Φεβρουαρίου 19, 2020

Ψυχολογία

4 πράγματα που δεν πρέπει να αφήσεις να πάρουν τον έλεγχο στη ζωή σου -Be your own boss

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
Από τη στιγμή που κανείς αποφασίζει να πάρει τη ζωή στα χέρια του, πράγματα, καταστάσεις και πρόσωπα που τον σαμποτάρουν και τον τραβούν πίσω, πρέπει να αντιμετωπίζονται με σθένος και αποφασιστικότητα.

Ανάμεσα στις πιο δύσκολες αποφάσεις που καλούμαστε να πάρουμε ποτέ είναι να μην αφήνουμε κανέναν και τίποτα να είναι υπεύθυνος της δικής μας ζωής, να την ελέγχουμε αποκλειστικά και μόνο εμείς οι ίδιοι και να προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε όσο πιο αποτελεσματικά μπορούμε ό,τι μας κρατά πίσω.

Πολλές φορές αυτό είναι δύσκολο -τόσο, που θεωρείται άθλος. Άλλες, είναι πιο εύκολο από όσο νομίζουμε και το μόνο που χρειάζεται είναι να το τολμήσουμε. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, το θέμα είναι ένα: να δράσουμε. Ποια είναι όμως αυτά που μας εμποδίζουν;

Τοξικοί άνθρωποι

Τους αναγνωρίζεις εύκολα, εκτός από τις περιπτώσεις που είναι καμουφλαρισμένοι σε υποτιθέμενοι φίλοι -οι λεγόμενοι “frenemies” (από τις αγγλικές λέξεις, “friends” και “enemies”). Ίσως αναγνωρίζεται μερικά από τα παρακάτω στοιχεία: πετούν συχνά-πυκνά κακεντρεχή σχόλια μεταξύ σοβαρού και αστείου (με την κλασική ατάκα «καλά πώς κάνεις έτσι, πλάκα έκανα»), είναι δίπλα σας μόνο στις λύπες σας, ενώ στη χαρά σας είναι εξαφανισμένοι και πάντα βασίζονται στη δική σας βοήθεια και στήριξη, παρά το γεγονός ότι οι ίδιοι είναι αφερέγγυοι. Γιατί λοιπόν να κρατάτε στη ζωή σας τέτοια άτομα; Και επειδή είναι δύσκολο να κόψετε με κάποιον μαχαίρι τις επαφές σας, ειδικά όταν τον γνωρίζετε χρόνια, προσπαθήστε σταδιακά να απομακρυνθείτε και να σκεφτείτε τον εαυτό σας. Πού και πού, χρειάζεται

Τι θα πουν οι άλλοι;

Πραγματικά, αν ζούσαμε όλοι τη ζωή μας χωρίς να μας απασχολεί τι θα πει ο κόσμος, τότε θα ήμασταν κατά 80% πιο χαρούμενοι. Αν δεν πειράζεις κανέναν, είσαι νομοταγής πολίτης και σέβεσαι τον διπλανό σου, δεν πρέπει να σε νοιάζει καθόλου πώς σε βλέπει ο κάθε άσχετος. Ντύσου όπως σου αρέσει και σου ταιριάζει, αγάπα όποιον θες, άκου τι μουσική που θες (και εγώ θα βάλω μια Britney τις Κυριακές το πρωί) και κάνε επιτέλους την αλλαγή στα μαλλιά που πάντα ήθελες και δεν τολμούσες. Γιατί να περιορίζεις ο ίδιος τη ζωή σου, επειδή ίσως κάποιος πει κάτι κάποτε; Δεν ακούγεται ανούσιο αυτό;

Πρώην και περασμένοι έρωτες

Το δοκιμάσατε, το ξαναδοκιμάσετε και δε σας βγήκε. Του στείλατε και του ξαναστείλατε και δε σας απάντησε. Τον διεκδικήσατε, τον ξαναδιεκδικήσατε και σας αγνόησε. Οπότε, για ποιο λόγο να συνεχίσετε να κινείστε σε έναν φαύλο κύκλο συναισθημάτων, ο οποίος τελικά καταλήγει ψυχοφθόρος; Αν αυτό που θέλετε είναι η συντροφικότητα, μην την ψάχνετε σε καταστάσεις που έχουν ουσιαστικά τελειώσει. Ανακατεύοντας τις στάχτες, η φωτιά δεν ανάβει, όσο και να προσπαθείτε. Εντάξει, το άγχος ενός νέου έρωτα καμιά φορά εμποδίζει κάποιον να ξεκινήσει ξανά τα ραντεβού, με αποτέλεσμα να μη θέλει καν να μπει στη διαδικασία. Το βλέπει περισσότερο ως «κόπος», παρά ως κάτι νέο και συναρπαστικό. Ωστόσο, αυτό σας εμποδίζει να ανοίξετε τους ορίζοντές σας και να γνωρίσετε ανθρώπους που, ακόμα και αν δεν είναι οι έρωτες της ζωής σας, μπορούν να την αλλάξουν προς τον καλύτερο.

Ο φόβος

Μπορεί να μην πετύχει μπορεί και να πετύχει, σε κάθε περίπτωση πάντως το σημαντικό είναι να το προσπαθήσεις. Θέλεις να αλλάξεις δουλειά, μην αφήνεις τον φόβο του αγνώστου να σε σταματήσει. Θες να κάνεις μεταπτυχιακό σε άλλη χώρα ή άλλη ήπειρο; Το ίδιο. Οκ, όλα αυτά στη θεωρία ακούγονται πολύ πιο εύκολα από ό,τι είναι στην πράξη και για κάποιους ίσως να χρειάζεται περισσότερος καιρός να το πάρουν απόφαση σε σχέση με άλλους. Ωστόσο, δεν αξίζει -αργά ή γρήγορα- να κάνετε την προσπάθειά σας, ώστε να μην αναρωτηθείτε ποτέ «τι θα γινόταν, αν;». Όλα είναι εμπειρίες, ακόμα και τα λάθη. Στην τελική, αν πας για ένα μεταπτυχιακό στη Στοκχόλμη και τελικά δε σου αρέσει και γυρίσεις στην Ελλάδα, δεν ήρθε δα και η συντέλεια του κόσμου. Έτσι δεν είναι;

Φωτογραφία: Clem Onojeghuo/ Unsplash

https://www.bovary.gr

Ψυχολογία

Μερικοί άνθρωποι είναι σαν τα βιβλία: Με ωραίο εξώφυλλο αλλά χωρίς περιεχόμενο

Είναι εκπληκτικό το πόσο ευάλωτοι είμαστε στην εξωτερική εμφάνιση. Κοιτάμε το μπουκάλι και δεν μας ενδιαφέρει το περιεχόμενο. Ο κόσμος βασίζεται στα όμορφα χαμόγελα, στο καθαρό δέρμα, στα μεταξένια μαλλιά…

Συνήθως το μόνο που επιδιώκουμε είναι η εξωτερική ομορφιά, σαν αυτό να είναι η εγγύηση μιας πιο ευτυχισμένης ζωής. Πόσο λάθος. Συχνά παρασυρόμαστε από την εξωτερική εμφάνιση, με αποτέλεσμα να προσελκύουμε ανθρώπους που εκκρίνουν δηλητήριο, χρησιμοποιώντας ένα τέλειο κέλυφος για να μας εξαπατήσουν και να μας προσελκύσουν.

Στη σημερινή εποχή οι άνθρωποι έλκονται από ασταθή ιδεώδη ομορφιάς. Τόσο τα αγόρια όσο και τα κορίτσια προσπαθούν να προσαρμοστούν στις προσδοκίες μας κοινωνίας που επιβάλει τέλεια σώματα χωρίς ίχνος κυτταρίτιδας και λίπους.

Εσωτερικά είμαστε άδειοι.

Καταλήγουμε να περνάμε όλη μας τη ζωή κυνηγώντας ένα ουράνιο τόξο στον ουρανό, χωρίς να μπορούμε να το φτάσουμε ποτέ. Ίσως είναι καιρός να δώσουμε κάποια προσοχή σε αυτό που συμβαίνει μέσα μας…

Ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να είμαστε ματαιόδοξοι. Ίσως έφτασε ο καιρός να γίνουμε σαν τα βιβλία που παρόλο το όχι και τόσο όμορφο εξώφυλλο, έχουν περιεχόμενο.

Ο κόσμος είναι γεμάτος ψεύτικα κοσμήματα, όμως υπάρχουν και εκείνοι που η απλή και προφανώς ανεπαρκής εμφάνισής τους κρύβει πραγματικούς θησαυρούς. Jenny.gr

awakengr.com

Ψυχολογία

Η μεγαλύτερη κατάκτηση της ζωής είναι να φτιάξεις έναν εαυτό με τον οποίον να περνάς όμορφα, όταν είστε οι δυο σας.

Οταν ξέρεις ότι αυτό που κάνεις είναι «το σωστό», το δικό σου «σωστό», δεν επηρεάζεσαι από τους άλλους και εκπέμπεις αφοπλιστικό δυναμισμό.

Ο άνθρωπος που νιώθει ήρεμος και σίγουρος γι’αυτό που επιλέγει κάθε φορά να κάνει, τραβά σαν μαγνήτης τους γύρω του.

Οταν το «καλό» γίνεται τρόπος ζωής και τα «πιστεύω» είναι ακλόνητα, τότε, τα πάντα είναι δυνατά.

Οι άνθρωποι με ακέραιο χαρακτήρα κουβαλούν ένα προβολέα μαζί τους. Τους ξεχωρίζεις και τους θες στη ζωή σου.

Οι προθέσεις τους δεν έχουν «σκιές» και δεύτερες σκέψεις, δεν θα προσπαθήσουν να σε εξαπατήσουν ή να σε εκμεταλλευτούν.

Δεν δυσκολεύουν την ζωή των γύρω τους.

Αυτό που είναι μπροστά σου, θα είναι και πίσω σου.

Αξιόπιστοι, έντιμοι και ειλικρινείς. Με καλές προθέσεις.

Πάμε να δούμε αναλυτικά ποια είναι τα χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς τους:

1) Είναι αυθεντικοί: Δεν θέλουν να σε πείσουν ότι είναι καλοί. Δεν θα προσπαθήσουν να κάνουν κάτι «καλύτερα από σένα». Κάνουν αυτό που πιστεύουν ότι είναι σωστό για να νιώθουν οι ίδιοι καλά. Δεν θέλουν να αποδείξουν τίποτα, σε κανέναν.

2) Σέβονται τον χρόνο σου -Δεν εκμεταλλεύονται τους άλλους: Ο σεβασμός χαρακτηρίζει σε μεγάλο βαθμό την συμπεριφορά αυτών των ατόμων. Θα τους ακούσεις να λένε «Σ’ ευχαριστώ για το χρόνο σου».

3) Δεν «καρπώνονται» την επιτυχία: Δεν τους ενδιαφέρει ούτε στο ελάχιστο να «κλέψουν την δόξα». Αναγνωρίζουν την αξία των ανθρώπων που τους βοηθούν να επιτύχουν αυτό που θέλουν.

4) Αναγνωρίζουν τα λάθη τους και προσπαθούν να τα διορθώσουν. Δεν συμπεριφέρονται με εγωισμό.

5) Πιστεύουν στους ανθρώπους: Δείχνουν εμπιστοσύνη και περιμένουν την αλήθεια από αυτούς. Απλά, γιατί και οι ίδιοι την λένε.

6) Είναι στη φύση τους να θέλουν να βοηθούν (και να μην «διαφημίζουν» την βοήθεια που προσφέρουν).

7) Δεν προσπαθούν να σε πείσουν ότι έχουν δίκιο -Δεν λογομαχούν- Απεχθάνονται τις εντάσεις.

8) Δεν εκμεταλλεύονται τους άλλους: Δεν χρησιμοποιούν τις καλές προθέσεις των άλλων για να εξυπηρετήσουν το προσωπικό τους συμφέρον. Δείχνουν ευγνωμοσύνη για το καλό που εισπράττουν.

(Με πληροφορίες από το truthinsideofyou.org)

bovary.gr

Ψυχολογία

Μερικές φιλίες –ίσως η πλειονότητα– μας είναι απλώς χρήσιμες. Τα ζώα μπορούν επίσης να κάνουν φιλίες βασισμένες στη χρησιμότητα, όπως μεταξύ ενός ανθρώπου και ενός κατοικίδιου ζώου. Φιλία μπορεί να υπάρξει ανάμεσα σε δυο ζώα, ακόμα και διαφορετικού είδους: ο Αριστοτέλης μας υπενθυμίζει ότι τα θαλασσοπούλια βοηθούν τους κροκόδειλους καθαρίζοντας τα δόντια τους, ενώ τα δόντια του κροκόδειλου με αυτόν τον τρόπο παρέχουν μια πηγή τροφής για τα θαλασσοπούλια.

Δεν υπάρχει λάθος σε μια φιλία χρησιμότητας. Αν μου ξύσετε την πλάτη, θα ξύσω κι εγώ τη δική σας ή θα πάω το παιδί σας στο σχολείο όταν είστε άρρωστοι. Εσείς και οι φίλοι σας παίρνετε από τη σχέση κάτι που είναι επωφελές. Είναι μια μορφή κοινωνικής συναλλαγής.

Με τους γείτονες, η φιλικότητα μπορεί να είναι χρήσιμη με τον ίδιο τρόπο και για τους δυο σας. Μπορείτε να ρίχνετε μια ματιά ο ένας στο σπίτι του άλλου όταν απουσιάζει. Μπορείτε να ταΐζετε ο ένας τα κατοικίδια του άλλου. Μπορείτε να παραλαμβάνετε δέματα για τον απόντα γείτονά σας και αντίστροφα. Ίσως να μοιράζεστε σημαντικά τοπικά νέα ή πληροφορίες που να σας επηρεάζουν και τους δύο.

Η εμπιστοσύνη είναι σημαντική και, αν έχετε διαπιστώσει ότι ο «χρήσιμος φίλος» σας είναι αναξιόπιστος, δικαιολογημένα θα αποσύρετε τα οφέλη που έχετε συνηθίσει να παραχωρείτε σ’ εκείνον. Αν ο γείτονας αφήσει το χάμστερ σας να πεθάνει, δεν θα βλάψετε τις γάτες του, αλλά δεν θα προθυμοποιηθείτε ποτέ πια να τις φροντίσετε.

Πολλές φιλίες χρησιμότητας βασίζονται στην ομοιότητα. Είναι χρήσιμο να θρέφουμε τις φιλικές σχέσεις με ομοίους μας (συμμαθητές, συμφοιτητές, συναδέλφους από τον χώρο εργασίας, άλλους γονείς μικρών παιδιών) των οποίων οι ανάγκες, οι πόροι και η θέση μοιάζουν με τα δικά μας. Επειδή είστε όμοιοι, η σχέση επίσης βασίζεται συνήθως στην ισότητα: κανένα μέρος δεν έχει πολύ περισσότερη εξουσία απ’ ό,τι το άλλο. Ό,τι ελπίζετε να αποκομίσετε από τη σχέση έχει κατά προσέγγιση την ίδια αξία.

Ο Αριστοτέλης περιλαμβάνει σε αυτόν τον γενικό τίτλο τις επαφές που έχουμε με ανθρώπους στο εξωτερικό, οι οποίοι μπορούν να μας βοηθήσουν όταν επισκεπτόμαστε τη χώρα τους ή έχουμε συναλλαγές με αυτή και τους οποίους βοηθούμε αν έρθουν στη δική μας χώρα. Οι φιλίες χρησιμότητας είναι ουσιαστικά πραγματιστικές διευθετήσεις και δεν απαιτούν καν να ξοδεύουμε πολύ χρόνο στη φυσική παρουσία του φίλου.

Ο ίδιος παρατήρησε ότι συχνά συμβαίνουν μεταξύ πιο ηλικιωμένων ανθρώπων, που χρειάζονται περισσότερη βοήθεια σε πρακτικά θέματα της ζωής απ’ ό,τι οι νέοι ή οι άνθρωποι στην ακμή τους, αλλά συχνά δεν απολαμβάνουν καν τη συντροφιά των φίλων χρησιμότητας, «και άρα είναι άχρηστες για φιλική επικοινωνία εκτός εάν είναι αμοιβαία επωφελείς».

Άλλες φιλίες χρησιμότητας, ωστόσο, υπάρχουν μεταξύ ανόμοιων ανθρώπων και ο Αριστοτέλης ενδιαφέρεται για τις πιέσεις που υφίσταται η φιλία λόγω της ασυμμετρίας. Μπορείτε να συνάψετε μια φιλία «χρησιμότητας» με ανθρώπους που έχετε προσλάβει για να φροντίσουν τα παιδιά σας και μπορεί να αναπτυχθεί μια αμοιβαία συμπάθεια. Αλλά τα πράγματα που προσφέρετε στον φροντιστή (συνήθως χρήματα) διαφέρουν από αυτό που σας προσφέρει εκείνος (φροντίδα παιδιών).

Ως ακαδημαϊκός, συνάπτω φιλίες «χρησιμότητας» με τους μη πτυχιούχους φοιτητές μου, όσο μελετούν μαζί μου. Οι φιλίες αυτές συχνά αντανακλούν τη σχέση γονέα-παιδιού, καθώς είμαι μεγαλύτερη σε ηλικία και τους επιτηρώ σε έναν τομέα της ωρίμανσής τους. Αλλά υπάρχει επίσης και μια οικονομική πτυχή, καθώς η επιθυμία των φοιτητών να παρακολουθήσουν τις διαλέξεις μου τελικά μου αποφέρει ένα τμήμα του μισθού μου.

Αν και υπάρχει μια συναλλαγή στην οποία θεμελιώνεται η φιλία χρησιμότητας, η αμοιβαία στοργή μπορεί συχνά να αναπτυχθεί βασιζόμενη σε αυτή την εμπιστοσύνη. Αλλά δεν μπορούμε να αναμένουμε υποστήριξη πέρα από την αμοιβαία συμφωνηθείσα συναλλαγή. Πολλές φιλίες χρησιμότητας καταστρέφονται όταν το ένα μέρος μονομερώς αποφασίζει να μετατοπίσει τη φιλία σε άλλο επίπεδο και απογοητεύεται όταν ο φίλος χρησιμότητας αρνείται να κοιμηθεί του, να του δανείσει χρήματα ή να τον συνοδεύσει με το αυτοκίνητο σε ένα κέντρο αποκατάστασης.

Ο Αριστοτέλης έχει δίκιο στο ότι οι φίλοι χρησιμότητας μπορεί να μη γνωριστούν ποτέ καλά μεταξύ τους• η φιλία συχνά φτάνει στο τέλος της όταν η ομοιότητα μεταξύ της ζωής των δύο μερών φτάνει κι εκείνη στο τέλος της: φεύγετε από το σχολείο, το πανεπιστήμιο, τον χώρο εργασίας ή την ομάδα γονέων και νηπίων. Ο Αριστοτέλης αναφέρει ταξιδιώτες που γαντζώνονται σε κάποιο μέρος του ταξιδιού «για κάποιο πλεονέκτημα, όπως για να εξασφαλίσουν μερικά απαραίτητα εφόδια», αλλά στη συνέχεια αποχωρίζονται χωρίς να αποκτούν τραύμα.

Μεγάλο μέρος της ζωής μας ως κοινωνικών υπάρξεων καταλαμβάνουν οι φιλίες χρησιμότητας. Αλλά επίσης συνεπάγονται κάποιους βασικούς κανόνες, ο πιο σημαντικός από τους οποίους είναι η αποφυγή του αρνητικού κουτσομπολιού ή της δυσφήμησης άλλων μελών της ομάδας των ομοίων μας. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί αλλάζοντας θέμα συζήτησης όποτε γίνονται αρνητικά σχόλια. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι να καταστρέψουμε φιλίες χρησιμότητας: όταν έχουμε υπερβολικές προσδοκίες από την άλλη πλευρά, όταν επιβάλλουμε την οικειότητα εκεί όπου δεν μας προσφέρεται ή όταν «μοιραζόμαστε υπερβολικά πολλά», ανακουφίζοντας τον εαυτό μας με τρόπο ανάρμοστο σχετικά με την ιδιωτική ζωή μας.

Η επόμενη κατηγορία του Αριστοτέλη είναι οι φιλίες που βασίζονται στην ευχαρίστηση. Αυτές οι φιλίες επιβιώνουν περισσότερο όταν οι δυο φίλοι αντλούν παρόμοια πράγματα από τη σχέση. Ο Αριστοτέλης παραθέτει το παράδειγμα δυο πνευματωδών ανθρώπων που απολαμβάνουν να συναντιούνται γιατί κάνουν ο ένας τον άλλον να γελάει. Μπορεί να έχετε διάφορους φίλους με τους οποίους ενδίδετε στο πάθος σας για το θέατρο ή τα μιούζικαλ ή την ιππασία και άλλους με τους οποίους απολαμβάνετε ένα ποτήρι κρασί• αυτό δεν σημαίνει ότι μπορείτε να τους ζητήσετε να σας συνοδεύσουν σε οποιαδήποτε άλλη διάσταση της ζωής σας ούτε ότι έχετε οποιαδήποτε περαιτέρω υποχρέωση απέναντί τους.

Οι νέοι άνθρωποι συχνά παρερμηνεύουν την έντονη απόλαυση που βιώνουν ως ένδειξη ότι το συγκεκριμένο πρόσωπο έχει την ίδια ηθική δύναμη και αφοσίωση. Αλλά πολλοί εξαιρετικά γοητευτικοί άνθρωποι που μπορούν να ενισχύσουν σε μεγάλο βαθμό τη ζωή σας ως φίλοι ευχαρίστησης δεν μπορούν ποτέ να γίνουν κάτι περισσότερο από αυτό. Ο Αριστοτέλης έχει αναμφίβολα δίκιο όταν επισημαίνει ότι η πιο επιρρεπής ηλικιακή ομάδα στις φιλίες ευχαρίστησης είναι η νεανική:

Η φιλία όμως μεταξύ των νέων σε ηλικία φαίνεται ότι γίνεται για την ευχαρίστηση που επιδιώκουν, διότι οι νέοι ζουν με οδηγό το συναίσθημα και επιδιώκουν πρωτίστως το ευχάριστο γι’ αυτούς και το πρόσκαιρο. Όσο μεγαλώνουν, όμως, μεταβάλλονται τα πράγματα που τους δίνουν ευχαρίστηση. Γι’ αυτό οι νέοι κάνουν εύκολα φιλίες και γρήγορα επίσης τις διαλύουν, διότι μαζί με τη μεταβολή εκείνου που τους ευχαριστεί, μεταβάλλεται και η φιλία ( Ἠθικά Νικομάχεια, 1156a, 32-36).

Οι παροδικές ερωτικές σχέσεις, τις οποίες ο Αριστοτέλης θεωρεί απλώς ως υποκατηγορία της φιλίας ευχαρίστησης, είναι επίσης πολύ συνηθισμένες στους νέους ανθρώπους. Είναι καλές ως θεμέλια στις φιλίες ευχαρίστησης γιατί είναι κοινωνικές και υποκινούνται εύκολα από αισθηματικές παρορμήσεις. Συχνά υπάρχει μια ασυμμετρία στην ευχαρίστηση των δύο μερών. «Η απόλαυση της είσπραξης ερωτικού ενδιαφέροντος δεν είναι όμοια με την ικανοποίηση που προκύπτει όταν κοιτάζουμε το πρόσωπο του αγαπημένου μας».

Το πρόβλημα εδώ έγκειται στο ότι, αν η φιλία στηρίζεται στο σωματικό κάλλος, τότε θα σταματήσει όταν πάψει και η ομορφιά. (Όλοι γνωρίζουμε γυναίκες, αλλά και άντρες συζύγους, που τους εγκατέλειψαν όταν έχασαν το ωραίο παρουσιαστικό τους). Αλλά υπάρχει ελπίδα γι’ αυτού του είδους τη σχέση, αρκεί να έχει εξελιχθεί σε μια πιο συμμετρική σχέση βασισμένη σε αμοιβαία εκτίμηση του χαρακτήρα του άλλου.

Αυτό όντως συμβαίνει, παραδέχεται ο Αριστοτέλης, αλλά μόνο όταν και τα δύο μέρη έχουν ισοδύναμη ηθική αξία. Παντρευτείτε κάποιον που να του αρέσετε για τα μόνιμα χαρακτηριστικά σας και κάνετε το ίδιο κι εσείς. Είναι αξιοπερίεργο το πόσο λίγα ζευγάρια έχουν κάνει έστω μία ειλικρινή συζήτηση για το πώς οραματίζονται το κοινό μέλλον τους πριν ξεκινήσουν μια σοβαρή σχέση.

Μικρή σημασία έχει αν οι στόχοι σας περιλαμβάνουν την ανατροφή των παιδιών, όταν επιλέγετε ως σύντροφο ζωής κάποιον που δεν έχει παρόμοιους στόχους. Αν είστε υπερβολικά εστιασμένοι στη σταδιοδρομία σας, τότε τα πράγματα δεν θα λειτουργήσουν με έναν σύζυγο που δεν μπορεί να δεχτεί το γεγονός ότι αφιερώνετε πάρα πολύ χρόνο και ενέργεια στην εργασία σας.

Απόσπασμα από το βιβλίο της Edith Hall με τίτλο «Αριστοτέλης: Η αρχαία σοφία στη σύγχρονη ζωή» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα

https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

Oι τρόποι με τους οποίους υποβαθμίζεις την ποιότητα της ζωής σου, χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι

ΝΑΝΣΥ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ
Δεν υπάρχει πιο αδίστακτος εχθρός του εαυτού μας, από την φωνή που υπάρχει μέσα μας και συνεχώς μάς ενοχοποιεί για τις αποφάσεις και τις επιλογές μας, που μονίμως κριτικάρει την εμφάνισή μας, που «καταδικάζει την χαρά από όπου κι αν προέρχεται», που βρίσκει πάντα κάτι λάθος σε όλα, που αξιολογεί αρνητικά καταστάσεις πριν τις βιώσει.

Αυτή η φωνή δεν εμφανίζεται ξαφνικά μέσα μας. Οι πρώτοι της ήχοι ακούστηκαν προτού ακόμα μάθουμε να μιλάμε. Φτιαγμένη από αρνητικές εμπειρίες και καταστάσεις που αποδεικνύεται ότι καθόλου καλό δεν μας έκαναν.

Ο Αμερικανός συγγραφέας αυτοβοήθειας Zig Ziglar είχε πει «Δημιούργησε μια ζωή που θα ανυπομονείς να τη ζεις». Αυτό κάποιοι το έχουν καταφέρει. Κάποιοι άλλοι, έχουν συνήθειες που κάνουν την ζωή τους να φαίνεται κάτι πολύ δύσκολο, κάτι που δεν έχει προοπτική, κάτι σχεδόν δυσάρεστο.

Αυτές οι συνήθειες (ύπουλα) υποβαθμίζουν τον τρόπο που ζούνε, την ποιότητά του. Δεν αναφερόμαστε στην ποιότητα των υλικών αγαθών, αλλά στην «ποιότητα» του τρόπου σκέψης και καταστάσεων που χαρακτηρίζουν την καθημερινότητά τους.

Ποιες είναι οι συνήθειες που υποβαθμίζουν την ποιότητα της ζωής μας και ανακόπτουν κάθε προοπτική εξέλιξης;

1) Η αδιάκοπη αρνητική κριτική προς τον εαυτό σου

 Αν μιλάς για τον εαυτό σου όπως μιλάς για έναν άνθρωπο για τον οποίο δεν τρέφεις θετικά συναισθήματα, αν συνεχώς υποβαθμίζεις τις ικανότητές σου και βρίσκεις διαρκώς ελλείψεις και ελαττώματα στη συμπεριφορά σου, αυτομάτως, δηλώνεις στον εαυτό σου ότι δεν «αξίζει κάτι καλύτερο», ότι «δεν θα προχωρήσει», ότι «δεν αξίζει τον σεβασμό και την εκτίμηση των άλλων». Και ξέρεις κάτι; Αυτό ακριβώς συμβαίνει και θα συμβαίνει αν δεν αλλάξεις τακτική.

2) Οι σχέσεις που σου κάνουν κακό

Οι άνθρωποι που σε κάνουν να βρίσκεσαι σε μια διαρκή «αμυντική στάση» όταν μιλάς μαζί τους, που σε κριτικάρουν, που τους ακούς συνεχώς να παραπονιούνται, που σε εκμεταλλεύονται. Χρειάζεται τρομερή εσωτερική δύναμη για να καταφέρεις να βγεις αλώβητος από την επαφή μαζί τους. Οσο διατηρείς αυτές τις σχέσεις, σαμποτάρεις την καλή σου διάθεση που τόσα θα μπορούσε να σου προσφέρει.

3) Δεν σε βλέπει ο ήλιος

Δεν περπατάς- Τρέφεσαι με ό,τι βρίσκεις μπροστά σου -Δεν πίνεις νερό: Αυτές οι συνήθειές σου ροκανίζουν την ενέργειά σου. Ρίχνουν κατακόρυφα την ψυχολογία σου, κάνουν τον οργανισμό σου ευάλωτο στις ασθένειες και σε κάνουν να αισθάνεσαι διαρκώς κουρασμένη και κακόκεφη.


4) Η αναβλητικότητά σου

Η συνήθειά σου να αναβάλλεις συνεχώς την διεκπεραίωση υποχρεώσεων και την υλοποίηση στόχων μέχρι την τελευταία στιγμή ή επ’αόριστον ανακόπτει την προοπτική εξέλιξής σου και ευθύνεται για το στρες που μπορεί να νιώθεις ότι τα περιθώρια στενεύουν.

5) Αποθαρρύνεις τον εαυτό σου πριν καν προσπαθήσει

Έχεις αρνητική εντύπωση για πράγματα που ακόμα δεν έχεις δοκιμάσει να ζήσεις:

Εσύ και μόνο εσύ δίνεις την αξία στα πράγματα. Εσύ μπορείς να αξιολογήσεις καλύτερα από όλους τον εαυτό σου. Εσύ μπορείς να του επιτρέψεις να ζήσει μια συναρπαστική ζωή. Αν συνεχώς του λες ότι είναι μάταιο να προσπαθήσει γιατί δεν θα τα καταφέρει, αν κρίνεις αρνητικά ανθρώπους και εμπειρίες πριν καν τις ζήσεις, υποβαθμίζεις τον εαυτό σου, το παρόν σου και το μέλλον σου.

6) Ο προσωπικός σου χώρος είναι ένα χάος

Αν ζεις σε έναν χώρο ασφυκτικά γεμάτο από πράγματα που δεν χρειάζεσαι και δεν σου γεννούν θετικά συναισθήματα, με ελλιπή καθαριότητα είναι απόλυτα λογικό να μην νιώθεις ευχάριστα. Αυτή η πνιγερή ατμόσφαιρα δεν μπορεί παρά να σκοτώνει σε μικρές δόσεις την δημιουργικότητά σου.

bovary.gr

Ψυχολογία

Όσοι πιστεύουν ότι η πραγματική δύναμη μετριέται από τα πράγματα που κουβαλάτε στην πλάτη σας και στην καρδιά σας είναι λάθος.

Πραγματική δύναμη δεν σημαίνει ότι μένετε σιωπηλοί. Ότι εγκαταλείπετε ή υπομένετε την προσβολή ή το να πληγώνεστε. Ένα άτομο με πραγματική δύναμη ψυχής αντιμετωπίζει τα πράγματα κατά πρόσωπο και στη συνέχεια τα αφήνει πίσω του.

Σήμερα, όσο περισσότερη εκπαίδευση λαμβάνουμε, τόσο πιστεύουμε ότι το να υποφέρει κανείς είναι ισοδύναμο με τη γενναιότητα. Ακόμη, μερικές φορές πιστεύουμε ότι το να λέμε «όχι» είναι σημάδι δειλίας ή αδυναμίας.

Αυτού του είδους οι ιδέες μπορεί να σας καταστήσουν ευάλωτους στα προσωπικά σας, κάνοντάς σας σκιά του εαυτού σας.

Είναι ωραίο να λαμβάνετε καλά σχόλια για το ότι κάνετε τόσα πολλά πράγματα για τους άλλους. Για το ότι είστε τόσο «καλοί» ή για το πόσο ισχυροί είστε «υποφέροντας τόσο πολύ για τόσο λίγα». Θυμηθείτε ότι όλα έχουν ένα τίμημα: την υγεία και την αυτοεκτίμησή σας.

Η πραγματική δύναμη είναι το θάρρος σας
Μια γυναίκα που νοιάζεται για τα παιδιά της με την ελπίδα ότι μια μέρα θα είναι σε θέση να φροντίσουν για τον εαυτό τους είναι πραγματικά δυνατή. Θα βρει την ευτυχία που της αξίζει αφού βιώσει αυτή την δύσκολη περίοδο.

Μια γυναίκα που λέει «φτάνει» στην κακοποίηση ή στα σκληρά σχόλια που λαμβάνει από άλλους είναι δυνατή. Δυνατό είναι, επίσης, και το άτομο που είναι ικανό να θέτει τα όριά του και να κόβει δεσμούς, επειδή συνειδητοποιεί ότι του αξίζει κάτι καλύτερο.

Η δύναμη έγκειται στην κατανόηση των δικών σας προτεραιοτήτων και στην αναγνώριση ότι υπάρχουν ορισμένες προσπάθειες και θυσίες που αξίζουν πραγματικά.

Νοιάζεστε πραγματικά για τους ανθρώπους γύρω σας και μέσα από αυτό καταλαβαίνετε ότι μερικές φορές, πρέπει να ξεχάσετε τι αισθάνεστε για να θυμηθείτε τι αξίζετε.

Όταν διδάσκεστε ότι είστε αδύναμοι
Αυτή η φράση ίσως να σας εξέπληξε. Ποιος διδάσκει οποιονδήποτε άνθρωπο να είναι αδύναμος; Ακόμη περισσότερο, γιατί κανείς να το θελήσει αυτό αν ήσασταν απλά υπάκουος/η και διαχειρίσιμος/η;

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να είσαι γονιός και πολλά είδη ανατροφής, στα οποία η έννοια της υπακοής είναι δεδομένη.
Πρέπει να βεβαιωθείτε ότι εκπαιδεύετε τα παιδιά σας με σεβασμό, όχι υπακοή, γιατί αυτή η τελευταία διάσταση επιτυγχάνεται με το φόβο . Ο σεβασμός, από την άλλη πλευρά, επιτυγχάνεται μέσω της αμοιβαίας κατανόησης και της συναισθηματικής νοημοσύνης.
Ο τύπος της εκπαίδευσης που σας διδάσκει να είστε υπάκουος και αδύναμος βασίζεται, πρώτα απ ‘όλα, στο να σας αναγκάσει να κάνετε τα εξής: να είστε υπάκουοι στα μέλη της οικογένειάς σας ή σε φιγούρες εξουσίας. Αυτό είναι κάτι πολύ συνηθισμένο στις πατριαρχικές κοινωνίες.
Σας κάνει να πιστεύετε ότι είστε πιο άξιοι να αγαπηθείτε μόνο αν είστε «υπάκουοι». Όλες αυτές οι πεποιθήσεις σας κάνουν να πιστεύετε ότι είστε ισχυροί αν κάνετε αυτό που σας είπανε, υπακούοντας σε κάθε εντολή, λέγοντας «ναι» όταν η καρδιά σας σας λέει «όχι».

Στις προσωπικές σχέσεις, είναι επίσης συχνό φαινόμενο ένα άτομο να παραδίδεται σε συναισθηματικό εκβιασμό σε σημείο που να μετατρέπεται σε ένα εύθραυστο πρόσωπο, προσανατολισμένο στο να ανταποκρίνεται σε κάθε ανάγκη του αγαπημένου του προσώπου. Δεν σημαίνει όμως αυτό το «να είσαι ισχυρός.»

Η πραγματική δύναμη συνεπάγεται, πρώτα απ’ όλα, το να μαθαίνετε να αφήνετε κάτι
Πιστέψτε το ή όχι, κανείς δεν πρόκειται να σας διδάξει πώς να εφαρμόσετε τη νοοτροπία του ‘βάζω τα όριά μου’.

Η κοινωνία μας, η οικογένειά σας, ακόμα και ο κόσμος της μόδας ή του μάρκετινγκ σας προτιμά να είστε μαλθακοί και αδύναμοι, να αισθάνεστε τόσο ικανοί όσο χρειάζεται για να καταναλώνετε τα προϊόντα τους, να λέτε ναι σε όλα και με αυτόν τον τρόπο να φτάνετε στην πραγματική ευτυχία.

Τίποτα από αυτά δεν θα σας δώσει μια πραγματική, ουσιαστική και διαρκής ευεξία. Είναι πιθανό ότι κάνοντας μια χάρη για έναν φίλο σας θα σας κάνει να νιώσετε γεμάτος, αλλά αν το κάνετε κάθε μέρα θα καταλάβετε τελικά ότι δεν αισθάνεστε καλά με αυτό.

Στρατηγικές
Ορίστε προτεραιότητες. Αρχίστε να επενδύετε το χρόνο και την ενέργειά σας σε αυτό που αξίζει, επειδή το φρούριο σας είναι το θάρρος σας. Μην διστάσετε να εφαρμόσετε τις παρακάτω απλές στρατηγικές για να μάθετε πώς να είστε πιο δυνατοί.

Πριν από τη λήψη οποιωνδήποτε μέτρων, αξιολογήστε τις συνέπειες που μπορεί να έχουν.
Πριν πείτε ναι, σκεφτείτε πώς θα αισθανθείτε εάν η καρδιά σας θέλει να πει όχι.
Οι άνθρωποι που περνούν τις ημέρες τους όντας δυστυχισμένοι ή κλαίγοντας στα κρυφά δεν είναι γενναίοι. Όσοι είναι γενναίοι στη ζωή και έχουν ελπίδα, γνωρίζουν ότι για να είναι ευτυχισμένοι, πρέπει να παρθούν αποφάσεις.
Επενδύστε το χρόνο και την προσπάθειά σας σε εκείνους που πραγματικά τους αξίζουν. Μόνο τότε θα μείνετε ευχαριστημένοι με τον εαυτό σας και θα δείτε τον εαυτό σας ως έναν πραγματικά ισχυρό άνθρωπο, κάποιον που αγωνίζεται καθημερινά για τον εαυτό του, για τις ρίζες του, για την αξιοπρέπειά του και για την αληθινή αγάπη.
Κανείς δεν μπορεί να σας πει πώς να ζήσετε τη ζωή σας ή πώς να είστε ευτυχισμένοι. Η τέχνη της προσωπικής ευεξίας έγκειται στο ότι η απόφαση είναι δική σας, και αυτό αντανακλάται από το θάρρος σας.

Πηγή: meygeia.gr

awakengr.com/

Ψυχολογία

Μη σκορπάς τη δύναμή σου μιλώντας στους άλλους για τα σχέδια, τα όνειρα, τις ελπίδες, τις προσευχές, τους οραματισμούς ή τις επιβεβαιώσεις σου.


Και μην τους δείχνεις τους τροχούς της τύχης, τους χάρτες με τους θησαυρούς ή τις λίστες σου. Όλες αυτές οι τεχνικές ενδυνάμωσης είναι μονάχα για εσένα.

Όταν φανερώνεις, μοιράζεσαι ή επιδεικνύεις, η ενέργειά σου διασκορπίζεται. Αυτό συμβαίνει επειδή εργάζεσαι σε αόρατο, παλμικό επίπεδο, όπου στην πραγματικότητα διαμορφώνεται η θεϊκή ουσία, η κβαντική σούπα, μέσω του νου σου.

Η εσωτερική σου διεργασία δεν έχει καμία σχέση με τους άλλους.
Η εσωτερική σου διεργασία είναι η πρόκλησή σου.
Η εσωτερική σου διεργασία αφορά μονάχα εσένα τον ίδιο.

Όταν μιλάς για τα όνειρα και για τα σχέδιά σου στους άλλους, τα σχόλια, οι επικρίσεις, οι υποδείξεις τους (ανεξάρτητα από το μέγεθος της αγάπης με την οποία δίδονται) θα σε αποδυναμώσουν.

Κράτα λοιπόν τα σχέδια, τους οραματισμούς, τις σημειώσεις, τις λίστες και τις επιβεβαιώσεις σου μυστικές. Το να μιλάς υπερβολικά για οποιοδήποτε θέμα, όχι μόνο για τα σχέδιά σου, επίσης διασκορπίζει τη δύναμή σου.

Κράτα λοιπόν το στόμα σου κλειστό όσο περισσότερο μπορείς. Διατήρησε την επικέντρωσή σου. Είναι πολύ πιο εύκολο να παραμένεις επικεντρωμένος όταν τα χείλη σου σιωπούν.

Επίσης, αν νιώθεις σύγχυση, σταμάτα να μιλάς και παράμεινε σιωπηλός. Αν νιώθεις μεγάλη ταραχή, δοκίμασε να μη μιλήσεις για μια ολόκληρη ημέρα και δες τι θα συμβεί. Θα εκπλαγείς από το πόσο διαυγής γίνεται ο νους μέσα στη σιωπή.

«Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε» Μπάρμπαρα Μπέρκερ εκδόσεις Καστανιώτη

Πηγή: enallaktikidrasi.com

https://www.awakengr.com/

Ψυχολογία

Tα «κόμπλεξ» είναι ένας από τους πιο διαδεδομένους και εκλαϊκευμένους ψυχολογικούς όρους, που συνηθίζουμε όλοι να χρησιμοποιούμε για να χαρακτηρίσουμε οποιαδήποτε συμπεριφορά μάς φαίνεται κάπως προβληματική ή ελλειμματική.H λέξη περιέχει και έναν αρνητικό, υποτιμητικό τόνο: «είναι κομπλεξικό άτομο» λέμε εύκολα για κάποιον που μας εκνευρίζει ή δεν μας ταιριάζει η συμπεριφορά του, χωρίς να δείχνουμε την επιείκεια που θα εκφράζαμε σε κάποιον που θεωρούμε ότι έχει ψυχολογικό πρόβλημα.

Συνήθως όμως δεν είναι πολύ σαφές ούτε σ’ εμάς τους ίδιους τι εννοούμε με αυτόν το χαρακτηρισμό και τι ακριβώς σημαίνει όταν λέμε ότι κάποιος έχει κόμπλεξ. Tι είναι λοιπόν τα κόμπλεξ, πώς εκδηλώνονται, από πού προέρχονται, ποιοι τα έχουν πραγματικά και πώς μπορούν να ξεπεραστούν;

Tι είναι το κόμπλεξ

Tα κόμπλεξ εμποδίζουν τους ανθρώπους να εμπιστευτούν τον εαυτό τους και τις ικανότητές τους

H λέξη «κόμπλεξ» σημαίνει σύμπλεγμα και προέρχεται από τους πρώτους ψυχολόγους: τον Φρόιντ, ο οποίος μίλησε για συγκρούσεις μεταξύ τάσεων και ορμών του εαυτού και κανόνων και αρχών του περιβάλλοντος, οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν σε τραύματα και συμπλέγματα αρνητικών βιωμάτων, και κυρίως τον Άντλερ, ο οποίος τόνισε ιδιαίτερα τη σημασία του αισθήματος κατωτερότητας για την ανάπτυξη της προσωπικότητας.

Σύμφωνα με τον Άντλερ, κάθε άνθρωπος γεννιέται με κάποιες αδυναμίες, δυσχέρειες – είτε σωματικές είτε κοινωνικές. Για να μπορέσει να τις ξεπεράσει, χρειάζεται να αναπτύξει, μέσω της προσοχής, της φροντίδας και της αγάπης των δικών του, αίσθημα αυτοεκτίμησης, εμπιστοσύνη στον εαυτό του, καθώς επίσης και αίσθημα κοινωνικότητας, ικανότητα συνύπαρξης με το περιβάλλον του.

Στην αντίθετη περίπτωση, εγκλωβίζεται στο αίσθημα μειονεκτικότητας και ανεπάρκειας και αποκτά μία εγωιστική, επιθετική στάση, η οποία -όχι σπάνια- στρέφεται ενάντια στις ανάγκες και τις επιθυμίες του ίδιου του εαυτού.

Κανείς δεν είναι τέλειος

Ποιος μπορεί όμως να πει για τον εαυτό του ότι έχει αποδεχτεί όλες του τις αδυναμίες; Δυστυχώς ή ευτυχώς, προερχόμαστε και ανατρεφόμαστε από γονείς που και οι ίδιοι έχουν αδυναμίες και μειονεκτήματα και οι οποίοι δεν μπορούν να μας στηρίξουν τόσο ώστε να ξεπεράσουμε κάθε αίσθημα μειονεκτικότητας και κατωτερότητας.

Aντίθετα, μπορούμε να πούμε ότι συχνά οι ίδιοι οι γονείς ή το περιβάλλον μάς φορτώνουν με διάφορα «κόμπλεξ», με την αίσθηση δηλαδή ότι στον έναν ή στον άλλον τομέα δεν είμαστε επαρκείς, ότι υστερούμε, ότι οι άλλοι είναι πολύ καλύτεροι από εμάς. Ίσως, λοιπόν, δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι κανείς δεν προχωράει στη ζωή έχοντας τη βεβαιότητα ότι είναι σε όλα τέλειος.

Mία τέτοια βεβαιότητα θα αντιμετωπιζόταν μάλιστα και με καχυποψία ή εχθρικότητα, επειδή την αίσθηση ότι δεν είμαστε τέλειοι κυριαρχεί στην πλειονότητα των ανθρώπων. Mαθαίνουμε να ζούμε με αυτή και να την ξεχνάμε κάπως, εξισορροπώντας τις αδυναμίες μας με αυτά τα στοιχεία που είναι τα πιο δυνατά μας. Σε μερικούς ανθρώπους όμως αυτή η έλλειψη ικανοποίησης με τον εαυτό τους ή με ένα στοιχείο του εαυτού τους είναι τόσο έντονη, που καλύπτει κάθε πτυχή της ζωής τους.

H προσοχή τους είναι διαρκώς εστιασμένη σε αυτό που «δεν πάει καλά» (ή που αυτοί θεωρούν ότι «δεν πάει καλά») με τον εαυτό τους. Tο κόμπλεξ τους τους εμποδίζει να νιώσουν πραγματική ευχαρίστηση, να εμπιστευτούν τον εαυτό τους και τις ικανότητές τους, πολύ συχνά τους κάνει να είναι κλειστοί ή και εχθρικοί και γίνεται εμπόδιο και εστία προβλημάτων στις σχέσεις τους με τους άλλους ανθρώπους.

Tι δεν αγαπάμε στον εαυτό μας;

Tα «αντικείμενα» των κόμπλεξ ποικίλλουν από άνθρωπο σε άνθρωπο και μπορεί να έχουν ρεαλιστική αιτία, π.χ. μία σωματική δυσπλασία ή να είναι δημιουργήματα της φαντασίας, όπως -για παράδειγμα- η πεποίθηση ότι κάποιος δεν είναι αρκετά έξυπνος. Yπάρχουν όμως κάποια «θέματα» που είναι συνηθισμένα αντικείμενα έντασης και αισθήματος κατωτερότητας.

Η εξωτερική εμφάνιση

Tο «βάσανο» της εξωτερικής εμφάνισης απασχολεί κυρίως τις γυναίκες, αγγίζει όμως σε αρκετά μεγάλο βαθμό και τους άντρες. Για τις γυναίκες, που από πολύ παλιά -αλλά πολύ περισσότερο στη σύγχρονη εποχή- μεγαλώνουν μαθαίνοντας να φροντίζουν την εμφάνισή τους, να μακιγιάρονται, να στολίζονται για να αρέσουν και να είναι επιθυμητές, είναι πολύ συνηθισμένο να μην είναι ευχαριστημένες με την εμφάνισή τους. Tο πρόβλημα έχει γίνει τις τελευταίες δεκαετίες ακόμη πιο έντονο, επειδή μονίμως βρισκόμαστε αντιμέτωποι με όμορφους, καλλίγραμμους, σχεδόν τέλειους ανθρώπους, οι οποίοι απέχουν μεν πολύ από το μέσο όρο των «κοινών θνητών», προβάλλονται όμως ως πρότυπα ομορφιάς τα οποία θα έπρεπε να πλησιάσουμε. Aπό αυτό δεν εξαιρούνται ούτε οι άντρες, οι οποίοι αν και δεν είναι απαραίτητο να έχουν το τέλειο πρόσωπο, όμως δεν μπορούν να αποφύγουν τη σύγκριση με τα «θεϊκά» μυώδη και αρρενωπά κορμιά κάποιων μοντέλων και σταρ.

H σεξουαλική ικανότητα

Για τους άντρες η σεξουαλική ικανότητα αποτελεί συνηθισμένο αντικείμενο κόμπλεξ και αισθήματος κατωτερότητας. Aυτό που είναι για τις γυναίκες η ομορφιά είναι για τους άντρες οι δυνατότητές τους στο σεξ. H αυτοπεποίθησή τους, η ψυχική τους ισορροπία εξαρτάται από αυτές. Έτσι, η παραμικρή δυσκολία σε αυτό τον τομέα μπορεί να τους δημιουργήσει τεράστια αναστάτωση.

Η ηλικία

Mία ακόμη πηγή δυσαρέσκειας και εσωτερικών συγκρούσεων είναι η ηλικία. Παρόλο που ο πληθυσμός των ανεπτυγμένων κοινωνιών αποτελείται όλο και περισσότερο από ανθρώπους της τρίτης ηλικίας, αυτές οι κοινωνίες μοιάζουν να λατρεύουν όλο και πιο πολύ τη νεότητα και να απεχθάνονται το γήρας και τα σημάδια του. Tο «σύμπλεγμα του Πίτερ Παν», όπως το ονομάζουν οι ειδικοί, του «αιώνιου παιδιού» δηλαδή, απασχολεί άντρες και γυναίκες, που βλέπουν στα γηρατειά μια εποχή αναγκαστικής παραίτησης, απομόνωσης, αχρηστίας, καθώς στην κοινωνία της παραγωγικότητας αξία έχουν όσοι μπορούν να συμμετέχουν στην παραγωγή.

Η μόρφωση

Aυτό που επίσης κάνει πολλούς ανθρώπους να αμφιβάλλουν γα τον εαυτό τους και να νιώθουν ανεπαρκείς είναι οι διανοητικές τους ικανότητες, η εξυπνάδα και η μόρφωσή τους. Ένας πολύ συχνός λόγος για τον οποίον επισκέπτονται άντρες και (περισσότερο) γυναίκες τους ψυχοθεραπευτές είναι η αίσθησή τους ότι δεν είναι αρκετά έξυπνοι, δεν ξέρουν να εκφράζονται, αλλά και ότι δεν έχουν επαρκή μόρφωση και υστερούν απέναντι στους άλλους.

Oι «σχέσεις υποταγής»

Όλο και πιο συχνά κάνει την εμφάνισή του τα τελευταία χρόνια ένα καινούργιο πρόβλημα, που -ιδιαίτερα στις νέες γυναίκες- παίρνει διαστάσεις συμπλέγματος και τις δυσκολεύει ιδιαίτερα στη δημιουργία σταθερών σχέσεων με το άλλο φύλο: είναι το «κόμπλεξ της υποταγής».

Σε μια κοινωνία ατομικιστών, στην οποία τα παιδιά μεγαλώνουν σαν μικροί βασιλιάδες, όπου όλα στρέφονται γύρω από αυτά, χωρίς εκείνα να χρειάζεται πολλές φορές να αναλάβουν την παραμικρή ευθύνη είτε για τον εαυτό τους είτε για τους άλλους, είναι πολύ δύσκολο να συμβιβαστούν αργότερα με τις επιθυμίες και τις ανάγκες κάποιου άλλου.

Πολλοί νέοι άνθρωποι λοιπόν αντιδρούν με ένταση, με πανικό σχεδόν, όταν βρεθούν σε μια επαγγελματική ή σε μια προσωπική σχέση εξάρτησης. Eιδικά για τις νέες κοπέλες, συχνά η σχέση αγάπης με έναν άντρα τις κάνει να φοβούνται ότι τους ζητείται να υποταχθούν και ότι θα γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης.

Πώς δημιουργούνται τα κόμπλεξ

Πώς φτάνει ένας άνθρωπος στο σημείο να αρνείται τόσο πολύ τον εαυτό του επειδή έχει (ή πιστεύει ότι έχει) μεγάλη κοιλιά ή επειδή δεν είναι πια είκοσι ετών; Mπορούμε να πούμε με αρκετή βεβαιότητα ότι οι «βάσεις» για την ανάπτυξη αισθήματος κατωτερότητας και κόμπλεξ μπαίνουν στην αρχή της ζωής μας. Στα μάτια των γονιών μας πρωτοβλέπουμε τον εαυτό μας.

Όσο πιο αυστηρή και κριτική είναι αυτή η ματιά, τόσο πιο αυστηροί θα είμαστε κι εμείς με τον εαυτό μας και τις αδυναμίες του. H ανάπτυξη μιας υγιούς και σταθερής προσωπικότητας προϋποθέτει την άνευ όρων αγάπη και αποδοχή των ανθρώπων που είναι σημαντικοί για μας κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής μας. Όταν οι γονείς δεν μπορούν να αποδεχτούν κάποια χαρακτηριστικά μας ή μας προσφέρουν την αγάπη τους υπό όρους, μαθαίνουμε ότι αξίζουμε μόνο αν είμαστε όπως μας θέλουν αυτοί.

Mαθαίνουμε έτσι να ντρεπόμαστε για τις ατέλειές μας ή επινοούμε διάφορες μεθόδους για να τις κρύβουμε από τους άλλους, αλλά κυρίως από τον ίδιο μας τον εαυτό. Γι’ αυτό, άλλοτε είναι εντελώς ξεκάθαρο τι δημιουργεί σ’ έναν άνθρωπο αίσθημα κατωτερότητας, και έχει να κάνει με πρότυπα και αξίες που κυριαρχούσαν μέσα στην οικογένεια (αν π.χ. η μητέρα θεωρούσε την κομψότητα απαραίτητο στοιχείο θηλυκότητας, ίσως η κόρη να θεωρεί τον εαυτό της άσχημο αν έχει μερικά κιλά παραπάνω), και άλλοτε δεν είναι.

Πολλές φορές είναι ένα γενικότερο αίσθημα αμφισβήτησης του ίδιου μας του εαυτού. Xρειάζεται συχνά πολύ «ψάξιμο» για να βρει κανείς και να παραδεχτεί τι τον κάνει να αισθάνεται μειονεκτικά.

Xρησιμεύουν σε κάτι τα κόμπλεξ;

Πολλές φορές αυτή η αίσθηση ότι μειονεκτούμε μας χρησιμεύει για να αποφεύγουμε να αντιμετωπίζουμε καταστάσεις που μπορεί να μας είναι δυσάρεστες. Aν λοιπόν κάποιος πιστεύει ότι δεν είναι αρκετά έξυπνος -και με αυτήν τη δικαιολογία δεν τολμάει να αρχίσει μια σταδιοδρομία ή να ψάξει για μια καλύτερη δουλειά-, με αυτό τον τρόπο αποφεύγει τις αποτυχίες. Xάνει όμως ταυτόχρονα και κάθε ευκαιρία να πετύχει, ώστε να αναθεωρήσει αυτήν την αντίληψη που έχει για τις ικανότητές του.

Mε παρόμοιο τρόπο τα κόμπλεξ μπορεί να γίνουν εμπόδιο στο να δημιουργήσουμε και να νιώσουμε εμπιστοσύνη στις σχέσεις μας. Aν πιστεύουμε π.χ. ότι είμαστε άσχημοι ή ότι κάτι επάνω μας είναι άσχημο και απωθητικό, έχουμε την τάση να κρυβόμαστε για να μην εισπράξουμε την απόρριψη των άλλων. Έτσι όμως γινόμαστε «αόρατοι» και για τους άλλους και επιβεβαιώνουμε με τον τρόπο αυτό τους φόβους μας: «ορίστε, δεν με πλησιάζει κανείς, άρα είμαι πράγματι τόσο άσχημος».

Άνθρωποι με πολύ έντονο το αίσθημα κατωτερότητας φτάνουν στο σημείο να υποτιμούν τους ανθρώπους που ενδιαφέρονται γι’ αυτούς ή με τους οποίους δημιουργούν σχέσεις: «για να θέλει να είναι μαζί μου, δεν αξίζει και πολλά». Mια τόσο στρεβλωμένη αντίληψη του εαυτού ή στοιχείων του εαυτού δεν είναι εύκολο ν’ αλλάξει.

Yπάρχει τρόπος να απαλλαγούμε από τα κόμπλεξ;

Aυτό που μπορούμε να κάνουμε, όταν παρατηρούμε ότι κάτι που θεωρούμε αδύναμο σημείο μας μας καταδυναστεύει, είναι να προσπαθήσουμε κατ’ αρχάς να παρατηρήσουμε τις αντιδράσεις μας σχετικά με αυτό το θέμα. Συνήθως, όταν πιστεύουμε ότι μειονεκτούμε σε κάτι, ρίχνουμε το βάρος σε κάτι άλλο για να αναπληρώσουμε το «έλλειμμα».

Ένα πολύ κοινότοπο παράδειγμα είναι ο άνθρωπος που πιστεύει ότι είναι άσχημος και προβάλλει ιδιαίτερα τις διανοητικές του ικανότητες. Mία άλλη στρατηγική, όταν αισθανόμαστε μειονεκτικά με κάποιο χαρακτηριστικό μας, είναι να προσπαθούμε να το κρύψουμε, να αποφεύγουμε «κακοτοπιές», για να μην πληγωθούμε. Kρύβουμε λοιπόν την κοιλιά μας κάτω από φαρδιά ρούχα ή την υποτιθέμενη έλλειψη εξυπνάδας στη σιωπή και τη μη συμμετοχή.

Aκόμη, είναι πολύ συνηθισμένο να αξιολογούμε τις αντιδράσεις των άλλων με τρόπο που να επιβεβαιώνουν την αρνητική γνώμη που έχουμε για τον εαυτό μας. Mε έναν ιδιαίτερα «επιτήδειο» τρόπο αγνοούμε ή υποτιμάμε τις θετικές και υπερτιμάμε τις αρνητικές αντιδράσεις. Aν παρατηρήσουμε λοιπόν τη συμπεριφορά μας και κατανοήσουμε με ποιο τρόπο «τρέφουμε» το αίσθημα κατωτερότητας, μπορούμε να υιοθετήσουμε μια συμπεριφορά περισσότερο τολμηρή, αλλάζοντας με πολύ μικρά βήματα τις παραπάνω «στρατηγικές».

Nα τολμήσουμε δηλαδή να δείξουμε περισσότερο αυτό που συνηθίζαμε να κρύβουμε. Nα μην προσπαθούμε τόσο πολύ να τραβάμε την προσοχή αλλού, προκειμένου να μην καταλάβουν οι άλλοι πόσο μειονεκτούμε. Kι ακόμη, να αξιολογούμε τις αντιδράσεις των άλλων πιο ρεαλιστικά, δεχόμενοι εξίσου και τις θετικές και τις αρνητικές.

Mπορεί με τον τρόπο αυτό να αντιληφθούμε ότι ένα μεγάλο μέρος του «βουνού» που βλέπουμε μπροστά μας είναι οφθαλμαπάτη και ότι όλοι οι άλλοι δεν βλέπουν παρά ένα μικρό λοφάκι!

~ Με τη συνεργασία της κ. Λουίζας Βογιατζή, συμβουλευτική ψυχολόγος

Πηγή: in.gr

by Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Ψυχολογία


Μαρία Μπενέτογλου

Πιθανότατα θα έχεις διαβάσει ένα σωρό χρήσιμα άρθρα για το άγχος. Κάνει κακό στο σώμα σου. Κάνει κακό στον μεταβολισμό σου. Μειώνει το προσδόκιμο ζωής. Επηρεάζει τις σχέσεις σου. Με λίγα λόγια, το άγχος δεν είναι φίλος σου και δεν χρειάζεται την επιστήμη για να σου το αποδείξει. Τι είναι, όμως, ο κύκλος του άγχους που πρέπει να βιώσεις και να κλείσεις;

Δεν θα σου μιλήσουμε ξανά για το πόσο κακό είναι το άγχος. Αλλά θα σου πούμε πως μπορεί να γίνει φίλο σου, όσο εσύ το αφήνεις να ολοκληρώσει τον φυσικό του κύκλο. Κύκλος του άγχους; Ναι, και όταν αυτός ο κύκλος δεν κλείσει ποτέ, τότε το σώμα σου υποφέρει.

Τι είναι κύκλος του άγχους;
Το σώμα σου πλημμυρίζει από ορμόνες στρες για έναν καλό λόγο. Όλα τα συναισθήματά υπάρχουν για έναν λόγο, τελικά. Το άγχος είναι λίγο σαν τον θυμό. Ο θυμός δεν είναι η πιο άνετη αίσθηση που νιώθεις, αλλά εξυπηρετεί έναν σκοπό – προστατεύει την αίσθηση της δικαιοσύνης μας και μας προστατεύει από τους ανθρώπους που θέλουν να την καταπατήσουν. Ο θυμός που συνεχίζεται χωρίς σκοπό είναι ένα πρόβλημα, αλλά μια έκρηξη του κατάλληλου θυμού σε μια άδικη κατάσταση;

Δεν πρέπει να απενεργοποιήσεις αυτό το συναίσθημα τόσο εύκολα καθώς πρέπει να αντιληφθείς αυτό που σου λέει.

Η φυσιολογική αντίδρασή μας στο άγχος είναι πολύ καλά σχεδιασμένη για να μας βοηθήσει να επιβιώσουμε βραχυπρόθεσμα από στρεσογόνους παράγοντες.

Έτσι, μετά την ολοκλήρωση της αντίδρασης στο άγχος… τι θα συμβεί στη συνέχεια;

Μπορείς να χαλαρώσεις με τους αγαπημένους σου, ή να φωνάξεις από μέσα σου με χαρά, να πέσεις στο κρεβάτι ή να αγκαλιάσεις ένα αγαπημένο σου πρόσωπο.

Όλη αυτή η δραστηριότητα σηματοδοτεί στο σώμα ότι τώρα είσαι ασφαλής. Το άγχος δεν χρειάζεται πια και ο κύκλος του έχει ολοκληρωθεί.

Ωστόσο, πολλοί παράγοντες που μας προκαλούν άγχος είναι δύσκολο να τους αποφύγουμε.

 

Η πολλή δουλειά, η κίνηση κλπ δεν πρόκειται να μας «σκοτώσουν», αλλά αυξάνουν την αντίδραση του στρες με παρόμοιο τρόπο, αλλά δεν μας προσφέρουν την ίδια ευκαιρία για να ολοκληρώσουμε τον κύκλο απόκρισης άγχους. Αυτό είναι που αντιμετωπίζουμε σήμερα, δεν ολοκληρώνουμε τους κύκλους άγχους μας.

Πώς θα ολοκληρώσεις τον κύκλο;

Αν παρατηρήσεις έντονο άγχος και αναρωτιέσαι τι να κάνεις για αυτό, τότε υπάρχουν μερικοί τρόποι για να κλείσεις τον κύκλο όσο πιο ειρηνικά γίνεται:

Γυμναστική
Δεν χρειάζεται να πας γυμναστήριο αν δεν σου αρέσει. Μπορείς να χορέψεις, να κάνεις πηδηματάκια, να τρέξεις, να κολυμπήσεις, να ρίξεις μερικές μπουνιές στο μαξιλάρι σου.

Όλα αυτά λειτουργούν!

 

Δημιουργικότητα
Δημιούργησε. Μπορείς να τραγουδήσεις, να γράψεις, να ζωγραφίσεις να παίξεις. Ό,τι σου αρέσει, σε εκφράζει, μπορείς να το κάνεις.

Θα ανακουφιστείς και θα νιώσεις πολύ καλύτερα.

Γέλιο και κλάμα
Γέλα για να ανακουφιστείς και να εκφράσεις όλα τα συναισθήματα που κρατάς μέσα σου. Μπορεί να θυμηθείς κάτι από το παρελθόν και να γελάσεις.

Ή… κλάψε! Το κλάμα δεν είναι ντροπή αλλά είναι ένας μηχανισμός για το σώμα σου να ανακουφιστεί, χωρίς ντροπές! Το κλάμα έχει πολλά οφέλη και στο τέλος θα νιώσεις καλύτερα.

https://ipop.gr/

Ψυχολογία

Οι παραδοσιακοί χοροί αποτελούν μέρος του πολιτισμού μας και μας προσδίδουν μια συνεκτική ταυτότητα, ενώνοντάς μας σε επίπεδο κοινότητας. Φυσικά, ένα μεγάλο ποσοστό νέων επιλέγει να μάθει παραδοσιακούς χορούς, τόσο για να συνδεθεί με τις ρίζες του, όσο και ως μια εναλλακτική μορφή άσκησης. Όμως, μια πρόσφατη έρευνα έρχεται για να προσθέσει άλλο ένα ισχυρό πλεονέκτημα της εκμάθησης παραδοσιακών χορών: εκείνο της προστασίας του εγκεφάλου.

Σύμφωνα με την «New York Times», οι επιστήμονες γνωρίζουν ότι καθώς μεγαλώνουμε, ο εγκέφαλός μας αλλάζει και οι νοητικές του λειτουργίες φθίνουν. Η ταχύτητα αποθήκευσης και χρήσης των νέων δεδομένων είναι σημαντικά μικρότερη. Αυτό έχει αποδειχθεί ερευνητικά ακόμα και σε ανθρώπους που έχουν περάσει μόλις τα 40 χρόνια ζωής.

Ωστόσο, είναι αμέτρητες θεωρίες και έρευνες που προσπαθούν να αποδείξουν ότι αυτές οι αλλαγές είναι αναστρέψιμες ή έστω μπορούν να επιβραδυνθούν σημαντικά. Το επιστημονικό περιοδικό «Frontiers in Aging Neuroscience» δημοσίευσε, λοιπόν, πρόσφατα σχετική έρευνα από επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Ιλινόις, αλλά και άλλων ερευνητικών ιδρυμάτων με δείγμα τους 174 υγιείς 60άρηδες και 70άρηδες.

Χώρισαν τα υποκείμενα σε τρεις ομάδες. Η πρώτη ακολούθησαν ένα πρόγραμμα γρήγορου βάδην, η δεύτερη ομάδα έκανε διατάσεις και ισορροπία, ενώ η τρίτη μάθαινε παραδοσιακούς χορούς. Μετά από έξι μήνες υποβλήθηκαν σε τεστ.

Η επικεφαλής ερευνήτρια δρ Αγκνιέσζκα Μπουρζίνσκα, καθηγήτρια Ανθρώπινης Ανάπτυξης & Νευροεπιστήμης στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Κολοράντο, στο Φορτ Κόλινς δήλωσε για τα αποτελέσματα: «Στον εγκέφαλο όλων των εθελοντών παρατηρήσαμε κάποιες ενδείξεις εκφύλισης της λευκής ουσίας, οι οποίες ήταν μεν περιορισμένες (ουσιαστικά είχαν λεπτύνει και είχαν αραιώσει λίγο οι συνδέσεις μεταξύ των νευρικών κυττάρων), αλλά και απρόσμενα σημαντικές, αν αναλογιστούμε ότι είχαν περάσει μόλις έξι μήνες».

Αυτή η εκφύλιση παρατηρήθηκε σε όσους έκαναν μεγάλα ποσοστά καθιστικής ζωής. Όμως μια συγκεκριμένη ομάδα ηλικιωμένων παρουσίασε βελτίωση των ποσοστών λευκής ουσίας σε μια συγκεκριμένη εγκεφαλική δομή, εκείνη της ψαλίδας, η οποία σχετίζεται με την ταχύτητα επεξεργασίας των πληροφοριών και τη μνήμη.

Κλείνοντας στο άρθρο τους οι ερευνητές αναφέρουν για τη σημασία των αποτελεσμάτων: «Το μήνυμα της μελέτης είναι ότι πρέπει να προσπαθούμε να μη διάγουμε καθιστική ζωή. Οι λιγοστοί εθελοντές μας που γυμνάζονταν πριν δηλώσουν συμμετοχή στη μελέτη μας είχαν τη μικρότερη εκφύλιση της λευκής ουσίας απ’ όλους και όσοι από αυτούς έκαναν χορό, αποκόμισαν κιόλας σημαντικά οφέλη».

https://enallaktikidrasi.com

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή