Σεπτεμβρίου 19, 2019

Ψυχολογία

Τα χάδια και οι αγκαλιές όλο και λιγοστεύουν στη ζωή μας κάνοντας γιατρούς, δασκάλους και επιστήμονες να ανησυχούν.
Μήπως τα υπερβολικά όρια στις σχέσεις αρχίζουν και βλάπτουν σοβαρά την ψυχική μας υγεία; Πότε ήταν η τελευταία φορά που αγγίξατε κάποιον που δεν ανήκε στον οικογενειακό ή φιλικό σας κύκλο;

Και δεν εννοώ το άγγιγμα με τον ντελιβερά της γειτονιάς την ώρα που σας δίνει τα ρέστα.

Πότε θυμάστε να κάνετε χειραψία με έναν ξένο ή να χτυπάτε ελαφρά στην πλάτη κάποιον συνάδερφο σας;

Αν κρατούσατε ένα ημερολόγιο αφής, πόσα αγγίγματα με άγνωστους θα είχατε καταγράψει την τελευταία βδομάδα;

Η αίσθηση της αφής είναι η πρώτη που αναπτύσσουν τα έμβρυα στη μήτρα όμως λίγο αργότερα, κάπου στην ενήλικη ζωή, αρχίζουν να μπαίνουν τα όρια και η σωματική επαφή γίνεται όλο και πιο άβολη.

Η αφή είναι μια από τις βασικές μας αισθήσεις και είναι αρκετά περίπλοκη.

Κάποιες νευρικές απολήξεις αναγνωρίζουν τη φαγούρα, άλλες τον πόνο, την πίεση, την υφή και μονάχα μία, γνωστή ως «αισθητηριακός νευρώνας», αναγνωρίζει το τρυφερό, απαλό χάδι.

Η κοινωνική επαφή έχει εκδιωχθεί με αμέτρητους τρόπους από την καθημερινότητά μας. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, για παράδειγμα, τον περασμένο μήνα οι γιατροί προειδοποιήθηκαν να αποφεύγουν να παρηγορούν τους ασθενείς με αγκαλιές μήπως και παρερμηνευτούν και έτσι προκληθούν τυχόν νομικές ενέργειες, ενώ μια κυβερνητική έκθεση διαπίστωσε ότι φροντιστές ανηλίκων φοβούνται να αγκαλιάζουν τα παιδιά για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

Στις ΗΠΑ νέες προσκοπίνες προκάλεσαν την κοινωνική κατακραυγή τον περασμένο Δεκέμβριο, όταν επέπληξαν τους γονείς που παρότρυναν τις κόρες τους να αγκαλιάζουν μόνο συγγενείς, λέγοντας τους πως «δεν χρωστάμε σε κανέναν αγκαλιά».

Οι δάσκαλοι διστάζουν να αγκαλιάζουν τους μαθητές και στο Ηνωμένο Βασίλειο τουλάχιστον μισό εκατομμύριο ηλικιωμένοι περνάνε ολόκληρες εβδομάδες χωρίς να βλέπουν ή να αγγίζουν κανέναν.

Μια ολόκληρη επιστήμη, αυτή της αφής, αναπτύσσεται στην Ευρώπη, την Αυστραλία και τις ΗΠΑ ώστε να μπορέσει να ερευνηθεί και να εξηγηθεί η έλλειψη της σωματικής επαφής.

Διάφοροι «επαγγελματίες αγκαλιάς» οργανώνουν εργαστήρια, πάρτι και προσωπικές συνεδρίες ώστε να καταπολεμήσουν αυτήν την επιδημία της μοναξιάς.

Στο Cuddle Up To Me, ένα κέντρο επαφής στο Πόρτλαντ του Όρεγκον, οι πελάτες μπορούν να περιηγηθούν σε ένα μενού που περιλαμβάνει 72 διαφορετικά είδη αγκαλιάς. Στην Ιαπωνία από την άλλη έχουν εφεύρει μια καρέκλα χαλάρωσης που αγκαλιάζει αυτόν που κάθεται με τα μαλακά της μπράτσα.

Μήπως όλα αυτά δείχνουν ότι βιώνουμε μια κρίση της σωματικής επαφής; Και αν ναι, τι κινδυνεύουμε να χάσουμε ως είδος αν χάσουμε την αίσθηση της αφής;

«Φυσικά και απομακρυνόμαστε από την αφή» δηλώνει ο Francis McGlone, καθηγητής Νευροεπιστήμης στο πανεπιστήμιο John Moores του Liverpool.

«Έχουμε δαιμονοποιήσει το άγγιγμα σε βαθμό που προκαλεί υστερικές αντιδράσεις, νομοθετικές διαδικασίες και μια έλλειψη επαφής που δεν είναι καλή για την ψυχική υγεία» ανησυχεί.

«Έχω ακούσει για δασκάλους που ζητούν από τα παιδιά να κολλήσουν μόνοι τους το τσιρότο, ώστε να μην διακινδυνεύσουν αγγίζοντάς τα με κάποια καταγγελία» λέει και συνεχίζει «φαίνεται ότι έχουμε δημιουργήσει έναν κόσμο που αποστρέφεται την αφή.

Μήπως ήρθε η ώρα να ανακτήσουμε την κοινωνική της δύναμη;».

Η αφή είναι μια από τις βασικές μας αισθήσεις και είναι αρκετά περίπλοκη. Κάποιες νευρικές απολήξεις αναγνωρίζουν τη φαγούρα, άλλες τον πόνο, την πίεση, την υφή και μονάχα μία, γνωστή ως «αισθητηριακός νευρώνας», αναγνωρίζει το τρυφερό, απαλό χάδι.

Αυτήν μελετάει τα τελευταία χρόνια ο McGlone, μέσα από διάφορες τεχνικές, όπως εισχωρώντας μια βελόνα μέσα στο δέρμα.

«Παρακολουθώντας το πόσο γρήγορα αποκρίνεται το νεύρο, ενώ κάτι αγγίζει το δέρμα, αποδεικνύει ότι η βέλτιστη ταχύτητα ενός ανθρώπινου χαδιού είναι 3 έως 5 κλάσματα δευτερολέπτου» αναφέρει.

«Είμαστε έτοιμοι να αγκαλιάζουμε και να χτυπάμε ο ένας τον άλλον με προκαθορισμένες ταχύτητες, ερεθίζοντας το νεύρο αυτό και προκαλώντας αυτόματα συναισθήματα».

Η ευχαρίστηση που δημιουργείται μας ωθεί να συνεχίζουμε να αγγίζουμε τους γύρω μας, να χαϊδεύουμε τα μωρά ώστε να αναπτυχθούν, να δενόμαστε στενά με τους ενήλικες υφαίνοντας έτσι ένα νήμα ευημερίας και καλής ψυχικής υγείας στη ζωή μας.

Και μπορεί να μας διδάξει περισσότερα και σχετικά με την αποστροφή από την επαφή και το άγγιγμα, συμπεριλαμβανομένου του πώς αναπτύσσονται ο αυτισμός ή οι διατροφικές διαταραχές, ακόμα και να οδηγήσει στην ανακάλυψη κάποιας θεραπείας για τη μοναξιά.

Πέρυσι, ερευνητές του Πανεπιστημίου του Λονδίνου απέδειξαν ότι ένα αργό, απαλό άγγιγμα από έναν άγνωστο μπορεί να μειώσει το αίσθημα του κοινωνικού αποκλεισμού.

Ως κοινωνία κατανοούμε ενστικτωδώς το αίσθημα της αφής.

Γι’ αυτό τον λόγο, όταν συνέβη το τραγικό περιστατικό με τους πυροβολισμούς στο σχολείο της Φλόριντα, ο διευθυντής υποσχέθηκε να αγκαλιάσει τον κάθε έναν από τους 3.300 μαθητές ξεχωριστά.

Ένα απλό, μικρό άγγιγμα μπορεί να αλλάξει αμέτρητες ζωές.

Η πριγκίπισσα Νταϊάνα το γνώριζε αυτό όταν κρατούσε το χέρι ενός ασθενούς με AIDS το 1987.

Όπως και ο Μπάρακ Ομπάμα όταν έσκυψε για να μπορέσει να χαϊδέψει ένα αγοράκι στο κεφάλι του.

Η Tifanny Field ίδρυσε το Ινστιτούτο Μελέτης της Αφής στο Μαϊάμι ώστε να μελετήσει αυτήν την παραμελημένη αίσθηση και τις επιπτώσεις της στην υγεία.

Είναι λάτρης του μασάζ και καταγράφει τα οφέλη αυτής της επαφής.

«Γνωρίζουμε από την επιστήμη τι συμβαίνει κάτω από το δέρμα μας. Όταν πιέζεται ή δέχεται το άγγιγμα, οι υποδοχείς της πίεσης διεγείρονται» λέει.

«Αυτό επιβραδύνει τον καρδιακό ρυθμό, την πίεση του αίματος και απελευθερώνει κορτιζόλη, βοηθώντας στον καλύτερο έλεγχο των ορμονών του στρες».

Το άγγιγμα λειτουργεί ευεργετικά και για το ανοσοποιητικό μας σύστημα καθώς επίσης αυξάνει και τη σεροτονίνη, που είναι γνωστή και ως φυσικό αντικαταθλιπτικό.

Η Field επιβεβαιώνει επίσης πως βοηθά και στον καλύτερο ύπνο.

Το πιο βασικό από όλα είναι πως η αφή μας αποκαλύπτει ποιοι είμαστε.

«Γι’ αυτό τον λόγο όταν τα έμβρυα βρίσκονται στην μήτρα» λέει ο McGlone «μέσα στον αμνιακό σάκο, περιτριγυρισμένα από το αμνιακό υγρό, ο εγκέφαλός τους αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει κάποιο άλλο σώμα εκτός από το δικό τους.

Και αν δεν συμβεί αυτό, αποκτούν ένα σύνδρομο εσωστρέφειας και απομονωτισμού».

Πειράματα σε πιθήκους οδήγησαν τους επιστήμονες στη διαπίστωση ότι η ανάγκη για σωματική επαφή είναι τόσο έμφυτη, ώστε όταν πήραν το βρέφος από την αγκαλιά της μητέρας του για να το ταΐσουν εκείνο παρέμεινε προσκολλημένο σε τριχωτές επιφάνειες νομίζοντας πως είναι εκείνη, προσπαθώντας έτσι να μην χάσει την επαφή.

Αυτό δείχνει πως δίχως επαφή οι άνθρωποι μπορεί να γίνουν λιγότερο «ανθρώπινοι».

«Δεν βλέπεις ανθρώπους να αγγίζονται στην εποχή μας» διαμαρτύρεται η Field «όλοι είναι προσκολλημένοι στα κινητά τους τηλέφωνα. Το μόνο που αγγίζουν είναι οι οθόνες αφής και αν ακουμπήσουν κατά λάθος κάποιον ξένο αισθάνονται αμηχανία και ντροπή».

Αν και δεν υπάρχουν ακόμη επιστημονικά δεδομένα που να συνδέουν τη μειωμένη επαφή με την άνοδο της τεχνολογίας, οι εικόνες απομονωμένων ανθρώπων που κλείνονται στον κόσμο τους και κάθονται σκυφτοί μπροστά από τις οθόνες είναι αρκετά οικίες και καθημερινές.

Πού θα μας οδηγήσει λοιπόν όλη αυτή η έλλειψη επαφής;

Η Kellie Payne, υπεύθυνη του ερευνητικού τμήματος της Eκστρατείας Kαταπολέμησης της Mοναξιάς στη Βρετανία, δηλώνει ότι η μοναξιά είναι καταστροφική ακριβώς γιατί βάζει τους ανθρώπους σε ένα είδος αμυντικής κατάστασης.

«Έχοντας αρνητικές εμπειρίες, αναμένουν πως η σύνδεση με τους ανθρώπους θα είναι εξίσου αρνητική» αναφέρει.

Σύμφωνα με τον David J Linden, συγγραφέα του βιβλίου «Αφή: H επιστήμη του χεριού, της καρδιάς και του μυαλού» («Touch: The Science of Hand, Heart and Mind»), «οι άνθρωποι έχουμε ισχυρότερη την αίσθηση της αφής στην ηλικία των 20, ύστερα αρχίζει και μειώνεται κατά μια ποσοστιαία μονάδα τον χρόνο σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας».

Η Field ανησυχεί επίσης για την αύξηση των συνδρόμων πόνου στα μικρά παιδιά, όπως το σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου και την ινομυαλγία, ένα σύνδρομο χρόνιου εκτεταμένου και βασανιστικού σωματικού πόνου, κάτι που οφείλεται στο άγχος και στην απουσία επαφής, και συνδέει επίσης την επιθετική συμπεριφορά τους με την έλλειψη του χαδιού και της αφής.

«Αυτό που με ανησυχεί» λέει ο McGlone, «είναι πως εάν αυτό το εξελικτικό σύστημα έχει διαταραχθεί ή διακοπεί, ο εγκέφαλος είναι ικανός να ζητήσει από αλλού αποζημίωση.

Για παράδειγμα από τα ναρκωτικά ή το αλκοόλ. Δηλαδή, αν το άγγιγμα σταματήσει να λειτουργεί ως ανταμοιβή τότε ο οργανισμός θα ζητήσει να αντικατασταθεί από κάτι άλλο».

Αν και οι άνθρωποι λατρεύουμε την αίσθηση της αφής, ζούμε πλέον σε μια εποχή που υπάρχει διάχυτη η απειλή της σεξουαλικής και σωματικής κακοποίησης και δεν αισθανόμαστε αρκετά ασφαλείς.

Τα όρια προσέγγισης δεν είναι ξεκάθαρα.

«Σκέφτομαι δύο φορές πριν αγκαλιάσω κάποιον στη δουλειά, δεν θα ήθελα να παρερμηνευθεί με τόσα που ακούγονται» λένε αρκετοί.

Πώς όμως θα μπορούσαμε να έχουμε περισσότερη επαφή στη ζωή μας;

Το να ενθαρρύνουμε ένα απλό άγγιγμα ή μια απλή αγκαλιά ωφελεί σημαντικά.

Υπάρχουν τρόποι να αγγίζουμε ο ένας τον άλλον χωρίς να είναι παρεξηγήσιμοι.

Το να χτυπήσουμε ελαφρά στην πλάτη κάποιον συνάδερφο, να ανταλλάξουμε μια εγκάρδια χειραψία με έναν άγνωστο ή να χαϊδέψουμε ένα ξένο σκυλί είναι κάποιοι καλοί τρόποι για να επανακτήσουμε την αίσθηση που έχουμε μέσα από το άγγιγμα.

Φυσικά, κανείς δεν λέει ότι ένα γρήγορο άγγιγμα ή χάδι μπορεί να θεραπεύσει την μοναξιά, αλλά ίσως μια πιο ουσιαστική, συχνή επαφή θα μπορούσε.

To κείμενο αποτελεί απόδοση στα ελληνικά του άρθρου με τίτλο «No hugging: are we living through a crisis of touch?» που δημοσιεύτηκε στον Guardian.

Πηγή: lifo.gr

awakengr.com

Ψυχολογία

Δεν ζούμε, τρέχουμε: Το κείμενο για τις ψυχικές ασθένειες που θα σε ταρακουνήσει

Η μοναξιά του δρομέα μεγάλων αποστάσεων
Από SaneJoker 

«Run, rabbit, run, dig that hole, forget the sun»
Breathe, Pink Floyd

«Life is just what happens to you, while you ‘re busy making other plans»
Beautiful Boy, John Lennon

Όλο τρέχουμε, κάτι να προλάβουμε, κάτι να κάνουμε, κάποιον να δούμε, κάτι να πληρώσουμε, κάτι να ακούσουμε, κάτι να μάθουμε, κάτι να διαβάσουμε, κάτι.

Απ’ τη στιγμή που ανοίγουμε τα μάτια μας μέχρι να τα κλείσουμε, τρέχουμε.

Ακόμα και τις στιγμές που ξεκουραζόμαστε, ακόμα και στον ελεύθερο χρόνο μας, ακόμα και τότε κάτι πρέπει να κάνουμε.

~

«Τι κάνεις;»
«Τίποτα»
(αυτή είναι η πιο ανησυχητική απάντηση)

«Τι κάνεις;»
«Τρέχω»
(αυτή είναι η πιο συνηθισμένη απάντηση)

~

Αν μείνεις για μια ώρα χωρίς να κάνεις τίποτα, απλώς κοιτώντας τον τοίχο ή το δέντρο απέναντι, αισθάνεσαι ενοχές.

Αν σε δουν να μένεις έτσι για μια ώρα, χωρίς να κάνεις τίποτα, απλώς κοιτώντας τον τοίχο ή το δέντρο απέναντι, θα σου προτείνουν αντικαταθλιπτικά.

Γιατί πέρα από τις δουλειές που πρέπει να κάνεις, πέρα από τα καθήκοντα σου, θα μπορούσες να αξιοποιήσεις αυτή την ώρα, διαβάζοντας, ακούγοντας μουσική, κάνοντας γυμναστική -αντί να χάνεις το χρόνο σου.

Λες και η ώρα του ρεμβασμού είναι χαμένη ζωή.
Λες και η υπόλοιπη ζωή, όπου όλο τρέχουμε κάτι να προλάβουμε, είναι κερδισμένη ζωή.

Ακόμα και τα παιδιά μας τα γαλουχούμε με το ιδανικό της άοκνης προσπάθειας.

Ερεθίσματα, ακόμα περισσότερα ερεθίσματα, καταιγισμός ερεθισμάτων από την κούνια, μην τυχόν και δεν ακούσει Μότσαρτ, μην τυχόν και δεν μιλήσει ως τα δύο, και περισσότερα ερεθίσματα μετά, και παιχνίδια εκπαιδευτικά και διάβασμα και μουσική προπαιδεία και εξωσχολικές δραστηριότητες και εποικοδομητικό παιχνίδι (λες και το παιχνίδι μπορεί να είναι κάτι άλλο) και dvd και τάμπλετ και κολυμβητήριο και δύο ξένες γλώσσες από νωρίς (γιατί τότε μαθαίνουν πιο εύκολα), τα παιδιά μας τρέχουν πίσω μας κι αυτά.

Τρέχουμε εμείς, τρέχουν και τα παιδιά μας.

~

Πρέπει πάντα να κάνεις κάτι, να μην «χάνεις τον καιρό σου», να μη σπαταλάς τον καιρό σου.

Όμως αυτή η άδεια ώρα είναι ανάγκη του ανθρώπου.

Όταν αφήνουμε τον νου μας να αδειάσει, τότε πλησιάζουμε περισσότερο τον πυρήνα μας.

Γιατί όλα όσα μάθαμε κι όλα όσα μαθαίνουμε, όλα όσα κάνουμε και όλα όσα τρέχουμε να προλάβουμε (all that you give, all that you deal, all that you buy -beg, borrow or steal), είναι ενδύματα του νου και όταν τον νου τον βαρυφορτώνεις τότε αυτός, αναπόφευκτα κάποια στιγμή, καταρρέει.

Οι ψυχικές ασθένειες είναι η πανδημία του σύγχρονου πολιτισμού. Κατάθλιψη, ψυχαναγκασμοί, φοβίες και κυρίως άγχος.

~

Γιατί τρέχουμε. Τρέχουμε να προλάβουμε τη ζωή και δεν καταλαβαίνουμε ότι η ζωή έχει μείνει πίσω.

Αυτό που κυνηγάμε είναι η fata-morgana των προσδοκιών που πρέπει να έχουμε.

Γιατί πρέπει να είμαστε επιτυχημένοι, πρέπει να έχουμε περισσότερα λεφτά, πρέπει να είμαστε καλλιεργημένοι-έξυπνοι-όμορφοι-γυμνασμένοι-αδύνατοι-χαρούμενοι-ευτυχισμένοι, πρέπει να έχουμε τα πιο έξυπνα παιδιά, και πρέπει να ξεπεράσουμε τους άλλους, να έχουμε περισσότερα λεφτά από τους άλλους, να είμαστε πιο καλλιεργημένοι-έξυπνοι-όμορφοι-γυμνασμένοι-αδύνατοι-χαρούμενοι-ευτυχισμένοι από τους άλλους…

Πρέπει να κάνουμε, πρέπει να είμαστε, πρέπει να έχουμε κάτι παραπάνω και κάτι παραπάνω και όλο τρέχουμε για να το έχουμε και όλο πασχίζουμε για να πετύχουμε αυτό το κάτι παραπάνω, αυτό το μεγάλο, και τελικά έρχεται μια στιγμή όπου καταλαβαίνεις ότι έχασες εκείνο το μικρό και «λίγο παρακάτω» που είχες.

~~{}~~

Δεν απόλαυσες το σώμα σου και την νεότητα σου, γιατί πάντα ήθελες να είσαι πιο αδύνατος/η, πιο όμορφος/η, πιο sexy, πιο Μπραντ Πητ/Αντζελίνα Τζολί.

Όταν όμως είσαι ογδόντα χρονών και κοιτάς τις φωτογραφίες της νεότητας καταλαβαίνεις ότι ήσουν πιο όμορφος/η απ’ όσο πίστευες τότε.

~

Δεν απόλαυσες τον σύντροφο σου, γιατί διαρκώς γκρίνιαζε και δεν έβγαζε αρκετά λεφτά, και δεν ήταν αρκετά ρομαντικός-όμορφος-ερωτικός και γιατί δεν πρόλαβες να ασχοληθείς μαζί του, είχατε το Τρέξιμο.

Αλλά στα ογδόντα, όταν πια δεν θα τον έχεις δίπλα σου, νοσταλγείς τη γκρίνια του και τα ελαττώματα του και εκείνον τον χαζό τρόπο που σου έλεγε: «Ε, ναι, σ’ αγαπώ. Πάλι τα ίδια θα λέμε;»

~

Δεν απόλαυσες τα παιδιά σου, γιατί έπρεπε να τα στείλεις στον παιδικό σταθμό ώστε να μπορείς να τρέχεις για να τους προσφέρεις τα πάντα και έπρεπε να τα προετοιμάσεις για το νηπιαγωγείο, να τα στείλεις διαβασμένα στο δημοτικό, να τα στείλεις να μάθουν αγγλικά-γαλλικά-μουσική-θέατρο-μπαλέτο-υπολογιστές, και έπρεπε να διαβάζουν όλη μέρα για να περάσουν στο πανεπιστήμιο και μετά έφυγαν από το σπίτι πριν να το καταλάβεις.

Και στα ογδόντα σου, κοιτάς τις φωτογραφίες των παιδιών σου και καταλαβαίνεις ότι δεν πρόλαβες να τα αγκαλιάσεις όσο ήθελες, δεν πρόλαβες να παίξεις μαζί τους, γιατί έπρεπε να τρέχεις και έπρεπε να τρέχουν κι εκείνα.

~~{}~~

Κοιτάς πίσω και καταλαβαίνεις ότι δεν πρόλαβες τίποτα.

Ούτε τους φίλους σου να δεις ούτε τους γονείς σου να καταλάβεις ούτε έρωτες να ζήσεις ούτε να χορέψεις ούτε να κάνεις αυτά που θεωρούσες σημαντικά όταν ήσουν παιδί.

Κι αυτό σου φαίνεται παράξενο. Όλο έτρεχες κι όμως δεν πρόλαβες.

Γιατί έτρεχες τότε; Για να πληρώσεις όλους τους λογαριασμούς; Μα ακόμα χρωστάς και νέοι λογαριασμοί έρχονται κάθε μέρα.

Και καταλαβαίνεις ότι έτρεχες για να επιβιώσεις.

~

Λυπάμαι που στο λέω, αλλά τώρα, στα ογδόντα, δεν έχεις χρόνο για τύψεις.

Έχεις λίγο χρόνο να ζήσεις ακόμα, μην τον χαραμίσεις σε τύψεις γι’ αυτά που δεν έζησες. Άλλωστε ο χρόνος πάντα έτσι είναι, λίγος, όσων χρονών και να είσαι.

Πάρε μια βαθιά ανάσα και άδειασε τον νου σου.

Μην τρέχεις πια. Στάσου!

~

Κι αν δεν είσαι ογδόντα, αν έχεις μικρά παιδιά, πιάστα απ’ το χέρι, αγκάλιασέ ‘τα, παίξε μαζί τους. Τόσο γρήγορα, πριν να το καταλάβεις, δεν θα θέλουν να τα κρατάς απ’ το χέρι, δεν θα είναι παιδιά.

Κι εσύ δεν θα είσαι νέος, ζωντανός για πολύ ακόμα. Ένα ανοιγόκλεισμα των ματιών διαρκεί η ζωή, όσο και να τρέχεις.

Στάσου! Πάρε μια ανάσα.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(Ο τίτλος προέρχεται απ’ το διήγημα του Άλαν Σίλιτοου «Η μοναξιά του δρομέα μεγάλων αποστάσεων». Έγινε ταινία από τον Τόνι Ρίτσαρντσον, το 1962 και τραγούδι από τους Iron Maiden.)

sanejoker.info

Ψυχολογία

Daniel Goleman - Ο φίλος στην ανάγκη φαίνεται: Η αξία των ανθρώπινων σχέσεων στην ιατρική

Προσθέστε στη λίστα των «συναισθηματικών» κινδύνων για την υγεία και τον ήχο της σιωπής, και βάλτε τους στενούς συναισθηματικούς δεσμούς στη λίστα των παραγόντων που προστατεύουν την υγεία. Μελέτες που έγιναν επί περισσότερες από δύο δεκαετίες σε πάνω από τριάντα επτά χιλιάδες ανθρώπους δείχνουν ότι η κοινωνική απομόνωση —η αίσθηση ότι δεν έχεις κανένα με τον οποίο να μπορείς να μοιραστείς τα βαθύτερα συναισθήματά σου ή να έχεις μια στενή επαφή — διπλασιάζει τους κινδύνους ασθένειας ή θανάτου.

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα μιας αναφοράς στο περιοδικό Science το 1987, από μόνη της η απομόνωση «είναι τόσο καθοριστική για τα ποσοστά θνησιμότητας όσο είναι και το κάπνισμα, η υπέρταση, η αυξημένη χοληστερίνη, η παχυσαρκία και η έλλειψη σωματικής άσκησης». Και, πράγματι, το κάπνισμα αυξάνει τους κινδύνους θνησιμότητας κατά ένα ποσοστό μόλις 16 τοις εκατό, ενώ η κοινωνική απομόνωση κατά 20 τοις εκατό, με αποτέλεσμα να συνιστά έναν σημαντικό κίνδυνο για την υγεία.

Η απομόνωση είναι σκληρότερη στους άνδρες παρά στις γυναίκες. Απομονωμένοι άνδρες είχαν δύο με τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν από όσες είχαν εκείνοι που διατηρούσαν κοινωνικούς δεσμούς. Για τις απομονωμένες γυναίκες, ο κίνδυνος ήταν μιάμιση φορά μεγαλύτερος από ό,τι στις περισσότερο δραστήριες κοινωνικά γυναίκες. Η διαφορά μεταξύ ανδρών και γυναικών στην επίδραση της απομόνωσης μπορεί να οφείλεται στο ότι οι γυναικείες σχέσεις τείνουν να είναι συναισθηματικά στενότερες από αυτές των ανδρών. Λίγα στοιχεία από αυτούς τους κοινωνικούς δεσμούς για μια γυναίκα μπορεί να είναι πιο παρηγόρα από ό,τι ο ίδιος μικρός αριθμός φίλων για τον άνδρα.

Φυσικά, η μοναξιά δεν είναι το ίδιο με την απομόνωση. Πολλοί άνθρωποι οι οποίοι ζουν μόνοι ή έχουν λίγους φίλους είναι ευχαριστημένοι και υγιείς. Γ ια να το θέσω πιο σωστά, η αιτία ενός παθολογικού κινδύνου είναι η υποκειμενική αίσθηση ότι είσαι αποκομμένος από τους άλλους και δεν έχεις σε ποιον να στραφείς. Αυτό το εύρημα είναι δυσοίωνο αν εξεταστεί υπό το φως της αυξανόμενης απομόνωσης που υποθάλπεται από τη μοναχική τηλεθέαση και την άμβλυνση κάποιων κοινωνικών συνηθειών, όπως ήταν οι λέσχες ή οι κοινωνικές επισκέψεις, και ενισχύει τη μεγάλη σπουδαιότητα των ομάδων αυτοβοήθειας, όπως είναι οι διάφορες ομάδες Ανώνυμων Αλκοολικών που λειτουργούν ως υποκατάστατα κοινωνικής συναναστροφής.

Η ισχύς της απομόνωσης ως παράγοντας θνησιμότητας —και η θεραπευτική δύναμη των στενών δεσμών— μπορούν να ιδωθούν στη μελέτη που έγινε σε περισσότερους από εκατό ασθενείς οι οποίοι είχαν υποβληθεί σε μεταμόσχευση μυελού των οστών39. Από τους ασθενείς που ένιωθαν ότι είχαν έντονη συναισθηματική στήριξη από τους συντρόφους τους, την οικογένειά τους ή τους φίλους τους, το 54 τοις εκατό έζησε άλλα δύο χρόνια μετά τις μεταμοσχεύσεις, έναντι μόνο 20 τοις εκατό αυτών που ανέφεραν μειωμένη συναισθηματική στήριξη. Παρόμοια, πιο ηλικιωμένοι που υποφέρουν από καρδιακά νοσήματα, αλλά έχουν δύο ή και περισσότερα άτομα στη ζωή τους, στα οποία μπορούν να απευθυνθούν για συναισθηματική στήριξη, έχουν περισσότερες από δύο φορές πιθανότητες να ζήσουν πάνω από ένα χρόνο μετά από μια καρδιακή προσβολή από όσο έχουν αυτοί που στερούνται μια τέτοια στήριξη.

Ίσως η πιο χαρακτηριστική μαρτυρία σχετικά με τη θεραπευτική δύναμη των συναισθηματικών δεσμών είναι μια σουηδική μελέτη που δημοσιεύθηκε το 1993. Σε όλους τους άνδρες που ζούσαν στην πόλη του Γκέτεμποργκ και είχαν γεννηθεί το 1933 προσφέρθηκε μια δωρεάν ιατρική εξέταση. Επτά χρόνια αργότερα, οι 752 άνδρες που είχαν εξεταστεί τότε κλήθηκαν και πάλι. Από αυτούς, οι 41 είχαν στο μεταξύ πεθάνει.

Οι άνδρες που είχαν αρχικά βρεθεί ότι ζούσαν κάτω από έντονο συναισθηματικό στρες είχαν ένα ποσοστό θνησιμότητας τρεις φορές μεγαλύτερο από αυτούς που ανέφεραν ότι η ζωή τους ήταν ήρεμη και γαλήνια. Η συναισθηματική στενοχώρια οφειλόταν σε διάφορα γεγονότα όπως σοβαρά οικονομικά προβλήματα, ανασφάλεια στη δουλειά ή απώλεια της εργασιακής θέσης, κάποια δικαστική περιπέτεια ή ένα διαζύγιο. Το γεγονός ότι είχαν βιώσει τρία ή περισσότερα περιστατικά όπως τα παραπάνω μέσα στο χρόνο πριν την εξέταση αποτελούσε έναν ακόμα ισχυρότερο δείκτη πρόγνωσης πιθανού θανάτου στα επόμενα επτά χρόνια από όσο άλλοι παθολογικής αιτιολογίας παράγοντες, όπως υπέρταση, υψηλή συγκέντρωση τριγλυκεριδίων στο αίμα ή υψηλά επίπεδα χοληστερίνης.
Και όμως, ανάμεσα στους άνδρες που έλεγαν ότι είχαν ένα σταθερό πλέγμα προσωπικών σχέσεων -σύζυγο, στενούς φίλους και τα σχετικά— δεν υπήρχε καμιά απολύτως σχέση μεταξύ υψηλών επιπέδων στρες και θνησιμότητας. Έχοντας ανθρώπους να στραφούν και να μιλήσουν, ανθρώπους οι οποίοι μπορούσαν να τους προσφέρουν παρηγοριά, βοήθεια και συμβουλές, θωρακίζονταν απέναντι στις θανατηφόρες συνέπειες των κακουχιών της ζωής και των ψυχικών τραυμάτων.

Η ποιότητα αλλά και ο ικανός αριθμός αυτών των σχέσεων φαίνεται ότι είναι το κλειδί στην εξουδετέρωση του άγχους. Οι αρνητικές σχέσεις έχουν το δικό τους τίμημα. Για παράδειγμα, οι συζυγικοί καβγάδες έχουν αρνητική επίπτωση στο ανοσοποιητικό σύστημα. Μια μελέτη συγκατοίκων φοιτητών σε κολέγιο αποκάλυψε ότι όσο περισσότερο αντιπαθούσαν ο ένας τον άλλο, τόσο περισσότερο ευάλωτοι ήταν σε κρυολογήματα και γρίπη, και τόσο συχνότερα επισκέπτονταν το γιατρό τους. Ο Τζων Κατσιόπο, ο ψυχολόγος από το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Οχάιο, που πραγματοποίησε αυτή την έρευνα, μου είπε:

«Οι πιο σημαντικές σχέσεις στη ζωή σου, οι άνθρωποι που βλέπεις σε καθημερινή βάση φαίνεται πως είναι οι πιο καθοριστικοί παράγοντες για την υγεία σου. Και όσο περισσότερο ουσιαστική είναι η σχέση για τη ζωή σου, τόσο περισσότερο ρόλο παίζει στην υγεία σου».

Ντάνιελ Γκόλμαν - Η συναισθηματική νοημοσύνη

Επιμελείται η Καλλιόπη Παπαμιχαήλ

o-klooun.com

Ψυχολογία

Ένας Απλός Τρόπος για να Βρεις την Έμπνευση γύρω σου
By Βασίλης Καραγιαννόπουλος

Κάποτε σκέφτηκα ότι χρειάζομαι έμπνευση. Έτσι αποφάσισα να κάνω ένα μεγάλο ταξίδι.

Έφτασα ως την Αγγλία για να δω κάποιον που μου είχαν πει ότι είναι τρανός και ξακουστός – Κυριολεκτικά! Πραγματικά εντυπωσιάστηκα. Δεν περίμενα να είναι τόσο γνωστός και η αποθέωση που εισέπραξε μου το επιβεβαίωσε. Τότε σκέφτηκα ότι αυτός ο άνθρωπος αξίζει να γίνει ένα καλό παράδειγμα προς μίμηση. Είδωλο; Όχι. Ίνδαλμα; Ούτε. Σίγουρα πάντως ένα αξιόλογο παράδειγμα.

Επάνω στην ένταση και το πάθος πήρα μία απόφαση ζωής και επένδυσα σε άλλο ένα πρόγραμμα αυτοβελτίωσης. Αυτό με πήγε ακόμα πιο μακριά. Έφτασα στην άλλη πλευρά του ωκεανού και πάτησα το πόδι μου στην Αμερική. Ακόμα περισσότερες μέρες εκπαίδευσης, ακόμα περισσότερη ένταση, απελευθέρωση συναισθημάτων και επανεφεύρεση του εαυτού μου. Εκεί διαπίστωσα κάτι το οποίο μου άλλαξε τον τρόπο που έβλεπα τα πράγματα και τους ανθρώπους γύρω μου.

Μην βιάζεσαι να βγάλεις συμπεράσματα
Κάποιος σηκώθηκε να μοιραστεί την ιστορία του. Εμφανίσιμος, πετυχημένος, ψηλός. Τον άκουσα να μιλάει και σκέφτηκα «Από όλους τους ανθρώπους εδώ μέσα, εσύ δεν θα έπρεπε να μιλάς γιατί δεν σου λείπει τίποτα». Τότε τον ανέβασαν στην σκηνή και διαπίστωσα ότι είχα υποκύψει στην ανθρώπινη φύση μου. Είχα βιαστεί να βγάλω συμπέρασμα. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος είχε χάσει το ένα του πόδι σε ατύχημα.

Βουβάθηκα. Με μάλωσα από μέσα μου λέγοντας στον εαυτό μου, πάλι βιάστηκες να μιλήσεις. Με έναν τόνο ειρωνείας πάντα.

Αυτός ήταν η αρχή. Ακολούθησαν άντρες και γυναίκες με, ότι μπορείς να φανταστείς από δυσκολίες στη ζωή. Κακοποιήσεις, βιασμοί, κακουχίες, τετραπληγίες. Δεν ήταν πασαρέλα όμως, ούτε είχε ως σκοπό να μας δείξει γιατί δεν πρέπει να διαμαρτυρόμαστε. Ο κυριότερος σκοπός ήταν για να πάρουμε έμπνευση εμείς.

Αν αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να τα καταφέρουν, τότε σίγουρα μπορώ κι εγώ!

Αν ένας άνθρωπος με τετραπληγία μπορεί να κάνει wind surf, τότε μπορώ να σηκωθώ το πρωί και να πάω στη δουλειά μου. Τότε ήταν που ξεκαθάρισαν πολλά μέσα μου. Αποφάσισα ότι θέλω να συνεχίσω να πηγαίνω σε αυτά τα events, κυρίως για να μείνω κοντά στην πηγή. Κοντά στον άνθρωπο που με βοήθησε να δω αυτή την αλήθεια.

Έτσι, επέστρεψα σπίτι μου και ετοιμάστηκα για άλλη μία φορά να πάω στην Αγγλία. Αυτή την φορά σαν βοηθός. Στην αρχή αισθανόμουν σαν το ξωτικό του Αϊ Βασίλη. Πολύ δουλειά και λίγη ξεκούραση πριν τα Χριστούγεννα.

Παρόλο που το βρίσκω λίγο ξεπερασμένο, η κατάσταση που θύμισε αρκετά τον «Αλχημιστή» του Paulo Coelho. Έκανα έναν πλήρη κύκλο και επέστρεψα καλύτερος. Ένας Απλός Τρόπος για να Βρεις την Έμπνευση γύρω σου

Η έμπνευση μπορεί να έρθει από οπουδήποτε
Τότε ήταν που έγινε κάτι μαγικό. Διαπίστωσα ότι δεν εστίαζα στον άνθρωπο που ήταν στην σκηνή. Εστίαζα σε όλους αυτούς που περιφέρονταν γύρω μου και έψαχνα. Έψαχνα να βρω την έμπνευση. Έψαχνα να βρω αυτόν ή αυτήν που θα με έκανε να θέλω να γίνω καλύτερο άτομο.

Εκείνος στην σκηνή δεν με ένοιαζε καθόλου πλέον. Καλός ήταν αλλά εμένα με ενδιέφεραν περισσότερο όλοι αυτοί που πάσχιζαν γύρω μου να βρουν δύναμη. Να βρουν αλήθεια, κατανόηση και σύνδεση. Εκεί ήταν η πραγματική έμπνευση.

Το μυαλό μου πήγε πίσω. Όταν εργαζόμουν σε πολυεθνική εταιρία. Σκέφτηκα ότι έψαχνα να βρω πρότυπο κι έμπνευση στους διευθυντές και προσπαθούσα να μιμηθώ την συμπεριφορά τους. Αυτό που έχανα όμως, ήταν όλοι αυτοί οι άνθρωποι τριγύρω μου που αγνοούσα. Αυτοί ήταν η πραγματική έμπνευση. Την έμπνευση θα την βρεις τριγύρω σου. Στα μικρά πράγματα. Σε καθημερινές πράξεις και ανθρώπους της διπλανής πόρτας.

Ψάξε για έμπνευση στο περιβάλλον σου
Θέλεις να αισθανθείς αφοσίωση; Ψάξε τον άνθρωπο γύρω σου που είναι αφοσιωμένος στην οικογένεια, τα παιδιά ή την εργασία του.

Θέλεις να βρεις αποφασιστικότητα; Κοίτα γύρω σου για τον αθλητή που ετοιμάζεται να τρέξει μαραθώνιο και προπονείται εντατικά, ενώ πριν από τρεις μήνες δεν είχε τρέξει ούτε μέχρι το περίπτερο.

Θέλεις να βρεις πείσμα και όρεξη για ζωή; Ψάξε για την κοπέλα που γλύτωσε από ενδοοικογενειακή βία, κακοποίηση, κατάχρηση αλκοόλ και ναρκωτικών και ενώ παραλίγο να πεθάνει, τώρα προσπαθεί να βοηθήσει άλλες γυναίκες για να μην περάσουν όσα πέρασε εκείνη.

Και που ξέρεις, μπορεί κι εσύ να αποτελείς έμπνευση για κάποιον άλλο.

Θελω να βελτιώσω τη ζωή μου!
Για τον Συγγραφέα
Του Βασίλη του αρέσει να μιλάει, να αλλάζει τις ζωές των ανθρώπων, να ταξιδεύει και να βάφει μινιατούρες, όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά. Έχει πτυχίο στις Δημόσιες Σχέσεις και την Εταιρική Επικοινωνία από το University of Indianapolis και έχει πάρει μέρος σε παραστάσεις Stand Up Comedy, σε ελληνικό κοινό. Έχοντας δουλέψει σε έναν μεγάλο τηλεπικοινωνιακό πάροχο στην Ελλάδα ως εκπαιδευτής προσωπικού και διαχειριστής μεγάλων εταιρικών πελατών, μεταξύ άλλων καθηκόντων, θέσεων και projects, αισθάνθηκε την ανάγκη να ερευνήσει την διαφορετικότητα της ανθρώπινης φύσης. Έτσι ταξίδεψε όσο περισσότερο μπορούσε για να γνωρίσει διαφορετικές κουλτούρες και να διευρύνει τους ορίζοντές του. Το πάθος του για τις διαπροσωπικές σχέσεις και τα αποτελέσματα της μετασχηματιστικής διαλεκτικής τον οδήγησαν στο να πιστοποιηθεί ως NLP Coach υπό την αιγίδα του ABNLP και να εστιάσει τις σπουδές του στο Life Coaching. Πιστεύει ότι η αποτελεσματική επικοινωνία και η ενσυναίσθηση είναι ύψιστης σημασίας για την συναναστροφή των ανθρώπων. Αυτό προσπαθεί να μεταδώσει μέσω των σεμιναρίων αποτελεσματική επικοινωνίας και της συνεχόμενης επαγγελματικής του εκπαίδευσης.

purpose.gr

Ψυχολογία

Το να μαθαίνουμε κάτι καινούργιο για τον εαυτό μας, είναι πάντα κάτι ενδιαφέρον και διασκεδαστικό.

Η κατανόηση της ψυχολογίας πίσω από τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε, που αντιμετωπίζουμε τους άλλους ή εκφράζουμε τις απόψεις μας, μπορεί να είναι ακόμα πιο ελκυστική.

Κάθε φιλία που δημιουργείται μεταξύ 18 και 26 ετών, είναι πιθανότερο να είναι δυνατή και να διαρκέσει περισσότερο.

Οι γυναίκες συνήθως προτιμούν άντρες με βραχνή φωνή, επειδή φαίνονται πιο σίγουροι και όχι επιθετικοί.
Οι άνθρωποι που δίνουν τις καλύτερες συμβουλές, είναι συνήθως εκείνοι με τα περισσότερα προβλήματα.
Όσο πιο έξυπνος είναι ένας άνθρωπος, τόσο πιο γρήγορα σκέφτεται και τόσο πιο αδέξιος είναι ο γραφικός του χαρακτήρας.
Τα συναισθήματά μας δεν επηρεάζουν τον τρόπο που επικοινωνούμε. Στην πραγματικότητα, ισχύει ακριβώς το αντίθετο: ο τρόπος που επικοινωνούμε επηρεάζει τη διάθεσή μας.
Ο τρόπος που ένας άνθρωπος αντιμετωπίζει το προσωπικό ενός εστιατορίου, αποκαλύπτει πολλά για τον χαρακτήρα του.
Οι άνθρωποι που έχουν μια ισχυρή αίσθηση ενοχής, κατανοούν καλύτερα τις σκέψεις και τα συναισθήματα των άλλων.
Οι άντρες δεν είναι πιο αστείοι από τις γυναίκες: απλά λένε περισσότερα ανέκδοτα, αδιαφορώντας για το αν στους άλλους αρέσει το χιούμορ τους ή όχι.
Οι ντροπαλοί άνθρωποι μιλούν λιγότερο για τον εαυτό τους, αλλά το κάνουν με έναν τρόπο που κάνει τους άλλους να νομίζουν ότι τους ξέρουν πολύ καλά.
Οι γυναίκες έχουν διπλάσιους υποδοχείς πόνου στο σώμα τους απ’ ό,τι οι άντρες, αλλά έχουν και μεγαλύτερη ανοχή στον πόνο.
Όταν ακούμε μουσική υψηλής συχνότητας, αισθανόμαστε ήρεμοι, χαλαροί και ευτυχισμένοι.
Αν δεν μπορείτε να σταματήσετε τις σκέψεις σας το βράδυ, σηκωθείτε και γράψτε τις. Αυτό θα βοηθήσει το μυαλό σας να χαλαρώσει και θα μπορέσετε να κοιμηθείτε ευκολότερα.

Τα μηνύματα που στέλνουμε για καλημέρα και καληνύχτα, ενεργοποιούν το μέρος του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για την ευτυχία.
Όταν κάνουμε πράγματα που μας τρομάζουν, γινόμαστε πιο ευτυχισμένοι.
Ο μέσος όρος χρόνου που μια γυναίκα μπορεί να κρατήσει ένα μυστικό, είναι 47 ώρες 15 λεπτά.
Οι άνθρωποι που προσπαθούν να τους κρατούν όλους χαρούμενους, καταλήγουν να αισθάνονται μόνοι.
Όσο πιο ευτυχισμένοι είμαστε, τόσο λιγότερο ύπνο χρειαζόμαστε.
Όταν κρατάμε το χέρι ενός αγαπημένου μας προσώπου, αισθανόμαστε λιγότερο έντονα τον πόνο και ανησυχούμε λιγότερο.
Οι έξυπνοι άνθρωποι τείνουν να έχουν λιγότερους φίλους απ’ ό,τι ο μέσος άνθρωπος. Όσο πιο έξυπνος είναι ένας άνθρωπος, τόσο πιο επιλεκτικός γίνεται.
Το να παντρευτείς τον καλύτερό σου φίλο, μειώνει το κίνδυνο διαζυγίου κατά 70% και ο γάμος είναι πιθανότερο να διαρκέσει για όλη σου τη ζωή.
Οι γυναίκες που έχουν περισσότερους άντρες φίλους, τείνουν να έχουν περισσότερη καλή διάθεση.
Οι άνθρωποι που μιλούν 2 γλώσσες, μπορεί να αλλάζουν ασυνείδητα την προσωπικότητά τους, όταν μεταπηδούν από τη μια γλώσσα στην άλλη.
Το να είμαστε μόνοι για μεγάλο χρονικό διάστημα, είναι τόσο κακό για την υγεία, όσο το να καπνίζουμε 15 τσιγάρα την ημέρα.
Τα ταξίδια ενισχύουν την υγεία του εγκεφάλου και μειώνουν τον κίνδυνο καρδιακής προσβολής και κατάθλιψης.
Οι άνθρωποι φαίνονται πιο ελκυστικοί, όταν μιλούν για πράγματα που τους αρέσουν.
Όταν μιλούν δυο άνθρωποι και ο ένας απομακρύνει λίγο τα πόδια του ή κουνάει συνέχεια το ένα πόδι προς τα έξω, σημαίνει ότι διαφωνεί και θέλει να φύγει.

Πηγή: tilestwra.com

Ψυχολογία

Μαθήματα ζωής από την Elisabeth Kubler Ross

“Oπότε δεν πρέπει να σπαταλάμε το χρόνο μας κλαψουρίζοντας στους άλλους και αναλώνοντας την ενέργεια μας στην αυτολύπηση. Ο εαυτός μας και οι επιλογές μας, μας έχουν φέρει στο σημείο που βρισκόμαστε.

Θα έπρεπε να νιώθουμε τεράστια ευγνωμοσύνη εμείς οι άνθρωποι, διότι είμαστε τα μοναδικά ζωντανά πλάσματα στο σύμπαν που διαθέτουν ελευθερία επιλογής. H ζωή δεν είναι τίποτα παραπάνω από το σύνολο όλων των επιλογών που έχουν γίνει ανά πάσα στιγμή.

Oι σκέψεις μας , για τις οποίες είμαστε υπεύθυνοι, είναι το ίδιο αληθινές με τις πράξεις μας, θα διαπιστώσουμε ότι κάθε λέξη και κάθε πράξη επηρεάζει τη ζωή μας , καθώς και χιλιάδες άλλες ζωές. Nα συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε ακόμη ζωντανοί , ότι πρέπει τώρα να ζήσουμε τη ζωή μας και ότι τώρα έχουμε μόνο αυτή τη ζωή που ζούμε , το βασικότερο μάθημα είναι να ζούμε την κάθε μέρα στα όρια της.

Θάλασσα συναισθήματα

Πότε ήταν η τελευταία φορά που είδατε τη θάλασσα, ή που μυρίσατε το άρωμα του πρωινού;

Που αγγίξατε τα μαλλιά ενός μωρού;

Που γευτήκατε βαθιά και απολαύσατε ένα νόστιμο φαγητό;

Που περπατήσατε με γυμνά πόδια πάνω στο γρασίδι;

Που χαθήκατε στο μπλε του ουρανού;

Όλες αυτές είναι εμπειρίες που όσο μπορούμε να ξέρουμε , ίσως να μην ξαναζήσουμε ποτέ.

Πολλοί από μας ζουν κοντά στη θάλασσα , ποτέ όμως δεν βρίσκουν το χρόνο να την κοιτάξουν.

Όλοι ζούμε κάτω από τα αστέρια , πότε όμως κοιτάμε ψηλά;

Πότε αγγίζουμε και γευόμαστε τη ζωή και πότε βλέπουμε ή αισθανόμαστε το σπάνιο και ασυνήθιστο μέσα στα κοινά και στα τετριμμένα;

Κάπου λένε ότι η γέννηση του κάθε παιδιού σημαίνει πώς ο Θεός αποφάσισε ότι ο κόσμος θα συνεχίσει. Με τον ίδιο τρόπο, η κάθε μέρα που ξυπνάμε είναι ένα ακόμη δώρο ζωής και εμπειρίας .

Πότε ήταν η τελευταία φορά που βιώσατε την εμπειρία μιας ημέρας μέχρι το μεδούλι;

Δε θα έχετε άλλη ζωή σαν κι αυτή.

Δε θα παίξετε ποτέ ξανά το ρόλο που παίζετε τώρα ούτε θα βιώσετε άλλη φορά τη ζωή έτσι όπως σας έχει δοθεί τώρα.

Δε θα βιώσετε ποτέ ξανά τον κόσμο όπως τον βιώνετε σε αυτή τη ζωή, με αυτούς τους γονείς, τα παιδιά και τις οικογένειες.

Δε θα έχετε ποτέ ξανά αυτούς τους φίλους που έχετε τώρα.

Δε θα έχετε ποτέ ξανά την εμπειρία αυτής της γης και των θαυμάτων της.

Μην περιμένετε τη στιγμή που θα στραφεί για τελευταία φορά το βλέμμα σας στη θάλασσα, στα αστέρια ή στην αγαπημένη σας.

Πηγαίνετε και δείτε τα τώρα.”

_______

Elisabeth Kubler RossΑπό το βιβλίο “Μαθήματα Ζωής” της Elisabeth Kubler-Ross Μ.D. Γεννήθηκε στην Ελβετία ( 1926-2004). Ψυχίατρος. Τιμήθηκε με πάνω από 25 διδακτορικούς τίτλους. Τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 35 γλώσσες. Το βιβλίο της “On Death and Dying” θεωρείται ένα από τα 50 πιο σημαντικά βιβλία του περασμένου αιώνα.

Ψυχολογία

Η κατάθλιψη σου λέει ότι είσαι μόνος σου. Ότι κανείς δεν μπορεί να σε καταλάβει και ότι τα προβλήματά σου είναι χειρότερα από τα προβλήματα των άλλων. Η κατάθλιψη σου λέει ότι υπερβάλλεις συνεχώς, ότι αντιδράς χωρίς λόγο, ότι κανένας δεν θα σε πιστέψει και κανένας δεν σε συμπαθεί. Η κατάθλιψη σου λέει ότι όλοι θα σε παρατήσουν—και πως, όταν συμβεί αυτό, θα φταις εσύ για όλα. Η κατάθλιψη σου λέει ότι είσαι ένα βάρος. Στους φίλους σου, στην οικογένειά σου, σε ολόκληρο τον κόσμο. Σου λέει πως δεν αξίζεις αυτά που επιθυμείς, και ότι δεν θα τα αποκτήσεις ποτέ. Η κατάθλιψη σε πείθει να μισήσεις τον εαυτό σου, και σε πείθει ότι όλοι οι υπόλοιποι σε μισούν. Σου λέει πως ό,τι κάνεις είναι λάθος, σε ρίχνει στα πατώματα χωρίς να ξέρεις ακριβώς γιατί τις περισσότερες φορές.

Η κατάθλιψη σε κάνει να βλέπεις πόσο ευτυχισμένοι είναι οι άλλοι, σου κρύβει πόσο επιφανειακά είναι αυτά που βλέπεις. Δεν σε αφήνει να σκεφτείς ότι όλοι υποφέρουν, ο καθένας με τον τρόπο του. Η κατάθλιψη σου λέει ψέματα και παίζει με κάθε ανασφάλεια που είχες ποτέ, αργά το βράδυ που δεν σε αφήνει να κοιμηθείς… …και όταν ξυπνάς το πρωί, κουρασμένος, με λιγοστό ύπνο, σου λέει ότι είσαι ανίκανος που δεν μπορείς να λειτουργήσεις, που σέρνεσαι ενώ θα έπρεπε να πετάς.

Η κατάθλιψη σε κάνει να παραμελείς τον εαυτό σου. Σου λέει ότι δεν χρειάζεται να πλύνεις το πρόσωπό σου το πρωί, γιατί κανείς δεν θα το προσέξει, και μετά σε κάνει να φοβάσαι ότι είσαι ο πιο βρώμικος άνθρωπος που περπατά στην πόλη.

Η κατάθλιψη σε κάνει να ξεχνάς να φας, και μετά – κατεστραμμένος απ’ την πείνα – να το παρακάνεις. Και μετά σου δίνει για επιδόρπιο ενοχές. Η κατάθλιψη σου λέει πως ό,τι έχεις καταφέρει είναι μικρό και τιποτένιο. Σε ρωτάει ευθέως αν βρίσκεις κάτι που να αξίζει σε όλη σου την ζωή, κι έπειτα απαντάει για ‘σένα.

Σε φιμώνει και σε αναγκάζει να την ακούς, σαν τον πιο εγωμανή δικτάτορα. Η κατάθλιψη σε κάνει να πιστεύεις πως η εξάντληση είναι φυσιολογική, κι ότι οι μέρες που ξυπνάς και νιώθεις καλά είναι σημάδια πως κάτι χειρότερο θα ακολουθήσει.

Σε κάνει να φοβάσαι τις σκιές πίσω από κάθε γωνία, και τα τέρατα κάτω από το κρεβάτι, και σου λέει πως όλα αυτά έχουν το πρόσωπό σου. Η κατάθλιψη σου λέει ότι θα ήταν καλύτερο να τα παρατούσες, τι προσπαθείς ακόμα να πετύχεις; Η κατάθλιψη σου λέει ότι ένα κομμάτι μέσα σου είναι άδειο, κι ας βλέπεις τα σημάδια της κατάληψης που έχει κάνει σε κάθε σημείο του κορμιού σου.

Η κατάθλιψη σου λέει πως είσαι κακός άνθρωπος, άνθρωπος εγωιστής και μνησίκακος. Και κάθε φορά που ακούς το αντίθετο από έναν άνθρωπο που σε αγαπά, η κατάθλιψη σου λέει πως όλα είναι ψέματα, και πως είσαι ένας υποκριτής που κοροϊδεύει τους ανθρώπους. Η κατάθλιψη δεν σου λέει πως όλα αυτά είναι ψέματα.

Πως αν, για ένα λεπτό, κλείσεις τα αυτιά σου και στρέψεις την προσοχή σου αλλού, χάνει όλη την δύναμή της. Πως είναι κομμάτι σου, και τα κομμάτια σου τα ορίζεις και τα ελέγχεις μόνο εσύ.

Η κατάθλιψη δεν σου λέει πως δεν είναι ντροπή να ζητάς βοήθεια, πως η βοήθεια μπορεί να είναι ακόμα κι ένα χαμόγελο, αν ξέρεις να το εκτιμάς όπως του αξίζει.

Η κατάθλιψη δεν ξέρει τίποτα για εσένα.

Θοδωρής Διάκος Πηγή: in2life.gr, o-klooun.com

awakengr.com

 

Ψυχολογία

 Πέρα από τα λεφτά και τα ταξίδια

Αγαπάμε τα ταξίδια και ονειρευόμαστε διακοπές σε όμορφους προορισμούς.

Την ίδια ώρα ένα αίσθημα ασφάλειας μας προσφέρουν τα χρήματα που είναι αναγκαία για να πληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας και να ανταπεξέλθουμε στις ανάγκες της καθημερινότητας.

Οι ερευνητές ωστόσο, διαπίστωσαν ότι ούτε τα χρήματα, ούτε τα ταξίδια μας προσφέρουν τόση χαρά, όσο μία άλλη δραστηριότητα που μπορούμε όλοι να εντάξουμε στο πρόγραμμά μας.

Οι γνωστές στους περισσότερους από εμάς ενδορφίνες, είναι άκρως ευεργετικές μιας και μας ηρεμούν, μας προκαλούν το αίσθημα της ευδαιμονίας και βελτιώνουν τη διάθεσή μας.

Τα επίπεδα των ενδορφινών αυξάνονται όταν εκτελούμε κάποιες λειτουργίες. Μία από αυτές είναι η γυμναστική.

Οταν γυμναζόμαστε αυξάνονται τα επίπεδα των ενδορφινών και έτσι μετά από μια άσκηση αισθανόμαστε πολύ όμορφα.

Γνωρίζουμε ότι η γυμναστική αποτελεί το φάρμακο για διάφορες ασθένειες, από τις καρδιολογικές παθήσεις μέχρι την οστεοπόρωση.

Πρόσφατα, όμως, η άσκηση θεωρήθηκε -μεταξύ άλλων- και φυσικό αντικαταθλιπτικό, μια αποτελεσματική θεραπεία για τη θλίψη, το άγχος και τη μελαγχολία.

Νέα έρευνα Αμερικανών επιστημόνων δείχνει τώρα πως τα ομαδικά αθλήματα αλλά και γενικότερα η τακτική σωματική άσκηση συντελούν και σε καλύτερη ψυχική υγεία.

Η ένταξη της καθημερινής άσκησης στη ζωή μας όχι μόνο ωφελεί το σώμα μας και την αυτοπεποίθησή μας, αλλά βελτιώνει τη διάθεσή μας, την ποιότητα ζωής μας αλλά και την ψυχική μας ηρεμία.

Η έκκριση σεροτονίνης και ενδορφινών την ώρα της άσκησης, συμβάλλουν στην καλή διάθεση, δρουν κατευναστικά σε περιπτώσεις άγχους ή έντονου θυμού και βοηθούν το μυαλό να ξεχαστεί.

Ευρήματα μελετών δείχνουν ότι οι άνθρωποι που έχουν αυξημένα επίπεδα φυσικής δραστηριότητας εμφανίζουν λιγότερα συμπτώματα κατάθλιψης από ανθρώπους που δεν είναι δραστήριοι, και αυτό ισχύει για όλες τις ηλικίες.

Εχει αποδειχθεί ότι η συστηματική άσκηση, σε συνδυασμό με μια ισορροπημένη διατροφή, μπορεί να διατηρήσει την ψυχική ισορροπία.

Πότε ξεκινάμε;

bovary.gr

Ψυχολογία

Kodokushi και η Δυσοσμία της Μοναξιάς

Κυβελη Χατζηζηση

Με χειρουργική δεξιοτεχνία έχει τοποθετήσει τα μικροσκοπικά “σωθικά” του διαμερίσματος στη θέση τους: μπανιέρες με βρομόνερα, μικροσκοπικά ομοιώματα γάτας, ολόκληρο βουνό από σκουπίδια, πλακάκια ποτισμένα με αίμα, στοίβες με άπλυτα πιάτα, υπολείμματα φαγητού, ηλεκτρικές συσκευές, κλινοσκεπάσματα πεταμένα στο κρεβάτι, κατσαρίδες στις γωνιές. Τα έχει τοποθετήσει προσεκτικά σε επίσης μικροσκοπικές μακέτες σπιτιών, αποδίδοντας παραστατικά συνθήκες πλέον ακατάλληλες και για τη ζωή, αλλά και για το θάνατο, ωστόσο πλέον συνηθισμένες για μεγάλη μερίδα των κατοίκων της χώρας του ανατέλλοντος ηλίου.

Η Miyu Kojima εργάζεται στην εταιρεία To-Do Company, μια εταιρεία καθαρισμού προσοδοφόρα και ταυτόχρονα αλλιώτικη από τις άλλες: ειδικεύεται στα διαμερίσματα των “kodokushi”, που σημαίνει ότι αναλαμβάνει να καθαρίσει τα σπίτια Ιαπώνων που έζησαν ολομόναχοι και πέθαναν ολομόναχοι, χωρίς, ακόμη και για βδομάδες, να ασχοληθεί κάποιος με την τύχη τους, ούτε καν να ενοχληθεί από τη ζοφερή μυρωδιά τους.

Το θέμα και το θέαμα είναι αποκρουστικό, θλιβερό, ανατριχιαστικό. Όμως είναι τόσο διευρυμένο που δεν χωράει κάτω από κανένα χαλί. Όπως γράφει ο Guardian, οι αριθμοί των μοναχικών θανάτων στην Ιαπωνία αυξάνονται: το 1980, το 4,3% των ανδρών και το 11,2% των γυναικών ηλικίας άνω των 65 ετών ζούσαν μόνοι τους. Μέχρι το 2015, τα στοιχεία ήταν 13,3% και 21,1%. Σύμφωνα με το Γραφείο Κοινωνικής Πρόνοιας και Δημόσιας Υγείας, μόνο στο Τόκιο, 4.777 άνθρωποι πέθαναν με αυτόν τον τρόπο το 2017. Η μεγάλη πλειοψηφία ήταν ηλικίας άνω των 60 ετών. Περίπου ένα τρίτο πέθαναν 2-3 ημέρες πριν από την ανεύρεση του σώματος – και σχεδόν το 10% των σωμάτων ήταν εκεί περισσότερο από ένα μήνα.

Πέρα από τους αριθμούς που στην πραγματικότητα δύσκολα λένε την αλήθεια, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά ανθρώπινα βιώματα όπως η μοναξιά, οι λόγοι που οδηγούν αυτούς τους ανθρώπους να εγκαταλείπονται ολομόναχοι μέσα σε τέσσερις τοίχους είναι πολλοί και αχαρτογράφητοι. Εκτιμήσεις αναφέρουν πως αρκετοί Ιάπωνες αναγκάστηκαν, από το 1990, να συνταξιοδοτηθούν πρόωρα, ενώ, όσο δούλευαν, λόγω εξοντωτικού όγκου εργασίας, δεν δημιούργησαν ποτέ δική τους οικογένεια (το φαινόμενο “karoshi”, του άγχους που προέρχεται από την εξαντλητική δουλειά με συνέπεια να αυτοκτονούν περί τους 200 κάθε χρόνο παραμένει άλυτο).

Η Miyu Kojima εργάζεται στην εταιρεία To-Do Company, μια εταιρεία καθαρισμού προσοδοφόρα και ταυτόχρονα αλλιώτικη από τις άλλες: ειδικεύεται στα διαμερίσματα των “kodokushi”, που σημαίνει ότι αναλαμβάνει να καθαρίσει τα σπίτια Ιαπώνων που έζησαν ολομόναχοι και πέθαναν ολομόναχοι, χωρίς, ακόμη και για βδομάδες, να ασχοληθεί κάποιος με την τύχη τους, ούτε καν να ενοχληθεί από τη ζοφερή μυρωδιά τους.

Ο κακός χαμός μέσα σε ένα γιαπωνέζικο σπίτι με έναν και μοναδικό ένοικο, ωστόσο, δεν οφείλεται απαραιτήτως σε πρόωρα συνταξιοδοτημένους εργένηδες, αφού και ενεργά μέλη της γιαπωνέζικης κοινωνίας, όπως δικηγόροι και νοσηλευτές με υπερφορτωμένα και ακατάστατα ωράρια εργασίας μπορεί να αφεθούν σε μια… σκουπιδοδιακόσμηση, αποκαμωμένοι από ένα διαζύγιο ή απλά από την άγνοιά ή την αδιαφορία τους για την καθαριότητα του σπιτιού τους. Είναι δύσκολο να ειπωθεί τι πραγματικά συμβαίνει με τη μοναξιά των Ιαπώνων και προφανώς ακόμη δυσκολότερο τι μπορεί να γίνει για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση.

Η καταγραφή των φαινομένων ωστόσο αυξάνεται: εκτός από το “kodokushi” και το “karoshi”, ένας ακόμη χαρακτηρισμός προστίθεται στον κατάλογο της οδυνηρής πραγματικότητας. Σύμφωνα με σχετικά πρόσφατες πληροφορίες του ΑΠΕ -ΜΠΕ και του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων, οι “hikikomori” είναι οι αποκομμένοι από την κοινωνία άνθρωποι που μένουν κλεισμένοι στο σπίτι τους για πάνω από έξι μήνες και φτάνουν τους τουλάχιστον 600.000 Ιάπωνες ηλικίας από 40 έως 64 ετών.

Μέσα σε τέτοιες συναισθηματικά απάνθρωπες συνθήκες μοιάζει φυσικό κι επόμενο, εταιρείες όπως η To-Do Company, όπου εργάζεται η Miyu Kojima, να κάνουν χρυσές δουλειές. Τόσο χρυσές που συμμετέχουν σε εμπορικές εκθέσεις προκειμένου να παρουσιάσουν τις αναβαθμισμένες υπηρεσίες τους.

Λένε πως μια αξιοπρεπής ζωή είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει όποιος σέβεται στοιχειωδώς τον εαυτό του. Λένε, επίσης, ότι ένας αξιοπρεπής θάνατος είναι η καταλληλότερη εξέλιξη της ζωής. Όσο υποκειμενική και να είναι η λέξη αξιοπρέπεια, στην προκειμένη περίπτωση η Miyu Kojima θέλησε να την υποστηρίξει. Προκειμένου να μη διαφημίζεται η δουλειά της εταιρείας μέσα από φωτογραφίες των εγκαταλελειμμένων σπιτιών των μοναχικών νεκρών, θεωρώντας ότι πρόκειται “για έλλειψη σεβασμού απέναντι στους αποθανόντες και τις οικογένειες τους”, αποφάσισε να δημιουργήσει μακέτες και ομοιώματα για να δείξει το πριν και το μετά του διαμερίσματος. Στην αρχή, τα βήματά της ήταν διστακτικά. Μία κόλλα, μια σανίδα από πολυστερίνη, σύνεργα κοπής ατάκτως ερριμμένα. Μετά, οδηγίες μέσα από το YouTube. Κι ύστερα, λεπτομερής κατασκευή-αναπαράσταση όσων έβλεπε στα σπίτια που καθάριζε.

Όσο μακάβριο και να φαίνεται αυτό που κάνει η Miyu Kojima και οι πολλοί συνάδελφοι της που καθαρίζουν σπίτια νεκρών, εμπεριέχει ευαισθησία, μπορεί αγωνία, ακόμη και τύψεις για την αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων, συγγενών και φίλων (ανεξαρτήτως χώρας). “Μπορεί να έχει σχέση με τον πατέρα μου”, είπε η 27χρονη Miyu στον Guardian. “Έχασε τη δουλειά και την οικογένειά του λόγω του αλκοολισμού του. Ζούσε ολομόναχος. Μία ημέρα, μετά το σχολείο, είχα πάει για καφέ με τους φίλους μου. Χτύπησε το κινητό μου. Ήταν η αδελφή μου που μου είπε να πάω επειγόντως στο νοσοκομείο. Όταν έφτασα, βρήκα τον πατέρα μου που είχε υποστεί εγκεφαλικό. Τον είχε βρει κατά τύχη η μητέρα μου πεσμένο στο πάτωμα του σπιτιού του. Δεν ανάρρωσε ποτέ.”

Στην περίπτωση της η Miyu Kojima, ο πατέρας της δεν πέθανε μονάχος. Μεταφέρθηκε, τουλάχιστον, σε νοσοκομείο. Από καθαρή τύχη. Σε δεκάδες άλλες περιπτώσεις οι kodokushi παραμένουν στους τέσσερις ασφυκτικούς τοίχους του σπιτιού τους για μέρες και εβδομάδες ολόκληρες. Ανήμποροι ακόμη και για έναν αξιοπρεπή θάνατο, ολοκληρώνοντας τον μακάβριο κύκλο της ζωής τους, δίνοντας δουλειά σε εταιρείες καθαρισμού όπως η To-Do Company.

https://a8inea.com/

Ψυχολογία

«Με το ταλέντο μας κάνουμε ό,τι θέλουμε αλλά με την ευφυΐα μας κάνουμε ό,τι μπορούμε»

Όσκαρ Ουάιλντ

Οι ιππότες της "στρογγυλής Τραπέζης" του Βασιλιά Αρθούρου περνούσαν από μία σειρά δοκιμασιών για να προκριθούν και να κατακτήσουν τον τίτλο τους. Οι δοκιμασίες απαιτούσαν σωματική δύναμη και γενναιότητα αλλά κυρίως απαιτούσαν οργανωτικό και εφευρετικό μυαλό. Το έπαθλο για όποιον τα κατάφερνε ήταν μία θέση στην "στρογγυλή Τράπεζα". Το σχήμα της συμβόλιζε την ισότητα των συνδαιτυμόνων της. Η θέση του βασιλιά δεν διέφερε από την θέση του χωρικού και όλοι ήταν ίσοι στις ευθύνες και στα προνόμια που τους έδινε ο τίτλος του ιππότη.

Πέρασαν αιώνες έκτοτε και μπορεί οι εποχές των ιπποτών και της Δεσποσύνης να παρήλθαν, όμως κάποιοι στα μέσα του προηγούμενου αιώνα σκέφτηκαν ότι η στρογγυλή Τράπεζα και το συμβούλιό της πρέπει να αναβιώσουν. Δανείστηκαν, λοιπόν, το λατινικό όνομα της στρογγυλής Τράπεζας (Mensa) και έφτιαξαν την ομάδα των "ιπποτών" της νόησης. Οι σύγχρονοι ιππότες δεν κραδαίνουν βέβαια, κανένα σπαθί και δεν φορούν σιδερόφρακτες πανοπλίες αλλά διαθέτουν το δικό τους ... όπλο: την ευφυΐα τους.

Και σε μία εποχή που ο δείκτης ευφυΐας του κάθε ανθρώπου (το περίφημο I.Q.) απασχολεί όλο και περισσότερο την επιστήμη, μία τέτοια οργάνωση δεν θα μπορούσε παρά να βρει αρκετούς υποστηρικτές. H Μένσα ιδρύθηκε το 1946 από το Σερ Ρόλαντ Μπέρριλ, ένα δικηγόρο, και τον Dr. Λάνς Γουέρ, έναν επιστήμονα, που είχαν την ιδέα της δημιουργίας ενός συλλόγου για τα άτομα με υψηλό δείκτη ευφυΐας, ο οποίος και αποτελούσε τη μόνη προϋπόθεση ένταξης κάποιου σε αυτό το κλειστό λόμπι. Οι αρχικοί στόχοι, οι οποίοι και συνεχίζουν να υπάρχουν μέχρι σήμερα, ήταν να δημιουργήσουν ένα σύλλογο ο οποίος δε θα είχε πολιτική άποψη και θα ήταν απελευθερωμένος από κάθε θρησκευτική ή άλλη προκατάληψη.

Από το 1986 ο σύλλογος της ΜΕΝΣΑ ήρθε και στην χώρα μας. Τα μέλη του είναι άτομα που έχουν δείκτη ευφυΐας άνω του 148, την ώρα που το IQ ενός μέσου εγκεφάλου είναι περίπου 85-115!!! Τα μέλη της Μένσα είναι αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα περισσότερα από 2000 και πρόκειται για άτομα τα οποία προσήλθαν εθελοντικά στην οργάνωση, πραγματοποίησαν ένα τεστ -προερχόμενο από καθηγητές ψυχολογίας του Λονδίνου- και τελικά ο δείκτης ευφυΐας τους μετρήθηκε σύμφωνα με την κλίμακα Κατέλ και ξεπέρασε τον αριθμό 148. Ο μέγιστος δείκτης του εν λόγω τεστ φθάνει ως το 180, αν και υπάρχουν αρκετά άτομα που έχουν ξεπεράσει το συγκεκριμένο νούμερο!

Γιατί τόση φασαρία;

Είναι προφανές. Η εξυπνάδα ήταν πάντα το ζητούμενο. Οι γονείς αγωνιούν πάντα για την ευφυΐα των ανθρώπων που φέρνουν στον κόσμο. Κι αν κάποτε αναζητούσαν ... στ’ άστρα και στα ζώδια τις απαντήσεις για το μέλλον τους, τώρα περιμένουν εναγωνίως να αποφανθεί η επιστήμη. Τα γονίδια έχουν ανοίξει ήδη αρκετούς "μαγικούς" κόσμους και δεν αποκλείεται στο εγγύς μέλλον να αποδειχθούν προάγγελοι των δεικτών ευφυΐας. Κι αν κάποτε οι μέλλοντες γονείς μπορούν να διαπιστώσουν με μία απλή εξέταση (ή εικονική διασταύρωση) DNA τι είδους παιδιά θα κάνουν -διάνοιες ή βλάκες- φανταστείτε πόσο θα αλλάξουν τα κριτήρια επιλογής συντρόφων.

Για τους ανθρώπους της Μένσα η κατάσταση είναι ήδη αρκετά ξεκάθαρη. Οι ίδιοι λένε ότι μέσα στην οργάνωση βρίσκουν το ποθούμενο, δηλαδή ανθρώπους που τους καταλαβαίνουν, που εκπέμπουν στο ίδιο μήκος σκέψης. Και μπορεί να ακούγεται ενοχλητικό -και ρατσιστικό ίσως σε μας τους κοινούς θνητούς- αλλά οι "Μενσανοί" προτιμούν την παρέα των ομοίων τους.

Και ποιος τους αδικεί; Αυτό δεν ζητούν όλοι; Κάποιον να τους καταλαβαίνει, να σκέφτεται και να λειτουργεί με τον ίδιο περίπου τρόπο; Υπάρχει βέβαια, και η δική τους άποψη: "Όπως κάποιοι άνθρωποι είναι από το ίδιο χωριό ή αγαπούν την ίδια ποδοσφαιρική ομάδα, έτσι και στην περίπτωσή μας ένα κοινό χαρακτηριστικό είναι ο υψηλός δείκτης νοημοσύνης. Μέσα στον σύλλογο βρισκόμαστε, συζητάμε, γνωριζόμαστε, δημιουργούμε ομάδες ειδικών ενδιαφερόντων. Μπορεί έτσι να προκύψουν από επαγγελματικές συνεργασίες ως και γάμοι". Η άποψη ανήκει στον πρόεδρο της Mensa κ. Τζένο.

Για να γίνει κάποιος μέλος πρέπει να "περάσει" το ειδικό τεστ που έχει εγκριθεί από τον Επόπτη Ψυχολόγο της Διεθνούς Μένσα. Η επόμενη ημερομηνία «προκριματικών» προγραμματίζεται σύντομα αν και δεν έχει ακόμη επισήμως ανακοινωθεί. Η ίδια η Μένσα, ωστόσο, δεν υποστηρίζει ότι με αυτό το τεστ οι άνθρωποι μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σε "βλάκες" και "έξυπνους" καθώς η δοκιμασία μπορεί να μετρήσει μόνο ορισμένα κομμάτια του ανθρώπινου μυαλού.

Υπάρχουν άνθρωποι που κατά -γενική ομολογία- θεωρούνται εύστροφοι και όμως μπορεί να αποτύχουν στο τεστ της ΜΕΝΣΑ, το οποίο σημειωτέον δεν χρειάζεται ούτε ιδιαίτερη επιστημοσύνη, ούτε εξειδικευμένες γνώσεις. Πρόκειται για μία σειρά από ερωτήματα που δοκιμάζουν την αντίληψη, την ευστροφία και την ικανότητα του διαγωνιζόμενου να κάνει λογικούς συνειρμούς και να καταλήγει σε σωστές επιλογές. Άλλοτε επιστρατεύονται απλές μαθηματικές συναρτήσεις -που ακόμη και για παρατηρητικούς με στοιχειώδη μόρφωση δεν είναι δύσκολες- κι άλλοτε χρησιμοποιούνται συνώνυμες ή αντίθετες έννοιες σε απλή μορφή. Το τεστ πάντως απαιτεί σκέψη, παρατηρητικότητα και ενίοτε ευρηματικότητα. Οι επιτυχόντες του παίρνουν το κλειδί που ανοίγει τον κόσμο της Μένσα.

Το "κλαμπ" των ευφυών δεν είναι όμως μόνο ελληνική υπόθεση ή έστω Ευρωπαϊκή. Τμήματα της Μένσα υπάρχουν στις περισσότερες χώρες του κόσμου και στους κόλπους τους ανακαλύπτεις συνήθως ως μέλη την "ελίτ του πνεύματος" της κάθε χώρας. Στην αμερικανική Mensa, για παράδειγμα, ανήκουν αρκετά διάσημα μέλη, όπως ο συγγραφέας βιβλίων επιστημονικής φαντασίας Ισαάκ Ασίμοφ, ο εφευρέτης του προσωπικού κομπιούτερ Κλάιβ Σίνγκλερ, καθώς και μερικά αστέρια του Χόλλυγουντ, όπως η Τζίνα Ντέιβις και οι διεθνούς φήμης ηθοποιοί Σάρον Στόουν και Πάμελα Αντερσον.

Αλλά ακόμη και η αφρόκρεμα της ... νόησης δεν θα μπορούσε παρά να έχει και την δική της διαβάθμιση. Έτσι πέρα από τις κλίμακες που μετρούν τον δείκτη ευφυΐας των μελών υπάρχουν και μέτρα που ξεχωρίζουν τους .... καλύτερους των καλών. Παράδειγμα, η κλίμακα μέτρησης Μπινέ-Σιμόν, που επιλέγει μεταξύ των ... έξυπνων τα πιο "δυνατά μυαλά". Στις μέρες μας στο ελάχιστο όριο της κλίμακας αυτής, ανταποκρίνονται μόλις ένας στους 10.000 ανθρώπους. Και αν τα μέλη της θεωρούνται "ευφυείς με ντοκτορά" υπάρχουν και ...ευφυέστεροι τους .

Η κλίμακα Mega ξεχωρίζει για τα καλά την ... ήρα από το στάρι. Το όριο εισαγωγής της έχουν επιτύχει μόλις 20 άνθρωποι ανά τον κόσμο, ανάμεσά τους και ο διάσημος φυσικός Στίβεν Χόκινγκ, που θεωρείται ένα από τα ... δυνατότερα μυαλά του αιώνα μας!

Αν πάντως όλα αυτά προκαλούν πανικό ή μελαγχολία στους ... κοινούς θνητούς, υπάρχει σε αντιστάθμισμα και το παράδειγμα του Αϊνστάιν που μας παρηγορεί. Ποιος θα τολμήσει να αμφισβητήσει την ευφυΐα του Αλβέρτου; Κι όμως ο ίδιος μίλησε στα τέσσερα χρόνια του ενώ δεν υπήρξε ποτέ .. Μενσανός.

ekriti.gr/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή