δουλειά, μειώνουν την ενέργειά σας, σας εμποδίζουν από το να λειτουργείτε στο έπακρο, και μειώνουν τις αντοχές σας μπροστά στις δυσκολίες και την αποτυχία.

Η έρευνα δείχνει ότι το πιθανότερο είναι να καταλήξετε εξαντλημένοι, απομονωμένοι και με κακή σωματική και πνευματική υγεία.

Ο τρόπος με τον οποίο αναζητάμε την επιτυχία -παρακινημένοι από το κοινωνικό μήνυμα «κάντε τα πάντα», το οποίο υποστηρίζει η τεχνολογία που μας κρατά δέσμιους 24 ώρες το 24ωρο, και καθοδηγούμενοι από αυτούς τους μύθους περί επιτυχίας- είναι απλώς ανέφικτος. Όλοι νιώθουν αυτή την απίστευτη πίεση που χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη θεώρηση περί ευτυχίας - ο μεγάλος μύθος που επισκιάζει όλους τους υπόλοιπους είναι ότι πρέπει να θυσιάζουμε βραχυπρόθεσμα την ευτυχία μας ώστε να γνωρίσουμε την επιτυχία και την προσωπική πλήρωση μακροπρόθεσμα.

Αυτή η προσέγγιση, ωστόσο, όχι μόνο μας εμποδίζει από το να είμαστε όσο παραγωγικοί μπορούμε, αλλά στην ουσία μάς κάνει και βαθιά δυστυχισμένους. Μήπως τον τελευταίο χρόνο νιώσατε παραφορτωμένοι και δίχως να διακρίνετε λύση ή τέλος στον ορίζοντα; παγιδευμένοι σε έναν αδιάκοπο κυκεώνα υποχρεώσεων; ότι δεν έχετε χρόνο να κάνετε τα πράγματα που θέλετε; ανήμποροι να περάσετε χρόνο με τα αγαπημένα σας πρόσωπα; ενοχές επειδή κάνετε πράγματα που σας αρέσουν, αντί για πράγματα παραγωγικά; ότι αποτύχατε να βρείτε νόημα ή πληρότητα στην καθημερινότητά σας;

Δεν είστε οι μόνοι. Τα επίπεδα στρες στις ΗΠΑ αυξάνονται με ανησυχητικό ρυθμό, σύμφωνα με μελέτη του Regus Group, που διαπίστωσε ότι το 58% των Αμερικανών ισχυρίζονται ότι το στρες τους ολοένα αυξάνεται. Το στρες είναι η πρώτη αιτία προβλημάτων ψυχικής υγείας στις ΗΠΑ, και κοστίζει στο κράτος πάνω από 42 δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο.

Η χρήση αντικαταθλιπτικών από τους Αμερικανούς όλων των ηλικιών έχει αυξηθεί κατά 400% την τελευταία δεκαετία. Σύμφωνα με μια μελέτη ερωτηματολογίου που διεξήχθη το 2014, ανάλογη κρίση παρατηρείται στους εργασιακούς χώρους όλης της χώρας: το 50% των υπαλλήλων νιώθουν αδιαφορία για το αντικείμενο της δουλειάς τους, ενώ το 20% νιώθουν δυστυχισμένοι, κοστίζοντας στην αμερικανική οικονομία πάνω από 450 δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο.

Δεκαετίες ερευνών έχουν δείξει ότι η ευτυχία δεν είναι το αποτέλεσμα της επιτυχίας αλλά περισσότερο ο προάγγελός της. Με άλλα λόγια, αν θέλετε να επιτύχετε, πρέπει να μοιάσετε περισσότερο στους Γάλλους τυπογράφους του υπογείου.

*** Έμα Σεπάλα - Ο δρόμος της ευτυχίας - Εκδόσεις Ψυχογιός Ph.D., Επιστημονική διευθύντρια στο Στάνφορντ 

https://antikleidi.com

Ψυχολογία

Στο τέλος της διάσηµης διάλεξης που δόθηκε στο Πανεπιστήµιο του Στάνφορντ στις 12 Ιουνίου 2005, ο Στιβ Τζοµπς καταλήγει µε µια εντολή: «Stay hungry, stay foolish!» Συχνά µεταφράζεται ως «Μείνετε ακόρεστοι, μείνετε τρελοί!». Η συµβουλή είναι ισχυρότερη, αν µείνουµε πιστοί στις αγγλικές λέξεις: «Mείνετε πεινασμένοι, μείνετε τρελαμένοι!» ή, ακόµα, «Mείνετε ανόητοι!» Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να επιτύχεις την επιτυχία σου.

Μείνετε πεινασµένοι. Κρατήστε βαθιά µέσα σας το δάγκωµα αυτής της έλλειψης, η οποία είναι το άλλο όνοµα της επιθυµίας. Μείνετε ανόητοι. Αν νοηµοσύνη είναι να πιστεύουµε ότι αυτό που λειτούργησε κάποτε θα λειτουργήσει και πάλι, κάντε µια στροφή. Καλύτερα σε αυτή την περίπτωση να παραµείνουµε «ηλίθιοι»: «Μάθε», όπως είπε ο Πολ Βαλερί, «να αγνοείς για να δράσεις».

«Πεινασµένος», «τρελαµένος», σε διαρκή αναζήτηση, ανανεώνοντας τον ίδιο τον εαυτό του τόσο στις επιτυχίες όσο και στις αποτυχίες· αυτή είναι µια πραγµατική εικόνα του Ντέιβιντ Μπάουι. Δύο µέρες πριν από τον θάνατό του, τον Ιανουάριο του 2016, βγήκε ένα νέο άλµπουµ, το εικοστό όγδοό του, το Blackstar, µε το οποίο διερευνούσε νέους ήχους. Η καριέρα του διήρκεσε πάνω από πενήντα χρόνια, κατά τα οποία ταξίδεψε από το ένα είδος στο άλλο, από τη µια «ταυτότητα» στην άλλη, λαµβάνοντας διαφορετικά πρόσωπα. Ήταν ο Ντέιβιντ Ρόµπερτ Τζόουνς και µετά ο Ντέιβιντ Μπάουι· ο Ζίγκι Στάρνταστ και µετά ο ποπ τραγουδιστής του Let’s dance· ο ανδρόγυνος δανδής και µετά ο ανδροπρεπής bad boy· ο µελαψός αριστοκράτης στο Station to Station και στη συνέχεια ο θλιβερός κλόουν του Ashes to Ashes.

Εκείνος που στα νιάτα του προκάλεσε µε την εµφάνισή του εδραιώθηκε µε το ροκ γκλάµουρ του Ζίγκι Στάρνταστ, πριν βιώσει µια ακόµα µεγαλύτερη επιτυχία µε το επιδραστικό, έντονο ποπ του Let’s dance. Πέρα από το να απολαµβάνει την αίγλη µε την αποκάλυψη του χαρακτήρα που δηµιούργησε, δοκίµασε και άλλα πράγµατα. Έγινε παγκόσµιο αστέρι, τραγουδώντας China Girl, Let’s dance ή Modern Love σε κατάµεστα γήπεδα σε όλο τον κόσµο. Πειραµατίστηκε µε πολλά µουσικά είδη κι έγινε ακόµα και ο ροκ τραγουδιστής του Tin Machine πριν από το άνοιγµά του στη σύγχρονη µουσική, όπως την τέκνο ή την ντραμ & μπας.

Πούλησε συνολικά περίπου 140 εκατοµµύρια άλµπουµ κι ασχολήθηκε και µε τη ζωγραφική. Υπήρξε, επίσης, παραγωγός πολλών δηµιουργών, συµπεριλαµβανοµένων των φίλων του Ίγκι Ποπ και Λου Ριντ, «επιτυγχάνοντας» ακόµα και την επιτυχία των άλλων! Ο Κλοντ Ονεστά ανέλυσε τη νίκη σαν να ήταν µια ήττα. Ο Ντέιβιντ Μπάουι, επίσης, δίνει την εντύπωση ότι ανακάλυπτε τον εαυτό του µετά από κάθε περίοδο σαν να είχε βιώσει την αποτυχία. Στην πραγµατικότητα, ανανεωνόταν µε την ευκαιρία της επιτυχίας και της αποτυχίας του.

Παρέµεινε «πεινασµένος» µέχρι την τελευταία µέρα. Μετά από µεγάλες συναυλίες του, ο Πρινς λάτρευε να εκτελεί «after shows» αυτοσχεδιασµούς. Όσοι είχαν την ευκαιρία να δουν το παιδί από τη Μινεάπολη να ξεδιπλώνει τη µεγαλοφυΐα του σε όλες της τις διαστάσεις σε πριβέ µπαρ ή κλαµπ, λένε το ίδιο. Ο Πρινς άλλαζε µουσικό όργανο για να ταιριάξει τις επιθυµίες του σε µια τρελή ελευθερία ακόµα µεγαλύτερη από την κούραση µετά τη συναυλία και όταν ένας φαν τού ζητούσε να παίξει µία από τις µεγαλύτερες επιτυχίες του, ο τραγουδιστής ήταν πάντα προσεκτικός υποστηρίζοντας την άρνησή του: «Εάν ήρθατε για το Purple Rain, έχετε έρθει σε λάθος σπίτι, αυτό που έχει σημασία δεν είναι αυτό που ξέρετε ήδη, αλλά αυτό που είστε έτοιμοι να μάθετε».

Δεν θέλησε να «επαναπαυθεί στις δάφνες» του διάσηµου βασιλιά της ποπ µουσικής – ακούµε, επιτέλους, την ευγενή χρήση αυτής της τετριµµένης έκφρασης – απαιτώντας αυτό και από ένα µεγάλο µέρος του κοινού του. Ήταν, όπως είπε µια µέρα, ο τρόπος του να βιώνει την τέχνη του: «Όλοι θα πεθάνουμε μια μέρα. Αλλά πριν συμβεί αυτό, θα χορέψω τη ζωή μου».

Σε τι διαφέρει ο Ντέιβιντ Μπάουι και ο Πρινς από εκείνους που επαναλαµβάνουν κατά βούληση τη συνταγή για την επιτυχία, µέχρι να γίνουν καρικατούρες του εαυτού τους; Σε τι διαφέρει ο Λεονάρντο ντι Κάπριο, παίζοντας διαδοχικά έναν νοητικά υστερούντα στο Τι Βασανίζει τον Γκίλμπερτ Γρέιπ και έναν ροµαντικό ήρωα στο Ρωμαίος και Ιουλιέτα, έναν τρελό επιχειρηµατία στον Λύκο της Γουόλ Στριτ και έναν κτηνώδη κυνηγό στην Επιστροφή, από τους ηθοποιούς που ενσαρκώνουν συνέχεια τον ίδιο τύπο χαρακτήρα; Σε τι διαφέρει ο Εµανουέλ Καρέρ – περνώντας από το βιβλίο Ο Εχθρός, εµπνευσµένο από τη ζωή του εγκληµατία Ζαν Κλοντ Ροµάν, στο σπαρακτικό Άλλες Ζωές από τη Δική μου και στην έρευνα για τον χριστιανισµό στο Βασίλειο – από όλους εκείνους τους συγγραφείς που εκδίδουν τακτικά το ίδιο βιβλίο;

Είναι πιο ζωντανοί από τους άλλους. Λειτουργούν ως καλλιτέχνες, όχι ως τεχνικοί. Μας προσφέρουν µαθήµατα ζωής και όχι µόνο στιγµές χαλάρωσης. Μας δείχνουν τη φύση µιας ζωής επικεντρωµένης στο νέο, τολµηρής µέχρι και στην επιτυχία, ενπνευσµένης από εκείνη την ίδια δύναµη που ο Νίτσε εξηγεί στο Τάδε Έφη Ζαρατούστρα, όταν δίνει τον λόγο στη Ζωή: «Βλέπεις, είμαι αυτό που πρέπει πάντα να ξεπεράσεις ο ίδιος». Για να επιτύχουµε στην επιτυχία χρειάζεται να κατανοήσουµε ότι πρέπει προηγουµένως να έχουµε ξεπεράσει και την αποτυχία.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Charles Pepin “Η ομορφιά της αποτυχίας” από τις εκδόσεις Διόπτρα

Ψυχολογία

Ακριβώς όπως και το στρες, η ασθένεια που καταπολεμούμε είναι ένα νόμισμα με δύο όψεις. Από τη μία τη θεωρούμε εχθρό, αλλά από την άλλη προσπαθεί να μας θεραπεύσει. Όταν βάζουμε το σώμα μας να μαρτυρήσει την κατάστασή μας, τι συμβαίνει; Θα μας άρεσε να έχουμε ένα μάρτυρα υπεράσπισης στο πλευρό μας, όμως αυτός ο μάρτυρας μετατρέπεται γρήγορα σε δικαστή.

Ο πόνος μας αναγκάζει να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας, δεν μας αφήνει να εφησυχάσουμε, παίζει το ρόλο του ψυχοθεραπευτή. Το σώμα καθρεφτίζει τα συναισθήματά μας με τρόπο που να υποστηρίζει την ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας, ενώ συγχρόνως μας βοηθάει να απελευθερωθούμε. Στην πραγματικότητα, η ασθένεια προσπαθεί να μας θεραπεύσει από το συναίσθημα που την προκάλεσε.

Διαχειριζόμαστε τα περίπλοκα συναισθήματά μας μέσω του σώματός μας και αυτό δεν είναι κακό. Η ασθένεια είναι μια φυσιολογική κατάσταση για την οποία δεν υπάρχει λόγος να νιώθουμε ενοχές. Καθώς επίσης δεν υπάρχει λόγος να νιώθουμε ενοχές που δεν καταφέρνουμε να θεραπευτούμε, παρ’ όλα τα σχετικά βιβλία που έχουμε διαβάσει.

Η ασθένεια είναι κομμάτι της ανθρώπινης διάστασης, μπορεί να είναι μια περίσταση που πρέπει να δεχτούμε ως έχει. Όταν ανεβαίνουμε μια σκάλα στηριζόμαστε στο οριζόντιο κομμάτι κάθε σκαλοπατιού. Η υγεία – και οι πεποιθήσεις μας – είναι ένα τέτοιο τμήμα σκαλοπατιού. Όμως προχωρώντας ευθεία μπροστά, αναγκαστικά πέφτουμε στο κάθετο μέρος του σκαλοπατιού. Και ακριβώς επειδή συναντούμε εμπόδιο, αναγκαζόμαστε να εγκαταλείψουμε τις πεποιθήσεις μας για να ανέβουμε σε υψηλότερο και πιο διαυγές επίπεδο συνειδητοποίησης των πραγμάτων.

Όταν ο θυμός εκφράζεται μ’ έναν πόνο, αυτός ο πόνος με τον καιρό «εξαντλεί» με θυμό. Όπως η φωτιά καίει τα ξύλα από τα οποία τροφοδοτείται. Από αυτή την άποψη, η ασθένεια, μέσω του σώματος και του πόνου, προσπαθεί να μας απελευθερώσει από το συναίσθημα που την προκάλεσε. Αυτή την ιδέα υποστηρίζουν και οι ανατολικοί φιλόσοφοι που προτείνουν να μην καταπολεμούμε διανοητικά τον πόνο, αλλά να αφεθούμε σ’ αυτόν για να απελευθερωθούμε πιο γρήγορα.

Αυτή η προσπάθεια απελευθέρωσης συμβαίνει κατά κάποιο τρόπο εν αγνοία μας και δίνει στη συνείδησή μας το χρόνο να λύσει τους κόμπους που την κρατάνε δεμένη. Είναι μια διαδικασία με διάφορες σιωπηρές φάσεις, μέχρι τη στιγμή που η ασθένειά μας δεν έχει πια λόγο ύπαρξης. Εκείνη τη στιγμή, οι συνθήκες μας επιτρέπουν να βρούμε τη λύση.

H Αν υπέφερε από ημικρανίες εδώ και πολύ καιρό κι ερχόταν να με δει μία φορά το μήνα, ελπίζοντας ότι θα βρει γιατρειά. Κάθε μήνα η προσπάθεια κατέληγε σε αποτυχία. Εκείνη όμως είχε, φαίνεται, αρκετή εμπιστοσύνη και ξαναρχόταν να με δει. Κάθε φορά δοκιμάζαμε και διαφορετικό φάρμακο.

Η επιλογή του σωστού φαρμάκου στην ομοιοπαθητική συνήθως βασίζεται σε κάποια πληροφορία που μας δίνει ο ασθενής. Μετά από έξι μήνες άκαρπων προσπαθειών, μού αποκάλυψε ένα περίεργο σύμπτωμα: ο πονοκέφαλος σταματούσε όταν άρχιζε να τρέχει η μύτη της. Αυτό το σύμπτωμα στην ομοιοπαθητική είναι χαρακτηριστική του Lachesis. Το φάρμακο αυτό τη θεράπευσε αμέσως. Αυτό το συγκεκριμένο σύμπτωμα δεν μου το είχε εμπιστευτεί νωρίτερα. Γιατί άραγε;

Ίσως να πρόκειται για απλή σύμπτωση. Εντούτοις, έχω πολλές φόρες παρατηρήσει ότι συμβαίνει το αντίστροφο. Ένας ασθενής που τον παρακολουθώ για κάποιο καιρό, έχει δοκιμάσει χωρίς επιτυχία αρκετά φάρμακα ώσπου κάποια στιγμή, άθελά του, μου δίνει μια πληροφορία – κλειδί.

Όταν του δίνω το φάρμακο που του ταιριάζει δεν το παίρνει! Για πολλούς και διάφορους λόγους, όπως αναφέρει: γιατί το “ξέχασε” κλπ. Είναι κι αυτό σύμπτωση; Εάν, όπως λέει ο Αϊνστάιν, «η τύχη είναι η μάσκα που φοράει ο Θεός όταν θέλει να τον αναγνωρίσουν”, βρίσκουμε αυτό που θα μας θεραπεύσει μόνο όταν είμαστε έτοιμοι. Πριν από αυτό υπάρχει μια σειρά σιωπηρών διεργασιών με τις οποίες η ασθένεια προσπαθεί να μας απελευθερώσει απ’ ό,τι μας βασανίζει.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Philippe Dransart με τίτλο

«Η αρρώστια προσπαθεί να με γιατρέψει» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αιώρα

Ψυχολογία

Ο πόνος είναι αναπόφευκτος, η ταλαιπωρία είναι προαιρετική. Είναι γνωστό πως οι άνθρωποι μπορούν να μας βλάψουν μόνο σε αυτά τα οποία δίνουμε σημασία. Για να αποφύγετε την περιττή ταλαιπωρία μπορείτε απλά να κάνετε ένα βήμα πίσω και να απομακρυνθείτε συναισθηματικά ώστε να δείτε τα πράγματα με μια άλλη προοπτική, πιο ψύχραιμα και πιο καθαρά.

Να ζεις τα πάντα στο εδώ και στο τώρα. Έχουμε την τάση να σκεφτόμαστε αρκετά πράγματα τα οποία έγιναν στο παρελθόν ή να ανησυχούμε υπερβολικά για το μέλλον. Αυτό μας οδηγεί στο να μη ζήσουμε τη στιγμή και να χάνουμε το εδώ και τώρα. Πρέπει να μάθουμε να είμαστε πλήρως παρόντες και να απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή σαν να είναι μοναδική.

Προσeξτε το εσωτερικό όσο και το εξωτερικό, διότι όλα είναι ένα. Για να βρείτε την πραγματική ισορροπία είναι απαραίτητο το μυαλό και το σώμα μας να είναι σε ισορροπία. Μην εστιάζετε πάρα πολύ στην εξωτερική σας εμφάνιση ή αντίθετα μην ασχολείστε μονάχα με ότι σας κάνει να αισθάνεστε συναισθηματική πληρότητα. Ισορροπήστε πνεύμα και σώμα.

Γνωρίστε τον εαυτό σας. Μονάχα έτσι θα τα καταφέρετε στην ζωή σας. Για να βρούμε την εσωτερική μας ειρήνη πρέπει να γνωρίζουμε τις προσωπικές μας δυνατότητες. Με βάση αυτές θα μπορέσουμε να εξελισσόμαστε σε όλη την διάρκεια της ζωής μας.

Μην προκαλείτε πόνο σε κάποιον επειδή σας προκάλεσε αυτός πόνο. Είναι γνωστή η φράση “μην κάνετε στους άλλους αυτό που δεν θα θέλατε να κάνουν αυτοί σε εσάς».


Δεν είναι πλουσιότερος αυτός που έχει περισσότερα, αλλά αυτός που χρειάζεται λιγότερα. Η επιθυμία μας για περισσότερα, τόσο σε υλικό όσο και σε συναισθηματικό επίπεδο, είναι η κύρια πηγή των ανησυχιών και του άγχους μας. Αν μάθουμε να ζούμε με λίγα και αποδεχόμαστε ότι η ζωή μας δίνει θα οδηγηθούμε σε μια πιο ισορροπημένη ζωή, μειώνοντας το άγχος και πολλές εσωτερικές εντάσεις.

Για να καταλάβετε τα πάντα, θα πρέπει να ξεχάσετε τα πάντα. Στον ουρανό δεν υπάρχει διάκριση ανάμεσα στην ανατολή και τη δύση, είναι οι άνθρωποι που δημιουργούν αυτές τις διακρίσεις στο μυαλό τους και στη συνέχεια να νομίζουν ότι είναι αλήθεια. Μην έχετε προκαταλήψεις και στερεότυπα. Ανοίξτε το μυαλό σας, νιώστε με κάθε σας αίσθηση, δοκιμάστε καινούργια πράγματα. Η διαρκής γνώση μας κρατά υγιείς.

Βουδισμός και ψυχανάλυση, Έριχ Φρομ – David Suzuki – Richard de Martino, Εκδ. Μπουκουμάνης

olasimera.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή