Μαρτίου 26, 2019

Υγεία

Η γλουταμίνη είναι ένα αμινοξύ που παράγεται φυσικά στον οργανισμό, αλλά όχι σε μεγάλες ποσότητες. Σε γενικές γραμμές, η γλουταμίνη είναι σημαντική για την μεταφορά ενέργειας στα διάφορα συστήματα οργάνων.
Έχει υπάρξει το αντικείμενο πολλών ερευνών, ωστόσο φαίνεται πως δεν υπάρχουν ακόμα αρκετά στοιχεία που αφορούν την ασφάλειά της ως συμπλήρωμα διατροφής. Πολλές από αυτές τις έρευνες έχουν επικεντρωθεί στη μελέτη που αφορά την παρεντερική θρεψη.

Φυσικές Πηγές L Γλουταμίνης

Το αμινοξύ αυτό παράγεται κυρίως στους πνεύμονες, ενώ σε μικρότερες ποσότητες παράγεται στον εγκέφαλο και στο συκώτι. Ο βασικός λόγος παραγωγής γλουταμίνης στο συκώτι είναι για να εξισορροπήσει τον μεταβολισμό της γλυκοζης.

Παρόλα αυτά, το σώμα δεν μπορεί να παράγει από μόνο του αρκετή γλουταμίνη για να διατηρήσει την υγεία του και αυτός είναι ο λόγος που βασίζεται στην πρόσληψή της μέσω της διατροφής. Βρίσκεται κυρίως στις πρωτεΐνες γάλακτος και καζεΐνης. Οι φυτικές και οι ζωικές πρωτεΐνες περιέχουν υψηλά ποσοστά του συγκεκριμένου αμινοξέος .

Κάποιες καλές πηγές ζωικής πρωτεΐνης απ’ όπου μπορείτε να πάρετε γλουταμίνη είναι το βοδινό, το κοτόπουλο, το ψάρι, το χοιρινό, τα αυγά και τα γαλακτοκομικά προιόντα. Συνήθως, οι ζωικές πρωτεΐνες που είναι χαμηλές σε λιπαρά περιέχουν μεγαλύτερες ποσότητες πρωτεΐνης και γλουταμίνης.

Οι φυτικές πρωτείνες που περιέχουν σημαντική ποσότητα γλουταμίνης συμπεριλαμβάνουν τις φακές, τα φασόλια, τα μπιζέλια, το ωμό σπανάκι, το ωμό κέιλ, τον μαϊντανό, τα παντζάρια, τα καρρότα, τα λαχανάκια βρεξελλών, τη βρώμη, το σιτάρι, το ρύζι, τα αμύγδαλα, τα φυστίκια και τους ηλιόσπορους.

Τα οφέλη στην υγεία

Γίνεται αρκετή επιστημονική συζήτηση για τα πιθανά οφέλη της γλουταμίνης. Αρκετές έρευνες έχουν δείξει πως η γλουταμίνη βελτιώνει σημαντικά το ανοσοποιητικό σύστημα, ενώ άλλες έχουν δείξει πως μπορεί να αποτελέσει μια ικανοποιητική θεραπεία για την διάρροια, καθώς μειώνει την φλεγμονή γύρω από τον εντερικό σωλήνα.

Το Ιατρικό Κέντρο του Beth Israel Deaconess και το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης, κατέληξαν πως: «Το αμινοξύ γλουταμίνη, που βρίσκεται σε πολλές τροφές, όπως και σε διατροφικά συμπληρώματα, μπορεί να αποδειχτεί ευεργετικό στη γαστρική βλάβη που προκαλείται από μόλυνση με το H. pylori». Η έρευνα δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Journal of Nutrition.

Η γλουταμίνη έχει συνδεθεί με τη σύνθεση πρωτεϊνών, πράγμα που σημαίνει πως προστατεύει από τον καταβολισμό (την εξασθένηση) των μυών, ώστε αυτοί με τη σειρά τους να παρέχουν γλυταμίνη σε άλλα κύτταρα του σώματος.

Βοηθάει επίσης στη διατήρηση του όγκου των κυττάρων και στην ενυδάτωση και επιταχύνει την επούλωση τραυμάτων. Τέλος, βοηθάει στην αύξηση των επιπέδων αυξητικής ορμόνης.

Έχει παρενέργειες;

Παρά τα οφέλη της, μπορεί να προκύψουν παρενέργειες από την υπερκατανάλωση όπως οίδημα, ναυτία, εμετός, κοιλιακοί πόνοι, δυσκοιλιότητα, ξηροστομία, ζάλη, εξανθήματα και αύξηση της εφίδρωσης. Άλλα θέματα είναι οι αλλεργικές αντιδράσεις, οι διαταραχές στο στομάχι και οι πόνοι στις αρθρώσεις.

GlykouliGr

Υγεία

Ρινική συμφόρηση: 7 φυσικοί τρόποι για να την αντιμετωπίσουμε

Η μπουκωμένη μύτη βασανίζει ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων ειδικά το χειμώνα λόγω των ιώσεων που κυκλοφορούν. Μάλιστα, το πρόβλημα μπορεί να διαρκέσει για μέρες και να συνοδεύεται από έντονο πονοκέφαλο, αλλά και αυπνίες λόγω της δυσκολίας να αναπνεύσουμε. Εκτός όμως από τα φαρμακευτικά σκευάσματα που βρίσκουμε εύκολα στα φαρμακεία, μπορούμε να επιλέξουμε και αρκετές φυσικές λύσεις, για να ανακουφιστούμε από τη ρινική συμφόρηση.

1. Ζεστή κομπρέσα τζίντζερ
Κόψτε ένα μικρό κομμάτι πιπερόριζας και προσθέστε το σε μία κατσαρολίτσα με δύο φλιτζάνια βραστού νερού. Καλύψτε και σιγοβράστε σε χαμηλή φωτιά για 20 λεπτά. Μουσκέψτε ένα ύφασμα με το ζωμό και προσέχοντας να μην καείτε, εφαρμόστε τον στο πρόσωπό σας για 15 λεπτά περίπου. Κάντε το όντας καθισμένοι στον καναπέ με το κεφάλι σας ψηλά για να βοηθήσετε στο άνοιγμα της ρινικής οδού.

2. Ατμοί με αντισηπτικά βότανα
Προσθέστε 3 κουταλάκια του τσαγιού θυμάρι και 3 αποξηραμένης μέντας σε ένα μικρό μπολ και προσθέστε βρασμένο νερό. Σκύψτε πάνω από το μπολ, καλύπτοντας το κεφάλι σας και το μπολ με μια πετσέτα και εισπνεύστε για 10 λεπτά. Επαναλάβετε δύο με τρεις φορές την ημέρα.

3. Δοκιμάστε πιεσοθεραπεία
Χρησιμοποιήστε τον αριστερό σας αντίχειρα και τον δείκτη για να πιέσετε την περιοχή στη μέσα πλευρά των ματιών σας και από τις δύο πλευρές της μύτης σας. Ταυτόχρονα, χρησιμοποιήστε τα δάχτυλα του άλλου χεριού για να μαλάξετε ελαφρά τους μυς του αυχένα σας και από τις δύο πλευρές. Ασκήστε πίεση και στα τέσσερα σημεία για ένα λεπτό και θα αρχίζετε να νιώθετε ανακούφιση.

4. Χαλαρωτικό μασάζ προσώπου
Μπορεί να σας φαίνεται περίεργο αλλά αν κάνετε ένα μαλακό μασάζ στο ιγμόρειό σας, θα αυξήσετε την κυκλοφορία του αίματος σε εκείνη την περιοχή και θα βοηθήσετε στην ανακούφιση από τον πόνο. Χρησιμοποιώντας τους αντίχειρές σας, πιέστε στην εξωτερική πλευρά των ρουθουνιών σας στη βάση της μύτης. Μείνετε εκεί για 30 δευτερόλεπτα, αφήστε και επαναλάβετε τρεις με τέσσερις φορές.

5. Ατμοί με ευκάλυπτο
Το αιθέριο έλαιο ευκάλυπτου έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι εξουδετερώνει μια μεγάλη ποικιλία βακτηρίων που προκαλούν αναπνευστικά προβλήματα, υπεύθυνα για τη ρινική συμφόρηση. Ρίξτε 5 σταγόνες αιθέριου ελαίου σε βρασμένο νερό. Καλύψτε το κεφάλι σας και το μπολ με μια πετσέτα και εισπνεύστε για 10-15 λεπτά.

6. Παραμείνετε ενυδατωμένοι
Καταναλώστε πολλά υγρά ώστε να βοηθήσετε τους ρινικούς κόλπους να μένουν ανοιχτοί και να σας ανακουφίζουν από την πίεση της μπουκωμένης μύτης. Τα ζεστά υγρά κάνουν ακόμα καλύτερα δουλειά. Προτιμήστε ροφήματα μέντας και πιπερόριζας.

7. Δοκιμάστε το σκόρδο
Το σκόρδο έχει αντιβακτηριδιακές ιδιότητες που πιστεύεται ότι ανακουφίζουν από τη ρινική συμφόρηση. Να πώς θα ανακουφιστείτε: Προσθέστε φρέσκο σκόρδο στα αγαπημένα σας γεύματα και δοκιμάστε να αναπνεύσετε λίγο ατμό σκόρδου, προσθέτοντας φρέσκες σκελίδες σε βρασμένο νερό.

Υγεία

Υπάρχουν δύο είδη φλεγμονής, η οξεία και η χρόνια
Οι μεσήλικες που έχουν χρόνια φλεγμονή, μπορεί να εμφανίσουν προβλήματα νόησης και μνήμης στην τρίτη ηλικία, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική μελέτη.

Υπάρχουν δύο είδη φλεγμονής, η οξεία και η χρόνια. Η πρώτη, που συμβαίνει όταν το ανοσοποιητικό σύστημα του σώματος αντιδρά σε μια λοίμωξη ή σε ένα τραύμα, είναι τοπική, σύντομης διάρκειας και θεωρείται υγιής. Η χρόνια ή συστημική, η οποία δεν θεωρείται υγιής, είναι μια χαμηλής έντασης φλεγμονή που υφέρπει στο σώμα για μήνες ή χρόνια και μπορεί να προκαλείται από αυτοάνοσες παθήσεις (ρευματοειδή αρθρίτιδα, πολλαπλή σκλήρυνση κ.α.), στρες ή άλλη αιτία, εκδηλούμενη με διάφορα συμπτώματα, όπως χρόνια κόπωση, προβλήματα πέψης, πόνους στις αρθρώσεις κ.α.

Όπως ανέφερε ο επικεφαλής ερευνητής Κίναν Γουόκερ του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς της Βαλτιμόρης, «η χρόνια φλεγμονή επιβαρύνει το σώμα και μπορεί να κάνει ζημιά σε αρθρώσεις, εσωτερικά όργανα, ιστούς και κύτταρα. Μπορεί επίσης να οδηγήσει σε καρδιοπάθεια, εγκεφαλικό και καρκίνο». Η τακτική σωματική άσκηση, η υγιεινή διατροφή και ο επαρκής ύπνος βοηθούν στη μείωση της χρόνιας φλεγμονής.

Οι ερευνητές, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Neurology" της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας, μελέτησαν 12.336 ανθρώπους με μέση ηλικία 57 ετών σε βάθος εικοσαετίας. Οι συμμετέχοντες έδωσαν δείγματα αίματος στην αρχή της μελέτης για να μετρηθούν τέσσερις βιοδείκτες της φλεγμονής, από όπου προέκυψε μια σύνθετη βαθμολογία για κάθε άνθρωπο, ενώ μετρήθηκε ξεχωριστά κι ένας πέμπτος βιοδείκτης, η C-αντιδρώσα πρωτεΐνη.

Οι νοητικές και μνημονικές ικανότητες των συμμετεχόντων εξετάσθηκαν με ειδικά τεστ στην αρχή της έρευνας, μετά από έξι ή εννέα έτη, καθώς και στο τέλος της, μετά την παρέλευση 20 ετών περίπου. Διαπιστώθηκε ότι όσοι άνθρωποι είχαν τα υψηλότερα επίπεδα χρόνιας φλεγμονής, με βάση το σύνθετο «σκορ» των τεσσάρων βιοδεικτών, είχαν κατά μέσο όρο 8% μεγαλύτερη έκπτωση των λειτουργιών του νου και της μνήμης τους, σε σχέση με όσους είχαν τα χαμηλότερα επίπεδα φλεγμονής. Όσοι εξάλλου είχαν τα υψηλότερα επίπεδα της C-αντιδρώσας πρωτεΐνης, είχαν 12% μεγαλύτερη έκπτωση αυτών των λειτουργιών.

Όμως η νέα έρευνα διαπίστωσε απλώς μια συσχέτιση ανάμεσα στη χρόνια φλεγμονή και στην κατάσταση του νου και δεν απέδειξε ότι η φλεγμονή είναι όντως η αιτία. «Τα ευρήματά μας δείχνουν ότι η χρόνια φλεγμονή μπορεί να αποτελέσει ένα σημαντικό στόχο για θεραπευτικές παρεμβάσεις. Από την άλλη όμως, είναι επίσης πιθανό ότι η χρόνια φλεγμονή δεν αποτελεί την αιτία, αλλά αντίθετα ένα δείκτη ή ακόμη και μία αντίδραση στις νευροεκφυλιστικές παθήσεις του εγκεφάλου που οδηγούν σε έκπτωση των γνωστικών λειτουργιών», δήλωσε ο Γουόκερ.

Έρευνα: Η χρόνια φλεγμονή στη μέση ηλικία μπορεί να οδηγήσει σε προβλήματα μνήμης και νόησης

Υπάρχουν δύο είδη φλεγμονής, η οξεία και η χρόνια
Οι μεσήλικες που έχουν χρόνια φλεγμονή, μπορεί να εμφανίσουν προβλήματα νόησης και μνήμης στην τρίτη ηλικία, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική μελέτη.

Υπάρχουν δύο είδη φλεγμονής, η οξεία και η χρόνια. Η πρώτη, που συμβαίνει όταν το ανοσοποιητικό σύστημα του σώματος αντιδρά σε μια λοίμωξη ή σε ένα τραύμα, είναι τοπική, σύντομης διάρκειας και θεωρείται υγιής. Η χρόνια ή συστημική, η οποία δεν θεωρείται υγιής, είναι μια χαμηλής έντασης φλεγμονή που υφέρπει στο σώμα για μήνες ή χρόνια και μπορεί να προκαλείται από αυτοάνοσες παθήσεις (ρευματοειδή αρθρίτιδα, πολλαπλή σκλήρυνση κ.α.), στρες ή άλλη αιτία, εκδηλούμενη με διάφορα συμπτώματα, όπως χρόνια κόπωση, προβλήματα πέψης, πόνους στις αρθρώσεις κ.α.

Όπως ανέφερε ο επικεφαλής ερευνητής Κίναν Γουόκερ του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς της Βαλτιμόρης, «η χρόνια φλεγμονή επιβαρύνει το σώμα και μπορεί να κάνει ζημιά σε αρθρώσεις, εσωτερικά όργανα, ιστούς και κύτταρα. Μπορεί επίσης να οδηγήσει σε καρδιοπάθεια, εγκεφαλικό και καρκίνο». Η τακτική σωματική άσκηση, η υγιεινή διατροφή και ο επαρκής ύπνος βοηθούν στη μείωση της χρόνιας φλεγμονής.

Οι ερευνητές, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Neurology" της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας, μελέτησαν 12.336 ανθρώπους με μέση ηλικία 57 ετών σε βάθος εικοσαετίας. Οι συμμετέχοντες έδωσαν δείγματα αίματος στην αρχή της μελέτης για να μετρηθούν τέσσερις βιοδείκτες της φλεγμονής, από όπου προέκυψε μια σύνθετη βαθμολογία για κάθε άνθρωπο, ενώ μετρήθηκε ξεχωριστά κι ένας πέμπτος βιοδείκτης, η C-αντιδρώσα πρωτεΐνη.

Οι νοητικές και μνημονικές ικανότητες των συμμετεχόντων εξετάσθηκαν με ειδικά τεστ στην αρχή της έρευνας, μετά από έξι ή εννέα έτη, καθώς και στο τέλος της, μετά την παρέλευση 20 ετών περίπου. Διαπιστώθηκε ότι όσοι άνθρωποι είχαν τα υψηλότερα επίπεδα χρόνιας φλεγμονής, με βάση το σύνθετο «σκορ» των τεσσάρων βιοδεικτών, είχαν κατά μέσο όρο 8% μεγαλύτερη έκπτωση των λειτουργιών του νου και της μνήμης τους, σε σχέση με όσους είχαν τα χαμηλότερα επίπεδα φλεγμονής. Όσοι εξάλλου είχαν τα υψηλότερα επίπεδα της C-αντιδρώσας πρωτεΐνης, είχαν 12% μεγαλύτερη έκπτωση αυτών των λειτουργιών.

Όμως η νέα έρευνα διαπίστωσε απλώς μια συσχέτιση ανάμεσα στη χρόνια φλεγμονή και στην κατάσταση του νου και δεν απέδειξε ότι η φλεγμονή είναι όντως η αιτία. «Τα ευρήματά μας δείχνουν ότι η χρόνια φλεγμονή μπορεί να αποτελέσει ένα σημαντικό στόχο για θεραπευτικές παρεμβάσεις. Από την άλλη όμως, είναι επίσης πιθανό ότι η χρόνια φλεγμονή δεν αποτελεί την αιτία, αλλά αντίθετα ένα δείκτη ή ακόμη και μία αντίδραση στις νευροεκφυλιστικές παθήσεις του εγκεφάλου που οδηγούν σε έκπτωση των γνωστικών λειτουργιών», δήλωσε ο Γουόκερ.

enallaktikidrasi

protothema.gr

Υγεία

Η εφίδρωση είναι μια φυσιολογική αντίδραση στη θερμότητα: δροσίζει το σώμα και αποβάλει τις τοξίνες. Ωστόσο, ο υπερβολικός και δύσοσμος ιδρώτας κάνει ένα άτομο να αισθάνεται άβολα και δείχνει ότι κάτι μπορεί να πηγαίνει λάθος.

Είτε πρόκειται για υπερίδρωση είτε για κάποια άλλη ιατρική κατάσταση, είναι πραγματικά σημαντικό να μάθεις τον λόγο πίσω από αυτήν για να αποφύγεις σοβαρότερα προβλήματα στο μέλλον.

Διάβασε 5 αιτίες που μπορεί να προκαλέσουν υπερβολική εφίδρωση.

1. Άγχος
Ο υπερβολικός ιδρώτας μπορεί να προκληθεί από το άγχος. Το άγχος και η νευρικότητα δεν επηρεάζουν μόνο αρνητικά το σώμα σου, αλλά εκδηλώνονται επίσης με τη μορφή του ιδρώτα. Αυτός ο τύπος ιδρώτα είναι επίσης εξαιρετικά δύσοσμος επειδή περιέχει λίπος και πρωτεΐνη που αναμιγνύονται με τα βακτήρια του δέρματος.

2. Πρόβλημα με το θυρεοειδή (υπερθυρεοειδισμός)
Ο υπερθυρεοειδισμός είναι μια κατάσταση κατά την οποία ο θυρεοειδής αδένας γίνεται «υπερκινητικός» και αρχίζει να παράγει υπερβολική θυρεοτροπίνη. Όταν συμβεί αυτό, οι διαδικασίες στο σώμα επιταχύνονται και μεταξύ πολλών συμπτωμάτων, μπορεί να αισθάνεσαι τον εαυτό σου νευρικό ή ανήσυχο και μπορεί να αντιμετωπίσεις απώλεια βάρους και υπερβολική εφίδρωση. Αν συμβαίνει αυτό, θα πρέπει να επισκεφτείς το γιατρό σου για να εξετάσει τον θυρεοειδή σου.

3. Χαμηλά επίπεδα σακχάρου στο αίμα (υπογλυκαιμία)
Αν και η υπερβολική εφίδρωση μπορεί να προκληθεί από διαφορετικά πράγματα, μερικές φορές μπορεί να προκληθεί από υπογλυκαιμία, η οποία συμβαίνει όταν είναι χαμηλό το επίπεδο σακχάρου στο αίμα. Αυτή η εφίδρωση έρχεται ανεξάρτητα από το πόση ζέστη μπορεί να υπάρχει μέσα στο δωμάτιο ή στον εξωτερικό χώρο. Πέρα από την εφίδρωση, ένα άτομο με χαμηλά επίπεδα σακχάρου στο αίμα, μπορεί επίσης να αντιμετωπίσει έντονη πείνα, άγχος, ζάλη, φωτοευαισθησία και προβλήματα όρασης.

4. Εμμηνόπαυση
Μπορεί να αισθάνεσαι έντονη θερμότητα στο στήθος σου που φτάνει μέχρι το κεφάλι σου συνοδευόμενη από υπερβολικό ιδρώτα. Αυτό συμβαίνει λόγω της επερχόμενης εμμηνόπαυσης η της εισαγωγής σε κλιμακτήριο. Ο ιδρώτας, η δυσλειτουργία του εμμηνορροϊκού κύκλου, οι ημικρανίες, οι εξάψεις και τα ρίγη συμβαίνουν ως αποτέλεσμα των μεταβαλλόμενων επιπέδων οιστρογόνων.

5. Παρενέργειες φαρμακευτικής αγωγής
Η υπερβολική εφίδρωση μπορεί να προκληθεί από ένα φάρμακο που μπορεί να παίρνεις. Δεν υπάρχει τίποτα να φοβάσαι - η εφίδρωση είναι μια κοινή παρενέργεια μιας ποικιλίας φαρμάκων όπως τα αντιβιοτικά, τα χάπια για την αρτηριακή πίεση και τα ψυχιατρικά φάρμακα. Μπορείς να διαβάσεις τις πληροφορίες σχετικά με τις ανεπιθύμητες ενέργειες, μέσα στις οδηγίες του φαρμάκου σου.

Υγεία

Οι χιονίστρες συνήθως δεν οδηγούν σε μόνιμη βλάβη. Όμως, είναι μια κατάσταση που μπορεί να οδηγήσει σε μόλυνση, η οποία με τη σειρά της μπορεί να προκαλέσει σοβαρή βλάβη, αν αφεθεί χωρίς θεραπεία.

Η καλύτερη αντιμετώπιση για τις χιονίστρες είναι να αποφευχθεί η εξαρχής ανάπτυξή τους με τον περιορισμό της έκθεσής σας στο κρύο και με το να καλύπτεται το εκτεθειμένο στον κρύο αέρα δέρμα.
Συμπτώματα

Τα συμπτώματα από τις χιονίστρες μπορεί να περιλαμβάνουν:

Μικρές περιοχές στο δέρμα που γίνονται κόκκινες και σας προκαλούν φαγούρα. Συνήθως αυτές είναι στα άκρα σας, δηλαδή στα πόδια ή τα χέρια σας
Πιθανές φουσκάλες ή δερματικά έλκη

Οίδημα στο δέρμα σας
Αίσθημα “καψίματος” στο δέρμα σας
Αλλαγές στο χρώμα του δέρματος από κόκκινο σε σκούρο μπλε, οι οποίες συνοδεύονται και από πόνο

Πότε πρέπει να δείτε ένα γιατρό

Οι χιονίστρες συνήθως επουλώνονται από μόνες τους. Αναζητήστε ιατρική φροντίδα για να περιορίσετε τις όποιες επιπλοκές, αν ο πόνος είναι ασυνήθιστα σοβαρός, αν υποψιάζεστε ότι υπάρχει μόλυνση, ή αν τα συμπτώματά σας δεν βελτιώνονται μετά από μία έως δύο εβδομάδες. Εάν έχετε διαβήτη ή κακή κυκλοφορία, η πορεία της θεραπείας σας μπορεί να έχει προβλήματα. Να είστε προσεκτικοί και να αναζητήσετε άμεσα τη γνώμη του γιατρού σας.
Αιτίες

Κανείς δεν γνωρίζει ακριβώς τι προκαλεί τις χιονίστρες. Μπορεί να είναι μία μη φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού στο κρύο, που ακολουθείται από επαναθέρμανση. Η αναθέρμανση του κρύου δέρματος μπορεί να κάνει τα μικρά αιμοφόρα αγγεία κάτω από το δέρμα να διογκωθούν πιο γρήγορα από ό,τι τα κοντινά μεγαλύτερα αιμοφόρα αγγεία. Αυτό προκαλεί μια “συμφόρηση” και διαρροή αίματος σε κοντινούς ιστούς.
χιονίστρες

Χιονίστρες στα δάχτυλα του ποδιού
Παράγοντες κινδύνου

Οι παράγοντες που μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο για χιονίστρες περιλαμβάνουν:

Ρούχα που είναι σφιχτά ή αφήνουν το δέρμα έκθετο στο κρύο. Αν φοράτε εφαρμοστά ρούχα και παπούτσια στο κρύο, ο υγρός καιρός μπορεί να σας κάνει πιο επιρρεπείς. Και το δέρμα που είναι εκτεθειμένο σε κρύο και υγρασία είναι πιο πιθανό να αναπτύξει χιονίστρες.

Το φύλο και το βάρος σας. Οι γυναίκες είναι πιο πιθανό να εκδηλώσουν χιονίστρες σε σύγκριση με τα παιδιά και τους άνδρες. Επίσης, οι άνθρωποι που ζυγίζουν περίπου 20% λιγότερο από ό,τι αναλογεί στο ύψος τους έχουν αυξημένο κίνδυνο.
Περιβάλλον και εποχή του χρόνου. Οι χιονίστρες είναι λιγότερο πιθανό να συμβούν σε ψυχρότερες και ξηρότερες περιοχές αφού οι συνθήκες διαβίωσης και τα ρούχα που χρησιμοποιούνται σε αυτές τις περιοχές είναι πιο προστατευτικά από το κρύο. Ο κίνδυνος για χιονίστρες είναι υψηλότερος, αν ζείτε σε περιοχή με υψηλή υγρασία και κρύο, αλλά όχι πάρα πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Είναι μια πάθηση που γίνεται πιο συχνή από το Νοέμβριο μέχρι τον Απρίλιο.

Κακή κυκλοφορία αίματος. Τα άτομα με κακή κυκλοφορία αίματος τείνουν να είναι πιο ευαίσθητα στις αλλαγές της θερμοκρασίας, κάτι που τα καθιστά πιο επιρρεπή σε χιονίστρες.

Νόσος του Raynaud. Άτομα με νόσο του Raynaud είναι πιο επιρρεπή σε χιονίστρες.

Επιπλοκές

Οι βασικές επιπλοκές αφορούν τις φουσκάλες στο δέρμα σας. Αν συμβεί αυτό, μπορεί να αναπτύξετε έλκη και μολύνσεις. Πέραν του ότι είναι επώδυνες, αυτές οι λοιμώξεις είναι δυνητικά απειλητικές για τη ζωή, αν αφεθούν χωρίς θεραπεία. Δείτε ένα γιατρό αν υποψιάζεστε ότι έχετε μόλυνση.
Θεραπεία

Για ενήλικες των οποίων οι χιονίστρες δεν απομακρύνονται από μόνες τους, η θεραπεία μπορεί να περιλαμβάνει συνταγογραφούμενα φάρμακα, όπως:

Τοπικά κορτικοστεροειδή. Μια αλοιφή με 0,1% τριαμκινολόνη εφαρμόζεται στην πάσχουσα περιοχή.
Φάρμακα για την πίεση. Μια ουσία κατά της αρτηριακής πίεσης, που ονομάζεται νιφεδιπίνη, μπορεί να σας βοηθήσει να ανοίξουν καλύτερα τα αιμοφόρα αγγεία.

Πηγή: iatropedia.gr

http://www.ifarmakeia.gr

Υγεία

Η θεραπεία του συνδρόμου διαρρέοντος εντέρου ενδεχομένως να αποτελεί την ενδεδειγμένη στρατηγική για την αντιμετώπιση των αυτοάνοσων παθήσεων.

Αρκετές πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι απλές καθημερινές επιλογές μπορούν να μειώσουν τις επιπτώσεις, να βελτιώσουν το ανοσοποιητικό και να θωρακίσουν τον οργανισμό.

«Ο γνωστός ρόλος του εντέρου είναι η απορρόφηση των θρεπτικών ουσιών που λαμβάνει ο άνθρωπος, μέσω της διατροφής. Ταυτόχρονα είναι υπεύθυνο ώστε το ανοσοποιητικό σύστημα να αναγνωρίζει τους εισβολείς, προκειμένου να ελέγχονται μολυσματικοί παθογόνοι παράγοντες. Συχνά όμως οι άνθρωποι πάσχουν από μια διαταραχή που ονομάζεται σύνδρομο διαρρέοντος εντέρου, κατά την οποία τα εντερικά τοιχώματα γίνονται «διαπερατά», λόγω φλεγμονής.

Δηλαδή, μεταξύ των κυττάρων του εντερικού τοιχώματος υπάρχουν ασυνήθιστα μεγάλα διαστήματα που επιτρέπουν την είσοδο βακτηριδίων, μυκήτων, παρασίτων, λιπών και τοξινών στην κυκλοφορία του αίματος που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα είχαν απομακρυνθεί», εξηγεί ο γενικός χειρουργός Δρ. Αναστάσιος Ξιάρχος, Πρόεδρος της Επιστημονικής Εταιρείας Ορθοπρωκτικής Χειρουργικής.

«Όλα αυτά τα σωματίδια αναγνωρίζονται από το ανοσοποιητικό σύστημα ως ξένοι εισβολείς, θέτοντάς το σε συναγερμό. Τότε αρχίζει να παράγει αντισώματα ενάντια σ’ αυτά. Η διαρκής “άσκηση πίεσης” στο ανοσοποιητικό προκαλεί τόσο μεγάλη αναστάτωση που τελικά αρχίζει να επιτίθεται στους ιστούς του σώματος».

Ειδικότερα, oι ανθρώπινοι ιστοί έχουν πρωτεΐνες και αντιγόνα παρόμοια με εκείνα των τροφίμων, των βακτηρίων, των παρασίτων, ή των μυκήτων. Τα αντισώματα που δημιουργούνται από την αυξημένη εντερική διαπερατότητα ενάντια σε αυτά τα αντιγόνα μπορούν να εισχωρήσουν σε διάφορους ιστούς και να προκαλέσουν μια φλεγμονώδη αντίδραση σε αυτόν τον ιστό όταν καταναλώνεται η αντίστοιχη τροφή ή αντιμετωπίζεται ένα μικρόβιο. Έτσι δημιουργούνται αυτοαντισώματα και η φλεγμονή γίνεται χρόνια.

Εάν αυτή η φλεγμονή εμφανιστεί σε μια άρθρωση, αναπτύσσεται ρευματοειδής αρθρίτιδα. Εάν εμφανιστεί στον εγκέφαλο, μπορεί να προκύψει μυαλγική εγκεφαλομυελίτιδα. Εάν τα αντισώματα καταλήξουν να επιτεθούν στο τοίχωμα του βλεννογόνου του ίδιου του εντέρου, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι η νόσος του Crohn.

Συνήθεις ύποπτοι για την εμφάνιση του συνδρόμου είναι η ύπαρξη άλλων νόσων στο έντερο, λοιμώξεων, παρασιτικών λοιμώξεων, μυκητιασικής υπερανάπτυξης, η χρήση ορισμένων φαρμάκων, αλλά και ο χρόνιος αλκοολισμός. Επίσης, ενοχοποιείται η κατανάλωση αλλεργιογόνων τροφίμων, η κακή πέψη λόγω δυσαπορρόφησης, η ανεπάρκεια ανοσφαιρίνης Α, αλλά και το άγχος, η γήρανση και η υπερβολική ή έντονη άσκηση.

Όπως εξηγεί ο Δρ. Ξιάρχος, από τις πιο συχνές αιτίες ανάπτυξης συνδρόμου διαρρέοντος εντέρου είναι οι φλεγμονώδεις νόσοι του εντέρου, δηλαδή η νόσος του Crohn και η ελκώδης κολίτιδα. Και αυτό διότι προκαλούν φλεγμονή στο πεπτικό σύστημα και κυρίως στο λεπτό και στο παχύ έντερο.

«Η νόσος μπορεί να προκαλέσει διάφορα συμπτώματα που επηρεάζουν την ποιότητα ζωής του ασθενή, όπως χρόνια διάρροια, συχνά αιματηρή που περιέχει βλέννα ή πύον, πόνο, πυρετό, αιμορραγία από το ορθό. Ωστόσο δύναται να γίνει αιτία συστημικών ή τοπικών επιπλοκών. Στις τελευταίες περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι στενώσεις, τα αποστήματα, πρωκτικές ραγάδες και πρωκτικά συρίγγια», σημειώνει. Επίσης, οι πάσχοντες αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου στην περιοχή της φλεγμονής.

Απόλυτη θεραπεία της νόσου δεν υπάρχει, αλλά αυτή έγκειται στη ύφεση των συμπτωμάτων που βιώνει ο ασθενής προκειμένου να διάγει μια κατά το δυνατόν φυσιολογική και ενεργό ζωή. Παρότι διατίθενται πλήθος φαρμακευτικών ουσιών προς από το σκοπό, ορισμένες φορές η επίτευξη του επιθυμητού αποτελέσματος είναι αδύνατη, οπότε η λύση είναι η χειρουργική επέμβαση, χωρίς ωστόσο αυτή να εξασφαλίζει την ίαση.

«Η επέμβαση μπορεί αφορά στο τμήμα του εντέρου που πάσχει. Με τις σύγχρονες χειρουργικές μεθόδους και τα υπερσύγχρονα εργαλεία ο ασθενής απαλλάσσεται για μεγάλα χρονικά διαστήματα από τα επώδυνα συμπτώματα. Η δε αντιμετώπιση των πρωκτικών ραγάδων και συριγγίων που προκαλούνται από τη νόσο γίνεται σε ελάχιστο χρόνο, ανώδυνα και αναίμακτα», διευκρινίζει.

Δηλαδή τόσο η ελκώδης κολίτιδα όσο και η νόσος του Crohn μπορεί να οδηγήσουν στην ανάπτυξη συνδρόμου διαρρέοντος εντέρου λόγω της φλεγμονής που προκαλούν στο έντερο, αλλά μπορεί να προκληθούν απ’ αυτό.

Ειδικοί διατείνονται ότι η αναστροφή των συμπτωμάτων των αυτοάνοσων νόσων εξαρτάται από την επούλωση των τοιχωμάτων του γαστρεντερικού σωλήνα και οποιαδήποτε άλλη θεραπεία λειτουργεί απλώς κατασταλτικά. Τα τελευταία χρόνια υπάρχουν αυξημένες ενδείξεις που υποδεικνύουν ότι η δυσβίωση των μικροβίων στο έντερο, η μικροβιακή μετανάστευση και η δυσλειτουργία του εντερικού φραγμού, μπορεί να οδηγήσει όχι μόνο σε αυτοάνοσες διαταραχές, αλλά και σε νόσο του Alzheimer, σε αδρενολευκοδυστροφία και σε καρκίνο.

«Η διατροφή φαίνεται ότι είναι το μέσον αντιστροφής της βλάβης του βλεννογόνου του εντέρου και αποφυγής της ανεπάρκειας βιταμινών που μπορεί να προκαλέσει το σύνδρομο, λόγω της συνεχιζόμενης φλεγμονής.

Η γλουταμίνη, παράγοντες που διεγείρουν την έκκριση βλέννας, τα προβιοτικά, τα ιχθυέλαια που βοηθούν στη θεραπεία της φλεγμονής, οι βιταμίνες A και D για τη βελτίωση του ανοσοποιητικού βοηθούν προς αυτήν την κατεύθυνση», καταλήγει ο Δρ. Αναστάσιος Ξιάρχος.

ΠΗΓΗ: Newsitamea.gr

truelife.gr

Υγεία

Οι φλεγμονές είναι κάτι φυσικό για την υγεία μας, αρκεί να μη γίνονται χρόνιες, γιατί τότε δρουν «αθόρυβα» σε βάρος του οργανισμού και μπορεί να μας βάλουν σε περιπέτειες. Υπάρχει τρόπος να τις μειώσουμε χωρίς φάρμακα;

Η φλεγμονή είναι μέρος της φυσικής ανοσολογικής αντίδρασης του σώματος σε τραυματισμό ή εισβολή από αυτό που το σώμα αντιλαμβάνεται ως επικίνδυνα παθογόνα, που μπορεί να προκαλέσουν ασθένειες. Ενώ η φλεγμονή λοιπόν μπορεί να είναι ζωτικής σημασίας για τις φυσικές διαδικασίες επούλωσης του σώματος, η παρατεταμένη ή περιττή φλεγμονή μπορεί να προκαλέσει προβλήματα αυξάνοντας τον κίνδυνο εμφάνισης διαφόρων ασθενειών ή επιδεινώνοντάς τες, όπως καρδιακές παθήσεις, ρευματοειδής αρθρίτιδα, άσθμα, φλεγμονώδης νόσος του εντέρου, καρκίνος, χρόνιος πόνος και πολλές άλλες. Γενικά όποια πάθηση περιέχει το συνθετικό -ίτιδα υποδηλώνει κατάσταση φλεγμονής (π.χ. βρογχίτιδα, ρινίτιδα κ.τ.λ.).

Τα φάρμακα θεραπεύουν τη φλεγμονή;
Το δυτικό φάρμακο παρέχει θεραπείες για φλεγμονώδεις καταστάσεις, όπως τα αντιφλεγμονώδη φάρμακα και τα κορτικοστεροειδή. Αυτά τα φάρμακα δρουν με την καταστολή της φυσικής ανοσολογικής αντίδρασης του σώματος, εμποδίζοντας έτσι τη φλεγμονή και τον πόνο. Το θέμα όμως είναι ότι παρέχουν συνήθως ευπρόσδεκτη βραχυπρόθεσμη ανακούφιση αλλά δεν αντιμετωπίζουν την υποκείμενη αιτία της φλεγμονής, ενώ η μακροχρόνια χρήση μπορεί να οδηγήσει σε κάποιες ενοχλητικές παρενέργειες.

Πώς μπορεί ο βελονισμός να βοηθήσει;
Ο βελονισμός θεωρείται ασφαλής και αποτελεσματική μέθοδος για τη θεραπεία φλεγμονωδών καταστάσεων, συμπεριλαμβανομένων των προβλημάτων πόνου και χρόνιων παθήσεων, όπως η φλεγμονώδη νόσος του εντέρου, η ρευματοειδής αρθρίτιδα, η ψωρίαση, το άσθμα και πολλές άλλες. Η εν λόγω μέθοδος μπορεί να μειώσει τη φλεγμονή στο σώμα επηρεάζοντας τις κυτοκίνες του σώματος, οι οποίες είναι πρωτεΐνες που εκκρίνονται από το ανοσοποιητικό σύστημα και επηρεάζουν τον τρόπο αλληλεπίδρασης των κυττάρων. Ορισμένες κυτοκίνες προάγουν μια φλεγμονώδη απόκριση και ο βελονισμός μειώνει τις προφλεγμονώδεις κυτοκίνες και αυξάνει τις αντιφλεγμονώδεις κυτοκίνες. Βοηθά επίσης στο να διεγείρει την απελευθέρωση των φυσικών φονευτών του πόνου του οργανισμού, ή των ενδορφινών, για να μειώσει περαιτέρω τα επίπεδά του. Σύμφωνα με την κινεζική ιατρική, η φλεγμονή και ο πόνος εμφανίζονται όταν το αίμα και το τσι ή η ενέργεια της ζωής παρεμποδίζονται, με αποτέλεσμα το σώμα να αδυνατεί να θεραπευθεί. Ο βελονισμός μπορεί να βοηθήσει στην απελευθέρωση της ροής του αίματος και της ενέργειας, επιτρέποντας έτσι στο σώμα να θεραπευθεί, ενώ μειώνει τον πόνο και τη φλεγμονή. Φανταστείτε ότι η φλεγμονή είναι σαν λιμνάζοντα υγρά του σώματος που στερεοποιούνται γιατί δεν έχουν διέξοδο και δεν κινούνται. Ο βελονισμός ξεμπλοκάρει τα κανάλια κίνησης των υγρών του οργανισμού και αυτά τελικά αποβάλλονται με τις φυσικές απεκκριτικές οδούς (ούρα, κόπρανα, απόχρεμψη κ.ά.).

Πώς αλλιώς μπορώ να μειώσω τη φλεγμονή;

Κουρκουμάς
Είναι ένα λαμπερό κίτρινο μπαχαρικό που χρησιμοποιείται συνήθως στην ασιατική κουζίνα. Περιέχει ένα αντιοξειδωτικό που ονομάζεται κουρκουμίνη, το οποίο έχει φανεί σε μελέτες ότι συμβάλλει στη μείωση της φλεγμονής. Ο κουρκουμάς μπορεί να βρεθεί σε πολλά καταστήματα τροφίμων και καταστήματα υγιεινής διατροφής. Πάρτε το ως συμπλήρωμα, χρησιμοποιήστε
το ως καρύκευμα σε αλμυρά πιάτα ή κάντε ένα τσάι κουρκούμης.

Ωμέγα 3 λιπαρά οξέα
Ιδιαίτερα το EPA και το DHA έχουν αποδειχθεί ότι μειώνουν τη φλεγμονή στο σώμα και έτσι μπορούν να βοηθήσουν σε πολλές χρόνιες ασθένειες, όπως καρδιοπάθειες, αρθρίτιδα, αυτοάνοσα νοσήματα, φλεγμονώδεις δερματικές παθήσεις κ.ά. Επιπλέον, τα ωμέγα 3 είναι χρήσιμα για τη βελτίωση των λειτουργιών του εγκεφάλου και του νευρικού συστήματος. Ωμέγα 3 μπορείτε να πάρετε μέσω της διατροφής σας, καταναλώνοντας δηλαδή τρόφιμα που αποτελούν πλούσιες πηγές αυτών, αλλά και μέσω συμπληρωμάτων. Τρόφιμα πλούσια σε ωμέγα 3 είναι τα λιπαρά ψάρια (σολομός, σαρδέλες, ρέγκα), το ελαιόλαδο, οι ξηροί καρποί και ο λιναρόσπορος.

Διαχείριση του στρες
Μελέτες δείχνουν ότι το χρόνιο στρες μπορεί να αυξήσει και να ενεργοποιήσει τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος που εισέρχονται στο
ρεύμα του αίματος, οδηγώντας έτσι σε αυξημένη φλεγμονή. Ως εκ τούτου, η διαχείριση του στρες παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην καταπολέμηση της φλεγμονής στο σώμα. Ο βελονισμός είναι ένας μεγάλος φυσικός και αποτελεσματικός τρόπος για τη θεραπεία του άγχους και του στρες. Ορισμένες άλλες μέθοδοι για μείωση του στρες περιλαμβάνουν μέτρια άσκηση, διαλογισμό, γιόγκα και διαφραγματική αναπνοή.

Ευχαριστούμε για τη συνεργασία την κυρία Μαρίκα Δασκαλάκη, δασκάλα της αυθεντικής παραδοσιακής γιόγκα, θεραπεύτρια παραδοσιακής κινεζικής ιατρικής.

vita.gr

Υγεία

Ανεξήγητοι μώλωπες και τι θέλουν να μας πουν…
Οι μώλωπες (μελανιές) μπορεί να εμφανιστούν οπουδήποτε στο σώμα και η θέση τους μπορεί να είναι μια ένδειξη για την υποκείμενη αιτία. Οι «ανεξήγητες» μελανιές στα πόδια προκαλούν συναγερμό και οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να γνωρίζουν το «γιατί» τους συμβαίνει και το αν πρόκειται για κάποιο σοβαρό πρόβλημα.

Υπάρχουν διάφοροι παράγοντες, μικρής σημασίας, που μπορεί να οδηγήσουν σε μώλωπες, αλλά είναι σημαντικό να γνωρίζετε σε ποιες περιπτώσεις οφείλονται σε κάποια σοβαρή αιτία, αφού αυτό μπορεί να αποδειχτεί σωτήριο για εσάς.

Οι μελανιές εμφανίζονται ως αποχρωματισμοί στο δέρμα και έχουν απόχρωση μπλε, κίτρινη και μαύρη ή έναν συνδυασμό των τριών. Κατεστραμμένα αιμοφόρα αγγεία βαθιά μέσα στο δέρμα κάνουν το αίμα να ανέλθει στην επιφάνεια, ακριβώς κάτω από την επιδερμίδα και έτσι προκαλούνται «ανεξήγητες» μελανιές. Οι μώλωπες φεύγουν γενικά από μόνοι τους μέσα σε 2-4 εβδομάδες.

Όταν μια μελανιά υποχωρεί, συμβαίνουν διάφορες χρωματικές αλλαγές στο σημείο και να παράγουν ένα φάσμα χρωμάτων όπως κιτρινοπράσινο, καφέ, κόκκινο-μπλε, μπλε ή μπλε-μαύρο στην εμφάνιση.

Αιτίες – Γιατί και πώς προκαλούνται οι μελανιές

Έντονη σωματική δραστηριότητα ή τραυματισμοί: Οι μικροτραυματισμοί μπορεί να οδηγήσουν σε μώλωπες και εκχυμώσεις στο δέρμα. Μπορεί να χρειαστούν μερικές ημέρες για να ανέβει το αίμα στην επιφάνεια του δέρματος και αυτό συχνά προκαλεί ανησυχία για το ποια ήταν η πραγματική αιτία. Η έντονη φυσική δραστηριότητα μπορεί να οδηγήσει σε βλάβη σε μικρά αιμοφόρα αγγεία. Στη συνέχεια, το αίμα διαρρέει και μια σχηματίζεται η μελανιά.

Έκθεση στον ήλιο: Η UV ακτινοβολία του ήλιου βλάπτει το δέρμα και τα αιμοφόρα αγγεία με συνέπεια να προκαλεί μώλωπες, ιδιαίτερα στους ηλικιωμένους.

Παρενέργειες από φάρμακα: Η λήψη ορισμένων φαρμάκων μπορεί να επηρεάσει την πήξη του αίματος κια να προκαλέσει μελανιές από το σπάσιμο των πιο εύθραυστων αγγείων.

Έλλειψη βιταμινών: Η ανεπάρκεια βιταμινών όπως οι Β12, C, Κ, καθώς και η έλλειψη φολικού οξέος μπορεί να προκαλέσει μώλωπες.

Διαβήτης: Οι πάσχοντες από διαβήτη, λόγω των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν με την κυκλοφοριακό τους σύστημα, είναι περισσότερο επιρρεπείς στους μώλωπες.

Αιματολογικές νόσοι: Υπάρχουν διάφορες αιματολογικές ασθένειες που μπορεί να δημιουργήσουν μώλωπες. Αυτές είναι η σήψη, η θρομβοπενία, η αιμοφιλία, η λευχαιμία, το λέμφωμα Hodgkin και η δυσλειτουργία των αιμοπεταλίων. Πηγή: tromaktiko.gr

Υγεία

Πρώτα μπίρα και μετά κρασί ή το αντίστροφο; Ένας «μύθος» για τη μέθη και το χανγκόβερ
Το βασικό συμπέρασμα της έρευνας ήταν ότι το μεθύσι και τα μεθεόρτιά του δε διέφεραν ουσιαστικά ανάλογα με τη σειρά που είχαν καταναλωθεί τα ποτά
Πρώτα μπίρα και μετά κρασί ή το αντίστροφο; Ένας «μύθος» για τη μέθη και το χανγκόβερ | in.gr

Πότε κινδυνεύετε να μεθύσετε χειρότερα; Αν πιείτε κρασί πριν από την μπίρα ή μπίρα πριν από το κρασί; Στο δίλημμα αυτό, που απασχολεί κατά καιρούς ουκ ολίγους, η επιστημονική απάντηση είναι σολομώντεια: ό,τι και να διαλέξετε, στο τέλος θα μεθύσετε, οπότε μην αγχώνεστε.

Γερμανοί και βρετανοί επιστήμονες των πανεπιστημίων Βίτεν/Χέρντεκε και Κέιμπριτζ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό περιοδικό επιστήμης της διατροφής «American Journal of Clinical Nutrition», χώρισαν σε τρεις ομάδες 90 εθελοντές 10 έως 40 ετών και τους έβαλαν να πιουν ποτά με διαφορετική σειρά.

Η πρώτη ομάδα κατανάλωσε πρώτα μπίρα και μετά κρασί, η δεύτερη πρώτα κρασί και μετά μπίρα, ενώ η τρίτη είτε μόνο μπίρα είτε μόνο κρασί. Ύστερα από μία εβδομάδα το πείραμα επαναλήφθηκε, αλλά αυτήν τη φορά είχαν αντιστραφεί οι ρόλοι, δηλαδή αυτοί που είχαν πιει πρώτα μπίρα, τώρα ήπιαν κρασί – και το αντίστροφο.

Οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να βαθμολογήσουν πόσο μεθυσμένοι ένιωθαν κάθε φορά προτού κοιμηθούν, σε μια κλίμακα από το μηδέν ως το δέκα, καθώς και να βαθμολογήσουν σε μια κλίμακα από μηδέν εώς 56 πόσα απομεινάρια του μεθυσιού (χανγκόβερ) τούς είχαν μείνει το επόμενο πρωί με βάση τα σχετικά συμπτώματα (ναυτία, πονοκέφαλος, κόπωση, δίψα, στομαχόπονος, ταχυπαλμία, απώλεια όρεξης κ.ά.).

Το βασικό συμπέρασμα της έρευνας ήταν ότι το μεθύσι και τα μεθεόρτιά του δε διέφεραν ουσιαστικά ανάλογα με τη σειρά που είχαν καταναλωθεί τα ποτά.

Απλώς οι γυναίκες είχαν ελαφρώς χειρότερο σκορ χανγκόβερ σε σχέση με τους άνδρες, καθώς το ποτό ασκεί μεγαλύτερη επίδραση σε αυτές.

«Δε βρήκαμε να υπάρχει αλήθεια στην αντίληψη ότι αν κανείς πιει μπίρα πριν από το κρασί, θα κάνει πιο ήπιο μεθύσι απ’ ό,τι αν κάνει το αντίστροφο» δήλωσε ο επικεφαλής γερμανός ερευνητής Γιέραν Κέχλινγκ. «Στην πραγματικότητα, αν πιει κανείς αρκετά από οποιοδήποτε αλκοολούχο ποτό, πιθανότατα θα έχει χανγκόβερ».

«Μπορεί να είναι δυσάρεστα τα χανγκόβερ, αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι έχουν τουλάχιστον ένα σημαντικό όφελος: αποτελούν ένα προστατευτικό προειδοποιητικό σημάδι, που έχει βοηθήσει τους ανθρώπους ανά τους αιώνες να αλλάζουν τη μελλοντική συμπεριφορά τους. Με άλλα λόγια, μας βοηθάνε να μαθαίνουμε από τα λάθη μας» ανέφερε ο δρ Κάι Χένσελ του Κέιμπριτζ.

«Δυστυχώς, το χανγκόβερ είναι αναπόφευκτο και δεν μπορούμε να το αποφύγουμε πίνοντας τα ποτά με μια ορισμένη σειρά» πρόσθεσε.

Τα συμπτώματα του χανγκόβερ, σύμφωνα με τους επιστήμονες, συμβαίνουν, όταν τα υψηλότερα του φυσιολογικού επίπεδα του αλκοόλ στο αίμα πέφτουν ξανά σχεδόν στο μηδέν. Η όλη διαδικασία περιέργως δεν είναι ακόμη πλήρως κατανοητή επιστημονικά, αλλά πιστεύεται ότι οφείλεται σε ένα συνδυασμό αφυδάτωσης, ανοσολογικής απόκρισης και διαταραχών του μεταβολισμού και των ορμονών.

Το χανγκόβερ μπορεί να επηρεαστεί από τις πρόσθετες ουσίες, πέρα από την περιεκτικότητα σε αλκοόλ, που αλλάζουν το χρώμα και τη γεύση του ποτού, και οι οποίες συνήθως επιδεινώνουν τα συμπτώματα. Κάτι που, για παράδειγμα, σύμφωνα με τους ερευνητές, εξηγεί γιατί το ουίσκι μπέρμπον προκαλεί χειρότερο μεθύσι απ’ ό,τι η βότκα.

Υγεία

Διαταραχή Επεισοδιακής Υπερφαγίας (Binge Eating): Ο ρόλος του διαιτολόγου;
Από Μαρία Τσιλιμιγκάκη 

Η Διαταραχή Επεισοδιακής Υπερφαγίας αποτελεί μία διατροφική διαταραχή, που πολύ συχνά δεν αναγνωρίζεται ή δεν γίνεται κατανοητή η σοβαρότητά της. Είναι τρεις φορές πιο συχνή από τη νευρική ανορεξία και βουλιμία, χωρίς να παρουσιάζει τα εμφανή χαρακτηριστικά σημάδια μιας διατροφικής διαταραχής.

Τα άτομα που εμφανίζουν τη συγκεκριμένη διαταραχή, πραγματοποιούν επεισόδια κατανάλωσης μεγάλης ποσότητας φαγητού, γρήγορα και χωρίς έλεγχο. Μάλιστα, σε αυτά τα επεισόδια προτιμούν τροφές που θεωρούν ανθυγιεινές, παχυντικές ή απαγορευμένες.

Φυσικά, τα συγκεκριμένα επεισόδια δεν αποτελούν απλά περιστατικά υπερφαγίας, ούτε μαρτυρούν μόνο τη δυσκολία τους να συμμορφωθούν σε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα διατροφής. Έχουν ψυχολογικό υπόβαθρο και ουσιαστικά αποτελούν ένα σύντομο τρόπο διαφυγής από τα δυσάρεστα συναισθήματα που νιώθουν, καθώς βρίσκουν ανακούφιση στο φαγητό. Βέβαια, μετά το τέλος του επεισοδίου τα δυσάρεστα συναισθήματα επιστρέφουν μαζί με ντροπή και ενοχή για το διατροφικό «ξέσπασμα».

Από το σύνολο των ατόμων που απευθύνονται σε ένα διαιτολόγο, περίπου το 30% εμφανίζουν τη διαταραχή επεισοδιακής υπερφαγίας. Πολύ συχνά, οι διαιτολόγοι καλούνται να αναγνωρίσουν τα σημάδια αυτής της διαταραχής. Φαίνεται να εμφανίζεται πιο συχνά, σε όσους συνηθίζουν να αυξομειώνουν συχνά το βάρος τους (φαινόμενο γιο γιο), χωρίς όμως αυτό να αποτελεί κριτήριο διάγνωσης (πίνακας 1).

Ο ρόλος του διαιτολόγου είναι σε στενή συνεργασία με τον ψυχολόγο, όπως άλλωστε σε όλες τις περιπτώσεις διατροφικών διαταραχών.
Αρχικά, ο διαιτολόγος αξιολογεί τις διατροφικές συνήθειες του ατόμου και παρέχει κατευθυντήριες γραμμές. Τα άτομα με διαταραχή επεισοδιακής υπερφαγίας θέτουν ξανά τις βάσεις μιας υγιεινής διατροφής και μαθαίνουν για τη συχνότητα και την ποσότητα κατανάλωσης των τροφίμων.

Στην πορεία της θεραπείας, ο διαιτολόγος περνά στο κομμάτι της εκπαίδευσης που περιλαμβάνει την αναγνώριση της βιολογικής πείνας και του αισθήματος του κορεσμού, ώστε να επανακτηθεί ο έλεγχος των καθημερινών γευμάτων. Ακόμα, στόχος του διαιτολόγου είναι να εκπαιδεύσει τα συγκεκριμένα περιστατικά, ώστε να εντάξουν στη διατροφή τους και να απολαύσουν, χωρίς ενοχές, όλα εκείνα τα τρόφιμα που μέχρι τώρα θεωρούσαν απαγορευμένα.

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε, ότι ο καθένας είναι διαφορετικός και προχωρά σε αλλαγές της διατροφικής του συμπεριφοράς με διαφορετικό ρυθμό. Κατά συνέπεια, κάποια άτομα ίσως χρειαστούν περισσότερο ή λιγότερο χρόνο προκειμένου να μειώσουν ή να διακόψουν τα επεισόδια της υπερφαγίας. Φυσικά, η πρόοδος πηγαίνει σε συνάρτηση με την πρόοδο που παρουσιάζουν και κατά τη διάρκεια της θεραπείας με τον ψυχολόγο.

Διαγνωστικά κριτήρια Συναισθηματικής Υπερφαγίας
1. Επαναλαμβανόμενα υπερφαγικά επεισόδια. Ένα επεισόδιο χαρακτηρίζεται από:

· Κατανάλωση μέσα σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα (π.χ. 2 ώρες) μεγάλης ποσότητας φαγητού, που είναι σίγουρα μεγαλύτερη από αυτή που θα κατανάλωναν οι περισσότεροι άνθρωποι στο ίδιο χρονικό διάστημα και κάτω από τις ίδιες συνθήκες.

· Αίσθημα απώλειας ελέγχου της κατανάλωσης κατά τη διάρκεια του επεισοδίου (π.χ. αίσθημα ότι δεν μπορούμε να σταματήσουμε ή δεν μπορούμε να ελέγξουμε το είδος του φαγητού ή την ποσότητα που θα καταναλώσουμε).

2. Τα επεισόδια υπερφαγίας συνδέονται με 3 ή περισσότερα από τα ακόλουθα:

· Τρώμε πιο γρήγορα από ότι συνήθως.

· Τρώμε μέχρι να νιώσουμε κορεσμό σε τέτοιο βαθμό, που να είναι δυσάρεστο συναίσθημα.

· Τρώμε μεγάλη ποσότητα φαγητού, χωρίς ουσιαστικά να αισθανόμαστε βιολογική πείνα.

· Τα επεισόδια πραγματοποιούνται όταν είμαστε μόνοι μας, επειδή αισθανόμαστε ντροπή για την ποσότητα φαγητού που καταναλώνουμε.

· Νιώθουμε απογοήτευση, ντροπή, στεναχώρια μετά το επεισόδιο.

3. Νιώθουμε έντονη δυσφορία, μετά το επεισόδιο κατανάλωσης μεγάλης ποσότητας φαγητού.

4. Τα επεισόδια πραγματοποιούνται, κατά μέσο όρο, τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα για χρονικό διάστημα τριών μηνών.

5. Τα επεισόδια δεν ακολουθούνται από αντισταθμιστική συμπεριφορά, όπως στη βουλιμία και δεν παρουσιάζονται μόνο κατά τη νευρική ανορεξία ή βουλιμία.

Πηγή: American Psychiatric Association. Feeding and Eating Disorders: DSM-5® Selections. Arlington, VA: American Psychiatric Publishing; 2016.

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.
Περισσότερα Αποδοχή